Κυριακή, 28 Οκτωβρίου 2018

Τελικά είπαμε "ΟΧΙ στο φασισμό" ή "ΟΧΙ" στους Ιταλούς & Γερμανούς εισβολείς;

Σχετική εικόνα
Όταν ήμουν μικρός, στις εθνικές εορτές αλλά και σε κάθε άλλη περίσταση που προκαλούσε συζήτηση για το 1940-41, πάντοτε άκουγα πως πολεμήσαμε τους Ιταλούς και μετά τους Γερμανούς.
Και οι ιστορίες των παππούδων μου που πολέμησαν έτσι έλεγαν: για τον "ιταλικό πόλεμο" και για τους "Γερμαναράδες"!
Εδώ και μερικά χρόνια, όμως, όλο και συχνότερα ακούω είτε σε ομιλίες είτε σε συζητήσεις είτε διαβάζω σε άρθρα για "το 1940 που πολεμήσαμε το φασισμό" ή που "είπαμε όχι στο φασισμό".

Από τότε που πρωτοάκουσα τη φράση αυτή, με ενοχλούσε.
Όχι βέβαια ότι με ενοχλεί κάποιος να πολεμάει το φασισμό.
Κάθε άλλο, φυσικά.
Αλλά με ενοχλούσε ως τελείως ανιστόρητη φράση.

Γιατί όταν λες "το 1940-41 πολεμήσαμε το φασισμό", ουσιαστικά εννοείς πως αντισταθήκαμε και πολεμήσαμε τον εισβολέα όχι επειδή και μόνο ήταν μια ξένη χώρα εισβολέας στη χώρα μας, αλλά λόγω του... πολιτεύματός της!
Δηλαδή, αυτό υπονοεί ότι αν η Ιταλία και η Γερμανία είχαν άλλο πολίτευμα, τότε ίσως θα... άλλαζε η στάση μας απέναντι στον εισβολέα!

Αυτό καταρχάς είναι ανιστόρητο διότι η Ελλάδα όταν αποφάσισε να πει το μεγάλο όχι στους Ιταλούς εισβολείς, είχε κι αυτή φασιστικό καθεστώς!
Κυβερνήτης της Ελλάδας ήταν ο Ιωάννης Μεταξάς, ο οποίος είχε επιβάλει δικτατορία, η οποία εμπνεόταν ιδεολογικά και πολιτικά κυρίως από το φασιστικό καθεστώς Μουσολίνι.
Ο φασίστας Μεταξάς κήρυξε την αντίσταση στους Ιταλούς.
Άρα πώς γίνεται να πολεμήσαμε το φασισμό;

Είναι προφανές το παράλογο του πράγματος, νομίζω.

Αποτέλεσμα εικόνας για σχολική γιορτή 28ης οκτωβρίου

Αυτό δε σημαίνει, βέβαια, ότι οι Έλληνες ήταν φασίστες ή ότι πολέμησαν για χάρη του Μεταξά ή του επικρατούντος τότε ελληνικού φασισμού.
Οι Έλληνες πολέμησαν για τη χώρα τους.
Ανεξάρτητα απ΄το πολίτευμα που είχαν οι ίδιοι και απ' το πολίτευμα των εισβολέων.

Εκείνη την ώρα η Ιταλία εισέβαλε στην Ελλάδα.
Όλα τ' άλλα είναι τρίχες.

Οι Έλληνες θα πολεμούσαν με τον ίδιο ζήλο είτε απέναντί τους είχαν φιλελεύθερους δημοκράτες είτε κομμουνιστές είτε απολυταρχία είτε αυτοκρατορικό καθεστώς είτε βασιλεία.
Την ώρα του πολέμου, την ώρα του έσχατου κινδύνου για την ίδια την υπόσταση της χώρας, οι Έλληνες (ευτυχώς) δεν κοιτούν ιδεολογίες και κουραφέξαλα.
Εκείνη την ώρα υπάρχει η Πατρίδα ΜΑΣ και η πατρίδα ΤΟΥΣ!

(πλην μερικών εξαιρέσεων βέβαια που ακόμη κι εκείνη την ώρα σκέφτονταν τα ιδεολογικά...)



