Πέμπτη, 30 Ιουνίου 2016

Ένας θεός ξέρει...

Ο Λουκάς απελπισμένος χώνεται στο πιο σκοτεινό δωμάτιο του σπιτιού, με το εικονοστάσι, προσεύχεται και χάρη στην ευρυζωνική του σύνδεση υψηλής ταχύτητας, ανοίγει ψιλοκουβεντούλα με το Θεό

- Θεέ μου! Δεν αντέχω άλλο! Η ζωή μου έχει γίνει ένα ατέλειωτο γκισέ. Το μόνο που κάνω όλη μέρα είναι να πληρώνω, μετρώντας τα ψιλά μου
-Ω κύριε, αντιλαμβάνομαι την τραγωδία σας. Αλλά τι θέλετε να κάνω εγώ γι' αυτό;
-Αφού, ρε μαν, εσύ έχεις όλο το κουμάντο... δεν μπορείς ν' αλλάξεις τίποτα απ΄ όλα αυτά;
-Α, εγώ δεν ασχολούμαι με τέτοια. Δεν έχεις ακούσει το "τα τοῦ Καίσαρος τῷ Καίσαρι και τα τοῦ θεοῦ τῷ θεῷ"; Τι θέλεις τώρα; Να με βάλεις σε κόντρα με το γιο μου;

-Ε τότε με τί ασχολείσαι Δέσποτα;
-Με τα πιο προσωπικά σας θέματα. Έχεις τίποτα να μου πεις γι' αυτά; Εκεί μάλιστα! Να βοηθήσω
-Χμμμ, μάλιστα. Θα σου πω το πρόβλημά μου. Η Ελένη μου, που τόσο πολύ την αγαπώ, τελευταία μου κάνει νερά.
-Δηλαδή;
-Ε να...Για να τη ρίξω, της είχα τάξει λαγούς με πετραχήλια.... εεεε...σόρρυ...θέλω να πω συγνώμη Κύριε, αλλά η έκφραση το λέει.
-Μη σε νοιάζει τέκνον μου. Δεν παρεξηγώ. Πανταχού παρών είμαι και τις ξέρω και τις παροιμίες σας.
-"Πανταχού παρών" είσαι. "Τα πάντα πληρών" δεν είσαι. Αλλά τελοσπάντων... Της είχα τάξει, που λες, τον ουρανό με τ' άστρα και τώρα που δεν μπορώ να της προσφέρω ούτε χαλίκι με δόσεις, φοβάμαι πως τη χάνω.


-Δηλαδή; Πήγε με κάναν άλλον;
-Δε νομίζω. Αλλά όπου να 'ναι, θα πάει. Τη βλέπω εγώ μες στη μελαγχολία. Δεν έχει όρεξη για τίποτα, γυρίζω σπίτι και δεν πετάγεται πια από χαρά όπως παλιά για να με φιλήσει και -ξέρεις...- στα συζυγικά καθήκοντα δεν... Δηλαδή, στη χάση και στη φέξη. Και κυρίως στη χάση δηλαδή. Γοατί από φέξη λίγα πράγματα...
-Άκου να δεις παιδί μου. Αυτά δεν τα συζητάμε με το Θεό, αλλά με τον Ασκητή.
-Ο Ασκητής παίρνει πολλά, Κύριε. Ενώ εσύ είσαι δωρεάν.
-Σωστό κι αυτό. Οπότε θα σου πω.
-Είμαι όλος αυτιά.

-Χαίρομαι. Λοιπόν, η Ελένη σου σε αγαπά και δε θέλει άλλον. Της έταξες τον ουρανό με τ' άστρα μεν, αλλά αυτή δε σε διάλεξε γι' αυτό, κουτέ!
-Και γιατί με διάλεξε; Για τους κοιλιακούς μου-φέτες ή για τις πλάτες-αεροδρόμιο που δεν έχω;
-Ανόητε άνθρωπε, με την Ελένη του μπακάλη τα 'χεις, όχι με την Ελένη Μενεγάκη! Ήξερε πάρα πολύ καλά ότι δε μπορείς να της προσφέρεις τον ουρανό με τ' άστρα που της έταζες. Ένα πράγμα μόνο ήθελε και θέλει: να συνεχίσεις μέχρι τέλους να το προσπαθείς. Να προσπαθείς κάθε μέρα να της κατεβάσεις ένα άστρο και να της το χαρίσεις. Και σαν περάσετε μια ζωή μαζί, -πού ξέρεις;- μπορεί και να προλάβεις να της δώσεις όλα τ' άστρα!
-Μιλάς σαν ποιητής Κύριέ μου, μα ο κόσμος που έφτιαξες κάθε άλλο παρά ποιητικός είναι. Ο ουρανός χρεώνεται και τ' άστρα έχουν ΦΠΑ. Όλα σ' αυτόν τον κόσμο πληρώνονται. Και, αν καθώς εγώ της κατεβάζω το φεγγάρι να της το καρφώσω στα μαλλιά (που λέει κι ο ποιητής), στο μεταξύ η κατσαρόλα είναι άδεια και τα κοινόχρηστα απλήρωτα, με το δίκιο της θα μου κατεβάσει κι αυτή κάνα καντήλι- συγνώμη, κι αυτό η έκφραση το λέει...

-Όλο στα λεφτά το γυρίζεις παιδί μου. Τι κόλλημα έχεις φάει με δαύτα;
-Εγώ; Ο κόσμος που φτιαξες! Το θυμάσαι το "Τα πάντα εν σοφία εποίησας"; Ε, μπούρδες!
-Μη βλασφημείς παιδί μου. Όλα αυτά -και τα καλά και τα κακά- είναι στο σχέδιό μου. Αγάπα εσύ και πρόσφερε και θα δικαιωθείς και σ΄αυτήν και στην άλλη ζωή.
-Τι να την κάνω τη δικαίωση στην άλλη ζωή, Θεέ μου; Μια ζωή την έχουμε. Η άλλη.... τρέχα γύρευε! Σάμπως μας έχεις πει και τίποτα για δαύτην;
-Άμα σας πω, θα χαθεί η μαγεία. Πίστευε και μη ερεύνα.



-Καλά όλα αυτά, αλλά με την Ελενίτσα τί να κάνω;
-Να την κάνεις ευτυχισμένη. Αυτό και τίποτ' άλλο.
-Μα πώς; Δε λέει τίποτα σχετικό η Βίβλος;
-Γι' αυτά τα θέματα παιδί μου δεν είναι κατάλληλη η Βίβλος. Άνοιξε και κάνα ΝΙΤΡΟ να ξεστραβωθείς!
-Πάει αυτό, έκλεισε. Εσύ τι έχεις να μου πεις;
-Τίποτα. "Αγάπη μόνο"!
-Α είσαι κι ενημερωμένος βλέπω!
-Το κατά δύναμιν, τέκνον μου. Άντε σ΄αφήνω τώρα γιατί έχω μια δουλειά.
-Τι δουλειά, αν επιτρέπεται;

-Να σώσω την ψυχή του Μαρινόπουλου. Έμαθα πως κλείνει και θα μείνουν χιλιάδες κόσμος άνεργοι. Λέω να φωτίσω την ψυχή του και να το κρατήσει ανοιχτό.
-Μα σώζεται, μεγάλε Πατέρα, η ψυχή του Μαρινόπουλου;
-Ίσως όχι, αλλά πιθανόν να σώζονται ακόμη μερικές χιλιάδες άνθρωποι που θα μείνουν στο δρόμο. Πρέπει κάτι να κάνω για να το κρατήσω ανοιχτό. 
-Ναι, Κύριε. Κάνε κάτι εσύ γιατί αν περιμένουμε απ' τους πολιτικούς μας να δώσουν λύση... σωθήκαμε! Θα κλείσει από χρέη μέχρι κι η Ακρόπολη!
-Θα βάλω κι εγώ το χέρι μου για πρώτη φορά μετά τον Μαραντόνα και θα κοιτάξω να βρω κάποια λύση. Γιατί αλλιώς σας κόβω να ακολουθείτε τους Βρετανούς ή και να τους προλαβαίνετε κιόλας.
-Μην ανησυχείς, Κύριε. Αυτό δε θα γίνει ποτέ! Έχουν βρει τα κορόιδα που πληρώνουν.
-Πες το ψέματα... (κουνά το κεφάλι συγκαταβατικά)
-Ναι αλλά με την Ελένη τι να κάνω;
-Δώσε της τα όλα, για να μην κάνει σκέψεις για EL-EXIT, γιατί τότε δε σε σώζει τίποτα... Ούτε εγώ!
-Μας φώτισες, Θεέ μου!
-Αυτή είναι η δουλειά μου, τέκνον μου...



Ο θεός

Aφού δε θέλει κι ο Θεός να ναι ο κόσμος σκοτεινός
δεν θέλει πίστη απόλυτη ούτε βενζίνη αμόλυβδη
Θέλει κρασί και προσοχή, δε θέλει μαρς και προσευχή
πίνει απ το ποτήρι μας, γελάει για χατήρι μας

Δεν είν δικές του οι σκέψεις σου κι οι άχαρες οι βλέψεις σου
παπάρες για πρωθυπουργούς, σάλτσες για παλαβούς
ανάβει το καντήλι του, καπνίζουνε οι φίλοι του
κι όταν τους βάζουν φυλακή κάθεται πάλι κι απορεί

Aφού δε θέλει κι ο Θεός να ‘ναι ο κόσμος σκοτεινός
δεν θέλει μάτια ανοιχτά ούτε τα χέρια σου σφιχτά
θέλει το νού στα μέτρα μας και την καρδιά στα ντέρτια μας
θέλει το γέλιο σου ξανά και μια γεμάτη αγκαλιά

14 σχόλια:

  1. Ωραίος ο διάλογος με το Θεό, ρε μαν (μα "ρε μαν" στο Θεό, αθεόφοβε;)!
    Όσο για την Ελενίτσα, πες του Λουκά πως αν δεν ήθελε η ίδια να παραμυθιαστεί, κοινώς αν δε γούσταρε, δε θα πιάναν όλοι οι λαγοί και τα πετραχήλια της υφηλίου. Και για τη χάση, να του πεις ότι αυτός φταίει που έχει πεσμένη...αυτοπεποίθηση. Αν υποχωρεί με το πρώτο "όχι" της, θα τον περάσει για μαμούχαλο. Ας τη βάλει κάτω να της δείξει τη φέξη, γιατί αλλιώς πραγματικά κινδυνεύει να στραφεί η κοπέλα σε άλλα φεγγάρια. Κι ας αφήσει μια μέρα την Εφορία, που 'ναι κι άσχημη γκόμενα, και να πάρει την Ελενίτσα να τη βγάλει μια βόλτα. Έτσι κι αλλιώς θα χρωστάει μέχρι να πεθάνει!
    ΥΓ. Σοβαρά τώρα, πιστεύεις πως ο Θεός θα σώσει τον Μαρινόπουλο;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ο Λουκάς με το Θεό μιλάει, όχι με το Ζαμπούνη! Οπότε επιτρέπονται οι οικειότητες...
      Η Ελενίτσα, που λες, ήθελε το παραμύθι της κι αυτή και γι αυτό το 'παιζε και λίγο δύσκολη "και θέλω και δε θέλω"... Ε, τι να κάνει κι ο έρμος ο Λουκάς; Το ξεφούρνισε το παραμύθι!
      Και μετά άντε να μαζέψει τα ασυμμάζευτα...
      Βέβαια, με κάμποσες δόσεις... φέξης, όλα διορθώνονται!
      Και ο Λουκάς γίνεται ο πρίγκηπας με το άσπρο άλογο και η Ελενίτσα γίνεται η ωραία Ελένη.

      ΥΓ.: Σοβαρά τώρα, πιστεύεις πως υπάρχει Θεός;
      :-Ρ

      Διαγραφή
    2. ΥΓ.2: Πάντως, για να μην υπεκφεύγω απ' την απάντηση στο ΥΓ, θα πω πως, όπως μου φαίνεται, ούτε ο Θεός δεν μπορεί να σώσει την κατάσταση.
      Και πως, αν πτωχεύσει τελικά και κυρίως αν κλείσει η επιχείρηση, τότε την κάτσαμε εθνικώς. Διότι δε θα χαθούν μόνο οι -πάρα πολλές και δυσαναπλήρωτες- 13.000 θέσεις εργασίας των σουπερ-μάρκετ αλλά θα κλείσουν αμέσως και εκατοντάδες προμηθευτικές επιχειρήσεις, άμεσα εξαρτώμενες και συνεργαζόμενες με το Μαρινόπουλο. Εκτός αυτών, το άνοιγμα της εταιρίας σε τράπεζες και προμηθευτές υπερβαίνει τα 2 δισ. Πράγμα που σημαίνει ότι ένα πιθανό κλείσιμό της θα δώσει τη χαριστική βολή στο ΑΕΠ και στην ανεργία. Και μας πηγαίνει ντουγρού "στα βράχια" που λέει κι ο φίλος Αλέξης και έλεγε πριν ο φίλος Αντώνης...
      Δεν ξέρω πώς μπορεί να γίνει, αλλά πρέπει οπωσδήποτε να βρεθεί λύση για να μην κλείσει η εταιρία.
      Γι' αυτό τους πληρώνουμε τους πολιτικούς, για να βρίσκουν λύσεις σ' αυτά τα θέματα.

      Διαγραφή
  2. "Αγάπη μόνο" (κι όχι πόλεμο) έγραφε πρόσφατα και μια κοπελίτσα στο φέις και τώρα είναι ανάμεσα στους νεκρούς της επίθεσης στο Ατατούρκ!

    Από την άλλη...λεφτά; Τι είναι αυτά; Βλέπεις είμαι πάλι στην ανεργία, οπότε τη βρίσκω πάλι με λουλούδια, ποίηση και και ροματζάδα κάτω από τ' αστέρια. Μόνη μου! Κι έχω το κεφάλι μου ήσυχο!
    Σιγά μην κρεμαστώ από το θεό.
    Αν υπάρχει να σώσει τους εργαζόμενους του Μαρινόπουλου , ανάμεσα στους οποίους είναι και ο άντρας της φίλης μου που έχει 5 στόματα να θρέψει και παιδί να σπουδάσει!

    Είμαι ακόμα ζαλισμένη από το μέτρημα και την ανάρτηση υπερπαραγωγή... κι έφτιαξα κι ένα γλυκό ( δύο φορές το χρόνο φτιάχνω και κουράζομαι κιόλας!) αν γράφω ασυναρτησίες δώσε συγχωροχάρτι! ☺

    Την καλησπέρα μου και την καληνύχτα μου αρχηγέ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δυστυχώς το χρώμα του -πρόωρου- θανάτου το γνωρίζουν πρώτα οι εραστές της ζωής. Τι να πει κανείς για την κοπέλα αυτή; Τί να πει κανείς και για όλους αυτούς που πάνε τσάμπα και βερεσέ στα τυφλά χτυπήματα των αποβρασμάτων, όπως προχθές στην Κων/πολη;
      Απελπιστικό.

      Όσο για τα λεφτά, ίσως καμιά φορά είναι καλύτερο να μην πενράνε καν απ' τα χέρια σου παρά να περνάνε και να τα χρωστάς από δω κι από κει.
      Τουλάχιστον στην πρώτη περίπτωση δεν έχεις και πολύ άγχος...

      Μετράς ακόμη; Είσαι η πιο τυχερή! Σαν τη Γιουροβίζιον που στηνόμασταν για να δούμε μόνο την καταμέτρηση που χει πλάκα!
      Χαιρετώ και... καλό μέτρημα!

      Διαγραφή
  3. Αν και γυναίκα, δηλώνω την αμέριστη συμπάθειά μου στο δράμα του Λουκά. Γιατί αν η Ελενίτσα μετράει τη σχέση με τα χαλίκια... τότε δεν είναι αγάπη αλλά συναλλαγή.
    Υ.Γ. Τραγουδάρα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ο Λουκάς είναι ο τραγικός ήρωας της ιστορίας.
      Και είναι τραγικός διότι πιθανόν η Ελενίτσα να μη μετρά τη σχέση με τα χαλίκια, αλλά ο Λουκάς να νομίζει ότι η Ελένη τη μετρά έτσι!
      Εκεί είναι τα μπλεκξίαμτα.
      Διότι άμα η Ελενίτσα είναι πράγματι έτσι, τότε λύνεται πιο εύκολα το θέμα...

      ΥΓ.: Συμφωνώ!

      Διαγραφή
  4. Δύσκολοι καιροί για ερωτευμένους, φοβάμαι! Από τη μια η αφραγκία, από την άλλη η καρδιά και στη μέση ένα στομάχι, που έχει την κακιά συνήθεια το σκασμένο, να θέλει να γεμίζει έστω και κατά αραιά χρονικά διαστήματα. Πώς να μη συμμεριστεί κανείς το δράμα του Λουκά, αλλά και τόσων υποψηφίων ανέργων, όταν μάλιστα είναι και ο ίδιος άνεργος, όπως η αφεντιά μου!
    Όμως επιτρέψτε μου να πω, πως ο Μαρινόπουλος αν είναι να σωθεί, δε θα σωθεί από τους πολιτικούς. Θα σωθεί από τον οβολό μας, γιατί σε μας θα φορτώσουν τα χρωστούμενα. Βλέπετε οι πολιτικοί για το μόνο που κατάφεραν να μας πείσουν τόσα χρόνια, είναι πως πληρώνονται (από πολλούς_ για να μη βρίσκουν λύσεις!!! ;-)
    Καλό μήνα φίλε Μαζεστίξ
    Μαρίνα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δε θυμάμαι σε ποια ταινία το λέγανε, αλλά σοφή η ατάκα: "όταν η φτώχεια μπει απ' την πόρτα, ο έρωτας φεύγει απ' το παράθυρο"!
      Διότι και παραδόπιστο να μην είναι το ζευγάρι, δυστυχώς τα προβλήματα θα ρθουν και θα εξοντώσουν τη σχέση.
      Νεύρα, αλληλοκατηγορίες, αυτοενοχοποιήσεις, ενοχές, όνειρα ματαιωμένα.
      Αν το δει κανείς ψύχραιμα, όλα αυτά είναι αυταπάτες, διότι στην πραγματικότητα ο έρωτας είναι έξω απ' όλα αυτά.
      Αλλά δυστυχώς η ψυχραιμία συνήθως απουσιάζει σε τέτοιες περιστάσεις και κυριεύει τα πάντα ο θυμός και η στενοχώρια.
      Πάντως διατηρώντας την ψυχραιμία μας, θα μπορούσαμε να αντιληφθούμε πως, ακόμη και αν μας τυχαίνουν όλα αυτά, αν συμβαίνει να είαμστε ερωτευμένοι, μπορούμε να πούμε "ε σιγά, δεν πάθαμε και τίποτα" και να απολαύσουμε αυτό που έχουμε περισσότερο απ'΄όσο θρηνούμε αυτό που δεν έχουμε.

      Όσο για το Μαρινόπουλο, ναι το πιστεύω κι εγώ ότι τελικά εμείς θα πληρώσουμε τη νύφη.
      όπως πληρώσαμε την τραπεζική νύφη, την κρατική νύφη κλπ.
      Καλό μήνα!

      Διαγραφή
    2. Κι εγώ δεν θυμάμαι την ταινία, αλλά θυμάμαι την ατάκα... θα συμφωνήσω απόλυτα μαζί σου σε όλα, φίλε μου γιατί τα βίωσα και τώρα τα βιώνω ξανά... Όσο είμαι καλά κι εγώ κι ο άνθρωπός μου δεν αφήνουμε τίποτα να ταράξει τον έρωτά μας. Σιγά δεν πάθαμε και τίποτα, όπως λες. Έχουμε ο ένας τον άλλο!...

      Διαγραφή
    3. Ο έρωτας είναι πυρηνικό οπλοστάσιο.
      Δεν τολμά να πλησιάσει η μιζέρια, γιατί συντρίβεται.
      Συνεχίστε έτσι και θα είστε οι νικητές!

      Διαγραφή
  5. Γυμνός, Iούλιο μήνα, το καταμεσήμερο.
    Σ’ ένα στενό κρεβάτι, ανάμεσα σε δυο σεντόνια χοντρά, ντρίλινα,
    με το μάγουλο πάνω στο μπράτσο μου
    που το γλείφω και γεύομαι την αρμύρα του.
    Kοιτάζω τον ασβέστη αντικρύ στον τοίχο της μικρής μου κάμαρας.
    Λίγο πιο ψηλά το ταβάνι με τα δοκάρια.
    Πιο χαμηλά την κασέλα όπου έχω αποθέσει όλα μου τα υπάρχοντα:
    δυο παντελόνια, τέσσερα πουκάμισα, κάτι ασπρόρουχα.
    Δίπλα, η καρέκλα με την πελώρια ψάθα.
    Xάμου, στ’ άσπρα και μαύρα πλακάκια, τα δυο μου σάνταλα.
    Έχω στο πλάι μου κι ένα βιβλίο.
    Γεννήθηκα για να ‘χω τόσα.
    Δεν μου λέει τίποτε να παραδοξολογώ.
    Aπό το ελάχιστο φτάνεις πιο σύντομα οπουδήποτε.
    Mόνο που ‘ναι πιο δύσκολο.
    Kι από το κορίτσι που αγαπάς επίσης φτάνεις, αλλά θέλει να ξέρεις να τ’ αγγίξεις οπόταν η φύση σού υπακούει.
    Kι από τη φύση – αλλά θέλει να ξέρεις να της αφαιρέσεις την αγκίδα της.

    ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ωραία τα λέει ο Ελύτης.
      Απ' το ελάχιστο φτάνεις πιο σύντομα οπουδήποτε.
      Απ' την ώρα που δεν έχεις τίποτα και μετά, μόνο κερδίζεις.
      Πάντως, το παραδέχεται κι ο ποιητής ότι είναι μεν σωστό, αλλά είναι πιο δύσκολο.

      Καλά, οι εικόνες του Ελύτη δεν πιάνονται από κανέναν.
      Είναι ο καλύτερος ζωγράφος που ξέρω...

      Διαγραφή