Τρίτη, 5 Ιουλίου 2016

Άσε μας κουκλίτσα μου!


Ο συναγερμός μας ξύπνησε μες στη νύχτα.
Πεταχτήκαμε όλοι απ' τον ύπνο μας και σηκωθήκαμε απ' τα κρεβάτια μας όπως-όπως.
Ο ένας με την πιτζάμα του, η άλλη με τη νυχτικιά της, ο τρίτος με το μποξεράκι του, η άλλη με το φανελλάκι, ο παππούς με τη σκελέα, η γιαγιά με τα μπικουτί κι ο μικρός με το σεντόνι του.
Τρέχαμε σαν τρελοί να δούμε τι συμβαίνει και χτυπά ο συναγερμός.
Ανεβοκατεβαίναμε τις σκάλες, μπαινοβγαίναμε στα δωμάτια, σφίγγαμε και ξεσφίγγαμε τις βρύσες, ανοιγοκλείναμε τα ψυγεία, σέρναμε μέσα-έξω τις ντουλάπες, ξεκουφώναμε τα συρτάρια της κουζίνας, ανοίγαμε τον απορροφητήρα, τραβούσαμε τις κουρτίνες, αναβοσβήναμε τα φώτα, ακινητοποιούσαμε τους ανεμιστήρες, διπλοκλειδώναμε τις πόρτες και ανοιγοκλείναμε τους σύρτες.

Καθώς τρέχαμε ο ένας φώναζε "κλέφτες!κλέφτες!", ο άλλος φώναξε "βοήθεια, φωτιά! και σας ε΄λεγα να το βάλουμε στην ασφάλεια!", η γιαγιά ήταν βέβαιη "απ' τον αέρα είναι! απ' τον αέρα..", ενώ άλλος άρχισε να κατηγορεί το χτίσιμο του σπιτιού κραυγάζοντας "Σας τα 'λεγα εγώ! σας τα 'λεγα εγώ!". Ο παππούς φώναζε "επιστράτευση! πόλεμος! όπως τότε το '40!"
Όλοι αλληλοκατηγορούνταν κι ο καθένας είχε μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα έτοιμη τη λύση του μυστηρίου... Φωνές, στριγγλιές, πανικός!

Ώσπου κάποια στιγμή η Μαιρούλα φώναξε σαστισμένη:
"Ρε παιδιά, γιατί δεν πάμε να κλείσουμε το συναγερμό και να ψάξουμε μετά με την ησυχία μας να δούμε τι φταίει;"
Αμέσως ακινητοποιήθηκαν οι πάντες.
Σιωπή κυρίευσε το σπίτι.
Αρχίσαμε ο ένας να κοιτά τον άλλον παγωμένα σαν σε μονομαχία στο Ελ Πάσο.
Τα μάτια εκτόξευαν βέλη.
Τα δόντια μύριζαν αίμα.
Η Μαιρούλα στο κέντρο του κύκλου να μαγνητίζει τα βλέμματα.
Όλοι να κοιτούν αποσβολωμένοι, "παγωμένοι" σαν κάποιος να πάτησε το pause στο βίντεο.
Σα να πάγωσε ξαφνικά η εικόνα. Σα να παίζαμε τα "αγάλματα".
Ο χρόνος σταμάτησε για λίγο.
Όλοι περιμένουν μια κίνηση, που θα αλλάξει τη ροή των γεγονότων.


Ο παππούς σηκώνει τη γκλίτσα του.
Ακούγεται με βαριά φωνή και όλος μπρίο να λέει:
"Άσε μας κουκλίτσα μου!"

