Σάββατο, 31 Δεκεμβρίου 2016

Οι φίλοι που δεν επιλέξαμε

Αποτέλεσμα εικόνας για οικογενεια συγγενεια


Μέρες που' ναι, οι περισσότεροι "αναγκαζόμαστε" να βρεθούμε και να περάσουμε χρόνο με τους συγγενείς.
Μπορεί το σόι να 'ναι απόν (ναι, με όμικρον γράφεται ως ουδέτερο) από την καθημερινότητά μας, αλλά είθισται να έχει τον πρώτο λόγο στις "χρονιάρες μέρες".
Οι περισσότεροι το αντιμετωπίζουμε ως μια ακατανόητη και δυσβάσταχτη αγγαρεία.
Από την εφηβική μας ηλικία και έκτοτε σιχτιρίζουμε την ώρα και τη στιγμή που το φορτωθήκαμε.
Λέμε συχνά πως οι συγγενείς είναι "οι φίλοι που δεν επιλέξαμε".
Ή που μας επιβλήθηκαν.
Εξ ου και αποτελούν περιττό βάρος στη συνείδησή μας.
Θα 'πρεπε, ωστόσο, να τους αντιμετωπίζουμε έτσι;

<Κατ' αρχάς το τι θα 'πρεπε και τι όχι για τον καθένα, μόνο οι ίδιοι το ξέρουμε για τον εαυτό μας.
Αλλά -κουβέντα να γίνεται- ο καθείς εξ ημών εκφράζεται βάσει των δικών του παραστάσεων.>

Θα 'θελα λοιπόν να παρατηρήσω πως κατά τη γνώμη μου στο σημερινό κόσμο έχουμε αδικήσει το θεσμό της συγγένειας.
Οι συγγενείς μας ίσως δεν είναι αυτό το παράλογο βάρος που μας το φόρτωσε ο Θεός ("ως συγνώμη για το οποίο μας έστειλε τους φίλους", όπως λέει και το γνωστό ρητό), αλλά κάτι πολύ βαθύτερο.

Οι άνθρωποι, απ' τη στιγμή που γεννιόμαστε, ξεκινάμε ένα μακρύ ταξίδι που ξεκινά απ' το χώμα και το αίμα και μετά από μια μακρά διαδρομή καταλήγει και πάλι εκεί.
Ανοίγουμε σταδιακά τα φτερά μας, χτίζουμε την προσωπικότητά μας, σχηματίζουμε τα επίκτητα χαρακτηριστικά μας και εν γένει δημιουργούμε έναν επίκτητο εαυτό.
Ωστόσο, δυο στοιχεία μόνο μένουν αναλλοίωτα: το χώμα και το αίμα που μας γέννησε.
Αυτά δεν είναι επίκτητα. Είναι τα οντολογικά μας στοιχεία. Χώμα και αίμα.
Εντάξει, το χώμα είναι η πατρίδα μας, τοπικώς ή πολιτιστικώς.
Το αίμα, όμως;
Το αίμα κατ' αρχάς είναι η μάνα που μας γέννησε.
Αλλά βέβαια είναι και ο πατέρας και τα αδέρφια μας.
Είναι οι "δικοί μας".
Λες "πάω στους δικούς μου" και ξέρουν όλοι ότι εννοείς πως πας να δεις την οικογένειά σου.



Ωστόσο, το αίμα μας δεν το μοιραζόμαστε μοναχά με τους κατ' εξοχήν "δικούς μας".
Το μοιραζόμαστε και με τους συγγενείς μας.
Κατ' αρχάς με τους παππούδες και τις γιαγιάδες μας, που έχουμε και μια πιο στενή σχέση, αλλά ταυτόχρονα και με τους θείους και τις θείες, τους ξαδέρφους και τις ξαδέρφες, τους ανιψιούς και τις ανιψιές μας.
Και φυσικά αυτή η "κοινωνία του αίματος" που έχουμε μαζί τους (λαμβάνοντας υπόψη πως "κοινωνώ" σημαίνει "μοιράζομαι") δεν είναι απλώς μια βιολογική σχέση στατιστικής φύσεως αλά Μέντελ.
Αλλά είναι κάτι που αφορά την αναπόδραστη εκ γενετής σχέση μας με κάποιους ανθρώπους, με τους οποίους, ό,τι κι αν συμβεί στη ζωή μας, πάντοτε θα έχουμε μια ιδιαίτερη σχέση σε σύγκριση με όλους τους άλλους.
Όσο κι αν οι φίλοι είναι αυτοί τους οποίους εμείς επιλέξαμε, δεν παύει να υπάρχει το επίκτητο στοιχείο της ύπαρξής τους στη ζωή μας.
Διότι η δυνατότητα επιλογής σημαίνει ταυτοχρόνως και τη δυνατότητα αποεπιλογής- και από μέρους μας και από μέρους τους.
Αν τσακωθούμε με έναν φίλο μας, πιθανότατα δε θα τον ξαναδούμε ποτέ στη ζωή μας.
Τον συγγενή μας όμως, ακόμη κι αν τσακωθούμε, θα τον ξαναδούμε. Και θα μοιραστούμε πολύ σημαντικές στιγμές της ζωής μας.
Διότι μας ενώνει ένα μεγάλο και βαθιά ριζωμένο στην οντότητά μας πλέγμα, το οποίο -ως πλέγμα- δύναται συγχρόνως να εγκλωβίζει αλλά και να συγκρατεί.

Γι' αυτό και συμβαίνει, ακόμη κι αν δεν κρατάμε συχνή επαφή με τους συγγενείς, μόλις ζοριστούμε, να προστρέχουμε σ' αυτούς.
Και η αντίδρασή τους να εκθέτει όσα λέμε κατά καιρούς περί συγγενών και φίλων.
Διότι, παρότι οι φίλοι μας χαρίζουν την καθημερινότητά τους, οι συγγενείς όμως κάνουν τις κρίσιμες παρεμβάσεις και μας φροντίζουν στις δυσκολίες μας.
Γιατί, ο λαός είναι σοφός. Και έχει αποφανθεί αιώνες τώρα: "το αίμα νερό δε γίνεται"!

Όσο μεγαλώνει ο άνθρωπος, άλλωστε, έχει την τάση να επιστρέφει στην πατρίδα.
Και πατρίδα, όπως λένε, είναι τα παιδικά μας χρόνια.
Τα παιδικά μας χρόνια είναι σε άρρηκτη συνάφεια με τον τόπο και τους ανθρώπους που μεγαλώσαμε μαζί.
Και οι άνθρωποι με τους οποίους έχουμε τις πρώτες εμπειρίες κι επαφές μας είναι κατά κανόνα οι συγγενείς μας.


Αποτέλεσμα εικόνας για συγγενεια εξ αιματος

Αν υπάρχει μια κωδικοποίηση την οποία αδιαμαρτύρητα υφιστάμεθα οι άνθρωποι είναι η γενεαλογία μας. Μέχρι και το επίθετό μας ένας κωδικός γενεάς είναι.
Και μη διαμαρτύρεστε γι' αυτό, γιατί υπάρχουν υπάρχουν και χειρότερα: να είμαστε ένας αριθμός ΑΜΚΑ. (βλ. επόμενο θέμα)

Γι' αυτό, μέρες που 'ναι, φροντίστε να μην αποφύγετε τους συγγενείς σας.
Δε ζυγίζουν λιγότερο απ' τους φίλους.
Μπορεί να μη μας ταιριάζουν τόσο στην καθημερινότητά μας- γι' αυτό άλλωστε υπάρχουν οι φίλοι.
Μπορεί και ορισμένοι απ' αυτούς να είναι πολύ μαλάκες και να μην αξίζουν ούτε την καλημέρα μας.
Αλλά κατά κανόνα είναι οι άνθρωποι με των οποίων την ύπαρξη είμαστε συνδεδεμένοι απ' τη μέρα που γεννηθήκαμε έως τη μέρα που θα πεθάνουμε. Κι εκείνοι μαζί μας το ίδιο.
Είναι οι μόνοι που θα 'ναι σίγουρα στο μαιευτήριο, στο γάμο και στην κηδεία μας.
Αλλά και σ' όλες τις άλλες μεγάλες -καλές ή κακές- στιγμές μας.
Τους ανήκει ένα κομμάτι του εαυτού μας και μας ανήκει ένα δικό τους.
Άρα τους ανήκει κι ένα κομμάτι του χρόνου μας και της καρδιάς μας.

Αποτέλεσμα εικόνας για οικογενεια συγγενεια


ΥΓ.: Εύχομαι -για να μην επαναλαμβάνομαι σε κάθε σχόλιο- σε όλους σας το 2017 να είναι μια πραγματικά καλή χρονιά.
Μια χρονιά, κατά τη διάρκεια της οποίας θα εκπληρωθούν οι βασικές σας επιθυμίες.
Μια χρονιά που θα σας δώσει περισσότερα και πολυτιμότερα απ' όσα θα σας πάρει.
Υγεία -σωματική και ψυχική-, εργασία, αγάπη, έρωτα, αναγνώριση, επιτυχία, καλοπέραση, εξέλιξη, πρόοδο και ό,τι άλλο λαχταράει η ψυχούλα σας.
Να 'ναι μια χρονιά που επιτέλους θα πούμε για τον εαυτό μας, για τους δικούς μας ανθρώπους, για την πατρίδα μας, αλλά και για τον κόσμο ολόκληρο, πως ήταν καλύτερη απ' την προηγούμενη!

16 σχόλια:

  1. Αρχηγέ από τα πιο σοφά σου κείμενα!
    Με βρίσκεις απόλυτα ταυτισμένη στις σκέψεις σου!

    Καλή Πρωτοχρονιά εύχομαι και μια ακόμα πιο ωραία χρονιά!
    Υγεία, αγάπη και ό,τι άλλο επιθυμείς :)))
    Πολλά φιλιά!

    Χρόνια καλά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Οι μέρες των γιορτών είναι πάντοτε μέρες ενδοσκόπησης.
      Χαίρομαι που ταυτίζεσαι- γιατί αυτό σημαίνει πως ξέρεις να στηρίζεις και να στηρίζεσαι από τους δικούς σου ανθρώπους.

      Καλή χρονιά εύχομαι!

      Διαγραφή
  2. Κι όσο λιγοστεύουν οι συγγενείς, νιώθω όλο και πιο άπατρις...
    Δίκιο έχεις, σοφά τα λόγια σου Μαζ. Να σου αφήσω κι εγώ τις ευχές μου, τετριμμένες ίσως μα είναι απ' την καρδιά μου βγαλμένες.
    Καλή Πρωτοχρονιά να περάσεις με τους ανθρώπους που αγαπάς!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δίκιο έχεις. Αλλά τι να κάνουμε;
      Η φύση έχει ορίσει να λιγοστεύουν διαρκώς αυτοί που τους θεωρούμε "πατρίδα" μας και να αυξάνονται αυτοί που μας θεωρούν δική τους "πατρίδα"...

      Σου εύχομαι καλή χρονιά!

      Διαγραφή
  3. Πόσο αληθινά είναι τα όσα γράφεις! Και πόσο δείχνουν ότι είσαι έτοιμος να επεκτείνεις προς τα κάτω και το δικό σου
    σχεδιάγραμμα οικογενειακής διάρθρωσης...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Χαίρομαι που η αλήθεια μου είναι ταυτόχρονα και αλήθεια άλλων.
      Επειδή το "προς τα πάνω" δεν επεκτείνεται, παρά μόνο δυστυχώς στενεύει, ε τότε αναγκαστικά πρέπει να κινηθούμε "προς τα κάτω"!
      Το 'χει τραγουδήσει εύστοχα και ο Πανούσης παλιότερα, άλλωστε... (...γιατί χανόμαστε)

      Καλή χρονιά!

      Διαγραφή
  4. Τα πρώτα νεανικά χρόνια απομακρύνεται κανείς από το οικογενειακό περιβάλλον , στενό κι ευρύτερο, με σκοπό να ανακαλύψει τον κόσμο και τον εαυτό του στηριζόμενος πάντα σε όσα του πρόσφερε το περιβάλλον που μεγάλωσε.
    Κάπου στα τριάντα και κάτι επανέρχεται στο πιο στενό του περιβάλλον και συχνά ψάχνει τις ρίζες του, ώστε να σταθεί ακόμα πιο γερά στα δικά του πόδια. Είναι η φάση λίγο πριν απομακρυνθεί πια οριστικά από εκείνο.
    Η συνέχεια είναι η διαμόρφωση πλέον του δικού του περιβάλλοντος. Εκεί πια ζει με όσους εκείνος επέλεξε ή τον επέλεξαν για "πατρίδα" είτε ερωτικά είτε φιλικά ή ακόμα και από το οικογενειακό περιβάλλον του (στενό και ευρύτερο). Ζει μόνο με τους ανθρώπους που διεκδίκησε ή τον διεκδίκησαν και τους κέρδισε ή τον κέρδισαν ανεξαρτήτως περιβάλλοντος.
    Τα παραπάνω από την προσωπική μου εμπειρία. Προερχόμενη μάλιστα από ένα οικογενειακό περιβάλλον πολύ ζεστό - άμεσο και ευρύτερο - και πολύυυ μεγάλο σε αριθμό σε συγγενών. Άπειροι θείοι, θείες, ξαδέρφια, ανήψια πλέον και δε συμμαζεύεται. Μου έδωσαν πολλά, αξιοποίησα όσα μου ταίριαζαν και συνεχίζω να έχω επαφές με όλους μόνο σε γάμους, βαφτίσεις, κηδείες ή άλλες σημαντικές εκδηλώσεις, όμως με μετρημένους στα δάχτυλα του ενός χεριού διατηρώ μεγαλύτερη και ουσιαστικότερη επαφή, διότι αυτοί μου ταιριάζουν και ήταν στα πολύ δύσκολα απόλυτα δίπλα μου κι έδειξαν να με αγαπάνε αληθινά.
    Δεν θα κάνω πάντως σχέσεις μόνο από υποχρέωση ή επειδή μου το είπαν κάποιοι άλλοι να το κάνω (π.χ. γονείς, άλλα δικά μου πρόσωπα ή η κοινωνία). Αυτό αφορά καθαρά στην προσωπικότητα του καθενός, την ωριμότητά του και το πώς επιθυμεί να ζήσει.

    Καλή χρονιά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Γενικώς συμφωνώ με τις περισσότερες παρατηρήσεις σου.
      Διαφωνώ μόνο εν μέρει στην κατάληξη του "ταξιδιού".
      Νομίζω ότι στο τέλος δεν απομακρύνεσαι οριστικά από το "παρελθόν-πατρίδα" αλλά περισσότερο επιστρέφεις σε αυτό.
      Υπάρχουν βέβαια και αρκετοί που το κάνουν αυτό, αλλά νομίζω ότι ο κανόνας είναι οι άλλοι.

      Διαγραφή
  5. Μοίρισε πολλή φορμόλη εδώ μέσα.
    Οι εξαρτημένοι από την οικογένεια στο τέλος φτάνουν να ζητούν και την άδειά της να πάνε στο αποχωρητήριο. Βάζουν από μόνοι τους μπάτσους στο βρακί τους.
    Πατρίς, θρησκεία, οικογένεια - με την κακή τους έννοια - και σε λίγο μπούκαρε και το φασισταριό.
    Σαπίζεις και πεθαίνεις, για να ανακουφιστείς. Κι όλα αυτά χωρίς καν να το καταλάβεις.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Φορμόλη η πατρίδα και η οικογένεια;
      Φαντάζομαι λοιπόν ότι η "πρόοδός" μυρίζει απάτριδες και ανέστιους ανθρώπους.
      Τέτοια πρόοδο δεν τη θέλω. Μπροστά σ' αυτό, προτιμώ τον "Μεσαίωνα" του πατρίς-θρησκεία-οικογένεια. Είναι υγιέστερος από την πλήρη αποπνευματικοποίηση του ανθρώπου και την αντιμετώπισή του ως μια μηχανή ορμονών, ιστών και οργανικών ενώσεων.
      Ο άνθρωπος είναι πολύ περισσότερα απ' αυτό.