Αποτέλεσμα εικόνας για β παγκοσμιος χαρτης
Ο χάρτης του πολέμου έχει χώρες, όχι ιδεολογίες


Και τώρα θα μου πείτε: αφού όλα αυτά είναι τόσο προφανή, τότε γιατί ο κυρίαρχος λόγος, ο λόγος της εξουσίας, όπως εκφράζεται από τους πολιτικούς, από τα ΜΜΕ, από τους διανοούμενους και από την Εκπαίδευση επιμένει να λέει για "το 40 που πολεμήσαμε το φασισμό";


Αν και κάθε απάντηση είναι παρακινδυνευμένη, καθώς ερμηνεύει προθέσεις, θα αποτολμήσω να δώσω μια ερμηνεία.
Και αν δε σας λύνει καλύπτει, αν δεν σας λύνει κάποιες απορίες, πετάξτε τη στα σκουπίδια.
Πάταξον μεν, άκουσον δε.


Ξέρετε, ο κυρίαρχος λόγος στη χώρα μας εδώ και 30-40 χρόνια έχει αριστερόστροφη κατεύθυνση.
Από την κυριαρχία του ΠΑΣΟΚ κι έπειτα (ως και σήμερα με τον ΣΥΡΙΖΑ) επικρατούν οι αριστερόστροφες ιδέες στα "think tanks" της κοινωνίας μας και ουσιαστικά κατευθύνουν τον κυρίαρχο λόγο.
"Και τι σχέση έχει αυτό;" θα μου πείτε.
"Έχει και παραέχει", θα σας απαντήσω.

Κοιτάξτε, το πρόβλημα έγκειται κυρίως στην ιστορική διαχείριση της περίπτωσης Μεταξά.
Ο Μεταξάς, όπως προείπαμε, υπήρξε δικτάτορας που εμπνεόταν από τις μοδάτες τότε φασιστικές ιδέες του ιταλικού φασισμού τότε.
Και, όπως επίσης γνωρίζουμε, κατεδίωξε σκληρά (πολύ σκληρότερα από το "γατάκι" Παπαδόπουλο αργότερα) τους κομμουνιστές, με φυλακίσεις, βασανιστήρια κλπ.
Ωστόσο για τον υπόλοιπο λαό, θα λέγαμε ότι ήταν -τουλάχιστον- ανεκτός. Δεδομένου ότι η Ελλάδα προήρχετο από μια περίοδο ανωμαλίας (πτώχευση 1932 και απανωτά πραξικοπήματα βενιζελικών-βασιλικών, συνεπεία και του Εθνικού Διχασμού), η ανάληψη της εξουσίας απ' το Μεταξά παρείχε ηρεμία και τάξη σε μια ταλαιπωρημένη κοινωνία που την αποζητούσε, λίγα μόλις χρόνια από την απόλυτη τραγωδία, αυτήν του Μικρασιατικού Ελληνισμού. Και ο ελληνικός λαός δεν αντέδρασε καθόλου -στην πλειονόητά του- απέναντι στο καθεστώς Μεταξά. Ίσως πίστευε ότι ένα απολυταρχικό καθεστώς θα γιάτρευε τις πληγές του Διχασμού. Ή ίσως να είχε πια κουραστεί από την παρατεταμένη ανωμαλία που είχε προηγηθεί. Πάντως έδειξε -αν όχι υποστήριξη- τουλάχιστον ανοχή στο μεταξικό καθεστώς.
Προφανώς, όμως για τους κομμουνιστές -δικαίως- ο Μεταξάς ήταν και είναι το κόκκινο πανί, αφού άνοιξε την ιστορία με τις εξορίες, τα ξερονήσια και τα λοιπά μαρτύρια του 1936-1955 (περίπου).


