Τρίτη, 11 Οκτωβρίου 2016

Παρακολούθησα το ντιμπέιτ Χίλλαρυ-Τραμπ


Αποτέλεσμα εικόνας για χιλαρι τραμπ
Αν και δε φημίζομαι για το πολιτικό μου αισθητήριο (εφόσον για χρόνια στήριξα με όλη μου την καρδιά αυτή τη φάρα που μας κυβερνά), εντούτοις, επειδή εχθές παρακολούθησα μεγάλο μέρος του ντιμπέιτ των αμερικανικών εκλογών, νιώθω την ανάγκη να εκφράσω τις σκέψεις μου γι' αυτά που είδα και άκουσα, ακόμη κι αν μάλλον θα είναι αντιδημοφιλείς.
Τι είδα λοιπόν;
Είδα κατ΄ αρχάς δυο ανθρώπους οι οποίοι δε φάνταζαν υποψήφιοι πρόεδροι των ΗΠΑ, της παγκόσμιας υπερδύναμης, αλλά δυο stand-up comedians.
-Αγαπητοί, όσοι κράζετε το πολιτικό επίπεδο των Ελλήνων, ρίξτε μια ματιά σε ΗΠΑ και Αγγλία και πείτε μου μετά ποιος είναι απολίτιστος και ποιος πολιτισμένος.-
Παρακολουθώντας λοιπόν το ντιμπέιτ κατανοεί κανείς την απελπισία του σημερινού Αμερικανού που έχει να επιλέξει μεταξύ ενός ημίτρελου και γραφικού ολιγάρχη και μιας αδίστακτης προωθήτριας του πιο βρώμικου σχεδίου της σύγχρονης ιστορίας (παγκοσμιοποίηση).
Άρα δεν μπορεί να σκέφτονται με βάση το ποιος είναι ο καλύτερος, αλλά μόνο με βάση το ποιος είναι ο χειρότερος.

Είδα λοιπόν μια Χίλλαρυ ακραία ρατσίστρια-σεξίστρια που επικαλείται συνεχώς ως τεκμήριο το φύλο της: ότι είναι γυναίκα.
Με τη βοήθεια και των αμφιλεγόμενων χορηγών της, των χολιγουντιανών παρακμαστέρων και των ΜΜΕ, χρησιμοποιεί αφειδώς τον φασισμό της πολιτικής ορθότητας και στηρίζει τη μισή της προεδρική καμπάνια σε μια μαγνητοφωνημένη ιδιωτική συζήτηση του αντιπάλου της με έναν φίλο του για... γκόμενες!
Και πείτε μου εσείς: π.χ. οι άντρες, όταν μιλάτε για γκόμενες, διατηρείτε την.. πολιτική ορθότητα ή μιλάτε για κωλαράκια, βυζάκια και παρτούζες;
π.χ. οι γυναίκες, όταν μιλάτε για γκόμενους, μιλάτε "με το σεις και με το σας" ή για πουλιά, κώλους και στάσεις;
Έλεος πια με το politically correct!
Αν όχι όλοι, οι περισσότεροι τουλάχιστον έτσι μιλάμε στις ιδιωτικές μας συζητήσεις, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι είμαστε... σεξιστές! Φυσιολογικότατο είναι να πούμε καμιά μπούρδα να περάσει η ώρα με τους φίλους μας.
Προς τι λοιπόν όλος αυτός ο χαμός;

Μα γιατί έχει επικρατήσει στις ΗΠΑ (και μισο-επικρατήσει εσχάτως κι εδώ πέρα) ο ΜΚΟ-δοτούμενος λεκτικός ολοκληρωτισμός της "πολιτικής ορθότητας" που επιβάλλει να μη μιλάμε σαν φυσιολογικοί άνθρωποι, να μη λέμε τα πράγματα με το όνομά τους, αλλά να χρησιμοποιούμε αμφιλεγόμενους όρους στη θέση τους.

Φυσικά, όταν -πού και πού- ετίθετο κάποιο πολιτικό θέμα, η Χίλλαρυ στερούμενη επιχειρημάτων έκανε συνεχώς επίκληση στο συναίσθημα (αυτό στην πολιτική λέγεται παραπλάνηση), ενθυμούμενη σχεδόν κλαίουσα έναν αμερικάνο στρατιώτη που σκοτώθηκε στο Ιράκ. Ο Τραμπ, δηλαδή, της έλεγε ότι ήταν λάθος αυτός ο πόλεμος και η Χίλλαρυ, ελλείψει επιχειρημάτων, το 'ριχνε στη... συγκίνηση και τον κατηγορούσε ότι δείχνει... ασέβεια στον αμερικάνο στρατιώτη που σκοτώθηκε!

Αποτέλεσμα εικόνας για τραμπ γυναικες

Απ' την άλλη είδα έναν Τραμπ, εγκλωβισμένο στην αμερικανική μαλακία της υποκρισίας, να ζητά χίλιες συγνώμες και να απολογείται για μια ιδιωτική συζήτηση για... γκόμενες!
Αλλά και δημόσια να ήταν η συζήτηση, απλώς μιλάμε για γραφικότητα και αμετροέπεια (διότι προφανώς όλοι οι νοήμονες άνθρωποι αντιλαμβανόμαστε ότι δημοσίως δε λέμε όσα λέμε κατ' ιδίαν με τους φίλους μας). Για μαλακία λοιπόν μπορούμε να μιλήσουμε, με βάση όσα ακούστηκαν. Αλλά όχι για ρατσισμό. Και τελοσπάντων φυσιολογικά αυτό το "ντοκουμέντο" θα ήταν ανάξιο λόγου και κατάλληλο υλικό μόνο για σατιρικές εκπομπές.
Και εδώ ακριβώς είναι το πρόβλημα.
Ότι μιλάμε για τις αμερικανικές εκλογές, για τον επόμενο πλανητάρχη, και τόση ώρα αναλωνόμαστε σε μπούρδες για τις γκομενοδουλειές του Τραμπ και -παλαιότερα- του Μπιλ Κλίντον που επανήλθαν τώρα στο προσκήνιο ως "αντεπίθεση ηθικής".

Και πάμε τώρα στο κυριότερο ζητούμενο.
Στην αμερικανική εξωτερική πολιτική.
Άκουσα τις απόψεις των δύο υποψηφίων για το Μεσανατολικό, τη Συρία, τη Ρωσία, τους Τζιχαντιστές κλπ.
Θα σας πω τι είπαν και πείτε μου εσείς τι προτιμάτε.
Απ' τη μια πλευρά, η Χίλλαρυ, όταν ακούσει για Συρία δε σκέφτεται Τζιχαντιστές και ριζοσπαστικό Ισλάμ, παρά μόνο ήρωες αντάρτες που πολεμούν τo ολοκληρωτικό καθεστώς του Άσαντ, συμμάχου του ολοκληρωτικού καθεστώτος του Πούτιν.
Είδε παιδάκια-θύματα βομβαρδισμών του Πούτιν και του Άσαντ, αλλά δεν έχει δει τίποτα για τζιχαντιστές. Μάλλον δεν τους πρόσεξε. (Ότι αυτή είναι υποκινήτριά τους, δε θα το πω)
Ο Τραμπ απ' την άλλη είπε "δε μου άρεσε ο Καντάφι κι ο Σαντάμ, δε μου αρέσει ο Άσαντ, δε μου αρέσει ο Πούτιν αλλά περισσότερο δε μου αρέσουν οι τζιχαντιστές. Κι εφόσον ο Άσαντ χτυπάει τους τζιχαντιστές κι ο Πούτιν χτυπάει τους τζιχαντιστές, εγώ θα επιδιώξω συνεννόηση μαζί τους για να τελειώσουμε το ISIS."
(σ.σ. αυτό λέγεται και κοινή λογική)
Η Χίλλαρυ βέβαια, η προοδευτικιά, είναι κάθετη σ' αυτό. Δε θέλει συνεννόηση με Άσαντ και Πούτιν, για΄τι αυτοί δεν είναι προοδευτικοί σαν κι αυτήν. Θέλει μόνο προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των "αντικαθεστωτικών" (οι τζιχαντιστές δεν υπάρχουν στην κουβέντα)

Αποτέλεσμα εικόνας για χιλαρι σορος

Απ' αυτά, ο καθένας ας βγάλει τα δικά του συμπεράσματα για το ποιος είναι καλύτερος ή έστω λιγότερο επικίνδυνος για πλανητάρχης.
Η γνώμη μου είναι ότι ο Τραμπ είναι ένας υπερσυντηρητικός πολιτικός, ο οποίος θα επιδιώξει την ησυχία, λόγω της εσωστρέφειας που γενικώς χαρακτηρίζει τις συντηρητικές παρατάξεις.
Η Χίλλαρυ είναι η προσωποποίηση αυτού που λέμε "παγκόσμια νέα τάξη πραγμάτων". Συντονίστρια των πορτοκαλί επαναστάσεων, της αραβικής "άνοιξης", του φασιστικού τζιχαντισμού και γενικώς απολύτως υπεύθυνη για το χάος στην Ουκρανία και τη Συρία και βέβαια για το συνακόλουθο προσφυγικό ρεύμα.
Και όχι μόνο είναι υπεύθυνη γι' αυτά, αλλά είναι αμετανόητη και επιδιώκει να συνεχίσει το έργο της.
Χίλλαρυ λοιπόν, κατά την ταπεινή μου γνώμη, σημαίνει τύμπανα 3ου παγκοσμίου πολέμου και ο... Θεός βοηθός!
Χίλλαρυ σημαίνει μια Μέση Ανατολή εξαφανισμένη απ' το χάρτη και χιλιάδες βάρκες προσφύγων και μεταναστών στο Αιγαίο και την Αδριατική.
Χίλλαρυ σημαίνει εκατομμύρια άνθρωποι ξεσπιτωμένοι και ευρωπαϊκές κοινωνίες να ασφυκτιούν κάτω από ένα βάρος που αδυνατούν να σηκώσουν.
Χίλλαρυ σημαίνει ανοχή και συνενοχή -εις το όνομα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων φυσικά- στο όνειδος της ανθρωπότητας: τους τζιχαντιστές!
Δεν καταλαβαίνω λοιπόν γιατί όλοι βλέπουν με τρόμο και απέχθεια τον Τραμπ και όχι τη Χίλλαρυ. Επειδή μας τους παρουσιάζουν έτσι τα βοθροκάναλα; (που λέει κι ο φίλος ο Πολάκης)
Τα βοθροκάναλα μυρίζουν σκατίλα μόνο για τα εσωτερικά θέματα; Παγκόσμια βοθροκάναλα δεν υπάρχουν; (αχ και να τους στείλουμε το Νίκο τον Παππά εκεί να τους κάνει τα τρία δύο... εεε τα οχτώ τέσσερα ήθελα να πω!)

Πιστεύω λοιπόν, ότι η ανθρωπότητα θα προστατευτεί με πιθανή ήττα της.
Όποιος κι αν είναι απέναντί της, καλύτερός της θα 'ναι.
Ακόμα και γάιδαρος.
Ακόμα κι ο Τραμπ.
Κι ας είναι το τίμημα για την αποτροπή του παγκόσμιου χιλλαροκίνητου τζιχαντισμού ένα... τείχος στα σύνορα ΗΠΑ και Μεξικό για την αποκοπή του μεταναστευτικού ρεύματος.

Αν βάλουμε στη ζυγαριά τους κινδύνους για την ανθρωπότητα (και για την Ελλάδα) από την πολιτική Χίλλαρυ και τους κινδύνους από την μείωση του μεταναστευτικού ρεύματος στο νότο των ΗΠΑ (πολιτική Τραμπ), νομίζω πως η ζυγαριά θα απαντήσει χωρίς πολλές αμφιταλαντεύσεις.

Αποτέλεσμα εικόνας για μπονο τραμπ

Ελπίζω οι Αμερικανοί πολίτες να σκεφτούν σοφά. Και ανεπηρέαστα απ' τα δικά τους βοθροκάναλα της διαπλοκής. (Δεν υπάρχει μόνο Μπόμπολας αδέρφια. Υπάρχουν και οι κοσμο-Μπόμπολες)
Κι ας έχει ξαμοληθεί σύσσωμο το κατεστημένο της βιομηχανίας του θεάματος και των ΜΜΕ να στηρίξει με νύχια και με δόντια τη Χίλλαρυ.
Οι Μπόνο κι οι Μαντόνες αυτού του κόσμου ελπίζουν  στην ΜΚΟ-δοτούμενη μάσα που εξασφαλίζει το σύστημα Κλίντον (μέγας χορηγός Σόρος, πολιτική ορθότητα, "ανθρώπινα δικαιώματα, "Διεθνής Αμνηστεία" κλπ.)
Ίσως βέβαια αυτή η πανστρατιά του απαστράπτοντος λουμπεναριού να είναι ένδειξη πανικού από μέρους του συστήματος για μια ακόμη επερχόμενη ήττα του.
Διότι σ' όλες τις τελευταίες αναμετρήσεις, όπου το σύστημα πολέμησε λυσσαλέα κάτι, τελικά νικητής βγήκε το... "κάτι"! (βλ. ελληνικό δημοψήφισμα, Brexit και πολλά άλλα).

Ο Τραμπ, λοιπόν, είναι η σουρρεαλιστική απάντηση της αμερικανικής κοινής λογικής απέναντι στον ψευδοδημοκρατικό και ψευδοπροοδευτικό εκφυλιστικό και πολεμοχαρή τζιχαντισμό του συστήματος Χίλλαρυ.
Η αντίθεση Χίλλαρυ-Τραμπ είναι κάτι σαν κόντρα Σημίτη-Καμμένου. Εγώ θα επέλεγα "διπλό" πάντως...
(και αμέσως μετά κι ένα διπλό... ούζο!)

Τελοσπάντων, η Χίλλαρυ να μη βγει κι ας βγει ακόμη κι ο... Μαχόνι απ' τη Μεγάλη των Μπάτσων Σχολή...!


ΥΓ.: Εντάξει, δεν ξέρω αν το σκέφτομαι σωστά το ζήτημα, εφόσον όπως είπαμε το πολιτικό μου αισθητήριο είναι για γέλια. Απόδειξη: ανέβασα Συριζαίους στην εξουσία! Τι άλλο θέλετε για να πειστείτε για του λόγου το αληθές;

17 σχόλια:

  1. Να σου πω ότι έχεις άδικο;
    Δεν είναι εύκολο...
    Επανέρχομαι το βράδυ, γιατί οι υποχρεώσεις με καλούν!

    υ.γ.
    Το υστερόγραφό σου θέλει κι αυτό την κουβεντούλα του.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ε πες το ότι έχω άδικο- έτσι για το καλό!

      Διαγραφή
    2. Με καθυστέρηση μιας ημέρας επανήλθα...

      Έχεις καλύψει το θέμα προσπαθώντας να το δεις από πολλές πλευρές, οπότε δεν υπάρχει λόγος να κάνω μια ακόμα ανάτπυξή του επιχειρηματολογώντας υπέρ ή κατά των δύο υποψηφίων.
      Όπως είπες, πρόκειται για ένα ακόμα σόου από αυτά τα φτηνιάρικα κιόλας, που αποβλακώνουν το κοινό, το οποίο θα παθιαστεί ή με τον έναν ή με τον άλλο "καραγκιόζη"-μαριονέττα και θα έχει χάσει την ουσία αποπροσανατολισμένος - μακάριος εντελώς, συμβάλλοντας έτσι στην επιθυμία των ισχυρών υπαίτιων.
      Από την άλλη πάλι θα φτάσει το σόου να κάνει τους σκεπτόμενους Αμερικανούς να σιχτιρίσουν την ώρα και τη στιγμή που έτυχε να έχουν τέτοιους υποψήφιους ηγέτες, με αποτέλεσμα να αφήσουν τα πράγματα στην κακή τους μοίρα απέχοντας παντελώς, ρίχνοντας μια μούτζα πίσω τους (α, ξέχασα αυτή είναι δική μας χειρονομία), όπου βέβαια το αποτέλεσμα θα είναι να υπερισχύσει η μανδάμ με τα κολπάκια της, αφού στο άλλο το απόβρασμα έχει κηρυχθεί πόλεμος από παντού (τον ξεκίνησε ο ίδιος στον εαυτό του...).
      Τι μένει, λοιπόν;
      Σκατά.
      Αν ήμουν Αμερικανός πολίτης δεν ξέρω τι θα έκανα, πραγματικά! Ίσως έκανα την ελληνική χειρονομία...
      Τι είναι πιο επικίνδυνο τελικά; Η γνώριμη διαδρομή που θα ακολουθήσει κάποιος κι ας είναι καταστροφική ή η απίστευτη βλακεία που είναι καταστροφική; Και ποια είναι πιο καταστροφική τελικά;
      Στην ουσία είναι ψευδοδίλημμα, γιατί το παιχνίδι είναι στημένο με κάθε τρόπο να βγει η γυναικάρα... και να λένε όλοι ευχαριστώ!

      Πού έχεις τώρα άδικο (έτσι για το καλό, και όχι μόνο)!
      Ενώ επιχειρηματολογείς συνήθως εξαιρετικά και αγγίζοντας ένα θέμα σε πολλά σημεία του έως και ολοκληρωμένα κάποιες φορές, μειώνεται η δύναμη των επιχειρημάτων (σε μερικά κείμενα κι όχι πάντα)από τν τρόπο που θα πάρεις τελική θέση, γιατί γίνεται ίσως με τρόπο απόλυτο και ηχηρό. Αυτό επισκιάζει στα μάτια των αναγνωστών τα σπουδαία επιχειρήματα που έχεις χρησιμοποιήσει και στέκονται κατευθείαν στην τελική σου πρόταση, η οποία είναι συχνά η προσωπική σου θέση πάνω στο θέμα.
      Τι λες πάνω σ' αυτό; Μήπως έχω εγώ δίκιο τώρα (έτσι, να σπάσει η συνήθεια - για το καλό);

      υ.γ.
      Στο υστερόγραφο απαντω με υστερόγραφο.
      Για γέλια τότε μπορεί να είναι το πολιτικό αισθητήριο του μεγαλύτερου μέρους των Ελλήνων...
      "Άσφαλτοι";-) μπορεί να είναι μόνο οι άσφαλτοι των εθνικών οδών και μάλιστα μόνο των υψηλών τεχνικών προδιαγραφών...!
      Θυμήσου ότι τελικά κάποιοι κινούν άριστα τα νήματα παγκοσμίως μέχρι στιγμής, αλλά δεν θα είναι έτσι πάντα, όμως αυτό είναι μια άλλη συζήτηση. Κι επειδή (ξέρω, ξέρω) το υστερόγραφο πρέπει να είναι πολύ μικρό σε έκταση, έφυγα...

      Διαγραφή
    3. σ.σ.
      Δες τη στάση του σώματος στις φωτογραφίες των "καραγκιόζηδων"... Τα λέει όλα!

      Διαγραφή
    4. ξεκινώ απ' το σ.σ.
      Δεν ήταν τυχαία η επιλογή της φωτογραφίας.
      Για να δείξω το καραγκιοζιλίκι το έκανα.

      Το ΥΓ δεν το σχολιάζω για να μην επανερχόμαστε στα ίδια και τα ίδια.

      Όσο για την παρατήρηση, το ξέρω ότι εκπέμπω μια αίσθηση απολυτότητας.
      Αυτό συμβαίνει διότι γράφω όπως σκέφτομαι τη συγκεκριμένη στιγμή.
      Μπορεί σε ένα μήνα να λέω άλλα εξίσου απόλυτα.
      Εξάλλου, μπλογκ είναι και όχι η... Καθημερινή.

      Έτσι κι αλλιώς, δεν ελπίζω κάποιος να συμφωνήσει 100% μ' αυτό που λέω.
      Αλλά στόχος μου είναι όποιος με διαβάζει, να το σκεφτεί κι αλλιώς, να δει 2-3 επιχειρήματα άλλα και από κει και πέρα... ό,τι καταλαβαίνει ο ίδιος!
      Εγώ αυτό που ήθελα να πω, το είπα.
      Προτιμώ να μιλάω καθαρά, τίμια και αντισυμβατικά παρά να ακολουθώ μια αιώνια πεπατημένη, κρυμμένος στην ασφάλεια της μάζας.
      (εννοείται πως δεν αφορά εσένα αυτό)
      Πολλές φορές μαζοποιούμαι, αλλά επειδή ακριβώς με ενοχλεί, όταν το καταλαβαίνω, αποσκιρτώ.

      Διαγραφή
    5. Μακάρι να στέκονταν δίχως εμπάθειες στα επιχειρήματά σου, διότι θα μπορούσαν να δουν παραπέρα. Όμως, είναι ένα χαρακτηριστικό γνώρισμα πλέον της ανθρώπινης επικοινωνίας, να γίνονται παράλληλοι μονόλογοι από τη μία και από την άλλη να αντιμετωπίζεται εντελώς επιδερμικά και βιαστικά η άποψη του συνομιλητή. Μην απορούμε, λοιπόν, για πολλά.
      Τα δύο τελευταία που αναφέρεις (2 τελευταίες παράγραφοι)τα γνωρίζω πολύ καλά και είναι προς τιμήν σου και αρκετά σπάνιο σήμερα. Οτιδήποτε ξεχωρίζει από τη μάζα δεν είναι ευανάγνωστο, είναι ξένο... Το έχω βιώσει και προσωπικά.
      Πάντα δεν ήταν έτσι στην ιστορία του ανθρώπου όμως; Και πάντα ήταν κρίμα, γιατί χάνονταν συχνά οι καλύτερες ιδέες (εδώ κι αν σηκώνει συζήτηση).
      Καληνύχτα.

      Διαγραφή
  2. Χαρά στο κουράγιο σου πάντως να βλέπεις τέτοια ντιμπέϊτ.
    Τώρα αν σου πω πως καρφάκι δε μου καίγεται ποιος θα βγει;
    Όποιος και να'ναι, οι αποφάσεις και τα κέντρα εξουσίας είναι αλλού.
    Κρίμα μόνο για τους νοήμονες (αν υπάρχουν τελικά) Αμερικάνους που εκπροσωπούνται από τέτοιες φούσκες. Να τους χαίρονται!
    Την καλησπέρα μου Γαλάτη...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Λένε πως "πρώτα φεύγει ο άνθρωπος και μετά το χούι του".
      Ε έτσι κι εμένα το δικό μυο χούι είναι τα πολιτικά.
      Με τραβάνε και -όσο κι αν θέλω να απέχω- τα παρακολουθώ.
      Οι Αμερικανοί έχουν τους (υποψήφιους) προέδρους που τους αξίζουν.
      Αλλά αυτό αφορά και τους απερχόμενους (βλ. Ομπάμα) και τους προηγούμενους (Μπους, Κλίντον κλπ).
      Μόνο καραγκιοζιλίκια...

      Διαγραφή
  3. Καλα εμεις εδώ δεκα εκατ. κοσμος που να βρεθουν οι αξιοι κυβερνητες. Αλλα κι εκει με τριακοσια εκατομμύρια να μην υπαρχει κανενας περαν αυτων των δυο. Η διαφορα είναι ότι εδώ μας κυβερνουν οι απατεωνες ενώ εκει θα παρουν τη εξουσια δυο ηλιθιοι. Μονο που το Αμερικανικο συστημα δεν επηρεάζεται από τους εκαστοτε ηλιθιους. Εμεις θα πονεσουμε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μεταξύ απατεώνων και ηλιθίων, το ντέρμπι είναι αμφίρροπο.
      Βέβαια, εμείς είμαστε λίγο καλύτερα.
      Διότι νιώθεις καλύτερα όταν ανακαλύπτεις πως σε κορόιδεψε ένας απατεώνας απ' το να σε έχει κοροϊδέψει ένας ηλίθιος.
      Το πρόβλημα είναι ότι εμείς ταυτόχρονα κυβερνιόμαστε και από τους εσωτερικούς απατεώνες και από τους εξωτερικούς ηλίθιους...

      Διαγραφή
  4. Μια και το θέμα είναι το ντιμπέιτ (τρομάρα τους...), ταιριάζει να σου θυμίσω - αλλά και στους αναγνώστες σου - μία ανάρτηση εξαιρετική!

    http://toixo-toixo.blogspot.gr/2013/11/blog-post_3.html

    Μακάρι να το έκανες στοχευμένα μέσα από αναρτήσεις σου πράξη αυτό! Σαν ένα είδος άσκησης πάνω στον σωστό διάλογο και την ισχυρή επιχειρηματολογία. Θα ήταν πραγματικά πολύ ενδιαφέρον. Αρχικά μπορεί να ξεκινήσει με πιο απλά θέματα και να εξελιχθεί σταδιακά. Θα μπορεί να γίνεται σε τακτά χρονικά διαστηματα και όχι συνεχόμενα.
    Το προτείνω, γιατί θεωρώ ότι είσαι ικανότατος να το χειριστείς κι επειδή είναι κάτι που το πιστεύεις και σου αρέσει.

    Ήδη πάντως το έχεις επιχειρήσει άπειρες φορές παρουσιάζοντας με αυτό τον τρόπο πολλά θέματά σου (κι ας μην είχες αυτό ως αφετηρία) και δίνοντας βήμα για επιχειρηματλογία σε πολύ κόσμο. Συχνά μετατρεπόταν η κατάσταση σε παράλληλους μονολόγους με απόλυτο ύφος από πολλούς κι εκεί τερματιζόταν η προσπάθεια να κερδίσει ο αναγνώστης ουσιαστικά πράγματα. Μπορούσε φυσικά να αντιληφθεί σε τι σύγχυση είναι ο κόσμος μέσα στην κρίση...

    Αυτά, για όποτε και αν επιστρέψεις εδώ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Οι "δισσοί λόγοι", αν κάποτε ήταν μακρινό όνειρο, σήμερα είναι τουλάχιστον ουτοπία για τον κόσμο του "politically correct".
      Ο Πρωταγόρας θα είχε δέσει μια κοτρώνα στο λαιμό του και θα είχε πάει να πνιγεί στο Φάληρο με τέτοια χάλια

      Διαγραφή
  5. Οπότε από τη μια έχουμε έναν φαλλοκράτη ξενοφοβικό κρετίνο κι από την άλλη μια κωλοπετσωμένη αριβίστρια. Σκατά!
    Μια ερώτηση μόνο προς το πολιτικό σου κριτήριο: Είσαι σίγουρος ότι ο Τραμπ δεν θα το γυρίσει έτσι και βγει; Μόνος του καθορίζει ο πρόεδρος την εξωτερική πολιτική;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μόνος του, όχι.
      Αλλά σίγουρα ο πρόεδρος δίνει τον τόνο σε κάποιο βαθμό.
      Και βέβαιθα πίσω από κάθε πρόεδρο και κάθε παράταξη στοιχίζονται διάφορα συμφέροντα που έχουν διαφορετικές στοχεύσεις.
      π.χ. οι Ρότσιλντ, Σόρος κλπ είναι πάντοτε με την πλευρά των Δημορκατικών και της Χίλλαρυ.
      Απ' την άλλη οι βιομηχανίες όπλων είναι πάντοτε με τους Ρεπουμπλικάνους.
      Άρα υπάρχουν διαφορετικά συμφέροντα.
      Το γενικό πλαίσιο σίγουρα έχει κοινή συνισταμένη τη διατήρηση των ΗΠΑ σε ηγετικό ρόλο.
      Αυτό όμως είναι αναπόφευκτο.
      Για τον Τραμπ φυσικά και κανείς δεν μπορέι να είναι σίγουρος αφενός διότι είναι καραγκιόζης και αφετέρου διότι πρόκειται να γίνει πρόεδρος των ΗΠΑ και επομένως, ανεξάρτητα από το τι λέει, οι πιέσεις θα είναι τεράστιες για να διατηρηθούν οι "πρέπουσες" ισορροπίες.
      Πάντως, στο βαθμό που μπορεί να πει κανείς ότι επηρεάζονται τα πράγματα από το πρόσωπο του προέδρου, νομίζω ότι η Χίλλαρυ είναι πολύ πιο επικίνδυνη, κυρίως λόγω Μέσης Ανατολής και Ρωσίας.
      Από κει και πέρα... ποιος ξέρει;

      Διαγραφή
  6. Κατ' αρχάς να σας ευχαριστήσω όλους για τα σχόλιά σας και να σας ζητήσω συγνώμη για την πολύ μεγάλη καθυστέρηση στην απάντηση από μέρους μου, η οποία οφείλεται σε διάφορα πάσης φύσεως ζητήματα που προέκυψαν αυτές τις 2 εβδομάδες και δε μου επέτρεψαν να απαντήσω.
    Απαντώ στον καθένα ξεχωριστά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή