Παρασκευή, 18 Σεπτεμβρίου 2015

Το θέμα είναι: "σε ποια φάση βρισκόμαστε;"


Πού να κατευθυνθεί κανείς σ' αυτές τις εκλογές;
Στην ουσία το διακύβευμα είναι ποιος θα διαχειριστεί καλύτερα το μνημόνιο.
Ποιος δηλαδή μπορεί μέσα σ' αυτές τις ασφυκτικές συνθήκες να κρατήσει όρθια την οικονομία και την κοινωνία.
Με λίγα λόγια το δίλημμα είναι: δεξιά διαχείριση ή αριστερή διαχείριση;
(καλά, για τα κόμματα της απόσχισης από τον δυτικό κόσμο, δεν το συζητώ... αν ποτέ δυναμώσουν, θα μας πάνε σε εμφύλιο)

Λοιπόν... τί να επιλέξεις;
Δεξιά ή αριστερή διαχείριση;
Ένας καλός αναλυτής της πολιτικής μου 'λεγε πέρυσι: "η δεξιά είναι καλύτερη για να δημιουργήσει πλούτο και η αριστερά καλύτερη για να τον μοιράσει δικαιότερα".
Μπορώ να πω ότι κατά τη διάρκεια της πρώτης αυτής εμπειρίας από αριστερή διακυβέρνηση, ανέτρεξα πολλές φορές σε αυτήν τη σοφή ρήση.
Σκεπτόμενος πάντοτε: "Σε ποιο σημείο βρισκόμαστε; Στη φάση που πρέπει να αυξήσουμε τον παραγόμενο πλούτο ή στη φάση που πρέπει να τον διανείμουμε δίκαια;"

Κάποιος θα πεταχτεί και θα μου πει: "μα καλά... δεν μπορούν να γίνουν και τα δύο ταυτόχρονα;"
Θα απαντήσω "δυστυχώς, όχι"
Στον καπιταλισμό (όπως και σε κάθε άλλο σύστημα), η οικονομική ανάπτυξη και η ακριβοδίκαιη κατανομή του πλούτου είναι αδύνατο να συμβούν ταυτόχρονα.
Βρίσκονται βέβαια σε διαλεκτική σχέση μεταξύ τους και επικρατεί άλλοτε το ένα και άλλοτε το άλλο, αλλά ταυτόχρονα δε γίνονται.
Βέβαια η κυριαρχία του ενός δεν ακυρώνει εξ ολοκλήρου το άλλο, αλλά όσο να 'ναι μιλάμε για αντίρροπες δυνάμεις που τραβούν εκατέρωθεν ένα σκοινί.

Επομένως, επιστρέφουμε στο καίριο ερώτημα: τι έχει ανάγκη η χώρα μας σήμερα περισσότερο;
Να αυξήσει τον παραγόμενο πλούτο;
Ή να μοιράσει δικαιότερα τον τρέχοντα πλούτο;


Νομίζω πως όλοι συμφωνούμε πως ζούμε σε μια χώρα ελλειμματική που (αφού τις καλές εποχές κατάπιε την κάμηλον) σήμερα διυλίζει τον κώνωπα πλέον για να βρει τρόπο να πληρώσει τις υποχρεώσεις της, εσωτερικές και εξωτερικές.
Φόροι επί φόρων και περικοπές επί περικοπών, προκειμένου να ισοσκελιστεί ο κρατικός προϋπολογισμός και τα έσοδα να φτάσουν τα έξοδα.
Κι επειδή δεν τα φτάνουν, έρχονται οι Ευρωπαίοι και καλύπτουν τη μαύρη τρύπα του ελλείμματος, με αντάλλαγμα σκληρά μέτρα λιτότητας.
Και, επειδή τρόπος για να ξεφύγει πραγματικά από αυτήν την κατάσταση δεν είναι φυσικά οι ονειρώξεις των εμφυλιοπολεμικών (α συγνώμη δεν υπάρχουν εμφύλιοι, παρά μόνο ταξικοί πόλεμοι), αλλά μοναδικός τρόπος για να ξεφύγουμε πραγματικά απ' αυτήν την αδιανόητη κατάσταση είναι η αύξηση του πλούτου.
Αν αυξηθεί ο πλούτος που παράγει η χώρα, τότε θα έρθουν τα πλεονάσματα που θα μας απαλλάξουν από την υποχρέωση επιβολής νέων μέτρων λιτότητας και οι θετικοί ρυθμοί ανάπτυξης θα διατηρήσουν τις υφιστάμενες θέσεις εργασίας και θα δημιουργήσουν νέες.
Μόνο αν επιτευχθούν αυτά θα ξεφύγει η χώρα από τη μνημονιακή λιτότητα και φυσικά μόνο αν επιτευχθούν αυτά θα καταστεί δυνατή η πραγματική επαναφορά των εργασιακών δικαιωμάτων και η αύξηση των μισθών και των συντάξεων.

Όσες απόπειρες κι αν κάνουν οι κυβερνώντες για διά νόμου αύξηση του κατώτατου μισθού, δεν υπάρχει ούτε μια περίπτωση στο εκατομμύριο να ανέβουν πραγματικά οι μισθοί.
Αφού το αξίωμα "ουκ αν λάβοις παρά του μη έχοντος" (λέγε με και "αγορά") είναι ισχυρότερο από τον οποιοδήποτε εργασιακό νόμο.
Κακά τα ψέματα, οι περισσότερες επιχειρήσεις (και ιδίως οι πιο ανίσχυρες) δεν είναι σε θέση να αυξήσουν μισθούς.
Και επομένως ένα νομοθέτημα αύξησης μισθών είτε θα τις οδηγούσε στην παρανομία (δηλαδή να τα δίνουν εικονικά, αλλά στην πραγματικότητα να πληρώνουν λιγότερα) είτε σε απολύσεις (για να διατηρήσουν ανέπαφο το άθροισμα του εργασιακού κόστους) είτε σε λουκέτο (και να ησυχάσουν).
Και βέβαια αυτές που θα επιβιώσουν θα είναι οι μεγάλες επιχειρήσεις, οι οποίες μπορούν να απορροφήσουν για ένα διάστημα (ώσπου να κλείσουν οι μικρές) την αύξηση του εργασιακού κόστους, ώσπου να το ξανακατεβάσουν, όντας μόνες τους στην αγορά και με μεγαλύτερη ανεργία.
(μιλάμε δηλαδή για φιλολαϊκή παρέμβαση που καταλήγει -άθελά της- φιλο-ολιγαρχική και ολιγοπωλιακή!)
Ταυτόχρονα,  είναι δεδομένο πως, όσο έξω από την πόρτα του κάθε εργοδότη στοιβάζονται εκατοντάδες άνεργοι, τόσο οι μισθοί θα κρατιούνται χαμηλά και θα χαμηλώνουν έτι περισσότερο, λόγω του θεμελιώδους διπόλου "προσφορά-ζήτηση".

Άρα, ρεαλιστικά δεν μπορούμε να μιλάμε για αποκατάσταση της εργασιακής κανονικότητας, αν και εφόσον α) δεν κινηθεί χρήμα στην αγορά και β) δε μειωθεί αισθητά η ανεργία.
Το ερώτημα λοιπόν είναι τελικά πώς θα κινηθεί χρήμα στην αγορά και πώς θα δημιουργηθούν πολλές νέες θέσεις εργασίας.


Πώς θα γίνουν λοιπόν αυτά;
Τι είδους διαχείριση χρειάζεται για την επίτευξή τους;

Ο ΣΥΡΙΖΑ μέχρι στιγμής έχει δείξει πως τον ενδιαφέρει να προστατεύσει τα μεγαλύτερα θύματα της κρίσης: αυτούς δηλαδή που αυτή τη στιγμή δυσκολεύονται να επιβιώσουν, δίνοντάς τους επιδόματα, κάρτες σίτισης κλπ.
Αφενός θετική πρωτοβουλία, αφού κάθε νοήμων άνθρωπος αντιλαμβάνεται την ανάγκη προφύλαξης αυτών των ανθρώπων.
Αφετέρου, όμως, οικονομικά αδιέξοδη.
Οι Κινέζοι λέγανε "μη δώσεις ψάρι στον πεινασμένο - μάθε τον να ψαρεύει".
Ο ΣΥΡΙΖΑ λοιπόν αυτό που κάνει είναι να δίνει ψάρι στον πεινασμένο.
Αλλά ως πότε;
Το θέμα δεν είναι να αυξηθούν οι κάρτες σίτισης σ' αυτούς που τις έχουν ανάγκη.
Το θέμα είναι να μειωθούν αυτοί που τις έχουν ανάγκη.
Και αυτοί θα μειωθούν μόνο αν τα λεφτά κατευθυνθούν στοχευμένα εκεί που θα δημιουργηθούν θέσεις εργασίας, ώστε να πιάσουν δουλειά αυτοί που ζουν σε συνθήκες απόλυτης φτώχειας και να πάψουν να 'χουν ανάγκη τις κάρτες σίτισης.

Βέβαια, μέχρι να αποδώσουν αυτές οι κινήσεις, είναι απαραίτητη η μέριμνα για να φάνε στο μεταξύ αυτοί οι άνθρωποι.
Αυτό που λέω, όμως, είναι ότι πρέπει το βάρος να πέσει κυρίως στην εύρεση δουλειάς.
Και ενδεχομένως να είχε θετικότερα αποτελέσματα η επιδότηση της εργασίας αυτών των ανθρώπων παρά η επιδότηση της ανεργίας τους.
Αφού το κράτος τα δίνει που τα δίνει αυτά τα χρήματα, καλύτερο θα ήταν να τους τα δίνει ανταποδοτικά για κάποιο έργο που παράγουν και όχι ως επίδομα.
Αυτό θα κάνει καλό και στους ίδιους που θα επανενταχθούν στην παραγωγική διαδικασία και δε θα αισθάνονται αδύναμοι και εκτός κοινωνίας, θα κάνει καλό και στην οικονομία αφού θα αυξηθεί ο οικονομικά ενεργός πληθυσμός και η παραγωγικότητα, αλλά και στην κοινωνία εν γένει, αφού με την εργασία τους θα καλύψουν κάποια ανάγκη.
Χρειάζεται να πέσει ρευστό στην αγορά. Νέο χρήμα. Και αυτό μπορεί να πέσει μέσω επενδύσεων δημοσίων και ιδιωτικών, μέσω επιδοτήσεων, μέσω τόνωσης της απασχόλησης κλπ.
Τα λεφτά γι' αυτούς τους σκοπούς υπάρχουν. Είναι 35 δισ. ευρώ του πακέτου Γιούνκερ για το 2014-2020, αλλά και ένα αδιάθετο (ακόμη!) μέρος του προηγούμενου πακέτου ΕΣΠΑ (2007-2013).


Αλλά και οι συντάξεις, για να μη μειωθούν περαιτέρω και να υπάρξει τρόπος να διατηρηθούν  και να αυξηθούν, ει δυνατόν, στο μέλλον, πρέπει κάπως να πληρώνεται το ασφαλιστικό σύστημα.
Και, όπως ξέρουμε όλοι, το ασφαλιστικό σύστημα είναι σε πλήρη κατάρρευση και κρατιέται με τα δόντια από τον κρατικό προϋπολογισμό, ο οποίος πλέον δεν μπορεί να το τροφοδοτήσει επαρκώς.
Για να κρατηθούν είτε άμεσα είτε μακροπρόθεσμα οι συντάξεις σε αξιοπρεπή επίπεδα, θα πρέπει να αυξηθούν τα χρήματα που εισρέουν στα ταμεία από τους εργαζομένους.
Αλλιώς το τσεκούρι στις συντάξεις είναι αναπόφευκτο.

Η τακτική του ΣΥΡΙΖΑ (και εν γένει της αριστεράς), όμως, να αυξήσει τις ασφαλιστικές εισφορές ανά εργαζόμενο είναι αδιέξοδη, διότι και μειώνει εμμέσως το εισόδημα του εργαζομένου, αλλά και αυξάνει το εργασιακό κόστος με αποτέλεσμα είτε τον περιορισμό των θέσεων εργασίας είτε την αύξηση της μαύρης εργασίας εις βάρος των ταμείων.
Αυτό που πρέπει να γίνει για να αυξηθούν τα έσοδα των ταμείων είναι η αύξηση των εργαζομένων και όχι η αύξηση των εισφορών ανά ασφαλισμένο. Το τελευταίο είναι οικονομικά εγκληματικό.
Πρέπει, μάλιστα, να μειωθούν οι εισφορές ανά εργαζόμενο, ώστε να δοθεί κίνητρο για δημιουργία νέων θέσεων εργασίας (το σημερινό 41% του μισθού ως εισφορά είναι γελοίο).
Επιστρέφουμε λοιπόν στο κυρίαρχο ζητούμενο: μείωση της ανεργίας- αύξηση της εργασίας.

Αλλά για να γίνουν αυτά τα πράγματα, πρέπει να τα σκεφτούν και να τα εφαρμόσουν οι όποιοι κυβερνώντες.
Και δυστυχώς βρισκόμαστε μεταξύ Σκύλλας και Χάρυβδης.
Απ' τη μια έχουμε τον ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος, για να σώσει την... ψυχή του από την ψήφιση του μνημονίου, είναι ικανός να ρίξει όλα τα λεφτά στα συσσίτια και στις κάρτες αλληλεγγύης, που, όπως δείξαμε παραπάνω, αν δε συνοδευτούν από πολιτικές επανένταξης στην αγορά εργασίας και πολιτικές στήριξης της αγοράς με ρευστό, είναι αδιέξοδες και αποτελούν απλώς κυνήγι της σκιάς μας, με αποτέλεσμα λόγω της οικονομικής αναποτελεσματικότητας των μέσων, να καταλήγουμε πάλι σε νέα μέτρα.
Απ' την άλλη έχουμε τη ΝΔ, η οποία έχει αποδείξει πως, αν και αντιλαμβάνεται αυτό που λέω, δεν την πολυκόφτει και διαθέτει μεγάλο μέρος των κονδυλίων σε "ημετέρους" και σε μεσάζοντες της κατάρτισης, με αποτέλεσμα ένα μέρος των κονδυλίων να πέφτει στην πραγματική οικονομία και ένα άλλο να οδηγείται στις... Ελβετίες. Επίσης, δεν την πολυκόφτει γι' αυτούς που βρίσκονται σε απόλυτη ένδεια και δεν έχει κανένα πρόβλημα να προχωρήσει σε πλήρη απελευθέρωση πλειστηριασμών κλπ.

Αυτό το 7μηνο έγιναν πολλά και σημαντικά, τα οποία μάλλον έπρεπε να γίνουν.
Έπρεπε να ειπωθεί επιτέλους ένα "όχι" σ' αυτά τα παράλογα και αδιέξοδα προγράμματα λιτότητας.
Έπρεπε ο Έλληνας να βροντοφωνάξει πως δεν πάει άλλο.
Αλλά, εφόσον είναι αυτές οι παγκόσμιες συνθήκες, ο Έλληνας είναι προφανές πως δε θα τα καταφέρει μόνος του εναντίον όλων και όσοι τον ωθούν να πολεμήσει μέχρι τέλους μόνος του ολόκληρο το παγκόσμιο οικονομικο-πολιτικό σύστημα είναι είτε αφελείς είτε επικίνδυνοι.
Ο Έλληνας έκανε αυτό που έπρεπε να κάνει, αντιμετωπίζοντας ακόμη και τον έσχατο κίνδυνο.
Δε θα κάτσει να θυσιαστεί ως Ιφιγένεια, όμως, για να σωθούν οι άλλοι!
Δε θα γίνει ο μαλάκας της υπόθεσης για να του κάνουν μεγαλοπρεπές μνημόσυνο μετά οι υπόλοιποι εξαίροντας τον ηρωισμό του κουφαριού του απέναντι στην ευρω-αυτοκρατορία.
Ας κάνουν τώρα κάτι και οι άλλοι ευρωπαϊκοί λαοί που μαστίζονται από τη λιτότητα, για να αλλάξουν τη μοίρα τους και να μην περιμένουν τα πάντα από τον Έλληνα.
Δεν μπορεί όμως η χώρα μας να βρίσκεται διαρκώς σε εμπόλεμη κατάσταση!
Τώρα, μετά τη μάχη, χρειάζεται ηρεμία, ανασύνταξη και σταθεροποίηση στη χώρα, για να κλείσουν οι πληγές που αναγκαστικά και αναπόφευκτα άνοιξαν κατά τη διάρκεια της 7μηνης σκληρής και αιματηρής μάχης με τους δανειστές..

(σ.σ. Το ότι αυτούς τους 7 μήνες η χώρα μου βίωνε έναν πόλεμο με τους ξένους δανειστές με οδήγησε προφανώς στην επιλογή να στηρίζω απόλυτα τον εκφραστή και εκπρόσωπο της χώρας μου, τον πρωθυπουργό της, Αλέξη Τσίπρα. Το θεωρώ πατριωτικό καθήκον. Αυτό δε σημαίνει, όμως, πως συμφωνούσα με όλα όσα γίνονταν. Ήδη απ' τον Απρίλη με έζωναν τα φίδια για το πού πάμε. Αλλά η ώρα του πολέμου είναι ακατάλληλη για διαφωνίες. Ο πόλεμος απαιτεί πίστη και πειθαρχία. Τώρα, όμως, με τα όπλα να έχουν σιγήσει, μπορούμε πια να κάνουμε μια γενικότερη κριτική για όσα έγιναν και όσα πρέπει να γίνουν στο εξής. Φίλος μεν Τσίπρας, φιλτάτη δε η χώρα...)


Και τώρα, τί να επιλέξει κανείς;
Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα.
Απ' τη μια ιδεοληπτικοί με συνειδησιακό πρόβλημα κι απ' την άλλη η ολιγαρχία δυο αιώνων.
Οι μεν βγάζουν... φλύκταινες όταν ακούν για κάτι ιδιωτικό και βλέπουν τον ψιλικατζή ως... κεφάλαιο που πρέπει να συντρίψουν, ενώ οι δε είναι σε θέση να καταπιούν τα δικαιώματα των μισθωτών ιδιωτικού και δημοσίου τομέα.

Ίσως η απάντηση να βρίσκεται πίσω απ' το αρχικό ερώτημα:
Η χώρα μας είναι αυτή τη στιγμή στη φάση που έχει ανάγκη περισσότερο να αυξήσει τον παραγόμενο πλούτο ή να να μοιράσει δίκαια τον παραχθέντα πλούτο;
Θεωρώ πως μάλλον τον πρώτο ισχύει περισσότερο στην παρούσα φάση.
Και στη συνέχεια, αφού παραχθεί πλούτος, να κοιτάξουμε να τον μοιράσουμε δικαιότερα.

Και τελοσπάντων, οι σοσιαλιστές τα έχουν σκεφτεί όλα, εκτός από το πώς θα παράγουν πλούτο...
(αφού αντιτίθενται στο κέρδος που αναμφισβήτητα είναι και το βασικό κίνητρο της παραγωγής.)
Εξάλλου, όπως έλεγε και ο πάντα εύστοχος Τσώρτσιλ: "Ο καπιταλισμός έχει ένα ελάττωμα: την άνιση κατανομή του πλούτου. Ενώ ο σοσιαλισμός την ίση κατανομή της φτώχειας"...


ΥΓ.: Σκέφτομαι ώρες-ώρες: Βρε αδερφέ, αφού δεν το γλιτώνουμε... θα εφαρμοστεί που θα εφαρμοστεί το γαμημένο το μνημόνιο... ας το εφαρμόσουν τουλάχιστον αυτοί που μπορούν, γιατί οι άλλοι ή θα αυτοδιαλυθούν στα εξ ων συνετέθησαν ή θα ξαναδιασπαστούν και θα 'χουμε πάλι τα ίδια: εκλογές και μπάχαλο κάθε τρεις και λίγο, με τη χώρα να βαδίζει σε τεντωμένο σκοινί διαρκώς.

33 σχόλια:

  1. Δηλαδη το εναλλακτικο στο μνημονιο σχεδιο για το οποιο αγωνιστηκαμε 5 χρονια ηταν να φωναξουμε για 7 μηνες κι οταν ξεκαβλωσουμε να ψηφισουμε μνημονιο δικαιωνοντας την δεξια περι μονοδρομου; Κι οταν διαχειριστεις με αριστερο τροπο ενα δεξιο μνηνονιο τι νομιζεις οτι θα γινει; Η αντιθεση θα φανει κι ο κοσμος θα επιλεξει τον αυθεντικο εκφραστη αργα η γρηγορα και εσυ θα μεινεις στιγματισμενος. Το ζητουμενο ηταν κ παραμενει το συνεκτικο σχεδιο παραγωγικης ανασυγκροτησης και αναδιανομης εναντιον των πολιτικων της λιτοτητας κι οχι η επιβεβαιωση της τελευταιας. Ειναι εφικτη η επανεκκινηση της ελλ. οικονομιας εντος μνημονιακων πολιτικων; Αυτο ειναι το ερωτημα κι οχι η αναζητηση ενος καλου δεξιου κομματος το οποιο θα αυξησει την παραγωγη(;) κ μην καθεσαι κ παιρνεις σοβαρα τις ανοησιες που (υποτιθεται) οτι ειπε ο Τσωρτσιλ. Αυτα εν ολιγοις....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Στα ερωτήματα που πολύ ορθά θέτεις απαντώ εμμέσως στο κείμενο και θα απάντήσω άμεσα εδώ.
      Το πρόβλημα είναι ότι δεν υπάρχει αντιμνημονιακό σχέδιο παραγωγικής ανασυγκρότησης, παρά μονάχα αερολογίες.
      Και υπάρχουν μόνο αερολογίες διότι πιθανότατα επί του παρόντος δεν μπορεί να υπάρξει εναλλακτικό σχέδιο παραγωγικής ανασυγκρότησης.
      Η παγκόσμια οικονομική και πολιτική συγκυρία καθώς και η καταστροφή που έχει υποστεί η ελληνική οικονομία και κοινωνία δεν επιτρέπουν προς το παρόν τέτοια σχέδια.
      Όσο για το σχέδιο αναδιανομής, θα επαναλάβω εδώ ότι για να αναδιανείμεις τον πλούτο, πρέπει πρώτα να τον παράγεις.
      Στην Ελλάδα το Νο1 πρόβλημα δεν είναι η αναδιανομή του πλούτου, διότι απλούστατα τα 7 τελευταία χρόνια έχει απωλέσει κοντά το 30% του ΑΕΠ της.
      Το πρόβλημα λοιπόν δεν είναι στη διαίρεση του αθροίσματος, αλλά στο ίδιο το άθροισμα.
      Πρέπει η χώρα να ξαναπαραγάγει πλούτο.
      Δηλαδή να υπάρξει ανάπτυξη. Χωρίς αυτήν, δεν μπορεί να γίνει τίποτα.
      Και καλώς ή κακώς, η αστική παράταξη ξέρει καλύτερα αυτή τη δουλειά από την παράταξη των "μη προνομιούχων".

      Διαγραφή
  2. Δεν ξέρω αν ισχύει το γενικό απόφθεγμα για τον καπιταλισμό και το σοσιαλισμό. Εκείνο όμως που ξέρω σίγουρα είναι ότι το κόμμα που λες ότι εκπροσωπει τον καπιταλισμό ( η ΝΔ προφανώς) κυβερνούσε αυτόν τον τόπο για πολλά χρόνια και δεν είδαμε να παράγεται πλούτος. Ειδαμε κατασπατάληση κονδυλίων σε ημέτερους, κρατικοδίαιτους επιχειρηματίες κλπ και καταστροφή της παραγωγικής βάσης της οικονομίας.

    Τα τελευταία χρόνια με το μνημόνιο και τις κυβερνήσεις ΝΔ - ΠΑΣΟΚ μειώθηκε κατά 25% ο παραγόμενος πλούτος ενώ συγχρόνως έγινε μια ενελώς άδικη κατανομή - όχι του παραγόμενου πλούτου βέβαια αλλά της παραγόμενης φτώχειας. Καμμία σοβαρή επένδυση - εκτός αν θεωρούμε επένδυση το ξεπούλημα του ΟΠΑΠ στον κολλητό του Σαμαρά.

    Το δίλλημα λοιπόν δεν είναι αυτοί που θα αυξήσουν τον πλουτο ή αυτοί που θα μοιράσουν διακιότερα τη φτώχεια. Το ερώτημα είναι αν θα υπάρξει παραγωγή πλούτου με σωστή διαχείριση κονδυλίων και αναπτυξιακές προοπτικές ή κατασπατάληση παλι σε ημέτερους χρημάτων που θα καταλήξουν σε θυρίδες στην Ελβετία.

    Επίσης το ερώτημα είναι αν το μνημόνιο θα εφαρμοστεί με τρόπο ώστε να προστατευθούν κατά το δυνατό οι κοινωνικά αδύνατοι ώστε να μην έχουμε άλλες αυτοκτονίες, παιδιά που λυποθυμάνε από πείνα ή συμπολίτες μας χωρίς ρεύμα και θέρμανση, βρίσκοντας χρήμα από τις λίστες και τους φοροφυγάδες ή θα αφήσουμε την κονωνία να πεθάνει για να προστατεύσουμε τους ολιγάρχες και του κολλητούς τους.

    Δνε ξέρω αλλά για μένα τουλάχιστον τα πράγματα σε αυτή την αναμέτρηση είναι πολύ ξεκάθαρα...

    Γιάννης Τ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Για να αρχίσω απ' το τέλος, θα πω πως δυστυχώς το μνημόνιο δεν αφήνει περιθώρια αισιοδοξίας για να προστατευτούν οι πιο αδύναμοι, διότι θα είναι ασφυκτικός ο έλεγχος των τροϊκανών.
      Αλλά, ακόμη κι αν δεχτούμε πως μπορούν να γίνουν κάποιες μικροπαρεμβάσεις σε αυτούς τους τομείς, θα πω πως δεν αντιμετωπίζουν πραγματικά το πρόβλημα.
      Διότι, το κυριότερο διακύβευμα δεν είναι τα συσσίτια, αλλά το να μειώνονται αυτοί που χρειάζονται δωρεάν σίτιση ή ρεύμα,
      Και ο ΣΥΡΙΖΑ (και συνολικά η αριστερά) λόγω της αντι-αναπτυξιακής λογικής του δυστυχώς με τη διακυβέρνησή του δε θα μπορέσει να μειώσει τον κόσμο των συσσιτίων και του δωρεάν ρεύματος.

      Η ΝΔ, απ' την άλλη, όπως είπα παραπάνω και συμφωνούμε όλοι νομίζω, είναι το κόμμα-εκπρόσωπος της αστικής τάξης.
      Δηλαδή εκφράζει κατά προτεραιότητα τα συμφέροντά της.
      Το θέμα όμως είναι ότι σε περιόδους που το κύριο ζητούμενο είναι η αύξηση του παραγόμενου πλούτου, τότε έστω και για σύντομο χρονικό διάστημα, τα συμφέροντα αστικής τάξης και λαϊκών στρωμάτων συμπίπτουν.

      Και, όπως και να το κάνουμε, ακόμη κι αν δε μας αρέσει αυτό, στο τέλος του '14 προβλεπόταν ανάπτυξη έως και 2,5% για το 2015, ενώ τώρα προβλέπεται ύφεση 2,5%.
      Δηλαδή η αριστερή διαχείριση κατάφερε να μειώσει μέσα σε 7 μήνες κατά 5% το ΑΕΠ, σε μια περίοδο που όχι μόνο είχε σταθεροποιηθεί, αλλά βάδιζε δειλά-δειλά προς τα πάνω.

      Βέβαια, εμείς έχοντας κουραστεί απ' τις πολιτικές λιτότητας, επιλέξαμε τον Ιανουάριο να διεκδικήσουμε το κάτι καλύτερο με τον ΣΥΡΙΖΑ, το οποίο όμως δεν ήρθε λόγω και ενδογενών αδυναμιών.
      Και καλά κάναμε και το δοκιμάσαμε, αν θες.
      Αλλά τελοσπάντων, τώρα αφού είδαμε, νομίζω πως φάνηκε πως ο ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί να υπηρετήσει το σχέδιο της παραγωγικής ανασυγκρότησης της χώρας.
      Όχι ότι η ΝΔ κάνει κάτι, αλλά τουλάχιστον δεν τα κάνει χειρότερα.
      Και λίγη σταθεροποίηση αυτή τη στιγμή την έχει ανάγκη η οικονομία και η κοινωνία.

      Διαγραφή
  3. Σε φάση αφασίας βρισκόμαστε και μόνο. Αυτό καταλαβαίνω από όσα ακούω πια.

    Ας μην θέλουμε να έχουμε μνήμη μίγας πια! Νομίζω ότι φτάνει! τα τελευταία χρόνια λέγαμε ότι θέλαμε να ξεράσουμε με όσα βιώναμε, ε, τώρα ήρθε η ώρα να ξεράσουμε με τις μεταλλάξεις που θα υποστούμε όλοι! Έλεος!!!

    Όταν διάβασα το κείμενο το πρωί (και δεν προλάβαινα), ήθελα να γράψω διάφορα που ταιριάζουν πάρα πολύ σε όσα λέει ο αναγνώστης Γιάννης Τ. πιο πάνω, οπότε, για να μην σε κουράζω, θεώρησε ότι με καλύπτουν ως απάντηση στον προβληματισμό που θέτεις.

    Θα πρόσθετα μόνο ότι δεν πιστεύω σ' αυτόν τον διαχωρισμό δεξιάς και αριστεράς, διότι στις μέρες μας πια δεν είναι απόλυτος. Κάποτε μπορεί, στην θεωρία σίγουρα. Μην ξεχνάμε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι τόσο αριστερά, αλλά πλησιάζει περισσότερο προς το κέντρο - ούτε ποδόσφαιρο να παίζαμε...!

    Όσο γι' αυτά που λες στο υστερόγραφό σου και φυσικά εννοούνται μέσα σε όλο το κείμενο, μπορεί να αντιλαμβάνομαι την ανησυχία σου - γιατί αν δεν πάρει αυτοδυναμία, θα τραβιόμαστε για καιρό όπως στις αρχές του προηγούμενου αιώνα - αλλά αρνούμαι κατηγορηματικά να σκύψω τόσο πολύ το κεφάλι ή να στήσω τόσο πολύ πισινό στα δεξιά - δεξιόστροφα, γνωστά απορρίματα!!! Ούτε θα δεχόμουν ποτέ μια συνεργασία μαζί τους..!!!
    Ξέρουμε πολύ καλά πώς θα εφαρμόσει το μνημόνιο η δεξιά και η συνομοταξία της και δεν έχουμε καμία απορία να λύσουμε, ενώ για τους άλλους δεν γνωρίζουμε παρά ελάχιστα κι αυτά βγαλμένα μέσα από εικασίες. Συν του ότι έχουν φορτωθεί - όπως ήταν αναμενόμενο όλη την σαπίλα των προηγούμενων "καθαρών" σκουπιδιών και την οργή του "απατημένου" λαού!!! Δεν μπορούμε να έχουμε άποψη εφόσον δεν τους είδαμε να το εφαρμόζουν.

    Και για μένα σ' αυτές τις εκλογές τα πράγματα είναι ξεκάθαρα, όπως δείχνουν οι συνθήκες μέχρι τώρα πάντα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Εγώ πάλι πιστεύω πως υπάρχουν πολλές φορές που, ενώ τασσόμαστε με τη μία πλευρά, μπορεί να διαπιστώσουμε ότι σε κάποιο ζήτημα είχε τα δίκια της και η άλλη πλευρά.
      Στην αρχαία Αήνα, η παράταξη του λαού (η δημοκρατική) είχε ηγέτη τον Αλκιβιάδη, ο οποίος το 415 π.Χ. παρέσυρε την κραταιά ως τότε δύναμη σε μια ναυμαχία με τους Σπαρτιάτες στην οποία αποδεκατίστηκε ο στόλος.
      Οι ολιγαρχικοί (διά του ηγέτη τους, Νικία) προεδοποιούσαν τους δημοκρατικούς για τον τεράστιο κίνδυνο που περιείχε το σχέδιό τους.
      Και δικαιώθηκαν.
      Αμέσως μετά τη Σικελική εσκτρατεία, ένας πολίτης προερχόμενος από την παράταξη των δημοκρατικών, σε ποιον θα έπρεπε να δώσει τα κλειδιά του κράτους;
      Στον Αλκιβιάδη, που παρά την καθαρότητά του και την ιδεολογική τους εγγύτητα, οδήγησε την πόλη σε μια συντριβή που δεν μπόρεσε να προβλέψει;
      Ή μήπως στον Νικία, που παρά τις ιδεολογικές τους διαφορές, απέδειξε πως σε εκείνη τη φάση είχε σοφότερη αντίληψη του ζητήματος;
      Το σωστό δεν είναι πάντα με τη μια μεριά.
      Άλλοτε είναι από δω και άλλοτε από κει.
      Απλώς υπάρχουν συνθήκες κατά τις οποίες καθίσταται χρησιμότερη για τον τόπο είτε η μία είτε η άλλη παράταξη.

      Δηλαδή, για να 'ρθω στο θέμα μας, η αστική παράταξη εν συνόλω επιβεβαιώθηκε στις προειδοποιήσεις της για το τί θα γίνει αν έβγαινε ο ΣΥΡΙΖΑ και επιχειρούσε να εφαρμόσει αυτά που πρέσβευε και υποσχόταν.
      Δυστυχώς έπεσε μέσα στα περισσότερα (θα υπάρξει αδιέξοδο στις διαπραγματεύσεις, θα χαθούν οι οφειλόμενες δόσεις, θα χαθούν τα ΕΣΠΑ, θα κλείσουν οι τράπεζες, το δημόσιο θα κάνει στάση πληρωμών κλπ).
      Το σχέδιο δεν τράβηξε, παρόλο που προσπαθήσαμε αρκετά είναι η αλήθεια- και ο Τσίπρας αναμφισβήτητα το πάλεψε.
      Σήμερα όμως που τα είδαμε όλα αυτά, και που ξέρουμε πως για πολλά δε φταίνε μόνο οι δανειστές αλλά και η ανικανότητα του ΣΥΡΙΖΑ να κυβερνήσει (αφού έχει μπερδέψει τη διοίκηση μιας χώρας με συνέδριο συνιστωσών, όπου ο καθένας βαράει το νταούλι του), θεωρώ πως καλύτερο είναι να μην του δοθεί άλλη ευκαιρία, καθώς είναι αδιόρθωτος.
      Άκουγα και χθες τον Τσίπρα και σήμερα τον Σταθάκη να επιμένουν πως οι φόροι δεν είναι πρόβλημα, παρά μόνο η... γραφειοκρατία και η... διαφθορά!
      Και λέω "ρε πούστη μου είναι δυνατόν;αυτοί ούτε καν σκέφτονται τη μείωση των φόρων που ισοπεδώνουν την οικονομία και την κοινωνία. Άρα δεν παίζει ούτε καν να ψάξουν ισοδύναμα, αφού τα βρίσκουν μια χαρά. Αλλά τί να κάνεις; Αριστερές ιδεοληψίες..."

      Και τελοσπάντων, εμένα τα "πίσω-μπροστά" και τα "παλιό-νέο" δε μου αρέσουν και δεν θεωρώ ότι καλύπτουν το πραγματικό πολιτικό διακύβευμα.
      Η διαφθορά κλπ είναι σημαντικό κομμάτι της διοίκησης, αλλά δεν είναι το μόνο.
      Τι να το κ΄σνω να δω -λέεεεεμε τώρα- τον Μπόμπολα στη φυλακή, αν εγώ δεν έχω να βγάλω το μήνα;
      Το πρώτιστο που με απασχολεί είναι να αντιμετωπιστούν τα οικονομικά προβλήματα και πολύ μετά βάζω ζητήματα όπως οι τηλεοπτικές συχνότητες.
      Η ζωή μου δε θα βελτιωθεί αν δω τον Αλαφούζο να πληρώνει περισσότερους φόρους, αλλά αν και όταν δω τον εαυτό μου να έχει λιγότερους φόρους.

      Διαγραφή
    2. Τα οικονομικά προβλήματα δεν θα αντιμετωπιστούν με μία κυβέρνηση της δεξιάς ούτε καν με μια κυβέρνηση συνεργασίας, που θα είναι κι αυτή μέσα και το γνωρίζεις πολύ καλά. Δεν δώσανε κάνενα βάρος στην παραγωγή, τον πλούτο και την πρόοδο της χώρας. Όποιο πλεόνασμα φάνηκε ότι υπήρξε τα τελευταία χρόνια προήλθε από την υπερφορολόγηση και τιςτεράστιες περικοπές στον δημόσιο τομέα, τα ταμεία άδειασαν και πολλοί τομείς με πρώτο την υγεία καταστράφηκαν. Τα έλεγες και ο ίδιος όταν συνέβαιναν και ήταν τόσο εξόφθαλμα!!!
      Παλιότερα που έδιναν Πασοκ και ΝΔ βάρος στην ανάπτυξη και την παραγωγή του τόπου το έκαναν, για να φάνε με χρυσά κουτάλια οδηγώντας μας στην πλήρη καταστροφή σιγά-σιγά και αναίμακτα, εμπλέκοντας και μεγάλο μέρος του πληθυσμού στην διαφθορά.
      Όσο για το θέμα της δικαιοσύνης δεν θα γίνει και τίποτε αν πάνε κάποιοι μεγαλοκαρχαρίες στην φυλακή, αλλά συμμορφωθούν και πάρα πολλοί πολίτες που έκαναν γλέντι στις πλάτες των άλλων. Κι αυτό αν δεν αλλάξει, δεν θα κάνουμε κανένα βήμα προόδου, μια και θα συνεχίζουμε την υποτιθέμενη προσπάθεια ανάπτυξης πάνω στα ίδια πλαίσια. Όσο για τις θέσεις εργασίας θα είναι σχέση δουλοπάροικου και εργοδότη, όπως ήδη γίνεται σε μεγάλο βαθμό!
      Μην το ψάχνεις δεν υπάρχει ελαφρυντικό ούτε δικαιολογία!!!

      Σχετικά με την δεύτερη ευκαιρία που λες ότι δεν πρέπει να δοθεί στον Τσίπρα, γιατί είναι αδιόρθωτος, δεν καταλαβαίνω με ποιο δικαίωμα είμαστε κρίνουμε τόσο αυστηρά κάποιον που είχε μία ευκαιρία και όσα έκανε ήταν ψίχουλα μπροστά σ' αυτά που έπρατταν τόσα χρόνια οι αιώνιοι αδιόρθωτοι, στους οποίους δώσαμε άπειρες ευκαιρίες, για να ασελγούν επάνω μας;;;;
      Εκεί είναι αποδεδειγμενη η εσκεμμένη ανικανότητα και με βραβεία διεθνή!!! Μην τρελαθούμε!!!
      Το διακύβευμα κατά βάθος είναι πολύ πιο σοβαρό από τους φόρους, τα μνημόνια κλπ παρατρεχάμενα και δυστυχώς δεν το έχουμε συνειδητοποιήσει.
      Αυτά, και ανησυχώ πολύ με όσα διαβάζω. Αισθάνομαι ότι έχασες εντελώς την πυξίδα σου...

      Διαγραφή
    3. Τα "40 χρόνια" που λέμε και ξαναλέμε δεν ήταν μόνο 40 χρόνια στα οποία απλω΄ς μας πήγαιναν σιγά-σιγά στην καταστροφή, αλλά είναι τα μοναδικά 40 χρόνια,σ τα οποία ο Έλληνας πολίτης έζησε σαν άνθρωπος.
      Είναι τα χρόνια της οικονομικής ευμάρειας, την κοινωνικής ευημερίας, των κοινωνικών και πολιτικών ελευθεριών, όπου ο κάθε Έλληνας είχε την ευκαιρία να ζήσει επιτέλους όπως αξίζει σε έναν άνθρωπο: με τη δουλίτσα του, με τις ανέσεις του, με τη διασκέδασή του, χωρίς να τον κυνηγάει κανείς για τα πιστεύω του, χωρίς να χρειάζεται να μεταναστεύσει για να βρει κάπου ένα κομμάτι ψωμί.
      Επομένως θεωρώ πολύ άστοχο να αναμασάται συνεχώς αυτό το "40 χρόνια" και "40 χρόνια".
      Ας μας πει κάποιος πότε άλλοτε η χώρα ορθοπόδησε και ομαλοποιήθηκε για τόσο διάστημα, και ας μας το πει κι εμάς.
      Άθελά της, αυτή η καραμέλα είναι στην ουσία βούτυρο στο ψωμί όσων υποστηρίζουν την προ 40ετίας κατάσταση..

      Από το 1974 μέχρι το 2010 λοιπόν οι Έλληνες έζησαν καλά.
      Πρωτοφανές το βιοτικό επίπεδό τους.
      με πάρα πολλά λάθη από τις κυβερνήσεις βέβαια, αλλά αυτό δεν αναιρεί ότι ήταν τα πιο ευτυχισμένα χρόνια της χώρας μας στην ιστορία της.

      Όταν ήρθε η χρεοκοπία λοιπόν, το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ οδηγήθηκαν σε αλλοπρόσαλλες επιλογές.
      Και, επειδή είχαν και ιδιαιτέρως λερωμένη τη φωλιά τους ενδεχομένως, υπάκουαν πιστά τους δανειστές σε ό,τι κι αν εκείνοι ζητούσαν.
      Το ΑΕΠ της χώρας συρρικνώθηκε βίαια κατ΄επιλογήν των δανειστών, το βιοτικό επίπεδο καταβαραθρώθηκε, οι εργασιακές σχέσεις διαλύθηκαν, οι φόροι γιγαντώθηκαν.
      Αυτό συντελέστηκε κυρίως κατά το 2009-13.
      Απ' το '13 και μετά βιώναμε μια στάσιμη κατάσταση.
      Η ζωή μας δε γινόταν χειρότερη, αλλά αυτή η στασιμότητα στη δυσχερή κατάσταση μας κατέτρωε.
      Αλλά απ' την άλλη, δεν ερχόντουσαν πια νέα μέτρα.
      Απλώς καλούμασταν να πληρώνουμε τα παλιά.
      Γι αυτό και δε γίνονταν ούτε διαδηλώσεις ούτε τίποτα την επρίοδο 2013-14.
      Ώσπου η κυβέρνηση Σαμαρά ανετράπη όχι στους δρόμους αλλά θεσμικά και πήγαμε και ψηφίσαμε ΣΥΡΙΖΑ για να αλλάξει αυτήν την κατάσταση.
      Αφού όμως δεν τα κατάφερε, υπέγραψε μνημόνιο με νέα σκληρά μέτρα.
      Και αφού θα έρχονταν νέα σκληρά μέτρα, δεν ήταν πια στην ευχάριστη θέση ο ΣΥΡΙΖΑ να επιλέξει ποιους θα βοηθήσει (όπως με το πρόγραμμα Θεσ/νίκης), αλλά στη δυσάρεστη θέση να επιλέξει ποιους θα κοπανήσει.
      και εκεί φάνηκαν οι ιδεοληπτικές του αγκυλώσεις.
      Εκεί φάνηκαν. Όταν έπρεπε να γίνει "κακός".
      Και προκειμένου να μην πειράξει αυτούς που έβλεπε ως υπάρχουσα ή μέλλουσα εκλογική πελατεία, φόρτωσε με υπερβολικούς φόρους τους υπολοίπους.
      Αντί να φορτώσει τελοσπάντων όλους από λίγο, επέλεξε τελείως ψηφοθηρικά να αφήσει στο απυρόβλητο κάποιους (τους επίδοξους πελάτες) και να ισοπεδώσει κάποιους άλλους.
      Και μάλιστα βγαίνει και λέει ότι "οι φόροι μια χαρά είναι- η γραφειοκρατία φταίει για όλα".
      Όταν μια κυβέρνηση (και μια παράταξη εν γένει) επιλέγει την υπερφορολόγηση ως βασική μέθοδο εσόδων του κράτους, σημαίνει ότι είναι άσχετη και εκτός τόπου και χρόνου.
      Σημαίνει ότι δεν ξέρει, δεν μπορεί να διαχειριστεί τον καπιταλισμό.
      Και επειδή προς το παρόν και για τις επόμενες δεκαετίες τουλάχιστον θα ζούμε σε περιβάλλον παγκόσμιου καπιταλισμού, δεν πρόκειται να δώσω δεύτερη ευκαιρία σε κάποιους που πολύ απλά δεν μπορούν να διαχειριστούν με επάρκεια τα πράγματα.
      Δεύτερη ευκαιρία θα έδινα, αν και εφόσον μου έδειχναν ότι κατάλαβαν πως λειτουργεί το πράγμα και ότι έχουν διάθεση να αλλάξουν.
      Επουδενί όμως δεν ε΄χουν δείξει κάτι τέτοιο και επομένως θεωρώ καλύτερο να γυρίσουν ακόμη και εκείνοι οι άθλιοι, επειδή τουλάχιστον ξέρουν τα βασικά από τις "οδηγίες χρήσης" της διοίκησης μιας χώρας.

      Αν ήταν αύριο να γίνει -χτυπα ξύλο- μια εγχείρηση σε ένα αγαπημένο μας πρόσωπο, θα επιλέγαμε κάποιον τίμιο που δεν ξέρει όμως τη δουλειά ή κάποιον απατεώνα που θέλει φακελάκι, αλλά ξέρει τη δουλειά;
      Εγώ προσωπικά θα έδινα και το φακελάκι ακόμη στον απατεώνα για να κρατήσει το αγαπημένο μου πρόσωπο στη ζωή, κι ας βρίζω από μέσα μου.
      Καλός και συμπαθής ο τίμιος, αλλά εφόσον μου έδειξε ότι δεν ξέρει από εγχειρήσεις, δε θα εμπιστευτώ τον άνθρωπό μου στα χέρια του.

      Διαγραφή
  4. Μην τα λες έτσι απότομα, πουλάκι μου, και κόντεψε να μου βγει ο καφές από τη μύτη! Βασικά διαφωνώ επί της αρχής και επί του συνόλου. Η χώρα έχει διαχειριστή και ονομάζεται task force. Δε σου κάνει εντύπωση ότι οι ξένοι δεν ανησυχούν καθόλου για το αποτέλεσμα αυτών των εκλογών; Θυμήσου τις δηλώσεις τους το Γενάρη και σύγκρινέ τες με τις τωρινές. Από κει και πέρα, αρνούμαι να μπω σε ψευτοδιλήμματα ή να επιλέξω με τη λογική του μη χείρονος. Όποτε το έκανα, το 'χω μετανιώσει πικρά. Δε θα πω άλλα, δεν χρειάζεται και δεν προλαβαίνω. Ας κάνει ο καθένας ό,τι του φωτίσει!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μα συμφωνώ ότι η χώρα έχει κυβερνήτη την task force.
      Και τον ΣΥΡΙΖΑ τον φέραμε εκεί μέσα, μπας και απαλλαγούμε σε κάποιο βαθμό απ' αυτήν.
      Αλλά αφού δεν τα κατάφερε, δε νομίζω ότι θα κάνει κάτι καλύτερο από οποιαδήποτε άλλη δύναμη αναλάβει τη διακυβέρνηση.
      Ίσα ίσα που θα τα κάνει και χειρότερα, λόγω των ενδογενών του αντιφάσεων.
      Πάντως, το αξίωμα του μη χείρονος θεωρώ ότι έχει ισχύ πανανθρώπινη και σίγουρα, μπορεί να μη μας αρέσει πολλές φορές, αλλά αποτελεί την καθημερινή πραγματικότητα.
      Κάθε μέρα στη ζωή καλούμαστε να κάνουμε τις λιγότερο κακές επιλογές.
      Ελάχιστα πράγματα απ' αυτά που κάνουμε, τα κάνουμε επειδή απλώς είναι αυτό που ακριβώς θέλουμε να κάνουμε.
      Αντιθέτως πολλά τα κάνουμε, για να αποφύγουμε κάτι άλλο. Και αυτό είναι τόσο βαθιά ανθρώπινο χαρακτηριστικό..

      Διαγραφή
  5. Επειδή δεν με έπεισε ο αντίλογος και τα επιχειρήματα της αριστερής πλατφόρμας, συντάσσομαι με το σκεπτικό και το υστερόγραφό σου. Με μεγάλη επιφύλαξη και ξέροντας πως αυτή είναι ίσως η τελευταία μας ευκαιρία να αλλάξουμε την ιστορία.
    Καλή ψήφο κι ας γίνει το καλύτερο Μαζεστίξ!...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Έτσι όπως είναι τα πράγματα, πολύ αμφιβάλλω αν η ψήφος μας μπορεί πια να αλλάξει την ιστορία.
      Όχι προς το καλύτερο βέβαια. Διότι για το χειρότερο, υπάρχουν πάντα περιθώρια....
      Η επιφύλαξη η δική μου είναι τόση κ άλλη τόση. Αλλά τι να κάνω; ;

      Διαγραφή
  6. Καλά, το ότι θα γινόσουν και Νεοδημοκράτης ειλικρινά δεν το περίμενα. Ο Τσίπρας έκανε τη μεγαλύτερη κωλοτούμπα της ζωής του και τόλμησε να μετατρέψει το 61.31% του ΌΧΙ του δημοψηφίσματος στο θλιβερό ΝΑΙ σε όλα και όλα τα πρόβατα (επέτρεψέ μου το χαρακτηρισμό) είναι πλέον με τη θατσερική λογική του T.I.N.A(There Is No Alternative) και της πλήρους υποταγής σε οτιδήποτε προστάζουν οι ξένοι επικυρίαρχοι. Δηλαδή αυτά που γράφεις από το 2012 (και πιο πριν) τα αναίρεσες; Αυτό έκανες...

    Λυπάμαι Μαζεστίξ αλλά πέρασες στο στρατόπεδο της Νεοφιλελεύθερης Δεξιάς και με τη βούλα. Ψήφισε Βορίδηδες και Αδώνιδες για να "παραχτεί πλούτος" (εδώ γελάμε) και επειδή "ξέρουν αυτοί να εφαρμόζουν Μνημόνια". Λες και το δίλημμα είναι ποιος θέλουμε να μας ισοπεδώσει (ο Τσίπρας ή ο Βαγγέλας). Οι πλειστηριασμοί πρώτης κατοικίας απελευθερώνονται πλήρως πολύ σύντομα και σεις στην καρακοσμάρα σας.

    Έξι γαμημένα χρόνια αγωνίστηκε ο κόσμος της εργασίας ενάντια στα Μνημόνιά τους και στην εξόντωσή μας και ξαφνικά οι περισσότεροι εδώ μέσα γίνατε υποστηριχτές του Μνημονίου γιατί "δε γίνεται αλλιώς". Σώπα, και γιατί λέγατε άλλα τόσο καιρό; Ότι οι πολιτικές της λιτότητας δεν οδηγούν πουθενά και ότι 40 χρόνια ΠΑΣΟΚ-ΝΔ μας κατέστρεψαν; Παπαγαλίζετε άκριτα ότι το εθνικό νόμισμα θα φέρει βιβλική καταστροφή αναπαράγοντας τη μαύρη προπαγάνδα των ΜΜΕ που βρίζατε. Τι να πω, πραγματικά. Τους περισσότερους εδώ μέσα δε σας αναγνωρίζω πλέον, αλήθεια.

    Το Σύνταγμα και η Δημοκρατία ενταφιάστηκαν και ούτε που σας νοιάζει.
    Δηλαδή δεν καταλαβαίνετε ότι ΤΑ ΚΛΕΙΔΙΑ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ ΔΟΘΗΚΑΝ ΣΤΟΥΣ ΞΕΝΟΥΣ;;; Ότι σε οποιοδήποτε νομοθέτημα της "ελληνικής κυβέρνησης" θα υπάρχει το βέτο του Σόιμπλε που θα απειλέι κάθε μήνα με Grexit; Δεν καταλαβαίνετε ότι θα ζητούν μέχρι ολοκληρωτικής σκλαβοποίησης του πληθυσμού νέα δυσβάσταχτα μέτρα; Και ότι τα μνημόνια δε θα τελειώνουν ποτέ με το ένα να διαδέχεται το άλλο και το χρέος να παραμένει σε δυσθεώρητα ύψη; 6 χρόνια δε γίνεται το ίδιο; Τι άλλο πρέπει ακόμα να δείτε επιτέλους; Να ξεπουληθεί ΌΛΗ η δημόσια περιουσία (που ανήκει στους πολίτες αυτής της χώρας) για να πηγαίνουν τα χρήματα στη μαύρη τρύπα του χρέους; Ξέρετε τι σημαίνει Ταμείο 50 δις Δημόσιας Περιουσίας "υπό την εποπτεία των αρμόδιων Ευρωπαϊκών Θεσμών"; Έχετε διαβάσει καθόλου τι περιλαμβάνει το 3ο Μνημόνιο και βάζετε με την ψήφο σας την ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ υπογραφή σας ψηφίζοντας ΝΔ-ΣΥΡΙΖΑ-ΠΑΣΟΚ-ΠΟΤΑΜΙ-ΑΝΕΛ-ΕΝ.ΚΕΝΤΡΩΩΝ κλπ; Δε νιώθετε καθόλου ντροπή γι' αυτό;

    Τελικά όντως είμαστε ένας λαός που έχει μνήμη χρυσόψαρου. Ξεχνάμε πολύ γρήγορα...

    Καλή τύχη στη νέα σου πορεία Μαζεστίξ αλλά δε μπορώ να σε ακολουθήσω. Θα κρατήσω τα καλά που συζητήσαμε εδώ μέσα αυτά τα χρόνια και μερικές ωραίες αναρτήσεις σου αλλά δε σε αναγνωρίζω πλέον. Η μετάλλαξη πολλών από εσάς με τρομάζει...

    ΥΓ: Από την πρόταση: "Η κυβέρνηση πρέπει να συσκέπτεται και να συμφωνεί με τους Θεσμούς για όλα τα νομοσχέδια σε σχετικούς τομείς, με επαρκή χρονικό περιθώριο πριν την υποβολή τους για δημόσια διαβούλευση ή στη Βουλή." ΤΙ ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΤΕ;;;

    ΥΓ2: Όσοι έχουν στοιχειώδη λογική καταλαβαίνουν ότι το λιγότερο που επιβάλλεται να κάνουμε σε αυτές τις εκλογές είναι να στηρίξουμε αυτούς που υπερασπίζονται πρώτα και κύρια τη Δημοκρατία. Άρα ψηφίζουμε Λαϊκή Ενότητα, ΑΝΤΑΡΣΥΑ-ΕΕΚ, εξωκοινοβουλευτική Αριστερά, άντε και ΕΠΑΜ. ΌΧΙ ΚΚΕ που έδωσε γραμμή για άκυρο στο δημοψήφισμα και εξυπακούεται ότι οι χρυσαυγίτες είναι εγκληματίες, δολοφόνοι του Παύλου Φύσσα και πρέπει να σαπίσουν στη φυλακή με ισόβια κάθειρξη. Επίσης, δεν απέχουμε γιατί αποχή=συνενοχή.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Κατ' αρχάς, ποιος σου είπε ότι έγινα νεοδημοκράτης;
      Δηλαδή όταν πεις σε κάποια συγκυρία ότι είναι καλύτερο σ' αυτήν τη συγκυρία να γίνει αυτό που προτείνει ένα κόμμα, σημαίνει ότι "έγινε" αυτό το κόμμα;

      Κοίταξε, εμένα δε με ενδιαφέρει ούτε η δεξιά ούτε η αριστερά ούτε το κέντρο.
      Εμένα με ενδιαφέρει πάνω απ' όλα η Ελλάδα και ο λαός της.
      Και επομένως δεν είμαι ταγμένος πουθενά.
      Σε κάθε συγκυρία παρακολουθώ τα πράγματα και κρίνω ποιος έχει περισσότερο δίκιο και, αν συμφωνήσω, του δίνω τη στήριξή μου.

      Εσύ που είσαι πάντοτε με αυτό που λέει η αριστερά, δεν έχεις αναρωτηθεί ποτέ μήπως η αριστερά δεν έχει πάντα δίκιο;
      Γίνεται σε κάθε θέμα που προκύπτει να ε΄χει πάντοτε δίκιο η μία παράταξη και άδικο η άλλη;
      Για σκέψου το λίγο.
      Και μετά ξανα-σκέψου και ξανα-όρισε τις έννοιες "κριτική σκέψη" και "πρόβατο".

      Υπάρχουν περιπτώσεις στην πολιτική ιστορία, όπου έχει δίκιο η δεξιά, άλλες που έχει δίκιο η αριστερά και άλλες που έχει δίκιο το κέντρο.
      Θεωρώ χρέος του πολιτικά σκεπτόμενου ανθρώπου να αξιολογεί κάθε φορά χωρίς παρωπίδες τα δεδομένα και να κρίνει με διαύγεια.
      Αν είμαστε ταγμένοι "οπαδοί" μιας παράταξης, τότε πολύ συχνά τυφλωνόμαστε από το πάθος και δεν μπορούμε να κρίνουμε ψύχραιμα.

      Και μια παρατήρηση ακόμη: όλο το σκεπτικό της "διαρκούς αντίστασης" βασίζεται στη θέση ότι "αφού αυτό είναι άδικο, θα είμαι χέστης ή πουλημένος αν δεν το πολεμάω εδώ και τώρα, ανεξαρτήτως συνθηκών."
      Σωστά;

      Ε λοιπόν, θα μου απαντήσεις αν είναι χέστες οι Κύπριοι (και αν θες και εμείς οι Έλληνες μαζί) που από το 1974 έως σήμερα ανεχόμαστε την de facto κατάσταση της κατοχής της μισής αδελφής μας χώρας από τους Τούρκους;
      Θα είναι επαναστατικό να πολεμήσουμε ενάντια στην αδικία και τη βαρβαρότητα, μπουκάροντας στα κατεχόμενα, μην αφήνοντας κολυμπηθρόξυλο και στέλνοντας από κει που' ρθαν τους εποίκους των κατεχόμενων;
      Γιατί δεν το κάνουμε; Γιατί δεν το κάνουν και οι Κύπριοι;
      Επειδή είμαστε χέστες και πουλημένοι;
      Ή μήπως γιατί βλέπουμε και βλέπουν κι αυτοί ότι δεν τους παίρνει κι ότι, αν γίνει καμιά τέτοια κίνηση, μετά θα ισοπεδωθεί η χώρα και ο πληθυσμός της από τον ισχυρότερο -κακά τα ψέματα- αντίπαλο, την Τουρκία;

      Με λίγα λόγια, σταματήστε να εθελοτυφλείτε όσοι συνεχίζετε να πιστεύετε σε κάτι (ατην αποφυγή ή στη μονομερή κατάργηση των μνημονίων), το οποίο επιχειρήθηκε να γίνει και στην Ελλάδα και στην Κύπρο από αριστερές κυβερνήσεις (ΑΚΕΛ & ΣΥΡΙΖΑ) που πράγματι το πίστευαν και το προσπάθησαν, αλλά έπεσαν στο κενό και αναγκάστηκαν να συνθηκολογήσουν κακήν κακώς.
      Δεν μπορεί όλοι να είναι τρελοί, χέστες ή πουλημένοι.
      Και όχι μόνο αυτό δεν επετεύχθη σε Ελλάδα και Κύπρο, όπου επιχειρήθηκε, αλλά δε συμβαίνει και σε καμία άλλη χώρα της Ευρώπης.
      Μήπως λοιπόν είναι ακατανόητη και παράλογη αυτή η επιμονή σας σε κάτι που δεν εφαρμόζεται πουθενά και που, όπου επιχειρήθηκε να εφαρμοστεί έπεσε σε ξέρα;
      Ή τελοσπάντων, ακόμη κι αν συνεχίσετε να το πιστεύετε, μήπως τουλάχιστον να μάθετε να σέβεστε και να μη δαιμονοποιείτε την άποψη των άλλων οι οποίοι δε συμμερίζονται τον δικό σας (ουτοπικό προς το παρόν) οραματισμό;
      Αυτά είχα να πω.
      Αν δεν ξαναπεράσεις από εδώ, κράτα αυτό το σχόλιο κάπου στο μέιλ σου και ξαναδές το αν και όταν έρθει (πολύ δύσκολο) μια αντι-ευρώ κίνηση στα πράγματα.
      Θα με θυμηθείς.

      Διαγραφή
    2. Όταν έγραψα έγινες νεοδημοκράτης εννοούσα ότι στηρίζεις τη Νέα Δημοκρατία (προφανώς δεν είπα ότι έγινες μέλος). Άλλωστε διευκρίνισες ότι τη στηρίζεις σε αυτές τις εκλογές, κάτι που είναι αναφαίρετο δικαίωμά σου.

      Πουθενά δεν είπα ότι "θα είσαι χέστης ή πουλημένος αν δεν πολεμάς το άδικο ανεξαρτήτως συνθηκών". Αυτό που κάνεις είναι να ενισχύεις με την ψήφο σου την επιτροπεία και την κυριαρχία των ξένων στη χώρα μας και συνυπογράφεις την εφαρμογή του 3ου Μνημονίου. Διότι η ΝΔ αυτό πρεσβεύει. Αυτό είναι που με βρίσκει κάθετα αντίθετο. Προσπερνάς δηλαδή το γεγονός ότι αυτά που γίνονται σε αυτόν τον τόπο είναι αντιδημοκρατικά και πολλά από αυτά αντισυνταγματικά αλλά όμως τα στηρίζεις "επειδή δε γίνεται αλλιώς τώρα". Γίνεσαι πλήρως συνυπεύθυνος. Η Δημοκρατία όμως δε μπορεί να εφαρμόζεται αλά καρτ. Ξέρεις καλύτερα την ιστορία, ιδιαίτερα την αρχαία ελληνική από εμένα και γνωρίζεις τι θα πει Δημοκρατία. Ακόμα και η σημερινή έστω κατ’ επίφαση αντιπροσωπευτική Δημοκρατία κατακρεουργείται και εσείς σφυρίζετε αδιάφορα.

      Λες ότι η επιμονή μου για κατάργηση Μνημονίων κλπ δεν μπορεί να εφαρμοστεί επειδή προσπάθησαν ο Χριστόφιας και ο Τσίπρας. Εγώ αν θες, εφόσον για την ώρα δεν έχω στοιχεία περί του αντιθέτου, τους αναγνωρίζω την προσπάθεια σε ένα βαθμό, όμως θα συμφωνήσεις ότι δεν το προσπάθησαν μέχρι τέλους. Κατά τη γνώμη σας αυτό δεν ήταν εφικτό αλλά κατά τη δική μου και άλλων ήταν και είναι, χρειάζεται όμως την έξοδο από την Ευρωζώνη και πιθανότατα και από την Ε.Ε. Αυτό προϋποθέτει σύγκρουση με τους μαφιόζους χαρτογιακάδες αλλά δεν καταλαβαίνω γιατί a priori αυτό θα αποτύχει. Έχει τεράστιες δυσκολίες αλλά αν προετοιμαστεί και γίνει βήμα-βήμα μπορεί να πετύχει. Εξάλλου είναι πολύ πιθανόν η Γερμανία να μας πετάξει έξω από το Ευρώ σα στυμμένη λεμονόκουπα (κόβοντας όποτε γουστάρει τη ρευστότητα), αφού θα έχει ξεπουληθεί η δημόσια περιούσια και θα είμαστε σε ακόμα χειρότερη οικονομική κατάσταση –τείνω να πιστεύω ότι αυτό είναι το πραγματικό σχέδιό τους-, και τότε θέλουμε δε θέλουμε θα κληθούμε να αντιμετωπίσουμε αυτή τη δύσκολη κατάσταση. Αρά είναι καλύτερο η μετάβαση να γίνει το γρηγορότερο δυνατό προς το δικό μας συμφέρον και όχι των πιστωτών.

      Λες επίσης ότι όπου επιχειρήθηκε να εφαρμοστεί -επί της ουσίας εννοείς- εναλλακτική πολιτική σε σύγκρουση με μεγάλες δυνάμεις έπεσε σε ξέρα. Δεν είναι έτσι. Τα παραδείγματα της Αργεντινής και της διαγραφής χρέους στο 70% περίπου +υποτίμηση νομίσματος που τα έβαλε με όλους και με όλα και το παλεύει ακόμη δικαστικά με νίκες και επιμέρους ήττες, το παράδειγμα του Ισημερινού και της ΕΛΕ εκεί που οδήγησε σε παύση πληρωμών και αντίστοιχης διαγραφής χρέους και το παράδειγμα των 2 δημοψηφισμάτων στην Ισλανδία που οδήγησαν στο να μην πληρωθεί το χρέος στις Βρετανούς και Ολλανδούς πιστωτές παρότι είχαν λυσσάξει και οι κυβερνήσεις τους και τα ΜΜΕ τους είναι μερικά μόνο από τα πλέον επιτυχημένα που είχαμε τα τελευταία χρόνια. Βεβαίως υπάρχουν διαφορές μεταξύ των αναφερόμενων περιπτώσεων και του δικού μας προβλήματος με διαφορετικά επίπεδα δυσκολίας κάθε φορά. Όποτε όμως ένας λαός, σε συνδυασμό με την κυβέρνησή του που τον αντιπροσωπεύει πραγματικά, είναι αποφασισμένος, μπορεί να πετύχει τα πάντα.

      Καλό βράδυ.

      Διαγραφή
    3. Κατ' αρχάς χαίρομαι που επέστρεψε το καλό κλίμα στη συζήτηση.

      Στο θέμα μας τώρα.
      Η δημοκρατία είναι πολίτευμα.
      Και το πολίτευμα, όπως εύστοχα το όρισε ο Αριστοτέλης, είναι ένας τρόπος οργάνωσης των κατοίκων μιας πολιτείας.
      Εφόσον είναι τρόπος οργάνωσης λοιπόν, σημαίνει ότι είναι μέσο για το σκοπό ύπαρξης μιας πολιτείας/κράτους, ο οποίος είναι η ευδαιμονία των πολιτών.
      Το μόνα αδιαπραγμάτευτο είναι η ευδαιμονία των πολιτών.
      Στο μέσο επίτευξής της, έχουμε το δικαίωμα να κάνουμε μικρές παρεκκλίσεις, αν και εφόσον διακυβεύεται το δημόσιο συμφέρον.
      Και στο ίδιο το Σύνταγμα προβλέπει τέτοιες παρεκκλίσεις, όταν προκύπτει ζήτημα δημοσίου συμφέροντος.
      Επομένως, όλο το ζήτημα είναι να συμφωνήσουμε στο ποιο τελοσπάντων είναι αυτό το "δημόσιο συμφέρον"
      Εδώ είναι το πρόβλημα λοιπόν.
      Ότι δε συμφωνούμε σε αυτό ως πολίτες και γι' αυτό αλληλοσκοτωνόμαστε.
      Διότι αν συμφωνούσαμε, όλοι θα κάναμε πίσω στο ζήτημα της αντισυνταγματικότητας κάποιων νόμων, εφόσον αποδεχόμασταν ότι η αποδοχή της είναι προς όφελος της πατρίδας.
      Αλλά δε συμφωνούμε στο ποιο είναι το όφελος της πατρίδας.
      Επομένως, ας αφήσουμε τα περί αντισυνταγματικότητας -γιατί διάολε, αν δέχεται κάποιος ότι κινδυνεύει η χώρα, τότε ποιος θα πει "άστη να κινδυνεύσει, γιατί το άρθρο τάδε παράγραφος τάδε δεν επιτρέπει αυτήν την πράξη"- και ας συζητήσουμε το πραγματικό ζήτημα που είναι το ποιο είναι το συμφέρον της χώρας.

      Ως προς αυτό τώρα, παραδέχθηκες παραπάνω ότι ο μοναδικός άλλος δρόμος σύμφωνα με τα φαινόμενα περνάει μέσα από την έξοδο από την Ευρωπαϊκη΄Ένωση.
      Εδώ λοιπόν είναι το ζήτημα: θα είναι επωφελής μια τέτοια κίνηση; Τι κινδύνους θα φέρει; Ποιες συμμαχίες θα χαθούν και ποιες θα μπορούσαν να δημιουργηθούν και με ποιο τίμημα; Ποιους κινδύνους θα διατρέχει η χώρα από την επόμενη ημέρα, λόγω και της εξαιρετικά ευαίσθητης θέσης της στο χάρτη και στο μέσο δρόμων ενεργειακών και εμπορικών; Με την παραμονή μας στην Ευρωπαϊκη΄Ένωση τι χάνουμε και τι κερδίζουμε; Και με την έξοδό μας τί γλιτώνουμε αλλά και τί δε θα μπορέσουμε να αναπληρώσουμε;
      Αυτά είναι τα πραγματικά ζητήματα και όχι το αν το άρθρο 5 του κανονισμού επιτρέπει την τάδε συζήτηση να γίνεται σε 2 ώρες και όχι σε 3" (καταλαβαίνεις πως έχω μια... "αδυναμία" στη Ζωή).

      Τελοσπάντων, έχω εκφράσει τη γνώμη μου για όλα αυτά και θεωρώ πως το κόστος της εξόδου μας από την Ε.Ε. θα είναι πολλαπλάσιο του σημερινού κόστους παραμονής που πληρώνουμε.
      Και όχι μόνο από οικονομική πλευρά αλλά και από πολιτική και κοινωνική.
      Θα είναι μεγαλύτερη καταστροφή κι από τη Μικρασιατική, στην οποία κάναμε παρόμοια λάθη.

      Διαγραφή
    4. Από τις χώρες που ανέφερες -που μου είναι συμπαθέστατες- κάποια κοινά μπορούμε να θεωρήσουμε πως έχουμε μόνο με την Αργεντινή.
      Μόνο που υπάρχουν κάποιες βαρυσήμαντες διαφορές.
      Πρώτον ότι εμείς δεν είμαστε απλώς στην Ερυωζώνη (δηλαδή κατ' αναλογίαν της σύνδεσης αργεντίνικου νομίσματος με αμερικανικό δολάριο προ χρεοκοπίας), αλλά είμαστε και μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, γεγονός που διαφοροποιεί αρκετά τις καταστάσεις.

      Δεύτερον, ότι η Αργεντινή ξεκίνησε την επανάστασή της το 2003, όταν δηλαδή είχε αρχίσει να διαμορφώνεται ένα μέτωπο στη Λατινική Αμερική.
      Απ' το 98 υπη΄ρχε ο Τσάβεζ στη Βενεζουέλα, από δίπλα ο Λούλα αν και συντηρητικότερος ήταν αρκετά φιλικός και υποστηρικτικός, παραδίπλα στη Βολιβία ανέτειλε το άστρο του Έβο Μοράλεζ και έτσι με λίγα λόγια, δεν πήγε μόνη εναντίον όλων!
      Έφτιαξαν αυτές οι χώρες τη Μπολιβαριανή Συμμαχία, η οποία εξασφαλίζει τουλάχιστον σ' αυτές τις χώρες την αλληλοϋποστήριξη σε πολλά ζητήματα και την αποφυγή συγκρούσεων μεταξύ γειτόνων.
      Ενώ εμείς όχι μόνο είμαστε μόνοι, αλλά έχουμε και... ανήσυχους γείτονες.
      Την ώρα που καλά-καλά δεν ξέρουμε τί υπάρχει στο υπέδαφός μας, κάτι που αν ισχύει θα μας βάλει σε άλλους μπελάδες με τις μεγάλες δυνάμεις..
      Βάλε και ότι το 2015 έχει αποδυναμωθεί αρκετά η Ρωσία αλλά και η Κίνα, μετά από αλλεπάλληλες οικονομικές κρίσεις που τις έπληξαν.
      Και να θυμίσω επίσης ότι εμείς ανήκουμε σε μια συγκεκριμένη "ζώνη επιρροής". Και οι μεγάλες δυνάμεις δεν αστειεύονται σε τέτοια ζητήματα...
      Σήμερα ολόκληρη η Μεσόγειος φλέγεται, από εσωτερικές κρίσεις οι οποίες πιθανότατα δημιουργήθηκαν από τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις. Από Συρία και Λιβύη, μέχρι Τυνησία και Αίγυπτο.
      Αλλά και ο Βορράς φλέγεται (Ουκρανία) ή ετοιμάζεται ακόμη (Σκόπια, Τουρκία)
      Ενώ ταυτόχρονα όλες οι χώρες της Ε.Ε. έχουν συγκεκριμένο γεωστρατηγικό και πολιτικό προσανατολισμό.
      Μπορούμε να μη λάβουμε υπόψη λοιπόν την τρέχουσα εξαιρετικά αρνητική συγκυρία και να αποφασίσουμε την έξοδό μας από την Ε.Ε. με το επιχείρημα ότι είναι μαφιόζοι;
      Μα σε μια πράξη δεν έχει τόση σημασία η αιτία όσο ο σκοπός.
      Δηλαδή, να φύγουμε για να πάμε πού;;
      Πώς και με ποιους;

      Και κάτι άλλο ήθελα να πω, αλλά γράφοντας το παραπάνω το ξέχασα. Δεν πειράζει.

      Διαγραφή
    5. Το θέμα είναι ότι στη Δημοκρατία υπάρχουν και κάποια όρια γιατί το πολίτευμα αυτό είναι το μόνο που (έπρεπε να) εξυπηρετεί τις πανανθρώπινες αξίες της ελεύθερης βούλησης, της ισότητας, των δικαιωμάτων και άλλων στοιχείων, επομένως βάζει κάποια όρια που έχουν ήδη ξεπεραστεί. Δεν έχει να κάνει με τον τύπο δηλαδή αλλά με την ουσία. Το εθνικό συμφέρον πρέπει να είναι πάνω απ' όλα στο βαθμό που προστατεύει τα ανθρώπινα δικαιώματα.

      Καλά κάνεις και επισημαίνεις ότι στη Λατινική Αμερική υπάρχουν συμμαχίες αφού έχει προηγηθεί μια σειρά από αλλαγή κυβερνήσεων σε λιγότερο ή περισσότερο προοδευτική κατεύθυνση. Θα μπορούσε να γίνει κάτι τέτοιο και στη νότια Ευρώπη και να ξεκινούσε από την Ελλάδα. Εάν βλέπανε οι Ισπανοί ότι ο ΣΥΡΙΖΑ πραγματικά κατάφερνε να αλλάξει τα δεδομένα, χαζοί είναι να μην ακολουθήσουν το παράδειγμά του; Όμως ο Τσίπρας επέλεξε να μη φτάσει τη σύγκρουση στα άκρα και να υποταχθεί επί της ουσίας στις ορέξεις των νεοφιλελεύθερων. Αυτό από μόνο του επηρέασε πολύ αρνητικά τους Podemos που καταβαραθρώθηκαν δημοσκοπικά. Τους συντηρητικοποίησε και, το χειρότερο, εμπεδώθηκε η λογική της έλλειψης εναλλακτικής.

      Το γεγονός ότι είμαστε εντός Ε.Ε. μας διαφοροποιεί από την Αργεντινή και γι' αυτό είπα ότι υπάρχουν διαφορετικά επίπεδα δυσκολίας κάθε φορά.

      Τα γεωπολιτικά ζητήματα είναι επίσης σημαντικά, ωστόσο και η Τουρκία έχει να αντιμετωπίσει πολλές δυσκολίες το τελευταίο διάστημα (κουρδικό, μεταναστευτικό-προσφυγικό, πολιτική αστάθεια, ISIS), επομένως δεν έχει λόγο να ανοίξει και νέα μέτωπα.

      Τέλος πάντων, το θέμα είναι μεγάλο και πρέπει να εξηγηθεί στον κόσμο καλύτερα η εναλλακτική. Οι τεράστιες αδυναμίες της ΛΑΕ, τα επικοινωνιακά λάθη, η κακή ηγεσία σε συνδυασμό με την έλλειψη πειστικών απαντήσεων, ιδιαίτερα από τον Λαφαζάνη στις συνεντεύξεις τύπου (αφού ο Λαπαβίτσας είναι καλός γνώστης και δίνει πιο ολοκληρωμένες απαντήσεις όταν έχει χρόνο), την οδήγησαν ανέλπιστα εκτός βουλής με αποτέλεσμα και οι 300 να είναι με το Ευρώ! Είναι λίγο φρίκη η κατάσταση, 3οι οι δηλωμένοι μαχαιροβγάλτες δολοφόνοι, μπήκε και ο Λεβέντης που είναι η γελοιοποίηση της πολιτικής, άστα... Είχαμε και το μέγα σφάλμα της αποχής...

      Ενδεχομένως να σε διαβάζω πού και πού, οπότε εύχομαι καλή συνέχεια και γρήγορη επάνοδο στην αντιμνημονιακή λογική και σκέψη (χεχε!). Εξάλλου, όλοι μας γνωρίζουμε ότι τα προγράμματα αυτά δε βγαίνουν γιατί είναι από τη φύση τους αδιέξοδα και άρα δεν είναι ζήτημα διαχείρισής τους αλλά απεμπλοκής από αυτά.

      Διαγραφή
  7. Νομίζω ότι έχουμε μπερδευτεί αρκετά. Συμφωνώ με Γλαύκη. Μέσα στην αυτοκριτική που κάνεις θα έπρεπε να προσθέσεις και την διαχείρηση της ήττας. π.χ. Όταν αποτυγχάνουμε σημαίνει ότι δεν έχουμε δίκαιο; Όταν χάνουμε πρέπει να γίνουμε σαν τους άλλους;
    Το τι είναι αριστερά και δεξιά είναι εντελώς ξεκάθαρο. Η απαξίωση είναι ο σύγχρονος ολοκληρωτισμός. Είμαι σίγουρος ότι κάποιοι προσπάθησαν πολύ για να φτάσουμε σ' αυτήν και προφανώς τα έχουνε καταφέρει. Δεν είναι όλοι ίδιοι ούτε η αποχή έχει νόημα αυτήν την στιγμή.
    Το κείμενο το διάβασα. Τα σχόλια όχι όλα-για να είμαι ειλικρινής-κι έτσι δεν ξέρω αν έχει απαντηθεί το ερώτημα που θα κάνω. Δεν τα διάβασα γιατί κάπως απογοητεύτηκα, αλλά θα επανέλθω για να τα διαβάσω όλα, έτσι ώστε να μην είμαι άδικος.
    Στο ερώτημα λοιπόν: Εσύ, ο οποίος κάνεις αυτήν την τοποθέτηση, είσαι από αυτούς που πηγαίνουν στα συσσίτια, είσαι άστεγος, άνεργος και η λύση που βρήκες είναι να περιμένεις να παραχθεί πρώτα ο πλούτος (άραγε δεν υπάρχει καθόλου πλούτος μη μοιρασμένος) και μετά να τον μοιράσουν (και σε εσένα);

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Όταν χάνουμε, σημαίνει ότι σίγουρα κάτι δεν κάναμε καλά και κάπου δεν ήμασταν σωστοί.
      Αν επιμένουμε πως τα κάναμε όλα σωστά και ότι φταίει μόνο η διαιτησία, τότε δε διορθωνόμαστε και δε θα φτιάξουμε ποτέ καλή ομάδα.
      Όταν δηλαδή χάνουμε, ξανακοιτάμε και τον τρόπο παιχνιδιού μας.

      Αλλά εγώ δεν αναφέρομαι μόνο στο θέμα της ήττας.
      Σ' αυτόν το χαμένο αγώνα ας δεχτούμε πως τον σπρώξαμε εμείς.
      Εμείς του είπαμε "κατάργησε τα μνημόνια, χωρίς να βγεις από το ευρώ".

      Ωραία, δε βγήκε, χάσαμε.
      Μετά όμως;
      Τι έγινε μετά;

      Κλήθηκε να επιλέξει μέτρα για να καλυφθεί το έλλειμμα.
      Και ποια μέτρα επέλεξε;
      Τα πιο αντιαναπτυξιακά!
      Δηλαδή, πήγε και σχεδόν διπλασίασε το φόρο εισοδήματος στις επιχειρήσεις και στους αγρότες.
      Σα να λέμε δηλαδή ισοπέδωσε ολόκληρο τον ιδιωτικό τομέα της παραγωγής, της μεταποίησης, των υπηρεσιών, του τουρισμού κλπ.
      Και γιατί τους χτύπησε τόσο σκληρά;
      Προκειμένου να μην υποχρεωθεί να πειράξει ούτε ευρώ από το εισόδημα αυτών στους οποίους προσβλέπει ως εκλογική πελατεία.
      Αν μοιραζόμασταν όλοι το κόστος των λαφύρων της ήττας, θα έλεγα εντάξει.
      Αλλά δε γίνεται οι μισοί να ισοπεδώνονται κυριολεκτικά, προκειμένου να μην πειραχτεί ούτε... τρίχα των άλλων μισών.


      ΥΓ.: Στο ερώτημά σου θα απαντήσω πως όχι, δεν είμαι άστεγος.
      Αλλά προφανώς ούτε κι εσύ, εφόσον έχεις ίντερνετ.
      Επομένως και οι δύο είμαστε "έξω απ' το πρόβλημα" και μιλάμε εκ του ασφαλούς.
      Εγώ αυτό που προτείνω δεν είναι να κόψουμε τα συσσίτια.
      Αυτό που προτείνω είναι -να γίνονται αυτά βέβαια για να βοηθηθούν αυτοί οι άνθρωποι- αλλά το βάρος να πέσει στην προσπάθεια να μη χρειάζονται αυτοί οι άνθρωποι τα συσσίτια.
      Δηλαδή, αντί να χαλάει το κράτος λεφτά στα συσσίτια, καλύτερα να χαλάσειτ α ίδια ακριβώς λεφτά επιδοτώντας την εργασία των ίδιων ανθρώπων, ούτως ώστε να απίρνουν το ίδιο ποσό ως αντάλλαγμα για τη δουλειά τους.
      Θα νιώσουν και οι ίδιοι καλύτερα. Είμαι βέβαιος.
      Και θα βοηθηθεί και η κοινωνία και η οικονομία με ανθρώπους περισσότερους -και ενδεχομένως και αρκετά ικανούς- στην παραγωγική διαδικασία.

      Διαγραφή
  8. Καλημέρα.

    "(......) Όποιος κι αν είναι ο επόμενος «ένοικος» του Μεγάρου Μαξίμου, δεν θα διοικεί τη χώρα, προειδοποιεί η βρετανική εφημερίδα Guardian.

    Αντί για αυτό, η συγκεκριμένη «τιμή» θα ανήκει σε έναν «κοστουμαρισμένο» Ολλανδό οικονομολόγο των Βρυξελλών, με τον τίτλο του Γενικού Διευθυντή της Υπηρεσίας Υποστήριξης Διαρθρωτικών Μεταρρυθμίσεων της Κομισιόν, γράφει η βρετανική εφημερίδα.

    Πρόκειται για τον Maarten Verwey, ανώτατο αξιωματούχο του υπουργείου Οικονομικών της Ολλανδίας, ο οποίος εντάχθηκε στην Κομισιόν το 2011 και είχε το ρόλο του επικεφαλής της Κύπρου, ο οποίος έχει αντίστοιχη θέση στην taskforce της Ε.Ε για την Ελλάδα.

    Οι εξουσίες του είναι άνευ προηγουμένου, αναφέρει χαρακτηριστικά ο Guardian. «Και παρότι λίγοι ψηφοφόροι στους δρόμους της Αθήνας έχουν ακούσει το όνομά του, πολλοί καταλαβαίνουν ότι το πώς θα ψηφίσουν κάνει λίγη διαφορά για το τι θα συμβεί στη συνέχεια», προσθέτει.

    http://www.topontiki.gr/article/143221/guardian-opoios-ki-eklegei-enas-ollandos-kostoymarismenos-tha-dioikei-tin-ellada

    Φυσικά και δεν σου μετέφερα κάτι καινούργιο ή άγνωστο.
    Εκείνο που δεν καταλαβαίνω (πια) είναι γιατί σε αυτές ειδικά τις εκλογές η αποχή σημαίνει συνενοχή. Αυτό.
    Τι θα αλλάξει ή δεν θα αλλάξει.
    Ξέρουμε πολύ καλά όλοι λίγο έως πολλοί τι θα γίνει από Δευτέρα, νομίζω. Περιμένουμε σαν χάνοι απλά τις συμμαχίες που θα προκύψουν για να συνεχίσουν να (μας) δουλεύουν και να πληρώνονται. Εμείς θα συνεχίσουμε να φυτοζωούμε και να λέμε "δόξα τω θεώ...αποφύγαμε τα χειρότερα!".
    Τι διαφορετικό θα νιώθω εγώ; Τίποτα. Με το ζόρι τα βγάζω πέρα, είτε έτσι είτε αλλιώς.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Το σχόλιο φαίνεται ημιτελές. Είναι γιατί έτσι είναι το μέλλον ...μου.

      Διαγραφή
    2. Γεια σου Αριστέα.
      Στην ερώτηση "γιατί σε αυτές ειδικά τις εκλογές η αποχή σημαίνει συνενοχή;" θέλω να καταθέσω τη γνώμη μου.

      Η αλήθεια είναι ότι αρχικά σκέφτηκα πως σε αυτές τις εκλογές η αποχή είναι αν μη τι άλλο δικαιολογημένη αφού η κατάληξη του 7μήνου μας απογοήτευσε νομίζω όλους. Περιμέναμε κάτι περισσότερο ή πολύ περισσότερα. Υπάρχει επίσης το πρόβλημα της ολοκληρωμένης εναλλακτικής πρότασης που δεν έχει διατυπωθεί πλήρως και με τον πλέον δημόσιο και ανοιχτό τρόπο, όπως θα έπρεπε. Η εναλλακτική έχει διατυπωθεί από ορισμένες δυνάμεις γύρω από ένα πλαίσιο και με βάση κάποια κεντρικά σημεία. Αυτά είναι το εθνικό νόμισμα, η εθνικοποίηση των τραπεζών, η παύση πληρωμών του χρέους που θα πατάει και σε νομικά επιχειρήματα που προέκυψαν από τον ημιτελή λογιστικό έλεγχο που έκανε η Βουλή, η νομοθετικά κατάργηση των Μνημονίων και των εφαρμοστικών νόμων και άλλα. Το σχέδιο θα μπορούσε να περιλαμβάνει και πολλά ακόμη καθώς υπάρχουν προτάσεις, οπότε δε θέλω να μας/σας κουράζω με το τεχνικό κομμάτι των βημάτων που μπορούν να γίνουν.

      Για να επανέλθω στην ερώτησή σου και να μη μακρηγορώ, εφόσον σωστά λες ότι επί της ουσίας η διοίκηση της χώρας θα ασκείται από το εξωτερικό, πώς μπορούμε αυτό να το επιτρέψουμε να γίνει αμαχητί; Εκεί κολλάω εγώ και λέω ότι πρέπει να πάμε να ψηφίσουμε και να εκφράσουμε την αντίθεσή μας σε αυτό το έκτρωμα που ψηφίστηκε και θα μας ρημάξει ακόμη περισσότερο. Να στηρίξουμε δηλαδή κριτικά αυτούς που δεν συνυπέγραψαν και πιστεύουν ότι μπορούμε να το παλέψουμε και όχι να παραδοθούμε, όπως τελικά έγινε.

      Εάν όλοι όσοι ψηφίσαμε ΌΧΙ στις 5 Ιουλίου επιμέναμε και τώρα σε αυτό, δε θα υπήρχε το σκηνικό του δικομματισμού ΝΔ/ΣΥΡΙΖΑ να κυριαρχεί. Γι' αυτό πιστεύω ότι τουλάχιστον πρέπει να συμμετέχουμε στις εκλογές. Και μαθηματικά να το δούμε η αποχή αυξάνει αναλογικά τα ποσοστά των κομμάτων με το μεγαλύτερο μερίδιο αύξησης ποσοστών να πηγαίνει στα μεγάλα κόμματα. Τους δίνει έμμεσα δηλαδή έξτρα μνημονιακούς βουλευτές αντί να τους κόψει.
      Στο τέλος τέλος η δική σου ας πούμε αποχή συναθροίζεται με την αποχή του απολίτικου και του πεθαμένου που δεν έχει διαγραφεί από τους εκλογικούς καταλόγους και τελικά δεν καταμετράται σωστά, ούτε λαμβάνεται υπόψη από τους κυβερνώντες. Μόνο ενδεχομένως ένα μαζικό λευκό θα μπορούσε να εκφράσει την απόρριψη του πολιτικού συστήματος, καθότι αυτό μόνο αποκρυσταλλώνει την επιλογή "δεν ψηφίζω συνειδητά κανέναν από τους υπάρχοντες πολιτικούς συνδυασμούς". Αλλά και πάλι το λευκό δεν τους κάνει ζημιά επί της ουσίας ως προς τα αποτελέσματα, αφού δε μπαίνει στα έγκυρα αλλά σε ξεχωριστή κατηγορία.

      Έτσι το βλέπω και συγγνώμη για την παρέμβαση.

      Διαγραφή
    3. Αριστέα, το ξέρουμε όλοι ότι η διοίκηση αυτή τη στιγμή της Μπανανίας μας είναι στα χέρια των δανειστών.
      Τα 'χουμε ξανασυζητήσει πολλές φορές και έχω ξαναπεί την άποψή μου για το ως πού νομίζω ότι πρέπει να το πηγαίνει κανείς και πού να το σταματάει όταν αντιμετωπίζει την παγκόσμια μαφία, που μπορεί κάλλιστα να τον ισοπεδώσει για παραδειγματισμό.
      Και έχω ξαναπεί ότι δεν προτίθεμαι να θυσιαστώ για να ζήσουν καλύτερα οι Ισπανοί, οι Ιρλανδοί ή ξέρω γω ποιος άλλος.
      Και είμαι βέβαιος πως μια "πολεμική" έξοδός μας από την Ε.Ε. αποτελεί κήρυξη πολέμου εκ μέρους της Ελλάδας απέναντι στο παγκόσμιο σύστημα και το αποτέλεσμα θεωρώ πως είναι απόλυτα προβλέψιμο. Ή έστω σχεδόν βέβαιο.

      Τελοσπάντων, μπορεί κάποιος να διαφωνεί μ' αυτό και να πιστεύει πως θα βγούμε απ' την Ε.Ε. και θα 'ναι όλα μέλι-γάλα, πως θα έρθει ανάπτυξη, πως θα αποκατασταθούν μισθοί και συντάξεις, πως θα μειωθούν οι φόροι, πως η Ελλάδα δε θα χρωστάει τα μαλλιά της κεφαλής της στη μαφία των δανειστών και πως θα αντέξει στον πόλεμο που θα της εξαπολύσουν όλοι αυτοί.
      Εφόσον κάποιος το πιστεύει όλο αυτό, δεν ε΄χει παρά να ψηφίσει κάποιο αντι-ευρωπαϊκό κόμμα (ΚΚΕ, ΛΑΕ, ΕΠΑΜ κλπ).
      Εν γνώσει του όμως ότι αυτό που προτείνουν όλοι οι αντι-ευρωπαϊκοί σχηματισμοί είναι κομμουνισμός ή περίπου κομμουνισμός, με ό,τι σημαίνει αυτό.

      Αν πάλι, θέλει έξοδο από την Ε.Ε. χωρίς κομμουνισμό, όμως, τότε δεν έχει παρά να απέχει, αφού δεν υπάρχει κάποιος μη κομμουνιστικός σχηματισμός που να προτείνει κάτι τέτοιο.
      και επομένως σε αυτήν την περίπτωση η αποχή είναι κι αυτή μια λύση.

      Διαγραφή
    4. Καλημέρα.
      Καταρχάς να αυτοδιορθωθώ γιατί βγάζει μάτι ...λίγο έως πολύ και όχι πολλοί ☺

      Διαγραφή
    5. @Παναγιώτη σε ευχαριστώ πολύ για το σχόλιο σου, το οποίο και διάβασα προσεκτικά.
      Ξέρω ότι έχεις δίκιο. Από την άλλη αυτή τη στιγμή δεν μπορώ να συναινέσω σε ένα πανηγύρι, που μόνο τα πρόσωπα αλλάζουν και παιχνίδι κάνουν οι άλλοι. Και τους πληρώνουμε για αυτό. Εγώ κι εσύ και όλοι μας!

      Επίσης λες ...Μόνο ενδεχομένως ένα μαζικό λευκό θα μπορούσε να εκφράσει την απόρριψη του πολιτικού συστήματος...
      Όλους όσους γνωρίζω στο δικό μου περιβάλλον ( με μία μόνο εξαίρεση) δεν θα προσέλθει κανείς σήμερα... οικογένεια, φίλοι, γνωστοί.

      Ξέρω ότι δεν θα πετύχουμε τίποτα, παρά να δυναμώσουμε τα δύο πρώτα κόμματα, που απλά θα κληθούν να κάνουν τις συμμαχίες τους.

      Αλλά δεν μπορώ να συναινέσω στη σημερινή μασκαράτα! Είχαμε κυβέρνηση...ας έκαναν τις συμμαχίες τους σε εκείνο το μόρφωμα που πήγαινε να σχηματιστεί...ξοδεύτηκαν χρήματα για να παίξουν ΟΛΟΙ ΑΥΤΟΙ ΕΙΣ ΒΑΡΟΣ ΜΑΣ κι εμείς το αποδεχόμαστε. Χρήματα που θα μπορούσαν να δοθούν στους αναξιοπαθούντες δεν ξέρω που αλλού!

      Αυτές είναι οι δικές μου σκέψεις....

      Διαγραφή
    6. @Μαζ από τον Γενάρη εγώ τα ίδια έλεγα... ( και επειδή δεν το ξέρεις την ίδια θέση έχω από το 2010, που είχα δουλειά με καλό μισθό Τότε) : έξοδο από το Ευρώ και την ΕΕ! 5 χρόνια δεν έχω αλλάξει ούτε στο ελάχιστο.
      Σταθερά κι αμετάκλητα: έξοδο και ξερό ψωμί!

      Διαγραφή
    7. Ναι καλέ, δε σε κατηγόρησα για κάτι!

      Διαγραφή
  9. Μαζεστίξ, "το θέμα είναι σε ποια φάση βρίσκεσαι (κι) εσύ". Διότι, μέχρι ενός σημείου, έβγαζα ένα συμπέρασμα, αλλά όταν διάβασα αυτό: "Ίσως η απάντηση να βρίσκεται πίσω απ' το αρχικό ερώτημα: Η χώρα μας είναι αυτή τη στιγμή στη φάση που έχει ανάγκη περισσότερο να αυξήσει τον παραγόμενο πλούτο ή να να μοιράσει δίκαια τον παραχθέντα πλούτο; Θεωρώ πως μάλλον τον πρώτο ισχύει περισσότερο στην παρούσα φάση.Και στη συνέχεια, αφού παραχθεί πλούτος, να κοιτάξουμε να τον μοιράσουμε δικαιότερα"...κατάλαβα ότι δεν μπορώ να...σε καταλάβω! Μάλλον επειδή φταίει σε τι φάση βρίσκομαι κι εγώ, αφού στο υστερόγραφο σου, απλά απομπερδεύτηκα! Λέω να διαβάσω όλα τα σχόλια όλων των φίλων (πράγμα που δεν έχω κάνει ως τώρα), μπας και βοηθηθώ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Κι επειδή το διάβασα και πάλι το κείμενο σου, αλλά και όλα τα σχόλια των φίλων, επανέρχομαι να συμπληρώσω ότι όντως: έκανες την κωλοτούμπα, σήμερα (σήμερα;) 19-9-2015. Μπροστά στη δική σου κωλοτούμπα, η κωλοτούμπα του Αλέξη μοιάζει απλά με λάθος βηματισμό. Θα σου πρότεινα Μαζεστίξ, μια ημέρα που θα έχεις χρόνο, να κάτσεις να διαβάσεις όλες τις αναρτήσεις σου, των τελευταίων μηνών. Εύχομαι να καταφέρεις να βγάλεις συμπέρασμα.

      Υ.Γ Μην ξαφνιαστείς αν σου στείλει λουλούδια σήμερα ο Μεϊμαράκης...

      Διαγραφή
    2. Δεν αφήνετε τις κωλοτουμπολογίες λέω 'γω, μπας και δούμε τί θα απογίνουμε;
      Από πότε η ορθότητα ή μη μιας άποψης κρίνεται με βάση το αν την υποστήριζες και πρωτύτερα.
      Δηλαδή αν επιλέξεις μια πορεία, επιμείνεις σε αυτήν και στη συνέχεια δεις μπροστά σου το παγόβουνο και αποφασίσεις ότι το καράβι πρέπει να στρίψει, θα είσαι "κωλοτούμπας";
      Ή μήπως το σωστό είναι να αφήσεις το καράβι (σ.σ. τη χώρα σου) να πέσει στο παγόβουνο, μην τυχόν και τα παλιά συντρόφια σε πούνε προδότη και κωλοτούμπα;

      Ειλικρινά, δε με πειράζει καθόλου.
      Αν είναι κωλοτούμπας όποιος, για χάρη αυτού που θεωρεί καλό για τη χώρα του, θυσιάζει ακόμη και την προηγούμενη άποψή του και τις βεβαιότητές του αλλά και την ιδεολογική του μόστρα, τότε ναι είμαι -όχι κωλοτούμπας, αλλά- αρχικωλοτούμπας.
      Αν η κριτική ικανότητα και η πολιτική σκέψη διεξάγονται με άξονα τη διατήρηση των βεβαιοτήτων και με όρους παραταξιακού οπαδισμού, τότε χαίρομαι πάρα πολύ να είμαι εγώ ο "κωλοτούμπας" και όχι ο "σταθερός".
      Ζήτω η κωλοτούμπα.

      Ευτυχώς πολλές φορές στην ιστορία της χώρας μας βρέθηκαν άνθρωποι να κάνουν τέτοιες "κωλοτούμπες" (βλ. Ελευθέριος Βενιζέλος το 2010 που έκανε κωλοτούμπα στο θέμα του βασιλιά) και δεν την άφησαν να ισοπεδωθεί για να ικανοποιήσουν την πάντοτε έξαλλη και ωρυόμενη εκλογική πελατεία.

      Εγώ καταθέτω τις απόψεις μου με επιχειρήματα.
      Αρέσουν ή δεν αρέσουν είναι μια σειρά συλλογισμών.
      Δεν συνθηματολογώ, δεν κάνω επίκληση στο συναίσθημα (αυτό είναι το πιο εύκολο άλλωστε, για να ξεφύγει κανείς από δύσκολες ερωτήσεις).
      Και επίσης δεν έχω κανένα λόγο να κρυφτώ.
      Ποτέ δεν κρύβομαι.
      Και δεν κρύβομαι ούτε στα δύσκολα.
      Ούτε όταν ξέρω ότι θα αντιμετωπίσω το βρισίδι και την χλεύη.
      Έχω μάθει να μάχομαι και όχι εκ του ασφαλούς.
      Έχω μάθει να αντέχω το βάρος της αντιδημοφιλούς άποψης.
      Αυτής που ακούγεται παράξενα στις παρέες των βεβαίων, αλλά αργότερα χαμογελά στη γωνία όταν βλέπει ότι τη συμμερίζονται πλέον και οι υπόλοιποι, όταν όμως πολλές φορές είναι πια πολύ αργά.
      Και το 2006-09 έτσι σαν Εξωγήινο με κοίταζαν όλοι όταν τους έλεγα για την ανάγκη εγκατάλειψης του ΠΑΣΟΚ και της υποκατάστασής του από τον ΣΥΡΙΖΑ.
      Όταν έλεγα το τί πρέπει να κάνει ο Αλαβάνος πρώτα και ο Τσίπρας αργότερα, μου λέγανε ότι δε γίνονται τέτοια πράγματα.
      Και πήγαν όλοι και ψήφισαν ΓΑΠ το '09 εκτός από μένα.
      Τώρα όλοι αυτοί θα ψηφίσουν Τσίπρα, εκτός από μένα.
      Και όταν θα 'ρθουν εκεί που βρίσκομαι, θα χω κινηθεί για αλλού.
      Και σήμερα έχω ήδη οραματιστεί το επόμενο βήμα, το οποίο όμως με το να μην είναι ακόμη έτοιμο, με αναγκάζει να δώσω μια ψήφο ανάγκης σε ένα κόμμα, το οποίο δεν πιστεύω.

      Επομένως δε με πτοούν αυτά.
      Ούτε οι χαρακτηρισμοί ούτε τίποτα.
      Έχω ακούσει και χειρότερα.
      Φασίστα και συνωμοσιολόγο με λέγανε οι περισσότεροι το 2010 όταν έλεγα πού θα μας οδηγήσει το μνημόνιο.
      Απ' αυτούς πολλοί στο μεταξύ είδαν στο αντιμνημόνιο ή στη δραχμή το φως το αληθινό και σήμερα με λένε κωλοτούμπα, όταν τους λέω πού θα μας οδηγήσει η έξοδος από την Ε.Ε..
      Ξιά τους.
      Συνηθισμένα τα βουνά απ' τα χιόνια.

      Διαγραφή
  10. Γαλάτη, είναι ωφέλιμο να λέμε τις σκέψεις, τους συλλογισμούς και τα επιχειρήματά μας, γιατί βοηθά όλους να κάνουν ένα βήμα παραπέρα στις δικές τους σκέψεις. Καλό είναι επίσης να βλέπουμε πολλές πλευρές ενός προβλήματος, γιατί έτσι υπάρχει πιθανότητα να φτάσουμε σε μια κάποια σοβαρη λύση. Προσωπικά δεν αρνούμαι ούτε κρίνω κάτι τέτοιο όσο κι αν δεν συμφωνώ με όσα μπορεί να εκφράσει ο συνομιλητής μου. Αυτό που με ανησυχεί είναι η βεβαιότητα για μια τόσο ακραία και αντίθετη λύση. Έχει τεράστια διαφορά η κατάθεση σκέψεων, μιας άλλης πρότασης και άλλο η πίστη ότι αυτή είναι και η πιο κατάλληλη. Είναι κάτι που μας εγκλωβίζει έτσι κι αλλιώς. Ποτέ επίσης δεν μου άρεσε η λέξη κωλοτούμπα όσο κι αν την χρησιμοποιούν όλοι, ακόμα και φίλοι μας εδώ. Σε μια εποχή με τόσο πρωτόγνωρες συνθήκες και δυσκολίες που έχουμε έρθει όλοι αντιμέτωποι θεωρώ ότι είναι λογικό να αλλάζουμε γνώμη και πολλές φορές να μπερδεύεται ο νους.
    Διατηρώ πάρα πολλές επιφυλάξεις κι εγώ για ό,τι υποστηρίζω αυτή τη στιγμή, όμως σε αυτή την φάση (και ειδικά τώρα) νομίζω ότι έτσι πρέπει να γίνει. Στην πορεία θα επιζητήσω περισσότερα και θα κινηθώ ίσως με τελείως διαφορετικό σκεπτικό. Έχω ένα πλαίσιο τού τι θέλω να ακολουθήσει. Στην περίπτωση που διαψευστώ, θα αλλάξω πορεία πάραυτα - δεν ξέρω για πού ακόμα. Οι αποφάσεις παίρνονται κάθε φορά σύμφωνα με τις εκάστοτε συνθήκες.
    Σ' ευχαριστώ για τη συζήτηση και γνωρίζεις ότι πολλές φορές έχω εμπιστευτεί την κρίση σου (συνήθως ταυτιζόμαστε ακόμα και όταν οι πολλοί διαφωνούσαν εντελώς) κι αυτό είναι που με τρομάζει πιο πολύ. Εύχομαι να μην βγεις αληθινός και να μην έχω χάσει εγώ την δική μου πυξίδα. Ελπίζω να καταλαβαίνεις γιατί το λέω αυτό. Ο τόπος και η πορεία του είναι πάνω από τις δικές μας απόψεις και επιθυμίες όπως λες και συμφωνώ απόλυτα.
    Καλή μας συνέχεια και ίδωμεν...!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δεν αντιλέγω ούτε φυσικά θεωρώ πως έχω το μονοπώλιο στο ενδιαφέρον για τη χώρα.
      Διαφωνούμε στο ζήτημα του καλύτερου δρόμου.
      Έχω πειστεί από τα γεγονότα αυτού του 7μήνου αλλά και από την προεκλογική περίοδο ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ακατάλληλος για διοίκηση και διακυβέρνηση.
      Δε συμφωνώ φυσικά με τη ΝΔ ούτε τη θεωρώ λύση, αλλά την προκρίνω προς το παρόν, διότι θεωρώ ότι τα πράγματα στην οικονομία με ΣΥΡΙΖΑ θα γίνουν χειρότερα απ' ό,τι με τη ΝΔ.

      Εύχομαι τα πράγματα (όχι να γίνουν καλύτερα-αυτό αποκλείεται) τουλάχιστον να μη γίνουν χειρότερα.

      Διαγραφή