Πέμπτη, 9 Ιουνίου 2016

Ο μύθος της λίμνης


Ήταν κάποτε μια λίμνη, γύρω απ' την οποία ζούσαν οι θεοί.
Όταν κάποτε έπλασαν τους ανθρώπους, τους μάζεψαν όλους και τους είπαν:
"Πού θέλετε να σας στείλουμε να ζήσετε; Γύρω απ' αυτή τη λίμνη μήπως; Εδώ ανθίζουν όλα τα φυτά, τα καλοκαίρια είναι καυτά και ο χειμώνας δροσερός, οι θάλασσες ζεστές και γαλαζοπράσινες, η μέρα είναι μεγάλη και ολόφωτη, ενώ η νύχτα μικρή και γλυκιά. Εδώ θα έχετε όλα τα λαχανικά, το λάδι και το κρασί και κάτω απ' τα πόδια σας θα κρύβεται και ένας μεγάλος θησαυρός, υγρός και μαύρος. Εδώ μένουμε κι εμείς.
Ή μήπως προτιμάτε να σας στείλουμε να ζήσετε μακριά απ' αυτή τη λίμνη; Εκεί οι χειμώνες είναι παγωμένοι και ατέλειωτοι, ενώ τα καλοκαίρια μικρά και δροσερά. Θα δυσκολεύεστε να έχετε λαχανικά και φρούτα, οι θάλασσες είναι σκοτεινές και κρύες, η μέρα είναι μικρή και η νύχτα μεγάλη.
Λοιπόν; Πού θέλετε να σας στείλουμε να ζήσετε; Γύρω απ' τη λίμνη ή μακριά απ' αυτήν;"

Οι άνθρωποι -πονηροί και καχύποπτοι εκ φύσεως- ρώτησαν με δυσπιστία:
"Μα καλά; Τι δίλημμα είναι αυτό που μας βάζετε; Ο ένας ο τόπος έχει όλα τα καλά, ενώ ο άλλος δεν έχει τίποτε. Ο ένας τόπος προσφέρει ζωή γλυκιά σαν τη δική σας, ενώ ο άλλος ζωή τραχιά και πικρή. Γιατί να επιλέξουμε το δεύτερο και όχι τον πρώτο; Πού κρύβεται το μυστικό;"


Και οι θεοί απάντησαν στους ανθρώπους:
"Καλά κάνετε και ρωτάτε. Σ' αυτόν τον κόσμο που ήρθατε τίποτα δεν είναι χωρίς αντάλλαγμα. Και όσοι θέλουν να μείνουν στον τόπο που ζούμε κι εμείς, θα πληρώσουν πιο ακριβά.
Γιατί είναι τόσο γλυκιά η ζωή στον παραδείσιο αυτόν τόπο, είναι τόσο όμορφος ο κόσμος γύρω απ' τη λίμνη, ώστε θα πρέπει να ξέρουν όσοι μείνουν εδώ ότι ποτέ δε θα μείνουν ήσυχοι. Πάντα τον τόπο τους θα τον επιβουλεύονται οι άλλοι. Και μεταξύ τους ακόμα θα φιλονικούν συνέχεια για μερικά στρέμματα θεϊκής γης παραπάνω. Όσοι μείνουν εδώ, στη λίμνη, θα πρέπει να είναι πάντα έτοιμοι να υπερασπίζονται τη γη τους και να πεθάνουν γι' αυτήν, αν χρειαστεί. Αλλά κι όταν οι άνθρωποι μεταξύ σας δε μάχεστε γι' αυτόν τον τόπο, να ξέρετε ότι, επειδή η λίμνη αυτή εδώ είναι το στολίδι του κόσμου μας, εμείς οι θεοί κάνουμε συχνά εργασίες για ανακαίνιση και έτσι άλλοτε κάνουμε σεισμούς για να αλλάξουμε τη διαρρύθμιση και άλλοτε ηφαίστεια για το στολισμό. Και τότε θα χάνονται μέσα σε μια στιγμή πολλοί-πολλοί άνθρωποι."

"Ω θεοί! Τι όμορφος μα και μαρτυρικός τόπος! Μακριά απ' τη λίμνη, όμως; Έτσι θα ΄ναι κι εκεί η ζωή;" ρώτησαν οι άνθρωποι.

"Άνθρωποι, άνθρωποι... Φυσικά και δε θα είναι έτσι η ζωή μακριά απ' τη λίμνη. Είναι φυσικό και δίκαιο οι άνθρωποι που θα ζήσουν στους αφιλόξενους και άχαρους τόπους μακριά απ' τη λίμνη, να ζουν ήρεμα και πιο ειρηνικά. Κανείς δε θα διεκδικεί τη γη τους. Ποιος, άλλωστε πολεμά για μια γη που δεν παράγει ομορφιά, που δε λάμπει, για μια γη σκοτεινή που προσφέρει μια ζωή καταθλιπτική; Όποιος ζήσει σ' εκείνους τους τόπους, θα ζήσει ήσυχα τη ζωή του. Θα δουλεύει ήρεμα και ανεμπόδιστα και κανείς δε θα του ταράζει την ηρεμία. Θα συνεργάζεται αρμονικά με τους γείτονές του για να κάνει λίγο πιο εύκολη τη ζωή του. Και θα φτιάξει οργανωμένες κοινωνίες. Κι ούτε κι εμείς θα του ταράξουμε την ηρεμία. Ούτε σεισμούς θα ΄χει ούτε ηφαίστεια. Ποιος άλλωστε κάνει καλλωπισμό στην αποθήκη του; Στο σαλόνι γίνονται όλα. Και το σαλόνι είναι η λίμνη..
Επιλέξτε λοιπόν, άνθρωποι, πού θέλετε να ζήσετε. Δυο επιλογές έχετε"



Τότε μεταξύ των ανθρώπων ξέσπασε μεγάλη συζήτηση. Δε συμφωνούσαν. Άλλοι απαιτούσαν -ως το προνομιούχο θνητό γένος που ήταν- να ζήσουν στον τόπο των θεών -παρά τις θυσίες- ενώ άλλοι έλεγαν πως μόνο κάποιος τρελός θα πήγαινε να ζήσει σ' έναν τόπο που δε θα ησυχάσει ποτέ από εχθρούς, πολέμους, σεισμούς και ηφαίστεια.
Κι έτσι, αποφάσισαν να χωριστούν. Κι άλλοι συμφώνησαν να ζήσουν γύρω απ' την παραδείσια λίμνη και άλλοι μακριά απ' αυτήν.

Κι οι θεοί τους κάνανε το χατίρι.
Και πήραν αυτούς που διάλεξαν να ζήσουν γύρω απ' αυτή τη μεγάλη λίμνη και τους έβαλαν να καλλιεργούν τα θεϊκά κτήματα.
Έτσι άλλοι άνθρωποι κατοίκησαν γύρω απ' τον Όλυμπο, άλλοι δίπλα στο Νείλο, άλλοι κάτω απ' το Σινά, άλλοι στην Ιερουσαλήμ, άλλοι στην Καρχηδόνα, άλλοι στη Σιδώνα, άλλοι πλάι στον Τίβερη κι άλλοι ανάμεσα στον Τίγρη και τον Ευφράτη.
Και τη λίμνη ονόμασαν Μεσόγειο.

inmigrantes

Τους άλλους που επέλεξαν να ζήσουν μακριά απ' τη λίμνη, τους πήγαν σε κάτι πελώρια και σκοτεινά δάση και σε απέραντες πεδιάδες- άγονες οι περισσότερες.
Άλλους πάνω απ' τον Καύκασο, άλλους γύρω απ' το Δούναβη, άλλους δίπλα στα Φιόρδ κι άλλους στα βουνά της Μογγολίας.


Έτσι, περνούσαν τα χρόνια κι όσοι άνθρωποι ζούσαν γύρω απ' τη λίμνη ζούσαν πλουσιοπάροχα κι ευτυχισμένα σε καιρό ειρήνης με όλα τα αγαθά να τα έχουν στα πόδια τους... Μα τον περισσότερο καιρό σπαράσσονταν μεταξύ τους για λίγη γη παραπάνω, δε μπορούσαν να συνεννοηθούν μεταξύ τους και, όποτε -σπανίως- πήγαιναν να βρουν λίγη ησυχία, τότε οι θεοί αρχίζαν τις μετακομίσεις κι έτσι, ό,τι με κόπο έφτιαχναν για χρόνια, διαλυόταν σε μια στιγμή.
Οι άλλοι άνθρωποι που ζούσαν μακριά, ζούσαν ήρεμα και φτωχικά, δουλεύανε όλη μέρα για να εξασφαλίσουν το φαγητό τους κι έτσι έφτιαξαν οργανωμένες κοινωνίες, ζώντας αρμονικά μεταξύ τους. Πολλές φορές όμως, μη αντέχοντας την τραχιά ζωή και το ατέλειωτο χειμωνιάτικο σκοτάδι, κινούσαν για να πάρουν τη γη απ' τους άλλους, τους κατοίκους της λίμνης. Τους ζήλευαν βλέποντάς τους να ζουν σ' ένα παράδεισο και ένιωθαν ότι τους ρίξανε στη μοιρασιά. Και τι δε θα 'διναν για να γυρίσουν το χρόνο πίσω και να δηλώσουν κι αυτοί στους θεούς πως προτιμούν τη φασαρία του παραδείσου από την ησυχία της κόλασης!
Κι έτσι πολεμούσαν κι αυτοί τους ανθρώπους της λίμνης για να τους πάρουν άλλοτε τα αγαθά της γης τους και άλλοτε το μαύρο υγρό θησαυρό που ανάβλυζε κάτω απ' τα πόδια τους.

Απηύδισαν απ' τους πολέμους και το χαμό κάποια στιγμή κι οι άνθρωποι της λίμνης και πήγαν και ρωτήσαν τους θεούς: "Τι θα γίνει; Τι αμαρτίες πληρώνουμε; Θα ζήσουμε ποτέ ήσυχοι εμείς;"


Κι οι θεοί τους απάντησαν: "Όχι, καλοί μου κι εκλεκτοί άνθρωποι. Δε θα ζήσετε ποτέ ήρεμοι.
Πρώτα-πρώτα γιατί εμείς θα ανακαινίζουμε συνεχώς το "σαλόνι" του κόσμου μας, τη λίμνη δηλαδή.
Ύστερα, πάντα οι άλλοι άνθρωποι θα θέλουν να αποκτήσουν τη γη σας, γιατί είναι πιο όμορφη.
Έπειτα, και μεταξύ σας θα μάχεστε πάντα, γιατί όσα στρέμματα παράδεισο και να 'χει κανείς, ποτέ δεν του είναι αρκετός και θέλει κι άλλο λίγο.
Τέλος, ανόητοι άνθρωποι, δε σκεφτήκατε και κάτι άλλο.
Και θα το πούμε μόνο σ' εσάς, που ζείτε εδώ κοντά μας.
Θα 'χετε πάντα πρόβλημα να φτιάξετε σοβαρές και οργανωμένες κοινωνίες.
Οι άλλοι, που ζουν μακριά απ' τη λίμνη, ζουν σε τόπους σκληρούς και άχαρους, όπου η ζωή είναι δύσκολη. Γι' αυτό καταλαβαίνουν πως, για να μπορέσουν να επιβιώσουν όσο μπορούν καλύτερα εκεί, πρέπει να οργανωθούν καλά. Γι' αυτό και φτιάχνουν σοβαρά κράτη, οργανωμένα.
Γιατί ήταν άνθρωποι με χαμηλή αυτοεκτίμηση και εγωισμό αφού δέχθηκαν να ζήσουν χειρότερα, αρκεί να 'χουν την ησυχία τους. Κι έτσι μπορούν εύκολα να υπακούν στον ηγέτη τους, στους νόμους τους, στους θεούς τους, στο σύστημα που φτιάχνουν.
Γιατί αυτοί, αν δεν ήταν όλοι μαζί κι οργανωμένοι, θα αφανίζονταν από τις κακουχίες και τη δυστυχία.

Εσείς, όμως, δε θα είσαστε ποτέ οργανωμένοι.
Γιατί η επιλογή σας να ζήσετε κοντά μας δείχνει πόσο εγωιστές είστε.
Δεν μπορεί να σας τιθασεύσει κανείς, γιατί θέλετε να είστε μικροί θεοί.
Η ζωή σας είναι τόσο όμορφη, ώστε νιώθετε πως δεν έχετε την ανάγκη κανενός για να πετύχετε την ευδαιμονία σας.
Ξέρετε ότι δε χρειάζεστε κράτη κι εξουσίες για να απολαύσετε τον ήλιο και τη θάλασσα, τα ολόγλυκά σας φρούτα και τα ζουμερά λαχανικά σας, το καθαρό κρασί και το θεϊκό σας λάδι.
Νιώθετε πολύ δυνατοί, γι' αυτό και δεν υπακούτε σε νόμους, θεούς και συστήματα, αν νιώθετε πως δεν εξυπηρετούν το προσωπικό σας συμφέρον.
Έχετε εγωισμό γιατί ζείτε στον τόπο των θεών και δε δέχεστε να σκύψετε το κεφάλι σε άνθρωπο.
Γι' αυτό δε θα κάνετε ποτέ σας σοβαρά κι οργανωμένα κράτη.
Γιατί η δύναμή σας, ο ευλογημένος σας τόπος, αναπληρώνεται από μια αδυναμία σας: την ανυπακοή σας.
Κι αυτή η αδυναμία σας είναι η δύναμη των άλλων που ζουν μακριά απ' τη λίμνη. Και η αδυναμία τους είναι η δύναμή σας.
Έτσι συμβαίνει πάντοτε στη γη.
Έτσι εξασφαλίζεται η ισορροπία."





***

Έτσι λοιπόν και γι' αυτούς τους λόγους, οι χώρες αυτής της παραδείσιας λίμνης της Μεσογείου, δηλαδή η Ελλάδα μας, η Ιταλία, η Αίγυπτος, η Ισπανία, η Μικρά Ασία-Τουρκία, οι χώρες της Μέσης Ανατολής, η Λιβύη, η Κύπρος θα ζουν πάντοτε ισορροπώντας στο τεντωμένο σκοινί μεταξύ προσωπικής ευδαιμονίας και συλλογικού μπάχαλου, ενώ οι χώρες μακριά απ' τη λίμνη μας, η Γερμανία, η Κίνα, η Ρωσία, οι χώρες της Σκανδιναβίας κλπ. θα ζουν σε ηρεμία και με οργάνωση. Γιατί, αν δεν ήταν έτσι, θα εξαφανίζονταν απ' το χάρτη.

23 σχόλια:

  1. Χμμ!... Δική σου η ποιητική αλληγορία; Πολύ καλή!
    Τουλάχιστον, ζώντας στον
    Παράδεισο , έχει κανείς μια πιθανότητα ν'αντικρύσει τον Θεό. Ενώ ζώντας στην κόλαση;...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ναι, δική μου είναι.
      Στηρίζεται σε μια σκέψη μου για την "κακοδαιμονία" που μας δέρνει κι εμάς και τους γείτονες και τους παραγείτονες και απλά, αντί για κυριολεξία, χρησιμοποίησα ένα μύθο, που 'ναι και πιο χαριτωμένος...
      Ταιριαστό το τραγούδι με το όλο θέμα!

      Διαγραφή
  2. Για τον μύθο που μας λέτε, άλλο μύθο θα σας πω :...

    Πάουλο Κοέλο, «Παράδεισος και κόλαση» (παραμύθι)

    Ένας άνδρας, το άλογο και ο σκύλος του περπατούσαν σε ένα δάσος. Καθώς περνούσαν κάτω από ένα δένδρο έπεσε ένας κεραυνός και τους έκανε στάχτη! Όμως ο άνδρας δεν κατάλαβε ότι είχε εγκαταλείψει αυτόν τον κόσμο και συνέχισε την πορεία του με τα δύο του ζώα. Κάποιες φορές περνάει κάποιος χρόνος μέχρι να συνειδητοποιήσουν οι νεκροί την καινούργια κατάσταση. Ο δρόμος ήταν πολύ μακρύς και ανέβαιναν σε ένα λόφο. Ο ήλιος ήταν πολύ δυνατός και αυτοί ίδρωναν και διψούσαν. Σε μια στροφή του δρόμου είδαν μια πανέμορφη μαρμάρινη πύλη, που οδηγούσε σε μια πλατεία στρωμένη με πλάκες από χρυσάφι. Ο διαβάτης κατευθύνθηκε προς τον άνθρωπο που φύλαγε την είσοδο.

    - «Καλημέρα».

    - «Καλημέρα», απάντησε ο φύλακας.

    - «Πώς λέγεται αυτό το τόσο όμορφο μέρος;».

    - «Αυτός είναι ο παράδεισος».

    - «Τι καλά που φτάσαμε στον παράδεισο, γιατί διψάμε».

    - «Μπορείτε, κύριε, να μπείτε και να πιείτε όσο νερό θέλετε», είπε ο φύλακας και του έδειξε την πηγή.

    - «Το άλογο και ο σκύλος μου διψούν επίσης».

    - «Λυπάμαι πολύ», είπε ο φύλακας, «αλλά εδώ απαγορεύεται η είσοδος στα ζώα».

    Ο άνδρας αρνήθηκε με μεγάλη δυσκολία, μια και διψούσε πολύ, αλλά δεν ήθελε να πιει μόνο αυτός. Ευχαρίστησε τον φύλακα και συνέχισε την πορεία του.

    Αφού περπάτησαν για αρκετή ώρα στην ανηφοριά, εξαντλημένοι πλέον και οι τρεις έφτασαν σε ένα άλλο μέρος, η είσοδος του οποίου ξεχώριζε από μια παλιά πόρτα περικυκλωμένη από δέντρα. Στη σκιά ενός δέντρου καθόταν ένας άνδρας και είχε το κεφάλι του καλυμμένο με ένα καπέλο. Μάλλον κοιμόταν.

    - «Καλημέρα», είπε ο διαβάτης. Ο άνδρας έγνεψε ως απάντηση με το κεφάλι του.

    - «Διψάμε πολύ το άλογό μου, ο σκύλος μου κι εγώ».

    - «Υπάρχει πηγή ανάμεσα σε εκείνα τα βράχια», είπε ο άνδρας δείχνοντας το μέρος. Μπορείτε να πιείτε όσο νερό θέλετε.

    Ο άνδρας, το άλογο και ο σκύλος του πήγαν στην πηγή και έσβησαν τη δίψα τους. Ο διαβάτης γύρισε πίσω να ευχαριστήσει τον άνδρα.

    - «Μπορείτε να ξανάρθετε όποτε θέλετε», του απάντησε εκείνος.

    - «Επί τη ευκαιρία, πώς ονομάζεται αυτό το μέρος;», ρώτησε ο άνδρας.

    - «Παράδεισος».

    - «Παράδεισος; Μα ο φύλακας της μαρμάρινης εισόδου μού είπε ότι εκείνο το μέρος ήταν ο παράδεισος».

    - «Εκείνο δεν ήταν ο παράδεισος, αλλά η κόλαση», απάντησε ο φύλακας. Ο διαβάτης έμεινε σαστισμένος.

    - «Θα έπρεπε να τους απαγορεύσετε να χρησιμοποιούν το όνομά σας. Αυτή η λάθος πληροφορία μπορεί να προξενήσει μεγάλο μπέρδεμα», είπε ο διαβάτης.

    - «Σε καμία περίπτωση», αντέτεινε ο άνδρας, «στην πραγματικότητα μας κάνουν μεγάλη χάρη, διότι εκεί παραμένουν όλοι όσοι είναι ικανοί να εγκαταλείψουν τους καλύτερους φίλους τους!



    [πηγή: Πάουλο Κέλο, Ο διάβολος και η δεσποινίδα Πριμ, Λιβάνης, Αθήνα 2001]

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Εντάξει τώρα... κάνω κι εγώ ο δόλιος να γράψω ένα μύθο... και έρχεται ο Κοέλιο και με... συντρίβει!
      Υπέροχος ο μύθος του Παυλή!

      Διαγραφή
    2. Το αντίθετο. Ο τρόπος γραφής σου ίσως και να μου αρέσει περισσότερο.
      Welcome back!

      Διαγραφή
    3. Το δέχομαι ως κομπλιμέντο, για να μη με στενοχωρήσω!

      Διαγραφή
  3. Διαβάζοντας την ιστορία σου, σκέφτομαι πως ίσως τελικά να ήταν σοφή η αποχή σου για κάποιο διάστημα απ' το διαδίκτυο. Η αποτοξίνωση είναι εμφανής στο λόγο σου που ρέει σαν γάργαρο νεράκι. Μου άρεσε πολύ το μάθημα ανθρωπο-γεωγραφίας, μέσα απ' το μύθο της λίμνης.
    Εκεί, στο ουζερί "Ακρογιάλι" ήρθε η θεία έμπνευση;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Χρειαζόμουν την αποχή, για να σπάσει το νήμα και να το ξαναπιάσω απ' την αρχή.
      Εγώ, πάλι, γιατί πάντα νόμιζα ότι ο λόγος μου ρέει σαν γάργαρο... φραπεδάκι;
      Η ιδέα ήρθε "πεζά" και κυριολεκτικά.
      Ο μύθος δημιουργούνταν καθώς... γραφόταν προχθές.
      Και δυστυχώς όχι στο ακρογιάλι, αλλά στο... σαλόνι!

      Διαγραφή
  4. Για όλα φταίει ο εγωισμός. Και το ανικανοποίητο του ανθρώπου: όσα περισσότερα έχει τόσο περισσότερα θα ζητάει!
    Μαζ απόλαυσα το κείμενό σου ....
    Να'σαι καλά!
    Δυναμικό το καμ μπακ σου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ο εγωισμός είναι κι η αιτία της προσπάθειάς του και της προόδου του, αλλά και η αιτία της αυτοκαταστροφής του.
      Κάθε νόμισμα έχει δύο όψεις.
      Και σε καθετί στον κόσμο ενυπάρχουν δυο δυνάμεις αντίθετες που το τραβούν η μια προς το καλό κι η άλλη προς το κακό.
      Σαν τον Ηρακλή με το δρόμο της αρετής και της κακίας.
      Και στις δύο περιπτώσεις ο εγωισμός τον οδηγούσε.
      Και οι άθλοι και τα λάθη από εγωισμό γίνονται.
      Και τι πρόσεξα τώρα; Οι δυο λέξεις (άθλοι-λάθη) αναγραμματισμένες ταυτίζονται φωνητικά.
      Άκου πράματα! :-)

      Χαίρομαι που το απολαύσατε όσο κι εγώ!

      Διαγραφή
    2. Εντυπωσιακός κι ενδιαφέρων φωνητικός αναγραμματισμός, που καλεί για ξεχωριστή ανάρτησή από μόνος του...

      Διαγραφή
  5. Για όλες τις ανεκτίμητες ομορφιές άξιζε πάντα και αξίζει να μάχεται κανείς, παρά να ζει στην απόλυτη οργάνωση και σε μια στείρα πραγματικότητα.
    Αξίζει να αισθάνεται μικρός θεός μέσα σε τέτοιο πλούτο κι ας κάνει λάθη και ας του βγαίνει κάποιες φορές σε κακό. Εξάλλου, Ποιος μας εγγυήθηκε ποτέ ότι η ζωή θα είναι μια ευθεία γραμμή...; Δικαίως γίνεται ανυπότακτος, μια και όταν τολμά να ζει σ' έναν τέτοιο παράδεισο, πρέπει να ζει την ζωή ελεύθερα, με θάρρος, να την αρπάζει στα χέρια του, να μην υπάρχει, αλλά να ζει. Αυτό το ανυπότακτο επίσης του δίνει τη δύναμη να αντέχει στις δύσκολες συνθήκες.
    Όπως και να φύγει από αυτό τον κόσμο, σίγουρα θα έχει να θυμάται ότι έζησε σ' έναν παράδεισο, τόλμησε να τον διεκδικήσει, να τον προστατεύσει, να τον γευτεί με πάθος γι' αυτή τη μοναδική φορά, που τη δίνεται η δυνατότητα να έρθει σ' αυτόν κόσμο. Να γίνει φύλακας άγγελος στο δώρο που του προσφέρθηκε.

    Ένα κείμενο για την εκπαίδευση, στο οποίο θα αφαιρούσα την τελευταία παράγραφο, προκειμένου να προκαλέσω συζήτηση με τους μαθητές.

    Με συγκινεί ιδιαίτερα τούτη η προσπάθεια...
    Μια πολύ ενδιαφέρουσα επιστροφή.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Έτσι είναι. Οι παράδεισοι έχουν κόστος.
      Όπως και η απόρριψή τους έχει κόστος: την ίδια τη χαρά της ζωής.
      Έτσι κι αλλιώς, δεν υπάρχει πιο βαρετή γραμμή από την ευθεία.
      Και πιο βαρετά τοπία από τα ατέλειωτα ισόπεδα λιβάδια.

      Όσο για το επιμύθιο... ξέρεις ότι πάντα το 'χω χούι να το βάζω.
      Και νομίζω πως σε κάθε μύθο χρειάζεται, εκτός αν είναι τόσο προφανές.

      Διαγραφή
  6. Αδερφε μας Καλε μας Μαζεστιξ..Καλως ωρισες...!!!
    Τις καλυτερες ευχες μου,για την επανοδο...
    Και το παραμυθι οραιο...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλώς σε βρήκα Μαχαίρη!
      Ελπίζω να 'σαι καλά κι εσύ και η οικογένειά σου.

      Είπα απ' την επιστροφή μου να βγάλω το "επί" και να την κάνω στροφή.
      Στροφή σε κάτι άλλο- όσο μπορώ βέβαια.
      Χαίρομαι που σ' άρεσε.

      Διαγραφή
  7. Ακομη και οι πρωτοπλαστοι που ζουσαν στη τεχνητη νιρβανα του παραδεισου
    Δεν αντεξαν και πηδηξαν τον φραχτη για να ελευθερωθούν και να γινουν ανθρωποι

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Όντως. Όσο ήταν στον παράδεισο, ήταν το προστατευόμενο είδος.
      Σαν παιδί.
      Όταν όμως οι πρωτόπλαστοι πιάσανε εφηβεία (όπως, άλλωστε, συμβαίνει και με όλους τους ανθρώπους στην εφηβεία), έτρεξαν να φύγουν από την προστατευτική αγκαλιά του Θεού και να ανακαλύψουν όλες τις μυστικές απολαύσεις της ζωής.
      Και καθώς γερνούσαν, αναζήτησαν την επιστροφή τους στην προστατευτική αγκαλιά του Θεού, φτιάχνοντας έτσι τις θρησκείες...

      Διαγραφή
  8. Γεια σου Μαζεστίξ με τις αλληγορίες σου!!! Ωραία ιστορία μας φίλεψες με το γυρισμό σου. Εγώ πάντως και τώρα να μου ζητούσαν να διαλέξω, το ίδιο θα διάλεγα. Δεν έχω μάθει να ζω αλλιώς.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Την απάντησή μου κατά λάθος την έγραψα από κάτω

      Διαγραφή
    2. Ξεσυνήθισες...Θες προπόνηση!

      Διαγραφή
  9. Άρτι επιστρέψας από μαγευτική παραλία, όπου απολαύσαμε αρχικά τα πεντακάθαρα νερά και τον καυτό ήλιο και ύστερα τα εκλεκτά θαλασσινά στην ταβέρνα δίπλα στην παραλία, έχω να πω πως επιβεβαιώθηκε γι' άλλη μια φορά μέσα μου το νόημα της αλληγορίας.
    Είναι μαγεία αυτός ο τόπος.
    Κι αυτό δεν μπορεί να μας το κλέψει κανείς!
    Και φυσικά καλά κάνεις κι εσύ και το διάλεξες (μη νομίζεις... μας ρώτησαν και το διαλέξαμε να ζήσουμε εδώ) και κάθε μέρα να σε ρωτούσαν το ίδιο θα διάλεγες!
    Χαίρομαι που σ' άρεσε η ιστορία.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Η λιμνη της λιμνης σου .. αυτης της πολυ ομορφης ιστοριας σου ειναι το Αιγαιο ,,
    Αλλα πριν το 12οοο πχ, δεν ηταν λιμνη .
    εκει στην Αιγηιδα ομως, ζουσε ενας λαος οι"Ελληνες" που και οι θεοι ζηλεψαν και ηρθαν να ζησουν μαζι του ,, αν και μερικοι μας δοκιμαζουν ακομη και σημερα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή