Κυριακή, 5 Μαρτίου 2017

Στην άσφαλτο κουρσάροι...


Αποτέλεσμα εικόνας για τροχαια δυστυχηματα σημερα
Αν και αυτά που θα πω τα σκέφτομαι από την πρώτη στιγμή που έγινε γνωστό, ωστόσο περίμενα να κοπάσει ο θόρυβος και να κλείσουν τουλάχιστον τα μνήματα, ώσπου να πω κι εγώ την ταπεινή μου γνώμη.
Μιλώ για το γνωστό τραγικό δυστύχημα στην εθνική οδό που σκοτώθηκαν άδικα τέσσερις άνθρωποι.
Για να είμαι απόλυτα ειλικρινής, ήθελα κάτι σχετικό να γράψω μέρες πριν συμβεί, με αφορμή κάτι προσωπικό, αλλά με πρόλαβε το συμβάν αυτό και προφανώς προσαρμόζονται και τα λόγια σ’ αυτό που με τον έναν ή τον άλλον τρόπο συγκλόνισε όλη την Ελλάδα.

Επειδή είδαμε στην τηλεόραση τη στιγμή του ατυχήματος, νιώσαμε οι περισσότεροι κοινωνοί του και αυτό το γεγονός πολλαπλασίασε το ενδιαφέρον, τη συγκίνηση αλλά και τις αντιδράσεις.
Ωστόσο αυτό που παρατηρήθηκε έντονα ήταν πως ξέσπασε ένας διαδικτυακός πόλεμος γύρω απ’το θέμα, με κύριους πρωταγωνιστές αυτούς που έδωσαν... ταξικό(!) πρόσημο στο δυστύχημα. Και αυτό είναι άλλη μια μεγάλη απόδειξη αφενός της αρρώστιας που κουβαλά η κοινωνία μας και αφετέρου του κακού που έχουν κάνει στην ψυχή μας τα κοινωνικά δίκτυα που μας ανέδειξαν όλους εισαγγελείς και τινί τρόπω διαμορφωτές της κοινής γνώμης.

Ένα βασικό πρόβλημα που έχει η ανάλυσή μας για τα πράγματα είναι ότι έχουμε αναπτύξει χαρακτηριστικά ανακλαστικών αντιδράσεων, εν πολλοίς υπαγορευμένων από τους πρωταγωνιστές του δημοσίου λόγου (δημοσιογράφους και δημοσιολόγους) και δεν αξιοποιούμε ψύχραιμα την προσωπική μας εμπειρία για να εξάγουμε συμπεράσματα.
Πιστεύω ότι η προσωπική μας εμπειρία εύλογα θα μας οδηγούσε στην εντύπωση πως τα περισσότερα τροχαία δυστυχήματα στη χώρα μας δεν προκαλούνται από αυτοκίνητα πολυτελείας, όπως Porsche, Jaguar, Ferrari, Cayenne κλπ., ώστε να προσδώσουμε στο φαινόμενο ταξικά χαρακτηριστικά.
Ούτε στην πλειονότητα των ατυχημάτων εμπλέκονται «κωλόπαιδα», γόνοι πλουσίων οικογενειών, που «αισθάνονται παντοδύναμα και εκτός νόμου».
Νομίζω ότι επιστρατεύοντας την προσωπική μας εμπειρία, θα διαπιστώναμε ότι η πλειονότητα των επικίνδυνων οδηγών αλλά και αυτών που προκαλούν δυστυχήματα είναι «παιδιά του λαού» και οδηγούν «αυτοκίνητα του λαού».
Επειδή κινούμαι στην εθνική οδό καθημερινά (αλλά και βάσει της εμπειρίας απ' όλα αυτά τα χρόνια που οδηγώ), βλέπω συνεχώς Peugeot rallye & 206, Citroen Saxo, Fiat Punto, δικάμπινες Navarra, BMW εικοσαετίας και τέτοιου είδους αυτοκίνητα να κάνουν μαλακίες στο δρόμο.

Σχετική εικόνα
Αν δεις στο δρόμο σου αυτό το αυτοκίνητο (και με σκύλο στην καρότσα), ξέρεις ότι πρέπει να κάνεις διακριτικά στην άκρη και καλού-κακού το σταυρό σου, για να μη σε βρει κάνα κακό...

Προφανώς τις μαλακίες δεν τις κάνουν τα αυτοκίνητα, αλλά οι οδηγοί τους. Ωστόσο η μάρκα είναι μάρτυρας και της ταξικής προέλευσης των οδηγών.
Ας σκεφθεί ο καθένας μας πόσες φορές στο δρόμο μας έχουμε πει το... Πάτερ Ημών (αν και άθεοι) για οδηγούς τέτοιων αυτοκινήτων και πόσες για οδηγούς Πόρσε και Τζάγκουαρ και μετά ας αναλογιστούμε το ταξικό πρόσημο των δυστυχημάτων.
Το οποίο –όχι μόνο δεν γέρνει προς την πλευρά των πλουσίων, αλλά αν το αναλύσουμε κοινωνιολογικά θα δούμε ότι- μάλλον γέρνει προς την πλευρά των φτωχότερων τάξεων. Τα 20χρονα απ’ τα δυτικά προάστια παίρνουν κυρίως τα «κωλοφτιαγμένα» και κάνουν σεριφιλίκια στο δρόμο, όπως και τα 16χρονα παιδιά των αγροτών και των βοσκών παίρνουν τα αγροτικά του μπαμπά και τα... σανιδώνουν. Όχι τόσο τα πλούσια.
Όχι βέβαια γιατί είναι καλύτερα παιδιά, με περισσότερο σεβασμό στο συνάνθρωπο.
Αλλά γιατί, κατά τη γνώμη μου, κοστολογούν πολύ περισσότερο τη ζωή τους απ’ ό,τι τα άλλα και γι‘ αυτό είναι κατά κανόνα πιο αμυντικά στην οδήγησή τους.

Και γενικώς νομίζω πως η κεντρική αιτία του προβλήματος είναι αυτή: το πόσο κοστολογούμε τη ζωή μας. Το αν έχουμε αναλογιστεί την αξία της ζωής, το κόστος της απώλειάς της.
Σε γενικές γραμμές πολύς κόσμος κάνει πλάκα με τη ζωή του και έτσι τη χάνει «για πλάκα».
Μετά όμως δεν έχει καθόλου «πλάκα» για τα σπίτια που ουσιαστικά κλείνουν. Και τα δικά τους, αλλά και των άλλων που παίρνουν στο λαιμό τους.
Προχθές δε χάθηκαν δυο γόνοι της πλουτοκρατίας και δυο του λαού.
Προχθές χάθηκαν τέσσερις νέοι άνθρωποι. Κλείσαν τρία σπίτια.

Με αφορμή αυτά βέβαια ξέσπασε και η κουβέντα γύρω απ’ την πρόληψη των τροχαίων δυστυχημάτων.
Οι δημοσιολόγοι λένε πάντοτε τα ίδια: μάθημα οδηγικής συμπεριφοράς στα σχολεία και περαιτέρω αυστηροποίηση των προστίμων.
Ως προς το πρώτο, αμφιβάλλω για τη χρησιμότητά του και την αποτελεσματικότητά του, καθώς το πρόβλημα δεν είναι η έλλειψη οδηγικών ικανοτήτων και γνώσεων, αλλά η έλλειψη αξιών γενικότερα. Των αξιών του σεβασμού στους άλλους, του αυτοσεβασμού, της αξιοπρέπειας, της ευγένειας, του σεβασμού σε κανόνες και νόμους και πολλών άλλων αξιών που δεν άπτονται μόνο του τιμονιού στο δρόμο, αλλά του «τιμονιού» στη ζωή. Δε φαίνεται λογικό κάποιος να μην έχει αξίες γενικώς στη ζωή του και να τις αποκτά ξαφνικά βάζοντας μπρος το αυτοκίνητο ή τη μηχανή του. Και για τις αξίες έχουμε πει σε προηγούμενα κείμενα πώς καλλιεργούνται στο σχολείο και θα ξαναπούμε και στα επόμενα. Πάντως δεν καλλιεργούνται ούτε με κομπιούτερ ούτε με καρτ.

Αποτέλεσμα εικόνας για κριση αξιων
Δε φταίει η έλλειψη οδηγικών αξιών, αλλά η έλλειψη αξιών γενικώς...

Πάμε στο άλλο αίτημα τώρα, το οποίο είναι και αυτό στο οποίο ήθελα με σαρκασμό να αναφερθώ λίγες μέρες πριν συμβεί το περιβόητο δυστύχημα, το οποίο με αναγκάζει όμως να γράφω σήμερα με τελείως άλλο ύφος.
«Αύξηση των προστίμων» λένε οι δημοσιολόγοι.
«Μαλακίες», λέω εγώ.

Και καταθέτω την πρόσφατη προσωπική μου εμπειρία που με έβγαλε απ’ τα ρούχα μου.
Η εθνική οδός στην οποία κινούμαι καθημερινά είναι «σκοτώστρα». Κακός δρόμος, με ελλιπέστατο φωτισμό, με κακές στροφές και κυρίως με πολύ κακούς οδηγούς.
Ωστόσο έχει και κάτι ακόμα αυτός ο δρόμος: τελείως παράλογα όρια ταχύτητας για εθνική οδό. Δηλαδή  σε ευθείες με πολλή ορατότητα και άπλα έχει όρια ταχύτητας τα 50 και τα 60 χιλιόμετρα! Ναι, σε εθνική οδό!

Και πείτε μου εσείς: υπάρχει περίπτωση να μην «παρανομήσεις»; Υπάρχει περίπτωση να μην υπερβείς τα όρια ταχύτητας; Η απάντηση είναι προφανής.
Η ίδια η πραγματικότητα απαντά, εφόσον η συνήθης και φυσιολογική κίνηση των αυτοκινήτων στο δρόμο αυτό είναι γύρω στα 90 χιλιόμετρα την ώρα (+-10).
Μου ήρθε μια κλήση λοιπόν προ ημερών, με αφαίρεση διπλώματος για 3 μήνες και με πρόστιμο 350(!) ευρώ, επειδή σε αυτόν τον δρόμο οι κάμερες με συνέλαβαν να τρέχω με την ιλιγγιώδη ταχύτητα των... 88 (!) χιλιομέτρων την ώρα!
Αφού το όριο είναι 50-60 χιλιόμετρα, προφανώς εγώ κρίθηκα ως... δολοφόνος των δρόμων και τιμωρήθηκα αναλόγως!
Μια παράλογη και εξοντωτική ποινή.

Οι παράλογες και εξοντωτικές ποινές αποτελούν συνυπαίτιο των τροχαίων ατυχημάτων, κατά τη γνώμη μου, εφόσον καθιστούν "παρανόμους" τους πάντες, αθωώνοντας έτσι αυτούς που πραγματικά κυκλοφορούν σαν δολοφόνοι.
Αυτούς που τρέχουν με 150, που κάνουν προσπέραση πάνω στη στροφή, που κάνουν σφήνες, που περνούν το κόκκινο φανάρι, που παραβιάζουν το στοπ, που κάνουν επικίνδυνες αναστροφές, που οδηγούν πιωμένοι και κάνουν "οχτάρια" με το αυτοκίνητο.
Αν είσαι παράνομος οδηγώντας λογικά (σε ευθεία, μη κατοικημένη), τότε δεν αποθαρρύνεται καθόλου ο επίδοξος δολοφόνος να παρανομήσει περισσότερο.
Αφού είτε με 90 πάει είτε με 140, πάνω-κάτω το ίδιο θα πάθει, τότε δεν έχει λόγο να φοβηθεί τα πρόστιμα. (άσε που παρακαλώντας, θα "ψήσει" τον τροχονόμο να του μειώσει το παράπτωμα και άρα και το πρόστιμο).
Όταν τα όρια ταχύτητας στο μεγαλύτερο κομμάτι του δρόμου είναι ηλίθια, τότε δε γίνονται σεβαστά από κανέναν προφανώς (διότι, αν τα σεβαστείς, θα είσαι ένας δημόσιος κίνδυνος), με αποτέλεσμα να μη γίνονται σεβαστά ούτε τα όρια ταχύτητας που είναι λογικά και απαραίτητα για την ασφάλεια όλων.
Τα παράλογα όρια λοιπόν σε συνδυασμό με τις ποινές που καθίστανται παράλογες (λόγω παράλογων ορίων) είναι συνυπέυθυνα για την κατάσταση.

Αποτέλεσμα εικόνας για παραλογα ορια ταχυτητας
Προφανώς εδώ το όριο ταχύτητας έχει υπόψη του το αυτοκίνητο των Flinstones. ή αλλιώς, σου λέει "κατέβα και παρ' το με τα πόδια"...

Αφενός βασίζονται σε τελείως λανθασμένα και παράλογα όρια ταχυτήτων και αφετέρου παραβαίνουν την αρχή της αναλογικότητας των ποινών.
Δεν είναι δυνατόν μια μικρή παράβαση ενός (επαναλαμβάνω τελείως παράλογου) ορίου ταχύτητας και μάλιστα της τάξης των 88 χιλιομέτρων σε εθνική οδό, να ισοδυναμεί με τέτοιου μεγέθους οικονομική εξόντωση διά της υφαρπαγής μισού μισθού και της στέρησης της δυνατότητας μετακίνησης για 3 μήνες. Δηλαδή αν έβγαινα στο δρόμο με καμιά καραμπίνα ή αν πουλούσα ναρκωτικά τι θα μου έκαναν; Ανασκολοπισμό;
Και τι θα φοβηθεί ο μπουρτζόβλαχος που καβάλησε τέσσερις ρόδες, βγήκε στην εθνική και όποιον πάρει ο χάρος; Τι θα φοβηθεί εφόσον, ακόμη κι αν πήγαινε κανονικά, θα ήταν και πάλι παράνομος;
Είναι που είναι δηλαδή αξιακά ακαλλιέργητος, τον βοηθά και η πολιτεία, με την απαξίωση της έννοιας των ορίων, να τρέξει με όση ταχύτητα νομίζει ότι χρειάζεται για να πουλήσει μαγκιά στους φίλους του και για να εντυπωσιάσει -τάχα μου- καμιά γκόμενα.

Για τον παραλογισμό και την ανευθυνότητα των ορίων ταχύτητας, δείτε και αυτό το ενδιαφέρον πείραμα κάποιων που επιχείρησαν να οδηγήσουν σεβόμενοι κατά γράμμα τα όρια ταχύτητας, με αποτέλεσμα προφανώς να αποτελέσουν δημόσιο κίνδυνο. Σύμφωνα με την μαρτυρία τους "Εφόσον πλέον λειτουργούν οι κάμερες στην εθνική οδό κινηθήκαμε απολύτως νόμιμα και με τις οδηγίες του ΚΟΚ. Δηλαδή δεν υπερβαίναμε τα όρια ταχύτητας αλλά δεν πατούσαμε και στην βοηθητική λωρίδα στη δεξιά πλευρά του δρόμου, στην οποία επιτρέπεται να πατήσεις μόνο σε περίπτωση έκτακτης ανάγκης και να σταματήσεις. Αποτέλεσμα ? Να διανύσουμε 64 χλμ σε 75′, να δημιουργηθεί σε πολλά σημεία μποτιλιάρισμα και εκνευρισμός από τους διερχόμενους οδηγούς, σε βαθμό που να αισθανόμαστε ότι κινδυνεύουμε που οδηγούμε νόμιμα. Διορθώστε τα όρια ταχύτητας !" Αξίζει τον κόπο. Δείτε το εδώ)

Και τελοσπάντων, αν δεχτούμε αυτό που λένε μερικοί, πως δηλαδή τα πλουσιόπαιδα κάνουν μαλακίες στο δρόμο, τότε αντιλαμβανόμαστε ότι τα πρόστιμα αυτά (και η ενδεχόμενη αύξησή τους) δε λύνει το πρόβλημα, καθώς για τον πλούσιο δεν αποτελεί πρόβλημα ούτε το πρόστιμο των 350 ευρώ για υπέρβαση ορίου ταχύτητας ούτε τα 700 ευρώ για κόκκινο ούτε τίποτα απ’ αυτά. Τον πλούσιο δεν τον αγγίζουν τα πρόστιμα. Ο πολύς ο κόσμος πλήττεται απ’ αυτά. Και αν επλήττετο για την πραγματικά επικίνδυνη οδήγηση, θα ήμουν ο πρώτος που θα υπερθεμάτιζε.

Όμως τα πρόστιμα δεν επιβάλλονται συνήθως σε αυτούς που πραγματικά οδηγούν επικίνδυνα, αλλά σε όποιον τύχει να είναι εκεί την ώρα που η τροχαία αποφασίσει ότι πρέπει να βγάλει κάνα φράγκο και κόψει κλήσεις επί δικαίων και αδίκων.
Πόσες και πόσες φορές έχουμε δει στο δρόμο οδηγούς να τρέχουν με ιλιγγιώδη ταχύτητα, να κάνουν επικίνδυνους ελιγμούς, σφήνες, να κολλούν στον μπροστινό τους, να κινούνται στο αντίθετο ρεύμα και να μην ασχολείται κανείς;

Και πόσες φορές έχουμε δει ανθρώπους να τους κόβουν κλήσεις επειδή άγγιξαν τη διαχωριστική λωρίδα ή επειδή δεν είχαν... φαρμακείο στο αυτοκίνητο!

Οι ποινές επιτυγχάνουν το σκοπό τους, όταν υπηρετούν τη λογική, λειτουργούν με γνώμονα το δίκαιο, σέβονται την αρχή της αναλογικότητας και όταν είναι εφαρμόσιμες.
Ειδάλλως, αποτελούν ένα ακόμη τούβλο στον τοίχο (όπως θα έλεγαν και οι Pink Floyd). Στον τοίχο των τραγικών λαθών και παραλείψεων τόσο της πολιτείας όσο και των πολιτών που έχουν οδηγήσει σε μια φοβερή κατάσταση: οι θάνατοι από τροχαία των τελευταίων δεκαετιών να ξεπερνούν τους θανάτους ενός ολόκληρου πολέμου!
Ζούμε έναν ακήρυχτο πόλεμο στους δρόμους κάθε μέρα και η απάντηση ποια είναι;
Άλλοτε πλήρης αδιαφορία και άλλοτε κινήσεις εντυπωσιασμού, μα κενές περιεχομένου, από την πολιτεία.
Και ανευθυνότητα, ψευτομαγκιά, νταηλίκι, ανωριμότητα, άγνοια και απερισκεψία από μεγάλο μέρος των οδηγών.
Τα αποτελέσματα όλων αυτών τα βλέπουμε στα εικονοστάσια, στις όχθες των εθνικών οδών και των επαρχιακών δικτύων, όπου ματώνουν καθημερινά μανάδες, πατεράδες, σύζυγοι, φίλοι, αδέρφια και παιδιά των αδικοχαμένων.
Χαμένων άδικα, τσάμπα και χωρίς κανένα λόγο.
Και στους "θύτες" και στα θύματα. (κι οι δυο θύματα είναι.)
Μνημεία "τῷ ἀγνώστῳ ὁδηγῷ"...
Ο Θεός να μας φυλάει απ' τα μυαλά μας.


ΥΓ.: Πριν προλάβω να πατήσω "δημοσίευση" στο κείμενο, διάβασα για ένα ακόμη θύμα του ακήρυχτου πολέμου: ένα 19χρονο παιδί σκοτώθηκε στο Ηράκλειο, πέφτοντας πάνω σε τοίχο...


6 σχόλια:

  1. Κατ' αρχάς να πω πως θλίβομαι, γιατί αυτή η ατέρμονη (δυστυχώς) συζήτηση επανέρχεται μετά από άλλο ένα τραγικό δυστύχημα, στο οποίο έχασαν 4 νέοι άνθρωποι πρόωρα τη ζωή τους. Κανονικά εκεί θα έπρεπε να τελειώνει ο σχολιασμός από την ευρεία πλειοψηφία των σχολιαστών, αλλά για άλλη μια φορά, αντί να κεντράρουμε στο πραγματικό πρόβλημα των τροχαίων και πως θα πρέπει να δράσουμε προκειμένου να εξαλειφθεί αυτό το τεράστιο πρόβλημα, αναλωνόμαστε στο γεγονός ότι ο οδηγός που το προκάλεσε όλο αυτό ήταν γιος μεγαλοεπιχειρηματία και το όχημα ήταν μια Πόρσε. Διαβάζοντας ορισμένα σχόλια στο διαδίκτυο, έφτασα ένα βήμα πιο κοντά στον εμετό. Γιατί πάλι, όπως και με τον Παντελίδη, παρατήρησα πολλούς ανθρώπους να χαίρονται με τον θάνατο ενός μεγαλοαστού, και να το λένε ευθέως, ξεχνώντας αυτό που έχω πει και στο παρελθόν, ότι στον θάνατο είμαστε όλοι ίσοι και πως δεν πρέπει να εκδηλωνόμαστε τόσο εμφανώς. Σαφώς έχεις το δικαίωμα να χαρείς ή όχι, αλλά διάολε δείξε λίγο σεβασμό στην οικογένεια και τους φίλους, που είναι προφανές ότι θα έχουν ενημερωθεί γι' αυτών των ειδών τα σχόλια...

    Από εκεί και πέρα, για το θέμα της ταξικότητας στα τροχαία που έθιξαν πολλοί. Σαφώς και υφίσταται. Όχι όμως με χρηματικά κριτήρια, αλλά με κριτήρια νοοτροπίας. Γιατί είναι προφανές πως όποιος έχει χρήματα, δεν είναι de facto σκατάνθρωπος, όπως επίσης δεν υφίσταται το γεγονός πως όλοι οι άνθρωποι των λαϊκών μαζών είναι αξιοπρεπείς. Η διαφορά κατ' εμέ έγκειται στο γεγονός της αντίληψης που έχει κάποιος για τον εαυτό του. Αν νομίζεις ότι είσαι υπεράνθρωπος, πως δεν πρόκειται να σου συμβεί τίποτε, αν δεν δίνεις δεκάρα για τους συνανθρώπους αυτοκινητιστές που προσπερνάς για πλάκα, τα χρήματα (και εν προκειμένω τα οχήματα, γιατί έχω δει προσωπικά άτομα να οδηγούν απαράδεκτα από Cayenne μέχρι και... Hyundai Atos και Opel Ascona και Peugeot 206) δεν παίζουν ρόλο. Τα μυαλά είναι το θέμα μας εδώ, με ότι αυτό συνεπάγεται, από την τήρηση των βασικών σημείων του ΚΟΚ, μέχρι την σωστή συντήρηση των οχημάτων, κλπ...

    Όσον αφορά τα του ΚΟΚ, έχω ξαναγράψει και στο παρελθόν (δεν θυμάμαι αν το είχα πει σε αυτή την πλατφόρμα) ότι το ένα και μοναδικό σφάλμα είναι η φύση του. Σε οποιοδήποτε νορμάλ κράτος, ο ΚΟΚ έχει προληπτικό χαρακτήρα. Στην μπανανία με το όνομα Ελλάδα έχει εισπρακτικό. Για παράδειγμα, έχεις έναν ορεινό δρόμο, στενό και με πολλές στροφές. Αντί να βάλεις εκεί το χαμηλό όριο, που είναι εξόφθαλμος ο λόγος για τον οποίο πρέπει να έχεις χαμηλή ταχύτητα, τον βάζεις στη μεγάλη ευθεία που ακολουθεί, διότι όλοι μας, έστω και λίγο θα "το πατήσουμε", προκειμένου να εξασφαλιστεί το μεροκάματο για την τροχαία. Δουλειά όμως έτσι δεν γίνεται... Και φαντάζομαι άκουσες για το αναλογικό των προστίμων που ευαγγελίζεται η κυβέρνηση, αν και με μια πρώτη ματιά φαντάζει σωστή κίνηση, όμως δεν νομίζω να λειτουργήσει γιατί α)είναι υποκρισία να το εφαρμόζεις τώρα, και β)γνωρίζοντας τα χούγια της κυβέρνησης αυτής, μάλλον αντιστρόφως αναλογικά θα βγούν τα πρόστιμα...

    (συνεχίζεται)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Κλείνοντας, θα φέρω ένα παράδειγμα που είχα πολύ πρόσφατα, και μιλάω για μια από τις διαλέξεις που οργανώνει ο Ιαβέρης (παρεπιπτώντως συμφωνώ μέχρι κεραίας στα λεγόμενά του, και το γεγονός ότι ορισμένοι θίγονται απ' τον τρόπο ομιλίας του, τον θεωρώ κλαυσίγελο) στα κέντρα στράτευσης, και που ήμουν τυχερός να είμαι παρόν σε μία από αυτές τον περασμένο Σεπτέμβρη στην Αυλώνα. Ο άνθρωπος μας μίλησε για περίπου 2μιση ώρες, και παρατήρησα το πόσο παθιάζεται και εννοεί τα λεγόμενά του και συνειδητοποιήσα πόσα πράγματα έχει δει αυτός ο άνθρωπος στην ζωή του, και μου έκανε μεγάλη εντύπωση και με βοήθησε στο να δώσω περαιτέρω προσοχή σε αυτά που είχε να πει. Όμως, σε εκατοντάδες άλλα άτομα, τα περισσότερα αυτά πολύ νεότερα από μένα που έχω φτάσει αισίως τα 26 από την Καθαρά Δευτέρα, δεν έδιναν καθόλου σημασία. Δεν θεωρώ την κούραση ως δικαιολογία καθώς και εγώ ήμουν εξίσου κουρασμένος, αν όχι περισσότερο λόγω της (ανύπαρκτης) φυσικής κατάστασής μου, όμως έδωσα προσοχή σε όλα όσα είπε. Το πιο τραγικό που άκουσα από πολλούς όμως είναι ότι "τι με νοιάζει εμένα ο Ιαβέρης, εγώ θέλω να δω πως λύνουμε και δένουμε το G3". Φυσικά εξερράγη με όσους άκουσα να λένε αυτό και τους απάντησα αναλόγως. "Ηλίθιοι, έχει μεγαλύτερη σημασία ένα γαμημένο όπλο που ανάθεμα και αν θα το πιάσεις στην βραχύβια θητεία σου, ή κάτι που θα επηρεάζει την καθημερινότητα, όχι μόνο τη δική σου, αλλά των συγγενών και φίλων σου, και εν γένει των παιδιών και των εγγονιών σου?". Με λίγα λόγια, αν δεν γίνει ένας τεράστιος επαναπρογραμματισμός του τρόπου με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε τη ζωή και τη δική μας, αλλά και των δικών μας, φοβάμαι πως παλεύουμε μια χαμένη μάχη...

    ΥΓ: Πάλι "σεντόνι" κατάφερα να γράψω. Ήθελα να γράψω κείμενο γι' αυτό το ζήτημα στο δικό μου blog όποτε έβρσικα χρόνο, και διαπιστώνω ότι μάλλον το έγραψα εδώ σαν σχόλιο... Χίλια συγνώμη για το μέγεθος λοιπόν.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ζητώ και πάλι συγνώμη για τη μεγάλη καθυστέρηση στην απάντηση, ωστόσο έχω πρόβλημα με το ίντερνετ.
      Κι όλο λένε πως θα μου το φέρουν "σε 1-2 μέρες" κι όλο ανέβαλα την απάντηση ώσπου να μου το βάλουν, κι έτσι πέρασαν οι μέρες,
      Απηύδησα όμως και απαντώ επιτέλους γράφοντας απ' τη δουλειά.
      (σ.σ. ακόμα δε μου το 'χουν βάλει, σχεδόν 2 μήνες τώρα...

      που λες, Πάνο, δυστυχώς όλα σ' αυτή τη χώρα τα συζητάμε μόνο όταν συμβεί κάτι σοβαρό ή ακόμα χειρότερα, κάτι τραγικό.

      Η οδηγική συμπεριφορά μας είναι απαράδεκτη.
      Το "μας" δεν αφορά την πλειοψηφία, αλλά μια μειοψηφία η οποία αρκεί όμως για να κάνει την κάθε μας διαδρομή... παιχνίδι με το θάνατο.
      Αυτό σε συνδυασμό με το απαράδεκτο οδικό δίκτυο, είναι βόμβα και καθόλου βραδυφλεγής.

      Ο εισπρακτικός χαρακτήρας του ΚΟΚ είναι άλλο ένα τεκμήριο της αισχρότητας του εληνικού κράτους, το οποίο αντιμετωπίζει τη ζωή και την ασφάλειά μας ως έναν τρόπο να κονομήσει κάνα φράγκο για να πληρώσει τους δανειστές ή ξέρω γω ποιον άλλον.
      Μιλάμε για αμοραλισμό.

      Όσο για το στρατό, είναι απλώς η πιο πιστή μικρογραφία της κοινωνίας.
      Δεν είναι καθόλου τυχαία η συμπεριφορά των περισσοτέρων στις εκδηλώσεις αυτές, καθώς αντικατοπτρίζουν τη γενικότερη στάση της κοινωνίας.

      Διαγραφή
  3. Μέγα θέμα τα τροχαία ατυχήματα και είναι πράγματι σαν να γίνεται πόλεμος με τα θύματα που μετράμε. Πολλά απανωτά έτσι σαν τώρα ήταν και πριν μια δεκαετία πάλι. Γενικά και στην πόλη παρατηρείται έντονη αφηρημάδα, βιασύνη και από άποψη συντήρησης των οχημάτων όπου κυκλοφορούν δημόσιοι κίνδυνοι. Πριν από λίγες μέρες μέτρησα σε μία μόνο διαδρομή πέντε αυτοκίνητα χωρίς φώτα μες στη νύχτα...

    Αυτό που δεν χωνεύεται είναι το πλήθος των θανατηφόρων ατυχημάτων. Να μην υπάρξει η ώρα όπου θα πρέπει να ανακοινώσει κάποιος στη μάνα του τον χαμό του άλλου της παιδιού. Είναι από τις πιο τραγικές στιγμές που μπορεί να βιώσει κάποιος. Κλήθηκα να το κάνω όταν έφυγε στην άσφαλτο ο αδερφός μου περιμένοντας το ασθενοφόρο, όπως λέει και το τραγούδι. Συνετός, έμπειρος, οδηγός όλων των οχημάτων από μικρός έφυγε στα 35 του με τη μηχανή του επιστρέφοντας από την εργασία του με υπαιτιότητα ξεκάθαρα άλλου (άλλης), που έτρεχε με υπερβολική ταχύτητα σε μια απόλυτα επικίνδυνη στροφή και με ψιλόβροχο. Τρία τέταρτα πριν είχα περάσει από εκεί κι εγώ μετά τη δουλειά μου... Το σοκ δεν περιγράφεται και να πρέπει να σταθείς όρθιος από την αρχή μέχρι το τέλος, διότι ήταν ανάγκη να στηρίξεις όλη την οικογένεια. Εκεί εσύ δεν υπάρχεις και παράλληλα να προσπαθείς να πενθήσεις εκείνο που έχασες. Εδώ και τρία χρόνια μπορώ να μιλώ γι’ αυτό. Συγνώμη για το συναισθηματικό άνοιγμα, όμως μου το προκάλεσε και ο λόγος σου και το τραγούδι.

    Σχετικά με το παράλογο όριο ταχύτητας σε εθνικούς δρόμους είναι κάτι που συμβαίνει και σε άλλες περιοχές της Ελλάδας. Θεωρώ ότι είναι κατάφορη αδικία να σε τιμωρήσουν για κάτι που δεν είσαι υπεύθυνος κι εκεί ζεις το παράλογο των ανθρώπων...!
    Λυπάμαι, κι έχεις απόλυτο δίκιο να οργίζεσαι.
    Το ίδιο αντιμετωπίσαμε στη Βόρεια Ελλάδα πριν τέσσερα χρόνια, όπου μας είχαν τρομοκρατήσει οι ντόπιοι για τις κάμερες. Βλέποντας το παράλογο του συγκεκριμένου ορίου πράξαμε κι εμείς παράλογα μια μέρα όταν είδαμε πίσω μας να έρχεται ένα περιπολικό...Πηγαίναμε με βάση το σήμα, ώσπου κάποια στιγμή μας έκανε νόημα να κάτσουμε στην άκρη. Τους είπαμε ότι δεν σταματάμε, διότι πάμε σύμφωνα με ό,τι λέει η σήμανση... Παραδέχτηκαν τον παραλογισμό και υποσχέθηκαν ότι αν υπάρξει κλήση, θα μεσολαβούσαν να διαγραφεί...!!! Όλο αυτό επειδή τους είπαμε ότι ένα μήνα θα πηγαίνουμε με αυτό το όριο και μάλιστα σε μια απόσταση πολύ μεγάλη, διότι είχαν ξεχάσει να τοποθετήσουν ανάλογο σήμα για τη διακοπή αυτού του ορίου...!!!
    Τελικά, δεν το λαμβάνει κανείς υπόψη του!!!
    Παράλογα όλα;;; Παράλογα και άλογα!!!

    Παιδεία από πολύ μικρή ηλικία, σοφότερη σήμανση και όχι στο ποδάρι, εφαρμογή του νόμου σε όλους, μήπως και συμμαζευτούν οι «δολοφόνοι». Δυστυχώς, τιμωρούνται εύκολα και ανώδυνα όσοι έχουν προκαλέσει μικρό κακό και όχι οι άλλοι, γιατί είναι ζόρικες οι καταστάσεις.
    Εκεί κάτω δε που βρίσκεσαι κυκλοφορούν, οπλοφορούν και έχουν όλη την κουζουλάδα μέσα στον εγκέφαλό τους. Έχουν τον νόμο στα χέρια τους με πολλούς τρόπους...
    Για τους δρόμους; Κίνδυνος από μόνοι τους! Πας τυφλός στον Άδη... Οδηγείς με την αγωνία τι θα σου σκάσει και δεν θα το έχεις δει στο σκοτάδι!

    Ένας φύλακας άγγελος να μας προστατεύει βγαίνοντας στην άσφαλτο από τους ξερόλες και τους τζάμπα μάγκες ή τους άσχετους! Σε άλλη περίπτωση το λάθος είναι ανθρώπινο και η κακιά στιγμή.
    Ένας λόγος που δεν παίρνω εδώ και κάποια χρόνια το αυτοκίνητο. Προτιμώ να απέχω.

    Συγνώμη και από μένα για το "σεντόνι" κι ευτυχώς που είσαι συνηθισμένος!
    Για όλα τα υπόλοιπα υπομονή και όπου μας παίρνει ας διεκδικούμε το δίκιο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Όπως τα λες: πόλεμος!
      Κι οι πόλεμοι έχουν βομβαρδιστές, βομβαρδιζόμενους και "παράπλευρες απώλειες".
      Οι εθνικές οδοί κι οι λεωφόροι είναι "γραμμές Μαζινό", όπου αλληλοεξοντωνόμαστε.

      Μόνο τα σβητσά φώτα;
      Αυτό είναι το λιγότερο!
      Διότι είναι αμέλεια.
      Το οδηγικό νταηλίκι πού το βάζεις;
      Που πάει ο καθένας όπως θέλει, με όσα θέλει, απλώς επειδή έτσι θέλει.
      Περνούν σαν σίφουνες μέσα από στενά αδιαφορώντας για πιθανούς κινδύνους.

      Οι αυτόματοι αισθητήρες στις κάμερες είναι το πρόβλημα.,
      Κανονικά θα έπρεπε (είτε μέσω κάμερας είτε... live) να παρακολουθούν τροχονόμοι την κίνηση των αυτοκινήτων και να γράφουν όποιον οδηγεί επικίνδυνα.
      π.χ. σφήνες με ταχύτητα μικρότερη του ορίου δεν προσμετρώντας στις παραβάσεις των αυτόματων καμερών.
      Οι πραγματικά επικίνδυνοι μένουν ατιμώρητοι και την πληρώνουν οι άτυχοι που θα βρεθούν τη λάθος στιγμή στο λάθος σημείο.

      Διαγραφή
  4. Χίλια συγνώμη για την τεράστια καθυστέρηση στην απάντηση στα σχόλια.
    Δεν έχω ίντερνετ αυτό τον καιρό στο σπίτι και επομένως, όπου βρίσκω ίντερνετ (δουλειά) δεν μπορώ να απαντήσω, ενώ όπου μπορώ να απαντήσω (σπίτι) δεν έχω ίντερνετ.
    Θα απαντήσω αναλυτικά στον καθένα σας με την πρώτη ευκαιρία.
    Συγνώμη και πάλι.

    ΑπάντησηΔιαγραφή