Και τότε σαν να ξεπάγωσε ο χρόνος!
Αμέσως όλοι ξαναρχίσαμε να τρέχουμε πάνω-κάτω στο σπίτι, να ανεβοκατεβαίνουμε σαν τρελοί τις σκάλες, να μπαινοβγαίνουμε στα δωμάτια, να σφίγγουμε και να ξεσφίγγουμε τις βρύσες, να ανοιγοκλείνουμε τα ψυγεία, να σέρνουμε μέσα-έξω τις ντουλάπες, να ξεκουφώνουμε τα συρτάρια της κουζίνας, να ανοίγουμε τον απορροφητήρα, να τραβάμε τις κουρτίνες, να αναβοσβήνουμε τα φώτα, να ακινητοποιούμε τους ανεμιστήρες, να διπλοκλειδώνουμε τις πόρτες και να ανοιγοκλείνουμε τους σύρτες.

Στο μεταξύ, ο συναγερμός χτυπούσε ακόμη.
Η Μαιρούλα το βούλωσε.

18 σχόλια:

  1. Θα χτυπιόμουν στα γέλια, αν δεν ήθελα να κλάψω.
    Μα γιατί να νιώθω τόσο Μαιρούλα !...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλύτερα μ' αυτά να γελάμε.
      Γιατί αλλιώς μας βλέπω σε λίγο να γινόμαστε trend: "je suis mairoula"!

      Διαγραφή
  2. Σαν σποτ του ανθρώπινου αυτοματισμού και της προβατοποίησης...(αν είμαι συντονισμένη με το νόημα εδώ)

    Τις Μαιρούλες και όποιες Μαιρούλες, που χέζουν όλοι, γιατί έχουν καθαρό μυαλό. Μα,πώς είναι δυνατόν;;; Όλες οι γυναίκες για κάποιους είναι "ξανθιές" εξάλλου..., μόνο για διακόσμηση και προβολή των συνοδών τους. Α, να είναι και κατώτερου πνευματικού επιπέδου ή πολύ λιγότερων εμπειριών, για να μην φαίνεται η ανασφάλεια ή η ανικανότητα του συνοδού τους.
    Αυτές οι "Μαιρούλες" θα είναι πάντα αδικημένες σε αυτή την μισερή αλλά γεμάτη έπαρση κοινωνία.
    Χαιρετώ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μην το κλείνεις αποκλειστικά στο δίπολο "γυναίκα-άνδρας".
      Η Μαιρούλα θα μπορούσε να ήταν Σάκης ή Παντελής.
      Απλώς έχει το καθαρό μυαλό, που είπες κι εσύ.

      Διαγραφή
    2. Ναι, το κατέληξα στο δίπολο "γυναίκα-άνδρας", ενώ η πρώτη εντύπωση ήταν γενική, όπως δείχνει η πρώτη μου πρόταση στο σχόλιο.
      Στη δεύτερη παράγραφο είχα γράψει αρχικά σε παρένθεση θηλυκές και αρσενικές Μαιρούλες, αλλά μετά με έπιασε το φεμινιστικό μου, ενώ το πιστεύω βαθύτατα ότι έχει να κάνει καθαρά με το ανοιχτό πνεύμα.
      Απλά το δίπολο είναι πάντα προκλητικό και σίγουρα έχει μια βάση αλήθειας ότι οι γυναίκες για πολλούς θα έπρεπε να είναι βήματα πίσω ή για όλα αυτά φταίνε αυτές (το πιο γνωστό μότο του ανδρικού πληθυσμού...σπάνια θα ακούσεις κάτι άλλο από άντρες που ζουν χρόνια με γυναίκες)! Όχι, έχω άδικο; Αφού λίγο ή πολύ φαλλοκράτες και εγωκεντρικά όντα είστε όλοι μηδενός εξαιρουμένου! Αλλά χωρίς εσάς δεν γίνεται πανάθεμά σας..., όπως και χωρίς εμάς. Διαπιστωμένο, εκτός αν το "γυρίσουμε" όλοι... (ξεφεύγω τώρα, αλλά έχει την πλάκα του κι αυτό):Ρ
      Χαιρετώ.

      Διαγραφή
    3. Αυτά τα φεμινιστικά τι τα θες;
      Αφού ξέρεις πως δεν το 'χω σε πολύ να αρχίσω πάλι να λέω τα δικά μου...
      Δεν είμαι φαλλοκράτης. Απλώς αντιφεμινιστής...

      Διαγραφή
  3. Μήπως δεν θέλουμε μια ''Μαιρούλα''; Δεν μας βολεύει, δεν μας ταιριάζει, μας κάνει να βγαίνουμε από την γκρίνια μας και να σκεφτόμαστε.
    Σε χαιρετώ και σε φιλώ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλώς βρεθήκαμε και πάλι, Μαρία!
      Οι Μαιρούλες εύκολα γίνονται ο αποδιοπομπαίος τράγος.
      Μόλις φύγουν απ' τη μέση, είναι όλα έτοιμα για τη συνέχιση της ρουτίνας...

      Διαγραφή
  4. Εκ μέρους των απανταχού "Μαιρούλων", ένα μεγάλο μπράβο για την αναγνώριση της προσφοράς τους.
    Κι αν μπορούσα να δευτερολογήσω για λογαριασμό της... "άσε μας ρε γκλίτσα μου"

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Η προσφορά των... "Μαιρουλών" αναγνωρίζεται πάντα μετά. Πολύ μετά (για να μη γίνω μακάβριος)
      Αν δευτερολογούσε η Μαιρούλα, θα την είχε άσχημα. "Μην ξύνεσαι στη γκλίτσα του τσοπάνη" λένε στο χωριό μου...

      Διαγραφή
  5. Η φωνή της λογικής είναι πάντα φωνή βοώντος εν τη ερήμω. Άσε που νομίζω ότι αρκετοί βολεύονται με την αναμπουμπούλα. Βρίσκουν λόγο και σκοπό ύπαρξης.
    "Μαιρούλα"

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Στην αναμπουμπούλα ο λύκος χαίρεται, λένε.
      Αλλά χαίρονται και οι κατά φαντασίαν λύκοι.
      Επομένως, τους βολεύει η αναμπουμπούλα, διότι χωρίς αυτήν, τί δουλειά θα κάνανε;
      Κλέφτες να γίνουν;
      Κι έτσι οι Μαιρούλες είναι το μαύρο πρόβατο, που συνήθως τρώγεται πρώτο...

      Διαγραφή
  6. Το "ξεχείλωσα" και το πήγα αλλού..., με αποτέλεσμα να μην πω την πρώτη εικόνα που είχα - πέρα από αυτή του σποτ. Το φαντάστηκα σε θεατρική παράσταση ως μία από σειρά μικρών παρόμοιων σκηνών με διαφορετικά θέματα. Δεν θυμάμαι πώς χαρακτηρίζονται αυτού του είδους τα θεατρικά. Παρακολούθησα μάλιστα μία τέτοια παράσταση σε εναλλακτική θεατρική σκηνή στο Γκάζι πέρσι, αλλά ξεχνώ πώς ονομάζουν αυτό το είδος. Κοινώς, σε φώτισα...
    Έξυπνο, καθώς μέσα από μια καθημερινή απλή κατάσταση περνά ένα βασικό κοινωνικό και πολιτικό μήνυμα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Ετεροχρονισμένα χτυπά ο συναγερμός αφού οι... κλέφτες έχουν ήδη μπουκάρει προ πολλού!
    Πως λένε; "μπήκαν στην πόλη οι οχτροί κι εμείς..."

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Οι συναγερμοί έχουν το κακό να χτυπούν μετά την παραβίαση. Και μετά.. τρέχα γύρευε!

      Διαγραφή
  8. Γουάου αλληγορία!
    Ωραίος!
    :)))

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σαν τους γέρους στο χωριό θα καταλήξω: θα μιλάω με παραμύθια και παροιμίες...

      Διαγραφή