Τρίτη, 11 Ιουλίου 2017

Μας βάρεσε η ζέστη στο κεφάλι...

inner
Πολύς κόσμος συνωστίζεται έξω από τα στούντιο τηλεοπτικού σταθμού.
Αναρωτιέται ο καθένας τι συμβαίνει.
Διαμαρτύρεται κάποιος φορέας για κάτι;
Μοιράζουν 50ευρα;
Είναι μέσα στα στούντιο κάποια μεγάλη προσωπικότητα που όλοι θέλουν να γνωρίσουν από κοντά;
Ω ναι!
Είναι τα στούντιο του ΣΚΑΙ, εντός των οποίων συνεντευξιάζεται ο... Ντάνος απ' το Survivor και μαζεύτηκε κόσμος και ντουνιάς για να 'χει την... σπάνια τύχη να τον δει από κοντά!
Καμιά ελπίδα...


Αποτέλεσμα εικόνας για τσιπρας ευγενιδειο
Ο πρωθυπουργός της χώρας χρειάζεται να μπει στο νοσοκομείο να κάνει μια επέμβαση.
Στο μυαλό του μέσου Έλληνα υπερλαϊκιστή, θα ήταν λογικό -ο πρωθυπουργός, επαναλαμβάνω, της χώρας- να πάει στο Κρατικό της Νίκαιας, να κάτσει σε κάνα ράντζο με άλλους 500 ασθενείς και να περιμένει τη σειρά του στο εξεταστήριο των  επειγόντων περιστατικών, για να μη φανεί τάχα πως έχει διαφορετική μεταχείριση από το μέσο πολίτη. (ψοφάμε για κάτι τέτοια, ε;)
Ε ψιτ! Συνέλθετε! Ο πρωθυπουργός δεν είναι ο μέσος πολίτης και εξυπακούεται πως ΔΕΝ πρέπει να πάει μαζί με όλο τον κόσμο στα επείγοντα του Κρατικού Νικαίας.
Εξυπακούεται πως και έχει και πρέπει να έχει διαφορετική μεταχείριση από το μέσο πολίτη.
Φυσικά και θα πάει στο καλύτερο νοσοκομείο και στον καλύτερο γιατρό. Αυτό θα έλειπε, δα. Έλεος πια!
Όπως βέβαια το ίδιο ισχύει και για τον, πρώην πρωθυπουργό και θύμα τρομοκρατικής επίθεσης, Παπαδήμο, ο οποίος για προφανείς λόγους εξυπακούεται πως πρέπει να βρίσκεται σε καλά φυλασσόμενο μέρος σε νοσοκομείο, χωρίς άλλους ασθενείς στο θάλαμο.
Τι πιο προφανές; Τι δεν καταλαβαίνουμε;
Τα αυτονόητα;


Επιτέθηκε Σε Παιδάκι Και Το Δάγκωσε Στο Κεφάλι! Νέο Περιστατικό Με Αδέσποτο Σκύλο Στο Ενετικό Λιμάνι (Φωτό)
Στο πασίγνωστο παλιό λιμάνι των Χανίων συνέβη ένα περιστατικό απ' αυτά που η θεωρία της δημοσιογραφίας δεν θεωρεί είδηση: δηλαδή σκύλος δάγκωσε άνθρωπο. (το αντίστροφο αποτελεί είδηση προφανώς)
Ωστόσο το νεαρό της ηλικίας του παιδιού (6 ετών) και ο επαναλαμβανόμενος χαρακτήρας του περιστατικού (επιθέσεις από αδέσποτα στα Χανιά) κατέστησαν το γεγονός είδηση.
Το θέμα όμως είναι η αντίδραση της κοινωνίας στο θέμα.
Αφενός οι πολέμιοι των αδέσποτων βρήκαν ευκαιρία κι άρχισαν να καταριούνται τα σκυλιά και να λένε "φόλα σ' όλα τα αδέσποτα για να... ξεβρωμίσει ο τόπος"
Αφετέρου οι φιλόζωοι άρχισαν να καταριούνται τους ανθρώπους και να λένε "αφού το -6χρονο- παιδάκι πείραζε τον σκύλο (σ.σ. τον χάιδευε), καλά του 'κανε και αυτουνού, αλλά και κάθε άλλου εκπροσώπου αυτού του σιχαμερού είδους, του ανθρώπου, που... τολμά να δαγκώνεται από σκύλο"!
Πολλή αρρώστια βρε παιδί μου στην κοινωνία.
Οι μισοί μισούν τα σκυλιά κι οι άλλοι μισοί μισούν τους ανθρώπους.
Οι μεν δεν αναγνωρίζουν το δικαίωμα των σκύλων να ζήσουν, οι δε αναγνωρίζουν ελαφρυντικά μόνο στο σκύλο και "στα τέτοια τους" για τους ανθρώπους.
Το αστείο είναι ότι σε αντίθετη περίπτωση (όταν π.χ. ένας άνθρωπος βασανίσει σκύλο) τότε οι μεν πρώτοι που δεν αναγνώριζαν ελαφρυντικά στο σκύλο, τώρα τα αναγνωρίζουν στους ανθρώπους ("ναι, αλλά αυτός άρχισε πρώτος"), ενώ οι δε δεύτεροι, οι φιλόζωοι, που πριν έψαχναν να δουν αν το παιδί... πείραξε πρώτο τον σκύλο, τώρα λένε πως "δεν έχει σημασία ποιος άρχισε πρώτος".
Με λίγα λόγια ένα χάος στη σκέψη.
Και, όπως συμβαίνει και με όλα τα άλλα ζητήματα, έτσι και σ' αυτό απλώς ο καθείς εξ ημών έχει προκαθορίσει τη στάση που τηρεί απέναντι σε κάθε θέμα και αυτοματοποιημένα παίρνει την ίδια θέση πάντα, ακόμη κι αν χρειαστεί να αναιρέσει την υπόλοιπη επιχειρηματολογία του.


ΟΙΑ ΗΩ Ω ΥΙΕ ΑΕΙ ΕΙ και τρισαλί
Το αποκορύφωμα της ξεφτίλας του σύγχρονου συνδικαλισμού, η ΠΟΣΠΕΡΤ, με τις ευλογίες φυσικά της φίλα προσκείμενης σε αυτήν (και ουχί το αντίστροφο) κυβέρνησης, χωρίς αιδώ και πλήρης οιήσεως ήρε μνημείο... πεσόντων της ΕΡΤ!
Εδώ η επιστήμη σηκώνει τα χέρια ψηλά.
Μετά το μνημείο Αγνώστου Στρατιώτη που έπεσε στις μάχες για την πατρίδα, εγείρεται το μνημείο της ΕΡΤ για όσους απεβίωσαν εκείνη την περίοδο λόγω... κλεισίματος! (εντάξει, διαβάστε εδώ μια ενδιαφέρουσα έρευνα για το κατά πόσο μπορούν να αποδοθούν οι θάνατοι στο κλείσιμο της ΕΡΤ)
Παντελής έλλειψη σεβασμού στα εκατομμύρια των Ελλήνων (δημοσίων και ιδιωτικών υπαλλήλων, αυτοαπασχολουμένων, επιχειρηματιών κ.π.λ.) που αυτά τα χρόνια έχουν χάσει τη δουλειά τους, έχουν δει το εισόδημά τους να εκμηδενίζεται, έχουν χάσει σπίτια, μαγαζιά και αυτοκίνητα.
Ντροπή μας για τη συμπόρευση μ' αυτά τα ρετάλια του συνδικαλισμού.
Ντροπή γιατί αυτοί έχουν μέσα τους πιο πολύ... "μαύρο" κι απ' το "μαύρο" που τους έριξε ο Σαμαράς.
Και φυσικά ένα τέτοιου επιπέδου μνημείο βρήκε και την επιγραφή που του άξιζε: μια αρχαιοπρεπής φράση («Οἷα ἠώ ὦ υἱέ ἀεί εἶ»), η οποία όμως δεν υφίσταται στα αρχαία ελληνικά, είναι από τις γνωστές διαδικτυακές μπαρούφες και είναι αντλημένη από τα μισότρελα blogs που πρόσκεινται στον... Αρτέμη Σώρρα!



Αποτέλεσμα εικόνας για βουλη noor 1
Η βασικότερη δικαίωση για όσους λένε "ε ρε Παπαδόπουλος που μας χρειάζεται" προκύπτει αυτόν τον καιρό από την αντιπαράθεση κυβέρνησης-αντιπολίτευσης για την εμετική ιστορία του πρεζοπλοίου Noor1, για του οποίου την υπόθεση 8 (!!!) μάρτυρες έχουν περιέργως... πεθάνει σε χρόνο dt!
Η υπόθεση μυρίζει από χιλιόμετρο... "Πειραιωτίλα" και συνδέεται άμεσα με πολλές από τις πολιτικές -και όχι μόνο- εξελίξεις των τελευταίων 3-4 χρόνων.
Ένας πρώην πρωθυπουργός που δεν τα πήγαινε καλά με έναν επιχειρηματία, ο οποίος με τη σειρά του στήριξε τον τότε επίδοξο πρωθυπουργό, ο οποίος στη συνέχεια όμως για άγνωστους λόγους στενοχώρησε τον επιχειρηματία, ο οποίος τυγχάνει να είναι αδελφικός φίλος και κουμπάρος της αδελφής του νυν επίδοξου πρωθυπουργού και απέσυρε τη στήριξη του από τον εν ενεργεία προσφέροντάς τη στον επίδοξο.
Ζαλιστήκατε;
Και, παράλληλα με όλα αυτά, τρέχει μια υπόθεση του οποίου οι μάρτυρες πεθαίνουν με ρυθμούς... Φαρ Ουέστ κι ενώ ταυτόχρονα, ενώ όλοι καταλαβαίνουν τα κίνητρα αυτών που υποστηρίζουν τον επιχειρηματία, ωστόσο δύσκολα μπορούν να υποθέσουν τα κίνητρα αυτών που τον καταδιώκουν. Μήπως είναι και άλλοι επιχειρηματίες στην υπόθεση -λέω εγώ τώρα- και έχουν και... αντίπαλες ομάδες στην ιδιοκτησία τους;
Βρώμα και δυσωδία.
Και οσονούπω δικαίωση για τους "ε ρε Παπαδόπουλος που μας χρειάζεται"...
{χαρακτηριστική είναι η πρόσφατη εμπειρία μου από συζήτηση ουράς σε δημόσια υπηρεσία, όπου το 100% (!!!) των παρευρισκομένων (πλην εμού) μιλούσε με πάθος υπέρ της δικτατορίας- μόνο εγώ είχα μείνει σιωπηλός... Και ήταν άνθρωποι κάθε ηλικίας και μόρφωσης. Όπου να 'ναι έρχεται...}



Σύμφωνα με στοιχεία της Eurostat, για το 2016 οι θάνατοι στην Ελλάδα ήταν σχεδόν 20.000 περισσότεροι από τις γεννήσεις.
Αυτά είναι τα αποτελέσματα όχι τόσο της κρίσης (σίγουρα παίζει ρόλο -όχι όμως τον πρωτεύοντα) αλλά κυρίως του φεμινισμού και της δήθεν χειραφέτησης της γυναίκας (που στην ουσία την υποδούλωσε περισσότερο φορτώνοντάς της ασήκωτα πολλούς ρόλους και την έκανε δυστυχισμένη). Ο φεμινισμός μειώνει τις γεννήσεις σε όλο το δυτικό κόσμο. Δε θα επιχειρηματολογήσω επ' αυτού. Προτιμώ να το σκεφτείτε.
Πάντως στον τρίτο κόσμο έχουν πολύ μεγαλύτερα οικονομικά προβλήματα και προβλήματα επιβίωσης από εμάς και όμως γεννούν... αβέρτα!




Ας επιστρέψω λοιπόν στο μόνο πράγμα που αξίζει σ' αυτόν τον τόπο σήμερα...

Σχετική εικόνα

16 σχόλια:

  1. Κάποια πράγματα που θέλω να πω επί τροχάδην (αν και έτσι όπως το κόβω, πάλι σεντόνι θα βγεί):

    1)Για το φαινόμενο Survivor. Προσωπικά δεν είχα ποτέ μου πρόβλημα με το συγκεκριμένο πρόγραμμα, ούτε και με την κάθε αηδία που βγαίνει κάθε τόσο στην ελληνική τηλεόραση, γιατί πολύ απλά η επιτυχία ενός τέτοιου προγράμματος έγκειται αποκλειστικά και μόνο στο τηλεοπτικό κοινό, σε εμάς επί της ουσίας. Εγώ, αν και ομολογώ πως όταν ήμουν στα φυλάκια έκατσα και είδα κάποια επεισόδια (τόσο βαριόμουν), αλλά ποτέ δεν μπόρεσα να καταλάβω όλο αυτό το hype που λένε και οι Αγγλοσάξονες. Το πρόβλημα όμως που διαπιστώνω είναι το ποιόν των ανθρώπων που επέλεξε ο κόσμος ως τα πρότυπά του:
    -Έναν αούγκανο βενζινά, που όποτε δεν έβριζε και φώναζε στους υπολοίπους συμπαίκτες του, λες και είναι σκουπίδια, σταυροκοπιόταν (μου θυμίζει πολύ τον συνάδελφό του στο Αίγιο όταν έγινε ο σεισμός εκεί πριν μερικά χρόνια που έριχνε χριστοπαναγίες και μετά το σεισμό έλεγε "Παναγία μου, Παναγία μου")
    -Έναν Κύπριο, που οι απόψεις του για ορισμένους συνανθρώπους του είναι κατάπτυστες, όπως έχει καταγραφεί από δικά του λεγόμενα
    -Έναν υποτιθέμενο "ζεν πρεμιέ" με μυαλό 13χρονου, που είπε μόλις σήμερα ότι "οι λαθρομετανάστες περνάνε καλύτερα από αυτούς στο Survivor"
    Φυσικά ο μεγάλος κερδισμένος είναι ο Αλαφούζος που έβγαλε εκατομμύρια με τη σέσουλα, και επειδή είδε ότι το τυρί βρίσκεται σε τέτοιου είδους εκπομπές, και σε συνδυασμό με το γεγονός ότι η προπαγάνδα στο "ενημερωτικό" κομμάτι του σταθμού δεν περνάει πλέον, μπορεί πλέον να πετάει τα μεγάλα του χαρτιά (Μπογδάνος γαρ) και να γλιτώσει αρκετά χιλιάρικα κάθε μήνα...

    2) Για την ΕΡΤ. Δεν διαφωνεί κανείς, ακόμα και σήμερα που η ΕΡΤ, παρά το γεγονός ότι εξακολουθεί να είναι το πιο αντικειμενικό μέσο αυτή τη στιγμή στην τηλεόραση, απογοητεύει όλους μας που παλέψαμε εκείνες τις μαύρες μέρες του Ιούνη του 2013, ότι το κλείσιμό της ήταν μοναδική ντροπή στην πολιτική ιστορία αυτού του τόπου. Αυτό που θα ήθελα εγώ να έβλεπα, έστω και με αυτό το κακόγουστο μνημείο, να έπαιρναν ως αφορμή τους νεκρούς της ΕΡΤ και να τιμούσαν έτσι όλον τον κόσμο που πέθανε και χάλασε την υγεία του, αυτά τα χρόνια των μνημονίων, όσο υποκριτικό εκ μέρους τους και να ήταν. Τα αυτοαναφορικά όντα, μοιραίο είναι κάποια στιγμή να περιθωριοποιηθούν. Αυτό είναι το πρώτο κομμάτι, το δεύτερο αφορά την έρευνα του (εγκυρότατου κατά τα άλλα) ellinikahoaxes. Σίγουρα, όλοι οι θάνατοι δεν προέρχονται απευθείας απ' το μαύρο του Σαμαρά, όμως δεν μπορούμε να αρνηθούμε το γεγονός ότι οι εξωτερικοί παράγοντες δεν παίζουν ρόλο σε αυτές τις παθήσεις. Μάλιστα, θυμάμαι ότι είχες γράψει ένα κείμενο για την αύξηση των κρουσμάτων καρκίνου και καρδιακών παθήσεων τα τελευταία χρόνια, και προσπαθώ να το βρω, χωρίς τύχη μέχρι στιγμής βέβαια, για να κάνω την απαραίτητη αντιπαραβολή. Και ας μην αναφέρω και τις προσωπικές μου εμπειρίες, που το λιγότερο που έχω δει είναι η ψωρίαση...

    (συνεχίζεται από κάτω)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλησπέρα Πάνο!
      Κατ' αρχάς να ευχηθώ καλό καλοκαίρι!
      Θα απαντήσω στα δυο σχόλια ξεχωριστά, για να είναι πιο ευανάγνωστος και ο διάλογός μας.

      1. Για το Survivor. να σου ωπ την αλήθεια κι εμένα δε μου καίγεται καρφί για κάτι τέτοια. και πριν καναδυό μήνες που υπήρξε μια φρενίτιδα και καταιγισμός άρθρων υποστηρικτικών και αφοριστικών για το φετινό "φαινόμενο", εγώ δεν ασχολήθηκα.
      Διότι αυτά έρχονται και απρέρχονται και "κάθε θάμα τρεις ημέρες" που λέγαν κι οι παλιοί.
      Αλλά να σου πω την αλήθεια, όταν είδα την είδηση σήμερα το πρωί με τον κόσμο να επριμένει απ' έξω απ' το Σκάι για να δει τον "Ντάνο" από κοντά, ε δεν άντεξα.

      Όσο για τους χαρακτήρες που ξεχώρισαν, τι να σου πω;
      Τα είπες όλα με τα αποσπάσματα που παρέθεσες.
      Ένας σκαλωμένος ούγκανος, ένας αγράμματος φασιστάκος, ένας πανηλίθιος μορφονιός και κάμποσα άλλα νούμερα που ανέβαζαν τα νούμερα...
      Τους πρώτους 2 μήνες δεν είχα δει καθόλου και δε γνώριζα κανέναν. Στη συνέχεια εφόσον όλοι το παρακολουθούσαν, ε, τι να κάνουμε, πλάκα-πλάκα τους έμαθα κι εγώ. 5-6 φορές να το δεις, έχεις καταλάβει τα πάντα εξάλλου. Ήταν τόσο μα τόσο βαρετό μετά το πρώτο 10λεπτο... Απορούσα με την υπομονή όσων το έβλεπαν!

      Για την ΕΡΤ.
      Κατ' αρχάς, χαίρομαι που θυμάσαι αυτό το κείμενο για την αύξηση της "αναίμακτης" θνησιμότητας στα χρόνια της πτώχευσης-κρίσης.
      Και να σου πω την αλήθεια, γράφοντας αυτό το σχόλιο για την ΕΡΤ, κι εμένα μου 'ρθε στο μυαλό εκείνο το κείμενο, διότι ήταν ένα από τα πιο ενδιαφέροντα -νομίζω- που έχω γράψει εδώ μέσα.
      Ωστόσο, από την έρευνα του ellinikahoaxes (με του οποίου την οπτική δεν πολυσυμφωνώ σε πολλά θέματα, ωστόσο προσπαθεί να είναι αξιόπιστο και να παραθέτει στοιχεία για όσα λέει) αυτό που παρατήρησα ήταν η μη αύξηση της θνησιμότητας για τους υπαλλήλους της ΕΡΤ στο διάστημα '13-'15.
      Όταν δηλαδή στο συγκεκριμένο αυτό δείγμα και για την περίοδο αυτή έχουμε χαμηλότερους δείκτες θνησιμότητας σε σχέση με το γενικό πληθυσμό, τότε δεν μπορούμε να μιλήσουμε για κάτι στατιστικά αξιοσημείωτο.
      Φυσικά και κάποιοι από τους θανάτους αυτούς (ιδίως από εμφράγματα και εγκεφαλικά) συνδέονται με την απόλυση.
      Δεν μπορούμε να ξέρουμε ακριβώς ποιοι και πόσοι, αλλά κάποιοι προφανώς και συνδέονται.
      Αλλά αυτό δεν τους καθιστά "πεσόντες" που χρήζουν μνημείου.
      Διότι αν είναι έτσι, πρέπει έξω από κάθε επιχείρηση που έχει απολύσει εργαζομένους ή έχει επτσοκόψει τους μισθούς τους, να εγείρουμε μνημεία για τους "πεσόντες του Μαρινόπουλου", τους πεσόντες του Sprider, του Hondos, της Πειραϊκής-Πατραϊκής, της 3έψιλον και πάει λέγοντας...
      Φυσικά κάτι τέτοιο είναι παράλογο.
      Η ιδέα για ένα μνημείο για τα θύματα της κρίσης γενικώς δε θα με έβρισκε αντίθετο. Ίσα-ίσα.
      Θα ήταν μια απτή επιβεβαίωση της -αλήθειας κατ' εμέ- ότι η πτώχευση σκοτώνει.
      Και ότι αυτό βαραίνει πολύ περισσότερο από τις αυτοκτονίες (οι οποίες εδώ και δυόμιση χρόνια έχουν εξαφανιστεί από την ημερήσια διάταξη όλως τυχαίως).

      Και μια και αναφερθήκαμε στις αυτοκτονίες, να κάνω μια παρατήρηση που σχετίζεται και με το θέμα της λογικής του μνημείου της ΕΡΤ.
      Οι αυτοκτονίες στη χώρα μας εξακολουθούν να είναι ποσοστιαία κάτω απ' το μέσο όρο της Ευρώπης.
      Ωστόσο αποτελούν θέμα γιατί στη χώρα μας εκτινάχθηκε το ποσοστό τους στα χρόνια της κρίσης συγκριτικά με πριν. Εξ ου και μπορούμε άφοβα να τις συνδέσουμε απευθείας με την κρίση και τα παρελκόμενά της.

      Διαγραφή
    2. Στο θέμα της ΕΡΤ, όμως, σύμφωνα τουλάχιστον με τα στοιχεία που παρατέθηκαν, δεν προκύπτει κάτι τέτοιο.
      Αλλά το θέμα δεν είναι τόσο στατιστικό, όσο αυτό που έγραψες κι εσύ: η αυτοαναφορικότητα.
      Δεν μπορεί κανείς να αυτοαναγορεύεται ήρωας.
      Οι ΠΟΣΠΕΡΤηδες προσπαθούν σώνει και καλά να θεωρηθούν ήρωες. Ε όχι δεν είναι ήρωες.
      Ή αν είναι, ας αφήσουν την κοινωνία να τους αναγορεύσει ως τέτοιους.
      Γι' αυτό το μνημείο είναι απαράδεκτο και προσβλητικό.
      Προσβλητικό πρώτα απ' όλα για τους ανθρώπους τους οποίους υποτίθεται πως τιμά.
      Διότι οι συνδικαλισταράδες εκμεταλλεύονται τους θανάτους τους για να ικανοποιήσουν απαράδεκτα συντεχνιακά αιτήματα (διορισμός συγγενών "πεσόντων", εξαίρεσή τους από κάθε διαδικασία αξιολόγησης κλπ)

      Διαγραφή
  2. (συνέχεια από πρώτο μέρος)

    3) Οι δήθεν φιλόζωοι. Καταλαβαίνω απόλυτα το σκεπτικό σου, διότι το είχα περάσει και εγώ τέτοιο καιρό πέρσι. Συγκεκριμένα, αν θυμάσαι ένας βλάκας πέταξε ένα σκύλο απ' τον τρίτο όροφο μιας πολυκατοικίας, και υπήρξε (δικαιολογημένη κατ' εμέ) κατακραυγή. Όταν όμως ξεπεράστηκαν τα όρια, και άρχισαν να δημοσιεύουν τα προσωπικά του στοιχεία προκειμένου να του προκαλέσουν ακόμα μεγαλύτερα προβλήματα (το λεγόμενο doxing δηλαδή), στη δική μου παρατήρηση ότι αυτό δεν είναι μονάχα παράνομο, αλλά και ανήθικο, πήρα απαντήσεις όπως:
    -"Μπραβο μαλακα ορ8ολογιστη, 8α βρεις γκομενα τωρα με την εξυπναδα που πες"
    -"Εσείς οι δήθεν ισαποστάκηδες είστε εξίσου σιχαμένοι και σκατόψυχοι με τον υπάνθρωπο που έριξε τον σκύλο. Άκου χίπη, θα σου μιλήσω όπως σου αξίζει. Βάλε τον δήθεν ορθολογισμό σου και τον προσποιητά πολιτισμένο λόγο σου στην πατούρα σου και μην κουράζεις με τις παρθενιές σου"
    Το να υπάρξει μια συνεργασία προκειμένου και να μειωθούν τα αδέσποτα (με ηθικά αποδεκτές κινήσεις βέβαια), αλλά και να βελτιωθούν οι δεξιότητες των ανθρώπων που έχουν κατοικίδια δεν παίζει. Ένα απ' τα χαρακτηριστικότερα παραδείγματα κοινωνικού διχασμού...

    4) Το δημογραφικό. Ειλικρινά, ποτέ μου δεν σκέφτηκα αυτό το επιχείρημα για το πρόβλημα του δημογραφικού. Όταν ήμουν στο Πανεπιστήμιο, είχα ένα σχετικό μάθημα (δημογραφική ανάλυση), αλλά ποτέ δεν αναφέρθηκε ο φεμινισμός σαν αίτιο του ανοίγματος της ψαλίδας θανάτων-γεννήσεων, και πραγματικά θα ήθελα μια λεπτομερέστερη ανάλυση της σκέψης σου πάνω σε αυτό. Για τις τριτοκοσμικές χώρες πάντως, εύκολα εξηγείται το γεγονός που αναφέρεις, και έγκειται στην έλλειψη προφυλάξεων αφ' ενός, και στην μη δυνατότητα εκτρώσεων (διότι εκεί σχεδόν όλες οι γέννες είναι τυχαίες, και λόγω των τοπικών αξιών σε συνδυασμό με την παντελή έλλειψη κλινικών, αναγκάζονται οι γυναίκες να κρατάνε τα παιδιά τους, ακόμα και στις ακραίες περιπτώσεις) αφ' εταίρου. Όσον αφορά καθαρά στις γέννες αυτό, η επιβίωση των νεογνών μετά την γέννα, αυτό είναι μια εντελώς διαφορετική ιστορία...

    ΥΓ: Νομίζω πως κατάφερα το αδύνατο, να ξεπεράσει σε μέγεθος το σχόλιο απ' το αρχικό κείμενο. Χίλια συγνώμη άλλη μια φορά γι' αυτό, αλλά πάντα τα κείμενά σου "βρίσκουν κέντρο" και αποτελούν αφορμή για μεγάλες και ουσιώδεις συζητήσεις...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Για τους φιλόζωους και τους... μισόζωους.
      τα σχόλια που εισέπραξες στην καθ' όλα λογική παρατήρησή σου είναι ενδεικτικά της τρέλας και της αρρώστιας που κυκλοφορεί.
      Η εποχή δικαιολογεί μονάχα τις ακρότητες και τους κουτσαβακισμούς.
      Η ψύχραιμη αντίδρασή σου δεν είναι σύμφωνη με την περιρρέουσα ατμόσφαιρα.
      Πρέπει να είσαι ή φανατικά άσπρο ή φανατικά μαύρο.
      Ή να εύχεσαι να ψοφήσουν όλα τα αδέσποτα για χάρη των ανθρώπων ή να εύχεσαι να ψοφήσουν όλοι οι άνθρωποι για χάρη των αδέσποτων.
      Α΄στα να πάνε. Δε βγάζεις άκρη...


      Για το δημογραφικό και το φεμινισμό έχω πολλά να πω. ολόκληρη ανάλυση σηκώνει.
      Γενικώς -για να μην υποδύομαι τον αντικειμενικό παρατηρητή- είμαι ανέκαθεν κάργα αντίθετος στο φεμινισμό και στην κουλτούρα του.
      Επομένως είμαι και προκατειλημμένος ενδεχομένως.
      Ωστόσο, παρά την όποια προκατάληψή μου, νομίζω πως απ' όλα όσα πιστεύω για το θέμα, ίσως είναι χρήσιμες μερικές σκέψεις.
      Επειδή πρέπει να φύγω όμως τώρα, θα τις γράψω αργότερα (θα προσπαθήσω σήμερα)

      Διαγραφή
    2. Συγνώμη για την καθυστέρηση στη συμπλήρωση, αλλά υπάρχει πρόβλημα χρόνου.

      Που λες, σχετικά με το δημογραφικό θα πω με δυο λόγια τα εξής.
      Δεν μπορούμε να το συνδέσουμε απολύτως με την οικονομική κρίση, διότι προϋπάρχει αυτής αρκετά.
      Από τα τέλη δεκαετίας 70 αλλά και τις δεκαετία 80 και 90 επισημαίνεται το πρόβλημα στην Ελλάδα αλλά και στον "προηγμένο κόσμο".
      Μιλάμε για εποχές ευμάρειας και ανεπανάληπτα άνετης επιβίωσης.
      Κι όμως! Το δημογραφικό τότε "έσκασε"!
      Άρα τα αίτια δεν είναι οικονομικά.
      (εδώ βέβαια πρέπει να σημειωθεί ότι ειδικά στην Ελλάδα υπάρχει μια ένταση του προβλήματος από το 2010 και δώθε, και αυτή η αύξηση προφανώς αποδίδεται στην κρίση- το πρόβλημα όμως προϋπάρχει της πρόσφατης έντασής του απ' το 2010 και μετά)
      Λοιπόν, υπεύθυνη για την κατάσταση αυτή είναι η σύγχρονη δόμηση της κοινωνίας και οι νέοι ρόλοι που αποδόθηκαν στα 2 φύλα.
      Ουσιαστικά βέβαια δε δόθηκαν νέοι ρόλοι στα 2 φύλα: ο άντρας έχει τον ίδιο ρόλο που είχε πάντοτε.
      Στη γυναίκα όμως προστέθηκαν πολλοί επιπλέον ρόλοι: εκτός από μάνα, σύζυγος και κόρη, είναι πλέον και εργαζόμενη και καριερίστα και σημαίνον στέλεχος της κοινωνίας και επιστήμονας και όλα αυτά κυρίως για να αποκτήσει το βασικότερο ρόλο: αυτόν της καταναλώτριας.
      Με λίγα λόγια (για να κάνω και λίγο τον Κουτσούμπα) ο Καπιταλισμός επέβαλε, νομίζω, αυτή τη νέα δόμηση της κοινωνίας, όταν αντιλήφθηκε ότι η γυναίκα είναι καλύτερη καταναλώτρια από τον άνδρα.
      Έτσι έπρεπε να τη φορτώσουν με ρόλους που θα την ωθούν στην κατανάλωση.
      Δεν είναι ότι στις προκαπιταλιστικές κοινωνίες η γυναίκα δε δούλευε.
      Φυσικά και δούλευε. Κι αν και όπου ήταν δυνατόν, μορφωνόταν κιόλας.
      Απλώς δεν ήταν αυτός ο κυρίαρχος ρόλος της. Ο κυρίαρχος ρόλος της ήταν αυτός που της έδωσε η φύση: η γέννηση και η ανατροφή παιδιών.
      Η ανατροπή λοιπόν αυτού του μοντέλου και η υπερφόρτωση της γυναίκας με ατελείωτους ρόλους οι οποίοι συχνά εμφανίζονται ως υπερβαίνοντες τον οικογενειακό της ρόλο, οδηγούν στην εξώθηση αυτού του ρόλου σε τριτοτέταρτη προτεραιότητα ("αφού τελειώσω τις σπουδές και αφού πιάσω μια καλή δουλειά και αφού γνωρίσω και καμιά 10αριά για να έχω εμπειρίες" κλπ)
      Έτσι αφενός προκύπτει ιδιαίτερη αργοπορία της γυναίκας αλλά και πολλά μητρικά προβλήματα τα οποία δυσχεραίνουν την υπόθεση "γέννηση".

      Διαγραφή
    3. Το πιο βασικό απ΄όλα;
      Η γέννηση παιδιού δεν προκύπτει ως μια φυσική εξέλιξη και διαδικασία της ζωής, αλλά της αποδίδεται υπερβολικό βάρος -σε βαθμό δέους- εφόσον η γέννηση παιδιού πλέον δεν είναι φυσική διαδικασία αλλά "επιλογή".
      Η γυναίκα είτε δεν το επιλέγει καθόλου είτε επιλέγει μία ή δύο φορές στη ζωή της να παίξει αυτό το ρόλο, σταματώντας την υπόλοιπη ζωή της ουσιαστικά. Ρίχνεται με τα μούτρα στο ένα παιδί που έκανε και μαζί της όλο το σόι και όλοι οι γνωστοί και φίλοι, οι οποίοι αντικρίζουν τη γέννηση ενός παιδιού ως ένα αξιοπερίεργο γεγονός και διαχωρίζουν τη γυναίκα από τη μάνα ("τώρα που έγινες μανούλα πώς αισθάνεσαι;" , "α τώρα είσαι πια μανούλα" και κάτι τέτοια).
      Το παιδί παράλληλα αντιμετωπίζεται ως λογαριασμός τραπέζης που απ' τη στιγμή που σκέφτεσαι τη γέννησή του, υπολογίζουμε "πόσο κοστίζει".
      Τα βάζουμε πάνω, τα βάζουμε κάτω και υπολογίζουμε αν μας συμφέρει η επένδυση, λες και ψάχνουμε αν "μας παίρνει" να κάνουμε επέκταση στο μαγαζί.
      Το παιδί είναι "επένδυση", γι' αυτό και άμα θες να... σου βγει καλό, πρέπει να ρίξεις λεφτά πάνω του.
      Μπλε ή ροζ τοίχοι σε παιδικά δωμάτια, ειδικές δίαιτες, σούπερ-ντούπερ γκαρνταρόμπες, προφίλ στο ίνσταγκραμ, χιουμοριστικά βαφτίσια, 5-6 ονόματα στο παιδί λες κι είναι Ισπανός διάδοχος του θρόνου και γενικώς ένας κόσμος που περιστρέφεται γύρω απ' το ένα παιδί (Αντί να συμβαίενι το αντίστροφο).
      Την ίδια στιγμή κάποια Φατιμα, κάμποια Φατμέ, κάποια Αουρέλια ή κάποια Χουάνα απλώς γεννά ένα ακόμη παιδί και συνεχίζει την καθημερινότητά της.
      Το μόνο που αλλάζει είναι ένα παραπάνω πιάτο στο τραπέζι και ο εκθέτης της αγάπης της μάνας που αυξάνεται κατά μια εκθετική μονάδα (όσα είναι και τα παιδιά της).

      Δεν ξέρω αν κατάφερα να εξηγήσω αυτό που εννοώ μέσα σε ένα μόνο σχόλιο, αλλά προσπάθησα.

      Διαγραφή
    4. Όχι, νομίζω ότι έγινες απόλυτα κατανοητός (αν και όπως γράφει η Γλαύκη παρακάτω, θα ήταν πολύ ενδιαφέρον ένα κανονικό κείμενο γι' αυτό το ζήτημα).

      Για το πρώτο σκέλος του σχολίου σου, σε γενικές γραμμές θα μπορούσα να συμφωνήσω. Βέβαια, κανείς δεν αρνείται ότι η γυναίκα πρέπει να έχει ίσες ευκαιρίες όπως με τους άντρες, όμως βάσει της σκέψης σου, είναι προφανής η επιρροή του καπιταλισμού, καθώς στα μετεμφυλιακά χρόνια, οι οικογένειες μπορούσαν να επιβιώσουν με έναν μισθό ενώ τώρα δεν συμβαίνει αυτό και η οικονομική προσφορά της γυναίκας στο σπίτι είναι απαραίτητη (και σε αυτό το σημείο βλέπω και ένα οξύμωρο του φεμινισμού, διότι πλασάρεται ως μια αντικαπιταλιστική κίνηση, αλλά με τις ιδέες που θέλει να εφαρμόσει, τουλάχιστον στον δυτικό κόσμο, θα έλεγα ότι είναι εμφανώς υπέρ του καπιταλισμού) και επίσης, πριν από κάποια χρόνια ήταν αξιοσημείωτο ότι έβλεπες γυναίκες κάτω των είκοσι ετών να έμειναν έγκυες, ενώ τώρα αυτό συμβαίνει και για τις γυναίκες τον είκοσι-και. Εγώ όποτε βλέπω γυναίκα στην ηλικία μου και να έχει παιδί ομολογώ πως εκπλήσσομαι. Συνεπώς άλλη μια ένδειξη για την αναδιοργάνωση των προτεραιοτήτων μιας γυναίκας.

      Όσο για το δεύτερο σκέλος, και εκεί συμφωνώ, λόγω προσωπικών εμπειριών με την αδερφή μου που σε λίγο καιρό γεννάει. Φυσικά δεν υπάρχουν υπερβολές τύπου φωτογραφίες στο Instagram και υπερβολές στις ονομασίες, αλλά το γεγονός ότι ένα παιδί πλέον σημαίνει "εξτρά λογαριασμούς", είναι αδιαμφισβήτητο. Διακόσμηση δωματίου, τα ρουχαλάκια του, αποστειρωτήρες μπιμπερών, οτιδήποτε μπορείς να φανταστείς, και όλα αυτά πριν καν γεννηθεί το παιδί, πόσο μάλλον αφότου γεννιέται...

      Διαγραφή
    5. Πάντως, θυμάμαι πως ούτε εγώ ούτε κανείς απ' όσους θυμάμαι (συνομήλικους και μεγαλύτερους) δε μεγάλωσε σε "παιδικό δωμάτιο", δεν έτρωγε κι έπινε συνεχώς με αποστειρωμένα σκεύη κλπ και μεγαλώσαμε και βγήκαμε κανονικοί άνθρωποι.
      Επίσης από 4 ετών βγαίναμε εκτός σπιτιού χωρίς συμοδεία γονέα για να παίξουμε (άντε, με μια διακριτική επίβλεψη μεγαλύτερων αδερφών που έπαιζαν παραπέρα και ούτε που κοίταζαν τι κάναμε εμείς) και στο σχολείο πηγαίναμε μόνοι μας με τα πόδια σε όλο το δημοτικό και βόλτα στο παρκο πηγαίναμε μόνοι ώσπου να νυχτώσει και τα γόνατά μας είχαμε καταχτυπήσει απ' τα πεσίματα στο ποδόσφαιρο και στους καυγάδες.
      Κι όμως: δεν πάθαμε τίποτα! Μεγαλώσαμε και βγήκαμε κανονικοί άνθρωποι!
      Τώρα γιατί τα βασανίζουν και τα αποχαυνώνουν τα παιδάκια σήμερα, είναι απορίας άξιον...

      Διαγραφή
  3. Ξεκινώ από το τέλος.
    Τέτοια εποχή (και με την ευρεία έννοια χρονικά) τέτοια λόγια. Καφές και παραλία μέσα σε τόση ανοησία. Ιδανική κατάσταση αυτό το "εκτός λειτουργίας" - από επιλογή φυσικά και με συγκεκριμένη διάρκεια, για να μην μας βαρέσουν κι εμάς στο κεφάλι όσα αιωρούνται!
    Προκειμένου να μην σε βαρέσει επίσης στο κεφάλι ένα ακόμα μεγάλο σχόλιο (αμαρτία είναι), όπως συνηθίζω, προχωρώ επιγραμματικά...
    - Για το τηλεπαιχνίδι έχω πάρει θέση από τον χώρο μου. Πέρα από το κενό αέρος...έχει στερήσει και τον ύπνο στα παιδιά.
    - Για το θέμα της υγείας περί ορέξεως κολοκυθόπιτα.
    - Οι "φιλόζωοι" θεωρούν τα ζώα ιδιοκτησία τους, όπως και τους ανθρώπους εξάλλου. Μέχρι εκεί φτάνουν.
    - Το μνημείο ασχολίαστο...
    - Στέκομαι με μεγάλη ανησυχία στο Φαρ Ουέστ και στην οσονούπω δικαίωση! Και καλό θα ήταν να μην ειπωθεί εδώ τίποτε παραπέρα...

    Το πιο τρομακτικό ίσως είναι αυτή η αυτοματοποιημένη ίδια θέση και οι παρωπίδες, το άνοιγμα των θυρίδων με τα σχετικά επιχειρήματα, τα έτοιμα προς χρήση, που δεν επιτρέπουν την αλλαγή και κατ' επέκταση την ωριμότητα.

    Πολλά παγάκια δεν είπες;;;
    Αρκεί να είναι βαρύς ο καφές κι ένα τσιγάρο παρέα.
    Έφυγα.
    Καλές βουτιές!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Γιατί καλέ; Τι κακό έχει ο καφές στην παραλία;

      Οι "φιλόζωοι" είναι μεγάλη πληγή- περίπου όσο και αυτοί που τα μισούν βέβαια. Το λέω γιατί κράζοντας αποκλειστικά τους "φιλόζωους" μπορεί άθελά μας εμμέσως να δίνουμε συγχωροχάρτι στους πειραγμένους που σκοτώνουν και βασανίζουν ζώα.

      Το Φαρ Ουέστ με μαθηματική ακρίβεια οδηγεί στη "δικαίωση" αυτή. Η παγκόσμια ιστορία βρίθει τέτοιων παραδειγμάτων.

      Διαγραφή
    2. Βρε ποιος σου είπε ότι είναι κακό ο καφές στην παραλία; Ίσα-ίσα μέσα σε τέτοια παλαβή κατάσταση επιβάλλεται διπλά να βρεθούμε στις παραλίες απολαμβάνοντας τη θάλασσα και το καφεδάκι μας και κλείνοντας για λίγο τους διακόπτες του μυαλού...!
      Μου αρέσει να το κάνω έτσι κι αλλιώς πάντα, γι' αυτό και ρώτησα χαριτολογώντας "πολλά παγάκια δεν είπες..."

      Όσο για τους "φιλόζωους" δυστυχώς είναι εκείνοι που τυχαίνει να βασανίζουν τα ζώα. Με τα υπόλοιπα συμφωνώ, όπως και με πολλά από το κείμενο.

      Δυστυχώς, το Φαρ Ουέστ καλά κρατεί και προς τον ελληνικό βορρά. Μόλις εχθές έμαθα κάποια νέα που το αποδεικνύουν. Και που νόμιζα ότι η μαφία ήταν στην Ιταλία βρε παιδί μου. "Νονοί" και "βαφτιστήρια" κάνουν θραύση σε όλο τον τόπο μας...

      Θα είχε ενδιαφέρον να γράψεις για τον φεμινισμό.
      Όπως και το δημογραφικό, το οποίο προσπάθησες να αναπτύξεις σύντομα παραπάνω και θα ήθελα να σχολιάσω, αλλά δεν έχω χρόνο τούτες τις μέρες στη διάθεσή μου (ναι, ευτυχώς για σένα).

      Άντε, πολλά καφεδάκια και πολλές βουτιές στις μοναδικές μας παραλίες!

      Διαγραφή
  4. Όπως σε όλα τα θέματα που σηκώνουν συζήτηση, δεν υπάρχει σωστό και λάθος. Υπάρχει πώς το βλέπει ο καθένας. Και φυσικά καλό είναι να υπάρχουν και επιχειρήματα. (Όχι, για μένα τα "σκαλωμένος ούγκανος, αγράμματος φασιστάκος, πανηλίθιος μορφονιός " δεν είναι επιχειρήματα αρχηγέ! Πολλώ δε μάλλον που δήλωσες ότι δεν το παρακολούθησες το πρόγραμμα! )

    Όταν κατα-κρίνει κάποιος η ψυχολογία λέει (μέσες άκρες) ότι προβληματικός είναι αυτός που ασκεί την κριτική, σχολιάζοντας άλλους (από αισθήματα ανασφάλειας συνήθως, κοινώς έχει άλυτα θέματα αυτός που αισθάνεται την ανάγκη να μειώνει ανθρώπους που πολλές φορές δεν τους γνωρίζει κιόλας - η αναφορά μου στο "ούγκανος-βενζινάς" -αλήθεια από πότε το επάγγελμα κάποιου χρησιμοποιείται υποτιμητικά ; Κι εγώ με πτυχίο καθαρίζω σπίτια για να ζήσω! Έλεος!)

    Κακό δεν είναι να παρακολουθήσεις ένα πρόγραμμα ακόμα και σκουπίδι να είναι στην τηλεόραση. (Στην τελική δεν παίρνεις κάτι και απλά χάνεις το χρόνο σου. Ε δεν πειράζει κάπου κάπου να τον χάνεις ε;) Κακό είναι να να εξαρτηθείς από αυτό, να τσακωθείς για αυτό, να μπεις στη διαδικασία να βρίσεις κάποιον ή κάποιους άλλους ( όλα αυτά δηλαδή που γίνονταν 5 μήνες στα σόσιαλ μίντια.) Κακό είναι είναι να νομίζεις ότι βλέπεις το υπερθέαμα, να ασχοληθείς με τους ας τους πούμε πρωταγωνιστές του πέρα από τις ώρες που παρακολούθησες το παιχνίδι.
    Κακό δεν είναι που μαζεύτηκαν τα πιτσιρίκια να βγάλουν φωτογραφίες με τον νικητή, να τον αγγίξουν , να τσιρίξουν για να τα προσέξει. Πιτσιρίκια ήταν εξάλλου. Τα παιδιά είναι παιδιά. Ανώριμα φέρονται γιατί έτσι γίνεται σε αυτή την ηλικία. Κακό είναι που οι γονείς τους τους επέτρεπαν να μπουν βαθιά σε αυτό το πρόγραμμα, χάνοντας τον ύπνο τους, μη ελέγχοντας τι κάνουν με το σμαρτόφωνό τους, τον υπολογιστή τους. Κακό είναι που οι γονείς τους τα άφησαν να πάνε εκεί χτες ή ακόμα και τα συνόδευσαν!
    Παρακολούθησα κι εγώ από ένα σημείο και μετά το πρόγραμμα, αν κι αρχικά πεισματικά το αγνοούσα. Κόλλησα γιατί ήταν οι ώρες που διάβαζα κι είχα και την τηλεόραση και έπαιζε. Μου άρεσαν τα αθλήματα. Προσπάθησα να εξηγήσω τη φρενίτιδα, διάβασα όσα άρθρα βρήκα στο διαδίκτυο προκειμένου να εξηγήσω κι εμένα που το έβλεπα!
    οκ. Το είδα, πέρασε. Τελείωσε. Για μένα είναι αρκετή αυτή απάντηση.

    Για τα υπόλοιπα κάνει πολύ ζέστη για να συνεχίσω! Με περιμένουν εξάλλου και πρέπει να φύγω!
    Χαιρετώ! ( Συμπόσιο βγήκε στον αέρα Μαζ!)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Βασικά, το ίδιο με εσένα πιστεύω. Απλώς ίσως να μην έγινα κατανοητός.
      Γι' αυτό έγραψα παραπάνω "κάθε θάμα τρεις ημέρες". Επειδή ακριβώς ήταν απλώς μια συνήθεια για να περάσει η ώρα του κόσμου το βράδυ και τώρα θα περάσει στη λήθη.
      Ο κόσμος θα ξανακολλήσει σε τέτοιο βαθμό με ριάλιτι μετά από κάμποσα χρόνια.
      Εγώ ήμουν ένας απ' αυτούς που παρακολουθούσαν το πρώτο BigBrother (το θρυλικό με Τσάκα-Πρόδρομο) όπου η υπερβολή είχε φτάσει σε απίστευτο σημείο: σχεδόν όλη η Ελλάδα ψήφιζε για τις αποχωρήσεις, είχε γίνει το μόνιμο θέμα στις παρέες και το χειρότερο: περάσαμε οι περισσότεροι ρεβεγιόν πρωτοχρονιάς βλέποντας τον τελικό του BigBrother!
      Εντάξει, δεν πάθαμε και τίποτα.
      Από ένα τηλεοπτικό προϊόν δεν παθαίνεις τίποτα.
      Το πρόβλημα με την ποιότητα των επιλογών και των ψυχαγωγικών προγραμμάτων είναι πολύ γενικότερο και ευρύτερο, ιδίως από την εισβολή στη ζωή μας της ιδιωτικής τηλεόρασης και μετά.
      Και μόνο να σκεφτεί κανείς ότι προηγουμένως (έστω ελλείψει άλλης επιλογής) ο μέσος Έλληνας τηλεθεατής άνοιγε το κουτί τη Δευτέρα το βράδυ και έβλεπε αναγκαστικά το "Θέατρο της Δευτέρας" στην ΕΡΤ ή και τις υπόλοιπες μέρες έβλεπε την Αστροφεγγιά, το Μινόρε της Αυγής, το Ο Χριστός ξανασταυρώνεται κλπ, είναι αρκετό δείγμα για να αντιληφθούμε πού έχουμε οδηγήσει την καθημερινή μας ψυχαγωγία.
      Και σαφώς δε φταίει το Survivor γι αυτό.
      Γιατί πέρυσι που δεν είχε, δεν κάναμε κάτι καλύτερο: το πολύ-πολύ να βλέπαμε Σεφερλή...

      Αυτό βέβαια που στηλίτευσα στην ανάρτηση ήταν η υπερβολή και η ηρωοποίηση ανθρώπων που απλώς συμμετείχαν σε μια τηλεοπτική εκπομπή.
      Είναι αξιοθρήνητη κατ' εμέ αυτή η φρενίτιδα του κοινού να γνωρίσει από κοντά τους παίκτες του Survivor ή να τους αποθεώνει όπου βρίσκονται (σε μπουζούκια, κλαμπ κλπ)

      ΥΓ.: Εντάξει, νομίζω πως η φράση περί "ούγκανου" δε σχετιζόταν με το επάγγελμα του ανθρώπου. Ο Πάνος τόσα χρόνια σχολιάζει εδώ μέσα και είμαι βέβαιος πως δεν είχε πρόθεση να προσβάλει το επάγγελμα. Ήταν νομίζω χαρακτηρισμός του ανθρώπου (ή... "χαρακτήρα" κατά το σερβαϊβορικό λεξιλόγιο).

      Τέλος, όπως εξήγησα και παραπάνω, είπα ότι δεν το είχα δει καθόλου τους πρώτους περίπου 2 μήνες.
      Στη συνέχεια και προς το τέλος όλο και το ψιλόβλεπα από δω κι από κει (στο σπίτι με παρέα κλπ ή και καμιά φορά έβλεπα και μόνος μου ένα αγώνισμα, αλλά μετά το τέταρτο βαριόμουν γιατί ήταν το ίδιο και το ίδιο και το άλλαζα), οπότε έχω εικόνα και για το παιχνίδι και για τους συμμετέχοντες- αυτούς τουλάχιστον που είχαν απομείνει το τελευταίο διάστημα (τους 6-7 πρώτους).

      ΥΓ.2: Το Συμπόσιο έφτασε.
      Εμπρός βήμα ταχύ!

      Θα έρθω κι εγώ στον "αέρα"

      Διαγραφή
    2. Επειδή αναφέρθηκε το όνομά μου και ένα κομμάτι από αυτά που έγραψα, θέλω να πω το εξής. Ξαναδιάβασα αυτό που έγραψα και ομολογώ ότι πράγματι το "βενζινάς" φαίνεται σαν υποτιμητικός χαρακτηρισμός, αλλά πιστέψτε με, δεν το εννοούσα έτσι, θα μπορούσα κάλλιστα να το παρακάμψω τώρα που το σκέφτομαι. Όμως, θα μου επιτρέψετε να επιμείνω για το "ούγκανος" καθώς τέτοιους ανθρώπους (ακόμα και στην περίπτωση που αυτή η συμπεριφορά ήταν φτιαχτή για τις ανάγκες της τηλεθέασης) δεν μου αρέσουν. Αν θες να ηγηθείς κάπου, πρέπει να το κάνεις με τρόπο που θα εμπνέεις, και όχι με φωνές, βρισίδια και απειλές. Τώρα θα μου πεις, προσπαθώ να αναλύσω μια συμπεριφορά ενός τυχαίου παίκτη σε ένα εξίσου τυχαίο ριάλιτι, λες και δεν έχω τίποτε καλύτερο να κάνω. Γι' αυτό λοιπόν, θα το αφήσω εδώ, γιατί δεν έχει και νόημα από τη στιγμή που θα ξεχαστούν και αυτοί σύντομα...

      Διαγραφή
    3. Το ξέρω, Πάνο, γι' αυτό και έσπευσα να διευκρινίσω για λογαριασμό σου, προς αποφυγήν παρεξηγήσεων.
      Καμιά φορά ο γραπτός λόγος (ο οποίος έχει μόνο τις λέξεις, χωρίς το ύφος) δημιουργεί παρεξηγήσεις.
      Αλλά εμείς τόσα χρόνια εδώ μέσα νομίζω πως γνωριζόμαστε.
      Η παρατήρηση της Αριστέας ήταν χρήσιμη για την κουβέντα, ασχέτως αν αφορμή αποτέλεσε μια φράση την οποία δεν εννοούσες έτσι.

      Διαγραφή