Πέμπτη, 3 Σεπτεμβρίου 2015

Να γηράσκουμε "αεί διδασκόμενοι" και όχι... "αεί επιμένοντες"!


Θεωρώ γελοιότητα τη μη αποδοχή της ήττας.
Στο λέω γιατί πολλές φορές λειτουργείς παράλογα.
Πιστεύεις σε κάτι, το δοκιμάζεις και αυτό ηττάται.
Και μόλις ηττάται, αντί να κοιτάξεις να δεις πού έκανες λάθος, τί δεν πήγαινε καλά στην τακτική, αν υπήρχαν οι προϋποθέσεις για τη νίκη, αν οι παραδοχές σου ήταν σωστές, αν οι προσδοκίες σου σού βγήκαν, εσύ πας και βρίσκεις την εύκολη λύση: ΠΡΟΔΟΣΙΑ!
Δεν υπάρχει πιο εύκολη, ξεκούραστη και βολική εξήγηση από την προδοσία.
Διότι με αυτήν δεν αναιρείς σε τίποτα το σχέδιό σου, τις πεποιθήσεις σου, την τακτική σου, τις βεβαιότητές σου.
Δεν κουράζεις το μυαλό σου, δεν κοιτάζεσαι στον καθρέφτη.
Δεν κάνεις καμία αυτοκριτική, δεν αξιολογείς τα πεπραγμένα σου.
Τα βλέπεις όλα σωστά και απλώς φορτώνεις όλο το κρίμα σε κάποιον που σε πρόδωσε.

Πολλές φορές μπροστά στον κίνδυνο να αποδεχθούμε το γκρέμισμα των βεβαιοτήτων μας, προτιμάμε να παραμείνουμε σε αυτές, ακόμη κι αν η πραγματικότητα τις έχει ξεπεράσει, κάνοντας πως δεν το βλέπουμε.
Κι αυτό συμβαίνει διότι πολλές φορές οι άνθρωποι ό,τι δεν μπορούμε να το κατανοήσουμε, το βαφτίζουμε είτε ψέμα είτε αποτέλεσμα ξεπουλήματος.
Κι όλο αυτό, για να μη μπούμε στη διαδικασία να προβληματιστούμε σχετικά με το πού κάναμε λάθος στην όλη υπόθεση.
Κι επομένως, η εκδοχή της προδοσίας είναι πάντοτε η προσφιλής, εύκολη, ξεκούραστη και βολική λύση.

Δεν είναι η πρώτη φορά στην ελληνική ιστορία, άλλωστε, που επιλέγεται η εύκολη λύση.
Η ήττα στην πολιορκία της Κων/πολης το 1453 αποδόθηκε στον προδότη που "άνοιξε την Κερκόπορτα".
Έτσι, αθωώθηκε του αίματος όλο το σύστημα του Βυζαντίου και όλες οι (ατυχέστατες) επιλογές της ηγεσίας και του λαού του που οδήγησαν στη συντριβή από τους Τούρκους.
Δεν επανεκτιμήθηκε τίποτα, δε μάθαμε τίποτα από την Άλωση.
Για τα πολιτικά λάθη, τα στρατηγικά λάθη, τα διπλωματικά λάθη...
Ούτε καν αναστοχαστήκαμε το δίκαιο της ανάγκης που διέπει την ιστορία.
Τα ρίξαμε όλα στον... προδότη που άνοιξε την πόρτα και... καθαρίσαμε!


Θερμοπύλες;
Όλα θαυμάσια!
Θαυμάσιο το σχέδιο των (μονίμως αστοχησάντων) Σπαρτιατών ηγετών του ελληνικού στρατεύματος.
Όλα ήταν τέλεια. Τέλειο το σχέδιο, τέλειο το στήσιμο, τέλεια η παγίδα στους Πέρσες.
Μόνο που... χάσαμε! Παγιδευτήκαμε στην ίδια την παγίδα μας!
Τι φταίει;
Μα φυσικά...ο Εφιάλτης έφταιγε για όλα, που ψιθύρισε στον Ξέρξη το μυστικό μονοπάτι.
Η ιδέα ότι ήταν λάθος το σχέδιο του ελληνικού στρατού ούτε που μας πέρασε από το μυαλό!
Το ότι ας πούμε πήγε όλος ο ελληνικός στρατός και κλείστηκε σε κάτι στενά, στηριγμένος στην πεποίθηση/παραδοχή πως οι Πέρσες είναι μαλάκες και δε θα στείλουν ανιχνευτές να ψάξουν τις διόδους και ότι δεν είναι λογικό σε μια μάχη που θα μακροημερεύσει να τις βρουν κάποια στιγμή, είτε από ικανότητα, είτε από προδοσία, είτε από τύχη... αυτό δε μετράει!
Αλλά όχι! Για όλα έφταιγε ένας προδότης που εμφανίστηκε (σύμφωνα με τον ψιλο-παραμυθά Ηρόδοτο) και έδωσε το σχέδιο στον Ξέρξη που μας πήρε φαλάγγι...

Το ότι μετά οι Έλληνες έκαναν καλύτερο σχέδιο και νίκησαν στη Σαλαμίνα, μας διαφεύγει ίσως.
Που κι εκεί παραλίγο να κάνουν μαλακία και να πάνε στον Ισθμό (αν άκουγαν τους Σπαρτιάτες), όπου οι Πέρσες θα τους έπαιρναν και τα σώβρακα, αλλά ευτυχώς για την ανθρωπότητα, υπερίσχυσε τελικά το στρατηγικό σχέδιο του Αθηναίου Θεμιστοκλή, το οποίο οδήγησε τον ελληνικό στόλο στη νίκη και την εκδίωξη των Περσών.
Εκεί προφανώς δε βρέθηκε κανένας προδότης.
Γιατί νικήσαμε.
Αν είχε στραβώσει κάπου το σχέδιο, τότε μην αμφιβάλλετε ότι θα είχε... βρεθεί κι ένας "προδότης" να του φορτώσουμε όλο το κρίμα της ήττας!

Με όλα αυτά θέλω να πω πως οι Έλληνες έχουμε αυτό το κακό συνήθειο να μην αποδεχόμαστε την ήττα και να μην αναζητούμε τις πραγματικές της αιτίες, αλλά αντίθετα να προτιμάμε να στρουθοκαμηλίζουμε προδοτολογώντας.


Το 2015 στην Ελλάδα ηττήθηκε παταγωδώς το Αντιμνημόνιο.
Η αντίληψη δηλαδή ότι υπήρχε -πλην του μνημονίου- άλλος δρόμος επιλέξιμος, χωρίς να διαταραχθεί η θέση της χώρας στο Δυτικό κόσμο, χωρίς να μεσολαβήσει εμφύλιος ή κάποιου είδους αιματοχυσία, χωρίς να χρεοκοπήσει ολοκληρωτικά η χώρα, χωρίς να καταρρεύσει η οικονομία και οι τράπεζες και χωρίς να διακινδυνεύσει η χώρα την πολιτική ομαλότητα.
Αυτό ήταν το αφήγημα στο οποίο στηρίχτηκαν οι μεγαλειώδεις διαδηλώσεις του 2010-12, αλλά και η πολιτική τους εκπροσώπηση -από την ώρα που τα κινήματα πέθαναν-, δηλαδή ο ΣΥΡΙΖΑ και οι Ανεξάρτητοι Έλληνες.
Όλο αυτό όμως το αφήγημα κατέρρευσε στη διάρκεια αυτού του 7μήνου.
Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ κατέβαλε κάθε δυνατή προσπάθεια για να εφαρμόσει στην πράξη την αντιμνημονιακή θεωρία, αλλά δυστυχώς οδηγήθηκε στο κενό, με αποτέλεσμα την τελευταία κυριολεκτικά στιγμή, να υπαναχωρήσει και να συνθηκολογήσει επί τη βάσει του μνημονίου, προκειμένου να μη συμβούν όλα αυτά που το αντιμνημονιακό αφήγημα ορκιζόταν επί 5 χρόνια ότι δεν υπάρχει καμία περίπτωση να συμβούν (οριστικό κλείσιμο τραπεζών, δήμευση καταθέσεων, βίαιη εκδίωξη της χώρας από Ε.Ε. και ευρώ, οικονομική κατάρρευση, εκτόξευση ανεργίας, πολιτική ανωμαλία κλπ).

Αντί λοιπόν να κάτσουμε να σκεφτούμε όλοι εμείς που στηρίξαμε με πάθος όλην αυτήν την προσπάθεια από το 2010 μέχρι τούδε πού κάναμε λάθος, έχουμε βρει την εύκολη λύση της "προδοσίας Τσίπρα" και τα ευφυολογήματα του τύπου "Τζίφρας" και άλλες παπαριές για 18χρονα στο facebook.
Και τώρα βγαίνουν πολλοί εξ ημών και υποστηρίζουν την κίνηση Λαφαζάνη-Κωνσταντοπούλου, η οποία επιμένει στις παραδοχές του ηττημένου Αντιμνημονίου, επιμένει να πιστεύει σε όσα πίστευε το 2010 για το ζήτημα του μνημονίου και βρίσκει ότι το πρόβλημα κυρίως ήταν ο Τσίπρας που "πρόδωσε".
Μιλούν ακόμη, δε, για τη δυνατότητα εφαρμογής του "προγράμματος της Θεσσαλονίκης" που κατέρρευσε σαν χάρτινος πύργος!
Έτσι, νομοτελειακά οδηγούμαστε στα νέα αδιέξοδα.
Διότι, όπως έλεγε και μια ψυχή, είναι παράνοια να κάνεις το ίδιο και το ίδιο και να περιμένεις διαφορετικά αποτελέσματα...


Κανονικά μετά την ήττα έρχεται η διάψευση, η αποδοχή, η ηρεμία και ο προβληματισμός.
Δυστυχώς όμως οι δημαγωγοί προτιμούν να χαϊδεύουν τα αυτιά του κόσμου και να του λένε "μην ανησυχείς, εσύ δίκιο είχες- απλά αυτοί σε πρόδωσαν. Συνεχίζουμε! Δεν ηττηθήκαμε"
Οι δημαγωγοί απ' αυτά τρέφονται. Από τον πόνο και τη διάψευση.
Έρχονται να γιατρέψουν τη διάψευση, μοιράζοντας διαβεβαιώσεις για την ορθότητα του ηττημένου εγχειρήματος.
Σε πείθουν ότι το μόνο σου λάθος ήταν... ότι εμπιστεύτηκες λάθος άτομα! (σαν τους συνεντευξιαζόμενους σελέμπριτι που το μοναδικό τους ελάττωμα δηλώνουν πως είναι η υπερβολική τους... ειλικρίνεια!)
Αυτά τα αστόχαστα σερβίρονται λοιπόν από τους δημαγωγούς και δυστυχώς πολλοί τα καταναλώνουν με ευχαρίστηση.

Κι όλα αυτά για να μην αποδεχτούμε κάτι απλό που μας δίδαξε η ίδια η πραγματικότητα: το Αντιμνημόνιο έχασε. Πέθανε.
Το να προσποιούμαστε ότι ζει και να του κάνουμε και γενέθλια είναι γελοίο.


Πρέπει, λοιπόν, να δημιουργηθεί εξαρχής κάτι άλλο, στηριγμένο σε άλλες παραδοχές και όχι σε αυτές που είχαμε επί 5 χρόνια και γκρεμίστηκαν σ' αυτούς τους 7 μήνες.
Να αξιοποιηθεί η πείρα αυτών των 5 χρόνων και φυσικά των τελευταίων 7 μηνών, να ληφθεί επιτέλους υπόψη η πραγματικότητα (η κανονική - όχι οι φαντασιώσεις), να αναζητηθούν οι διαθέσιμες εφικτές επιλογές, να γίνουν νέες διεργασίες, να δημιουργηθούν νέες κοινωνικές συμμαχίες, να σχηματιστούν νέοι φορείς των ιδεών και των συμμαχιών αυτών, να αναδειχθούν νέες ηγεσίες, να αναπτυχθεί νέο ρεαλιστικό σχέδιο δράσης λαμβάνοντας υπόψη τις αστοχίες του προηγούμενου, να διαδοθεί στους πολίτες και να γίνει η νέα κίνηση ανατροπής αυτής της κατάστασης, την οποία ζούμε.

Η ξαναζεσταμένη σούπα της αποτυχημένης συνταγής είναι μια αστειότητα.
Και απορώ πώς υπάρχουν άνθρωποι που ακόμη την υποστηρίζουν.
Όποιος την επομένη της ήττας επιμένει να συνεχίσει τις τουφεκιές, είναι ανόητος και επικίνδυνος.
Ανεξαρτήτως ευθυνών για την ήττα, πρέπει τα τουφέκια να σωπάσουν για λίγο.
Όταν σαλπίζει η ήττα, είναι υποχρεωτική η σιγή, η ανασύνταξη και η κατάρτιση νέου σχεδίου εξαρχής.
Ακόμη και οι θρυλικοί Γαλάτες, υπό την ηγεσία του θρυλικού Βερκιγκεντόριξ, όταν βρέθηκαν μπροστά στον κίνδυνο του αφανισμού από την πολιορκία των ρωμαϊκων λεγεώνων του Ιουλίου Καίσαρα, παρέδωσαν τα όπλα προς στιγμήν, ώσπου να ανασυνταχθούν και να ξαναγωνιστούν υπό νέους όρους.
Δεν έκατσαν σαν μαλάκες να αφανιστούν σε μια χαμένη μάχη- μη τυχόν και τους χαρακτηρίσει "κότες" κανένας απίθανος στο facebook...

Γι' αυτό λοιπόν, τώρα που το αντιμνημονιακό εγχείρημα των ΣΥΡΙΖΑ- ΑΝΕΛ απέτυχε παταγωδώς, απαιτείται βαθιά κατανόηση της πραγματικότητας και επανασχεδιασμός των στόχων και των μέσων με τα οποία θα επιτευχθούν αυτοί.
Το να συνεχίζουμε εμμονικά και αυτιστικά να υποστηρίζουμε το αποτυχημένο μοντέλο της αντιμνημονιακής σούπας είναι (αυτο)καταστροφικό.
Αυτό που απαιτείται για να δοθεί λύση στην κρίση είναι να ξανασυντάξουμε από την αρχή το αφήγημα της κρίσης.


Τώρα πια με την μεγάλη πείρα που έχουμε αποκτήσει και γνωρίζουμε πια τον τρόπο που λειτουργεί η Ε.Ε., οι άλλες μεγάλες δυνάμεις (ΗΠΑ, Ρωσία, Κίνα), οι αγορές, οι τράπεζες, η αστική τάξη, ο λαός, τώρα που ξέρουμε πώς περίπου είναι οι συνθήκες οικονομικής-νομισματικής ασφυξίας, τώρα που ξέρουμε ποιοι είναι οι πιθανοί σύμμαχοι και σε τί, τώρα που ξέρουμε πώς παίζεται το παιχνίδι της διαπραγμάτευσης, τί γίνεται μέσα στα Γιούρογκρουπ κλπ, τώρα που έχουμε ζήσει τόσα πολλά...
... τώρα μπορούμε πια να τα συνθέσουμε όλα και να συμπληρώσουμε το παζλ της 5ετίας.
Να κάνουμε την πείρα... εμπειρία!
Να φτιάξουμε, λοιπόν, όπως προείπα, το αφήγημα της κρίσης.
Και μόνο αν το φτιάξουμε σωστά και ψύχραιμα, με ορθολογισμό και χωρίς προκαταλήψεις, τότε θα μπορέσουμε να βρούμε τις πιθανές διεξόδους.
Η επιμονή στο (διεψευσμένο) αφήγημα του 2010 ή του 2012 προφανώς δεν συμπεριλαμβάνει τα ορθά συμπεράσματα και επομένως προφανέστατα δεν μπορεί να οδηγήσει στη λύση.

Και αν αναρωτιέστε, δεν προτίθεμαι να ψηφίσω ΣΥΡΙΖΑ.
Σέβομαι απολύτως την ειλικρινή προσπάθεια των Τσίπρα-Καμμένου να εφαρμόσουν αυτά που πιστεύαμε, αλλά δυστυχώς απέτυχαν και οδηγήθηκαν στην ήττα.
Η ΛΑ.Ε., απ' την άλλη, είναι ο ορισμός των όσων λέω παραπάνω.
Δε λέω ότι έπραξαν κακώς που αποσχίστηκαν. Καλά έκαναν, αφού διαφωνούσαν.
Λέω όμως ότι κακώς, κάκιστα, επιμένουν να υποστηρίζουν ένα παλιό, ηττημένο σχέδιο.
Όσο για τα υπόλοιπα κόμματα... τα γνωστά. Δε χρειάζονται και πολλά σχόλια.

Και επομένως δεν ξέρω τί θα ψηφίσω.
Πάντως ηττημένα σχέδια δεν ψηφίζω και δε στηρίζω.
Σε νεκραναστάσεις και σε ζόμπι δεν πιστεύω.
Μόνο στη γέννηση του καινούριου πιστεύω.
Το καινούριο πρέπει να το γεννήσουμε.
Και να μην κάνουμε άλλα μνημόσυνα αγώνων.
Όπως  τα γελοία μνημόσυνα του Πολυτεχνείου που είναι κάθε χρόνο... "πιο επίκαιρα από ποτέ"!
Ας αναστοχαστούμε, ας κλείσουμε επιτέλους τους λογαριασμούς με το παρελθόν (και με τον εμφύλιο) και ας κοιτάξουμε το μέλλον που διαγράφεται μπροστά μας ζοφερό και απαιτητικό.


Μόνη επιλογή μετά την ήττα αποτελεί η κατάπαυση του πυρός.
Εν μέσω πυρών δεν επανασχεδιάζεται η μάχη.
Ούτε βέβαια έχει κερδηθεί ποτέ από 5 επίμονους μια χαμένη μάχη.
Γι' αυτό: κατάπαυση και επανασχεδιασμός.
Απλά πράγματα και λογικά.
Όχι άλλες ακροβασίες πια.
Όχι άλλη κατανάλωση αοριστιών και δημαγωγίας.

Ας κάνουμε αυτό που είπε ο σοφός Σόλωνας.
Να γηράσκουμε αεί διδασκόμενοι.
Και όχι να γηράσκουμε αεί επιμένοντες (πως εμείς είχαμε δίκιο και απλώς κάποιος μαλάκας μας πούλησε).

30 σχόλια:

  1. Ποτε στην ιστορια μας παραδεχθηκαμε τα λαθη μας; Τις κτηνωδιες μας; Τις παθογενειες μας; Παντα λειτουργουσαμε ωσαν να ημαστε ο "περιουσιος λαος", σε ολα τελειοι και παντα και παντου αδικημενοι. Αν δεν βρουμε την πηγη του κακου, την πηγη της καθε κρισης, ουτε λυση θα βρεθει ουτε εξοδος.... Μπορουμε να τιμωρησουμε τους ενοχους παραδειγματικα και να αλλαξουμε ριζικα τοσο νοοτροπια, οσο και τροπο ζωης; Μπορουμε να οργανωθουμε απο την αρχη; Αν βρεθει καποιος να πει "θα σας πηδηξουμε για 5 χρονια, αλλα θα τα ξεριζωσουμε ολα και θα ξαναχτισουμε την πατριδα και την αξιοπρεπεια μας!" αυτον θα ψηφισω και ας μην ειναι ουτε πολιτικα ορθος ο λογος του ουτε και ευχαριστος...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Άμα υπήρχε ελπίδα μέσα απ' αυτά τα προγράμματα να ξαναχτιζόταν η χώρα μας, ας πήγαινε και το παλιάμπελο κι ας ματώναμε για να ξαναγεννηθούμε.
      Θα 'μουνα κάργα υποστηρικτής.
      Με τρία χέρια θα ψήφιζα, με χίλια στόματα θα υποστήριζα.
      Δυστυχώς όμως όχι μόνο δεν υπάρχει αυτό, αλλά μέχρι στιγμής δεν έχει διατυπωθεί και σοβαρή εναλλακτική που να είναι έστω και ελάχιστα καλύτερη απ' αυτόν το βούρκο

      Διαγραφή
  2. Κι εγώ σιχαίνομαι αυτή τη μοιρολατρία και τη γρήγορη μετάβασή μας στην εύκολη λύση "προδόθηκα, άρα δεν κάνω τίποτα και σιχτιρίζω την τύχη μου".
    Αυτό το απεχθάνομαι γενικότερα ως στάση ζωής, και νομίζω πως αυτοί που υιοθετούν τέτοιες συμπεριφορές, είναι και αυτοί που έλκουν μικρές ή μεγάλες προδοσίες στη ζωή τους. Λες και τρέφονται απ' τη αυτολύπηση και τη μιζέρια τους.
    Αρχηγέ μου, συμφωνώ με κάθε σου λέξη. Και είναι απ' τα πιο ουσιώδη και βαθιά αυτοκριτικά κείμενα που έχω διαβάσει αυτό τον καιρό.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Και, ξέρεις, αυτή η προδοτολογία οδηγεί και στη συνωμοσιολογία του "έλα μωρέ, όλα στημένα είναι-μην ασχολείσαι" αλά Λιακόπουλος.
      Και, όπως το λες, υπάρχουν οι άνθρωποι που δεν προδίδονται αλλά έλκουν προδοσίες...
      Αυτόν τον καιρό κάνω την αυτοκριτική μου, η οποία είναι πολύ βαθύτερη απ' αυτά που μέχρι στιγμής έχω εκφράσει εδώ μέσα.
      Θα είχα ήδη γράψει και πολλά άλλα, αλλά τσαντίστηκα προσφάτως και δεν ήθελα να γράφω τίποτα.
      Και ακόμη δε νιώθω ωραία να γράφω.

      Διαγραφή
  3. Δυστυχώς υπάρχουμε και εμείς που πληρώσαμε -πολύ ακριβά- την ενηλικίωσή σας. Την αδυναμία να αντιληφθείτε τη πραγματικότητα.

    Η παιδική χαρά του Τσίπρα δεν προχώρησε στο χωρισμό Εκκλησίας -Κράτους, δεν θεσμοθέτησε την απλή αναλογική, εξέλεξε τον Παυλόπουλο πρόεδρο, συνεργάστηκε με τους ΑΝΕΛ και τους πιο παλαιούς παλιοπασόκους, προώθησε θλιβερούς τύπους σε θέσεις εξουσίας, είτε επιβραβεύοντας το παλιό κατεστημένο, είτε διορίζοντας κομματόσκυλα, γελοιοποίησε τον θεσμό των εκλογών με την κατάχρησή του, κλπ. Κυρίως έχασε πολύτιμο πολιτικό χρόνο με τους γελοίους βαρουφακισμούς. Και τελεύτησε στη τραγωδία του ανευ αντικειμένου "ΟΧΙ" στο ανώφελο, προσχηματικό, άχρηστο δημοψήφισμα.

    Καμία φρέσκια ιδέα πουθενά. Καμία ευαισθησία προς την παραγωγική διαδικασία και τις στρατιές των απολυμένων του ιδιωτικού τομέα, κανένας τρόπος απέναντι σε όσους ελάχιστους επιχειρούν ακόμη σε ένα καθημαγμένο οικονομικό περιβάλλον και μια νεκρωμένη αγορά. Καμία ανατροπή στην παιδεία και τον πολιτισμό.

    Το τρομερό δεν είνεια ότι στο ΣΥΡΙΖΑ επί τόσα χρόνια λέγανε τέτοιες μπούρδες και αερολογίες, αλλά το ότι τις έχαβε τόσος κόσμος μέσα στον ψυχαναγκασμό του να πιστέψει παραμύθια για να μην θεωρήσει ποτέ εαυτόν υπεύθυνο για τίποτα!

    Καλωσορίσατε στο σήμερα. Σε αυτές τις εκλογές δεν επιλέγουμε ανάμεσα στη "δεξιά" ή την "αριστερά", στο μνημόνιο ή το αντιμνημόνιο αλλά ανάμεσα στο ποιοι είναι οι λιγότεροι επικίνδυνοι να ηγηθούν της χώρας χωρίς ιδεοληπτικές εμμονές, κατά συνθήκην ψεύδη ή φαβοριτισμούς.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Έχεις και δίκιο και άδικο.
      Συμφωνώ ότι αυτή η διαδικασία "ενηλικίωσης" ενός σημαντικού τμήματος και των πολιτών αλλά και της πολιτικής τάξης κόστισε αρκετά στη χώρα.
      Όχι βέβαια τα 90 δισ που επικαλείται ψευδώς ο Μεϊμαράκης, αλλά σίγουρα κόστισε αρκετά.
      Ιδίως όσον αφορά τις τράπεζες.

      Απ' την άλλη όμως, θεωρώ πως έχεις και άδικο.
      Διότι, όταν η χώρα μας λεηλατείται εδώ και 5 χρόνια, εμείς δεν μπορούμε να καθόμαστε να λέμε "ευχαριστώ" στους λεηλάτες.
      Όταν το βιοτικό μας επίπεδο καταβαραθρώνεται σε πρωτοφανή βαθμό, έχουμε χρέος απέναντι στον εαυτό μας να αντιδράσουμε.
      Έπρεπε να δοκιμάσουμε την απαγκίστρωσή μας απ' αυτόν τον φαύλο κύκλο.
      Η δοκιμή δεν έπιασε δυστυχώς.
      Αλλά έπρεπε να γίνει.
      Και βέβαια έπρεπε να σταματήσει βέβαια (όπως και σταμάτησε) πριν έρθει η ολοκληρωτική καταστροφή.

      Ακόμη κι όταν δεν έχουν διαμορφωθεί πλήρως οι ευνοϊκές συνθήκες, εμείς έχουμε κάθε δικαίωμα να εξεγειρόμαστε, αλλά βέβαια οφείλουμε να έχουμε και την υπευθυνότητα να σταματάμε όταν πρέπει.
      Δε μετανιώνω λοιπόν που το δοκιμάσαμε.
      Κι αν ξαναγύριζα το χρόνο πίσω, θα το ξαναέκανα.
      Δυστυχώς όμως ο ΣΥΡΙΖΑ ως κόμμα και μάλλον και η αριστερά εν γένει είναι ακατάλληλη για διοίκηση κράτους.
      Διότι έχει συνδικαλιστική και όχι διοικητική-πολιτική λογική.

      Διαγραφή
    2. Να προσθεσω στο σχολιο του Μαζεστιξ οτι κι η δικη μας γενια ειναι αυτη που κληθηκε να πληρωσει πολυ ακριβα -με το παρον, το μελλον και τα ονειρα μας- τα λαθη των προηγουμενων γενεων...

      Διαγραφή
    3. Είχαμε κακό timing
      Εμφανιστήκαμε στο μαγαζί την ώρα -όχι του γλεντιού, αλλά- του λογαριασμού...

      Διαγραφή
  4. Αυτα ακριβως συζητω εδω και μερες με φιλους και γνωστους, ομως αυτο που με απασχολει ειναι οτι το καινουριο δεν ν ομιζω οτι θα γεννηθει μεσα απο αυτες τις εκλογες. Απαιτειται χρονος, για να ωριμασει στο μυαλο ολων η κατασταση οπως εχει εξελιχθει πλεον. Ειναι σαν να διαβαζα στο κειμενο σου τις σκεψεις και πολλα απο τα λογια μου, που σε λιγους βλεπω οτι βρισκουν ανταποκριση. Ειναι ομως λιγοι... Τωρα τι θα ψηφισω; .........:......................... Θα δειξει... Μπορει να επανελθω, γιατι γραφω παλι απο κινητο και με δυσκολευει. Το κειμενο εχει ενδιαφερον για να σχολιαστουν καποια σημεια περισσοτερο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σίγουρα χρειάζεται χρόνος, για να καταλαγιάσει ο κουρνιαχτός.
      Οι σημαντικές αποφάσεις με σχεδόν υπαρξιακό χαρακτήρα δε λαμβάνονται εν θερμώ.
      Χρειάζεται να τα ξαναδούμε όλα απ' την αρχή και να δούμε πού κάναμε λάθος.
      Και οι διαπιστώσεις κι οι στόχοι και τα μέσα σίγουρα έχουν πολλά λάθη.
      Και πρέπει να τα δούμε, για να δούμε τί δυνατότητες υπάρχουν από δω και μπρος.

      Διαγραφή
  5. https://www.youtube.com/watch?v=AufQINNTbNc&feature=share
    (αντί άλλου σχολίου ☺)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Το είδα σήμερα το πρωί και εντυπωσιάστηκα.
      Πολύ καλό.
      Θα ήθελα βέβαια να ήταν ακόμη πιο έντονο-ρυθμικό στα τραγουδιστικά μέρη.
      Πάντως, για άλλη μια φορά, η Κρήτη είναι το σύμβολο (για να ευλογήσουμε τα γένια μας)
      Και μάλιστα, αν κατάλαβα καλά απ' τις εικόνες, πρέπει να είναι τα γειτονικά Σφακιά

      Διαγραφή
  6. Θα συμφωνησω με τον Spacefreak: όλα τα σημάδια ήταν εκεί και τα βλέπαμε. Παρεάκι, παλαιοπασόκοι, καμιά διάθεση να συγκρουστούν με οτιδήποτε, υπουργοί ξημεροβραδιάζονταν στα κανάλια, Ο Βαρουφάκης διεθνοποίησε το πρόβλημά μας, μα από εκεί και πέρα έπρεπε να προχωρήσουν αλλιώς.
    Φτάσαμε στις 12 Ιουλίου και ο Τσίπρας δεν παραιτήθηκε. Συμβιβάστηκε. Εκεί υπάρχει μια τομή, Αστερίξ.
    Αυτή του η απόφαση προκάλεσε τις αντιδράσεις που περιγράφεις. Αν είχε παραιτηθεί, θα τον κάναμε θεό. Τώρα δείχνει θλιβερός, με τον Παππά να προσπαθεί να δικαιολογήσει την ήττα παρά το ΟΧΙ.
    Δεν μιλώ για προδοσίες. Μιλώ για μαλακίες. Που προκάλεσαν αλυσιδωωτή αντίδραση. Με αποτέλεσμα να κινδυνεύουμε από παλινόρθωση ΝΔ-Πατσόκ-Ποτάμι. Κι αυτό δεν καταπίνεται, φίλε μου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Εθελοτυφλούσαμε σε πολλά.
      Όχι μόνο τώρα, αυτό το 7μηνο, αλλά και προηγουμένως.
      Δε θεωρώ ότι το πρόβλημα ήταν οι προερχόμενοι από το ΠΑΣΟΚ.
      Νομίζω πως η αριστερά έχει μια βασική εσωτερική αντίφαση η οποία την εμποδίζει να κάνει τη δουλειά του διοικητή κράτους.
      Δηλαδή πρέπει να λειτουργήσει εξισορροπώντας αντίθετα συμφέροντα, αντίρροπες δυνάμεις κλπ.
      Επομένως ήταν αναπόφευκτο να καταλήξουμε στο "Σφάξε με αγά μου να αγιάσω" της 12ης Ιουλίου...
      Επίσης να προσθέσω ότι, αφού τα πράγματα έφτασαν σ' εκείνο το σημείο, ο Τσίπρας επ' ουδενί δε δικαιούταν να παραιτηθεί διότι θα διαλυόταν η χώρα.
      Θα έσωζε τον εαυτό του και την αριστερά, αλλά θα διέλυε τη χώρα.
      Καλύτερα που διέλυσε τον εαυτό του.
      Το θέμα, νομίζω, είναι το γιατί φτάσαμε σ' εκείνο το σημείο.
      Απ' τη στιγμή που μπήκαμε στην αρένα με τα λιοντάρια για την τελική μάχη του Ιουλίου, το αποτέλεσμα θαρρώ πως ήταν πια προδιαγεγραμμένο...
      Και φυσικά τώρα πια κάθε προσπάθεια να εξωραϊστεί το μνημόνιο είναι θλιβερή.
      Διότι η αποτυχία δε φτιασιδώνεται.
      Μόνο που πιστεύω πως ο Τσίπρας έχει ένα μερίδιο στην αποτυχία, αλλά όχι όλη τη μερίδα.
      μεγάλο μερίδιο στην ήττα έχει το αντιμνημονιακό κίνημα, το οποίο πρέπει να ξαναδεί τα πιστεύω του.
      π.χ. όταν βγήκε το "όχι", η αντιμνημονιακή πεποίθηση έλεγε ότι θα καταρρεύσουν οι αγορές και θα αναγκαστούν να κάνουν έστω και λίγο πίσω.
      Οι οποίες όμως δεν επηρεάστηκαν καθόλου.
      Μόνο το κινεζικό χρηματιστήριο έπεσε και όλοι ξαφνικά πανηγυρίσαμε ότι "να άρχισε το ντόμινο- κερδίζουμε!"
      Τελικά όμως δεν κατέρρευσε καμία άλλη αγορά και μάλιστα στη συνέχεια αποδείχτηκε πως το κινεζικό κραχ δεν είχε καμία απολύτως σχέση με την ελληνική κρίση.
      Άρα πρέπει να τα ξαναδούμε όλα αυτά απ' την αρχή...

      Διαγραφή
  7. Μαζεστίξ, μου έδωσες μια πολύ καλή απάντηση με το ότι "η αριστερά εν γένει είναι ακατάλληλη για διοίκηση κράτους. Διότι έχει συνδικαλιστική και όχι διοικητική-πολιτική λογική.". Αυτό όμως δεν το βλέπαμε; Έπρεπε να φτάσουμε στο σημείο ΜΗΔΕΝ για να το αντιληφθούμε;

    Τυχαίνει να είμαι ψηφοφόρος αριστερών σχηματισμών από το 1981 (ΚΚΕ εσ. Οικολόγοι Εναλλακτικοί κλπ...). Μέχρι την αρχή της κρίσης που΄με τη στάση τους είδα (από τον βερμπαλισμό και τις πολιτικές τους επιλογές) ότι κανείς εξ΄αυτών δεν έχει επαφή με την πραγματικότητα. Και το εγχείρημα της "εξέγερσης" χωρίς roadmap προορισμού, είναι ο απόλυτος Δον Κιχωτισμός -επιτιθέμενος σε ανεμόμυλους καταδικάζεσαι σε αποτυχία πριν καν το επιχειρήσεις. Και εδώ μιλάμε για κράτος και λαό (ψυχές), όχι για ατομικές επιλογές προσωπικού -και μόνο- κόστους.

    Δεν σου έκανε εντύπωση πως, ήδη από την αρχή της κρίσης, η ελληνική "αριστερά", η υποτίθεται διαβασμένη, κουλτουριάρα, πρωτοποριακή, κοσμοπολίτισσα, ανέδειξε ένα τόσο ανεπαρκή βερμπαλισμό και τόσο "λίγες" πρακτικές επιλογές, με αποτέλεσμα να υποστεί οχι απλά μια ήττα, αλλά να απομυθοποιηθεί τόσο ώστε να πάψει (δυστυχώς για χρόνια) η αριστερή προοπτική να παρουσιάζεται σαν μια εναλλακτική πρόταση;

    Νομίζω ότι ο Τσίπρας μετέτρεψε από το 2010 τον ανανεωτικό αριστερό πόλο σε ένα αθεράπευτα εθνο-επαρχιώτικο κόμμα. Μην έχοντας επαφές με την ελληνικής καταγωγής ιντελιγκέντσια του εξωτερικόυ, επέλεξε το να μετατρέψει την αριστερά σε ένα φιλοπασοκική παράταξη, απόλυτα εσωστρεφή, επαρχιακή, ανιστόρητη και το χειρότερο, συντηρητική -με την έννοια ότι το βιολογικό της ρολόι έχει μείνει στα 1949, στην καλύτερη περίπτωση. Ένα συνοθυλεύμα στελεχών με προοδευτική λεοντή λόγω προοπτικής εξουσίας, και πολύ πασοκογενές και εθνο-λαϊκοδεξιό scum. Και όλα αυτά ήταν φανερά ήδη από το 2010-2011. Μόνο αιθεροβάμονες, εθνοκεντρικοί και παρωπιδιασμένοι αριστεροί μπορούσαν να δουν τον Τσίπρα σαν ασφαλή επιλογή! Ήταν θέμα κοινής λογικής...

    Μετεκλογικά, όλο αυτό το μπαλόνι άρχισε ταχύτατα να "φουσκώνει", και θα συνεχίσει με εξίσου γρήγορο ρυθμό μέχρι να "σκάσει" ανεπιστρεπτί. Εμένα πάντως δεν θα μου λείψουν καθόλου τσίπρες, λαφαζαναίοι, σκουρλετοπαπάδες, φλαμπουριάρηδες, κωνσταντομητρόπουλοι, κουρουμπλήδες, τζάκρες, στρατούληδες, παπαδημούληδες, μπαλαφοβούτσηδες και λοιπές δημοκρατικές δυνάμεις. Και σε οποιον του λείπουν, θα μπορεί να τους απολαμβάνει σε κανένα καναλάκι στη μεταμεσονύχτια ζώνη να ξεκατινιάζονται για το ποιος πρόδωσε τον αντιμνημονιακό αγώνα και ποιος έριξε την "πρώτη φορά αριστερά" κυβέρνηση. Αφήνοντας σαν ίχνος στην ιστορία, την ΑΠΟΜΥΘΟΠΟΙΗΣΗ της ελληνικής αριστεράς. Και αυτό είναι το μεγάλο πολιτικό τους έγκλημα.

    Εν κατακλείδι Μνημόνιο είναι οι ΟΡΟΙ του δανεισμού και χωρίς δανεισμό η χώρα ΠΤΩΧΕΥΕΙ ΑΤΑΚΤΩΣ! Το διακύβευμα είναι πώς θα μοιραστούν τα βάρη με κοινωνική δικαιοσύνη και πως παράλληλα θα προχωρήσουμε σε μη οικονομικές μεταρρυθμίσεις (πχ. χωρισμός Εκκλησίας Κράτους, τσάκισμαα των συντεχνιών που λυμαίνονται το Δημόσιο, αποποινικοποίηση της χρήσης κ.α.) με άμεσο βηματισμό. Ελπίζοντας να προλάβουμε ώστε να μην πιάσουμε πάτο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλώς ή κακώς ο Σύριζα ήταν η μόνη απάντηση στα μνημόνια διαρκείας και επομένως αναγκαστικά η ψήφος και η στήριξη όλων όσοι θέλαμε να διαμαρτυρηθούμε γι' αυτήν την απαράδεκτη επιβολή πρωτοφανώς σκληρών μέτρων λιτότητας επί μακρόν αναγκαστικά οδηγούνταν εκεί.
      Ας άρθρωνε λόγο ενάντια σ' αυτήν την πολιτική ένα κεντρώο κόμμα και τότε ο ΣΥΡΙΖΑ δε θα 'βλεπε ούτε την ψήφο του.
      Αλλά τα κεντρώα κόμματα -που ξέρουν καλύτερα από διαχείριση- προτίμησαν να ξυλεύονται επί δρυός πεσούσης, δηλαδή επάνω μας.

      Όσο για τον εθνο-επαρχιωτισμό του Τσίπρα, αυτό ήταν αναγκαίο να συμβεί.Λειτουργούν όλα στη βάση του διπόλου δράση-αντίδραση.
      Όταν ο φεντεραλισμός λειτουργεί με δρακόντειες μεθόδους, τότε αναγκαστικά η αντίδραση στις μεθόδους θα έχει και αντιφεντεραλιστικό χαρακτήρα.
      Για τον εθνο-επαρχιωτισμό και τον δικό μου αλλά και του Τσίπρα ευθύνονται αυτοί που μας εξανάγκασαν να γυρίσουμε σε αυτόν, για να βρούμε από κάπου να κρατηθούμε.
      Ακόμη κι αν είναι λάθος, είναι ένα -επίτρεψέ μου την έκφραση- δίκαιο λάθος.

      Εν κατακλείδι, έχεις δίκιο για το μνημόνιο, ότι δηλαδή είναι οι συνοδευτικοί όροι του αναγκαίου δανεισμού, αλλά αυτό δε σημαίνει ότι δεν πρέπει να αντιδρούμε στη σκληρότητα των όρων.
      Το λάθος ίσως είναι ότι υπερ-αντιδράσαμε στον ίδιο το δανεισμό και επομένως αργήσαμε να αποδεχτούμε ότι αυτός είναι αναγκαίος και ότι ο πόλεμος αφορά στους όρους του δανεισμού.
      Και όσο αναγκαίος κι αν είναι, όταν ο πιστωτής ζητά εξευτελιστικούς όρους απ' τον δανειζόμενο, τότε κι ο τελευταίος δικαιούται να "πει και μια κουβέντα παραπάνω"... στραγγαλιστικώ δικαίω!
      Όταν σε στραγγαλίζουν δηλαδή, αν εσύ αρχίσεις τις χριστοπαναγίες, δε δικαιούται ο άλλος να σε κατηγορήσει για βλασφημία...

      Τελοσπάντων, το θέμα τώρα είναι να κοιτάξουμε μπροστά και να δούμε τί δυνατότητες και τί ανάγκες υπάρχουν από δω και στο εξής και να γίνουν τα ζητούμενά μας από την όποια νέα κυβέρνηση.
      Η υπερφορολόγηση,ας πούμε, έχει ξεπεράσει κάθε όριο.
      Αυτό δεν είναι ελεύθερη αγορά, σε καμία περίπτωση.
      Νεοσταλινισμός είναι που αντί για σφυροδρέπανα έχει κίτρινα αστεράκια σε γαλάζιο φόντο.
      Αν είναι να 'χουμε οικονομικό φιλελευθερισμό, ας τον κάνουμε σωστά τουλάχιστον.
      Όχι... σοσιαλισμός στις υποχρεώσεις και καπιταλισμός στα δικαιώματα!

      Διαγραφή
  8. Θα έβλεπα μιαν αχτίδα ελπίδας, αν κάποιος έδειχνε στην κατεύθυνση : απλή, παραγωγική συγκρότηση του κράτους, σεβασμός και σοβαρότητα στην παιδεία και, πάνω απ όλα, αξιοκρατία.
    Η διάθεση για δουλειά, τότε, δεν θα έλειπε. Κι απ όποιον έλειπε, δεν θα είχε δικαίωμα λόγου.
    Φοβάμαι, όμως, ότι "αυτοί που δεν θα πρεπε να έχουν δικαίωμα λόγου", είναι οι μόνοι που ακούγονται σ αυτή τη χώρα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Η κατάρα της χώρας μας είναι ότι τα λαμόγια εμφανίζονται πάντοτε ως πιο καθαροί και ως οι γνωριζοντες που μόνο αυτοί έχουν μικρόφωνο (που γραφε κι ο Τριπολίτης στο Ανεμολόγιο)
      Ένα μεγάλο ζήτημα είναι ότι σοβαρή παραγωγική ανασυγκρότηση με τέτοιους όρους υπερφορολόγησης δεν μπορεί να γίνει.
      Ούτε βέβαια με το... "σχέδιο β", γι αυτό και είμαστε στο πλήρες αδιέξοδο.
      Μπορούν βέβαια μέσα στα επόμενα χρόνια να φτιαχτούν κάποιες καλές βάσεις, αλλά θα αχρηστευτούν αν δε χαλαρώσει το πρόγραμμα.
      Ή αν -λέω, αν- δεν διοχετευτούν σωστά αυτή τη φορά τα 35 δισ. του πακέτου Γιούνκερ.
      Εκεί θα παιχτεί το παιχνίδι.
      Στα επόμενα τρία χρόνια, τα μέτρα θα αφαιρέσουν από την ελληνική αγορά 10+κάτι δισ. ευρώ.
      Αν παίξουν καλά το χαρτί του πακέτου Γιούνκερ, τότε θα μπορέσει να περάσει σχετικά ανεπαίσθητα αυτό το 3ετές διάστημα.
      Διότι, αν αυτά αξιοποιηθούν σωστά, τοτε θα δημιουργηθούν πολλές νέες θέσεις εργασίας, οι οποίες συνήθως έχουν πολλαπλασιαστικό αποτέλεσμα.
      Στο χέρι της επόμενη κυβέρνησης είναι να γίνουν αυτά.
      Κι α, αν γίνουν αυτά, τότε θα μπορέσουν να μπουν οι βάσεις και για την αξιοκρατία και την παιδεία.

      Διαγραφή
  9. Τώρα μπορώ να γράψω λίγο πιο ανθρώπινα, αν και δεν υπάρχει πλήρη αποκατάσταση ακόμα του υπολογιστή.
    Έγραψες παραπάνω σε σχόλιο ότι η αριστερά (αυτή τελοσπάντων που εκλέχθηκε...) δεν μπορεί να κυβερνήσει. Δεν θα το έλεγα με τόση σιγουριά, γιατί είναι η πρώτη φορά που της δόθηκε η ευκαιρία, οπότε είναι λίγο βιαστικό το συμπέρασμα, μια και δεν κυβέρνησε υπό νορμάλ συνθήκες. Νομίζω ότι κλήθηκε να κυβερνήσει στις πιο άσχημες μέχρι τώρα συνθήκες από κάθε άλλον. Κάνω λάθος;
    Σχετικά με το τι θα ψηφίσουμε τώρα. Αυτές οι εκλογές θα μπορούσαν και να μην γίνουν, οπότε; Αν πάλι πας δια της εις άτοπον απαγωγής εξετάζοντας όλες τις πολιτικές δυνάμεις που θα λάβουν μέρος στις εκλογές , για δες τι μένει που να μπορεί να κυβερνήσει...
    Όσο για την κατάπαυση του πυρός και την περισυλλογή, για να μάθουμε μέσα από τα λάθη, ώστε να βρούμε μια νέα διαδρομή - να την δημιουργήσουμε όπως είπες - τα θεωρώ επιβεβλημένα και είναι το μόνο σωτήριο, αν συμβεί, αλλά σε βάθος χρόνου πάλι!
    Αυτό όμως που επίσης είναι απόλυτα αναγκαίο είναι η διάθεση για δουλειά (και το χέρι στα βαθιά...), όπως λέει και η Άννα παραπάνω και το έχω πει κι εγώ πολλές φορές. Ποιος την έχει όμως;
    Αυτό που βλέπω πάντως σαν το διάολο με το λιβάνι είναι η επιστροφή των παλαιών δυνάμεων, όπου θα δούμε την επαναφορά του Μεσαίωνα - κι ακόμα χειρότερου- σε χρόνο dt... Θα σταματήσουν και όσα λίγα καλά ξεκίνησαν τούτοι εδώ, κυρίως με τα θέματα της δικαιοσύνης, με αποτέλεσμα να χορεύουν και πάλι οι εγχώριοι λύκοι πάνω στα κορμιά μας...
    Κατάπαυση και επανασχεδιασμός, αλλά από ποιους (από πάνω προς τα κάτω και το ανάποδο πάντα);

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Συγνώμη για την καθυστέρηση στην απάντηση και σε αυτό αλλά και στα παρακάτω σχόλια.

      Λες "βιαστικό το συμπέρασμα".
      Χρονικά, ναι. Οι 7 μήνες δεν είναι αρκετοί για να βγουν συμπεράσματα.
      Αν όμως δούμε ποιες είναι οι αδυναμίες και το αν και κατά πόσο τις ε΄χει αντιληφθεί η αριστερά, θεωρώ πως τελικά είναι έτσι.
      Η αριστερά δεν κάνει για κυβέρνηση. Δεν κάνει για διοίκηση.
      Οι προηγούμενοι έχουν κάνει εγκλήματα στη διαχείριση, αλλά κυρίως άλλου τύπου. Διαφθορά και πελατειακή λογική ως τα μπούνια.
      Σ' αυτό όμως τους συναγωνίζεται η αριστερά.
      Δηλαδή, π.χ. στο βωμό της ικανοποίησης της προεκλογικής υπόσχεσης για την ΕΡΤ, θυσιάστηκαν οι κενές θέσεις σε σχολεία, νοσοκομεία κλπ.
      αφού είναι συγκεκριμένο το "ταβάνι" των προσλήψεων, ήταν διοικητικά συνετή αυτή η κίνηση;
      Κι αν δεν προσλαμβάνονταν όλοι από την παλιά ΕΡΤ αλλά οι μισοί, και οι θέσεις των υπολοίπων αντικαθίσταντο από γιατρούς και δασκάλους, θα ήταν κακό για τη χώρα και τη δημοκρατία;
      Αλλά ο λαϊκισμός και η πελατειακή λογική δεν έφυγαν.
      Απλώς άλλαξαν οι... ωφελούμενοί τους.

      Διάθεση για δουλειά χρειάζεται. Και τρέξιμο.
      Αλλά προς τα πού;

      Διαγραφή
  10. Πολύ μεγάλη και σπουδαία συζήτηση άνοιξες, Μαζεστίξ, και απορώ πως ο σχολιασμός σε ένα τόσο σημαντικό θέμα όπως είναι η αυτοκριτική και η ανάγκη μιας νέας πολιτικής πρότασης είναι μέχρι σήμερα τόσο φτωχός, ενώ στις προηγούμενες αναρτήσεις είχαν πάρει φωτιά τα πληκτρολόγια! Στέρεψαν από ιδέες οι επαναστάτες; Εγώ πάντως βαρέθηκα να μεμψιμοιρώ, να κατηγορώ και να βρίζω. Είναι όλως αντιπαραγωγικό! Θέλω να ακούω προτάσεις και νέες ιδέες ως αντίβαρο στο κάθε γαμώτο μας.
    Εν ολίγοις, τα ζητούμενα σε αυτή τη χώρα είναι η δικαιοσύνη, η αξιοκρατία και ένα ορθολογικά δομημένο και αποτελεσματικό κράτος. Πάντα αυτά ήταν! Κανένα νόμισμα, κανένα μνημόνιο και κανένα αντιμνημόνιο δεν θα μας σώσει αν δεν εξασφαλιστούν αυτές οι εκ των ων ουκ άνευ προϋποθέσεις. Βέβαια στο όνομα αυτών έχουν γίνει τέρατα, γι΄αυτό δεν αρκεί κάποιος να τα επικαλείται, πρέπει να θέλει και να ξέρει πως θα γίνουν. Μιλάμε για άθλο βέβαια, γιατί δεν υπάρχει έκφανση της δημόσιας ζωής που να μην επικρατούν συντεχνίες και διαφθορά, όμως από κάπου πρέπει να αρχίσουμε. Όπως είπε και ο spacefreak παραπάνω υπάρχουν θεσμικές παρεμβάσεις χωρίς οικονομικό κόστος που μπορούν και είναι απαραίτητο να γίνουν. Εγώ δεν περίμενα από το ΣΥΡΙΖΑ να κάνει θαύματα στον οικονομικό τομέα, αλλά αυτού του τύπου τις παρεμβάσεις περίμενα και σε αυτή τη βάση τον έκρινα αυτό το εφτάμηνο και εκεί υπήρξε απογοητευτικός.
    Έχει πολύ ζουμί αυτή η συζήτηση και νομίζω ότι πρέπει να τη συνεχίσουμε κι αν θέλεις και σε ποιο εξειδικευμένο επίπεδο ανά τομέα (υγεία, παιδεία κλπ), ώστε να αρχίσουμε να διατυπώνουμε πιο συγκεκριμένες προτάσεις. Γιατί δηλαδή πρέπει να περιμένουμε το πρόγραμμα κάποιου κόμματος για να συμφωνήσουμε μαζί του ή όχι και να μην κάνουμε το ανάποδο, να φτιάξουμε εμείς το πρόγραμμα και μετά να βρούμε και την πολιτική δύναμη που θα θελήσει και θα είναι ικανή να το υποστηρίξει; Απευθύνομαι σε σένα και στους φίλους του blog. Τι λέτε για ένα brainstorming;
    Τέλος, μια παρατήρηση μόνο. Δεν είναι μόνο οι αριστεροί που δεν ξέρουν να διοικούν. Ούτε οι άλλοι ήξεραν! Δεν απαιτεί ιδιαίτερες διοικητικές ικανότητες το να κάνεις ρουσφέτια σε μικρότερες ή μεγαλύτερες ομάδες συμφερόντων και το μεγαλύτερο μέρος της διοίκησής τους περιστρεφόταν γύρω από αυτό. Αν ήξεραν πέντε πράματα κι αν ενδιαφέρονταν για κάτι περισσότερο από την πολιτική τους καριέρα, δεν θα είχε αυτά τα χάλια το κράτος μας, δεν θα έβγαζαν τους νόμους που έβγαζαν, όχι απλώς με παράθυρα αλλά με μπαλκονόπορτες, και θα φρόντιζαν τουλάχιστον να βάζουν τους κατάλληλους ανθρώπους στην κατάλληλη θέση αντί για τα κομματόσκυλά τους.
    ΥΓ. Γι' αυτό σου λέω: Καλά τους κάνει η Ζωή! Aυτοί οι τύποι θέλουν δέκα βουρδουλιές κάθε μέρα προτού καν περάσουν την είσοδο της Βουλής για να στρώσουν χαρακτήρα!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σοφια, καλημερα. Η προταση σου με βρισκει συμφωνη και λιγο πολυ το δειχνω στα τελευταια λογια μου ακριβως απο πανω. Δεν ξερω τι λεει ο Μαζεστιξ και οι αλλοι φιλοι. Ειναι ενα πρωτο βημα χειροπιαστο και μου αρεσει αυτο. Φτανει η αγραναπαυση...

      Διαγραφή
    2. Σοφία, αν στον τίτλο έγραφα τίποτα χριστοπαναγίες για κόμματα και πολιτικούς, η ανάρτηση θα είχε γίνει μπεστ σέλλερ.
      Αν έβριζα, αν κραύγαζα, αν ωρυόμουν, θα το κατάφερνα.
      Το 'χω κάνει και έχω διαπιστώσει πως... "πιάνει"!

      Μιλάς για " δικαιοσύνη, η αξιοκρατία και ένα ορθολογικά δομημένο και αποτελεσματικό κράτος."
      Συμφωνώ απολύτως.
      Μα πώς θα τα καταφέρουμε;
      Με τί; Με ποια πυξίδα;
      Απ΄τη μία η ΝΔ είναι το ολιγαρχικό σύστημα 180 χρόνων με πάρα πολλές κακές και κάποιες λίγες καλές στιγμές.
      Η 190ετής κακοδαιμονία της χώρας οφείλεται φυσικά πρώτα και κύρια στις κυβερνήσεις της και φυσικά η δεξιά κυβερνά τα 150 από τα 190 χρόνια.
      Απ' την άλλη, και η αριστερά δεν μπορεί να δώσει τις λύσεις.
      Διότι λόγω της μόνιμης αντιπολιτευτικής της θέσης, έχει εθιστεί να λέει όχι σε κάθε αλλαγή.
      Μπορεί να κάνει αξιολόγηση στο δημόσιο; Με τόσο βρισίδι στην αξιολόγηση (όχι μόνο στον τρόπο αλλά και στην ίδια την ουσία της) από τα φοιτητικά και συνδικαλιστικά τους χρόνια, οι ίδιοι άνθρωποι μπορούν να το κάνουν;
      Κι αν βρεθούν αργόμισθοι ή ακατάλληλοι υπάλληλοι, τι θα τους κάνουν; Θα τους απολύσουν ή όχι;
      Μπορεί να λειτουργεί με γνώμονα τη δικαιοσύνη ή μόνο για τους Ξηρούς και τους Σακκάδες καιγόμαστε;

      Είναι καλή ιδέα να πιάσουμε τα θέματα ένα-ένα, αλλά νομίζω πως δε θα 'χει συμμετοχή και άρα δε θα επιτελέσει το σκοπό της.
      Όπως σου είπα, αν γράψω χριστοπαναγίες θα γεμίσει επιδοκιμαστικά σχόλια εδώ μέσα.
      Ή αν γράψω "Ζήτω ο Τσίπρας' θα γεμίσει σχόλια με χριστοπαναγίες εδώ μέσα.
      Παίρνοντας αποστάσεις από όλους και όλα, δυστυχώς τα λέμε μεταξύ... συγγενών και φίλων!

      ΥΓ.: Αχ να χαρείς... Μη μου λες "Ζωή", γιατί συγχύζομαι μ' αυτό το πράμα! Λυπηθείτε με! Θα πάθω τίποτις...

      Διαγραφή
    3. Εμείς θα τη φτιάξουμε την πυξίδα! Αυτό ακριβώς λέω! Ξεκόλλα με τα υπάρχοντα κόμματα στο υπάρχον πολιτικό σύστημα και με τις ιδεοληψίες τους που δεν αφορούν τους υγιώς σκεπτόμενους πολίτες. Αυτά πάνε, χρεωκόπησαν κυριολεκτικά και μεταφορικά και έτσι όπως είναι οργανωμένα και με τον τρόπο που έχουν μάθει να πολιτεύονται δεν μπορούν να λειτουργήσουν εντός ενός άλλου πολιτικού συστήματος ούτε να δώσουν λύσεις στις πραγματικές ανάγκες του κόσμου.
      Το έχω γράψει και παλιότερα εδώ ότι τα κόμματα μόνο κακό έχουν κάνει στην κοινωνία και στο κράτος και θα έπρεπε να καταργηθούν! Έχεις προσέξει δε ότι όταν ένα κόμμα καταλαμβάνει την εξουσία και γίνεται κυβέρνηση, ως κυβέρνηση αποστασιοποιείται από το κόμμα και τις αποφάσεις του; Δες τον Τσίπρα. Αντί να κάνει συνέδριο, έκανε εκλογές!
      Ανάμεσα στις δεσμεύσεις του μνημονίου είναι και "η αποπολιτικοποίηση (sic) της δημόσιας διοίκησης". Γέλασα πολύ! Τι ακριβώς εννοούνε, τι κατάλαβαν και κυρίως πως θα το κάνουν, ο Θεός κι η ψυχή τους!
      Ελπίζω μόνο, επειδή η έννοια είναι αρκετά ευρεία, να μην κατάλαβαν την κατάργηση των πολιτικών διεργασιών, της εκπροσώπησης, του δικαιώματος της απεργίας κλπ. Αν θέλουν όμως να μιλήσουμε για αποκομματικοποίηση, που για μένα είναι το ζητούμενο, υπάρχει ένα άμεσο, εφαρμόσιμο και αποτελεσματικό σε βάθος χρόνου μέσο. Τόσο στις συνδικαλιστικές εκλογές όσο και στις εκλογές για την ανάδειξη εκπροσώπων στα υπηρεσιακά συμβούλια να απαγορεύονται οι κομματικοί συνδυασμοί υποψηφίων. Όλοι οι υποψήφιοι σε ένα ενιαίο ψηφοδέλτιο χωρίς το πατρονάρισμα κανενός! Μπορείς να φανταστείς ποιοι θα σκυλιάσουν, έτσι; Αυτοί που θα χαρούν θα είναι περισσότεροι και θα δοθεί ευκαιρία σε περισσότερους να ασχοληθούν. Δεν αρκεί, αλλά θα ήταν μια καλή αρχή και, όχι, η όποια νέα κυβέρνηση δεν πρόκειται ούτε να διανοηθεί να το κάνει.
      Τέλος πάντων, τέτοιου τύπου ιδέες πρέπει να τις λέμε και να τις συζητάμε (εννοείται με καλοπροαίρετη κριτική με σκοπό τη βελτίωση, δεν είμαστε αυθεντίες!) μπας και καταλήξουμε σε ένα μέτρο σύγκρισης (πρακτικά πια και όχι θεωρητικά) ανάμεσα στο δέον και στο γίγνεσθαι.

      ΥΓ. Μη με προκαλείς! Θα την ξαναναφέρω την ακατανόμαστη!!!

      Διαγραφή
    4. Αυτό που προτείνεις με το ενιαίο ψηφοδέλτιο -και χρονικό όριο εκπροσώπησης θα προσθέσω εγώ- είναι πολύ σωστή ιδέα.
      Εξ όσων γνωρίζω, πάντως, από τα φοιτητικά μου χρόνια, αυτό το αίτημα οι αριστεροί πάντοτε το απέρριπταν ασυζητητί. Διότι πολλοί απ' αυτούς (για να μην πω "οι περισσότεροι") άμα δεν είναι εργατοπατέρες, δε θα χουν τίποτα να κάνουν στη ζωή τους.
      Άμα πάει να περάσει κάτι τέτοιο, θα γίνουν απεργίες διαρκείας στο δημόσιο και θα διαλυθεί το σύμπαν...
      Το ΠΑΜΕ, και οι Συριζο-Ανταρσύες θα το κάνουν καλοκαιρινό...

      Δηλαδή, εγώ μαζί σου!
      Συμφωνώ 100% με την ιδέα.
      Αλλά, όποιος προσπαθήσει να το κάνει... μαύρο φίδι που τον έφαγε!
      Και τελικά, θα κάνει πίσω και θα 'χουμε πάλι τα ίδια.
      Εκεί είναι το πρόβλημα.
      Ότι οι πολλοί που θα χαρούν είναι οι σιωπηλοί.
      Οι λίγοι που θα σκυλιάσουν είναι αυτοί που κάνουν τον θόρυβο και επιβάλλουν τη θέλησή τους κάθε φορά.
      Γιατί οι πρώτοι δεν έχουν συμφέρον, ενώ οι άλλοι έχουν.
      Άστα, έχω απογοητευτεί.

      Διαγραφή
  11. Αναζητούμε ηγέτες και σωτήριες νέες ιδέες μέσα στο ΙΔΙΟ πολιτικό σύστημα; Ε, τότε έχουμε εξασφαλίσει την επαναλαμβανόμενη αποτυχία. Δεν είναι ψέμα ούτε συνομωσιολογία ότι η κοινωνία έχει απολύτως προδοθεί από αυτό. Η ανατροπή του θα μπορούσε να επιτευχθεί αν όλοι σταματούσαμε να βολευόμαστε, να φοβόμαστε και να κάνουμε μπεεεε. Αν στ' αλήθεια γνωρίζαμε την ιστορία, τα ανθρώπινα δικαιώματά μας και τις υποχρεώσεις που απορρέουν από αυτά.
    Και υπάρχουν άνθρωποι που μπορούν να δείξουν κάποιο δρόμο: Για παράδειγμα
    στη θεωρία και στα βιβλία του καθηγητή Κοντογιώργη βρίσκονται αρκετές σχετικές απαντήσεις με τις οποίες η δική μου τουλάχιστον σκέψη και εμπειρία συμφωνεί...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δε θεωρώ ότι έχουμε προδοθεί.
      Θεωρώ ότι απλώς εμείς ζητάμε από το πολιτικό σύστημα να γίνουν πράγματα που είτε δε γίνονται είτε γίνονται και έχουν καταστροφικά αποτελέσματα.
      Εμείς ίσως θα πρέπει να ξαναδούμε τί θέλουμε απ' αυτή τη ρημάδα τη ζωή και τη ρημάδα τη χώρα και εμείς είμαστε αυτοί που θα οδηγήσουμε τα κόμματα σ' αυτό που θέλουμε.
      Όπως οδηγήσαμε τον Τσίπρα στην αντιμνημονιακή πολιτική, έτσι μπορούμε να οδηγήσουμε το κάθε Τσίπρα του μέλλοντος στην πολιτική που θέλουμε.
      Ο Κοντογιώργης, ο Γιανναράς και άλλοι αρκετοί εκφράζουν απόψεις, οι οποίες είναι πολύ χρήσιμες για να το ξαναφιλοσοφήσουμε από την αρχή το πράγμα.

      Διαγραφή
  12. Τι να σχολιασω τωρα;

    Γιώτης

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. Η απορία του Γιώτη κατανοητή. Εδώ σωπαίνουν τα πουλιά... Εν ολίγοις είχαμε τόσα χρόνια φοβερή δημοκρατία μην πω και λαοκρατία, και οι αχάριστοι και αχόρταγοι χειραγωγούσαμε και ποδηγετούσαμε κακώς πολύ κακώς τους καλούς ηγέτες μας...
    Τι να πω; Αυτή η στροφή στο ρεαλισμό... Έρωτας είναι θαρρώ...

    ΑπάντησηΔιαγραφή