Τετάρτη, 15 Ιουνίου 2016

Μεταξύ αξίας και απαξίας


Από τα αρχαία χρόνια οι άνθρωποι θαύμαζαν ιδιαιτέρως τους αθλητές, ως ανθρώπους υπερέχοντες σε σωματική αρετή και ανδρεία. Εφόσον βέβαια συμφωνούσαν πως ο αθλητισμός είναι προσομοίωση πολέμου. Έτσι πίστευαν πάντως οι αρχαίοι και γι' αυτό γκρέμιζαν συμβολικά ένα μέρος του τείχους της πόλης τους προς τιμήν του συμπολίτη τους ολυμπιονίκη. "Με τέτοιους άνδρες, τί τα χρειαζόμαστε τα τείχη;" σου λέει...
Σήμερα η ακραία εμπορευματοποίηση ,η μαφιοποίηση και η τζογοποίηση του αθλητισμού προφανώς και έχει μειώσει σε πολύ μεγάλο βαθμό την αυθόρμητη και βαθιά εκτίμηση προς τους σπουδαίους αθλητές, αφού είναι κοινό μυστικό πως οι μεγάλες επιδόσεις (ιδίως στο στίβο) οφείλονται σε μεγάλο βαθμό σε χρήση φαρμακευτικών ουσιών-αναβολικών.
Και γι' αυτό ίσως η "εκτίμηση" προς τους αθλητές διαρκεί συχνά όσο διαρκεί και η προώθησή τους απ' τους χορηγούς και τις παραγοντικές μαφίες.
Το ότι συμβαίνει αυτό, όμως, δεν πρέπει να μας κάνει μηδενιστές και να μη θαυμάζουμε τους σπουδαίους αθλητές- κρίνοντας βέβαια με βάση την αθλητική αλλά και την εν γένει παρουσία τους.
Δεν υπάρχουν μόνο τα χορηγούμενα ρομπότ που κάνουν τα πάντα απλώς για ένα μηδενικό παραπάνω στο συμβόλαιο και για διαφημιστική προβολή.
Ακόμη και σ' αυτό το ζοφερό κλίμα, πολλοί απ' τους σπουδαίους πρωταθλητές, παραμένουν και αθλητές και πρότυπα άξια μίμησης.


Αυτές τις ημέρες διεξάγεται στη Γαλλία το -άλλοτε κραταιό- Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου (Euro), το οποίο κάποτε θα συγκέντρωνε πάνω του όλα τα φώτα της προσοχής των Ευρωπαίων πολιτών.
Αντ' αυτού όμως βλέπουμε μια πλήρη απαξίωση.
Και δικαίως τη βλέπουμε.
Η απόλυτη κυριαρχία των χορηγών σε συνδυασμό με τα στημένα παιχνίδια, το στοίχημα και τον ακραίο χουλιγκανισμό απαξιώνουν στα μάτια του κόσμου αυτό το πολύ όμορφο και υγιές συναίσθημα της συγκίνησης, του σεβασμού και του θαυμασμού για το άθλημα, τις μάχες και τα ανδραγαθήματα των (πρωτ-)αθλητών.
Στη Γαλλία αυτή τη στιγμή, αντί να ζουν μια πανευρωπαϊκή γιορτή του αθλητισμού, αντιθέτως ζουν μια τεράστια κοινωνική αναταραχή, αφενός λόγω του φόβου από τις τρομοκρατικές επιθέσεις και αφετέρου λόγω των απεργιών και διαδηλώσεων που έχουν παραλύσει τη χώρα. Σε άλλες εποχές, οι εργάτες θα σταματούσαν τη διαδήλωση για να δουν μπάλα και θα συνέχιζαν... αργότερα, αλλά τώρα, εξαιτίας της εν γένει απαξίωσης του αθλητισμού (και ο πρωταθλητισμός αναπόσπαστο μέρος του αθλητισμού είναι άλλωστε, αφού οι πρωταθλητές λειτουργούν και ως πρότυπα για τα παιδιά), η πανευρωπαϊκή γιορτή έχει καταστεί εφιάλτης- όπως και καθετί άλλο πανευρωπαϊκό άλλωστε.


Στον αντίποδα, οι Έλληνες, βάζοντας για λίγο στην άκρη τα μύρια όσα προβλήματά μας, παρακολουθήσαμε οι περισσότεροι φίλαθλοι με θαυμασμό, συγκίνηση και δέος πριν καμιά 20αριά μέρες την αποθέωση του αθλητισμού, στο -κακά τα ψέματα- εθνικό μας σπορ, το μπάσκετ.
Ζήσαμε τον πλούτο των συγκινήσεων που προκαλούν οι τιτάνιες μάχες που παράγει ο αθλητισμός.
Ζήσαμε τη μάχη μεταξύ των τιτάνων Δημήτρη Διαμαντίδη και Βασίλη Σπανούλη, του ενός με το τριφύλλι στο στήθος και του άλλου με το δαφνοστεφανωμένο έφηβο.
Η κορυφαία ίσως μάχη στην ιστορία του ελληνικού αθλητισμού.
Η έκβαση της οποίας άλλαζε πλευρά κάθε λίγα δευτερόλεπτα- ακόμη και σε κλάσματά του.
Χρειάστηκαν δύο παρατάσεις, αφού και οι δύο ομάδες αρνούνταν να χάσουν.
Ώσπου, στο τελευταίο δευτερόλεπτο γράφτηκε η τελευταία σελίδα της αθλητικής ιστορίας ενός σπουδαίου προτύπου (και όχι ειδώλου) για κάθε νέο, για κάθε Έλληνα: του Δημήτρη Διαμαντίδη.
Ο Βασίλης νίκησε το Δημήτρη και τον γκρέμισε στιγμιαία απ' το θρόνο, σε μια μάχη που είχαν διαγραφεί απ' το μυαλό όλων και οι χορηγοί και τα συμβόλαια και όλα τα σχετικά και αντ' αυτών είχαν μείνει να αναμετρώνται στο νήμα μόνο το πάθος για τη νίκη, το μυαλό, η ψυχή, το ταλέντο, το πείσμα, η προσπάθεια.
Και τελικά, όποιος κι αν νίκησε σ' αυτή τη μάχη, ο κερδισμένος ήταν ο κάθε Έλληνας φίλαθλος που έγινε κοινωνός αυτού του μυστηρίου.


Ζώντας αυτήν την μέχρις εσχάτων τιτανομαχία, γίναμε καλύτεροι φίλαθλοι. Άρα ίσως και να γίναμε καλύτεροι πολίτες, καλύτεροι άνθρωποι.
Για πρώτη ίσως φορά, θαυμάσαμε τον αντίπαλο σε τέτοιο βαθμό, ώστε ακόμη και οι χουλιγκάνοι... ντράπηκαν να χαλάσουν τη γιορτή!
Σε εκατοντάδες άλλες περιπτώσεις, οι φανατισμένοι ανεγκέφαλοι θα έσπαγαν τα πάντα, θα εισέβαλαν στον αγωνιστικό χώρο και δε θα άφηναν να τελειώσει ο τελικός, αφού το αποτέλεσμα έδινε τον τίτλο στον αντίπαλο. Θα του έστηναν και καρτέρι για να του σπάσουν και τα μούτρα μετά...
Ήταν τέτοια όμως η συγκίνηση και η αναγνώριση της αξίας του αντιπάλου (και απ' τις δύο πλευρές) ώστε ουδείς τόλμησε να ανοίξει ούτε τη μύτη κανενός.
Κάθε "πράσινος" φίλαθλος βλέποντας τον Σπανούλη να 'χει τη μπάλα ψιθύρισε από μέσα του "χάσε κι ένα ρε Βασίλη! επιτέλους!"  και κάθε "κόκκινος" φίλαθλος βλέποντας τον... εφιάλτη του, το Διαμαντίδη, μονολογούσε "ωχ, όχι πάλι αυτός! όχι πάλι..!"
Είναι σπουδαίο μάθημα να αναγνωρίζεις την αξία του αντιπάλου.
Σε κάνει καλύτερο άνθρωπο, σίγουρα...


Στη Γαλλία όμως δε νιώθουν τέτοιες συγκινήσεις αυτές τις μέρες.
Τουναντίον, σκοτώνονται οι χουλιγκάνοι.
Άγγλοι, Ρώσοι, Γερμανοί, Βέλγοι και πάει λέγοντας.
Είναι μάλλον γιατί δεν έχουν Διαμαντίδη και Σπανούλη να τους αφοπλίσουν τα χέρια απ' τους σουγιάδες και να τα εξαναγκάσουν σε ένα παρατεταμένο χειροκρότημα.
Χειροκρότημα σ' αυτούς που ξεχωρίζουν σε σωματική αρετή και πνευματική ισορροπία.
Σ' αυτούς που είναι "καλοί καγαθοί" σύμφωνα με το αρχαιοελληνικό ιδεώδες.
Σ' αυτούς στους οποίους αξίζει να μοιάσουν τα παιδιά μας.
Αξίζει... για την αφοσίωσή τους σ' αυτό που επέλεξαν να κάνουν, για την εργατικότητά τους για να γίνουν πρώτοι και άριστοι, για την επιμονή τους να παραμείνουν για πάντα στην κορυφή, για το πείσμα τους για τη νίκη, για το θάρρος τους να αναλαμβάνουν την ευθύνη αψηφώντας τον κίνδυνο, για το σεβασμό τους στον αντίπαλο, για την αναμέτρησή τους με τα όρια της φύσης τους.
Στη χώρα (ή και στην ήπειρο) που βασιλεύουν οι κατ' επάγγελμα και ιδεολογία μέτριοι, αποκτούν ακόμη μεγαλύτερη αξία οι άριστοι, όπως ο Δημήτρης και ο Βασίλης.
Εδώ η αξία, στο Euro η απαξία.

14 σχόλια:

  1. Σήμερα η πένα σου "τσακίζει κόκκαλα".....! Εξαίρετο θέμα, εξαίρετη παρουσίαση και απόψεις που σχεδόν ταυτίζομαι μαζί τους αγαπητέ φίλε.
    Δυστυχώς η απόλυτη εμπορευματοποίηση του αθλητισμού θα τον απαξιώσει στο τέλος ως ευτελές εμπόρευμα που όταν πάψει να αποδίδει θα το πετάξει στα σκουπίδια ως γνήσιος καπιταλιστικός τρόπος σκέψης.
    Το θέμα σου έπρεπε σήμερα να κοσμεί τα δελτία ειδήσεων.
    Καλό σου απόγευμα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Είναι απ' αυτά τα θέματα που συζητάμε στην παρέα, στο σπίτι, στη δουλειά, αλλά δύσκολα ξεκινάμε να γράψουμε γι' αυτά συνήθως.
      Η εμπορευματοποίηση έχει απαξιώσει τόσο τον αθλητισμό, ώστε παρατηρώ πως ολοένα και λιγότεροι ασχολούνται και με την παρακολούθησή του αλλά και με τη συμμετοχή.
      Και αν το πρώτο δεν είναι δα και τόσο κακό, το δεύτερο όμως είναι πρόβλημα.
      Τα δελτία ειδήσεων δεν έχουν καιρό για να ασχοληθούν με τέτοια θέματα. Έχουν δουλειά. Να οργανώσουν κάνα κίνημα και τέτοια...

      Διαγραφή
  2. Έβλεπα προχθές τους χούλιγκαν στη Γαλλία με ματωμένα πρόσωπα και ρούχα και σκεφτόμουν τι ωραίο άθλημα είναι το ποδόσφαιρο, πώς προάγει το φίλαθλο πνεύμα, την ευγενή άμιλλα...
    Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί πλακώνονται τόσοι άνθρωποι για τις ομάδες. Δεν τους πειράζει που κάποιοι ποδοσφαιριστές πληρώνονται με απίστευτα τεράστια ποσά, που θα μπορούσαν να ζήσουν άνετα εκατό από δαύτους, δεν τους πειράζει που οι περισσότεροι ιδιοκτήτες ομάδων είναι μαφιόζοι που χρησιμοποιούν την ομάδα για να ξεπλένουν χρήμα, και όλους αυτούς τους αποθεώνουν κι είναι έτοιμοι να σκοτωθούν μεταξύ τους για χάρη τους! Δε σας καταλαβαίνω άνδρες! Άσε που είναι και βαρετό πέρα δώθε η μπάλα και να περιμένεις πότε θα μπει γκολ. Το μπάσκετ πάλι είναι πιο ενδιαφέρον, πιο γρήγορο, έχει ανατροπές, οπότε το παλεύω!
    Τώρα δεν ξέρω αν ο κόσμος γύρισε την πλάτη στο Euro, αλλά αν το έκανε, καλά έκανε γιατί έχει σοβαρότερα προβλήματα. Εδώ η Γαλλία καίγεται!
    Όσο για τον πρωταθλητισμό, πλέον στις μέρες μας πρωταθλητισμός χωρίς αναβολικά δεν υπάρχει. Απλά άλλα είναι νόμιμα άλλα απαγορευμένα, άλλα είναι ανιχνεύσιμα και άλλα όχι. Πώς το έλεγαν οι αρχαίοι "νους υγιής εν σώματι υγιή"; ε, καμία σχέση, γιατί τα αναβολικά σου καίνε και το μυαλό και το σώμα. Δε λέω ότι δεν καταβάλλουν προσπάθεια, ότι δε λιώνουν όλη μέρα στα γυμναστήρια, αλλά με τις φυσικές δυνάμεις μπορεί να φτάσεις μόνο μέχρι ενός σημείου. Όσο για μυαλό άστο, αυτό μάλλον δεν το γυμνάζουν καθόλου. Με τον αθλητισμό περνάνε στο πανεπιστήμιο, με τον αθλητισμό βρίσκουν θέση στο δημόσιο. Δεν είναι τυχαίο ότι στους χώρους αυτούς η ΧΑ βρίσκει πρόσφορο έδαφος. Και δεν μιλάω για την ενασχόληση με τον αθλητισμό γενικά, αλλά ειδικά για τον πρωταθλητισμό.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Το ποδόσφαιρο είναι κατά τη γνώμη μου το ωραιότερο και πληρέστερο άθλημα, γι' αυτό και λατρεύτηκε τόσο από τόσους λαούς στη γη. Είναι εξάλλου και το δημοκρατικότερο σπορ, αφού δεν απαιτεί ούτε εγκααταστάσεις ούτε όργανα ούτε τίποτα. ορισμένες φορές ούτε... μπάλα! (πόσες και πόσες φορές παίζαμε με κουτάκια κοκα-κόλα ή με κουκουνάρια ή με κολλημένα χαρτιά με μονωτική ταινία...
      Το μόνο που χρειάζεται είναι μια παρέα.
      Και όποιο σπορ μπορείς να παίξεις, τότε είναι λογικό να σου αρέσει και να παρακολουθείς τους καλύτερους του είδους.
      π.χ. μ΄αρέσει να παίζω μπιλιάρδο, γι' αυτό μ' αρέσει και να παρακολουθώ και μεγάλους αγώνες μπιλιάρδου.
      Μου φαίνεται λοιπόν λογική η παρακολούθηση του σπορ.
      Όπως και η συμπάθεια προς συλλόγους είναι φυσιολογική διαδικασία, αν το δεις από κοινωνιολογική πλευρά.
      Η ένταξη σε ομάδες ομορφονούντων, με κοινά σύμβολα, ήρωες κλπ είναι ίδιον του ανθρώπου.
      Ο φανατισμός βέβαια είναι ίδιον του ηλιθίου ανθρώπου, του στερημένου ανθρώπου, του συμπλεγματικού, του ηττημένου, του αμόρφωτου.
      Για τους λόγους που αναφέρεις κι εσύ (22 εκατομμυριούχοι παίζουν στην υπηρεσία δισεκατομμυριούχων μαφιόζων παραγόντων και χορηγών)
      Ο φανατισμός έτσι κι αλλιώς πάντοτε έτσι είναι: τα φτωχά κορόιδα πλακώνονται και τα πλούσια λαμόγια γελούν.
      Και ο αθλητικός και ο πολιτικός και ο εθνικός και ο θρησκευτικός φανατισμός τα ίδια χαρακτηριστικά έχει.

      Όσο για τη σύγκριση ποδοσφαίρου-μπάσκετ, έχω συνηθίσει οι περισσότερες γυναίκες να προτιμούν το μπάσκετ.
      Έχω προσπαθήσει να το εξηγήσω και ψυχολογικά. Μάλλον οι γυναίκες ικανοποιούνται μόνο με το άμεσο αποτέλεσμα (καλάθι) και τις γρήγορες εναλλαγές και ανατροπές.
      Οι άντρες αντιθέτως εκστασιάζονται και μόνο με την προσμονή ενός δύσκολου στόχου (γκολ) το οποίο μπορεί και να μην έρθει καθόλου.
      Ωραία. "Στερεοτύπησα" και σήμερα!

      Διαγραφή
  3. Αν σου πω ότι το σκεφτόμουν ως θέμα τις προηγούμενες μέρες, αλλά το αποτύπωσες με ιδανικό τρόπο.
    Βλέποντας όσα εξελίσσονταν ανάμεσα σε Άγγλους και Ρώσους αισθάνθηκα τόση αηδία και ντροπή για τους ανθρώπους, που μουρμουρούσα διαρκώς διάφορα...
    Η παρακμή της ευρωπαϊκής αυτοκρατορίας δείχνει και σε αυτό τον χώρο το πρόσωπό της με εντελώς χυδαίο και βάρβαρο τρόπο. Θα μου πεις αναμενόμενο ήταν έτσι όπως έχουνε εξελιχθεί τα πράγματα. Περιμέναμε μήπως πολιτισμό; Μόνο τα πιο άγρια ένστικτα...
    Άσε, που είναι πολύ αποτελεσματικό να δημιουργείς φανατισμένους οπαδούς, που θα βγουν στον δρόμο για να κατακρεουργήσουν και να βγάλουν όλη την οργή τους πάνω σε άλλους ομοίους τους παρά να βγουν να διεκδικήσουν ένα καλύτερο μέλλον αμφισβητώντας έμπρακτα το ισχνό παρόν.

    Σχετικά με το μπάσκετ δεν έτυχε να παρακολουθήσω καθόλου, ενώ μου αρέσει ως άθλημα. Από σένα διαβάζω για πρώτη φορά τι συνέβη... Επιτέλους, φωτίζεται ο τόπος εκεί που απλώνεται βαθύ σκοτάδι. Χάρηκα πάρα πολύ με όσα έμαθα εδώ. Αυτά είναι ανάγκη να προβάλλονται και όχι τα καταστροφικά παραδείγματα προς εύκολο εντυπωσιασμό και με στόχο την προβατοποίηση...

    Ένα μόλις χθεσινό παράδειγμα από τον μικρόκοσμο του σχολείου λίγο σχετικό. Δύο τμήματα με εκτάκια παίζουν διελκυστίνδα. Ένα ανταγωνιστικό παιχνίδι φυσικά... Η μία ομάδα κατά ένα παιδί λιγότεροι, μικροκαμωμένοι σχεδόν όλοι και αδυνατούτσικοι, η άλλη ομάδα κατά ένας περισσότεροι, πιο γεροδεμένοι και υψηλότερου αναστήματος (αγόρια, κορίτσια)διεκδικούσαν τη νίκη. Η ομάδα των μικροκαμωμένων και πιο λίγων έδειξαν τέτοιο πείσμα όλοι μαζί, που φαινόταν στο πρόσωπό τους, κατάφεραν και νίκησαν τους άλλους. Η χαρά όμως ήταν μεγάλη και από τις δύο μεριές... μετά όλοι μαζί φιλιά και αγκαλιές και αναγνώριση του αντιπάλου εκατέρωθεν. Εντυπωσιακό κι εμείς καμαρώναμε. Αυτά είναι, κι έτσι επιβάλλεται να είναι πια.

    Έκανες άριστα που προέβαλες ένα τέτοιο θέμα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Όπως έχουν εξελιχθεί τα πράγματα, και με τόση τρέλα που 'χει καταλάβει τον κόσμο, και τουρνουά τάβλι να διοργανωθεί, θα πέσει το ξύλο της αρκούδας.
      Οι φανατισμένοι οπαδοί έχουν μια πολύ μεγαλύτερη χρησιμότητα από τον κλασικό αποπροσανατολισμό: ο χουλιγκανισμός είναι το φυτώριο των εξτρεμιστικών ομάδων δράσης που αναλαμβάνουν τη "δουλειά" είτε σε αποσταθεροποιήσεις, είτε σε εμφυλίους είτε σε προβοκάτσιες είτε σε μαφιοζιλίκια και ξεκαθαρίσματα λογαριασμών.
      π.χ. οι μάχιμοι χρυσαυγίτες εκπαιδεύτηκαν πρώτα στη "θύρα 7", ενώ οι μάχιμοι Σέρβοι "χρυσαυγίτες" εκπαιδεύτηκαν στην κερκίδα του Ερυθρού Αστέρα Βελιγραδίου.
      Οι Ιταλοί φασίστες στης Λάτσιο, ενώ οι Ιταλοί μπράβοι στη Νάπολι και πάει λέγοντας.
      Έτσι γίνονται οι "καλές δουλειές".

      Όσο για τη διελκυστίνδα, πάντα μου άρεσαν οι μάχες μικρού εναντίον μεγάλου και πάντοτε με συνέπαιρνε το "θράσος" του αδύναμου απέναντι στο δυνατό. Το πιο ωραίο είναι όταν, όπως στην περίπτωση που περιγράφεις, ο μεγάλος παραδέχεται τον μικρό.
      Όμορφο και υγιές...

      Διαγραφή
  4. Τώρα εγώ πειράζει που δεν θαυμάζω πια μπασκετμπολίστες και ποδοσφαιριστές; Αν είναι να θαυμάσω θέαμα και αθλητές είναι σε λιγότερο δημοφιλή αγωνίσματα όπως ενόργανη. Συμμερίζομαι τη συγκίνησή σου για τον αγώνα μπάσκετ και συμφωνώ με όσα σχολιάζεις. Όμως θεωρώ πως δεν υπάρχει πια το αθλητικό πνεύμα πίσω απ' τα ομαδικά αυτά παιχνίδια, παρά μόνο ένα χοντρό αλισβερίσι αγοραπωλησιών, χορηγών και τζόγου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Νομίζω πως τα αδικείς λιγάκι τα ομαδικά σπορ. Διότι σε σύγκριση με τα ατομικά, έχουν και μια επιπλέον παράμετρο, εκτός της αναμέτρησης με τα όρια του σώματός τους: έχουν και να εντάξουν τον εαυτό τους σωστά στο σύνολο, ούτως ώστε να προκύψει το καλύτερο για την ομάδα.
      Αυτό είναι μια πολύ σύνθετη διαδικασία και είναι από τα στοιχεία που δεν μπορεί ούτε να δημιουργήσει αλλά ούτε και να περιορίσει κανένας χορηγός.
      π.χ. υπάρχουν αθλητές "μη μου άπτου" που παίζουν φυλάσσοντας το σώμα τους ως περιουσιακό στοιχείο της εταιρίας-χορηγού τους αλλά υπάρχουν και αθλητές που ανεξαρτήτως χρημάτων αγωνίζονται μέχρι τέλους ακόμη και με μισό γόνατο (όπως π.χ. κάποτε ο Καραγκούνης που αρνούνταν να εγκαταλειψει το γήπεδο παρότι είχε διαλυθεί το γόνατό τπυ ή ο Ντέμης Νικολαίδης που στο θρυλικό Euro 2004 έπαιζε με φριχτούς πόνους στη μέση ή όπως στον προ ημερών αγώνα ο Πρίντεζης έπαιζε έχοντας χάσει τον πατέρα του την προηγούμενη ημέρα και σήκωνε την κούπα δακρυσμένος κοιτάζοντας προς τον ουρανό).
      Ακόμη και στη λάσπη, βρίσκεις διαμάντια, που δεν μπόρεσε να τα καταπιεί η κινούμενη άμμος της εμπορευματοποίησης.
      Είναι βέβαια η εξαίρεση. γι' αυτό άλλωστε και την επισημαίνουμε, αλλά ας μη τις αφήσουμε κι αυτές τις εξαιρέσεις να τις καταπιεί ο κανόνας της σαπίλας.
      Όσοι χορηγοί και όσα συμβόλαια και αν υπάρχουν, ποιος μπορεί να ξεχάσει την εθνική ανάταση της -κατά γενική ομολογία- μεγαλύτερης έκπληξης στην ιστορία του παγκόσμιου αθλητισμού, της τρελής δηλαδή πορείας του Δαυίδ-Εθνική Ελλάδας ποδοσφαίρου ως την κατάκτηση της κορυφής της Ευρώπης κόντρα στους Γολιάθ των δισεκατομμυρίων;
      Ή την υπέροχη στιγμή που η εθνική ομάδα μπάσκετ κατατρόπωνε στο παγκόσμιο πρωτάθλημα τις ΗΠΑ; Θυμάμαι χαρακτηριστικά εκείνη τη μέρα, να ε΄χουμε παρατήσει όλοι -άντρες και γυναίκες- τις δουλειές μας για πάνω από μισή ώρα, να έχουμε πάει σε μια τηλεόραση ενός καφενείου εκεί γύρω και να αλαλάζουμε εκαστασιασμένοι απ' το "θαύμα" της μικρής Ελλάδας απέναντι στο αήττητο θηρίο-ΗΠΑ.
      (από τότε οι ΗΠΑ, εδώ και καμιά 10αριά χρόνια, δεν έχουν ξαναχάσει ούτε αγώνα από κανέναν...)
      Αυτές είναι όμορφες στιγμές που χαρίζει και ο ομαδικός πρωταθλητισμός.
      Λίγες, μετρημένες στα δάχτυλα, αλλά αξίζουν.
      Διότι ο κανόνας είναι μαφία, χορηγοί, στησίματα, παραγοντισμοί, χουλιγκανισμός και αποβλάκωση.

      Διαγραφή
    2. Προσωπικά πιστεύω ότι η έλξη και το ενδιαφέρον στα ομαδικά και στα ατομικά αθλήματα προέρχονται από διαφορετική βάση. Στα ομαδικά αθλήματα αυτό που είναι άξιο θαυμασμού είναι η συνεργασία μεταξύ των συναθλητών και η αυταπάρνηση του εγωισμού για την επίτευξη του κοινού στόχου.

      Όσον αφορά για τα ατομικά αθλήματα είναι αυτό που οι Αμερικάνοι αποκαλούν "mind games". Δηλαδή τα παιχνίδια της ψυχολογίας προκειμένου ο ένας παίκτης να αποσυντονίσει τον αντίπαλό του και να επικρατήσει. Σε αυτήν την περίπτωση δυο είναι τα αθλήματα που είναι πιο προφανή τα mind games. Στο μποξ και (μην γελάσετε, please) στα βελάκια. Όπως είπε και ο πεντάκις παγκόσμιος πρωταθλητής Eric Bristow: "Αυτό που λάτρεψα στα βελάκια είναι ότι είμαι εγώ εναντίον σου και ότι είμαι καλύτερός σου, και αυτό είναι. Μπορεί να πιστεύεις ότι είσαι καλύτερός μου, αλλά θα σου αποδείξω ότι δεν είσαι..."

      Διαγραφή
    3. Το ατομικό διδάσκει, νομίζω, την αυτοπειθαρχία απέναντι στη φύση και στο σώμα, ενώ το ομαδικό την αυτοπειθαρχία απέναντι στην ομάδα και τον κοινό στόχο.

      Διαγραφή
  5. Αλό!
    Είμαι λίγο χαμένη τελευταία...
    Πάω να σου στείλω μέιλ!
    να τσεκάρεις , ναι;

    Καλή εβδομάδα!

    υγ: εγώ μία από Μαρία Κανελλάκη!
    Κάποτε ναι ...αλλά πέρασαν εκείνα τα ωραία χρόνια ( το '87 ήταν η αγαπημένη μου χρονιά!)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Τσέκαρα, τσέκαρα..
      (με καθυστέρηση, όπως πάντα, βέβαια!) :-)

      Ωραίο πράγμα ο αθλητισμός Αριστέα μου.
      Και να συμμετέχεις και να παρακολουθείς.
      Και αν για το πρώτο δε χρειάζεται επιχειρηματολόγηση, για το δεύτερο η απάντηση είναι το '87.
      Είναι τελικά ωραίο πράγμα...

      Διαγραφή
  6. Κατ' αρχάς Μαζεστίξ να σου πω ότι χαίρομαι πάρα πολύ που επανήλθες στα ιντερνετικά δρώμενα, και τα δυο σου κείμενα ήταν εξαιρετικά κατ' εμέ.

    Επειδή όμως το τελευταίο διάστημα εργάστηκα σε μια τοπική αθλητική εφημερίδα, έχοντας αποκτήσει αρκετές εμπειρίες εκ των έσω, θα ήθελα να πω κάποια πράγματα.

    Όσον αφορά το Euro, πράγματι με όλα αυτά που συνέβησαν, και στα γήπεδα της Γαλλίας, αλλά και όλον τον προηγούμενο χρόνο με το σκάνδαλο της FIFA, αλλά και εσωτερικά με τα γνωστά σκάνδαλα, δεν έχω τη διάθεση να παρακολουθήσω με τόσο θέρμη τη διοργάνωση, παρά το γεγονός ότι συμμετέχουν για πρώτη φορά χώρες που δεν είχαν συμμετάσχει σε μεγάλη διοργάνωση άλλοτε, και όχι μόνο δεν αποτελούν τον σάκο του μποξ, αλλά καταφέρνουν και θετικά αποτελέσματα, όπως η Αλβανία που κέρδισε χτες τη Ρουμανία ή την Ισλανδία που είναι αήττητη μέχρι στιγμής. Και αυτές είναι οι συμμετοχές που έχουν το ενδιαφέρον να τις παρακολουθήσεις, γιατί άλλωστε όλοι μας ξέρουμε ενδόμυχα ότι μια από τις συνήθεις ύποπτες θα καταφέρει να σηκώσει το τρόπαιο, συνεπώς why bother που λεν και στο χωριό μου?...

    Όσον αφορά τον χουλιγκανισμό και την έξαρση που παρατηρείται, είναι ακριβώς μια έκφανση του πόσο έχει εισχωρήσει ο διχασμός μεταξύ των Ευρωπαίων, και που θα συνεχίσει να διογκώνεται όσο ανεβαίνουν οι ακροδεξιές δυνάμεις, ακόμα και στη περίπτωση του Brexit. Αλλά ας μην πάμε εκεί, δεν είναι της παρούσης άλλωστε. Εγώ χαίρομαι μόνο για τους Ιρλανδούς και τους Βορειοιρλανδούς που, αδιαφορώντας για όλα τα υπόλοιπα, πήγαν γι' αυτό που γουστάρουν και μόνο, δηλαδή να δούν μπάλα και να περάσουν υπέροχα...

    Όσον αφορά τα δικά μας, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η σειρά των φετινών τελικών στο μπάσκετ είναι μια από τις καλύτερες που έχω δει, κυρίως στα συναισθήματα που μας προκάλεσαν, και αυτές οι στιγμές είναι που μένουν στην ιστορία. Το νικητήριο σουτ του Σπανούλη έχοντας κρεμασμένο απάνω του τον Διαμαντίδη. Τα δάκρυα του Πρίντεζη σηκώνοντας το κύπελλο του πρωταθλητή. Οι κουβέντες που ειπώθηκαν εκατέρωθεν μετά τη λήξη του τέταρτου αγώνα και που τιμούν και τις δυο πλευρές. Ακόμα και στο εξωτερικό τέτοιες στιγμές είναι σπουδαίες, όπως τα δάκρυα του Λεμπρόν μετά την κατάκτηση του πρωταθλήματος του ΝΒΑ χτες, ή την Toyota να χάνει την νίκη στις 24 ώρες του Λε Μαν στον τελευταίο γύρο από μηχανική βλάβη, όντας πρώτη για 23 ώρες και 57 λεπτά... Ελπίζω πάντως να μην είναι μονάχα μια παρένθεση και να αποτελέσει το blueprint για την φίλαθλη συμπεριφορά που θα μας διέπει στο μέλλον. Αν και έχω αμφιβολίες προσωπικά, βλέποντας το πως φέρονται ορισμένοι προπονητές (ουσιαστικά δάσκαλοι) σε μικρά παιδιά. Έβλεπα στα παιδικά πρωταθλήματα παιδιά δημοτικού και γυμνασίου να θέλουν να ευχαριστηθούν το παιχνίδι και τους προπονητές τους να ασχολούνται μονάχα με το αποτέλεσμα. Και όταν μάθεις στα παιδιά από τόσο μικρή και κρίσιμη ηλικία να βλέπουν μονάχα το αποτέλεσμα, όπως και να το κάνουμε είναι λίγο ζοφερό το μέλλον...

    ΥΓ: Συνγώμη εκ των προτέρων για το μέγεθος και την έλλειψη δόμησης στον λόγο μου. Είχα καιρό να γράψω και έχω λίγο σκουριάσει ομολογουμένως. Ευτυχώς που δεν το περνάς και εσύ αυτό...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλώς σε βρήκα, Πάνο.
      Χαίρομαι που ήρθες, παρόλο που έλειπα τόσον καιρό.

      Τα σκάνδαλα, δυστυχώς δεν είναι απλώς μια "ελληνική κακοδαιμονία", όπως πολλοί πιστεύουν, αλλά είναι πολύ μεγαλύτερα και βαθύτερα αυτά του εξωτερικού απ' ό,τι τα δικά μας.
      Απλώς τα δικά μας είναι... "φάτσα-φόρα".

      Με τις βλακείες τους οι ομοσπονδίες έχουν καταστρέψει τις διοργανώσεις που κάποτε όλοι βλέπαμε με τόση λαχτάρα.
      Δεν μπορώ να ξεχάσω πώς περιμέναμε να δούμε τον Μαραντόνα, τον Βαλντεράμα, τον Μπεμπέτο, τον Φαν Μπάστεν, τον Μιλά, τον Ματέους κλπ.
      Ενώ τώρα δεν υπάρχει καμιά λαχτάρα.
      Έχει ξεπέσει σε κύρος το "προϊόν".

      Υπάρχουν βέβαια στιγμές που αυτό ανακτάται πρόσκαιρα.
      όπως στην περίπτωση των ελληνικών τελικών που προείπαμε ή όπως στο εκπληκτικό φινάλε του ΝΒΑ με το δάκρυ-κορόμηλο του -πολυεκατομμυριούχου κατά τ' άλλα- Λεμπρόν, που αποδεικνύουν ότι την ώρα των μεγάλων αναμετρήσεων, βγαίνουν στην επιφάνεια οι πραγματικές αξίες του αθλητισμού που ξεπερνούν τα εκατομμύρια των χορηγών.

      Όσο γι' αυτό που λες με τους προπονητές παιδικών πρωταθλημάτων, συμφωνώ 1000% μαζί σου.
      Είναι κάτι που με ενοχλούσε από μικρό.
      Ενώ οι παιδικές ομάδες έχουν ως κυρίαρχο στόχο -υποτίθεται- την καλλιέργεια νέων ταλέντων, την βελτιστοποίηση των ικανοτήτων τους και την καλλιέργεια υγιούς αθλητικής συμπεριφοράς, εντούτοις οι ακαλλιέργητοι προπονητές τους τα εγκλωβίζουν στη λογική του αποτελέσματος, λες και αυτό είναι το μείζον σε αυτήν την ηλικία.
      Εγκληματούν κατά του αθλητισμού και παράγουν "απατεωνάκους" των σπορ και όχι σπουδαίους αθλητές.
      Αλλά και τέτοιους φιλάθλους αντίστοιχα, έτοιμους να πανηγυρίσουν τη νίκη με κάθε μέσο με τη λογική του "αφού μπορεί, καλά κάνει".

      ΥΓ.: Μη ζητάς συγνώμη! Ίσα ίσα που το μέγεθος των σχολίων με χαροποιεί ιδιαιτέρως.
      Εγώ κι αν είμαι σκουριασμένος!
      Έχω τόσο πολλά να πω και δεν ξέρω από πού ν' αρχίσω...

      Διαγραφή