Αποτέλεσμα εικόνας για μεταξας μακρονησος

Και τα 'φερε ο διάολος έτσι (η "τσούλα" η Ιστορία) να πέσει στα χέρια του Μεταξά μια από τις σημαντικότερες στιγμές στην ιστορία της Ελλάδας: το ιταλικό τελεσίγραφο.
Και ο Μεταξάς, ανεξάρτητα από ιδεολογίες και τα ρέστα, λειτούργησε εθνικά και είπε το μεγάλο ΟΧΙ που έμεινε στην ιστορία.
(εδώ να σημειωθεί ότι ευτυχώς ο Μεταξάς δεν έλαβε υπ' όψιν του την ιδεολογική του συγγένεια με τον Μουσολίνι, αλλά το εθνικό συμφέρον που επέβαλε τη στρατηγική συμμαχία με τη Μεγάλη Βρετανία που ήταν πάντοτε κυρίαρχη ναυτική δύναμη στην Ανατολική Μεσόγειο. Είχε και τη βασιλική παραίνεση γι' αυτό. Και εξάλλου η Ελλάδα υπήρξε πάντοτε και με ελάχιστες- τραγικές βλ. Κριμαϊκός Πόλεμος- εξαιρέσεις στο άρμα της Βρετανίας ως προστάτιδος χώρας. Δηλαδή ο Μεταξάς, αν έπραττε ιδεολογικώς, θα εγκληματούσε κατά της χώρας. Ευτυχώς έπραξε εθνικά.)
Αυτή βέβαια η στάση του Μεταξά στο συγκεκριμένο ζήτημα τις επόμενες δεκαετίες έφερνε πάντοτε αμηχανία στην αριστερά.
Διότι θα έπρεπε σε κάθε 28η Οκτωβρίου να αναγνωρίζει τη μεγαλειώδη στιγμή του Μεταξά, του ίδιου όμως που... κυνηγούσε τους ίδιους!

Ε, κάτι τέτοιο τους ήταν πολύ δύσκολο, καθώς -ανόητα πίστευαν και πιστεύουν- πως θα ισοδυναμούσε με "ξέπλυμα" του σκληρού τους διώκτη.
Οπότε έψαχναν πάντοτε τρόπο να αποδυναμώσουν αυτήν τη μεγάλη στιγμή.
Βιβλία και αναλύσεις γράφονταν και γράφονται για να υποβαθμίσουν το μεταξικό όχι (το οποίο όμως αποτελεί και ελληνικό όχι).
Θυμάμαι ότι στις σχολικές γιορτές όταν ήμουν μαθητής (με παντοδύναμο το ΠΑΣΟΚ τότε) ο ομιλητής -συνήθως Πασόκ ή αριστερός- προσπαθούσε στη μισή διάρκεια της ομιλίας του να αποδείξει γιατί το όχι δεν το είπε ο Μεταξάς, αλλά το είπε ο ελληνικός λαός.


Αποτέλεσμα εικόνας για γιατι γιορταζουμε την εναρξη του πολεμου την 28η οκτωβριου

Αυτό βέβαια παραβλέπει το εξής: το ότι ο ελληνικός λαός είπε το δικό του όχι δεν αναιρεί το γεγονός ότι ο Μεταξάς είπε το επίσημο όχι.
Και πως, ό,τι κι αν έλεγε ο λαός,, αν δεν το έλεγε ο Μεταξάς, τότε τίποτα απ' όλα αυτά για τα οποία υπερηφανευόμαστε σήμερα, δε θα είχε συμβεί. Αφού η Ιταλία θα είχε εισβάλει ωραία και ήσυχα και θα έκανε τη δουλειά της- και άντε το πολύ-πολύ να κάναμε καμιά αντιστασιακή δολιοφθορά.
Ο μεγάλος νικηφόρος πόλεμος της Πίνδου όμως έγινε με απόφαση Μεταξά.
Ίσως η πιο επιτυχημένη καμπάνια της αριστεράς σε αυτό το θέμα αποτελεί η σταδιακή κυριαρχία της ατάκας ότι "το 40 πολεμήσαμε το φασισμό".
Έτσι "αφαιρείται" κατά κάποιο τρόπο από τον Μεταξά το "όχι" και αποδίδεται στις "αντιφασιστικές δυνάμεις", όπου αφού έχει αναγάγει όλες τις άλλες παρατάξεις ως φασιστικές ή κρυπτοφασιστικές, ουσιαστικά κυρίαρχη μένει η ίδια και άρα την κληρονομιά του όχι την διεκδικεί η ίδια!
Έτσι, μοιάζει σαν το έπος του 40 να μην είναι έργο του επίσημου ελληνικού στρατού υπό το καθεστώς που είχαμε τότε, αλλά έργο των...αντιφασιστών!


Αποτέλεσμα εικόνας για γιατι γιορταζουμε την εναρξη του πολεμου την 28η οκτωβριου

Δηλαδή μιλάμε για ένα ενοχικό σύνδρομο μιας ολόκληρης παράταξης (Πασόκ-Σύριζα-Κκε) που επειδή το ιστορικό γεγονός δεν βολεύει το (σωστό κατά βάση) αφήγημά της για τον φασίστα Μεταξά, προσπαθεί να αλλοιώσει την πραγματικότητα και να φέρει την ιστορία στα μέτρα της ιδεολογίας.
Είναι η "εργαλειακή χρήση της ιστορίας" που λέμε συχνά.
Δηλαδή η χειραγώγηση της ιστορίας για πολιτικούς, ιδεολογικούς, κομματικούς λόγους.


Αυτή είναι η λεγόμενη τεχνική της "προδιόρθωσης".
Δηλαδή λέμε κάτι που δεν ισχύει, αλλά το λέμε με τέτοιο τρόπο και χρησιμοποιώντας τέτοιες λέξεις, ώστε αν τολμήσεις και προβάλλεις αντίλογο, κινδυνεύεις να ταυτιστείς με τις λέξεις που χρησιμοποιήθηκαν!
Αυτή βέβαια είναι μια τεχνική που χρησιμοποιούσαν οι αρχαίοι σοφιστές, για να πείθουν εγκλωβίζοντας το συνομιλητή τους στην αδυναμία διατύπωσης διαφωνίας, μην τυχόν και ταυτιστούν με το άλλο άκρο του ψευδεπίγραφου διπόλου.
Δηλαδή, χρησιμοποιείται ψευδεπίγραφα η φράση "το 40 πολεμήσαμε το φασισμό" (με δεδομένο ότι ο φασισμός είναι κάτι κακό για όλους μας).
Αν τολμήσεις και πεις ότι δεν ισχύει η αρχική θέση, ότι δηλαδή "το 40 πολεμήσαμε το φασισμό", έχεις προ-χαρακτηριστεί από τον φασισμό!

Είναι βέβαια παγίδα στην πραγματικότητα, αφού το ότι λες "δεν πολεμήσαμε το φασισμό, αλλά τις χώρες-εισβολείς" δε σημαίνει πως είσαι φυσικά υπέρ του... φασισμού!

Εξάλλου, για να δούμε το αστείο του πράγματος, αν το τραβήξουμε αυτό το σκεπτικό, θα λέγαμε ότι με την ίδια λογική και ο Μουσολίνι πολέμησε το... φασισμό (!!!), εφόσον επετέθη στην Ελλάδα του φασίστα Μεταξά!
Τον παραλογισμό τον βλέπετε, έτσι;

Αποτέλεσμα εικόνας για γιατι γιορταζουμε την εναρξη του πολεμου την 28η οκτωβριου

Παιδιά, μην αγχώνεστε!
Απαλλαχτείτε πια από τα ενοχικά σας σύνδρομα!
όλος ο ελληνικός λαός τα έχει ξεπεράσει αυτά, αλλά εσείς... εκεί!

Όλοι το ξέρουμε πως ο Μεταξάς ήταν φασίστας και δικτάτορας.
Δε θα γίνουμε φασίστες και χουντικοί, αν αναγνωρίσουμε το ιστορικό γεγονός.
Αν του αναγνωρίσουμε μια μεγάλη πράξη.
Το όχι το είπε ο Μεταξάς και μπράβο του.
Κατά τ' άλλα τον απορρίπτουμε φυσικά ως φασίστα.
Αλλά δε θα αλλοιώσουμε την ιστορία για να βολέψει το κόμμα μας.
Θυμηθείτε το μεγάλο Θουκυδίδη και το πώς χειρίστηκε την ιστορία της δικής του πατρίδας!

(βέβαια, απ' αυτά που βλέπουμε να κάνετε στα σχολεία, που καταργείτε και υποβαθμίζετε σταδιακά τα αρχαία -και τον Θουκυδίδη- είναι προφανές ότι όχι μόνο δεν τον θυμάστε, αλλά ότι θέλετε να μην τον μάθουν και οι υπόλοιποι)


Σχετική εικόνα

Ο ελληνικός λαός πολέμησε για τη χώρα του.
Για την πάρτη του. Για το κούτελό του το καθαρό.
Για την υστεροφημία του και την κληρονομιά των προγόνων του.
Για κανένα Μεταξά, για κανέναν Τσώρτσιλ, για κανέναν Στάλιν.
Το ίδιο θα έκανε και αν μας ήθελε να μας υποτάξει οποιαδήποτε άλλη χώρα με οποιαδήποτε άλλη καθεστώς ή ιδεολογία (καπιταλιστική ή κομμουνιστική).

Εκτός αν όλα αυτά δείχνουν ότι κάποιοι ίσως θα αντιδρούσαν αλλιώς σε τέτοιο ενδεχόμενο
(πιστεύω πως όχι και ότι τους πολιτικούς ταγούς που θα ήθελαν να λειτουργήσουμε αλλιώς, δε θα τους άκουγαν οι Έλληνες οποιασδήποτε ιδεολογίας, γιατί οι Έλληνες είναι "τρελοί" και έχουν αρχίδια σαν λαός, για να το πούμε απλά.)



ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ

Στις 28 Οκτωβρίου ο ελληνικός λαός δεν πολέμησε λοιπόν το φασισμό και το ναζισμό.
Είπε όχι και συγκρούστηκε με την Ιταλία που εισέβαλε απ' τα βουνά της Πίνδου και την κατατρόπωσε, σε μια από τις μεγαλύτερες "εκπλήξεις" στην ιστορία των πολέμων, όπου ένας "Δαυίδ" κατατροπώνει έναν "Γολιάθ" και ύστερα πολέμησε με όσες δυνάμεις του είχαν απομείνει το Γερμανικό στρατό και έχασε με αξιοπρέπεια από τον παντοδύναμο αντίπαλο, ο οποίος αναγνώρισε μάλιστα τον ηρωισμό του "μικρού".


Η μεγαλοσύνη των λαών 
δε μετριέται με το στρέμμα
Με της καρδιάς το πύρωμα
μετριέται και το αίμα
Κωστής Παλαμάς


Αποτέλεσμα εικόνας για σχολική γιορτή 28ης οκτωβρίου


ΥΓ.: Βέβαια όλα αυτά σχετίζονται και με την άλλη... "τρέντυ" συζήτηση σχετικά με το αν πρέπει να γιορτάζουμε την έναρξη ή τη λήξη του πολέμου.
Το σώμα των οργανικών -και μη- διανοουμένων και διαμορφωτών γνώμης της αριστεράς εδώ και λίγα χρόνια διαμαρτύρονται που γιορτάζουμε το όχι της 28 Οκτωβρίου του 40 και όχι την απελευθέρωση της 12ης Οκτωβρίου του 44.
Θεωρούν ότι πίσω απ' αυτό βρίσκεται η θέληση να κρυφτεί ο ρόλος του ΕΑΜ που "απελευθέρωσε τη χώρα" από τον κατακτητή και να ξεπλυθούν οι ευθύνες όσων συμμάχησαν αργότερα στον εμφύλιο με τα τάγματα που είχαν συνεργαστεί με τους Γερμανούς, κατά τη διάρκεια της κατοχής.

Στην πραγματικότητα, πίσω απ' αυτήν τη νεότευκτη συζήτηση κρύβεται το ενοχικό σύνδρομο που λέγαμε και παραπάνω απέναντι στο όχι επειδή το είπε ο Μεταξάς.
Η προσπάθεια να υποτιμηθεί εκείνη η στιγμή και να υπερτιμηθεί ο ρόλος της αντίστασης.
Και ο εορτασμός ως εθνικής επετείου της 28ης Οκτωβρίου αναγάγει σε μέγιστο γεγονός της συμμετοχής της Ελλάδας στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο το ΟΧΙ στους Ιταλούς.
Και αυτό στους μικρόνοες δημιουργεί την λανθασμένη εντύπωση (κατάλοιπο της εποχής του μετεμφυλιακού σκληρού δεξιού κράτους, όταν πράγματι συνέβαινε αυτό) πως υποβαθμίζει το μεγαλείο της αντίστασης που ακολούθησε την ήττα από τους Γερμανούς.
Με δυο λόγια μόνο να πούμε ότι ήταν μεγαλειώδης η αντίσταση του ελληνικού λαού και αναμφισβήτητος ο ρόλος του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ σε αυτήν.
Προκάλεσε το θαυμασμό όλης της υφηλίου η αντιστασιακή δράση των Ελλήνων.
Και σε κάποιες περιπτώσεις έπαιξε και ρόλο στη συνολική έκβαση του πολέμου, αν όχι πρακτικά (Γοργοπόταμος) έστω ως ηθική ενίσχυση όσων έπαιρναν κουράγιο από την παροιμιώδη ηρωική στάση των Ελλήνων.


Σχετική εικόνα

Ο αντίλογος της αριστεράς υπερτονίζει τον ρόλο του ΕΑΜ ως απελευθερωτή της χώρας.
Ωστόσο η αλήθεια είναι πως η Ελλάδα δεν απελευθερώθηκε από το ΕΑΜ, αλλά επειδή ο Γερμανικός στρατός οικειοθελώς αποχώρησε, διότι ο Χίτλερ ήταν σε δύσκολη θέση, επειδή έχανε σε άλλα μέτωπα του πολέμου, και χρειαζόταν ενισχύσεις. Και γι' αυτό εκκένωσε την Αθήνα, αφού δεν τη χρειαζόταν πια και μετέφερε το στρατό του στα άλλα μέτωπα.
Εξάλλου, το 1944-45 ο γερμανικός στρατός είχε αποδυναμωθεί πολύ λόγω της διαφαινόμενης ήττας αλλά και λόγω της αυτομόλησης της Ιταλίας.
Από το μόνο μέρος της Ελλάδας που χρειαζόταν, την Κρήτη λόγω της στρατηγικής θέσης του νησιού, η Γερμανία δεν αποχώρησε παρά μόνο στο τέλος του πολέμου, τον Μάιο του 1945, όταν και πάλι οι δυνάμεις του αποχώρησαν οικειοθελώς.
Οι γερμανικές δυνάμεις δεν ηττήθηκαν από το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ. 
Ηττήθηκαν από τη συμμαχία της Βρετανίας με τις ΗΠΑ, τη Σοβιετική Ένωση και τις άλλες χώρες που (μαζί με την Ελλάδα) πολέμησαν και νίκησαν τις δυνάμεις του Άξονα στη Μέση Ανατολή, στη Ρωσία, στη Νορμανδία, στην Ιαπωνία κλπ.
Άξιος αιώνιας τιμής ο ελληνικός λαός και εθνική αντίσταση και ο ελληνικός στρατός, αλλά δε νίκησε αυτός τον Άξονα. 
Ούτε ο Μεταξάς ούτε ο Βελουχιώτης ούτε ο Ζέρβας.
Ο Τσώρτσιλ, ο Στάλιν κι ο Ρούσβελτ τον νίκησαν.
Αυτά, για να μη λέμε ό,τι θέλουμε.


Αποτέλεσμα εικόνας για γιατι γιορταζουμε την εναρξη του πολεμου την 28η οκτωβριου

ΥΓ.2: Και σε τελική ανάλυση, ξέρετε γιατί είμαστε η μόνη χώρα που γιορτάζει την έναρξη του πολέμου και όχι τη λήξη του;
Γιατί είμαστε ένας λαός που στο αίμα του κυλάει ο πόλεμος, η αντίσταση, η τιμή.
Γιατί είμαστε τρελοί και δεν καταλαβαίνουμε από συσχετισμούς δυνάμεων.
Γιατί όλες οι χώρες -μεγάλες και μικρές- κάποια στιγμή απελευθερώθηκαν με τον έναν ή τον άλλον τρόπο.
Ωστόσο, ΟΧΙ δεν είπαν όλοι!
Ελάχιστοι είχαν το σθένος να πολεμήσουν μέχρις εσχάτων. Για να μην πω, κανείς απ' τους "μικρούς".
Όταν οι χώρες του "πολιτισμένου" Βορρά (που μας κάνουν και μαθήματα πολιτισμού τώρα) παραδίδονταν ακόμη και στο... νεύμα Γερμανού λοχία (βλ. Δανία, Σουηδία και λοιποί "προοδευτικοί" και "πολιτισμένοι"), η μικρή το δέμας Ελλάδα ύψωσε το πελώριο εθνικό ανάστημά της απέναντι στους φαινομενικά παντοδύναμους κατακτητές και έγραψε ιστορία.
Ιστορία γράψαμε στις 28 Οκτωβρίου του 1940, όταν κάναμε αυτό που δεν έκανε κανείς!
Γι' αυτό γιορτάζουμε και θα γιορτάζουμε πάντα αυτήν την ημέρα.


Αποτέλεσμα εικόνας για γιατι γιορταζουμε την εναρξη του πολεμου την 28η οκτωβριου

3 σχόλια:

  1. Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ποσο ΠΑΡΑΠΛΗΡΟΦΟΡΗΣΗ.
    Ποση ΑΜΆΘΕΙΑ.
    Ποση ΠΡΟΠΑΓΆΝΔΑ.
    Ποσο ΑΔΙΑΒΑΣΤΟΣ.
    Πόσο Κομμουνιστής!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή