Πέμπτη, 3 Αυγούστου 2017

Πάρε-πάρε σημαία, τώρα που κληρώνει

Αποτέλεσμα εικόνας για σημαία λοταρια


Πάρεεε πάρεεε!
Έλα τώρα που κληρώνει!

Πάρτε λαχνό.
Κληρώνουμε ένα αρνί, μια φριτέζα, έναν αποχυμωτή και μια σημαία.
Ο πιο τυχερός κερδίζει...

Κάπως έτσι θα αποδίδεται η σημαία στις παρελάσεις, όχι στον αριστεύσαντα, αλλά στον πιο... τυχερό!
(Στον οποίο μετά θα προτείνουμε να παίξει μετά κι ένα ΚΙΝΟ, μπας και του χαμογελάσει η τύχη στο προποτζίδικο...)

Το πρόβλημα δεν είναι ότι θα πάθει κάτι η σημαία αν την κρατάει κάποιος, οποιοσδήποτε. Εντάξει, Έλληνας θα είναι-η σημαία ανήκει σε όλους.
Το πρόβλημα είναι άλλο.
Είναι η αντίληψη περί αριστείας.
Η αντίληψη ότι είναι "ρετσινιά", η οποία διαπερνά τον συριζαϊκό χώρο, είναι αυτή που κρύβεται πίσω από όλο αυτό.
Δεν αντέχουν την αίσθηση της αξιολόγησης και της ατομικής διάκρισης κάποιου.
Θέλουν ισοπέδωση, θέλουν ομοιομορφία.
Θέλουν μετριότητα.

Ταυτόχρονα, κατήργησαν τη βαθμολογία στα δημοτικά σχολεία.
Επομένως, αφαιρούνται κάποια κίνητρα καλής μαθησιακής απόδοσης, επιμέλειας και αριστείας απ' τους μαθητές.
Δηλαδή η επιβράβευση της καλής προσπάθειας ενός μαθητή πώς θα δίδεται; Πώς θα επιβραβεύεται ο άριστος; Με ένα... φιλικό χτύπημα στην πλάτη;

Άρα πάρτε και τη σημαία και βάλτε τη στην κληρωτίδα του τζόγου, λες και είναι τα νούμερα του Τζόκερ.

Αποτέλεσμα εικόνας για σημαία λοταρια

Η απόδοση της σημαίας στον καλύτερο μαθητή είναι μια υγιέστατη διαδικασία.
Η σημαία είναι το πολύτιμο λάβαρο του έθνους και αποτελεί τιμητική διάκριση η απόδοσή της σε κάποιον.
Δεν είναι απλώς ένα "πανί", ένα... βεττέξ, άνευ σημασίας, όπως πιστεύουν οι Συριζαίοι.
Είθισται να αποδίδεται στον πρώτο, στον καλύτερο.

Στους Ολυμπιακούς Αγώνες τη σηκώνει ο πρώτος αθλητής.
Στον πόλεμο ο πρώτος στρατιώτης.
Στο σχολείο σε ποιον να τη δίνουμε;
Στον πιο ανδρείο; Στον πιο δυνατό;
Και πώς θα τον βρούμε; Θα βάλουμε τα παιδιά να πλακωθούν στο ξύλο;
Στον πιο όμορφο;
Να τους βάλουμε σε καλλιστεία;
Στο... καλύτερο παιδί;
Και τι θα κάνουμε; Διαγωνισμό... χαρακτήρων ή αγαθοεργίας;
Είναι προφανές πως στο σχολείο, δηλαδή στον χώρο της μάθησης, θα τη δώσουμε στον καλύτερο μαθητή.
Είναι απλή λογική.

Εκτός, βέβαια, αν για κάποιον δεν έχει σημασία ο καλύτερος μαθητής.
Ή αν για κάποιον δεν έχει καν σημασία η σημαία.
Εδώ που τα λέμε όταν είσαι ο χώρος που είθισται να καίει τη σημαία ή να υπερασπίζεται αυτούς που καίνε τη σημαία, τότε έπρεπε να περιμένουμε να αντιμετωπίζεται η σημαία ως βεττέξ.


ΥΓ.1: Κι αφού η σημαία είναι ένα "πανί", τότε σταματήστε να τιμάτε το Γλέζο.
Στο κάτω-κάτω τι έκανε;
Ένα πανί κατέβασε από ένα βράχο...
Σιγά το πράγμα. Και οι καθαρίστριες την ίδια δουλειά κάνουν...


ΥΓ.2: Εδώ έχουμε άλλη μια περίπτωση εφαρμογής της κλασικής συριζαϊκής μεθόδου:
Επειδή οι Συριζαίοι δεν έχουν τα αρχίδια να καταργήσουν κάτι, αλλά και όντας κολλημένοι και ιδεοληπτικοί, θα σκάσουν αν δεν το καταργήσουν, τότε τι κάνουν;
Απλά το υπονομεύουν!
Το υποβιβάζουν, το λοιδορούν, το εξευτελίζουν, ώστε να καταργηθεί... στην πράξη μόνο του.
Έτσι κάνουν σε όλα. Μόνο για κάτι τέτοιες... "μικροπουστιές" είναι ικανοί.
Εκτός αν ασχολειται η Τρόικα, οπότε εκεί είμαστε... σούζα! Κλαρίνο! Στρατιωτάκια!



ΥΓ.3: Ας σταματήσει αυτή η ανοησία ότι η μαθητική παρέλαση είναι κάτι... φασιστικό, επειδή την καθιέρωσε ο Μεταξάς.
Διότι και το ΙΚΑ ο Μεταξάς το καθιέρωσε, αλλά δεν το θεωρούμε... φασισμό!


ΥΓ.4: Στα θέματα παιδείας ο ΣΥΡΙΖΑ πραγματικά είναι χολέρα.
Οι πληγές από την καταστροφική παρουσία του θα αργήσουν πολύ να κλείσουν.
Και ο... Λεβέντης να ήταν πρωθυπουργός, τέτοια εγκλήματα στην παιδεία δε θα τα είχε κάνει.
Μόνο συνειδητοί εκτελεστές συμβολαίων εκπαιδευτικού εκφυλισμού (βλ. ΟΟΣΑ κλπ) θα μπορούσαν να τα κάνουν.
Οι καλύτεροι μαθητές της Παγκοσμιοποίησης: οι Συριζαίοι!


ΥΓ5: Μας έπρηξες ρε Μαζεστίξ.
Στο κάτω-κάτω για ένα "πανί" μιλάμε!

21 σχόλια:

  1. Ποιος είναι αυτός ο ΑΡΙΣΤΟΣ (ΤΗΣ ΣΤ΄ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ) επιτέλους, για τον οποίο κόπτονται όλοι ξαφνικά, ΜΈΣΑ ΣΤΗΝ ΠΟΛΙΤΕΊΑ ΤΩΝ ΑΧΡΗΣΤΩΝ;
    Μην είναι του επιστήμονα ο γιος, που ο μπαμπάκας του το 'χει βάλει σκοπό να τον κάνει επιστήμονα από το νηπιαγωγείο κιόλας, αγνοώντας τι σημαίνει ΠΑΙΔΙ;
    Μην είναι εκείνο το παιδί με την αδιάγνωστη ΔΕΠΥ (γιατί αν δεν συνυπάρχει και στενά μαθησιακό πρόβλημα όλα είναι εντάξει), που (χωρίς και να το θέλει)τα κάνει λίμπα στην τάξη αλλά βεβαίως έχει άριστα στη βαθμολογία αφού δεν υστερεί στα μαθήματα;
    Μην είναι εκείνο που με αγωνία προσπαθεί, χωρίς πολλή επιτυχία συχνά, να μην απογοητεύσει τη μαμά, τη γιαγιά κι όλο το σόι, που τον θέλουν πρώτο για να δικαιωθούν οι ίδιοι;
    Μην είναι εκείνο το παιδί που μια φλογίτσα καίει μέσα του να μάθει, να εξελιχθεί, να προοδεύσει και προσπαθεί και πετυχαίνει πολλά, αλλά το ίδιο αυτό το σύστημα που το βαθμολογεί είναι και αυτό που του βάζει έντεχνα φραγμούς στη γνώση με τα σκόπιμα ανόητα βιβλία και προγράμματα;

    Κι εσύ μιλάς σαν όλα να είναι σαφή και ξεκάθαρα. Σαν να ξέρουμε τι είδους άνθρωπο θέλουμε να φτιάξουμε. Λες και υπάρχει σαφήνεια σκοπών και στόχων στο εκπαιδευτικό σύστημα. Σα να είναι σεβαστές απολύτως οι ανθρωπιστικές αξίες. Λες και δεν είναι στην ουσία απαγορευμένες φράσεις όπως: Παιδαγωγική επιστήμη και ανθρωπιστικές σπουδές. Λες και δεν έχουν αντικατασταθεί τα πάντα στους γνωστικούς τομείς από τη νεοταξίτικη ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ. Σα να μην προσπαθούν χρόνια τώρα να μπερδέψουν με το χειρότερο τρόπο όλους μας για το τι είναι καλό και τι κακό. Λες κι είναι το απλούστερο των πραγμάτων να ΔΙΑΛΕΞΕΙΣ ανάμεσα σε μικρούς (και γι' αυτό χωρίς την απόλυτη ευθύνη) μαθητές ΤΟΝ ΚΑΛΥΤΕΡΟ και να του παραδώσεις τη σημαία που ΥΠΟΤΙΘΕΤΑΙ κρατάς στα χέρια σου...Λες κι υπάρχουν έγκυρα, σταθμισμένα και κατάλληλα όντως τεστ που θα μας υποδείξουν τον καλύτερο. Λες κι αυτός ο καλύτερος είναι ένα ρομπότ καλά προγραμματισμένο που δεν επηρεάζεται από καμιά δυσμενή για τους ανθρώπους συνθήκη.

    Σαν να μη ζούμε φανερά πια σε πόλεμο και κατοχή που και τη σημαία μας μετατρέπει σταθερά σε "πανί" κι όλους εμάς σε απλά νούμερα κι αυτό μέχρι να πάψουμε να υπάρχουμε και να έχουν τον τόπο μας δικό τους χωρίς την ενοχλητική μας φυσική και πνευματική παρουσία.

    Θες όλες αυτές τις ελλείψεις να τις φορτώσουμε στους μικρούς μαθητές, ψάχνοντας να βρούμε ανάμεσά τους τον καλύτερο;

    Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι πραγματικά χολέρα, κι όχι μόνο στα θέματα παιδείας. (Κι ας μην πούμε το κοινότοπο ότι όλα είναι θέμα παιδείας.)
    Τα υπόλοιπα κόμματα που επίσης πουλάνε αδίστακτα την πατρίδα και την παιδεία της και ξαφνικά κόπτονται υπέρ της αξιοκρατίας και της σημαίας, τι είναι;
    Οι πληγές που ανοίγει ο ΣΥΡΙΖΑ δε θα θεραπευτούν από κάποιο άλλο κόμμα, που αποδεδειδμένα την ΙΔΙΑ νεοταξίτικη
    πολιτική θα ακολουθήσουν, έστω και πιο "διακριτικά", αλλά αν δημιουργηθεί ένα αντίπαλο προς την παγκοσμιοποίηση, δέος.( Και δεν εννοώ τον εθνικισμό.)

    Η ΚΛΗΡΩΣΗ, γιατί σε ταράζει τόσο; Για σκέψου την αρχαιοελληνική δημοκρατία και το ρόλο που έπαιζε η κλήρωση σε αυτήν. Η κλήρωση ανάγκαζε τους Αθηναίους να είναι συνειδητοί πολίτες.
    ΚΛΗΡΩΣΗ (ΜΕ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ ΑΝΑΚΛΗΣΗΣ) ΓΙΑ ΟΛΑ ΤΑ ΑΞΙΩΜΑΤΑ. ΝΑΙ. ΕΤΣΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΚΑΙ ΜΕ ΤΟΥΣ ΔΙΕΥΘΥΝΤΑΔΕΣ ΤΩΝ ΣΧΟΛΕΙΩΝ.
    Αρκετά με τις γελοιότητες περί "αξιοκρατικών" επιλογών.

    ΝΑΙ. ΣΗΜΑΙΟΦΟΡΟΙ ΜΕ ΚΛΗΡΩΣΗ στα σχολεία.

    Πάρθηκε επιτέλους ΜΙΑ απόφαση ΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΗ και σωστή μέσα στο μαύρο σκοτάδι. Ανάβει μια σπίθα. Μην τη σβήσουμε ιδεοληπτικά και μιλώντας για ιδεοληψίες του, σαφώς ιδεοληπτικού, ΣΥΡΙΖΑ.
    Ας τη χρησιμοποιήσουμε, επιτέλους, για να γκρεμίσουμε και τον ΣΥΡΙΖΑ και την Παγκοσμιοποίηση. Πράγμα δύσκολο βέβαια,
    αν αναλογιστούμε πόσο ΚΟΤΕΣ έχουμε αποδειχθεί τα τελευταία χρόνια οι Έλληνες με προεξάρχουσα την πολυπληθή τάξη των εκπαιδευτικών.

    ΥΓ. Να με συμπαθάτε αν κούρασα, με το Δημοτικό, εσάς τους ΚΑΘΗΓΗΤΕΣ. Ευχαριστώ για την ευκαιρία να πω τη γνώμη μου.
    Μπήκα πιστεύοντας ότι θα είχες σχετικό θέμα και δεν έπεσα έξω. Να είσαι καλά.




    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Κατ 'αρχάς να ζητήσω συγνώμη για την καθυστέρηση στην απάντηση των σχολίων και από σένα και από τους υπολοίπους σχολιαστές.

      Στο θέμα μας τώρα.
      Κατ'αρχάς, το δημοτικό είναι μόνον η αρχή. Ήδη η οργανική αρθρογραφία του Σύριζα προαναγγέλει την επέκταση του μέτρου σε γυμνάσια και λύκεια.
      Αλλά αυτό ας το αφήσουμε γιατί αποτελεί πρόβλεψη/εκτίμηση.
      Ας πούμε ότι πρόκειται μόνο για το δημοτικό.

      Η ένστασή σου, όπως καταλαβαίνω, έγκειται κυρίως στο ποιος και στο πώς αξιολογείται κανείς ως ο άριστος.
      Δεν αντιλέγω ότι υπάρχουν αρκετά προβλήματα στην αξιολόγηση.
      Αλλά είμαι βέβαιος πως ακόμη και μια ελλιπής και ατελής αξιολόγηση είναι καλύτερη από τη "μη αξιολόγηση".
      Και ώσπου να βρεθεί μια κοινή συνισταμένη των σχετικών φορέων για τη μέθοδο της αξιολόγησης, θα διεξάγεται -και καλώς θα διεξάγεται με τον υφιστάμενο τρόπο.
      Είναι σαν να λέμε πως εφόσον το σύστημα υγείας δε λειτουργεί καλά, να καταργήσουμε το σύστημα υγείας!

      Και τελοσπάντων, ακόμη και να υπάρξει κάποια αδικία στην αξιολόγηση, δεν τρέχει και τίποτα!
      Εγώ, όταν ήμουν στην 6η του Δημοτικού, δεν έγινα σημαιοφόρος, αλλά έγινα παραστάτης, γιατί ανάμεσα στα 10άρια που είχα σε όλα τα μαθήματα, είχα σε ένα τρίμηνο ενός μαθήματος ένα 8, ενώ ταυτόχρονα μια άλλη μαθήτρια είχε τα ίδια, μόνο που στο ένα μάθημα εκείνη είχε 9 και με πέρασε.
      Ναι, στενοχωρήθηκα που δεν έγινα σημαιοφόρος, αλλά δεν έπαθα και τίποτα. Ούτε... ψυχικά τραύματα ούτε πρόβλημα αυτοεκτίμησης. Ήξερα πως είμαι πολύ καλός και ότι υπήρχε και μια ισάξιά μου και ενδεχομένως καλύτερή μου στα μαθήματα. Φυσιολογικό και αποδεκτό.
      Η κουλτούρα του ανταγωνισμού, όταν λειτουργεί σε λελογισμένα πλαίσια, είναι ιδιαίτερα επωφελής για τα παιδιά, αλλά και για κάθε άνθρωπο κάθε ηλικίας.
      Να μαθαίνουν ότι το καθετί κερδίζεται με μόχθο και αγώνα. Κι αν καμιά φορά νομίσουν ότι αδικούνται, να μάθουν να προσπαθούν ακόμη περισσότερο.
      Εμένα αυτή είναι η γνώμη μου.

      Τώρα, για τους άλλους (σ.σ. Μητσοτακαίους) που παραμονεύουν στη γωνία να πάρουν την εξουσία, συμφωνώ απολύτως ότι πρόκειται για τομάρια εξίσου υποταγμένα στη νέα τάξη πραγμάτων, ώστε δεν έχω να ελπίζω τίποτα.
      Η εποχή των πολιτικών δυστυχώς έχει περάσει και -πολύ φοβάμαι- ανεπιστρεπτί.

      Διαγραφή
  2. Όταν διάβασα τα νέα σχετικά με τη σημαία, σκέφτηκα ότι κάτι θα γράψεις επί του θέματος, όπως και για κάποιο επιμέρους θέμα που αφορά στις αλλαγές στην Παιδεία. Βλέπω παραπάνω ότι και άλλος αναγνώστης έκανε την ίδια σκέψη... Κάπου οι κινήσεις σου είναι προβλέψιμες, καθώς ορισμένα χούγια δεν κόβονται :)

    Από πού να το πιάσει κανείς ένα τέτοιο θέμα, που φυσικά δεν έχει σχέση μόνο με τη σημαία; Θέλω να κάτσω να δω με προσοχή όλες τις τελικές αλλαγές που αφορούν στο εκπαιδευτικό σύστημα, αλλά με πιάνει πυρετός και μόνο που το σκέφτομαι!

    Πριν πω οτιδήποτε για το θέμα της σημαίας, θα έλεγα ότι αν πραγματικά ενδιαφέρονταν για αλλαγές, ας προχωρούσαν σε κατάργηση των παρελάσεων, οι οποίες έχουν φτάσει να αποτελούν ένα απέραντο τίποτα, ένα υποκριτικό πανηγύρι, όπως πολλά σε ετούτη την χώρα. Το από έξω κούκλα και από μέσα πανούκλα καλά πρωταγωνιστεί. Ξοδεύουμε χρήματα (για τις στρατιωτικές παρελάσεις), χρόνο και φαιά ουσία για όλα αυτά και αδιαφορούμε αν οι υποδομές, η οργάνωση, ο σχεδιασμός και η πορεία στους βασικούς τομείς της κοινωνίας είναι εντάξει, π.χ. αεροπλάνα πέφτουν γιατί δεν μπορούν να συντηρηθούν σωστά, σχολεία υποφέρουν από την έλλειψη θέρμανσης και άλλων αναγκαίων υλικών για τη λειτουργία τους, κτιριακά ζητήματα σοβαρά κλπ...
    Ας ευαισθητοποιηθούν οι μαθητές πάνω στην ιστορία του τόπου τους μέσω κατάλληλων δράσεων στην τάξη και στη συνέχεια θα μπορούν να αποδώσουν πραγματικό φόρο τιμής στους προγόνους τους πέρα από κάλπικες εξιδανικεύσεις αλλά μέσα από ουσιαστικές γνώσεις για πρόσωπα και καταστάσεις πάντα στον χρόνο και τις συνθήκες στις οποίες έζησαν.

    Πού όμως ψυχραιμία σε μια κοινωνία που έχει φρικάρει κυριολεκτικά και βρίσκεται μέχρι τον λαιμό χωμένη στην εμπάθεια, την οργή, την τάση άγριας εκδίκησης πάνω σε όποιον βρει εύκαιρο, προκειμένου να αποδώσει τα βάρη όλων των ευθυνών για την κατάστασή της, οι οποίες ξεκινούν πολύ πίσω.
    Πώς να γίνει σοβαρή συζήτηση μέσα σε τέτοιο πλαίσιο. Μάλλον, είναι ανώφελο και ίσως θα έπρεπε να σταματήσω εδώ.
    Αλλά αφού έκανα τον κόπο να αρχίσω να γράφω, ας συνεχίσω όσο δεν συγχύζομαι περισσότερο...

    Το θέμα της σημαίας έχει γίνει βραχνάς κάθε σχολικό έτος με αρκετούς γονείς να περιμένουν σαν τα αρπακτικά να πάρει το παιδί τους τη σημαία. Ε, όχι έτσι δεν την αξίζει κανείς τους! Τα καμάρια τους θα είναι ανάξια και εντελώς ανίκανα, αν δεν τη λάβουν στα χρυσά τους τα χεράκια κατά τη δική τους άποψη, την οποία τους την περνούν μια χαρά! Να τα κόμπλεξ μεγαλομανίας, οι εγωισμοί και η αλαζονεία από τα εντεκάχρονα! Να προσπαθούν να προετοιμάσουν το έδαφος οι εκπαιδευτικοί (έστω κάποιοι), για να μην υπάρξουν τα ευτράπελα και εν τέλει η ένδειξη ασέβειας προς την ουσία του πράγματος.
    Δεν το ζεις στη σχολική πραγματικότητα και ίσως δεν μπορείς να το καταλάβεις σε βάθος.

    Θεωρώ ότι οι μαθητές που αριστεύουν θα πρέπει να επιδεικνύουν και το αντίστοιχο ήθος και τις συμπεριφορές που θα τιμηθούν με την απονομή της σημαίας σε εκείνους. Αλλιώς μιλάμε για κάλπικες λίρες και διαιώνιση του κατεστημένου, όπου τα ψυχρά ρομπότ που δεν έχουν κανέναν ενδοιασμό να ανέλθουν με κάθε μέσο στον επαγγελματικό στίβο – πατώντας κυριολεκτικά επί πτωμάτων – θα εξακολουθούν να λειτουργούν έτσι από τα παιδικά τους χρόνια μέχρι να πεθάνουν.
    Με την κλήρωση δεν συμφωνώ καθόλου με βάση την υπάρχουσα κατάσταση. Κάτι τέτοιο θα ήταν ιδανικό σε μια πολιτεία όπου οι πολίτες, φυσικά και τα παιδιά θα είχαν ήδη μια αντίστοιχη παιδεία , με αποτέλεσμα να είναι σε θέση να αντιληφθούν τη βαρύτητα της συμμετοχής τους στα κοινά και της υποχρέωσής απέναντι στον τόπο τους. Ναι, θα έπρεπε να μοιράζονται το ίδιο την ευθύνη και την υποχρέωση, αλλά να έχουν συνειδητοποιήσει σε βάθος την ανάγκη της και το πώς θα το πράξουν στην καθημερινότητά τους και σε κρίσιμες στιγμές. Τότε θα συμφωνούσα να την πάρουν όλοι στα χέρια τους ως ένα ιερό σύμβολο, που υπάρχει να θυμίζει κάτι... σε όλους.
    Πάντα, όλα αυτά με βάση την δομή της σύγχρονης κοινωνίας παγκόσμια, την αναγκαστική ύπαρξη κρατών και εθνών. Σε άλλη περίπτωση όλα αυτά θα ήταν άχρηστα. Αυτά όμως βρίσκονται στη σφαίρα της ουτοπίας.

    Συνεχίζεται...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Να το δούμε κι αλλιώς.
    Μέσα από την παιδαγωγική πρακτική και τη καθημερινότητα της σχολικής τάξης. Να είσαι βέβαιος ότι έχουν δει πάρα πολλά τα μάτια μου...
    Δεν μπορείς να φανταστείς πιθανόν τι χαρά, τι ευθύνη και σεβασμό θα επιδείκνυε ένας μαθητής με μαθησιακές δυσκολίες, που καταβάλλει πολλαπλάσιες προσπάθειες για να φτάσει τους άλλους και δεν του προσφέρεται η δυνατότητα πάντα να ξεπεράσει τον εαυτό του, αν του δινόταν στα χέρια του η σημαία. Αυτό από μόνο του θα αποτελούσε ένα ισχυρότατο κίνητρο, για να υπερβεί τον εαυτό του με λίγη στήριξη φυσικά. Ναι, πολλά από εκείνα τα παιδιά, αν δεν είναι κακομαθημένα από γονείς και εκπαιδευτικούς, είναι πολύ φιλότιμα και είναι σε θέση να κάνουν θαύματα. Θα μπορούσα να το εξιδανικεύσω αν στηριζόμουν μόνο στις θεωρίες και όχι στην πράξη. Μιλώ εντελώς ρεαλιστικά και καθαρά μέσα από τις εμπειρίες πολλών χρόνων στο Δημοτικό. Ο φτωχομπινεδιάρης δασκαλάκος, που στέκεται δίπλα τους (δεν αναφέρομαι στους αδιάφορους, αυτοί υπάρχουν παντού), ο υποτιμημένος και απαξιωμένος, κι εκείνος και το έργο του, που θα πρέπει επιτέλους να σταματήσει πρώτα ο ίδιος να το κάνει αυτό στον εαυτό του (άλλο μεγάλο θέμα ετούτο)... Όχι πως οι καθηγητές πάνε πίσω, απλά υπάρχουν ακόμα κάποιοι με έπαρση προερχόμενη πλέον από άλλες εποχές και η οποία δεν βοηθά πουθενά, ίσα-ίσα τους βγάζει από την ουσιαστική τους πορεία.

    Ξέφυγα λίγο από το θέμα, αλλά είναι τόσα πολλά που θα πρέπει να ειπωθούν σχετικά με το θέμα της Παιδείας. Σε μια ανάρτηση δεν γίνονται όλα...

    Ναι, ο Σύριζα μπορεί να είναι χολέρα, όμως και οι πρώην «γκόμενοι» της Ελλάδας ήταν πανούκλα. Ας μην τα ισοπεδώνουμε όλα ή αγιοποιούμε τον οχετό που έφερε τον τόπο σε τέτοια χάλια και τον παρέδωσε εν μια νυκτί και αν του δοθεί η ευκαιρία ξανά, θα τα πουλήσει όλα στον βωμό του κέρδους και θα βγάλει ακόμα ένα καλό μερίδιο κι εκείνος.
    Είναι το λιγότερο αστείο να καθόμαστε να συγκρίνουμε ακόμα τους πρώην με τους νυν. Μάλλον, δεν έχουμε καταλάβει τίποτα ή δεν θέλουμε να καταλάβουμε. Για το παγκόσμιο χωριό της καλής μάσας και του κέρδους είμαστε απλά αριθμοί, μην σου πω και νούμερα... πολύ νούμερα όμως!

    Άνοιξες τους ασκούς του Αιόλου για άλλη μια φορά, όμως με απόλυτο και δηκτικό ύφος. Θα έλεγα ότι είναι αναγκαία η ψυχραιμία και ο καθαρός νους μέσα στο χάος που αναγκαστικά πλέουμε. Η απολυτότητα περιπλέκει τα πράγματα ή βαλτώνει τα νερά. Ε, ας την αποφύγουμε εμείς που ξέρουμε και πέντε γράμματα παραπάνω. Δεν είναι εύκολο, αλλά είναι απαραίτητο να το προσπαθούμε, χωρίς να εξαιρώ τον εαυτό μου φυσικά.

    Υ.Γ. (ένα και μοναδικό)
    Για την αξιολόγηση στο Δημοτικό διάβασε σχετικά με την περιγραφική αξιολόγηση, η οποία είχε προταθεί από την δεκαετία του ’90 και την σταμάτησε ο ίδιος ο κλάδος των εκπαιδευτικών, διότι δεν συμφέρει. Έχει πολλή δουλειά και κόπο... Σίγουρα δεν αξιολογείται η καλή επίδοση του μαθητή μόνο με ένα φιλικό χτύπημα στην πλάτη, υπάρχουν πολλοί τρόποι και άλλοι αντίστοιχοι για να του δοθούν κίνητρα. Δεν μπορώ εδώ να αναπτύξω ένα τέτοιο θέμα, θεμελιώδες της διδακτικής και των παιδαγωγικών... εκτός αν με προκαλέσεις.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Έχω γίνει τελείως προβλέψιμος σχετικά με το πότε ανεβάζω κείμενο, ε;
      Ε μα μου τη δίνουν στα νεύρα σε πολλά θέματα οι συριζαίοι, αλλά στα θέματα παιδείας πραγματικά θέλω να... χειροδικήσω! Είναι αδιανόητα καταστροφικοί!
      Στα πανεπιστήμια επίσης κάνουν καταστροφικό έργο.
      Ένα μέτρο των προηγούμενων, για το οποίο θα έπρεπε όλοι μαζί να πανηγυρίζουμε, ήταν η αποπομπή των συνδικαλιστών φοιτητών από τη διοίκηση των πανεπιστημίων.
      Ε και αυτό το καταργήσανε οι ελεεινοί οι συριζαίοι!
      Πάλι οι αρχιδαπίτες, αρχιπασπίτες, αρχιεαακίτες και αρχικνίτες θα κάνουν "χοντρό παιχνίδι" με τους καθηγητές, με ανταλλάγματα, πολλά ανταλλάγματα...
      Βρώμα και δυσωδία!

      Τελοσπάντων, στο θέμα μας τώρα
      (αν και τα παραπάνω, ουσιαστικά, είναι επίσης στο θέμα μας)
      Για το θέμα των σχολικών εθνικών εορτών, συμφωνώ εν μέρει.
      Δεν έχει νόημα η παρέλαση αυτή καθαυτή, αν δε συνοδεύεται από εκδηλώσεις που θα φέρνουν το μαθητή πραγματικά σε επαφή με την ιστορία και ιδίως με το γεγονός το οποίο εορτάζεται.
      Δεν έχει νόημα να περπατά ο άλλος πάνω-κάτω τους δρόμους της πόλης του, αν δεν ξέρει ποιους και γιατί τιμά εκείνη τη μέρα.
      Κατά τ΄άλλα είμαι μάλλον υπέρ της διατήρησης των παρελάσεων, με τη σκέψη ότι, αν καταργηθούν, δε θα αντικατασταθούν από τέτοιου είδους εκδηλώσεις και φοβούμενος πως η μόνη παρέλαση που θα απομείνει να γίνεται στην Αθήνα θα είναι το gay pride...
      Μάλλον είναι καλύτερη ιδέα να τιμούμε τον Κολοκοτρώνη... ακόμη κι αν ο τρόπος δεν είναι ο αποτελεσματικότερος.

      Όσο γι' αυτό που λες με τις μαθησιακές δυσκολίες, θα διαφωνήσω.
      Το παιδί με μαθησιακές δυσκολίες, με αναπηρίες και λοιπά θα πρέπει να στηρίζεται απολύτως από την πολιτεία και να του παρέχεται κάθε μέσο ώστε να αποκτήσει την παιδεία που δικαιούται αλλά και τις δεξιότητες που θα το βοηθήσουν να αντεπεξέλθει στην ενήλικη ζωή του.
      Αυτό όμως δεν μπορεί να υποκαθιστά την αριστεία.
      Άλλο η επιβράβευση της καλής προσπάθειας και άλλο η επιβράβευση του άριστου αποτελέσματος.
      Είναι σα να λέμε να δίνεται το χρυσό μετάλλιο στους αθλητικούς αγώνες, όχι σε αυτόν που έτρεξε στον μικρότερο χρόνο ή σε αυτόν που έκανε μεγαλύτερο άλμα, αλλά σε αυτόν που προσπάθησε περισσότερο υπό αντίξοες συνθήκες!
      Είναι παράλογο!

      Με την περιγραφική αξιολόγηση διαφωνώ, διότι είμαι υπέρμαχος του ανταγωνισμού.
      Πιστεύω πως ο ανταγωνισμός είναι το θεμέλιο της ατομικής και συλλογικής προόδου και πως κάθε προσπάθεια αφαίρεσης του ανταγωνιστικού κλίματος (στην τάξη, στη δουλειά, στην κοινωνία εν γένει) ουσιαστικά καθηλώνει την κοινωνία και το άτομο και το αδρανοποιεί καταδικάζοντάς το στη μετριότητα.
      Η ζωή είναι ένας αγώνας με το βλέμμα πάντα μπροστά. Και μπροστά βρίσκεται ο καλύτερος.
      Για να βελτιωθείς πρέπει να τρέχεις κοιτώντας προς αυτόν.
      Αν κοιτάς κάπου στην τύχη με... κλήρωση, τότε πηγαίνεις όπου τύχει.
      Είναι ωραίο το πρότυπο να είναι καλύτερος μαθητής και όχι ο τυχερότερος.
      Είναι παιδαγωγικώς ορθή η προτυποποίηση της προσπάθειας, της ικανότητας, της αξιοσύνης και παιδαγωγικώς άστοχη η προτυποποίηση της τύχης.
      Η αριστεία δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται ως "ρετσινιά" (που έλεγε κι ο Μπαλτάς) καθώς κάτι τέτοιο θα σπρώξει τον άριστο προς τα κάτω, ώστε να αποστιγματιστεί.
      Στόχος πρέπει να είναι μόνο η εξίσωση προς τα πάνω.

      Διαγραφή
    2. Για το θέμα των φοιτητών κι έτσι όπως είχε καταλήξει με βρίσκεις σύμφωνη, αν και επιβάλλεται να συμμετέχουν οι φοιτητές σε όσα τους ενδιαφέρουν άμεσα, όμως όχι με τη δυσωδία που ακολουθεί κάθε τέτοιο προνόμιο!
      Το θέμα των πανεπιστημίων και οι αλλαγές επίσης αποτελούν σημαντικότατο ζήτημα, αλλά σε μια άλλη ευκαιρία συζήτησης.

      Για κυβέρνηση, αντιπολίτευση και για τη στάση των προηγούμενων κυβερνήσεων δεν λέω τίποτε παραπάνω αν και θα ήθελα, διότι δεν θα βγάλουμε άκρη και εξήγησα τους λόγους στο προηγούμενο σχόλιό μου. Γι' αυτό και το αναφέρω ξανά, αφού με απασχολεί η ανταλλαγή απόψεων...

      Σχετικά με την κλήρωση νομίζω ότι ήταν ξεκάθαρο ότι δεν συμφωνώ με το να γίνεται παρά μόνο με τις συνθήκες που περιέγραψα παραπάνω. Εξάλλου, δεν πιστεύω στην τύχη, αλλά στη συνειδητή προσπάθεια που καταβάλλει ο άνθρωπος, για να επιτύχει τους στόχους του.
      Όσο για τους μαθητές με μαθησιακές δυσκολίες έφερα ένα παράδειγμα για να μην υποτιμάμε την προσπάθεια κανενός. Και ναι σε μια κοινωνία που πλάθει ώριμους πολίτες μπορούν όλοι να πάρουν στα χέρια τους τη σημαία, γιατί η σημαία ανήκει σε όλους όσους την τιμούν μέσα από τη στάση και τις πράξεις τους και όχι μέσα από τις ικανότητες σε ένα συγκεκριμένο και μόνο πεδίο. Στη δική μας πολιτεία αυτά είναι ουτοπίες... μακριά από όσα μας έμαθαν οι αρχαίοι πρόγονοι. Πρόσπαθησαν κι αυτοί, όχι ότι τα κατάφεραν στην πράξη απόλυτα.

      Γι' αυτό και θεωρώ ότι η αριστεία θα πρέπει να αμοίβεται όταν συνοδεύεται και από ήθος, αλλά είπαμε εξαρτάται από τι είδους πολίτες θέλουμε να δημιουργήσουμε.
      Εκείνοι πάντως που κόπτονται γι' αυτήν και βγάζουν ένθερμα λογίδρια είναι κυρίως εκείνοι που φέρθηκαν εντελώς πρόστυχα στον τόπο τους. Για χάρη τους ξεθώριασε το αληθινό μήνυμα της αριστείας δυστυχώς!

      Για το θέμα του ανταγωνισμού φαντάζομαι να εννοείς τον υγιή ανταγωνισμό και όχι τον "επί πτωμάτων", όσο σκληρές κι αν είναι οι συνθήκες γύρω μας. Δεν θα φάμε τις σάρκες ο ένας του άλλου, γιατί τότε να την χέσω την αριστεία... Υποστηρίζω την ευγενή άμιλλα, γιατί αυτή είναι που ανεβάζει τον άνθρωπο σε άλλο επίπεδο και προχωρά την κοινωνία πιο πέρα. Είμαι ανταγωνιστική στη δουλειά μου, διότι επιθυμώ το καλύτερο και μου αρέσει να παρασύρω και άλλους ένα σκαλί παραπάνω, αφού φυσικά έχω φτάσει πρώτη (άντε σχεδόν πρώτη...) κι έχω δοκιμαστεί σε αυτό. Δεν θέλω να μείνουν οι άλλοι στον πάτο, γιατί θα κάνουν και τη δική μου ζωή δύσκολη και δεν θα προσφέρουν κάτι σημαντικό στην κοινωνία. Όπως δεν μου αρέσει να ακολουθώ ομάδες και σπάνια το πράττω, γιατί μου ταιριάζει περισσότερο στην ιδιοσυγκρασία μου να φτιάχνω ομάδες και να με ακολουθούν. Ακούγεται λίγο αλαζονικό, όμως θεωρώ ότι είναι η ανταγωνιστικότητα με την καλή έννοια και σεβόμενη πάντα τη γνώμη και τις ικανότητες των άλλων. Μόνο την αδιαφορία, το εύκολο βόλεμα, την εκμετάλλευση των άλλων, και την μπαμπεσιά δεν αντέχω.

      (πάλι πολλά έγραψα...)

      Διαγραφή
    3. Η περιγραφική αξιολόγηση γίνεται μέσα στην καθημερινότητα και άτυπα διαρκώς ακόμα και μέχρι τώρα που υπάρχει η αριθμητική κλίμακα. Τα οφέλη της είναι πάρα πολλά, διότι ο μαθητής μέσα από αυτήν θα είναι σε θέση να αντιλαμβάνεται με ακρίβεια πού τα καταφέρνει πάρα πολύ καλά και πού απαιτείται ιδιαίτερη προσπάθεια για να βελτιωθεί και με ποιο τρόπο μπορεί να το καταφέρει. Δεν μειώνει τον υγιή ανταγωνισμό, αφού στην πράξη, όποτε συμβαίνει, το αποτέλεσμα είναι το ίδιο. Η αξιολόγηση υπάρχει έτσι κι αλλιώς και οι μαθητές το γνωρίζουν αυτό και ξέρουν σε τι επίπεδο βρίσκονται και πού θα ήθελαν να φτάσουν. Η μεγάλη διαφορά είναι ότι με έναν σκέτο βαθμό δεν έχει συνείδηση πού βρίσκεται γνωστικά και δεν του λέει τίποτα. Αισθάνεται ότι του έχουν φορέσει μια ταμπέλα με αρίθμηση μιας ομάδας που στέκεται στη σειρά. Άραγε για ποιο σκοπό; Στην τράπεζα βρίσκεται; Στο Κέντρο Υγείας; Ναι, πρέπει να συνηθίσει!
      Τελοσπάντων, όλο αυτό απαιτεί μια πολύ καλή επιμόρφωση, μην πω άριστη, των εκπαιδευτικών και επίσης τα κριτήρια αξιολόγησης θέλουν πολύ σοβαρή μελέτη από αυτούς που τα διαμορφώνουν πριν εφαρμοστούν.

      Φτάνουμε δυστυχώς να λέμε να μην πειραχτεί τίποτε, γιατί είμαστε ανίκανοι να δημιουργήσουμε κάτι αξιοπρεπές με καλές επιστημονικές βάσεις και να βάζουμε μπροστά την πάρτη του ο καθένας και όχι τι απαιτεί το κοινωνικό σύνολο.
      Καταλήξαμε να δεχόμαστε τα ίδια και τα ίδια και ό,τι μας πάει πίσω ή μας καθηλώνει, λόγω αναξιότητας και μικροπρέπειας.

      Δεν βγάζεις μόνο εσύ σιχτίρι αλλά και άλλοι για πολλά μα πάρα πολλά, όμως ποιος ακούει, ποιος θέλει να δει και πότε επιτέλους θα υπάρξει μια στοιχειώδης συμφωνία σε πολύ βασικά πράγματα; Άξιοι της μοίρας μας λοιπόν.
      Ώριμες θέσεις λαμβάνονται μόνο από ώριμους πολίτες με ήθος, ουσιαστικές ικανότητες και αντίστοιχη παιδεία και απαλλαγμένους από εμπάθειες και στενά προσωπικά συμφέροντα!

      Τι λέω τώρα...

      Διαγραφή
    4. Όσον αφορά τους φοιτητές, έχω καταλήξει στο συμπέρασμα πως δεν υπάρχει καμία γιατρειά στο πρόβλημα του συνδικαλισμού τους και πως η μόνη λογική λύση είναι η αποπομπή τους από τα συμβούλια διοίκησης.
      Διότι με όποιον τρόπο κι αν εφαρμοστεί, είναι νομοτελειακή η συναλλαγή φοιτητών και καθηγητών, εφόσον τα συμφέροντα είναι τεράστια.
      Δεν μπορεί ο διδασκόμενος να αποφασίζει το περιεχόμενο των σπουδών του και να αξιολογεί τον διδάσκοντα.
      Αν ήταν σε θέση να το πράξει, τότε δε θα ήταν διδασκόμενος.
      Για να κρίνεις το πρόγραμμα σπουδών, πρέπει να το κατέχεις.
      Και αν είσαι σε θέση να το κατέχεις, τότε δεν είσαι φοιτητής αλλά τουλάχιστον απόφοιτος, αν όχι φτασμένος επιστήμονας.

      Όσο για τον ανταγωνισμό, εννοείται πως υποστηρίζω τον υγιή ανταγωνισμό σε κάθε επίπεδο.
      Αλλά, όπως εξηγώ και παρακάτω σε άλλον σχολιαστή, τα φαινόμενα μη υγιούς ανταγωνισμού φυσικά και δεν αναιρούν σε καμία περίπτωση την απόλυτη αναγκαιότητά του.
      Διότι φυσικά καμία κοινωνία δεν είναι τέλεια, όπως επίσης και καμία διαδικασία.
      Προφανώς, όπου υπάρχει ανταγωνισμός, θα υπάρχει και υγιής, αλλά θα υπάρχει και μη υγιής.
      Όπως, όπου υπάρχει ενημέρωση, θα υπάρχει και σωστή πληροφόρηση, αλλά θα υπάρχει και προπαγάνδα.
      Δε θα απορρίψουμε όμως την αξία της πληροφόρησης, ελέω προπαγάνδας!

      Έχω επίσης να κάνω μια παρατήρηση.
      Γράφεις: "η αριστεία θα πρέπει να αμοίβεται όταν συνοδεύεται και από ήθος"
      Σε καθαρά θεωρητικό επίπεδο, φυσικά και κάθε λογικός άνθρωπος συμφωνεί.
      Αυτό, ωστόσο, πώς ακριβώς μπορεί να γίνει;
      Θα κάνουμε μέτρηση... χαρακτήρων;
      Θα λέμε "είναι 7/10 καλός χαρακτήρας αυτός, ενώ ο άλλος είναι 6/10" και θα απονέμουμε το έπαθλο στον πρώτο;
      Ούτε η προσπάθεια είναι βέβαια μετρήσιμη, εφόσον άλλοι προσπαθούν πολύ και αποδίδουν λίγο και άλλοι προσπαθούν λίγο και αποδίδουν περίφημα.
      Το μόνο μετρήσιμο μέγεθος σε ένα σχολείο είναι βέβαια η επίδοση. Το αποτέλεσμα.
      Καλώς ή κακώς το μόνο που μπορεί να μετρηθεί με σχετικώς αντικειμενικό τρόπο είναι ο βαθμός κατάκτησης ενός επιπέδου γνώσεων.
      Δηλαδή κατά πόσο κατέκτησε το γνωστικό περιεχόμενο των αρχαίων, των μαθηματικών, της φυσικής της τάδε τάξης.
      Αδυνατώ να διανοηθώ μέτρηση άλλου μεγέθους πλην της επίδοσης.
      Τα υπόλοιπα (προσπάθεια, χαρακτήρας, διαγωγή) φυσικά και συνεκτιμώνται, αλλά ως μια "εικόνα", μια "εντύπωση".
      Δεν μπορούν να μπουν σε κάποια κλίμακα.

      Το "να μην πειραχτεί τίποτε" είναι η μοναδική άμυνα απέναντι σε έναν κοινωνικό ολετήρα, που του παραδώσαμε την εξουσία να το πράξει.
      Η μεγαλύτερη υπηρεσία που μπορεί να προσφέρει αυτός ο ολετήρας στην πατρίδα είναι να μην ακουμπά τίποτα, ώσπου να φύγει και να τον καταπιεί η μήνις της ιστορίας.
      Αποτελεί ό,τι πιο πρόστυχο πέρασε ποτέ από αυτή τη θέση. Μια προστυχιά, μια χυδαιότητα που έχει καταστεί καθημερινή συνήθεια.
      Έχει ξεπεράσει την ανηθικότητα (δηλαδή την παραβίαση των ηθικών αρχών) και έχει πλέον αγκαλιάσει τον αμοραλισμό (δηλαδή την παντελή αδιαφορία για την ύπαρξη ηθικών αρχών).

      Διαγραφή
    5. Δεν θα έγραφα ξανά, αλλά είδα να αναρωτιέσαι κάνοντας την παρατήρηση για τα θέματα στάσεων και συμπεριφοράς ή τελικά του ήθους των μαθητών και κατά πόσο είναι μετρήσιμα.

      Πριν αναφερθώ στο παραπάνω, θα ήθελα να προσθέσω κάτι σχετικά με το αν μπορεί ο διδασκόμενος να αξιολογήσει τον διδάσκοντα. Σίγουρα ο διδασκόμενος δεν έχει τη γνώση και ούτε ίσως την ωριμότητα να κρίνει σε βάθος και ουσιαστικά τον διδάσκοντα, όμως άποψη έχει γι’ αυτό που εισπράττει είτε λόγω αυξημένης αντίληψης είτε της αίσθησης που του αφήνει η παρουσία και η πράξη του διδάσκοντα. Η ικανοποίηση από αυτό που θα λάβει ή το αντίθετο. Υπάρχουν οι εκπαιδευτικοί που εμπνέουν τους μαθητές κι εκείνοι έχουν καλύτερες επιδόσεις και ωριμότερη παρουσία μαζί τους και οι άλλοι που λειτουργούν δια της αποστροφής... Γιατί ακόμα κι αυτός που θα αναγκαστεί κάποιες στιγμές να πιέσει τους μαθητές για να δώσουν τον καλύτερο εαυτό τους, να τους τραβήξει προς τα πάνω, όταν θα έχει καλή επαφή με τα παιδιά, τότε αυτά θα τον ακολουθήσουν κι έτσι έχει κερδίσει το παιχνίδι.
      Απλά στα πανεπιστήμια λειτουργεί η πονηριά του ενήλικα πλέον, οπότε εκεί είναι άλλο θέμα...! Ας το αφήσουμε και συμφωνώ μαζί σου.

      Για τον ανταγωνισμό όπως τον παρουσιάζεις συμφωνώ και σου είπα ότι ήδη λειτουργώ στη δουλειά μου έτσι. Πάντα με την υγιή πλευρά του, την οποία προωθώ και στους μαθητές μου.

      Όσον αφορά την παρατήρησή σου, θα φέρω ένα παράδειγμα. Ανάμεσα σε δύο μαθητές άριστους και εντελώς ίσους στη βαθμολογία, αλλά με εντελώς διαφορετικές συμπεριφορές και στάσεις, σε ποιον θα έδινες τη σημαία; Ο ένας είναι κοινωνικός, κοντά στους συμμαθητές του, βοηθά, συμπαραστέκεται, δείχνει σεβασμό, συμμετέχει χωρίς αλαζονεία, συνεργάζεται για έναν κοινό σκοπό χωρίς να θέλει να καπελώσει τους άλλους, αλλά μπαίνει μπροστά όταν απαιτείται για το καλό της ομάδας με προτάσεις, ξέρει να στέκεται ως μαθητής μέσα στην τάξη και σε κάθε περιβάλλον που θα βρεθεί. Ο άλλος μαθητής λειτουργεί εντελώς εγωιστικά, εγωκεντρικά, δημιουργώντας προβλήματα σε κάθε ομάδα που θα βρεθεί, οπότε εκείνη δεν μπορεί να λειτουργήσει, απαιτεί να γίνεται πάντα το δικό του και παντού, ξυλοφορτώνει όποιον δεν τον ακολουθήσει, αυθαδιάζει με κάθε ευκαιρία όταν δεν του γίνει το χατίρι, δείχνει δηλ. κακομαθησιά και υπεροψία απέναντι σε όλους, δε λογαριάζει κανέναν και τίποτα, συκοφαντεί και μεταφέρει δικές του ευθύνες αλλού, πειράζει άσχημα και υποτιμά όσους δεν τα καταφέρνουν όπως εκείνος ή σε κάθε λάθος που θα κάνουν, θα χλευάσει.

      Σαφώς ένας εκπαιδευτικός οφείλει να του μάθει πώς αλλιώς μπορεί να λειτουργήσει και για ποιο λόγο, πάντα σε συνεργασία με τους γονείς, διότι αυτά συνήθως προέρχονται από την οικογένεια και αν δεν βοηθήσει το σχολείο να κοπούν, θα προκληθεί κακό και στον ίδιο και στους γύρω του.

      Μέσα στον ρόλο των εκπαιδευτικών συμπεριλαμβάνεται και η παρατήρηση της συμπεριφοράς των μαθητών και της προσωπικότητάς τους. Όταν γίνεται η ενημέρωση γονέων, μαζί με τις πληροφορίες για την επίδοση στα διδακτικά αντικείμενα δίνεται και η περιγραφή της συμπεριφοράς του παιδιού με αναφορά των όσων κάνει ή θα έπρεπε να κάνει στη σχολική καθημερινότητα με βάση συγκεκριμένα κριτήρια.
      Υπάρχουν κλίμακες και για τη συμπεριφορά και τη στάση των μαθητών, άλλες με αριθμούς και άλλες με χαρακτηρισμούς (καλά, μέτρια ή συχνά, πολύ συχνά κλπ). Τελοσπάντων με πολλούς τρόπους.

      Συχνά καλούμαστε να συμπληρώσουμε τέτοιες ρούμπρικες – φόρμες για τους μαθητές με κάποιες δυσκολίες είτε μαθησιακές είτε συμπεριφοράς, προκειμένου να έχουν μια λεπτομερή (όσο είναι δυνατόν αυτό) εικόνα από εμάς τα ιατροπαιδαγωγικά κέντρα. Αν ο εκπαιδευτικός παρατηρεί προσεχτικά και με γνήσιο ενδιαφέρον τα παιδιά και έχει καλή γνώση, ίσως δεν τα χρειάζεται όλα αυτά, καθώς έχει σύντομα μια πολύ καλή εικόνα του κάθε παιδιού και ξέρει τι πρέπει να πράξει ανά πάσα στιγμή.
      Δεν μπορώ να στα περιγράψω όλα εδώ. Μια ιδέα σου δίνω μόνο.

      Σε ζάλισα, αλλά τα θέματα της δουλειάς είναι πάντα πρόκληση, η οποία για μένα αποτελεί μεράκι και μεγάλη αγάπη, αλλά και μεγάλη έννοια και ευθύνη.

      Υ.Γ.
      Θα μου επιτρέψεις να πω και κάτι παρακάτω για τα φροντιστήρια.

      Διαγραφή
  4. Η περιγραφική αξιολόγηση 1994-'95 βασιζόταν όντως στην παιδαγωγική και κακώς δεν εφαρμόστηκε. Αλλά αυτό που προτάθηκε σαν περιγραφική αξιολόγηση το 2016-'17 ήταν στυγνό φακέλωμα των παιδιών με σκοπό να τα κατηγοριοποιήσει και να προδικάσει το μέλλον τους και καλώς συνάντησε την αντίδραση των εκπαιδευτικών.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αυτό με την κατηγοριοποίηση και την προδίκαση του μέλλοντος ακούγεται ενδιαφέρουσα ως παρατήρηση. Μπορείς να το εξηγήσεις τι εννοείς;

      Διαγραφή
  5. Θυμαμαι πριν μερικα χρονια την υποθεση Τσεναυ τοτε που το αριστεριζον συνθημα ηταν «ανεξαρτητως εθνικοτητας ο άριστος να κρατα τη σημαια». Αλλα και το κεντρικο να «καταργηθουν οι παρελασεις». Τι αλλαξε από τοτε. Απλα ο θιασος που κυβερνα με τους ψευτο επαναστάτες καταληψιες και τα μαρξιστικα τσιτατα, δεν τον ενδιαφερει τιποτα από όλα αυτά. Τον μονο που τον ενδιαφερει είναι η παραμονη και η διατηρηση της εξουσιας με κάθε τροπο. Ετσι προωθει την απαξιωση, την δηθενια, την παρακμιακη κουλτουρα, την κοινωνικη και οικονομικη ισοπεδωση προς τα κατω.
    Και ακριβως επειδη οι ιδιοι κουβαλουν τα κομπλεξ κατωτεροτητας και φθονουν τους επιτυχημενους, επιδιωκουν να καταργησουν ότι σχετιζεται με την αριστεια και την επιβραβευση.

    Βεβαια ειδαμε και τα αποτελεσματα της «αριστειας» τα προηγούμενα χρονια τι «αξιοθαυμαστους» κυβερνητες και ψηφοφορους μας εδωσε. Οταν η επιδιωξη του καθενος δεν είναι η προοδος και η αριστεια αλλα «καπου να τρουπωσω, να βολευτω». Αφου δεν χρειαζεται να αριστεύσεις στις εξετασεις για να εισαχθεις καπου γιατι να προσπαθησεις. Φτανει να εισαι τραμπουκος και αφισοκοληταριος στο κομμα για να τα καταφέρεις.
    Καθενας εχει τα προτυπα του στη ζωη, αλλοι εχουν τους «αμορφωτους καταληψιες» κι αλλοι αυτους που μοχθουν, προοδευουν και δημιουργουν.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Όντως, τότε (για τον Τσενάι) οι αριστεροί έλεγαν τα αντίθετα!
      Δεν το θυμόμουν αυτό...
      Προκειμένου να παραμείνουν στην εξουσία αυτά τα ρετάλια, είναι ικανά να ενστερνιστούν κάθε άποψη.
      Δεν είναι απλώς ανήθικοι. Είναι κάτι χειρότερο: αμοραλιστές.
      Δεν αποδέχονται την ύπαρξη ηθικής (και αυτό ίσως έχει να κάνει και με κάποιες άλλες ιδεοληψίες τους).
      Η ισοπέδωση προς τα κάτω, που αναφέρεις, είναι κεντρικό στοιχείο της σκέψης τους.
      Θεωρούν ότι μόνο έτσι θα μπορεί να μην ξεχωρίζει το χαμηλότατο επίπεδό τους.

      Οι προηγούμενοι (αν και δεν πρέπει να τσουβαλιάζουμε όλα και όλους) δεν ήταν βέβαια άριστοι ούτε υπέρμαχοι της αριστείας.
      Υπέρμαχοι του ρουσφετιού, της μίζας και του βολέματος ήταν.
      Είχαν ωστόσο οι περισσότεροι ένα καλό: δεν πειράζανε τα πάντα.
      Έκαναν τη "δουλίτσα" τους και μετά μας παρατούσαν ήσυχους.
      Οι συριζσίοι όμως θέλουν μέσα σε 4 χρόνια να πειράξουν τα πάντα.
      Έχουν βαλθεί να ξεθεμελιώσουν την κοινωνία μας.
      Για να απομείνουν μόνο οι υπάκουοι αφισοκολλητές...

      Διαγραφή
  6. Ναι, αλλά όλο αυτό το χάλι (το οποίο και γνωρίζατε από τα αμφιθέατρα -τα πρόσωπα και η νοοτροπία προφανώς και δεν έχουν αλλάξει μέσα σε 3 χρόνια), σκυλιάσατε να μας το φέρετε στην εξουσία και να μας το κατσικώσετε στο σβέρκο. Ο αμοραλισμός μπροστά στην επίτευξη του ιερού σκοπού του σοσιαλιστικού μετασχηματισμού της κοινωνίας, η de-facto θεοποίηση του προλεταρίου (και της ελειμματικής πλευράς του σε μόρφωση και άστικές δεξιότητες) δεν είναι διάχυτη πχ. στο έργο του Λενιν; Η απόπειρα σοσιαλιστικής διακυβέρνησης όπου εφαρμόστηκε δεν αποδείχτηκε ως τραγωδία; Και όλα αυτά δεν ήταν ΓΝΩΣΤΑ το 2015;

    Τώρα, γονατισμένοι μπροστά σους ΧΕΙΡΙΣΤΟΥΣ ΟΛΩΝ, άλλοι μυξοκλαίτε, άλλοι βράζετε από οργή. Αλί σε όσους έχουν την ατυχία να είναι άξιοι και να παραμένουν κολλημένοι σ΄αυτό το κωλοχανείο που αργοπνίγεται στη λάσπη του. Ο σώζων εαυτόν, σωθείτω.

    Κάτοικος εξωτερικού

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δε θα διαφωνήσω ούτε σε μια λέξη.
      Έτσι είναι.
      Αυτό το αίσχος το γνωρίζαμε όλοι. Και άλλοι εξ ημών το υποστήριζαν και ακόμη το υποστηρίζουν, ενώ άλλοι εξ ημών (και εγώ μέσα σ' αυτούς) εθελοτυφλούσαν και υποστήριζαν με θέρμη θέσεις και πράξεις οι οποίες δεν ανταποκρίνονταν πραγματικά στην ιδιοσυγκρασία τους.
      Αλλά οι δεύτεροι καλά να πάθουμε.
      Να είχαμε μυαλό νωρίτερα.
      Τώρα που τους ανεβάσαμε, ουδέν λάθος αναγνωρίζεται...
      Ήταν όλα γνωστά το 2015.
      Και τα είχαμε γνωρίσει αρκετά καλά.
      Απλώς ήμασταν ανόητοι, νομίζοντας πως αυτοί δεν θα λειτουργούν όπως ξέραμε ότι λειτουργούν παντού, όπου τους είχαμε ζήσει, και πως θα λειτουργούσαν αλλιώς.
      Οι αιτίες αυτής της εθελοτυφλίας πολλές και ακόμη δεν έχω καταφέρει να τις αναγνωρίσω επαρκώς.

      Διαγραφή
  7. Λοιπόν η φιλοσοφία του φροντιστηρίου και του δήθεν υγιούς ανταγωνισμού που αυτή μεταφέρει, ανθεί στο γαλατικό χωριό.
    Αυτή όμως και η συνακόλουθη προσπάθεια του σχολείου να γίνει φροντιστήριο, είναι σε μέγιστο βαθμό αιτία της απώλειας της ταυτότητας και του πραγματικού ρόλου του σχολείου, επομένως και του πολυθρύλητου ελλείμματος παιδείας. Και μπορεί σ΄αυτήν την αλήθεια να θέλει να στηριχτεί κι ο Γαβρόγλου με το σινάφι του, που φανερά δε νοιάζονται για την παιδεία αυτού του λαού αλλά για τη χειραγώγησή του, αλλά αυτό δεν την κάνει λιγότερο δυνατή και συγκλονιστική για όσους πονούν γι' αυτό που λέγεται σχολείο και που όχι μόνο δεν το γνωρίζουν οι πολυπληθείς οπαδοί των φροντιστηρίων, αλλά κινδυνεύουν να το ξεχάσουν και οι λιγοστοί πια λάτρεις του σχολείου.

    Καλές αριστείες σας εύχομαι...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ο ανταγωνισμός είναι η αιτία αλλά και η αναγκαστική συνθήκη της προόδου.
      Δε νοείται πρόοδος χωρίς τον ανταγωνισμό, ούτε έχει συμβεί ποτέ στην ιστορία κάτι τέτοιο.
      Ο ανταγωνισμός Αθήνας-Σπάρτης δημιούργησε τον "χρυσό αιώνα", έχτισε τον Παρθενώνα και οδήγησε στο μεγαλύτερο πολιτισμικό θαύμα από γεννήσεως κόσμου.
      Ο ανταγωνισμός ΗΠΑ-ΕΣΣΔ έστειλε τον άνθρωπο να κόβει βόλτες στη Σελήνη.
      Ο ανταγωνισμός μεταξύ Χόλλυγουντ και Ευρωπαϊκού κινηματογράφου δημιούργησε τα αριστουργήματα των δεκαετιών 50, 60 και 70.
      Ο ανταγωνισμός μεταξύ Ολυμπιακού και Παναθηναϊκού γέννησε τον Σιδέρη, τον Αναστόπουλο, τον Δομάζο και τον Σαραβάκο.
      Ο ανταγωνισμός Ιαπωνίας, ΗΠΑ και Γερμανίας έχει φτιάξει αυτά τα εκπληκτικά (και φθηνά συγκριτικά με το παρελθόν) αυτοκίνητα που οδηγάμε σήμερα.
      Με λίγα λόγια, αν δεν υπήρχε ανταγωνισμός, η ανθρωπότητα θα ζούσε ακόμη στις σπηλιές.
      "Πατήρ πάντων πόλεμος" έλεγε ο σοφός Ηράκλειτος και εννοούσε ακριβώς αυτό.

      Ο ανταγωνισμός λοιπόν είναι όχι απλώς "καλό πράγμα", αλλά είναι και συνυφασμένος με την ανθρώπινη φύση.
      Άλλοτε είναι υγιής (και τότε όλοι γευόμαστε τις ευεργεσίες του) και άλλοτε δεν είναι υγιής (και τότε όλοι γευόμαστε τις συνέπειές του).
      Η επίκληση των περιπτώσεων μη υγιούς ανταγωνισμού, λοιπόν, είναι υπεκφυγή αυτών που φοβούνται.
      Είναι άλλο να στηλιτεύεις τον μη υγιή ανταγωνισμό και άλλο να απορρίπτεις τον ανταγωνισμό συλλήβδην.
      Μην ξεχνάμε και το ομηρικό ιδανικό που αποτέλεσε τη βάση του αρχαιοελληνικού πολιτισμού:
      "αιέν αριστεύειν και υπείροχον έμμεναι άλλων"

      Αυτός λοιπόν είναι ο στόχος της παιδείας.
      Να καλλιεργεί ανθρώπους που θα θέλουν να αριστεύουν και να υπερέχουν των άλλων.
      Όταν οι εισαγόμενες και παρακμιακές κομμουνιστικές ιδεοληψίες λείψουν από το ελληνικό σχολείο, τότε θα δούμε καλύτερες μέρες.

      Και η δαιμονοποίηση του φροντιστηρίου σαφέστατα είναι μέρος της ίδιας κουλτούρας: της εξίσωσης δηλαδή όλων προς τα κάτω, προς το μέτριο. "Να μην ξεχωρίζει κανείς".
      Η ταφή της ατομικής προκοπής εις το όνομα της ισότητας.
      Μιας ισότητας προκρούστειας που κόβει ό,τι προεξέχει...

      Διαγραφή
    2. Εδώ θα μιλήσω περισσότερο ως γονέας και λιγότερο μέσα από την ιδιότητά μου. Τα φροντιστήρια είναι αναγκαίο κακό, όταν το σύστημα δεν προωθεί την άριστη λειτουργία του δημόσιου σχολείου με τις κατάλληλες κινήσεις... (δεν θα μακρηγορήσω) παρά αφήνει τα πράγματα στην τύχη τους και δεν επενδύει εκεί που στηρίζεται η κοινωνία είτε από ανικανότητα είτε αδιαφορία είτε λόγω συμφερόντων.
      Πώς να μην είναι απαραίτητο το φροντιστήριο επίσης, όταν κάποιοι εκπαιδευτικοί ασχολούνται με το κινητό τους μέσα στην τάξη, δεν έχουν μεταδοτικότητα ή δεν κατέχουν καν σωστά το αντικείμενό τους, ή λειτουργούν απλά ως υπάλληλοι σκεφτόμενοι πότε θα φύγουν;
      Όχι μόνο δεν εμπνέουν, αλλά προκαλούν και την αντιπάθεια του παιδιού προς το διδακτικό αντικείμενο, οπότε ο μαθητής από κάπου πρέπει να μάθει... γιατί πάντα ένα παιδί θέλει να μάθει, καθώς είναι μέσα στην φύση του!
      Ο τόπος μας στα φροντιστήρια έχει την πρωτιά. Γιατί άραγε; Γιατί να μην είναι όλοι οι εκπαιδευτικοί στα σχολειά; Υπάρχει ανάγκη από προσωπικό, αλλά κάνουμε οικονομία είπαμε.
      Ευτυχώς τελικά που υπάρχουν και καλά φροντιστήρια ή καθηγητές που κάνουν άριστα τη δουλειά τους στα ιδιαίτερα!
      Κοιτά να δεις τι φτάσαμε να λέμε πια!
      Όμως η πραγματικότητα είναι αυτή, αν και δεν συμφωνώ με τη φροντιστηριακή εκπαίδευση παρά μόνο για περιπτώσεις μαθητών που θέλουν σοβαρή στήριξη εφόσον το κράτος δεν στηρίζει στο δημόσιο και εφόσον η δουλειά στο σχολείο δεν γίνεται σωστά. Φυσικά, δεν συμφωνώ και με τον καθηγητή που δεν θα είναι όπως πρέπει στην τάξη του, γιατί τρέχει σε ιδιαίτερα τις υπόλοιπες ώρες... Ναι, πώς θα τα βγάλει πέρα... Όλα είναι ένας φαύλος κύκλος!
      Δεν συμφωνώ καθόλου φυσικά και με τους γονείς που τα πήζουν στο φροντιστήριο σε βαθμό ασφυξίας, με αποτέλεσμα να μην είναι καμία προσπάθεια δική τους στο τέλος και να μην τους μένει καθόλου ελεύθερος χρόνος, αλλά κι αυτοί έχουν χάσει το μέτρο και τα αυγά και τα πασχάλια πλέον.

      Στοπ κι έφυγα..., γιατί θα μιλάμε για μέρες! Τι να πρωτοπείς; Ένα ουστ μόνο!



      Διαγραφή
  8. Γκλουπ! Αυτός είναι ο στόχος της παιδείας; Να καλλιεργεί ανθρώπους που θέλουν να υπερέχουν των άλλων;
    Άλλα νομίζω γράφουν οι σχετικοί νόμοι κι έχω μείνει σ' αυτούς, μα απ' ότι φαίνεται περνάει τρεχάτο το άρμα του νεοφιλελευθερισμού και μάλλον θα κόψει πράγματι ό,τι προεξέχει...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ναι το 'χουμε βρει τώρα: ό,τι δε μας αρέσει το ονομάζουμε ή φασιστικό ή νεοφιλελεύθερο.
      Αλλά και το ομηρικό ιδανικό του "αιέν αριστεύειν και υπείροχον έμμεναι άλλων" που είναι το ιδανικό (μαζί με το "μέτρον άριστον") πάνω στο οποίο βασίστηκε ολόκληρο το αρχαιοελληνικό θαύμα... να είναι κι αυτό νεοφιλελεύθερο;

      Διαγραφή
  9. Χμ! Ό,τι δε μας αρέσει εκτός από φασιστικό ή νεοφιλελεύθερο
    (που αρχίζουν άλλωστε να ακούγονται ξεπερασμένα), θα μπορούμε επίσης να το ονομάζουμε και ανασταλτικό της προόδου, της ανθρώπινης ευημερίας και προκοπής και της αυτοπραγμάτωσης ατόμων με υψηλό δυναμικό.
    Όλο παλιές ιστορίες ανακυκλώνουμε τελικά...

    ΑπάντησηΔιαγραφή