      Διαγραφή
    2. Δικαίωμα σου είναι να προτιμάς ό,τι θέλεις.
      Εσύ μίλησες για απάτριδες και ανέστιους κι όχι εγώ.
      Αναφέρθηκα στην εξάρτηση από την οικογένεια, που μόνο υγεία δεν δείχνει. Όλα με μέτρο, όπως είπαν σοφά και οι πρόγονοί μας.
      Εσύ μίλησες για τον άνθρωπο μηχανή ορμονών, ιστών και οργανικών ενώσεων, ενώ πουθενά δεν ειπώθηκε κάτι τέτοιο.
      Ο άνθρωπος είναι σίγουρα πολύ περισσότερα απ' αυτό και κρίμα που δεν το έχει αντιληφθεί, γιατί τα παραδείγματα είναι άπειρα στη σύγχρονη εποχή, η οποία μας επιστρέφει στην πρωτόγονη μορφή μας και μάλιστα από πολλές απόψεις.
      Με την γνωστή έκφραση "Πατρίς, θρησκεία, οικογένεια" θέλησα να δώσω το στίγμα του συντηρητισμού και της υποκρισίας που έχει αρχίσει και πάλι να εξαπλώνεται στην κοινωνία.

      Δες το παραπάνω μήνυμα ως ένα μέσο αφύπνισης. Κατά βάση οι απόλυτες απόψεις είναι αυτές που μυρίζουν φορμόλη και είναι κρίμα για έναν χώρο σαν τον δικό σου που έχει να προσφέρει πολλά.
      Άνοιξε τα παράθυρά του, για να μπει φρέσκος αέρας, που υπάρχει αποδεδειγμένα μέσα στο μυαλό σου.

      Διαγραφή
    3. Δεν αντιλέγω. Εγώ μίλησα για απάτριδες κι ανέστιους μεταφράζοντας μ'αυτόν τον τρόπο το σχόλιο που θεώρησα πως καταφερόταν ενάντια στην οικογενειακή αφοσίωση.
      Αν κατάλαβα λάθος, τότε γράψε λάθος.

      Όσο για την αναφορά μου στο γνωστό τρίπτυχο, το αναφέρω ως άκρο το οποίο θεωρώ πάντως προτιμότερο από το άλλο άκρο.

      Σχετικά, τώρα, με την παρατήρησή σου για τον σύγχρονο άνθρωπο, με βρίσκεις σύμφωνο.
      Η πορεία προς τον πρωτογονισμό είναι φανερή εξάλλου και από τα αλλόκοτα κινήματα τύπου vegan

      Διαγραφή
  6. Χαχα...Μα ναι, κάποια στιγμή συνειδητοποιείς ότι χρειάζεται και η συντήρηση. Τότε που καταλαβαίνεις ότι κι εσύ δεν είσαι εξωτικό παραδείσιο πουλί έξω από τους φυσικούς νόμους κι ότι νομοτελειακά θα έρθει η ώρα που θα πεθάνεις και θα σαπίσεις. Αντίστροφα απ' ότι το λες. Άσε που ο φασισμός έχει και πολλά πρόσωπα και ξεγελάει ο άτιμος...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Τι μανία κι αυτή με το να πεθάνω και να σαπίσω; Ποσοστά απ'τους νεκροθάφτες παίρνεις;
      Κι αν θες και απάντηση σε αυτό που λες, ο άνθρωπος όταν πεθαίνει σαπίζει πράγματι.
      Όσο ζει όμως σαπίζει, όταν δεν αντιλαμβάνεται την πνευματικότητά του.


      ΥΓ.: Αχ αυτή η καραμέλα με το φασισμό...

      Διαγραφή
    2. Διαβάζοντας τα παραπάνω, αρχικά γέλασα με "τα ποσοστά απ' τους νεκροθάφτες"...
      Ε, κι αν παίρνει ο άνθρωπος, τι κόλλημα έχεις εσύ;

      Η σαπίλα εξαπλώνεται με μορφή επιδημίας εδώ και πάρα πολλά χρόνια στον κοινωνικό ιστό κι αυτό το βλέπουμε καθημερινά σε όλους τους τομείς. Οπότε, έχει μια αλήθεια αυτό το σάπισμα θα έλεγα. Θέλει αρκετή δύναμη και ισχυρές αξίες, για να αντισταθεί σε αυτή την κατάσταση, που μπορεί εύκολα να οδηγήσει σε πνευματικό θάνατο τον σύγχρονο άνθρωπο. Φυσικά, σκεπτόμενοι και μιλώντας πάντα μεταφορικά, για να μην φτιάχνουμε ανατριχιαστικές ρεαλιστικές εικόνες.

      Μια που το θέμα της ανάρτησης είναι η οικογένεια, πιστεύω ότι αυτή είναι που θα θέσει τις βάσεις, ώστε να ζούμε με αξίες σημαντικές στην ζωή μας. Άλλο τόσο όμως σημαντικό θεωρώ ότι είναι να αξιοποιεί όσα βιώνει ή μαθαίνει μέσα στο οικογενειακό του περιβάλλον με εποικοδομητικό τρόπο και μάλιστα ακόμα καλύτερα μέσα από την ολόδικη του ξεκάθαρη ματιά. Είναι, λοιπόν, άκρως σοβαρό, να μπορεί κάθε άτομο να λειτουργεί μακριά από σχέσεις εξάρτησης με τους δικούς του, αλλιώς δεν θα αναπτυχθεί ποτέ ως αυτόνομη προσωπικότητα. Μπλοκάρει την εξέλιξή του μια τέτοια θέαση των οικογενειακών δεσμών. Με σεβασμό πάντα απέναντι σε όσους μας γαλούχησαν από τα πρώτα μας βήματα και τη έμπρακτη συμπαράστασή μας όποτε το έχουν ανάγκη ή τη δική τους όταν την έχουμε εμείς ανάγκη, αλλά και με μια διακρικτική (και διακριτή)απόσταση. Δεν είναι εύκολο, αλλά είναι εφικτό αν σέβεται κανείς τον εαυτό του και τους άλλους.
      Η οικογένεια έχει επιτελέσει τον σκοπό της και έρχεται η ώρα να δείξει κανείς τι αξίζει ο ίδιος ως προσωπικότητα, για να είναι και η οικογένειά του περήφανη γι' αυτό.

      Σχετικά με το θέμα του φασισμού, νομίζω ότι έχει γίνει καραμέλα, όχι μόνο λόγω μόδας και μιμητισμού όπως σε όλα (τα έχουμε συζητήσει πολλές φορές εδώ), αλλά και γιατί ακόμη μία φορά στην ανθρώπινη ιστορία επανέρχεται ως υπαρκτό πρόβλημα, που θεριεύει ολοένα και περισσότερο σε όλο τον κόσμο και δεν νομίζω ότι υπερβάλλω. Τα δεδομένα γύρω μας μιλούν από μόνα τους.

      Από όσα διάβασα θα σταθώ στην πνευματικότητα του ανθρώπου, που απολύτως αναγκαία, για να καταφέρει να περάσει σε αλλαγές του άσχημου τοπίου που τον περιβάλλει, χωρίς φυσικά να παραλείπει να απολαμβάνει ψυχικά και σωματικά όσα αγαθά του προσφέρονται.
      Όλα είναι χρήσιμα, ώστε να παραμένει ψυχικά υγιής και ισορροπημένος, κάτι το οποίο προσπαθούν να του το στερήσουν.
      Νου, σώμα και ψυχή να διατηρούν μια σχέση αρμονική μεταξύ τους είναι το ζητούμενο πάντα.

      Όσο για τα παράθυρά σου εδώ, ναι, κάποιες στιγμές τα κλείνεις, όμως έτσι συμβαίνει σε όλους μας ανάλογα με την φάση που βρισκόμαστε. Όταν είσαι έτοιμος θα το κάνεις, όπως το έκανες κι άλλες φορές, όπως το κάνουμε όλοι μας. Κι αυτό είναι ανθρώπινο.
      Το ότι υπάρχει ο φρέσκος αέρας στο μυαλό και την ψυχή σου, όπως λέγεται παραπάνω είναι αποδεδειγμένο σίγουρα, πέρα από... τις ώρες που κολλάς...:)

      Αυτά.

      Διαγραφή
  7. Ο Ανώνυμος δεν ήταν ο ίδιος αλλά δύο διαφορετικοί ανώνυμοι. Ο 12/1/17 - 10:28 απαντούσε στο πρώτο σχόλιο του άλλου ανώνυμου κι όχι σε σένα. Καλοσύνη σου που μέχρι τώρα τον δεχόσουν ως ανώνυμο, αλλά πράγματι καλύτερα να μιλάς με τα επώνυμα κολλητάρια σου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή