Πέμπτη, 13 Αυγούστου 2015

Ασφάλεια μέσω ελευθερίας ή ελευθερία μέσω ασφάλειας;


Όλα τα διλήμματα: υπαρξιακά, ερωτικά, εργασιακά, πολιτικά κλπ καταλήγουν στο ένα, το βασικό δίλημμα αυτής της ζωής: ελευθερία ή ασφάλεια;
Όλα κινούνται γύρω απ' αυτό.
Τα δύο άκρα αυτού του διλήμματος βρίσκονται σε διαλεκτική σχέση μεταξύ τους, καθώς ποτέ δεν επιτυγχάνεται απόλυτα κανένα εξ αυτών και το αποτέλεσμα κάθε απόφασης βρίσκεται ανάμεσά τους, άλλοτε γέρνοντας προς τη μία και άλλοτε γέρνοντας προς την άλλη.
Και ύστερα, ό,τι απ' τα δύο κι αν επιλέξει κανείς, τότε έρχεται η φυσική νομοτέλεια να διασφαλίσει την ισορροπία, τραβώντας το σκοινί από την άλλη πλευρά.
Και κάπως έτσι επέρχεται η "παλίντονος αρμονία" που έλεγε κι ο Ηράκλειτος, δηλαδή η όμορφη ισορροπία μεταξύ των αντίθετων δυνάμεων.
Αυτή η αρμονία πρέπει να είναι και το πραγματικό ζητούμενο, καθώς όποιος επιχειρεί να παραβιάσει τον φυσικό αυτό νόμο, τότε η φύση θα το κάνει με σκληρό τρόπο, χαλώντας τα σχέδιά του.

Έτσι και η πολιτική λοιπόν.
Στην ουσία το δίδυμο "αριστερά-δεξιά" αναλογεί με το δίδυμο "ελευθερία-ασφάλεια".
Η αριστερά υπερτονίζει την πρώτη και η δεξιά τη δεύτερη.
Ποιος έχει δίκιο στην κοσμοθεωρία του;
Απαντά η φύση: κανείς απ' τους δύο!

Διότι, αν κάποιος με την απόφασή του επιλέξει την ελευθερία αντί της ασφάλειας, τότε συμβαίνει να επέρχεται ανισορροπία.
Η έλλειψη ασφάλειας ουσιαστικά οδηγεί και στην απώλεια της ελευθερίας.
Διότι αναμφίβολα δεν μπορεί κάποιος να είναι ελεύθερος, αν δεν είναι ασφαλής.
Σκεφτείτε π.χ. την εγκληματικότητα: αν δε νιώθεις ασφαλής να κατέβεις με τα παιδιά σου μια βόλτα στο πάρκο, τότε δεν είσαι ελεύθερος, γιατί έχεις απολέσει την ελευθερία κινήσεων και επιλογών.
Αν δεν αισθάνεσαι ασφαλής να κοιμηθείς στο σπίτι σου, τότε βάζεις κάγκελα και σύρτες και κλειδαριές και πάλι κάγκελα... Και η ελευθερία που επέλεξες αντικαθίσταται από την ασφάλεια που δεν επέλεξες.
Επομένως, η επιλογή της ελευθερίας αντί της ασφάλειας ουσιαστικά οδηγεί στη συνέχεια στην απώλεια και της ελευθερίας.
Άρα άτοπη η σκέψη "εμένα με νοιάζει η ελευθερία και όχι η ασφάλεια", αφού αυτοαναιρείται.


Στην περίπτωση, δε, που κάποιος επιλέξει την ασφάλεια αντί της ελευθερίας, τότε συμβαίνει το ίδιο από την αντίστροφη πλευρά.
Δηλαδή, η ανελευθερία κάποιου σημαίνει αυτομάτως την ελευθερία κάποιου άλλου. Διότι όταν παραχωρείς την ελευθερία σου, τότε εκ των πραγμάτων την έχει στην κατοχή του κάποιος άλλος.
Απ' τη στιγμή, όμως, που κάποιος άλλος ορίζει τη ζωή σου, τότε δεν μπορείς να ξέρεις τί επιφυλάσσει για σένα το μέλλον.
Το μέλλον σου δεν το επιλέγεις εσύ. Άλλοι το επιλέγουν με τα δικά τους κριτήρια και συμφέροντα.
Δεν ξέρεις π.χ. αν ένα λάθος σου εκληφθεί έτσι ή αλλιώς ή αν ακόμη και όταν δεν κάνεις λάθος, αν η όποια πράξη σου εκληφθεί με λανθασμένο τρόπο από αυτούς στους οποίους παραχώρησες την ελευθερία σου.
Ούτε βέβαια ξέρεις ούτε ορίζεις πώς θα τη διαχειριστούν.
Επομένως τότε παύεις να είσαι και να αισθάνεσαι ασφαλής, αφού για να παραμένεις ασφαλής, θα πρέπει συνεχώς να αποδεικνύεις την αθωότητά σου και δεν μπορείς να ξέρεις αν θα τα καταφέρνεις πάντοτε.
π.χ. δείτε πόσοι και πόσοι την εποχή του εμφυλίου και μετά διώχθησαν απ' τις αρχές χωρίς οι ίδιοι να έχουν κάνει κάτι, παρά μόνο από παρεξηγήσεις ή λόγω προσωπικών ερίδων.
Δηλαδή άνθρωποι που ήταν με το καθεστώς της ασφάλειας και τελικά διώχθησαν από λάθος απ' το ίδιο το φιλικό τους καθεστώς.
Άρα η επιλογή της ασφάλειας αντί της ελευθερίας οδηγεί αναγκαστικά και στην απώλεια της ασφάλειας.
Άρα άτοπη και αυτή η επιλογή αφού αυτοαναιρείται.

Όπως είδαμε, και οι δύο δογματικές επιλογές οδηγούν τελικά στην απώλεια και αυτού του ίδιου του αγαθού που επιλέξαμε!


Για να εξετάσουμε όμως και τις ενδιάμεσες επιλογές.
Αν λοιπόν κάποιος επιλέξει την ελευθερία ως αφετηρία, έχοντας όμως άμεσο στόχο την επίτευξη και της ασφάλειας, τότε τι γίνεται;
Λοιπόν εδώ μας απαντούν τα  παραδείγματα της ιδιωτικής αλλά και της δημόσιας ζωής.
π.χ. αν έχεις ένα παιδί στην εφηβεία, θα του παραχωρήσεις όλη την ελευθερία διδάσκοντάς του σιγά-σιγά τον τρόπο να γίνει και ασφαλής;
Δε νομίζω!
Νομίζω πως όποιος το έχει δοκιμάσει, θα διαπιστώσει πως αυτό σχεδόν πάντα οδηγεί σε απώλεια του ελέγχου και σε επικίνδυνες καταστάσεις, συχνά χωρίς επιστροφή.
Διότι η ίδια η αφετηρία -η ελευθερία άνευ ασφάλειας- είναι μια ανεξέλεγκτη κατάσταση και τότε μόνο τυχαία γεγονότα μπορούν να διασώσουν την ομαλή ανάπτυξη του ατόμου.
Οι γονείς κατά κανόνα επιλέγουν να παρέχουν την ασφάλεια στο παιδί τους, ούτως ώστε σιγά σιγά να του εμφυσήσουν την αξία της ελευθερίας και να την επιδιώξει σταδιακά και μέσα σε περιβάλλον ασφάλειας.
Δηλαδή προτιμάται η ελευθερία διά της ασφάλειας και όχι η ασφάλεια διά της ελευθερίας.

Και μια χώρα άλλωστε έτσι λειτουργεί.
Όταν της παράσχεις ελευθερία και αυτή, επειδή γνωρίζει το άτοπο των δογματικών επιλογών που λέγαμε παραπάνω, επιλέξει γρήγορα να εξασφαλίσει μέσω αυτού του δρόμου και την ασφάλεια, τότε πέφτει σε περιπέτειες.
Διότι η αφετηρία της ελευθερίας δημιουργεί κλίμα ανασφάλειας στη χώρα και γρήγορα οι πολίτες, επειδή όπως είπαμε ο φόβος είναι το ισχυρότερο συναίσθημα και ενεργοποιούνται τα συντηρητικά τους αντανακλαστικά, νοσταλγούν την αρετή της ασφάλειας και την επιζητούν πάση θυσία.
Αυτό είναι και το κλίμα που επικρατεί σε κάθε χώρα στην προδικτατορική της περίοδο.
Είναι το κλίμα που νομοτελειακά φέρνει πραξικοπήματα και χούντες. Ή και αποικιοποίηση.
Και μάλιστα με την πλειοψηφία του κόσμου να τις υποστηρίζει ή να τις ανέχεται, επειδή ακριβώς του έδιωξε τη θηλιά του φόβου του.
Παραδείγματα υπάρχουν πολλά, όπως η Σερβία μετά τους βομβαρδισμούς του 99, όταν πολύ γρήγορα άρχισε να εκλέγει... αμερικανόφιλες κυβερνήσεις, απ' το φόβο μήπως ξαναζήσει τέτοιες στιγμές φρίκης, όπως του 99!
Ή η Συρία του 2015, που κάθε Σύριος υποστηρικτής της αντιαμερικανικής γραμμής του Ασάντ, που πριν τέσσερα χρόνια πήρε την υπερήφανη επιλογή της μάχης μέχρι τέλους, σήμερα εκλιπαρεί τους Αμερικανούς και το ΝΑΤΟ να επέμβουν να τους σώσουν από την ανωμαλία των Τζιχαντιστών!


Αν, πάλι, επιλεγεί ο δρόμος που οδηγεί στην ελευθερία μέσα απ' το μονοπάτι της ασφάλειας, τότε στην κοινωνία δεν επικρατεί το χειρότερο συναίσθημα, ο φόβος, ο οποίος οδηγεί σε δικτατορίες, αλλά τότε επικρατούν άλλα συναισθήματα, θετικά και δημιουργικά. Δηλαδή, η ελπίδα, η οργή, το αίσθημα του δικαίου και της ελευθερίας.
Οι νέοι πλάθονται με αξίες και ιδανικά που οδηγούν στο σπάσιμο των αλυσίδων (βλ. ανατρεπτική γενιά του 60-70, η οποία υπήρξε και έφερε τη δημοκρατική μεταρρύθμιση παγκοσμίως, διότι έδρασε σε καθεστώς ασφάλειας και τότε μόνο έψαξε το αγαθό της ελευθερίας)
Και τότε η χώρα, σε συνθήκες ασφάλειας και σταθερότητας επιδιώκει τις όλο και μεγαλύτερες και περισσότερες ελευθερίες, ώσπου να φτάσει στο σημείο της χρυσής τομής ανάμεσα σε ελευθερία και ασφάλεια.
Και να ανακτήσει τις αξίες της αξιοπρέπειας και της υπερηφάνειας.

Για να μιλήσουμε, λοιπόν, με αφορμή τα παραπάνω, και για το θέμα που αφορά την Ελλάδα της κρίσης, το αν δηλαδή το μνημόνιο είναι καλό, αν είναι κακό αλλά αναπόφευκτο ή αν είναι κακό και όχι αναπόφευκτο.
Η υποστήριξη πάση θυσία του μνημονίου ισοδυναμεί με την υποστήριξη της ασφάλειας (Ευρώπη) έναντι της ελευθερίας. Δηλαδή, όπως δείξαμε παραπάνω, οδηγεί τελικά στην απώλεια και της ασφάλειας.
Αντίστοιχα, η υποστήριξη πάση θυσία του "αντιμνημονίου" (δηλαδή με έξοδο από ευρωζώνη και Ευρωπαϊκή Ένωση) ισοδυναμεί με την υποστήριξη της ελευθερίας έναντι της ασφάλειας. Επιλογή που, όπως είπαμε, οδηγεί τελικά στην απώλεια και της ίδιας της ελευθερίας.
Επομένως, τι κάνουμε;
Τότε πάμε στην εξέταση των άλλων δύο επιλογών.

Ασφάλεια διαμέσου ελευθερίας ή ελευθερία διαμέσου ασφάλειας;
Όπως δείξαμε και παραπάνω, ο δρόμος προς την ασφάλεια διαμέσου ελευθερίας οδηγεί λογικά στην ενεργοποίηση των συντηρητικών αντανακλαστικών και στα συνακόλουθα ολοκληρωτικά (ή και αποικιακά) καθεστώτα .
Ενώ ο δρόμος προς την ελευθερία, με αφετηρία την ασφάλεια, δίνει τη δυνατότητα σ' ένα λαό να επιδιώξει την σταδιακή του απελευθέρωση από τις καταστάσεις και τους φορείς που τον αλυσοδένουν.
Η σταθερότητα και ο δευτερεύων ρόλος του φόβου σ' αυτήν την περίπτωση δε διευκολύνουν την ανάπτυξη καθεστώτων που στηρίζονται στο φόβο και επομένως δίνεται ο χρόνος και η δυνατότητα στη χώρα να απεμπλακεί μόλις βρει τον τρόπο, τις συνθήκες και τη δυνατότητα.


Συμπερασματικά, καλύτερο είναι στην παρούσα φάση να παραμείνουμε στο δίχτυ ασφαλείας που λέγεται ευρωζώνη και κυρίως Ευρωπαϊκη΄Ένωση, έστω κι αν αυτό συνεπάγεται μνημόνιο και μέτρα, παρά να βγούμε στη γύρα της αντιμνημονιακής ελευθερίας, η οποία -όπως δείχθηκε παραπάνω- οδηγεί τελικά σε στέρηση της ελευθερίας.
Και οφείλουμε να πριονίσουμε με κάθε δυνατό και αδύνατο τρόπο την κυρίαρχη ευρωπαϊκή πολιτική της λιτότητας και της αναδιανομής του πλούτου προς τα πάνω.
Ξεκινώντας δηλαδή από την αφετηρία της ασφάλειας, να βαδίσουμε με βήμα γοργό προς την ελευθερία.
Η Ιστορία και η ζωή άλλωστε δεν τελειώνουν με μια υπογραφή και επιφυλάσσουν πολλές ανατροπές σε όποιον τις επιζητήσει.

Η ελευθερία της μάχης εναντίον όλων γρήγορα θα οδηγήσει σε νέα μνημόνια, σκληρότερα των προηγούμενων και ενδεχομένως σε καταστάσεις εθνικής απώλειας ή πολιτειακής εκτροπής.
Οι μάχες έχουν νόημα να δίνονται όταν υπάρχει ελπίδα νίκης.
Και το να νικήσει μια μικρή χώρα το παγκόσμιο χρηματοοικονομικο-στρατιωτικό σύστημα είναι μάλλον απίθανο και δεν έχει συμβεί ποτέ στην ιστορία.
Εμείς το χρέος μας το κάναμε ως εδώ, με τόσες διαδηλώσεις, εκλογές, δημοψηφίσματα, διαπραγματεύσεις κλπ. Τώρα πρέπει να επιδιώξουμε ή να περιμένουμε συμμάχους σε αυτόν τον πόλεμο.
Ήδη το προχωρήσαμε πάρα πολύ το πράγμα και κολυμπήσαμε πολύ πέρα από κει που φτάνουν τα πόδια μας. Και μπράβο μας και μαγκιά μας. Αλλά... Πόσο ακόμα μπορούμε να επιβιώσουμε στα άπατα, με τόσους καρχαρίες γύρω μας;
Κακά τα ψέματα: Δεν μπορούμε μόνοι μας να νικήσουμε ολόκληρη Υφήλιο!
Ακόμη και η εθνική αντίσταση δεν ξεκίνησε με την εισβολή των Γερμανών, παρά μόνο όταν έδωσαν κάθε είδους στήριξη η Αγγλία και η ΕΣΣΔ.
Και δε θα κατάφερνε τίποτα σπουδαίο, αν δεν νικούσαν οι Δυτικοί και οι Σοβιετικοί τους Γερμανούς.
Ακόμα σβάστικα θα κυμάτιζε στην Ακρόπολη- δε πα' να χτυπιόμασταν εμείς...
Άρα χρειαζόμαστε συμμάχους και μάλιστα ισχυρούς σε αυτήν την προσπάθεια.

Και το λέω εγώ που πλήττομαι όσο ελάχιστοι από τα καινούρια μέτρα, διότι δεν είμαι μισθωτός ή συνταξιούχος, για να με προστατεύει εργολαβικά η κυβέρνηση. Είμαι από τους μαλάκες που πληρώνουν τα μαλλιοκέφαλά τους (κυριολεκτικά), προκειμένου να μη μειωθούν μισθοί και συντάξεις (σ.σ. τα συριζο-προστατευόμενα είδη).
Αλλά θεωρώ πως δεν είναι καλύτερο το να διαλυθούν τα πάντα, απ' το να διαλυθώ εγώ.
Διότι, αν μείνει όρθια η χώρα, υπάρχει ελπίδα και για μένα.
Αν διαλυθεί, τότε θα είμαστε εμείς στα καραβάνια των προσφύγων πια και όχι στην υποδοχή τους.
Να μη γίνουμε Σερβία, Συρία, Αίγυπτος, Ουκρανία.

Διότι σας ξαναλέω: δεν υπάρχει ούτε ελευθερία χωρίς ασφάλεια αλλά ούτε βέβαια και ασφάλεια χωρίς ελευθερία.

72 σχόλια:

  1. απαπαπα μελέτη... εν μέσω διακοπών! Σε παρακολούθησα ως ένα σημείο, αλλά είναι και μεσημέρι, κάτι η ζέστη...πρέπει να ματάρθω!

    Βασικά συμφωνούσα εν μέρει μαζί σου ...κάπου εκεί με τα παιδιά σε έχασα ( εγώ αντί για την ασφάλεια εκεί τοποθετώ τα όρια που για μένα - και την παιδαγωγική - είναι το μεγάλο στοίχημα)

    Η υπόθεση/σύγκριση πάντως αριστερά=ελευθερία, δεξιά=ασφάλεια είναι κάπως έως πολύ ..αυθαίρετη!

    υγ: προσωπικά έχω επιλέξει την ελευθερία από την ασφάλεια -όχι χωρίς ζημία ! Αλλά ουδέν καλόν αμιγές κακού! Έχει να κάνει με τις προτεραιότητες και την ιδιοσυγκρασία του καθενός μας. Αγαπητό μου καρκινάκι ...με νιώθεις. Είμαι βέβαιη!
    Θα ξανάρθω γιατί οφείλω να σε διαβάσω ολόκληρο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ναι, το παρακάνω στην ακριβολογία και κουράζω ορισμένες φορές, αλλά έτσι πρέπει για να μη γίνονται παρανοήσεις σ' αυτά που λέω.
      Μου 'χει μείνει το κουσούρι από τους αρχαίους φιλοσόφους...

      Αυτό το παράδειγμα περί διαπαιδαγώγησης είναι η μικρή μου... "θεωρία"!
      Επειδή το 'χω ξαναγράψει, το εξηγεί παρακάτω και η Γλαύκη που το θυμάται μάλλον, αλλά ας το εξηγήσω κι εγώ με δικά μου λόγια.

      Θεωρώ λοιπόν ότι το δίλημμα "ελευθερία - ασφάλεια" επιδρά στο παιδί από την πρώτη στιγμή.
      Δηλαδή, όταν το παιδί το κρατάει η μάνα απ' το χέρι, τότε αυτό έχει την τάση να φύγει.
      Ενώ όταν το παιδί είναι αμολητό, τότε έχει την τάση να χωθεί στην αγκαλιά της μάνας.
      Αυτό τι δηλώνει;
      Ότι όταν έχει την ασφάλεια επιζητεί την ελευθερία, ενώ όταν έχει την ελευθερία επιζητεί την ασφάλεια.
      Κι επειδή η ιδεολογία δεν είναι αυτό που ζούμε αλλά αυτό στο οποίο στοχεύουμε, άρα πλάθουμε ένα ελευθερόφρον παιδί όταν του παρέχουμε ασφάλεια και μαθαίνει να επιδιώκει την ελευθερία και όχι όταν συμβαίνει το αντίστροφο, διότι τότε έχουμε το αντίθετο αποτέλεσμα.
      Αλλά βέβαια θα πρέπει εντός της κατάστασης της ασφάλειας, να του παρέχουμε εμείς τα απαραίτητα εφόδια ούτως ώστε να βγει σταδιακά από αυτήν την κατάσταση και να οδηγηθεί στην ελευθερία.
      Είναι αυτό που λέω σχηματικά, ότι πρέπει να του δίνουμε τα "κλειδιά" για να ανοίξει τις "αλυσίδες" που εμείς του βάζουμε.

      Βέβαια, καμία θεωρία που αφορά στους ανθρώπους δεν μπορεί να καλύπτει το 100% των περιπτώσεων.
      Επομένως σίγουρα υπάρχουν αντιπαραδείγματα.
      Αλλά νομίζω ότι κατά κανόνα συμβαίνει αυτό.

      Η υπόθεση/σύγκριση "ασφάλεια/ελευθερία=δεξιά-αριστερά" θεωρώ πως είναι αυτή που στο βάθος ισχύει πίσω από τα διάφορα κοινωνικο-οικονομικά μοντέλα.
      Πίσω απ' όλες τις αντιπαραθέσεις, κρύβεται αυτή η φιλοσοφική-ιδεολογική διάσταση.

      Διαγραφή
    2. Καλημέρα και χρόνια πολλά Μαζ!
      Φυσικά και ως παιδαγωγός είμαι εναντίον της ασυδοσίας. Εκεί ακριβώς συμβαίνουν τα περισσότερα στραβά, τα ίδια πάνω κάτω -ίσως με άλλες εκδηλώσεις- στην αυταρχική αγωγή.
      Δεν είναι το μέτρο η ουσία.
      Ούτε ο έλεγχος και η επιβολή του γονιού πάνω στο παιδί.
      "Όρια" δεν σημαίνει να μένει το παιδί στην αυστηρή επίβλεψή μας και να μην ανασαίνει.
      Τα όρια είναι η ανάγκη του παιδιού να τοποθετεί μέσα στο χώρο του και να ξέρει που βαδίζει.
      Η έλλειψη τους θα δημιουργήσει τόση ανασφάλεια που προκειμένου να ανακουφίσει το άγχος που του δημιουργείται θα επιβάλλεται όλο και περισσότερο το ίδιο στον γονιό και θα ασκεί αυτό κυριαρχική επιβολή στον γονιό του.
      Είναι σαφές ότι ως εδώ συμφωνούμε απόλυτα!.

      Αυτό δεν σημαίνει ότι αυτό χρειάζονται και οι πολίτες αυτοί της χώρας όμως . Εκτός και αν μας θεωρείς παιδιά και τους ηγέτες....γονιούς μας!
      Για να μην πολυλογώ πολιτικά με εκφράζει 100% το σχόλιο του Πέτρου παρακάτω !
      Θεώρησα εξαρχής αυθαίρετο το παράδειγμα σου και την ταύτιση γενικότερα της παιδαγωγικής με την πολιτική. Δεν εκλογικεύεται με τίποτα μανούλα μου το ατόπημα Τσίπρα και ο διωγμός που ασκείται στη μόνη φωνή που μιλάει μέσα στις καρδιές μας! ( Κι αναφέρομαι στη Ζωή!)

      Αν λοιπόν άκουσε το λόγο της Ζωής ( που είμαι σίγουρη ότι τον άκουσες) και συνεχίζεις να υποστηρίζεις τις επιλογές Τσίπρα , λυπάμαι αλλά θα συμφωνήσω με τον Πετρή ...μία μετάλλαξη την έχεις πάθει!

      ΥΓ: Κάπου διάβασα σε σχόλιο παρακάτω , δεν ενθυμούμαι πού, ότι στις μεγάλες αποφάσεις καλό είναι να αποφασίζουμε με το μυαλό και ουχί με τη ψυχή! Θα σε παραπέμψω στον Γιουνγκ και στο ένστικτο.
      Τις σοβαρές αποφάσεις της ζωής μας μόνο η διαίσθηση και η ψυχή είναι πιθανόν να μας οδηγήσουν στη σωστή επιλογή. Το ζύγισμα θετικών-αρνητικών ας γίνεται σε μη σοβαρές αποφάσεις!

      Αυτά από μένα !
      Κι ένα τελευταίο ...μερικές φορές δεν είναι το τέλος του κόσμου να πούμε ένα mea culpa και κύριοι διαψευστήκαμε! Γιατί τείνω πια να το πιστεύω αυτό όλο και περισσότερο.... Τα γεγονότα βλέπεις....

      Διαγραφή
    3. Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.

      Διαγραφή
    4. Αχού μου έφυγαν λαθάκια γιατί είχα στο νου να ολοκληρώσω τη σκέψη μου...
      Σημείωσε
      Τα όρια είναι η ανάγκη του παιδιού να ► τοποθετείται

      ►Στις σοβαρές αποφάσεις της ζωής μας μόνο η διαίσθηση και η ψυχή είναι πιθανόν να μας οδηγήσουν σε σωστή επιλογή.


      Διαγραφή
    5. Το "mea culpa" το έχω ήδη πει.
      Θεωρώ πως αυτά τα 6 χρόνια εχω και εχουμε πει πολλές ανοησίες, που ήταν στηριγμένες στην συριζαίικη λαϊκίστικη προπαγάνδα.
      Όχι ότι δεν ήταν σωστά και δίκαια, αλλά ήταν εντελώς ανεφάρμοστα και εκτός πραγματικότητας.
      Εγώ είχα γράψει προ καιρού -και αντέδρασαν κάποιοι εξ ημών- τη φράση "κατέρρευσε η αντιμνημονιακή μας ρητορεία".
      Όλα εδώ πληρώνονται βέβαια.
      Και ο Τσίπρας θα το πληρώσει (και φταίει) και εμείς θα το πληρώσουμε (και φταίμε)
      Και τώρα θα πληρώσουμε το άκρον άωτον του λαϊκισμού, που θεωρώ ότι είναι αυτή που ακατανόητα -κατ' εμέ- γουστάρετε: η Ζωή.
      Δεν ξέρω αν μιλάει στις καρδιές σας, πάντως εμένα μου μιλάει στο στομάχι (μια αναγούλα μου τη φέρνει, είναι η αλήθεια)
      Και δεν τα λέω αυτά τώρα- τα λέω εξαρχής γι' αυτό το ον.

      Τους λόγους της Ζωής τους έχω ακούσει λοιπόν .
      Συνεχώς επικαλείται τη δημοκρατία.
      Δεν εχω ακούσει όμως την αντιπρότασή της ως προς το ζητούμενο.
      Διότι οι Λαφαζαναίοι σου λένε μια αντιπρόταση: βγαίνουμε από ευρωζώνη, μπούκα στο νομισματοκοπείο και στην ΤτΕ κλπ.
      Τελοσπάντων, συμφωνεί ή διαφωνεί κανείς, έχουν μια εναλλακτική πρόταση.
      Η καλή μας η Ζωίτσα όμως δεν αναφέρει τίποτα απ' αυτά.
      Με λίγα λόγια δε δεσμεύεται για έξοδο από το ευρώ και, αν και όταν -θου Κύριε- πάρει ποτέ την εξουσία θα εγκλωβιστούμε πάλι στα ίδια, όπως αυτό το 6μηνο.
      Και θα βγει στο τέλος και θα μας πει "α, ξέρετε, εγώ δεν σας είπα ποτέ για έξοδο από το ευρώ".
      Ε, τουλάχιστον μετά απ' όλα αυτά ας μην την ξαναπατήσει κανείς μας.

      Διαγραφή
    6. ΥΓ.: Επειδή πρέπει να φύγω τώρα, θα με συγχωρήσουν οι υπόλοιποι φίλοι, διότι θα τους απαντήσω αργότερα.
      Ας φάμε τώρα που μπροούμε κάνα μπριζολάκι, διότι όπως προβλέπω, από του χρόνου θα τη βγάζουμε με φασολάδα. Και αν...

      Διαγραφή
  2. Η φωτό με το συρματόπλεγμα που ξεφεύγει ...χορεύοντας, εξαιρετική επιλογή!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πάντα ψάχνω πολλή ώρα τις εικόνες.
      Τα κείμενα μιλάνε στο συνειδητό και οι εικόνες στο υποσυνείδητο.
      Έχω σχέδιο εγώ! χαχα

      Διαγραφή
  3. Στο 3ο μνημόνιο σου προέκυψε αυτό.
    Άργησες πασόκε μου

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ανώνυμε υπερεπαναστάτη και εισβολέα του νομισματοκοπείου,
      το να μην καταλαβαίνεις ότι αλλάζουν οι καιροί, τα δεδομένα και οι συνθήκες και άρα αλλάζει και η απόφαση των ανθρώπων για το τί είναι καλύτερο κάθε φορά, είναι αυτονόητο για κάθε νοήμονα άνθρωπο.
      Αν για σένα είτε 1770 είτε 1821 είτε 1897 είτε 1912 είτε 1917 είτε 1933 είτε 1941 είτε 1981 είτε 2009 είτε 2015 είναι το ίδιο και πάντα έχεις την ίδια πρόταση... τότε εσύ πρέπει να ψαχτείς πού κάνεις λάθος και όχι εγώ.
      Οι ζωντανοί οργανισμοί εξελίσσονται.
      Οι νεκροί -μη εξελισσόμενοι- σαπίζουν και τους τρώνε τα σκουλήκια.

      Διαγραφή
    2. Δε τ'αφήνεις αυτά
      Ποιό ήταν το σχέδιο του Τσίπρα 25/1/2015 και 5/7/2015
      Γιατί 2 μόνο απαντήσεις υπάρχουν
      ή απόλυτα ηλίθιος ή απόλυτα απατεώνας.Το αυτό για όσους συνεχίζουν μαζί του

      Διαγραφή
    3. Όσο έλεγε "έξω απ' τα μνημόνια", άλλο τόσο έλεγε μέσα στην ευρωζώνη".
      Επομένως, εκεί που έφτασαν τα πράγματα, θα παραβίαζε αναγκαστικά τη μία απ' τις δύο εντολές/υποσχέσεις.
      Άρα ψάξε και τα δικά σου κριτήρια.
      Η Ανταρσύα έλεγε έξω απ' το το ευρώ και πήρε κάτω από 1%.
      Δεν υπήρχε κανένα κόμμα που να υποστηρίζει κάτι τέτοιο.

      Διαγραφή
  4. Θα προτιμούσα να είχαμε το εθνικό τσαγανό για να υψώσουμε το κλασσικό μας δίλημμα "Ελευθερία ή θάνατος".
    Ίσως γιατί θεωρώ τον θάνατο, πιο αξιόπιστη και σταθερή αξία απ' την "ασφάλεια".
    Και δεν εμπιστεύομαι διόλου τις όποιες "συμμαχίες", που μας παρέχουν μια υποτιθέμενη ασφάλεια. Που στην πρώτη στραβή, θα σφυρίζουν κλέφτικα και θα μας αφήσουν μόνους να περιμένουμε το καράβι στην "προβλήτα"...

    Μαζ, συμφωνώ απόλυτα -με τη λογική μου- σ' όσα γράφεις. Και μπράβο σου για τη διαύγεια και την ψύχραιμη σκέψη σου.
    Με την ψυχή μου όμως, διαφωνώ. Όταν ακούω για "ασφάλεια", σε υποτέλεια πάει το μυαλό μου. Ντυμένη με ωραίες λέξεις...
    Κι εγώ θιγμένη άμεσα απ' τα νέα μέτρα, αλλά ενώνω τη φωνή μου με τη δική σου. Αν είναι για το καλό της πατρίδας, με όλη μου την ψυχή!...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Το ξέρω και το καταλαβαίνω ότι με την ψυχή σου διαφωνείς με όσα λέω.
      Κι η δική μου η ψυχή διαφωνεί με όσα λέω.
      Μετά απ' όλα αυτά, θα πρέπει να πάω σε... ψυχολόγο!

      Αλλά δυστυχώς ή ευτυχώς, τις αποφάσεις για το μέλλον πρέπει να τις παίρνει το μυαλό.
      Όποτε τις παίρνει η ψυχή, συνήθως καταλήγουμε σε ανείπωτες τραγωδίες.
      Αρκεί να θυμηθεί κανείς τη μεγαλύτερη εθνική μας τραγωδία: τη μικρασιατική καταστροφή που εξαφάνισε την τρισχιλιετή παρουσία της Ελλάδας στη Μικρά Ασία..
      Αρκεί μια λάθος παρορμητική απόφαση για να κάνεις τόσο κακό όσο δεν κάνουν χίλιες αποφάσεις των ξένων.

      Διαγραφή
  5. Σημερα,λες και γραφεις για μενα! Και εγω θα ξαναρθω,να σε ξαναδιαβασω,αυτη την δυσκολη πολυ στιγμη της ζωης μου,ως γονιος.Παρ'ολα αυτα,θελω πραγματικα να τονισω,πολυ καλο αρθρο. Απο καθε αποψη. Ψυχραιμος,διαλεκτικος,με επιχειρημα,και οτι αλλο καλο που η δικη μου πενα ,δεν μπορει να αποτυπωσει.Στο τελος-τελος,λιγες φορες βρισκουμε τετοια αρθρα ,χρησιμα. Να γινομαστε καλυτεροι ,μονο και που τα διαβαζουμε. Ποσον μαλλον με τους προβληματισμους που καταγραφονται. Μπραβο..και ευχαριστω θερμα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ευχαριστώ πολύ για τα καλά λόγια.
      Για κάτι τέτοια σχόλια, αξίζει να συνεχίσω να γράφω.

      Ξέρεις, γράφω κάθε φορά αυτά που πιστεύω.
      Δεν ξέρω - μπορεί να είμαι σωστός μπορεί να είμαι λάθος, αλλά κάθε φορά γράφω γιατί θέλω να βοηθήσω με την όποια σκέψη μου τη συλλογική σκέψη.
      Και, όπως λέει και το κλισέ, προτιμώ να είμαι χρήσιμος παρά να είμαι ευχάριστος.
      Μακάρι να καταφέρνω να είμαι χρήσιμος.

      Διαγραφή
  6. Μεγάλο θέμα έπιασες και είναι από αυτά τα κείμενα που μου αρέσουν πάρα πολύ!
    Έκανες μια εξαιρετική προσπάθεια να το δεις από πολλές πλευρές το ζήτημα και μάλιστα η δομή του λόγου σου καθρεφτίζει μια ισορροπία, που με εκφράζει.

    Κάθε απόλυτα δογματική θέση αποδεικνύεται εκ των πραγμάτων αναποτελεσματική ή έστω αποτελεσματική εντελώς πρόσκαιρα εξυπηρετώντας τα συμφέροντα πάντα λίγων. Αυτό τουλάχιστον έχει αποδείξει η ιστορία του ανθρώπου στα πλαίσια της πολιτικής, της θρησκείας, της κοινωνίας, των σχέσεων κ.α.. Η αυτοαναίρεσή της είναι σχεδόν δεδομένη από την ώρα της σύλληψή της.

    Μου άρεσε πολύ το παράδειγμα που χρησιμοποίησες των παιδιών, μια και έχουν ανάγκη τα ίδια τις αλυσίδες (θυμάμαι τον χαρακτηρισμό που είχες δώσει και είχες περιγράψει πολύ εύστοχα στο κείμενο που είχαμε γράψει - είχε κάνει εντύπωση ο λόγος σου). Είναι τα λεγόμενα όρια που θέτουν οι γονείς και το πλαίσιο ασφάλειας μέσα από το οποίο το παιδί θα βρει τους τρόπους να τις σπάσει - να τα υπερβεί - προκειμένου να φτιάξει με ασφάλεια τον δικό του κόσμο ελευθερίας κατά τη διαδικασία της ενηλικίωσής του. Διαφορετικά μεγαλώνει μέσα στη σύγχυση και τον φόβο, που είναι κακοί σύμβουλοι και δυστυχώς γίνονται οι δεσμοφύλακες του τελικά - πολλές φορές με ολέθρια αποτελέσματα ίσως και για όλη του την ζωή. Θεωρώ άριστο το παράδειγμα, προκειμένου να στηρίξεις την ενδιάμεση αυτή θέση - ελευθερία μέσα από την ασφάλεια.
    Αυτή η θέση με εκφράζει και την θεωρώ την πιο αποτελεσματική ίσως για την κατάσταση και την πορεία της χώρας μας. Οι παράμετροι όμως είναι πολλές, για να φτάσουμε να έχουμε ένα ουσιαστικό αποτέλεσμα μέσα από αυτή τη λύση. Αν δεν είναι έτοιμοι για πραγματικές αλλαγές όσοι είναι στην κυβέρνηση, δεν βλέπω άσπρη μέρα να έρχεται... μόνο σε ονειρώξεις! Ο μη επιδέξιος κώλος - που ήθελε μεταξωτά βρακιά - έχει μείνει και ξεβράκωτος πια, οπότε είναι εκτεθειμένος στις ορέξεις του κάθε λιγούρη...
    Εντός ή εκτός ευρώ και Ευρωπαϊκής Ένωσης το Μνημόνιο δεν το γλιτώναμε, οπότε το μόνο που μας σώζει είναι η πιο ασφαλής οδός - κατά τα φιανόμενα, αλλά νοικοκυρεύοντας το εσωτερικό της χώρας μας και αλλάζοντας σταδιακά νοοτροπία, γιατί χωρίς αυτά μέλλον δεν έχουμε και δεν είναι καθόλου αστείο πια! Ραγιάδες θα είμαστε για όλη μας την ιστορία ως Ελλάδα! Μόνο με αυτή τη δέσμευση ακολουθώ αυτή την θέση στην οποία καταλήγει η συλλογιστική σου και νομίζω είναι απόλυτα λογικό μέσα στον παραλογισμό της κατάστασης.
    Κατά βάθος η ψυχή μου λέει ασφάλεια μέσα από την ελευθερία, όμως οι συνθήκες μού φορούν τις αλυσίδες. Μια κοινωνία ολόκληρη και μια νοοτροπία σφηνωμένη στον εγκέφαλό μας τόσα χρόνια δεν μπορώ να τα αλλάξω μόνη μου ή με λίγους, να τα βάλω με τους καρχαρίες χωρίς δυνάμεις και καλό σχεδιασμό, τότε είναι σαν να αυτοκτονώ και να παίρνω και τους άλλους μαζί μου.
    Σχετικά με τις συμμαχίες που αναφέρεις δεν τις εμπιστεύομαι, γιατί η Ιστορία έχει δείξει ότι είναι επίφοβες και κοιτούν μόνο το συμφέρον τους. Μπορούμε να καταλήξουμε μπαλάκι του πινκ-πονκ και αυτοί να κάνουν τη δουλειά τους. Ίσως, δια πυρός και σιδήρου όμως, να επωφεληθούμε κι εμείς με κάποιο τρόπο. Δεν είναι απόλυτη ασφάλεια.
    Όσο για τις μάχες που έχουν νόημα να δίνονται όταν υπάρχει ελπίδα νίκης, το σημαντικό επίσης είναι να υπάρχει και ισχυρή θεληση να δοθούν...!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Με πιάσανε τα φιλοσοφικά μου πάλι...
      Πολιτική χωρίς φιλοσοφία οδηγεί σε τραγωδία.
      Αν δεν τα βάλουμε όλα τα θέματα κάτω να τα αναλύσουμε και να τα σκεφτούμε.

      Και πρέπει να ξεκολλήσουμε από τη συνθηματολογία, στην οποία έχουμε πολλές φορές υποκύψει όλοι ανεξαιρέτως, και να τα ξαναδούμε εξαρχής.
      Διότι, όπως είπες, με ευρώ ή χωρίς ευρώ, μνημόνιο θα 'χουμε.
      Οι λαφαζανικές ονειρώξεις είναι ο συντομότερος δρόμος προς αυτό που φοβόμαστε μην πάθουμε με τα μνημόνια.

      Όσο για τις συμμαχίες, μην ξεχνάμε ότι η Ελλάδα την απελευθέρωσή της τη χρωστά στους συμμάχους.
      Ο Ιμπραήμ είχε καταπνίξει την επανάσταση και οι ξένοι επέβαλαν την απελευθέρωσή μας.
      Και μάλιστα, στη συνέχεια ο Ιμπραήμ έγινε σύμμαχος του ελληνικού κράτους και ήταν αυτός που ουσιαστικά ενεθάρρυνε τη δημιουργία της πολύ σημαντικής ελληνικής παροικίας της Αιγύπτου.
      Με λίγα λόγια, όλες οι συμμαχίες γίνονται με γνώμονα το συμφέρον όλων των πλευρών.
      Κανείς δεν το κάνει για την ψυχή της μάνας του, αλλά υπάρχουν πολλές φορές που τα συμφέροντα της μιας χώρας ταυτίζονται σε κάποιο ζήτημα με τα συμφέροντα μιας άλλης.
      Και τότε οι συμμαχίες γίνονται επωφελείς.
      Άλλοτε βέβαια δεν ταυτίζονται και τότε φυσικά ζημιωνόμαστε.
      Επομένως πρέπει να ξέρουμε πότε μας παίρνει και πότε όχι.

      Και φυσικά για να νικήσεις μια μάχη, χρειάζεσαι φυσικά τις συμμαχίες, αλλά πάνω απ' όλα χρειάζεται η ισχυρή θέληση και αγώνας από εσένα που "σε καίει".
      Διότι, αν δε σηκώσεις εσύ μπαϊράκι, πώς θα έρθει κάποιος άλλος να συμμαχήσει μαζί σου.
      Η συμμαχία προϋποθέτει μάχη.

      Διαγραφή
  7. Ίσως αν έγραφα κανένα τίτλο του τύπου "πες τα ρε Ζωή, ρούμπωσέ τους όλους τους νεομνημονιακούς νενέκους" να πετύχαινα περισσότερες αναγνώσεις από το φιλοθεάμον κοινό, αλλά προτιμώ να λέω την άποψή μου, ακόμη κι όταν είναι αντιδημοφιλής.
    Να θυμίσω ότι τις μέρες πριν το δημοψήφισμα ήμουν ένας απ' τους ελάχιστους μπλόγκερ που πρόσκειντο πολιτικά στον Σύριζα, που διατύπωσαν σοβαρές επιφυλάξεις για το εγχείρημα αυτό και ένιωθα σαν τη μύγα μες στο γάλα.
    Αλλά και την προηγούμενη μέρα πριν την ανακοίνωση του δημοψηφίσματος, μιλούσα -κόντρα στη ρητορική του Τσίπρα και του Σύριζα- για το ταμπού των συντάξεων.
    Τελικά, ο Τσίπρας ακολούθησε τη λογική ημών των λίγων που είδαμε κάτι στον ορίζοντα...
    Όπως και τον προηγούμενο καιρό (με Σαμαρά στην κυβέρνηση) πολλές φορές εναντιώθηκα στη θέση του Σύριζα στο θέμα της απεργίας των εκπαιδευτικών, στο μεταναστευτικό, στα θέματα πανεπιστημιακών παρατάξεων και ασύλου,στο θέμα του "νέου λυκείου" και σε μια σειρά άλλα θέματα (μέχρι και κατάργηση της γιορτής του Πολυτεχνείου έχω προτείνει), την ώρα που όλοι οι άλλοι ψυχή τε και σώματι στήριζαν τις -άφρονες κατ' εμέ- συριζαίικες θέσεις.

    Επομένως, ας μη διανοηθεί κανένας μαλάκας να μου χρεώσει κομματικές ταυτίσεις και άλλες τέτοιες μαλακίες γιατί θα τον ξεφτιλίσω πάραυτα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Βεβαιως και θα συμφωνουσα μαζι σου,πασει δυναμει...
    Αν ειχες δικιο στην βαση...
    Δηλαδη,αν ισχυε..Το οτι η ασφαλεια και η ελευθερια,ειναι οι αντιρροπες δυναμεις...
    Για μενα..
    ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΤΡΑΙΝΟ μιας αστικης πολιτικης..πλατφορμας...
    [οπως μεσα στο τραινο,στα κινουμενα συστηματα αναφορας..]

    Ισχυει βεβαια αυτο που λες...

    Αλλα τι θα γινοταν,ΕΞΩ απο το τραινο..
    Δηλαδη,επι παραδειγματι..Τι θα γινοταν,αν..Πεθαιναν οι γονεις,και εμενε το παιδι..ΟΡΦΑΝΟ;;;;

    Θα πεθαινε το παιδι;;;
    Η..
    Θα αξιοποιουσε δυναμεις,που δεν ηξαιρε οτι υπαρχουν..Ωστε να ΕΠΙΒΙΩΣΕΙ...
    Ποιο ειναι το πιο πιθανο;;;
    Διοτι εγω "βλεπω" οτι η επιλογη του μνημονιου,ως "ασφαλεια"..Οδηγει αδηριτως σε αδιεξοδο..Εαν πιστευεις,οτι το μνημονιο,ΕΙΝΑΙ αδιεξοδο...ΕΙΝΑΙ μια μορφη σταδιακου ξεπουληματος-νομιμως-της κυριαρχιας ενος κρατους...
    [επειδη οι "στοχοι"δεν θα επιτευχθουν..Λογω αντιδρασεων εκ μερους ισχυρων μειοψηφιων..Θα "μπει χερι" στην "καβατζα" των πενηντα ΔΙΣ κρατικη περιουσια...
    και μετα,θα ακολουθησει..ΑΛΛΟ μνημονιο χειροτερο..Του οποιου επισης οι "στοχοι" ΔΕΝ θα επιτευχθουν....Κ_Ο_Κ]
    Αυτα που..πρεσβεβε και ο Τσιπρας..Περι αεναου κυκλου υφεσης,η οποια αυτοδημιουργειται....
    Αν αυτα..Για τα οποια ψηφιστηκε ο ΣΥΡΙΖΑ...Δεν ισχυουν...
    Και ΥΠΑΡΧΕΙ τελικα μνημονιο.."επωφελες"..Το οποιο,θα.."διορθωσει" τα κακως κειμενα.ΜΑΣ....
    Τοτε εχεις δικιο...
    ΑΛΛΑ..
    Παραδεχθηκαμε,οτι υπαρχει τετοιο μνημονιο;;;;
    Δηλαδη....
    Χωριζομαστε τωρα..Σε Λαθοςμνημονιακους...Και..Σωστομνημονιακους...
    Και στο περιθωριο,υπαρχουν καπιοι ΗΛΙΘΙΟΙ...Που ειναι..Αντιευρωπαιστες...
    Και ως εκ τουτου...
    Προσδοκουν την εκμηδενιση της φιλτατης Πατριδος;;;..!!

    Για πες..!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Το μνημόνιο είναι δεδομένα λάθος, αδιέξοδο, οικονομικά και κοινωνικά υπονομευτικό, ταξικό και αποικιακό.
      Αυτά είναι σίγουρα και δε νομίζω να διαφωνεί κανείς μας στις διαπιστώσεις.
      Το θέμα είναι: "ωραία και... τι κάνουμε τώρα;"

      Η μία λύση είναι να πούμε "αρνούμαστε μέχρι τέλους, βγαίνουμε από Ευρωζώνη και Ευρωπαϊκή Ένωση, αρνούμαστε να αποπληρώσουμε το χρέος, τυπώνουμε νόμισμα" κλπ.
      Η άλλη λύση είναι "υπογράφουμε, παίρνουμε επιπλέον σκληρά και άδικα μέτρα λιτότητας, με αντάλλαγμα τη χρηματοδότηση του χρέους και των τραπεζών, αλλά και το πακέτο Γιούνκερ των 35 δισ."

      Κατά τη γνώμη μου, λοιπόν, φτάσαμε στο έσχατο σημείο των διαπραγματεύσεων και οι δύο εναπομείνασες λύσεις ήταν αυτές.
      Όλο το ζήτημα είναι ποια από τις δύο λύσεις είναι καλύτερη ή μάλλον ποια είναι λιγότερο κακή.

      Κατά τη γνώμη μου, λοιπόν, η πρώτη λύση οδηγεί ντουγρού σε τραγωδία.
      Καταρχήν καταρρέουν άμεσα οι τράπεζες, κλείνουν και χάνονται όλες οι καταθέσεις.
      Τα capital controls εντείνονται και γενικεύονται και παράλληλα με την έλλειψη τραπεζικής πίστης, οι επαγγελματίες και οι επιχειρήσεις που έχουν δοσοληψίες με το εξωτερικό και παίρνουν πρώτες ύλες από έξω, αυτομάτως διαλύονται.
      Η παραγωγική βάση διαλύεται, λόγω παντελούς έλλειψης ρευστότητας, διότι ούτε ο δημόσιος ούτε ο ιδιωτικός τομέας μπορούν να πληρώσουν μισθούς, επιταγές κλπ.
      Ούτε βέβαια συντάεξις μπορούν να καταβληθούν.
      Με την αλλαγή νομίσματος αυτοί οι μισθοί και οι συντάξεις που καταβάλλονται θα έχουν ελάχιστη αξία, αφού λόγω της ακραίας νομισματικής αστάθειας και υποτίμησης, δε θα βγάζει μ' αυτές κανείς ούτε βδομάδα.
      Λόγω λοιπόν της κατάστασης, η ανεργία θα εκτιναχθεί, ώστε το σημερινό 26% θα φαίνεται μακρινή ωραία ανάμνηση.
      Στο μεταξύ, όλη η διεθνής κοινότητα εναντίον μας να μας κυνηγά για τα δανεικά κραδαίνοντας τις υπογραφές των δανειακών συμβάσεων του αγγλικού δικαίου. Και με τους διεθνείς συσχετισμούς ακραία αρνητικούς, ώστε οι ελπίδες για δικαίωση στα διεθνή δικαστήρια να είναι αμυδρές.
      Η κατάσταση αυτή προκαλεί αναπόφευκτα κοινωνικές εξεγέρσεις που θα επιφέρουν έκτακτα μέτρα αναστολής βασικών άρθρων του Συντάγματος (λέγε με και πραξικόπημα, δικτατορία κλπ)
      Και τέλος, επειδή στην αναμπουμπούλα ο λύκος χαίρεται, λόγω της πολεμικής μας κατάστασης με Ευρώπη και ΗΠΑ, πολύ πιθανόν είναι να έχουμε εθνική απώλεια είτε στο Βορρά (Θράκη) είτε στο Νότιο ή Ανατολικό Αιγαίο.

      Αν λοιπόν οι όποιοι Λαφαζαναίοι ολοκληρώσουν το σχέδιό τους, τότε τα περισσότερα από τα παραπάνω αναπόφευκτα θα συμβούν- το λέει η απλή λογική.
      Αν όμως, το ξεκινήσουν και διαπιστώσουν κάποια στιγμή για πού πάμε, τότε ξέρεις τί θα γίνει; (που θεωρώ πως είναι και το πιθανότερο)
      Θα τρέξουν με κατεβασμένο το κεφάλι στους Ευρωπαίους και στο ΔΝΤ για να μας σώσουν με χρηματοδότηση και ξαναβάζοντάς μας στην πολιτική τους ομπρέλα.
      Και τότε θα έχουμε και δραχμή και μνημόνιο.
      Δηλαδή όχι μόνο θα τρώμε αβέρτα σκληρότατα μέτρα λιτότητας, αλλά τα χρήματά μας θα έχουν και ελάχιστη αγοραστική αξία.
      Αν, δηλαδή προλάβουμε και δεν έχει ήδη συντελεστεί κάποια μεγαλύτερη, ανεπανόρθωτη ζημιά.

      Διαγραφή
    2. Απ' την άλλη, με τα μνημόνια ζούμε έναν κοινωνικο-οικονομικό καρκίνο.
      μας τρώει τα σωθικά απ' τη μια (λιτότητα), μας δίνει κι ένα φάρμακο συντήρησης απ' την άλλη (χρηματοδότηση).
      Όσο περισσότερο παραμένουμε σ' αυτά, τόσο καταστρεφόμαστε.
      Αλλά προκρίνω την επιλογή αυτή έναντι της Λαφαζανικής, διότι απλώς κερδίζουμε χρόνο όντας ασφαλείς.
      Αφού -νομίζω πως ο καθένας μπορεί να συμφωνήσει ότι- δεν μπορούμε να νικήσουμε το παγκόσμιο σύστημα, κερδίζουμε χρόνο ώσπου να δημιουργηθεί ένα μέτωπο αντίδρασης στη Γερμανοκρατία.
      Το να κάνουμε τους Ταλιμπάν, δηλαδή να επιτεθούμε ζωσμένοι με εκρηκτικά, δεν είναι λύση.
      Οι επιθέσεις αυτοκτονίας είναι έξω απ' την κουλτούρα μου και νομίζω πως είναι έξω κι από την κουλτούρα των Ελλήνων.
      Οι Έλληνες έχουν κάνει ανδραγαθήματα όχι πολεμώντας τυφλά, αλλά με σχέδιο.

      Αδικία υπήρχε υπάρχει και θα υπάρχει στον κόσμο.
      Με την επίθεση αυτοκτονίας μας δε θα σταματήσουμε την αδικία.
      Απλώς θα στερήσουμε από τον εαυτό μας το δικαίωμα στη ζωή, που είναι μοναδικό και ανεπανάληπτο.
      Δεν έχουμε 50 ζωές για να ζήσουμε, ώστε μετά το θάνατό μας να απολαύσουμε τους καρπούς της ομαδικής μας αυτοκτονίας.

      Έχουμε κάνει πάρα πολλά βήματα ως τώρα, που δεν τα 'κανε σχεδόν κανείς άλλος λαός, με μοναδική αυταπάρνηση και θάρρος.
      Έχουμε αγωνιστεί αρκετά και θα συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε.
      Με όραμα για μια καλύτερη ζωή όμως και όχι έναν καλύτερο θάνατο.
      Ας κρατηθούμε λοιπόν στη ζωή τώρα όπως-όπως και να επιδιώξουμε τη δημιουργία των συνθηκών εκείνων που θα μας επιτρέψουν να κάνουμε το επόμενο βήμα. Ζωντανοί.

      Διαγραφή
    3. ΥΓ.: Για να αναφερθώ και στο παράδειγμά σου, το παιδί, αν και εφόσον ζούσε σε ένα κόσμο που δε θα απασχολούσε κανέναν η ύπαρξή του, τότε θα έβρισκε πιθανότατα τις δυνάμεις εκείνες που θα τον οδηγούσαν στην επιβίωση (το ένστικτο της επιβίωσης, που λέμε)
      Στην περίτπωσή μας όμως, είμαστε ένα παιδί μικρό, για την περιουσία του οποίου καραδοκούν τα κοράκια.
      Και επομένως, ένα παιδί μόνο του, απροστάτευτο, χωρίς κανέναν να αναλαμβάνει την κηδεμονία του, θα διατρέχει τέτοιους κινδύνους, ώστε η καταστροφή του είναι σχεδόν βέβαιη.
      Όπως βέβαια είναι σχεδόν βέβαιο το ότι η ανασφάλεια και ο τρόμος που θα νιώσει το απροστάτευτο παιδί στο έλεος των κορακιών, θα το οδηγήσει να ζητήσει το ίδιο την κηδεμονία του όποιου κορακιού θα καραδοκεί.
      Σα να λέμε "μνημόνιο με δραχμή".

      Διαγραφή
  9. Με την ασφάλεια ως ᾽᾽προυπόθεση ᾽᾽υποτιμάς την έννοια της ελευθερίας και τανάπαλιν.
    Η ελευθερία δεν έχει ούτε χρειάζεται προϋποθέσεις αν είχε θα ήταν σκλαβιά και υποταγή.Τις περισσότερες φορές αυτοί οι οποίοι επικαλούνται την ασφάλεια γενικά, ή ειδικά της πατρίδας και κατ᾽επέκταση την δική τους, είναι στα γόνατα ακόμα κι αν γλείφουν και κανά κόκκαλο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δηλαδή μπορεί κανείς να είναι ελεύθερος χωρίς να είναι ασφαλής;

      π.χ. Οι Σύριοι αντιστάθηκαν στον ξένο παράγοντα.
      Είναι όμως ελεύθεροι;
      Οι Σέρβοι παλαιότερα;

      Διαγραφή
  10. Μπορεί να κουράζω που επανέρχομαι, όμως παρατηρώ πως για ακόμη μία φορά άμεσα κρεμιέται μια ταμπέλα σε όποιον προσπαθήσει να πάρει θέση απέναντι στην πιο δύσκολη φάση που έχουμε βρεθεί μέχρι τώρα. Και μάλιστα μια θέση με μια σειρά σκέψεων στηριζόμενες σε επιχειρήματα και όχι στον αέρα, η οποία προέκυψε μέσα από δύσκολα εσωτερικά σκαμπανεβάσματα ειδικά μέσα σ' αυτόν τον μήνα (κάνω λάθος;). Δεν ακολουθείται έστω για τους τύπους μια αντίστοιχη σοβαρή επιχειρηματολογία αντίκρουσης! Με θυμώνει πολύ αυτό, όπως και άμεσα ο διαχωρισμός σε στρατόπεδα!
    Δεν θα βγάλουμε άκρη για ακόμη μία φορά μου φαίνεται και με απογοητεύει, γιατί τελικά φοβάμαι πως δεν υπάρχει καθαρή σκέψη... Μην σου πω ότι με τρομάζει κιόλας, διότι από αυτό θα την πάθουμε και όχι από άλλους παράγοντες.

    Θεωρώ ότι αυτό δεν θα πρέπει να πτοεί κανέναν που θέλει να εκφράσει τις θέσεις του, ειδικά όταν γίνεται μέσα από μια συγκροτημένη προσπάθεια και όχι στν αέρα.
    Συνεχίζεις όπως ξέρεις, θα έλεγα πολύ απλά, και όποιος θέλει να πάρει κάτι θετικό από αυτό, θα πάρει. Τον μηδενισμό δεν τον μπορώ, καθώς είναι εύκολος και βολικός...
    Τελικά έχουμε ανάγκη απόλυτα την φιλοσοφία στην ζωή μας, για να καταφέρουμε να φτάσουμε την ελευθερία, διαφορετικά θα συνεχίσουμε μονολιθικά να σκεπτόμαστε και να φτάνουμε σε αδιέξοδα ή με τις αλυσίδες μέχρι το τέλος μας.

    Στην παρούσα φάση πάντως η κυβέρνηση επιβάλλεται να δείξει σοβαρότητα, σταθερότητα και αποφασιστικότητα και να μην τα κάνει ακόμα πιο σκατά, αν θέλει πραγματικά να οδηγήσει την κατάσταση σε έναν δρόμο πιο υποφερτό, που μπορεί να φέρει μακροπρόθεσμα κάποια καλά αποτελέσματα, αλλιώς εγώ βλέπω ένα κενό ή κάτι πολύ χειρότερο να ακολουθεί, όπου θα τρίβουμε τα μάτια μας...

    Παραπάνω λες για ζώσιμο με εκρηκτικά και όλα στον αέρα. Αν ήξερα πραγματικά ότι θυσιάζοντας τον εαυτό μου, θα κέρδιζε ο τόπος κάτι, ναι, μάλλον θα το έκανα. Όμως δεν υπάρχει ούτε μία πιθανότητα να συμβεί κάτι τέτοιο για τους λόγους που υποστηρίζεις παραπάνω σε σχόλιά σου και συμφωνώ.
    Δεν το κάνω για να σε υποστηρίξω, αλλά είναι και οι δικές μου σκέψεις, γι' αυτό και μ' ενοχλεί αυτή η εύκολη ταμπέλα χωρίς ιδιαίτερο κόπο ανάλυσης.
    Και πόσο τρίβουν τα χέρια τους οι Ευρωπαίοι με το σκορποχώρι μας δεν λέγεται!!!
    Οργίζομαι με όλα τούτα και ειλικρινά δεν ξέρω πώς θα βαδίσουμε παρακάτω τελικά...
    Ανησυχίες μοιράστηκα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ας μου βάλουν χίλιες ταμπέλες.
      Ας με πουν και μνημονιακό.
      Δε με πειράζει καθόλου.
      Εγώ ξέρω πόσο έχω παλέψει και στους δρόμους και στις πλατείες ενάντια στα Μνημόνια.
      Εγώ ξέρω πόσο δακρυγόνο έχω φάει.
      Εγώ ξέρω με πόσους παλμούς έχω κυνηγηθεί από τα ΜΑΤ.
      Εγώ ξέρω πόσους κινδύνους έχω ζήσει.
      Εγώ ξέρω και τί άλλα έκανα και που φυσικά είναι μη δημοσιοποιήσιμα.
      Εγώ ξέρω πόσο αγώνα έχω δώσει στη γειτονιά, στη δουλειά, στις παρέες, στο σωματείο, αλλά και στο μπλογκ για να αποδομήσουμε το μνημόνιο.
      Το τί κόσμο κατέβασα εγώ μόνος μου σε διαδηλώσεις, δεν παραγράφεται.
      Το πόσο κόσμο ζύμωσα πολιτικά, δεν παραγράφεται.
      Δεν μπορεί κανείς να μου πει το παραμικρό.
      Εντάξει, δεν είμαι ο σούπερ-ήρωας.
      Αλλά έχω μερικά γαλόνια αντιμνημονιακού αγώνα, ακόμη και τότε που μας έλεγαν τρελούς συνωμοσιολόγους.

      Το ότι κάνω την αυτοκριτική μου και ξαναβλέπω ψύχραιμα αυτά που έλεγα και για κάποια απ' αυτά έχω σχηματίσει διαφορετική γνώμη, για μένα είναι προσόν και όχι αιτία απολογίας.
      Είμαι περήφανος και για όσα έκανα και είπα και για όσα λέω τώρα.

      Γηράσκω αεί διδασκόμενος.

      Διαγραφή
    2. Γαλάτη, προχωράμε... και με την καρδιά και με την λογική!

      Διαγραφή
  11. Θα τσακωθούμε (πάλι).
    «Στην ουσία το δίδυμο "αριστερά-δεξιά" αναλογεί με το δίδυμο "ελευθερία-ασφάλεια".»
    Ξεκινάμε λοιπόν με μια αυθαίρετη παραδοχή για να αποδείξουμε τι; Λέμε κάτι που είναι κοινώς αποδεκτό (που δεν είναι) ή κάτι για να ξεκινήσει η κουβέντα;

    Μπορεί να κατάλαβα λάθος (αν είναι έτσι ζητώ προκαταβολικά συγγνώμη) αλλά αυτό που προτείνεις είναι –στα πλαίσια της …ισορροπίας- να πάρουμε ολίγον από αριστερά μαζί με ολίγον από δεξιά; Αν δεν έχω καταλάβει λάθος, αυτό δεν γίνεται.
    Το «θέλει αρετή και τόλμη η ελευθερία» καλό θα είναι να μη το αναπαράγουμε ως τσιτάτο για να κάνουμε εντύπωση αλλά να γίνει στάση ζωής.
    Το πρόσφατο δημοψήφισμα απέδειξε ότι ένα πολύ μεγάλο τμήμα του λαού που δεν ψηφίζει Αριστερά ή άκρα Αριστερά επέλεξε αυτό που εσύ ονομάζεις ‘ελευθερία’. Την ‘ασφάλεια’ την έγραψε ξέρεις που.
    Αλίμονο αν όσοι πολέμησαν τον (κατά πολύ ισχυρότερο) εχθρό επέλεγαν την …ασφάλεια και κάθονταν σπίτια τους.
    Αλίμονο αν ο φόβος της ήττας ή του άγνωστου καθοδηγούσε αποκλειστικά τη σκέψη όσων επαναστάτησαν.
    Αλίμονο αν οι διαφωνούντες με τη χούντα δεν έβγαιναν στην παρανομία υπό τον φόβο των βασανιστηρίων επειδή …«δεν συνεμμορφώθησαν προς τας υποδείξεις».
    Βάρκιζες υπήρξαν και ενδεχομένως να επαναληφθούν, όμως τα όπλα δεν παραδίδονται άκαπνα. Ποτέ!

    Αν έχω καταλάβει καλά είσαι από αυτούς (ομολογουμένως τους ελάχιστους) που θεωρείς το μνημόνιο ως μοναδική λύση, ως αναγκαίο κακό, που όμως θα το …παλέψουμε από τα μέσα; Που ναι μεν μπήκαμε αλλά θα κάνουμε ότι μπορούμε (χωμένοι στα σκατά) ώστε να γίνει όσο μπορεί καλύτερο και πιο επωφελές για την κοινωνία;
    Ναι, καλά.

    Τις διαπιστώσεις τού τι θα συμβεί με μνημόνιο τις βασίζεις στη λογική και την πείρα (των 2 προηγούμενων). Τα συμπεράσματα του τι θα συμβεί εκτός ευρώ τις βασίζεις που; Σε αυτά που λένε στα δελτία; Οικονομολόγοι (όχι Έλληνες) παγκοσμίου φήμης λένε άλλα πράγματα. Θα τα έχεις διαβάσει. Βέβαια τους αντιπαλεύουν τύποι σαν τον Μπογδάνο και τον Μπάμπη. Ασχολίαστο.

    Για να μην αναρωτιέσαι, ναι είμαι από αυτούς που επιλέγουν έξοδο, φτώχεια, πείνα, λιμό, τις 7 πληγές του Φαραώ, τον αρμαγεδόνα και οποιαδήποτε μαλακία επικαλούνται τα βοθροκάναλα πως θα πάθουμε εκτός του γαμημένου συγκεκριμένου ευρώ. Κράτησε κάπου αυτό το σχόλιο, θυμήσου αυτά που λέω, όταν θα έρθει η ώρα να τα λες και εσύ. Κάτι που δεν θα αργήσει.
    Και μη νομίσεις πως αυτά που γράφω μου κατέβηκαν ένα πρωί, δίχως σκέψη. Όταν εσύ και άλλοι καταλάβετε ότι το συγκεκριμένο ευρώ είναι μεταστατικός καρκίνος και πως μέσα σε αυτό δεν θα μπορέσουμε ποτέ μα ποτέ να σηκώσουμε κεφάλι, ψάξτε τότε να βρείτε την Ελλάδα που θα έχει απομείνει.

    Να μη σε κουράζω –που σίγουρα το κατάφερα- όμως στο τέλος το πράγμα το κάνεις ακόμα χειρότερο, και, υποτίθεται, προσπαθείς να βρεις συμμάχους στην προσπάθεια που λες πως κάνεις και στο κείμενο.
    Κορυφαία διαπίστωση και μάλιστα για κάποιον που αυτοπροσδιορίζεται στην Αριστερά, το ότι μισθωτοί και συνταξιούχοι είναι συριζο-προστατευόμενα είδη. (Μάλιστα κάπου στα σχόλια γράφεις για «ταμπού» των συντάξεων. Άλλη κορυφαία διαπίστωση, λες και τις συντάξεις δεν τις έχουν γ@μησει δεκάδες φορές).
    Αν αυτή την ατάκα την είχα διαβάσει από το άδωνι, τον Σάλλα, ή κανέναν εφοπλιστή θα ήξερα να βρίσω. Με σένα πραγματικά έχω κωλώσει και δεν ξέρω τι να σκεφτώ.
    Αν πραγματικά νομίζεις (με εκπλήσσεις δυσάρεστα) πως ΣΕ ΑΥΤΗ ΤΗ ΦΑΣΗ δεν μειώνονται μισθοί και συντάξεις (μέγας μύθος αλλά δεν είναι της παρούσης) και εσύ πληρώνεις αυτήν την …εργολαβική (!!!) προστασία της κυβέρνησης, τότε ή πληκτρολογεί κάποιος άλλος ή ο Μαζεστίξ που (νομίζαμε ότι) ξέραμε άλλαξε. Πολύ.
    Και δεν έχει νόημα να σου αναφέρω προηγούμενα δικά σου κείμενα. Μπορείς να ανατρέξεις εσύ σε αυτά.
    Καλή σου μέρα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Γαλάτη
      συγνώμη, κάνω κατάχρηση εδώ, ξέρω, αλλά...

      Πέτρο
      "Θέλει αρετή και τόλμη η ελευθερία".
      Τόλμη εγώ πιστεύω δείξαμε πίσω-πίσω ως λαός ότι έχουμε αρκετή από αυτή, έστω και στα πλαίσια της απελπισίας, όμως αρετή δεν βλέπω...!!!
      Χωρίς αυτή πώς θα πορευτούμε όταν είμαστε σκόρπιοι στους πέντε ανέμους; Χωρίς σχεδιασμό δεν μπορείς να πεις γιούργια, γιατί απλά θα είναι μια άστοχη βολή και το πιο πιθανό απόλυτα καταστροφική για τον τόπο. Δεν αναφέρομαι στην πείνα, τον αποκλεισμό από την παγκόσμια αγορά ή την εξαθλίωση, αλλά ότι θα επέλθει κίνδυνος γεωπολιτικός για την χώρα. Κάτι το οποίο έχεις υποστηρίξει κάποιες στιγμές κι εσύ, όπως υπήρξαν περίοδοι που πίστεψες στις κινήσεις της κυβέρνησης κι άλλοτε βέβαια έδειξες την ανησυχία σου. Πιστεύεις ότι πολύς κόσμος δεν έχει αμφιταλαντευτεί συνεχόμενα; Ακολουθούμε την ροή των εξελίξεων προσπαθώντας να δούμε ποια λύση είναι αυτή που θα επιφέρει θετικά αποτελέσματα με τις λιγότερες απώλειες.
      Η αριστερή πλατφόρμα, την οποία σχολίαζες κι εσύ αρνητικά κάποια στιγμή, δεν κάνει τίποτε άλλο από το να δίνει υποσχέσεις, όπως έκαναν μέχρι τώρα όλοι!!! Υποσχέσεις στον αέρα φυσικά, μια και δε έχει παρουσιάσει τίποτε χειροπιαστό, που να πείθει, διότι σ' αυτή την περίπτωση δεν θα συζητούσαμε τίποτε τώρα ούτε θα κοντραριζόμαστε. Δεν υπήρχε λόγος, καθώς πιστεύω ότι οι περισσότεροι εδώ νοιαζόμαστε αληθινά και μόνο για την πρόοδο και την απελευθέρωση του τόπου και όχι για προσωπικά ή μικροκομματικά συμφέροντα, μια και δεν είμαστε όργανα κανενός κόμματος.

      Ειλικρινά, Πέτρο, δώσε φως και ακολουθώ, αλλά το βλέπω πολύ θαμπό.
      Φοβάμαι ότι μόνο κακή συνέχεια θα έχουμε από Σεπτέμβρη. Για μένα θα λήξει πανηγυρικά και αμετάκλητα η κυβέρνηση, αν της επιτραπεί να συνεχίσει την προσπάθεια και μόνο στην περίπτωση που θα στήσει την χώρα λίγο στα πόδια της και με απώτερο στόχο να την οδηγήσει κάποια στιγμή στην έξοδο, και δεν το κάνει ή δηνιουργήσει κυβέρνησης εθνικής ασφάλειας με τα παλαιότερα ρεμάλια!!!! Όλα τα άλλα θα έχουν πολύ κακές συνέπειες και μεγαλύτερη σκλαβιά θεωρώ. Φυσικά σε κάθε περίπτωση θα πρέπει να πειστεί και ο ελληνικός λαός για αυτή την περιβόητη έξοδο και με πολύ συγκεκριμένα στοιχεία ότι αυτό θα είναι η καλύτερη επιλογή, διότι ακόμα και τώρα δεν είμαι σίγουρη ότι είναι κάτι που θέλουν οι περισσότεροι Έλληνες.
      Αν έχεις να προτείνεις κάτι άλλο, θα με ενδιέφερε, γιατί ίσως και να με ανακούφιζε. Όλοι σφάλλουμε πολύ συχνά και το αντίθετο νομίζω ότι δεν υπάρχει. Σκοπός μας πάντως δεν είναι να τσακωθούμε, αλλά μέσα από διαφορετικές απόψεις να βρεθεί μια λύση...

      Διαγραφή
    2. Πέτρο, αναφέρθηκες στον πόλεμο.
      Πες μου λοιπόν σε ποιο πόλεμο κατέβηκε η Ελλάδα (ή και οποιαδήποτε άλλη χώρα) ως μόνη εναντίον όλων.,
      Θέλω να μου πεις ΕΝΑΝ πόλεμο.
      Εγώ δεν ξέρω κανέναν.

      Και στους Βαλκανικούς και στον Α' Παγκόσμιο και στον Β' Παγκόσμιο, αλλά και στην αντίσταση μετά, οι Έλληνες κατέβηκαν σε πόλεμο στο πλευρό ενός ισχυρού μετώπου που πολεμούσε.
      Και όχι μόνη της.
      Αλλά και παράδειγμα άλλης χώρας να μου βρεις, εγώ θα το δεχτώ.
      Ποιος πολέμησε μόνος εναντίον όλων, λοιπόν;

      Μου λες: "Τις διαπιστώσεις τού τι θα συμβεί με μνημόνιο τις βασίζεις στη λογική και την πείρα (των 2 προηγούμενων). Τα συμπεράσματα του τι θα συμβεί εκτός ευρώ τις βασίζεις που;"

      Δηλαδή, όταν το 2010 λέγαμε "όχι στα μνημόνια", πού βασίζαμε την άρνησή μας;
      Είχαμε προηγούμενη εμπειρία ή μήπως καταλαβαίναμε βάσει τυπικής οικονομικής-πολιτικής λογικής ότι αυτό το πράγμα θα μας σακατέψει;

      Ε, έτσι και τώρα και όπως και σε κάθε κατάσταση που προβάλλει μπροστά μας και δεν την έχουμε ζήσει ακόμη, βάζουμε μπρος την απλή οικονομική και πολιτική λογική μας και κρίνουμε τις πιθανές συνέπειες μιας απόφασης.
      Αυτό έλειπε, δα, για κάθε απόφαση που πρέπει να πάρουμε να βασιζόμαστε μόνο σε προηγούμενες εμπειρίες και όχι στη στάθμιση των δεδομένων του προβλήματος

      Δηλαδή έχεις κάτσει να βάλεις κάτω τα δεδομένα της ηρωικής εξόδου από την ευρωζώνη και αμφιβάλλεις γι' αυτά που λέω και παραπάνω ότι θα συμβούν στην οικονομία και στην κοινωνία αν επιλεγεί αυτό το πράγμα;

      Όσο για το ταμπου των συντάξεων κλπ, να τονίσω ότι μικρομεσαία στρώματα δεν είναι μόνο οι μισθωτοί κι οι συνταξιούχοι.
      Υπάρχουν και κάποιοι αυτοαπασχολούμενοι επαγγελματίες και μικροεπειχειρηματίες οι οποίοι βγάζουν όχι μισθό, αλλά χαρτζιλίκι και είναι χρεωμένοι ως το λαιμό και αυτοί πληρώνουν το μεγαλύτερο μάρμαρο απ' όλους.
      Και τους έχουν όλοι (δεξιοί, κεντρώοι κι αριστεροί) γραμμένους στα παπάρια τους.
      Γιατί όταν το σύνολο των χρημάτων είναι δεδομένο, τότε αυτά θα πρέπει να μοιραστούν με κάποιο τρόπο- άρα και τα βάρη ομοίως.
      Και το ζήτημα είναι να επιβαρύνονται δίκαια και αναλογικά.
      Τα κορόιδα λοιπόν που αυτοαπασχολούνται βγάζουν στην πλειοψηφία τους τα μισά από το μέσο συνταξιούχο, έχουν τις τριπλάσιες ανάγκες και την πενταπλάσια φορολογία.
      Και πάνω απ' όλα, μια κοινωνία για να επιβιώσει, πρέπει να βασίζεται στους εργαζομένους της.
      Δεν μπορεί οι συντάξεις να είναι μεγαλύτερες από τους μισθούς.
      Δεν μπορεί η οικονομία (και άρα η κοινωνία) να γονατίζει συνεχώς λόγω του ασφαλιστικού.

      Ο ίδιος είμαι που γνωρίσατε.
      Αλλά μεσολάβησαν πολλά μέσα σ' αυτά τα 5 χρόνια.
      Από κει που ήξερα μόνο την πλευρά του μισθωτού, σ' αυτά τα χρόνια έμαθα και την άλλη πλευρά, αυτή του ελεύθερου επαγγελματία.
      Και κατάλαβα ότι η αριστερά είναι εκτός τόπου και χρόνου.
      Για συνδικαλισμό καλή είναι (και όχι πάντα).
      Αλλά για διοίκηση κράτους, αυτά που πιστεύουν οι αριστεροί είναι εκτός πραγματικότητας.
      Οι περισσότεροι απ' τους αριστερούς ποδηγέτες δεν ξέρουν τί τους γίνεται.
      Οι δεξιοί κι οι κεντρώοι είναι σχετικοί κι απατεώνες, ενώ οι αριστεροί είναι τίμιοι αλλά άσχετοι.
      Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα.

      Διαγραφή
    3. Να ξεκαθαρίσουμε κάποια πράγματα για να μη χρειαστεί κάθε φορά να λέμε τα ίδια:

      @Γλαύκη
      Πρώτα πρώτα ο καθένας εκφράζεται και λειτουργεί με βάση την ιδεολογία και το χαρακτήρα του και όχι αφού εξασφαλίσει πρώτα συμμάχους. Ποτέ μου δεν περίμενα να βρω και άλλους δίπλα μου για να πάρω μια απόφαση. Ο χαρακτηρισμός ‘γιούργια’ είναι εντελώς άστοχος γιατί παραπέμπει σε ανθρώπους δίχως κρίση και σχέδιο αλλά σε βλαμμένους. Σε όποιον κατάλαβε ότι είμαι της λογικής ‘πουτάνα όλα’ και αυτό το κατακρίνει, έχω να του απαντήσω ότι ήδη έχουν γίνει όλα πουτάνα και καλό είναι να ρίξει λίγο νερό στο πρόσωπό του και θα το δει.

      Οι αναφορές περί πείνας, παγκόσμιο αποκλεισμό και εξαθλίωση, αναγκαστικά με παραπέμπουν στα τρομοδελτία των 8. Επειδή προσωπικά έχω πειστεί απόλυτα πως αυτοί που βγαίνουν στο γυαλί πληρώνονται για να τα πουν και σίγουρα δεν αναμεταδίδουν καταστροφικά σενάρια ορμώμενοι από την καλή τους πρόθεση να με προστατέψουν, όλο και περισσότερο πείθομαι πως λένε μαλακίες.

      Κυκλοφορούν άπειρα βίντεο στο διαδίκτυο με διεθνείς οικονομολόγους που αναλύουν την κατάσταση. Από την άλλη μεριά υπάρχουν μόνο του Σόιμπλε, του Σόρος και του Στουρνάρα. Διαλέγεις.

      Δεν υποστήριξα ποτέ πως η επιλογή εθνικού νομίσματος είναι στρωμένη με ροδοπέταλα. Υποστηρίζω ότι εδώ που φτάσαμε είναι η μοναδική λύση. Όσοι υποστηρίζουν αναφανδόν το συγκεκριμένο ευρώ (με τις προϋποθέσεις που πίσω του σέρνει) ή αθώοι είναι, ή λαμόγια ή ηλίθιοι. Θεωρώ (να το πω κομψά) ανεδαφική τη θεωρία πως χάσαμε μια μάχη αλλά ο πόλεμος συνεχίζεται και πως βάλαμε το λιθαράκι για να αλλάξει κάποια στιγμή η Ευρώπη.

      Παρηγοριά στον άρρωστο. Πολύ θα ήθελαν να το πιστέψουν και αυτοί που το διακινούν.

      Αν τα μνημόνια έχουν καλυτερέψει έστω και στο ελάχιστο τη ζωή του Έλληνα, αν έστω και στο ελάχιστο έχουν μειώσει το χρέος, το δανεισμό, το οικονομικό μας αδιέξοδο, αν έστω και στο ελάχιστο η Ελλάδα πέρασε από τη χλεύη, την περιθωριοποίηση και τη διεθνή απομόνωση στο δρόμο της διεθνούς αναγνώρισης και αλληλεγγύης, τότε τόση ώρα γράφω μαλακίες και εσείς έχετε δίκιο.

      Εγώ Γλαύκη κρίνω τα λόγια και τις πράξεις του καθενός την ώρα που αυτά συμβαίνουν. Δεν μπορώ να υποθέσω τι κρύβει στο πίσω μέρος του μυαλού του και δεν μου το λέει. Μπορείς να με κατηγορήσεις για αθωότητα ή για χαζομάρα, όχι όμως για κωλοτούμπα. Θα ντρεπόμουν αν δεν αναγνώριζα τα λάθη μου. Ντρέπομαι λοιπόν που κάποτε ψήφισα τον ΓΑΠ, ντρέπομαι που ψήφισα τον Κουβέλη, δυστυχώς ντρέπομαι που ψήφισα και τον Τσίπρα. Αυτοί μεταλλάχθηκαν, όχι εγώ.
      Μακριά από μένα οι μεταλλαγμένοι.

      Πρόσφατα συμφώνησες με σχετική ανάρτησή μου και ειδικά με την Ελληνική Δημοκρατία που εξαφανίστηκε. Προσπαθώ στο σημερινό σου σχόλιο να ανακαλύψω εκείνη τη Γλαύκη.

      Όταν το δίλημμα είναι άτακτη χρεοκοπία ή χρεοκοπία σκέτη, χρεοκοπία όμως σίγουρα, εσύ εξακολουθείς να πιστεύεις πως το ευρώ παρέχει ασφάλεια. Ε, εγώ είμαι από αυτούς που έχω πάψει προ πολλού να το πιστεύω.

      Διαγραφή
    4. @Μαζεστίξ
      Μαθήματα Ιστορίας δεν θα σου κάνω, ξέρεις όμως πολύ καλά ότι όταν οι Έλληνες ξεσηκώθηκαν το ’21 με τα καριοφίλια και ελάχιστα βόλια και τα έβαλαν με τους πολυπληθέστερους και πάνοπλους Τούρκους δεν περίμεναν τις εγγυήτριες Δυνάμεις. Αυτές ήρθαν μετά. Ο πόνος της σκλαβιάς τους ένωσε και τους έβγαλε στο βουνό.
      Όταν σκαρφάλωσαν στον Γράμμο και φώναξαν ΑΕΡΑ δεν είχαν πίσω τους όχι συμμάχους να τους υποστηρίζουν, αλλά στις περισσότερες περιπτώσεις ούτε καν αεροπορία και πυροβολαρχίες. Ο Β’ΠΠ δεν ξεκίνησε από την Ελλάδα, ούτε πολεμήσαμε (στην αρχή) στο πλευρό κανενός. Αντισταθήκαμε και πολεμήσαμε όταν δεχτήκαμε επίθεση (κάτι που δεν κάνουμε τώρα δηλαδή).
      Προτείνω και σε σένα και στην Γλαύκη να διαβάσετε [αυτό]. Αφορά τις ημέρες αντίστασης (και όχι μόνο) της Ελλάδας και των άλλων χωρών στην επέλαση του ναζισμού. Τα συμπεράσματα δικά σας.

      Ξεχνάμε την Ιστορία και πάμε στο σήμερα. Αν αυτό που μου λες είναι να περιμένουμε πρώτα να εμφανιστούν στον ορίζοντα οι σύμμαχοι (οι ποιοι;) για να πετάξουμε από πάνω μας τις αλυσίδες, τότε καλό θα είναι να επιστρέψεις στην πραγματικότητα.

      Δεν μπορώ πραγματικά να παρακολουθήσω τη συλλογιστική σου για την μη ύπαρξη εμπειρίας μνημονίου το 2010. Ήθελε πολύ μυαλό για να καταλάβει κανείς το θάνατο που έρχεται (και τελικά ήρθε); Σου προτείνω να διαβάσεις αυτό που έγραψα πιο πάνω στην Γλαύκη και ανήρτησα [εδώ]. Ένα μόλις μήνα μετά την αποφράδα ημέρα του Καστελόριζου, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο έδωσε στη δημοσιότητα έκθεση στην οποία εμφανιζόταν που θα πάει το πράγμα. Η αλήθεια είναι ότι και αυτή η έκθεση (όπως και όλες όσες ακολούθησαν) έπεσε παταγωδώς έξω, προς το χειρότερο βέβαια. Διότι δεν μπορούσε κανένας να προβλέψει την τοξικότητα του μείγματος που μας έδωσαν να πιούμε.
      Ακόμη λοιπόν χειρότερα, τώρα που ξέρουμε που μας έχουν οδηγήσει τα προηγούμενα πιο λάιτ μνημόνια, θες να υποθέσουμε ότι με το τωρινό κάτι άλλο μπορεί να γίνει, κάτι επαναστατικό και καινοτόμο που δεν έτυχε να δούμε ως τώρα.

      Κοροϊδευόμαστε;

      ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

      Διαγραφή
    5. ΣΥΝΕΧΕΙΑ
      Πρέπει να κάθομαι και να ακούω το άδωνι ή τον Βενιζέλο πως επιτέλους ο Τσίπρας επέστρεψε στην …κανονικότητα; Επειδή έχετε πιστέψει πως δεν υπάρχει άλλη λύση (αλήθεια, τις ψάξατε όλες ή απλά αναπαράγετε τη ρητορική Τσίπρα;) πρέπει οι υπόλοιποι να δεχόμαστε τσιτάτα όπως δραχμιστές, λόμπυ της δραχμής, βαρουφακειάδα; Έχετε καταλάβει πως μας χώρισαν στα δύο και μερικοί τους βοηθήσατε ευχαρίστως; Γιατί «μπορώ» να καταλάβω τη μεταστροφή ορισμένων, δεν καταλαβαίνω όμως με τίποτα την επίθεση κατά ανθρώπων που μέχρι χτες ταυτίζονταν μαζί τους.

      Αυτό που κάνω καθημερινά είναι να παρακολουθώ «underground» συνεντεύξεις, να διαβάζω συνεντεύξεις «άγνωστων» (μη προβεβλημένων) οικονομολόγων που μιλούν με ψυχραιμία και απαλλαγμένοι από εξαρτήσεις.
      Δεν είμαι σε θέση να σου δώσω σε ακριβείς διαστάσεις το τι θα συμβεί σε μια ενδεχόμενη έξοδο από την ευρωζώνη, σε αντίθεση με εσένα που είσαι σε θέση να μου αναλύσεις με ακρίβεια την έκταση του εγκλήματος με το τρίτο μνημόνιο. Έτσι δεν είναι;
      Δεν έχω καταλάβει τι ακριβώς συζητάμε. Εσύ;

      Κοίτα Μαζεστίξ, είτε κάποιος μου λέει ότι το μνημόνιο είναι ευλογία, είτε άλλος μου πει ότι είναι αναγκαίο κακό, είτε ότι θα το παλέψουμε για να καλυτερέψει (μαλακία αίσχιστου είδους) για μένα είναι ένα και το αυτό: μνημόνιο το λένε. Είτε μιλήσεις για νεοπλασία, είτε για καρκίνο λες το ίδιο πράγμα. Ας πάψουμε να παίζουμε με τις λέξεις και να ωραιοποιούμε αυτά που μέχρι χτες βρίζαμε. Αν μη τι άλλο γινόμαστε αφερέγγυοι.

      Είτε το παραδέχεσαι είτε όχι, έχεις πέσει στο τρυπάκι της ανθρωποφαγίας. Όταν ξεχωρίζεις μισθωτούς από συνταξιούχους και όταν δεν μπορείς να καταλάβεις γιατί ένας συνταξιούχος πρέπει να παίρνει περισσότερα από έναν μισθωτό, άρα ας πέσουν στα οικονομικά τάρταρα και οι δύο (γιατί αυτό ακριβώς λες), τότε κάπου κάνεις λάθος. Για το γαμήσι που τρώνε οι αυτοαπασχολούμενοι δεν ευθύνονται οι συντάξεις. Και είναι τουλάχιστον αστείο να υποστηρίζουμε ότι μετά και την ενεργοποίηση της ρήτρας μηδενικού ελλείμματος στα Ασφαλιστικά Ταμεία, στο συνταξιοδοτικό οφείλεται η υπερβολική αύξηση της φορολογίας των αυτοπασχολούμενων.

      Κάποτε είχες αναρτήσει (και σε θαύμασα) ένα άρθρο για τον κοινωνικό αυτοματισμό και το πείραμα με τους 5 πιθήκους.
      Εγώ δεν το ξέχασα, για σένα είμαι σίγουρος. Γιατί όταν μου απαντάς πως αυτά που έλεγες πριν 5 χρόνια δεν πολύ-ισχύουν επειδή γνώρισες και την «άλλη» πλευρά και πια πείστηκες ότι η Αριστερά είναι εκτός τόπου και χρόνου, σίγουρα κάπου στη διασταύρωση ακολουθήσαμε άλλο δρόμο.
      Αν αυτά που γράφεις σήμερα τα διάβαζες πριν 5 χρόνια από κάποιον άλλον, σίγουρα θα αντιδρούσες.
      Και δεν έχω πρόβλημα αν η διαφοροποίηση προέρχεται από ωρίμανση και σκέψη. Έχω όμως πρόβλημα αν προέρχεται από την τσέπη.

      Ευχαριστώ για τον χρόνο και το χώρο που (ως συνήθως) καταχράστηκα.

      Διαγραφή
    6. 1) Το 40 αντισταθήκαμε απέναντι στους δυνατότερους μεν, σχετικά τρωτούς δε Ιταλούς.
      Είδαμε ότι μας έπαιρνε και ρισκάραμε.
      Μόλις όμως ήρθαν οι πανίσχυροι Γερμανοί, χρειάστηκαν 20 μέρες για να καταβάλουν την αντίσταση της Ελλάδας, η οποία προφανώς και συνθηκολόγησε διότι κάθε άλλη σκέψη θα ήταν εθνικό έγκλημα, αφού θα κατέληγε .σε ολοκληρωτικό αφανισμό.
      Και θυμίζω ότι από τη στιγμή που η Ελλάδα κηρύχθηκε κατεχόμενη, μέχρι το σημείο της έναρξης της αντίστασης, υπήρξε ε΄να διάστημα αναμονής.
      Ώσπου να αρχίσει η αντεπίθεση από τους συμμάχους.
      Και με Αγγλία, ΕΣΣΔ κλπ να χτυπούν το γερμανικό άξονα, τότε μόνο ξεκίνησε και στη χώρα μας αντιστασιακό κίνημα.
      Το οποίο βέβαια δε θα απέφερε τίποτα, αν δε νικούσαν οι σύμμαχοι τους Γερμανούς στα άλλα μέτωπα.
      Αν δεν ήταν οι σύμμαχοι, προφανώς και δε θα κάναμε επίθεση αυτοκτονίας απέναντι στον πανίσχυρο γερμανικό άξονα.


      2) Μου λες ότι "Δεν μπορώ πραγματικά να παρακολουθήσω τη συλλογιστική σου για την μη ύπαρξη εμπειρίας μνημονίου το 2010. Ήθελε πολύ μυαλό για να καταλάβει κανείς το θάνατο που έρχεται (και τελικά ήρθε);"

      Μα με κοροϊδεύεις;
      Αυτό μου είπες πιο πάνω: "Τις διαπιστώσεις τού τι θα συμβεί με μνημόνιο τις βασίζεις στη λογική και την πείρα (των 2 προηγούμενων). Τα συμπεράσματα του τι θα συμβεί εκτός ευρώ τις βασίζεις που;"

      Κι εγώ τότε σου απάντησα ότι δεν είναι αναγκαίο πάντοτε να έχεις εμπειρία από κάτι, αλλά αρκεί πολλές φορές να βάλεις κάτω τα πράγματα με την οικονομική-πολιτική λογική και να κάνεις τις εκτιμήσεις σου.
      Όπως κάναμε πολλοί πριν το πρώτο μνημόνιο, που δεν το είχαμε ζήσει, αλλά αντιληφθήκαμε πού θα μας οδηγούσε.

      Ε και τώρα λοιπόν λέω ότι με βάση την κοινή πολιτική λογική, η έξοδος από το ευρώ θα φέρει αυτομάτως την κατάρρευση των τραπεζών, αφού θα σταματήσει ο ELA και η κατάρρευση των τραπεζών θα φέρει ένα τεράστιο κύμα λουκέτων και απολύσεων, αφού όσες επιχειρήσεις (και είναι πολλές) έχουν δοσοληψίες με το εξωτερικό, καταστρέφονται ολοσχερώς.
      Και ή θα κλείσουν ή, για να επιβιώσουν, θα απολύσουν πολύ κόσμο.
      Όπως επίσης, είναι προφανές ότι μέσα σε αυτό το κλίμα, κανείς δε θα πληρώνει τους εργαζομένους του, είτε επειδή δε θα τζιράρει είτε επειδή απλώς θα βρει ευκαιρία.
      Και φυσικά ουδείς θα πληρώσει τις ασφαλιστικές εισφορές και τις άλλες οφειλές προς το Δημόσιο, με αποτέλεσμα τα δημόσια έσοδα να καταρρεύοσον ολοκληρωτικά και τότε να χρειαστούν κάτι ΠΕΡΙΚΟΠΑΡΕΣ- άλλο πράμα!
      Διότι το Δημόσιο δε θα μπορεί να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις του.
      Ή θα χρειαστεί να τυπώσει ακόμη περισσότερο χρήμα, με αποτέλεσμα αυτό να υποτιμηθεί τόσο ώστε να μη μπορούμε με το εισόδημα΄μας να βγάλουμε ούτε βδομάδα.
      Επίσης με την απώλεια των ΕΣΠΑ, θα χαθούν πάρα πολλές θέσεις εργασίας που είναι στο πλαίσιο συγχρηματοδοτούμενων (από Ελλάδα και Ε.Ε.) προγραμμάτων.
      Όσοι δουλεύουν στην έρευνα, όσοι δουλεύουν με voucher, όσοι δουλεύουν σε ευρωπαϊκά προγράμματα δήμων, όσοι δουλεύουν στα ΚΕΚ, πολλοί αναπληρωτές εκπαιδευτικοί.
      Αλλά και όσες επιχειρήσεις βασίζονται στη χρηματοδότηση των ΕΣΠΑ, θα καταρρεύσουν. Αγροτο-κτηνοτροφικές επιχειρήσεις, τουριστικές επιχειρήσεις, αλλά φυσικά και ΟΛΟΙ οι παιδικοί σταθμοί, οι οποίοι προπληρώνουν τα έξοδά τους και στη συνέχεια αποζημιώνονται από την Ευρώπη.
      Και επειδή έχει καθυστερήσει εδώ και 2-3 μήνες η δόση των ΕΣΠΑ, είναι στα όριά τους.
      Και φυσικά, κλείνοντας οι παιδικοί σταθμοί, δε θα μείνουν μόνο τα παιδάκια αμανάτι στους γονείς τους, αλλά επίσης θα βγουν στην ανεργία και πολλές χιλιάδες νηπιαγωγοί.
      Φυσικά όλες οι επιχειρήσεις που εισάγουν αυτοκίνητα, υπολογιστές, κινητά, ανταλλακτικά κλπ φυσικά και δε θα μπορούν να κάνουν τη δουλειά τους, καθώς θα τους είναι αδύνατο λόγω υποτίμησης να εισάγουν οτιδήποτε. Επομένως υπολόγισε και εκεί κύμα λουκέτων και απολύσεων.
      Συν ότι δε θα έρθουν ποτέ τα 35 δισ του πακέτου Γιούνκερ, τα οποία ενδεχομένως να καταφέρουν σε κάποιο βαθμό να ανασχέσουν τις συνέπειες των υφεσιακών μέτρων του μνημονίου.

      Μπορείς λοιπόν να μου πεις όλα αυτά πού θα οδηγήσουν -και οικονομικά και πολιτικά- και πώς θα αντιμετωπιστούν;

      Διαγραφή
    7. Επίσης, δε μίλησα ποτέ για λάιτ μνημόνια.
      Τα μνημόνια είναι χέβυ και το ξέρουμε.
      Το θέμα είναι αν ο άλλος δρόμος (δραχμή) είναι καλύτερος ή χειρότερος.

      3) Ο συλλογισμός "τα ΜΜΕ είναι ψεύτες και διαπλεκόμενοι- τα ΜΜΕ λένε ότι είναι καταστροφή το grexit- άρα το grexit είναι καλό" δεν είναι επιχείρημα αλλά σόφισμα.
      Διότι με αυτή τη λογική "τα ΜΜΕ είναι ψεύτες και διαπλεκόμενοι- τα ΜΜΕ πολεμούν και αποκλείουν τη Χρυσή Αυγή- άρα η Χρυσή Αυγή είναι καλή".
      Ή επίσης "τα ΜΜΕ είναι ψεύτες και διαπλεκόμνεοι- τα ΜΜΕ πολεμούν τον ΓΑΠ- άρα ο ΓΑΠ είναι καλός."
      Όπως καταλαβαίνεις, αυτός ο συλλογισμός είναι τελείως λάθος.
      Διότι, για να ήταν σωστός, θα έπρεπε να δεχτούμε πως οτιδήποτε λένε τα ΜΜΕ είναι λάθος.
      Κάτι τέτοιο φυσικά αντίκειται στην κοινή λογική.
      Το ότι εξυπηρετούν συμφέροντα και προπαγανδίζουν, δε σημαίνει πως οτιδήποτε λένε είναι ψέμα.
      Κανείς δε λέει μόνο ψέματα. Κανείς δε λέει μόνο λάθος πράγματα.
      Από τον πιο αριστερο μέχρι τον πιο δεξιό, από τον πιο πλούσιο ως τον πιο φτωχό, από τον πιο μορφωμένο ως τον πιο αμόρφωτο, όλοι έχουν δίκιο σε κάποια απ' αυτά που λένε.
      Όσο λάθος είναι η άκριτη αποδοχή των όσων λένε τα ΜΜΕ, άλλο τόσο λάθος είναι και η άκριτη a priori απόρριψη των όσων λένε.
      Φιλτράρισμα χρειάζεται και κριτική αντιμετώπιση των όσων λένε.

      4) Δεν κάνω ανθρωποφαγία. Απλώς λέω ότι με τα νέα μέτρα υπάρχει μια δυσανάλογη κατανομή των βαρών μεταξύ των μικρομεσαίων στρωμάτων.
      Προκειμένου να μη θιγούν ιδιαιτέρως οι ισχυρές ομάδες πίεσης, την πληρώσανε υπερβολικά οι ελεύθεροι.
      Αλλά τελοσπάντων, αυτό που λέω είναι κάτι πολύ γενικότερο.
      Δηλαδή, τονίζω ότι για να σταθεί στα πόδια της η ελληνική κοινωνία, πρέπει να δοθεί προτεραιότητα στις ηλικίες που είναι σε θέση να την αναζωογονήσουν.
      Ποιοι θα κάνουν παιδιά και οικογένεια; Ποιοι θα χτίσουν σπίτια; Ποιοι θα αγοράσουν αυτοκίνητα; Ποιοι θα αγοράσουν κινητά; Ποιοι θα πάνε έξω να διασκεδάσουν; Ποιοι θα πάνε κομμωτήριο; Ποιοι θα πάνε στο γήπεδο; Ποιοι θα αγοράσουν ρούχα και παπούτσια; Ποιοι θα πάνε διακοπές στα νησιά;
      Προφανώς οι ηλικίες οι "παραγωγικές", όπως τις λέμε.
      Άρα η τροφοδότηση της οικονομίας εξαρτάται απ' αυτούς.
      Και επομένως θα πρέπει να δοθεί προτεραιότητα σε αυτούς.
      Εξάλλου, για να μπορούν να πληρώνονται συντάξεις, θα πρέπει να υπάρχουν κρατήσεις από μισθούς και εισοδήματα.
      Από ποιων τους μισθούς και τα εισοδήματα θα βρεθούν κρατήσεις;
      Κι αφού ο πλούτος μας είναι πεπερασμένος και όχι άπειρος, σίγουρα δεν μπορεί να μην πληρώσει κανείς μας.
      Και μεταξύ όλων, θεωρώ πως καλύτερο είναι να πέσουν οι συντάξεις άνω των 800 ευρώ ως ισοδύναμο των βαρών που σηκώνουν οι παραγωγικές ηλικίες.
      Αν δεν τονωθεί η αγορά από τις παραγωγικές ηλικίες, τότε οι περικοπές που αυτές υφίστανται, θα οδηγήσουν σε νέο αδιέξοδο και τότε θα περικοπούν στη συνέχεια και οι συντάξεις, αφού δε θα τροφοδοτείται το ασφαλιστικό σύστημα.
      Και η ασφαλιστική κρίση είναι μια αυτοτροφοδοτούμενη κρίση.
      Η χώρα μας αυτή τη στιγμή (και χωρίς δωρεάν εξωτερική χρηματοδότηση- που κάτι τέτοιο ούτε υπάρχει ου΄τε πρόκειται να υπάρξει) δεν μπορεί να εξυπηρετήσει τέτοιο βάρος συντάξεων.
      Και θεωρώ πως είναι καλύτερος δρόμος η προσωρινή μείωση των συντάξεων, ούτως ώστε να κρατηθούν όρθιες οι παραγωγικές ηλικίες που θα κρατήσουν όρθια την οικονομία της χώρας, ώστε στη συνέχεια σε συνθήκες ανάκαμψης να ανακάμψουν το συντομότερο δυνατό και οι συντάξεις.
      Ειδάλλως, αν δεν πάνε τα πράγματα απρόβλεπτα καλά, βλέπω σε σχετικά σύντομο χρονικό διάστημα σκληρό τσεκούρι στις συντάξεις που σε συνδυασμό με τη συρρίκνωση των εισοδημάτων του κόσμου της εργασίας, θα οδηγήσουν σε νέα ύφεση.

      Διαγραφή
    8. 5) Αν όσα λέω τώρα τα διάβαζα το 2010, θα έβριζα.
      Αλλά αυτό θα οφειλόταν στο ότι ήξερα μόνο μια πλευρά.
      Τώρα που γνώρισα πολύ καλά και άλλες πλευρές, είμαι σε θέση να εκφέρω πολύ σοβαρότερη άποψη.
      Και κατέληξα στο συμπέρασμα πως όποιος δεν έχει διοικήσει μαγαζί, δεν μπορεί να καταλάβει πώς λειτουργεί η οικονομία
      Και το πρόβλημα της αριστεράς είναι ότι αποτελείται σχεδόν αποκλειστικά από ανθρώπους οι οποίοι έχουν υπάρξει μόνο μισθωτοί.
      Και έτσι δεν ξέρουν τί σημαίνει η αύξηση ή η μείωση του τζίρου (βλ. ανάπτυξη-ύφεση)
      Δεν ξέρουν τί πάει να πει να τελειώνει ο μήνας και τα έσοδα να μην επαρκούν για να καλύψουν τις υποχρεώσεις που πρέπει να πληρωθούν άμεσα σε εργαζομένους, προμηθευτές, συνεργάτες, δημόσιο, ταμεία.
      Δεν ξέρουν τί σημαίνει να ψάχνεις τερτίπια -θεμιτά ή αθέμιτα- για να τα βγάλεις πέρα.
      Δεν ξέρουν τί σημαίνει να μην πληρώσεις τις υποχρεώσεις σου προς αυτούς που σου δίνουν τις κωλοενημερότητες για να μπορείς να λειτουργήσεις.
      Δεν ξέρουν τί σημαίνει να αποδέχεσαι με πόνο ψυχής και το άδικο, προκειμένου να επιβιώσεις.
      Δεν ξέρουν τί σημαίνει να ξεφτιλίζεσαι χρωστώντας από δω κι από κει, προκειμένου να βγει ο μήνας που δεν πάνε καλά τα έσοδα και να κάνεις το σκατό σου παξιμάδι, ώστε να μη μείνει ο εργαζόμενος απλήρωτος.
      Δεν ξέρουν τί σημαίνει να πρέπει να αυξήσεις τα βάρη αυτών που σε πληρώνουν και πόσο πολύ ΔΕΝ θες να το κάνεις αυτό, αλλά δεν έχεις άλλη λύση.
      Δεν ξέρουν τί σημαίνει έλλειψη ρευστότητας και αδυναμία δανειοδότησης.
      Δεν ξέρουν τί σημαίνει να αντιμετωπίζεις πρόβλημα επιβίωσης και να καλείσαι να πάρεις σκληρές αποφάσεις, αντιμετωπίζοντας πραγματικά διλήμματα περικοπών ή επιβίωσης (διότι στην πραγματική ζωή μας τίθενται συνεχώς διλήμματα και πεπερασμένες επιλογές, που δεν μπορούμε να αποφύγουμε χαρακτηρίζοντάς τα "ψευτοδιλήμματα")

      ΥΓ.: Μάλλον τα κονόμησα και διαφοροποιήθηκα.

      Διαγραφή
    9. ‘Όπως λέει και η Σοφία, πολλά λόγια για να δικαιολογηθούν τα αδικαιολόγητα. Όχι σ’ εμένα και σ’ αυτή, θα το διαπίστωσες υποθέτω και από τη συντριπτική πλειοψηφία και των λοιπών σχολίων.

      Απ’ ότι κατάλαβα τον Γενάρη ψήφισες ΣΥΡΙΖΑ επειδή σου υποσχέθηκε ότι θα στηρίξει τα μνημόνια και θα εφαρμόσει το πρόγραμμα των Βρυξελλών. Μάλλον εγώ (και μερικές εκατοντάδες χιλιάδες άλλοι) εξαπατήθηκα που κατάλαβα άλλα.
      Και αφού κατάλαβες ότι το πράμα θα πονέσει στην τσέπη άρχισες να βαφτίζεις το κρέας ψάρι, τους δανειστές αλληλέγγυους, τις τράπεζες αρωγούς, την Αριστερά ιδεοληπτική, τους ιδεολόγους εμμονικούς, τα αντεπιχειρήματα σοφίσματα.
      Καλά πας. Οι δρόμοι άλλωστε πάντα ανοιχτοί ήσαν και ο καθένας διαλέγει το δικό του.

      Το αν τα ΜΜΕ είναι διαπλεκόμενα και κάθε φορά εξυμνούν ή καθυβρίζουν ανάλογα τα συμφέροντα του καναλάρχη, μάλλον δεν περιμένεις να στο απαντήσω.

      «Διότι, για να ήταν σωστός, θα έπρεπε να δεχτούμε πως οτιδήποτε λένε τα ΜΜΕ είναι λάθος. Κάτι τέτοιο φυσικά αντίκειται στην κοινή λογική.»

      Ποτέ δεν είπα πως οτιδήποτε λένε τα ΜΜΕ είναι ψέμματα. Γάμους, κηδείες και εφημερεύοντα φαρμακεία πάντα τα πετυχαίνουν. Και χαίρομαι που διαπιστώνω πως υπάρχουν άνθρωποι γύρω μου που διαθέτουν την κοινή λογική που εγώ και άλλοι πολλοί ψεκασμένοι χαζοβιόληδες δεν διαθέτουμε. Έτσι για σπάσιμο υπάρχουμε και οι κάφροι που λέμε ότι ακριβώς λέγαμε και πριν 6 μήνες. Η πλάκα είναι που καλούμαστε να απολογούμαστε γι’ αυτό.

      Η συλλογιστική πως οφείλει η Πολιτεία να περικόψει για μια ακόμη φορά (κανείς δεν θυμάται το νούμερο) τις συντάξεις ώστε να στηρίξει οικονομικά τους ελεύθερους επαγγελματίες (στους οποίους συμπτωματικά και εσύ ανήκεις, όταν βρισκόσουν σε άλλη επαγγελματική ομάδα έλεγες άλλα) ομολογώ πως είναι κορυφαία. Αν ο συνταξιούχος σήμερα παίρνει 40€ και ο ελ. επαγγελματίας 60€, πρέπει να πάμε στο 30–70, στο 20-80, ή και στο 10-90. Τα 100€ δεν αλλάζουν, σταθερό παραμένει το ποσό, αλλά πρέπει να διανεμηθούν δικαιότερα (όπως εσύ εννοείς –σήμερα- τη δικαιοσύνη). Στο μεταξύ η αγορά και πάλι 100 ευρώ θα δέχεται, θα μπορεί όμως ευκολότερα ο ελ. επαγγελματίας να χτίσει σπίτι, να αγοράσει νέο αυτοκίνητο, κινητό ή να πάει στο κομμωτήριο. Γιατί θα μπορεί να κάνει και παιδιά (ίσως να τον εξαναγκάσουμε και σ’ αυτό, τόσα λεφτά θα παίρνει!) ενώ το χούφταλο δεν μπορεί. Το αν ο συνταξιούχος θα έχει να αγοράσει αύριο φάρμακα, προφανώς στα αρχίδια μας.
      Έχεις δίκιο, ζητώ συγγνώμη, απορώ κι εγώ που την είδα την ανθρωποφαγία στα λεγόμενά σου.
      Να σε ενημερώσω δε, θα το διάβασες φαντάζομαι, ότι η κατώτερη σύνταξη των 486 ευρώ πηγαίνει στα 392 και μάλιστα με αναδρομική ισχύ από 1/1/2015. Γίνονται περικοπές 100 περίπου ευρώ/μήνα από πριν γίνει πρωθυπουργός ο αγαπημένος σου Τσίπρας.
      Άσε τώρα τους συνταξιούχους και βρες κάτι άλλο να κυνηγήσεις.
      ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

      Διαγραφή
    10. ΣΥΝΕΧΕΙΑ
      Μη πιάσουμε κουβέντα από ποιων τους μισθούς και τα εισοδήματα θα γίνουν οι κρατήσεις ώστε να πληρωθούν οι συντάξεις, γιατί πρέπει να υποστείς τα σοφίσματα που θα σου αραδιάσω για το που πήγαν τα αποθεματικά των Ταμείων, ποιος τα κούρεψε, γιατί κυκλοφορεί ακόμη ελεύθερος, γιατί σήμερα ακολουθείς κι εσύ τη δική του ρητορική. Υποθέτω (;) θα έχεις καταλάβει ότι η ασφαλιστική κρίση έγινε αυτοτροφοδοτούμενη για να στηριχτούν οι τράπεζες. Αν σου κόψω το ένα πόδι και σου ζητήσω να τρέξεις μαραθώνιο, πολύ εύκολα θα σε κατηγορήσω όταν πέσεις ότι πάχυνες και δεν μπορείς να τρέξεις.
      (νέο σόφισμα κι αυτό)

      Στη δική μου λογική (την άχρηστη ντε), αντί για επαναλαμβανόμενες περικοπές στις συντάξεις υπάρχουν οι νέες θέσεις εργασίας, κάτι που πουθενά δεν φάνηκε στην δική σου κοινή λογική. Το πρόβλημα δεν είναι ο μεγάλος αριθμός συνταξιούχων αλλά το ισοζύγιο. Αν γίνουν επενδύσεις, αν αυξήσεις την παραγωγή (κάτι που τα απαγορεύει δια ροπάλου κάθε μνημόνιο που εφαρμόστηκε), αν πολλαπλασιαστούν οι εργαζόμενοι, κι ένα μωρό καταλαβαίνει ότι θα στηρίζεται στο σύστημα. Όταν πηγαίνεις κάθε (σημερινό) εργαζόμενο στα 67 ή στα 72 ή στα 75 για να συνταξιοδοτηθεί, εύκολα καταλαβαίνει κανείς ότι ο σημερινός 25άρης θα βρει δουλειά στα 50. Με 20 χρόνια δουλειάς ποια σύνταξη λες να του αναλογεί; Και μέχρι να φτάσει στα 50 θα τον συντηρούν οι γονείς του ή θα βόσκει στο λιβάδι. Είναι από αυτούς που μου λες εσύ ότι πρέπει να κάνουν οικογένεια και να στηρίξουν την οικονομία. Ξανασκέψου τι λες.


      Η πλάκα Μαζεστίξ είναι που τα ΕΣΠΑ και τα βάουτσερ εσύ τα θεωρείς σωτήρια. Την αποβιομηχάνιση, την καταστροφή της αγροτικής παραγωγής, την παντελή αδυναμία να παράγουμε οτιδήποτε και να εξαρτόμεθα αποκλειστικά από την «αλληλεγγύη» των δανειστών (όποτε δηλαδή έχουν σηκωμάρες) την θεωρείς ως λύση. Αποδέχεσαι το ρόλο του ζητιάνου με ένα απλό «ε και τι να κάνουμε τώρα;»
      Η μεγάλη μας διαφορά είναι ότι εσένα σου αρέσουν οι αλυσίδες και προσπαθείς να γίνουν ασημένιες, ο δε χυλός στο κατσαρολάκι παλεύεις να γίνει μπριζόλα. Εγώ προτιμώ να τις κόψω και να φύγω τρέχοντας στη ζούγκλα. Και ας με περιμένουν άγρια θηρία. Η «ασφάλεια» της σκλαβιάς είναι για μένα χειρότερη.
      Ξέρω, σοφίσματα. Είπαμε, μερικοί είμαστε κάφροι και δεν βλέπουμε μακριά. Βαδίζουμε χωρίς χάρτη.

      Αυτό που άλλαξε από το 2010 και μετά δεν είναι μόνο ο τρόπος που βλέπεις τα πράγματα. Το μνημόνιο είναι που άλλαξε τις ζωές μας, το μνημόνιο είναι που έφερε σε αδιέξοδο τους επαγγελματίες, το μνημόνιο τους έκανε να τρέχουν και να δουλεύουν όλη μέρα με απόλυτη αβεβαιότητα για το αύριο.
      Το μνημόνιο που σήμερα εσύ πιστεύεις.

      Διαγραφή
    11. Πέτρο, σε όλη αυτή τη συζήτηση διαστρέφεις συστηματικά τα λεγόμενά μου.
      Αυτό δεν είναι καθόλου έντιμο.

      Πού και πότε είπα εγώ ότι πιστεύω σε μνημόνιο;
      Πού και πότε είπα τους δανειστές αλληλέγγυους;
      Πού και πότε τα είπα αυτά;;;

      Άντε γιατί αρχίζω να τσαντίζομαι.

      Όποιος θέλει να κουβεντιάσει και να ανταλλάξει απόψεις, σέβεται την άποψη του άλλου και δεν τη διαστρέφει.
      Ούτε χρεώνει στον άλλον κίνητρο "κονόμας", επειδή έχει διαφορετική άποψη σε ένα θέμα.
      Αρνούμαι να μπω σ' αυτό το άσχημο παιχνίδι.

      Διαγραφή
    12. Αναρωτήθηκες που και πότε είπες ότι πιστεύεις σε μνημόνιο, συμπεραίνοντας μάλιστα ότι σε όλη τη συζήτηση συστηματικά διαστρέφω τα λεγόμενά σου (ναι, για να σε νικήσω και να σου πάρω την πελατεία!).
      Θες να δούμε μαζί τι έγραψες; Πάμε:

      Συμπερασματικά, καλύτερο είναι στην παρούσα φάση να παραμείνουμε στο δίχτυ ασφαλείας που λέγεται ευρωζώνη και κυρίως Ευρωπαϊκη΄Ένωση, έστω κι αν αυτό συνεπάγεται μνημόνιο και μέτρα, παρά να βγούμε στη γύρα της αντιμνημονιακής ελευθερίας, η οποία -όπως δείχθηκε παραπάνω- οδηγεί τελικά σε στέρηση της ελευθερίας.

      Βαφτίζοντας «δίχτυ ασφαλείας» το ευρώ και την Ε.Ε, το προτιμάς ως καλύτερο και ας συνεπάγεται (το όποιο) μνημόνιο και (τα όποια) μέτρα. Τώρα να συμπεράνουμε εμείς οι αδαείς που διαβάσαμε τις σκέψεις σου ότι προτιμάς αυτό που δεν θες, ούτε πιστεύεις;
      Μου θυμίζεις τον Τσίπρα. Βγήκε στο βήμα της Βουλής των Ελλήνων (Βουλή = βούληση, μια βούληση που μόνο των Ελλήνων δεν είναι πια) και είπε ότι δεν πιστεύει στο μνημόνιο, θα χειροτερέψει την υπάρχουσα κατάσταση, θα φέρει νέα λιτότητα, θα βαθύνει την ύφεση, δεν θα φέρει ανάπτυξη, επί λέξει: είναι καταστροφικό!
      Αυτά είπε.
      Πλην όμως καταγγέλλει (όπως εσύ) τους μέχρι χτες συνοδοιπόρους του που αρνούνται να συνδράμουν με την ψήφο τους στην καταστροφή (λόγια Τσίπρα) που σέρνει πίσω του ΚΑΙ ΑΥΤΟ το μνημόνιο. Στο εξής αυτοί θα θεωρούνται προδότες, εμμονικοί, ιδεοληπτικοί, αιθεροβάμονες, πσεκαζμένοι, λαϊκιστές, ενώ αποφασίσαμε όσους ψηφίζουν τα μνημόνια να τους λέμε υπεύθυνους, σοβαρούς, μυαλωμένους, αγωνιστές, πατριώτες.

      Παρακάτω σχολιάζεις:
      Το μνημόνιο είναι δεδομένα λάθος, αδιέξοδο, οικονομικά και κοινωνικά υπονομευτικό, ταξικό και αποικιακό.
      Αυτά είναι σίγουρα και δε νομίζω να διαφωνεί κανείς μας στις διαπιστώσεις.


      Ένα πρόβλημα συνεννόησης το έχουμε, το έχεις καταλάβει φαντάζομαι. Σαν να πληκτρολογούν δυο διαφορετικοί άνθρωποι, ή αν πρόκειται για έναν να έχει σοβαρό πρόβλημα να επικοινωνήσει αυτό που έχει στο μυαλό του.

      Στο κείμενο και σε μεγάλο μέρος των σχολίων λες και επαναλαμβάνεις ότι ποτέ η Ελλάδα δεν κατάφερε να νικήσει μόνη της τον εχθρό. Κοντολογίς, αν δεν παρουσιάζονταν στο πλευρό της οι ξένοι, σήμερα θα μιλάγαμε γερμανικά ή και τούρκικα. Αυτό που σου διαφεύγει είναι ότι η Ελλάδα αντιστάθηκε και ας έχασε στο τέλος. Δεν αντιστάθηκε για να την λυπηθούν και να την συνδράμουν. Αντιστάθηκε χωρίς υπογραφές και προαπαιτούμενα για το τι θα πράξουν οι άλλοι.
      Σήμερα, απ’ όσο κατάλαβα, μας λες πως αυτό που έκανε ο Τσίπρας θεωρείται αντίσταση, φτάσαμε στα όρια, την εξαντλήσαμε, πήγαμε πιο πέρα και από εκεί που θα μπορούσαμε να φτάσουμε, οπότε τώρα αράζουμε στον καναπέ και περιμένουμε τους άλλους να κάνουν το …δικό τους χρέος. Το ότι θα μας βοηθήσουν πρέπει να θεωρείται κάτι περισσότερο από δεδομένο, αφού μια ζωή αυτό έκαναν (οι αλληλέγγυοι που λέγαμε). Ήρθε η σειρά τους λοιπόν να δράσουν.
      Κάτσε και περίμενε.
      ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

      Διαγραφή
    13. ΣΥΝΕΧΕΙΑ
      Όταν επιχειρηματολογείς και πείθεις (αναφέρομαι στο παρελθόν), μετά μην κατηγορείς, ειρωνεύεσαι ή βρίζεις όσους πίστεψαν στα λόγια σου. Όσους πίστεψαν σε κάποιον Μαζεστίξ που τους τελευταίους μήνες ψάχνουν να τον ανακαλύψουν κάθε φορά σε κάθε του κείμενο. Και μην περιμένεις κάθε φορά που εσύ μετακινείσαι σαν εκκρεμές να ακολουθούν όλοι σειρά από πίσω σου. Οι ειρωνείες και οι αφορισμοί (ειδικά όταν στριμωχνόμαστε) είναι πολύ εύκολοι τρόποι να ξεγλιστράμε. Οι απαξιωτικοί χαρακτηρισμοί, οι νεολογισμοί, το πλάσιμο λέξεων που φαίνονται αστείοι μπορεί να παράγουν στιγμιαίο γέλιο, αλλά μόνο αυτό και τίποτα άλλο. Πολιτική σκέψη δεν παράγουν.

      Απ' την άλλη, με τα μνημόνια ζούμε έναν κοινωνικο-οικονομικό καρκίνο.
      μας τρώει τα σωθικά απ' τη μια (λιτότητα), μας δίνει κι ένα φάρμακο συντήρησης απ' την άλλη (χρηματοδότηση).
      Όσο περισσότερο παραμένουμε σ' αυτά, τόσο καταστρεφόμαστε.
      Αλλά προκρίνω την επιλογή αυτή έναντι της Λαφαζανικής, διότι απλώς κερδίζουμε χρόνο όντας ασφαλείς.


      Λες πως καταστρεφόμαστε όσο παραμένουμε σε μνημόνια. Να θυμίσω πως πέρασαν 5 χρόνια μνημονίων (σε καμία άλλη χώρα κανένα πρόγραμμα δεν διήρκησε τόσο) και θα έχουμε μνημόνιο για ακόμη 3 (το τωρινό λήγει το 2018).
      Θα συμφωνήσω μαζί σου!
      Ετοιμάσου να διαφωνήσω όταν το 2018 (αν όχι νωρίτερα) θα ψηφίζεται το μνημόνιο νο4 και θα υπάρχετε (αν ζείτε τότε) πολλοί που θα το προτιμάτε.

      Όταν μιλάς για ‘χρηματοδότηση’, υποθέτω δεν αναφέρεσαι σε αυξήσεις μισθών και συντάξεων, άνοιγμα επιχειρήσεων, νέες δουλειές. Υποθέτω αναφέρεσαι σε ρευστότητα των τραπεζών. Καταλαβαίνουμε λοιπόν ότι όσο οι τράπεζες έχουν ρευστότητα, οι Έλληνες πρέπει να αισθανόμαστε ασφαλείς. Θα έχεις διαβάσει φαντάζομαι για τα 211,5 δις. που έχουν πάρει οι τράπεζες από τον Κ. Καραμανλή τον νεότερο και μετά.
      Χαΐρι, οι Έλληνες, δεν είδαμε. Οι δε τράπεζες, παρά τα πακέτα που μπουκώθηκαν, εξακολουθούν να πηγαίνουν κατά διαόλου.
      Επίσης θα έχεις διαβάσει πού θα διοχετευτούν τα πακέτα της χρηματοδότησης που έρχονται: σε αποπληρωμή παλαιοτέρων δανείων/τόκων και στις τράπεζες. Επίσης θα έχεις διαβάσει την παράγραφο του 3ου μνημονίου (που δεν πιστεύεις αλλά προτιμάς) που λέει ότι από τα 50 δις. που θα αποφέρουν οι ιδιωτικοποιήσεις της περιουσίας του δημοσίου (=ελληνικού λαού) τα μισά θα πάνε σε ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών. Πουλάει δηλαδή (μπιρ παρά) ο Τσίπρας την περιουσία μας, το κράτος μας, για να στηρίξει μια ιδιωτική επιχείρηση που λέγεται τράπεζα.
      Αν έφτασες να διαβάσεις μέχρι αυτή τη γραμμή, τότε μπορείς να επιστρέψεις στην παράγραφο που μιλάς για ‘λιτότητα’ και φάρμακο συντήρησης που λέγεται ‘χρηματοδότηση’ και να κρατήσεις για σένα μόνο την λιτότητα.

      Περί κονόμας δεν μίλησα μόνο εγώ, εσύ το ξεκίνησες αναφέροντας τους ελ. επαγγελματίες που πλήττονται-και σε αφορά άμεσα, έναντι των συριζο-προστατευόμενων ειδών (μισθωτών και συνταξιούχων) που έχει αναλάβει να προστατεύει εργολαβικά η κυβέρνηση.

      Πολύ φοβάμαι πως αν ανήκες σε άλλη επαγγελματική ομάδα θα έγραφες άλλα.
      Αν ήσουν απολυμένος δεν θα σε ενδιέφερε καν το νόμισμα, αν ήσουν μισθωτός θα ήσουν με σκυμμένο το κεφάλι έρμαιο του κάθε πούστη, αν ήσουν πλούσιος θα χάζευες από το λάπτοπ τα κέρδη σου στην πισίνα, ενώ δεν θα είχες καν μπλογκ.

      Από εκεί ξεκινάει το όλο μπέρδεμα Μαζεστίξ. Οι ιδέες και οι αρχές δεν είναι πλαστελίνη. Απόψεις αλλάζουμε όλοι. Την πλήρη μεταστροφή (έστω και σταδιακή) και την ανάγκη να πείσουμε εαυτούς και αλλήλους για το κάθε μας νέο βήμα, είναι που δεν μπορώ να διαχειριστώ.

      Σε χαιρετώ και δεν θα σε στενοχωρήσω ξανά.
      Δεν υπάρχει λόγος.
      Μείνε εσύ στη φωνή της …λογικής.
      Άσε αυτούς που ονειρεύονται να συνεχίσουν.
      Ίσως κάποτε να ξανασυναντηθούν οι δρόμοι μας.
      Επειδή αποκλείεται εγώ να «ανέβω» μάλλον θα χρειαστεί να «κατέβεις» ξανά εσύ.

      Διαγραφή
  12. Υποννοείς κάτι που δεν καταλαβαίνω Μαζεστίξ;
    Γιατί δεν λές ξεκάθαρα τι σε κάνει να νοιώθεις ανασφαλής;
    Φοβάσαι εμφύλιο ή μηπως μας βομβαρδίσουν κάποιοι;
    Ξέχασες να αναφέρεις ως επιχείρημα και την Ουκρανία.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. Υποννοείς κάτι που δεν καταλαβαίνω Μαζεστίξ;
    Γιατί δεν λές ξεκάθαρα τι σε κάνει να νοιώθεις ανασφαλής;
    Φοβάσαι εμφύλιο ή μηπως μας βομβαρδίσουν κάποιοι;
    Ξέχασες να αναφέρεις ως επιχείρημα και την Ουκρανία.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Και οι οικονομικές αλλά και οι πολιτικές συνέπειες είναι τέτοιες που εκθέτουν τη χώρα -και όλους εμάς φυσικά- στον έσχατο κίνδυνο.
      Θεωρώ βέβαιο το οικονομικό-κοινωνικό ολοκαύτωμα, ως συνέπεια της εξόδου από την ευρωζώνη.
      Το εξηγώ παραπάνω.

      Θεωρώ όμως πάρα πολύ πιθανό (στα όρια της βεβαιότητας) και το ενδεχόμενο πολιτικής ανωμαλίας (πραξικόπημα κανονικό) και διεθνούς απομόνωσης, που μπορεί να επιφέρει είτε γεγονότα αλά Συρία ή Ουκρανία είτε εθνική απώλεια (στην αναμπουμπούλα ο -γκρίζος- λύκος χαίρεται) είτε να γυρίσουμε με τα κεφάλια κάτω εκλιπαρώντας ΗΠΑ και Γερμανία να μας σώσουν από το χάος.

      Διαγραφή
    2. Αγαπητέ Μαζεστίξ ο όρος ολοκαύτωμα μου θυμίζει τους ηδονικούς σπασμούς μπροστά στις κάμερες των γνωστών δημοσιογράφων των μμε.
      Κανείς από αυτούς δεν διαμαρτυρήθηκε ποτέ για δύο τουλάχιστον γενιές νέων ανθρώπων που θα φύγουν από αυτήν την γα-----η ζωή χωρίς να αφήσουν το σημάδι τους .Δεν θα πω το γιατί, αυτό το γνωρίζουμε όλοι όσοι δεν έχουμε τίποτε πλέον να χάσουμε και δεν είμαστε λίγοι Μαζεστίξ.Αυτός και μόνον αυτός είναι ένας λόγος που θα έπρεπε να σε κάνει να νοιώθεις ανασφαλής και όχι να φοβάσαι μη και μας βομβαρδίσουν.

      Αλήθεια έχεις ακούσει για κρατικοποήσεις τραπεζών,για κρατικό συναλλαγματικό απόθεμα για να στηριχθεί το όποιο καινούργιο νόμισμα;Η χώρα μας διαθέτει απόθεμα συναλλάγματος και το πιο ενδιαφέρον είναι ότι η αυτοκρατορία δεν θέλει με κανένα τρόπο την έξοδο της χώρας από το ευρώ και την ευρωπαική ένωση.
      Είναι τεράστια τα συμφέροντα που ξεπερνάνε όλους μας,δεν είναι μόνο οικονομικά αλλά κυρίως γεωστρατηγικά και καλό είναι να μας προβληματίσει λιγο και η συμπεριφορά των γερμανών και κυρίως του σόιμπλε που έδωσε εύσημα στον ευκλείδη τσακαλώτο, στο τελευταίο γιούρογκρούπ.
      Δεν αποτύχαμε στην διαπραγμάτευση γιατί απλούστατα δεν διαπραγματευτήκαμε και ήταν πολύ ισχυρά τα διαπραγματευτικά μας χαρτιά για να τα αγνοήσει κάποιος εδώ αντιλαμβάνεσαι ότι η γερμανία είναι απλώς ο μπάτσος της ιστορίας.Απλά για άλλη μια φορά γίναμε ρεζίλη διεθνώς με ένα ανδρείκελο ακόμα, για πρωθυπουργό.
      ΣΗΜΕΙΩΣΗ:
      ΕΤΥΧΏΣ ΠΟΥ ΥΠΆΡΧΟΥΝ ΚΑΙ ΚΑΠΟΙΟΙ ''ΜΟΥΡΛΟΙ''εσύ το λες.

      Διαγραφή
    3. Το ότι μια άποψη τη λένε και οι διαπλεκόμενοι των ΜΜΕ δε σημαίνει ότι πάντα και παντού είναι λάθος.
      Δηλαδή, όταν λένε ότι αυτό το μνημόνιο είναι το πιο σκληρό απ' όλα και ότι έρχονται μέτρα πολύ σκληρά, εμείς πρέπει να πούμε πως "όχι, αυτό είναι ψέμα που το λένε οι διαπλεκόμενοι των ΜΜΕ;"
      Ή μήπως το επιχείρημα "αυτό που λες το λένε και τα ΜΜΕ" το χρησιμοποιούμε μόνο όταν και όσο μας βολεύει;

      Τα ΜΜΕ λοιπόν, ορθώς λένε ότι είναι ένα μνημόνιο με σκληρά μέτρα (και από σήμερα που σιγουρεύτηκαν ότι ψηφίστηκε, άρχισαν σιγά-σιγά να χτυπούν, όπως ήταν αναμενόμενο), αλλά και ορθώς λένε ότι η έξοδος από το ευρώ θα είναι πολύ καταστροφικότερη από την παραμονή σε αυτό διά του μνημονίου.
      Έτσι τουλάχιστον πιστεύω, με βάση τα δεδομένα.

      Επίσης, δεν πιστεύω ότι είμαστε ένας λαός που δεν ε΄χει τίποτα πια να χάσει.
      Ζούμε σε πολύ δύσκολες συνθήκες συγκριτικά με αυτές στις οποίες ζούσαμε πριν τα μνημόνια.
      Αλλά διατηρούμε εν πολλοίς ένα αξιοπρεπές βιοτικό επίπεδο.
      Είμαστε πάρα πολυ συμπιεσμένοι από τις συνεχείς περικοπές, αλλά ακόμη το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού και δουλειά έχει και να φάει έχει και ρούχα να πάρει μπορεί και πετρέλαιο παίρνει το χειμώνα και -κουτσουρεμένες βέβαια- διακοπές πάει το καλοκαίρι και για να διασκεδάσει πού και πού έχει και τα παιδιά του τα στέλνει στα αγγλικά, στα φροντιστήρια κλπ και υπολογιστές και κινητά έχει και τέλοσπάντων κουτσά-στραβά τη βγάζει, προσαρμοσμένο βέβαια στις μνημονιακές συνθήκες της διαρκούς συρρίκνωσης.
      Το πρόβλημα είναι ότι το μέρος της κοινωνίας που δυσκολεύεται να επιβιώσει δεν έχει και τόσες αντοχές ακόμη.
      Αλλά βέβαιο είναι πως δε θα βελτιωθεί η ζωή αυτού του μέρους της κοινωνίας που δεν έχει τίποτα να χάσει, αν καταρρεύσουν και οι υπόλοιποι που έχουν ακόμη να χάσουν.
      Ίσα ίσα που θα χαθούν τόσες θέσεις εργασίας, ώστε θα αυξηθούν δραματικά η μη έχοντες κάτι να χάσουν.

      Και τελοσπάντων, έχω μια απορία:
      αφού λοιπόν (ας δεχτούμε ότι) δεν έχουμε τίποτα να χάσουμε... άρα θα πάρουμε μια οποιαδήποτε απόφαση, χωρίς να έχουμε εξετάσει αν και κατά πόσο θα είναι πιο επωφελής για εμάς;

      Και τέλος, αφού δεν έχουμε τίποτα να χάσουμε, όπως υποστηρίζουν πολλοί... άρα πιστεύετε πως "έχουμε πιάσει πάτο και δεν πάει πιο κάτω".
      Σωστά;

      Ε τότε γιατί χτυπιόμαστε για το μνημόνιο;
      Αφού, όπως λέτε, δεν πάει πιο κάτω, δεν μπορεί να μας καταστρέψει το μνημόνιο...

      Άρα, 1) ή δεν πάει πιο κάτω και άρα δεν υπάρχει πρόβλημα με το νέο μνημόνιο, αφού "τι είχαμε-τί χάσαμε" ή
      2) δεχόμαστε ότι πάει και πιο κάτω, άρα εξετάζουμε ποια επιλογή εκ των δύο είναι χειρότερη και φυσικά ακυρώνεται το επιχείρημα "δεν έχουμε τίποτα να χάσουμε"

      Διαγραφή
  14. Τόσα πολλά λόγια για μα δικαιολογηθούν τα αδικαιολόγητα!
    Άστοχος ο παραλληλισμός με τη σχέση γονέων-παιδιών, ατυχής η ταύτιση αριστεράς με ελευθερία και δεξιάς με ασφάλεια. Πόση ελευθερία υπήρχε στα κομμουνιστικά καθεστώτα; Πόση ασφάλεια αισθάνεσαι εντός ΕΕ σχετικά με το μεταναστευτικό;
    Μιλάς για κίνδυνο πραξικοπήματος, λες και δε γίνονται συνεχή πραξικοπήματα από τότε που μπήκαμε στα μνημόνια. Το τελευταίο έγινε στις 5/7.
    Λες ούτε λίγο ούτε πολύ ότι τόσα χρόνια εξαπατηθηκαμε από έναν λαϊκιστή απατεώνα, αλλά εξακολουθείς και τον εμπιστεύεσαι! Συμφωνώ ότι αυτή τη στιγμή δεν υπάρχει σοβαρή και ολοκληρωμένη εναλλακτική. Για αυτό ακριβώς ψέγω τον ΣΥΡΙΖΑ, γιατί τόσα χρόνια όφειλε να καταστρώσει ένα σχέδιο. Όποιος ήθελε ευρώ πάση θυσία ψήφισε ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, φίλε μου. Σε λίγο θα μας πεις ότι πιστεύεις πως θα χτυπήσουν και τη διαφθορά!!! Για να μη μιλήσω και για την αισχρή ανθρωποφαγία όσων διαφωνούν!
    Για μένα όσο η χώρα παραμένει κωλοχανείο, δεν έχουμε ελπίδα με οποιοδήποτε νόμισμα. Και αισιόδοξες ενδείξεις προς αυτή την κατεύθυνση δεν έχω ούτε από αυτή την κυβέρνηση.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δε θέλω να δικαιολογήσω κανέναν.
      Δε με ενδιαφέρει να δικαιολογήσω κανέναν.
      Την άποψή μου λέω για το ποια είναι η καλύτερη απόφαση για τη χώρα.
      Και τους Συριζαίους τους έχω γραμμένους.
      Δεν είμαι κάνα κομματόσκυλο για να κάθομαι να δικαιολογώ τον καθένα, για να κερδίσω ξέρω γω τί.
      Κι όταν έγινε το δημοψήφισμα και όλοι οι Συριζαίοι (επίσημοι και μη) είχαν τρελαθεί με το ΟΧΙ, θα θυμάσαι ίσως πως εγώ είχα διαφοροποιηθεί και κρατούσα αποστάσεις, αν και τελικά ψήφισα το "όχι", δίνοντας ένα ύστατο όπλο στη διαπραγμάτευση.
      Έχω δική μου άποψη που δεν εξαρτάται από τα κόμματα.

      Δεν αισθάνομαι και πολύ ασφαλής στη σημερινή ΕΕ, διότι τα 'χουν κάνει μαντάρα.
      Αλλά καταλαβαίνω ότι είναι μακράν το ασφαλέστερο περιβάλλον από τα υπόλοιπα διαθέσιμα περιβάλλοντα.

      Δεν είπα πως εξαπατηθήκαμε από ένα λαϊκιστή απατεώνα εμείς οι καλοί και άγιοι.
      Λέω πως συνολικά ο συριζαίικος λόγος ανέπτυξε έναν αντιμνημονιακό λαϊκισμό ως αντίβαρο στον μνημονιακό λαϊκισμό των άλλων.
      Ο ΣΥΡΙΖΑ υιοθέτησε κάθε αίτημά μας (ακόμη και αλληλοαναιρούμενα) και τελικά έφτασε στο σημείο ό,τι και να κάνει να εκτίθεται.
      Ιδίως πριν το 2012 (που δεν είχε φανταστεί ποτέ ότι θα κυβερνήσει) είπε τόσα που μετά δεν μπορούσε να τα μαζέψει.

      Τελοσπάντων, εγώ ψήφισα ΣΥΡΙΖΑ για να κάνει ό,τι μπορεί για να σταματήσει η λιτότητα.
      Δόθηκε μια μάχη αλλά δυστυχώς, χάσαμε.
      Και προκειμένου να μην αφανιστούμε, προτιμώ την συνθηκολόγηση παρά έναν (παρ)άφρονα πόλεμο εναντίον όλων

      Όπως παρατηρείς κι εσύ άλλωστε, αυτή τη στιγμή δεν υπάρχει σοβαρή και ολοκληρωμένη εναλλακτική.
      Άρα σε τί διαφωνούμε;

      Εκτός αν πιστεύεις πως θα μπορούσε να φτιαχτεί ένα σοβαρό σχέδιο εξόδου από το ευρώ, το οποίο θα μπορούσε να αντιμετωπίσει επαρκώς τις οικονομικές, κοινωνικές και πολιτικές συνέπειες ενός τέτοιου ενδεχομένου.
      Εγώ δεν το πιστεύω, διότι το πρόβλημα δεν είναι ότι εμείς δε φτιάχνουμε ένα τέτοιο σχέδιο, αλλά ότι δεν μπορεί να υπάρξει υπό τις υπάρχουσες διεθνείς συνθήκες.
      Μόνο αν δεχτεί η Ευρώπη να κάνει πίσω -για τους χ,ψ λόγους της- θα μπορέσουμε να να ξεφύγουμε απ' αυτήν την κατάσταση.
      Και φυσικά, θα πρέπει και οι άλλοι λαοί να κάνουν κάτι, ιδίως Ισπανοί, Ιταλοί, Ιρλανδοί και Πορτογάλοι.
      Με ένα ισχυρό μέτωπο ενάντια στη λιτότητα, θα είναι πολλές οι πιθανότητες επιτυχίας και θα αξίζει τον κόπο το ρίσκο.
      Όχι να πάμε μόνοι μας σαν τους μουρλούς.

      Διαγραφή
    2. Από αναλύσεις που έχω διαβάσει κατά καιρούς χωρίς να είμαι οικονομολόγος, προκύπτει ότι αν είχαμε χρεωκοπήσει το 2010, σήμερα θα ήμασταν σε καλύτερη κατάσταση, ομοίως το 2012, λίγο πιο δύσκολα αλλά πάλι θα ήμασταν καλύτερα. Γι'αυτό χτυπιομαστε και για αυτό το μνημόνιο. Γιατί κάθε μνημόνιο είναι ένα επιπλέον καρφί στο σώμα της ήδη καθημαγμένης χώραςμας. Κι όταν και αν θα έρθει η ώρα να αλλάξουν οι διεθνείς συσχετισμοί, που δεν το βλέπω άμεσα, δεν ξέρω τι θα έχει απομείνει όρθιο και σε ποια δημόσια και ιδιωτική περιουσία θα μπορούμε να στηριχτούμε. Όταν λοιπόν αποτύχει και αυτό το μνημόνιο αφήνοντας πίσω του χιλιάδες άνεργους και καταχρεωμένους ελεύθερους επαγγελματίες και γενικά όλο και λιγότερους ανθρώπους με αξιοπρεπές επίπεδο διαβίωσης, θα συζητάμε πάλι για το επόμενο μνημόνιο και για τις εναλλακτικές μας. Ε, μέχρι τότε τουλάχιστον πρέπει να φροντίσουμε να έχουμε εναλλακτικές! Δε θα πέσουν απ' τον ουρανό! Ούτως ώστε να είμαστε σε θέση να αξιοποιήσουμε τις όποιες διεθνείς εξελίξεις. Γι'αυτό δε συμφωνώ με τη λογική "συμβιβαζομαστε και με αυτό το μνημόνιο και έχει ο θεός" και με τη δαιμονοποίηση των εναλλακτικών σχεδίων. Αυτή η λογική θα μας οδηγήσει σε καναδυό χρόνια στο τέταρτο μνημόνιο που θα το φάμε κι αυτό γιατί πάλι θα είμαστε ανέτοιμοι.

      Διαγραφή
    3. Κι εγώ το πίστευα και το πιστεύω εν μέρει ότι αν είχαμε κάνει το "μπαμ" το 2010, πιθανότατα τώρα θα ξεμπλέκαμε.
      Τουλάχιστον από οικονομική πλευρά θα μας συνέφερε.
      Η πολιτική πλευρά είναι άλλο θέμα.
      Το 2010 υπήρχε πολύ "λίπος" στην κοινωνία και θα αντέχαμε κουτσά-στραβά.
      Τώρα δεν το πιστεύω, διότι είμαστε στο όριο και μια ξαφνική πτώση, θα μας διαλύσει.
      Εγώ συμφωνώ με το να σχεδιάζουμε εναλλακτικές και γι αυτό φυσικά θεωρώ σωστό το ότι ο Βαρουφάκης έφτιαχνε τέτοια σχέδια έκτακτης ανάγκης.
      Φυσικά και πρέπει να έχουμε.
      Αλλά θεωρώ πως πρέπει να τα έχουμε "καλού-κακού" και δεν είναι επιλέξιμα.
      Θα φάμε κι άλλο μνημόνιο- το ξέρω.
      Διότι οι στόχοι αυτουνού δε μπορούν να επιτευχθούν, λόγω της χαμηλής εισπραξιμότητας εισφορών, φόρων κλπ.
      Το θέμα για μένα είναι να αλλάξουν τα πράγματα στην Ευρώπη και να δημιουργηθεί ένα ισχυρό μέτωπο ενάντια στη λιτότητα, ώστε να μην παίζουμε μπάλα μόνοι εναντίον όλων, αλλά σε ευνοϊκότερο γήπεδο.

      Διαγραφή
  15. Μπορεί να μην κατάλαβα ούτε καν τα μισά από όσα λες αν και το κείμενο που φαίνεται απλουστευτικό, σε στυλ "ασπρο-μαύρο", πάντως η απάντησή μου είναι μία :Ελευθερία. Όχι Ελευθερία με ασφάλεια. Ελευθερία, χωρίς προϋποθέσεις. Ελευθερία και ξερό ψωμί και τα μυαλά στα κάγκελα. Εγώ είμαι όχι ο άνθρωπος που θέλει ελευθερία αλλά αφού μπουν στο σπίτι του βάζει κάγκελα στα παράθυρα, το αντίθετο, είμαι εκείνος που έχουν μπει τρεις φορές στο σπίτι του, έχει τα ίδια παράθυρα, έχει κλειδαριά της πλάκας στην πόρτα του και το καλοκαίρι κοιμάται με όλες τις μπαλκονόπορτες ανοιχτές -όλα αυτά τα λέω κυριολεκτικά. Γιατί; επειδή δεν φοβάμαι τους κλέφτες, ούτε τους μετανάστες, ούτε τα πρεζάκια, ούτε τίποτα από τους ανθρώπους. Φοβάμαι την κυβέρνηση, αυτήν και τις προηγούμενες, και τα οργανά της (μπάτσους, δικαστές, δημοσιογράφους). Δεν κινδυνεύω από τους φτωχούς κι από φανταστικά πράγματα, κινδυνεύω από τους πλούσιους αυτής της γης. Από τους Γερμανούς καπιταλιστές κι από τους εγχώριους. Από αυτούς που ισοπέδωσαν το Ιρακ για να το ξαναχτίσουν, τώρα ισοπεδώνουν την Συρία, κι αύριο θα ισοπεδώσουν τα Σκόπια. Εγώ κι οι Σκοπιανοί, εγώ κι οι Σύριοι, κινδυνεύουμε από τους ίδιους Η μία μεριά βέβαια κινδυνεύει καταρχάς να σκοτωθεί, ενώ εγώ κινδυνεύω να φτάσει το μεροκάματό μου στα 300 ευρώ τον μήνα -ίσο με το μεροκάματο του παρα τρίχα θαλασσοπνιγμένου μετανάστη της χώρας-, ή κινδυνεύω να μπει στο σπίτι μια μέρα ένας πεινασμένος και τρελλαμένος ξένος ή έλληνας και να μου την ανάψει όταν δεν βρει τίποτα να πάρει. Αυτά σήμερα, διότι αύριο, μπορεί να κινδυνεύει κι εμένα η ζωή μου με ένα πόλεμο με γειτονική χώρα, ή μπορεί να γίνω κι εγώ μετανάστης και να με κινυγάνε οι χρυσαυγίτες και τα λοιπά τομάρια της χώρας στην οποία θα μεταναστεύσω.
    Γενικά, όλοι οι φτωχοί κινδυνεύουμε από τους ίδιους και δεν υπάρχει ασφάλεια για κανέναν μας όσο αυτοί κρατούν την εξουσία και μας δεσμεύουν με το ένα ή το άλλο πρόσχημα, κάτω από κυριολεκτικά ή οικονομικά δεσμά.
    Γι αυτό Ελευθερία. Μετά, θα έρθει και η ασφάλεια.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ε όχι και απλουστευτικό!
      Εξέτασα και τα ακραία ενδεχόμενα αλλά ακόμη περισσότερο τα ενδιάμεσα ενδεχόμενα.
      Είναι σα να μιλάμε για άλλο κείμενο.,
      Είναι ένα κατ' εξοχήν μη απλουστευτικό κείμενο.,
      Μπορεί να συμφωνείς ή να διαφωνείς με αυτό, αλλά απλουστευτικό δεν είναι επ' ουδενί.

      Τελοσπάντων, πάμε στα υπόλοιπα.
      Αφενός μου λες ότι δεν φοβάσαι τους κλέφτες και από την άλλη λες "κινδυνεύω να μπει στο σπίτι μια μέρα ένας πεινασμένος και τρελλαμένος ξένος ή έλληνας και να μου την ανάψει όταν δεν βρει τίποτα να πάρει."
      Αν παραδέχεσαι πως κινδυνεύεις απ' αυτό, αλλά απ' την άλλη δε φοβάσαι, τότε δεν ξέρω τι να απαντήσω...

      Δεν είπα ότι κινδυνεύουμε από τους κακούς Σύριους ή τους κακούς Σκοπιανούς.
      Αλλά ότι κινδυνεύουμε από τη μανιασμένη αντίδραση του γερμανόδουλου ευρω-ιερατείου, αλλά και των Αμερικανών που είναι "μανούλες" σε κάτι τέτοια- δημιουργία εσωτερικής κρίσης και μετά "επίλυση απ' έξω"
      Σ' αυτήν την περίπτωση, όπως παραδέχεσαι κι εσύ, εμείς κι οι Σύριοι κινδυνεύουμε απ' τους ίδιους.
      Θεωρείς τους Σύριους ελεύθερους;
      Κι αυτοί με "ελευθερία χωρίς προϋποθέσεις" επέλεξαν και αυτή τη στιγμή είτε σφαγιάζονται από τα τζιχαντιστικά ζώα είτε πνίγονται στη Μεσόγειο είτε μεταναστεύουν στου διάολου τη μάνα σε άθλιες συνθήκες.
      Ίσως αν ο Άσαντ είχε κάνει μια συμφωνία με τη Δύση, να είχαν αποφύγει όλην αυτήν την τραγωδία.
      Γιατί, όταν μετά από 3 χρόνια αιματοχυσίας επιχείρησε να κάνει συμβιβασμίο, τα πράγματα πλέον ήταν ανεξέλεγκτα.
      Κάποιες καταστάσεις είναι μη αναστρέψιμες.

      Δεν πρέπει να αφήσουμε την Ελλάδα να γίνει Συρία.

      Διαγραφή
  16. ορθογραφικές διορθώσεις στο προηγούμενο:
    (στην αρχή-αρχή:)"...το κείμενο μου φαίνεται..."
    (λίγο πριν το τέλος:) "...να με κυνηγάνε.."

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  17. Μαζεστιξ Σ αγαπαμε,αλλοιως,δεν θα μιλαγαμε μαζι σου...
    Αλλα προσπαθησε κι εσυ λιγακι,να δεις τη δικη μας θεση...
    Προσπαθησε να δεις..
    Οτι ΟΠΟΙΟΔΗΠΟΤΕ μνημονιο..ΔΕΝ θα περασει στην Ελλαδα...Οσο και να το θελουν,αυτοι που τα βαζουν...

    Δεν υπαρχει καλο και κακο μνημονιο,αδελφε μου..Αδιεξοδα ειναι..Ενω,πολυ ευκολα,θα μπορουσαν οι Παιοι,να βοηθησουν αληθινα ΚΑΙ τον εαυτο τους ΚΑΙ την Ελλαδα...
    Καταργωντας τις πολιτικες λιτοτητας...
    Αυτοι προσπαθουν να "τα παρουν" απο τον αγροτη,τον ντελιβερα,τον φροντιστηρα...
    Δεν κυβερνανε,καλε μου φιλε..Οι Σοιμπλοι και Μερκελανοι..Ουτε οι ντοπιοι "δικοι" τους..
    Υπαλληλοι ειναι,αδερφε μου...
    Που θελουνε εμας να μας κανουνε..ΣΤΗΝ ΚΑΛΥΤΕΡΗ καμαριερες και γκαρσονια...
    Στη χειροτερη..Βοθρολακκο στρατοπεδων εξαθλιωμενων μεταναστων....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αχ, μη με τρελαίνετε!
      Πότε μίλησα εγώ για καλά και κακά μνημόνια;
      Πότε μίλησα για λάιτ μνημόνια;

      Δεν είπα ποτέ και πουθενά κάτι τέτοιο.
      Μη μου φορτώνετε λόγια άλλων.
      (συγνώμη Μαχαιρη μου, που χρησιμοποιώ πληθυντικό, αλλά κι ο Πέτρος πιο πάνω μου λεγε για τα "λάιτ μνημόνια")

      Είμαι απ' αυτούς που φωνάζω πόσα χρόνια τώρα πόσο αδιέξοδα είναι.
      Είμαι απ' αυτούς που έχουν ξελαρυγγιαστεί, τσακωθεί, λοιδορηθεί για όλα αυτά
      Είμαι απ' αυτούς που έχουν φάει μερόνυχτα στους δρόμους και τις πλατείες ενάντια στα μνημόνια.

      Απλώς λέω ότι το γεγονός πως είναι αδιέξοδος ο ένας δρόμος δεν καθιστά έναν άλλο δρόμο αυτομάτως καλύτερο και επιλέξιμο.
      Διότι το Μνημόνιο είναι κινούμενη άμμος, ενώ η έξοδος από το ευρώ είναι λίμνη με κροκόδειλους.
      Ψάχνουμε την έξοδο από το μνημόνιο για να ζήσουμε καλύτερα- όχι για να αποτελειώσουμε κι ό,τι άφησαν ψιλο-όρθιο τα μνημόνια.

      Διαγραφή
  18. Γενικό σχόλιο:

    Δε λυπάμαι τον Τσίπρα.
    Αυτός θερίζει τώρα, ό,τι έσπειρε 5 χρόνια τώρα.
    Λυπάμαι εμένα, εσένα, τον καθένα.
    Λυπάμαι τη χώρα.
    Διότι, όπως φαίνεται, θα πέσει -αργά ή γρήγορα- στα χέρια της Ζωής (ή ενδεχομένως και των Λαφαζαναίων) και η ώρα που θα το μετανιώσετε δε θα αργήσει.
    Αλλά τότε δε θα μπορούμε να κάνουμε τίποτα για να το διορθώσουμε.
    Μακάρι να μπορέσουμε, αλλά δεν...

    Δυστυχώς, 93 χρόνια μετά την προηγούμενη, έρχεται η νέα μεγάλη εθνική τραγωδία, στα χέρια μάλλον της Ζωής.
    Γαμώ την τύχη μου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  19. Καλά, τι να πω...
    Μια μέρα δεν άνοιξα υπολογιστή καθόλου, γιατί έλειπα κι έγινε χαμός εδώ!
    Αν και το περίμενα...

    Έχεις δώσει υπεπλήρεις θα έλεγα απαντήσεις στα σχόλια παραπάνω... και ειδικά αν αυτά που απαντάς στον Πέτρο, έβγαιναν από την κυβέρνηση και τα έλεγαν στον κόσμο, δεν θα υπήρχε ο κακός χαμός! Για σκέψου το...

    Δεν μπαίνω στη διαδικασία να απαντήσω καν στον Πέτρο, γιατί δεν πιστεύω ότι έχω να πω κάτι περισσότερο, μια και τα έχεις πει όλα εσύ... (άντε σχεδόν όλα...), παρά του ότι με ενόχλησαν σε κάποιο βαθμό όσα ειπώθηκαν και δεν υπάρχει κανένας λόγος, μια και ο καθένας βγάζει τα δικά του συμπεράσματα, καθώς ενημερωνόμαστε διαρκώς και όχι από ΜΜΕ της διαφθοράς. Διαβάζουμε κι εμείς ένα σωρό άρθρα γνωστών οικονομολόγων και άλλων και βγάζουμε τα δικά μας συμπεράσματα με βάση τις συνθήκες που επικρατούν. Ηλίθιοι δεν είμαστε...
    Το ποιος μπορεί να έχει δίκιο ή άδικο θα το δείξουν οι εξελίξεις, αλλά ούτε κι αυτό με νοιάζει τελικά. Το μόνο που μ' ενδιαφέρει είναι πάρουμε μια διαδρομή με κάποιο μέλλον...

    Όσο για το θέμα των μισθωτών και όσων έχουν μαγαζί ή μια επιχείρηση συμφωνώ απόλυτα με την άποψή σου! Οι μισθωτοί δεν μπορούν να διανοηθούν όλα αυτά που περιγράφεις παραπάνω για τους ελέυθερους επαγγελματίες, που τους τρωει η αγωνία καθημερινά! Είμαι μισθωτή και το λέω και μάλιστα στη δημόσια εκπαίδευση για όσους δεν το γνωρίζουν, όμως έχω την εμπειρία του πατέρα μου, που ήταν ελεύθερος επαγγελματίας και έζησα την καθημερινή του αγωνία, αλλά και από δύο φίλους μου που τα έχουν δει όλα τα τελευταία χρόνια!!!

    Το παρακάτω μέρος από σχόλιό σου δίνει μια πάρα πολύ καλή απάντηση!!!
    "Ε τότε γιατί χτυπιόμαστε για το μνημόνιο;
    Αφού, όπως λέτε, δεν πάει πιο κάτω, δεν μπορεί να μας καταστρέψει το μνημόνιο...

    Άρα, 1) ή δεν πάει πιο κάτω και άρα δεν υπάρχει πρόβλημα με το νέο μνημόνιο, αφού "τι είχαμε-τί χάσαμε" ή
    2) δεχόμαστε ότι πάει και πιο κάτω, άρα εξετάζουμε ποια επιλογή εκ των δύο είναι χειρότερη και φυσικά ακυρώνεται το επιχείρημα "δεν έχουμε τίποτα να χάσουμε" "

    Κομματόσκυλο ή υπερασπιστής κανενός προσώπου ή κόμματος δεν είμαι ούτε εγώ, αλλά ακολούθησα αυτό που μου έλεγε κάθε φορά το ένστικτό μου σε συνδυασμό με την λογική. Κάθε απόφασή μου ειδικά στα χρόνια της κρίσης πάρθηκε μετά από ζύγισμα και ποτέ ελαφρά τη καρδία και μέσα από μεγάλη αγωνία μήπως κάνω λάθος. Εναντιώθηκα με συμμετοχή κι εγώ σε πορείες για τα μνημόνια τρώγοντας τη βρώμα στη μάπα, όσο και να αισθανόμουν οργή και να ήθελα να γίνουν όλα ρημαδιό να τελειώνουμε, μήπως δούμε άσπρη μέρα, αλλά διαπίστωνα κάθε φορά όλο και πιο πολύ ότι είμαστε τόσο αλυσοδεμένοι, που μόνο με οργανωμένο σχέδιο, ισχυρή θέληση και μεγάλη συμμετοχή μπορεί να γίνει πραγματική ανατροπή. Γι' αυτό με καλύπτουν όσα λες, γιατί είναι σαν να ακούω τις σκέψεις μου! Σ' ευχαριστώ γι' αυτό που κάνεις και ας παρεξηγείται. Δεν μπορούμε να συμφωνούμε όλοι με όλους, αν και σε τέτοια κατάσταση θα έπρεπε να βρούμε μια χρυσή τομή, μήπως και άρχισουμε να βάζουμε τα λιθαράκια πρώτα μόνοι μας για τη σωτηρία μας...
    Θα μπορούσα να λέω κι άλλα, όμως σώνει!!!
    Σ' ευχαριστώ και για τον χώρο...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Το επιχείρημα που σου άρεσε μου 'ρθε στο μυαλό το μεσημέρι όταν διαφωνούσα με ένα φίλο που βρίζει θεούς και δαίμονες γιατί υπογράψαμε.
      Όταν εγώ του είπα κάποια -λίγα- από τα παραπάνω, μου είπε κι αυτός πως "δραχμή ρε! έτσι κι αλλιώς, πιάσαμε πάτο- δεν πάει πιο κάτω"
      Και τότε σκέφτηκα και απάντησα αυτό: "αφού δεν πάει πιο κάτω, τότε γιατί μου ζαλίζεις τα @@ με το μνημόνιο;"
      Αυτός σκάλωσε για λίγο και δεν απάντησε.
      Και μετά είπαμε "Δε γαμιέται; Πάμε να ρίξουμε μια βουτιά!" και η συζήτηση έληξε με ένα γενναίο "πλαφ" της θάλασσας.
      Και εκεί πράγματι πιάσαμε πάτο και δεν πήγαινε πιο κάτω...

      Διαγραφή
  20. πρωτη φορα αριστερα και βουτηξατε μεσα στα σκατα σφυριζοκλανεs προδοτεs ΟΥΣΤ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  21. Είμαι μνημονιακός, κονομημένος, χέστης, προπαγανδιστής, κομματόσκυλο, ανθρωποφάγος, παρτάκιας, λαμόγιο, κρυφοφασιστάκος, ψιλορατσιστής και κωλοτούμπας.

    Έχει συνέχεια η λίστα με το κατηγορητήριο, για το έγκλημά μου να τολμήσω να διαχωρίσω τη θέση μου από την "αντιμνημονιακή ορθοδοξία".
    Δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει αυτό.
    Αλλά τώρα πια φαίνεται πως σιγουρευτήκατε.
    Έτσι γίνεται άλλωστε πάντα με τις αιρέσεις: κυνηγιούνται από όλους.

    Ξεγράψτε με απ' τα κατάστιχά σας.
    Τώρα πια ανήκω στις δυνάμεις του εχθρού.

    Δε γαμιέται.
    Τι είχαμε τί χάσαμε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Άνθρωπος που θυσιάζει την ελευθερία του για να του παρέχουν ασφάλεια. δεν είναι άξιος ούτε της ελευθερίας ούτε της ασφάλειας.
      Αριστοτέλης

      υγ: Όλοι προβληματιζόμαστε νομίζω κι ανησυχούμε. Και πισωγυρίσματα και αμφιβολίες έχουμε. Απλά χτύπησε πολύ (και μιλάω για μένα και μόνο για μένα αρχηγέ) όλο το κατεβατό για να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα. Γιατί μέσα σου μπορεί να φοβάσαι για τον πανικό που θα φέρει η δραχμή, αλλά καταβάθος αποκλείεται να μην νιώθεις απογοήτευση, θυμό και αηδία ακόμα, για την προχειρότητα, την ανωριμότητα και την ανικανότητα αυτών που πιστέψαμε τόσο μα τόσο πολύ!

      Δεν μπορεί να διαβάζεις σήμερα για το ξεπούλημα 14ων αερολιμένων , για το γάλα, το ψωμί, τα φάρμακα και να μην πνίγεσαι!

      Αρχηγέ ... εγώ είμαι άνεργη και παίρνω το επίδομα των 200 ευρώ... Σε 4 μήνες τελειώνει κι αυτό. Αν δεν είχα τους γονείς μου θα είχα περάσει θηλιά στο λαιμό μου!
      Χωρίς πλάκα!
      Για ποια ασφάλεια να κουβεντιάσω εγώ μαζί σου;

      Διαγραφή
    2. Μπορούμε να συνεχίσουμε να φαγωνόμαστε, αφού δεν θέλουμε να δούμε τι θέλει να πει ο άλλος και στεκόμαστε στην επιφάνεια του θέματος.
      Σίγουρα δεν θα πρέπει να είναι αυτός ο στόχος όλων μας...
      Αν συνεχίσουμε έτσι, τότε "καλά κρασιά"!
      Όπως λέει και ο Μαζεστίξ, αυτό έχει επαναληφθεί. Το θέμα είναι να δεχόμαστε ότι διαφωνούμε και να αντιλαμβανόμαστε πολύ καλά το πλαίσιο της διαφωνίας και στη συνέχεια να περνάμε σε διάλογο και όχι σε παράλληλους μονολόγους... Σκοπός μας δεν είναι το αδιέξοδο, αλλά η έξοδος από τη σύγχυση - στην οποία μας έφεραν οι καταστάσεις - μέσω της ανίχνευσης μιας πρότασης με κάποιο μέλλον, η οποία δεν έχει να κάνει με το εύκολο δίπολο ευρώ ή δραχμή. Εδώ πρόκειται για πολύ περισσότερα και πιο πολύπλοκα θέματα. Άμα ήταν έτσι, η λύση θα είχε βρεθεί ήδη και θα την ακολουθούσαμε.
      Τουλάχιστον συμφωνούμε ότι μπορούμε να διαφωνούμε χωρίς να δεχόμαστε προσβολές; Βάζω πληθυντικό, γιατί έχω πάρει κι εγώ θέση εδώ και πήρα το θάρρος να ξαναμιλήσω, λόγω του ότι έχουμε μοιραστεί πολλά εδώ μέσα, Αριστέα μου, όλοι μας.

      Διαγραφή
    3. Μαζεστίξ έχω την αίσθηση ότι προσπαθείς να επαναπροσδιορίσεις ρόλους
      καλό θα ήταν να το κάνεις και γρήγορα μάλιστα γιατί εκτίθεσαι.
      Κάνε ένα update ας πούμε μια αναβάθμιση.

      Διαγραφή
    4. Μαζεστίξ έχω την αίσθηση ότι προσπαθείς να επαναπροσδιορίσεις ρόλους
      καλό θα ήταν να το κάνεις και γρήγορα μάλιστα γιατί εκτίθεσαι.
      Κάνε ένα update ας πούμε μια αναβάθμιση.

      Διαγραφή
  22. "Διότι σας ξαναλέω: δεν υπάρχει ούτε ελευθερία χωρίς ασφάλεια αλλά ούτε βέβαια και ασφάλεια χωρίς ελευθερία."

    Diafono kathetos, na min sou po kai egarsios. To timima gia tin asfaleia einai i eleutheria. Den to pa ego, o Dredd tope ki exei dikio to palikari. Ama itan eukolo kai fysika asfales na eimaste eleutheroi tha mastan oloi adelfe kai tha piname rakes mesa sta gelia.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  23. Ζητώ συγνώμη από τους φίλους σχολιαστές, αλλά δε γουστάρω να απαντήσω σε κανένα σχόλιο στο εξής.
    Για δύο λόγους.
    Ο ένας λόγος βρίσκεται παραπάνω, στα σχόλια.
    Ο δεύτερος είναι ότι αυτές τις μέρες βρίσκομαι στο Μπαλί και τρώω τα λεφτά της κονόμας που έχω κάνει (η οποία με έκανε μνημονιακό στα πίσω-πίσω) και ότι κάθομαι όλη μέρα στο επτάστερο ξενοδοχείο και βλέπω όλη μέρα Σκάι για να πάρω γραμμή (μια και δεν μπορώ να σχηματίσω μόνος μου άποψη).
    Ευχαριστώ για τα σχόλια.
    Έγινα σοφότερος...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  24. Kαλή σου μέρα. Δεν έχω ξαναγράψει στο blog σου, το έχω διαβάσει όμως κάποιες φορές . Σε γνώρισα μέσω του blog της Γλαύκης και θα ήθελα να διορθώσω κάποιες ανακρίβειες που έγραψες, σχετικά με το ρόλο των ξένων δυνάμεων στην επανάσταση του 1821, κυρίως λόγω προσωπικών σπουδών στην ιστορία και προσωπικής μου διαστροφής να ψάχνω και να διαβάζω όχι αυτά που μάθαμε στα σχολικά εγχειρίδια ,αλλά αυτά που κρύβονται πίσω από εκείνα που ήθελαν να μάθουμε.
    Οι ευρωπαϊκές ηγεσίες και το τονίζω ΟΧΙ ΟΙ ΛΑΟΙ , ποτέ στην πραγματικότητα δεν ενδιαφέρονταν για την απελευθέρωση των Ελλήνων. Εκείνο που ήθελαν ήταν την προσάρτηση της Ελλάδας στη σφαίρα επιρροής τους, η καθεμιά για δικό της όφελος. Για το ρόλο της Ρωσίας δεν θα αναφερθώ ,γιατί λίγο ως πολύ τα γνωρίζουμε όλοι.
    Η εξωτερική πολιτική της Γαλλίας εκφρασμένη από το Chateaubriand όχι μόνο δεν μας βοήθησε στην εισβολή του Ιμπραήμ ,αλλά ήδη από το Φθινόπωρο του 1824, είχε στείλει μεγάλη αποστολή από γάλλους αξιωματικούς στην Αίγυπτο για να οργανώσει και να εκπαιδεύσει τον αιγυπτιακό στρατό σύμφωνα με τα ευρωπαϊκά δεδομένα. Όταν ο Ιμπραήμ αφάνιζε το Μοριά και τη Ρούμελη οι γάλλοι συνέχιζαν τον ανεφοδιασμό των αιγυπτίων με πολεμικό υλικό και πλοία , κρυφα από τη γαλλική κοινή γνώμη η οποία εμφορούταν από φιλελληνικά αισθήματα.Τρεις μήνες πριν την εισβολή του Ιμπραήμ στην Πελοπόννησο, η γαλλική κυβέρνηση έδωσε εντολή στα ναυπηγεία της Μασσαλίας να ναυπηγηθούν πολεμικά καράβια όμοια με τα γαλλικά για τον Ιμπραήμ.Στόχος της Γαλλίας η απόσχιση των αιγυπτίων από την Οθωμανική αυτοκρατορία για να ανοίξουν οι δρόμοι του εμπορίου για τη Γαλλία προς τις Ινδίες και την Κίνα. Παράλληλα ενδιαφέρονταν και πίεζαν για να ΄ερθει βασιλιάς Γάλλος στην Ελλάδα με αντάλλαγμα την παροχή δανείου. Και όσο ο Ιμπραήμ κατάκαιγε την Πελοπόννησο ο γάλλος στρατηγός Ρος περιόδευε στο Μοριά μοιράζοντας υποσχέσεις, τίτλους ευγενείας και κομπολόγια , ταμπακιέρες και πορτοφόλια σε απλούς ανθρώπους ,αλλά και στον Κουντουριώτη, Νικηταρά, επίσκοπο Βρεσθένης.
    Η αγγλική, γαλλική και αυστριακή μοίρα Αιγαίου ,οι οποίες δήθεν είχαν έρθει να βοηθήσουν τους έλληνες ήταν πληροφοριοδότες των τούρκων.
    Ας πάμε τώρα στην Αγγλία . Τα δάνεια που ζητήσαμε και πήραμε ήταν δύο. Στο πρώτο συνομολογήσαμε για 800.000 λίρες και πήραμε 278.700 και στο δεύτερο 2.000.000 λ'ιρες και πήραμε 816.000. Τα υπόλοιπα κρατήθηκαν από τους άγγλους δανειστές αδελφούς Ρικάρντο για τόκους, έξοδα μεσιτείες, προμήθειες, μίζες. Το πρώτο κατασπαταλήθηκε στον εμφύλιο μεταξύ ρουμελιωτών και μοραϊτών και το μεγαλύτρο μ΄ερος του καρπώθηκαν Υδραίοι και Σπετσιώτες.
    Το δεύτερο ,που προοριζόταν κυρίως για τη ναυπήγηση στόλου , υποτίθεται ότι ήρθε μαζί με τον απατεώνα,απότακτο του αγγλικού στόλου και καταζητούμενου σε Χιλή και Βραζιλία αρχηγού του ελληνικού στόλου πια, ναύαρχου Κόχραν, ο οποίος αξίωσε από τους έλληνες αμοιβή όσο το μισό εθνικό εισόδημα της εποχής. Τα πλοία θα ναυπηγούνταν στην Αμερική, η οποία καθυστερούσε δραματικά γιατί ήθελε να πετύχει αμερικανοτουρκική συμφωνία. Τελικά από τα 5 ατμοκίνητα πλοία και τις 8 φρεγάτες έφτασε στην Ελλάδα με καθυστέρηση ενός έτους μόνο μία φρεγάτα.
    Θεώρησα σκόπιμο να αναφερθώ στα ιστορικά αυτά γεγονότα με τις λιγότερες δυνατές λεπτομέρειες γιατί είναι ενδεικτικά και για τη σημερινή εποχή. Οι συνειρμοί και τα συμπεράσματα σε όσους άντεξαν να τα διαβάσουν.
    Αρσινόη
    -Συνέχεια πιο κάτω-

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  25. Όσον αφορά στο ρόλο των συμμάχων στο Β παγκόσμιο πόλεμο τα πράγματα είναι γνωστά κι πιο κοντά χρονικά σε εμάς με αγωνιστές ακόμα ζωντανούς. Θεωρώ ότι δεν είναι σωστό μέσα στον εκνευρισμό και τις δυσκολίες που περνάμε να απαξιώνουμε την εθνική αντίσταση και να τα ισοπεδώνουμε όλα. Δεν μπορούμε να παραγράφουμε τις θυσίες τόσων ανθρώπων τη στιγη που εμείς δεν έχουμε τα κότσια να κάνουμε . Όσον αφορά τους συμμάχους άγγλους αν θέλεις ξαναδιάβασε για τα Δεκεμβριανά.
    Δεν θα σχολιάσω τις απόψεις σου περί ελευθερίας και ασφάλειας γιατί και εγώ είμαι μπερδεμένη, και προσπαθώ με νηφάλιο τρόπο να δω τί πρέπει να επιλέξω. Μάλλον η οικογένειά μου είναι μέσα στους δύο φίλους της Γλαύκης που από μισθωτοί, με ένα καλό βιοτικό επίπεδο ,μετά από τρία χρόνια ανεργείας , ο σύζυγός μου έγινε αυτοαπασχολούμενος που δεν μπορεί καλά καλά να τα φέρει βόλτα. Δεν θα εκφέρω προς το παρόν καμία σίγουρη άποψη. Μόνο ένα . Σήμερα το πρωί πήγα στο Super Market της γειτονιάς μου είδα ένα γνωστό του γιου μου 24 ετών που τελείωσε τη νομική Αθήνας και τακτοποιούσε τα ράφια, κουβαλούσε κούτες κλπ. Τον είχα ξαναδεί κι άλλες δύο φορές. Συνεσταλμένο παιδί με ήθος και αξίες. Σήμερα παρατήρησα το ύφος του προσώπου του και έβαλα τα κλάματα. Αυτή την ασφάλεια θέλουμε; Αυτή που ρίχνει μπουνιές στο πρόσωπο των νέων; Που τους τσακίζει τα όνειρα, το ηθικό το είναι τους; Σε δύο χρονια παίρνει το πτυχίο του από το πολυτεχνείο γιος μου. Αυτό το μέλλον του ετοιμάζουν;
    Είχαμε κακομάθει είπε ο κύριος Φίλης στο σύζυγό μου πρίν από κάποιους μήνες, πρέπει να ξεβολευτούμε. Έχω παραπανίσια κιλά και πρέπει επειγόντως να φροντίσω να μειωθούν γιατί καθώς φαίνεται το λίπος κάνει κακό στα εγκεφαλικά κύτταρα . Πρώτα Πάγκαλος,μετά ο Βενιζέλος , τώρα ο Φίλης. Εκτός και αν αυτό συμβαίνει μόνο στα παχύδερμα της πολιτικής. Άκουσα και τη Θεανώ Φωτίου στο 105,5 και μιλούσε για το δίχτυ που θα στηθεί για τις ευπαθείς ομάδες και ορθώς. Πώς θα σας δώσω να καταλάβετε ότι δεν σας ψήφισα για να ενταχθώ στις ευπαθείς και ευάλωτες ομάδες ; Πώς θα αντιληφθείτε ότι το μεγαλύτερο μέρος του ελληνικού λαού θα χρειάζεται σε λίγο κάρτα αλληλεγγύης; Γιατί δεν προλάβατε να περάσετε νομοσχέδια για το σύστημα υγείας , για τους καναλάρχες , ενώ προλάβατε να κλείσετε το ξεπούλημα για 40!!!! χρόνια των αεροδρομίων;Για να γίνουν αυτά κατέβαινα στις πορείες και έτρωγα τα χημικά; Γιατι προκειμένου να βάλετε χέρι στους φοροφυγάδες πρέπει να πληρώσω κι εγώ μεγαλύτερους φόρους; Γιατί μειώνετε τις συντάξεις και δεν πάτε στη Μύκονο να πιάσετε όσους τα έχουν κονομήσει παράνομα; Ο κύριος Ιζνογκούντ -Λαφαζάνης θα μας εξηγήσει ποτέ με λεπτομέρειες το σχέδιό του ; Ζητώ πρόγραμμα επιχειρήματα και από τις δυο μεριές. Το σίγουρο είναι ότι δεν περιμέναμε αυτά τα μέτρα από το ΣΥΡΙΖΑ. Η απογοήτευση και η πικρία είναι μεγάλη. Χρειάζεται όμως σκέψη και νηφαλιότητα για να αποφασίσουμε τι θα ψηφίσουμε.
    Και για το τέλος . Είδα χθες στις ειδήσεις τον Κουτσούμπα του ΚΚΕ και νόμιζα ότι ο Γαβαλάς πάχυνε!!!!!. Τέτοιο τροπικό μαύρισμα ο σύντροφος. Σαν όλους τους ψηφοφόρους του !!!!!!!!
    Ευχαριστώ για τη φιλοξενία
    Αρσινόη

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  26. Πολύ ενδιαφέρων ο συλλογισμός σου για το σοβαρό δίλημμα «ελευθερία - ασφάλεια»!
    Αν και η έννοια της ελευθερίας είναι σχετική, διότι πάντα θα υπάρχει μέσα σε πλαίσιο νόμων, κανόνων και ορίων γενικά σε μια οργανωμένη κοινωνία. Οπότε πολύ σωστά πάει χέρι-χέρι με την έννοια της ασφάλειας πάντα με κάποιο τρόπο. Τώρα με το αν θα πρέπει να στηριχθεί η ελευθερία στους «ώμους» της ασφάλειας ή η ασφάλεια στους «ώμους» της ελευθερίας, πιστεύω ότι πιο αποτελεσματικό θα μπορούσε να αποδειχθεί το πρώτο, όπως υποστηρίζεις κι εσύ στο κείμενό σου. Δεν μπορεί να επιτευχτεί η ελευθερία, αν κάθε προσπάθεια διεκδίκησής της δεν οικοδομηθεί σε κάποια θεμέλια... Το οποιοδήποτε οικοδόμημα θα κατέρρεε στην πρώτη ισχυρή σεισμική δόνηση. Αυτό λέει για μένα η απλή λογική.
    Σίγουρα η πραγματική ελευθερία δεν μπορεί να συμβαδίσει με την ασφάλεια εύκολα, όπως λένε άλλοι αναγνώστες παραπάνω, όμως δεν μιλάμε γι’ αυτή την ελευθερία που μένει στη σφαίρα του ιδεατού, όσο κι αν την επιθυμούμε βαθιά μέσα μας όλοι. Ίσως να υπάρχει μόνο κάποιες στιγμές σε ορισμένες επιλογές στην ζωή μας, όπου τότε την κερδίζεις κάπου και την χάνεις αλλού. Δεν ζούμε μόνοι μας στον κόσμο και την κοινωνία, οπότε η αλληλοεξάρτησή μας μειώνει κατά πολύ τα πλαίσια της ελευθερίας.

    Το θέμα σηκώνει μεγάλη συζήτηση, αλλά θα προτιμούσα να επικεντρωθώ στην θέση που πήρες μέσα από αυτό το δίλημμα για την πολιτική κατάσταση όπως έχει εξελιχθεί. Πέρα από κομματικούς φραγμούς και μικροσυμφέροντα αν το δούμε, νομίζω ότι αυτή είναι μια πορεία πιο ρεαλιστική. Για να θυμηθούμε πέντε απλά πράγματα λίγο και να αφήσουμε τους τυχοδιωκτισμούς κάποιων πίσω-πίσω επαναστατών χωρίς πλάνο, χωρίς θεμέλια:
    Η αριστερή πτέρυγα του Σύριζα λέει ότι δεν τους ψήφισαν, για να κυβερνήσουν με μνημόνια. Ωραία.
    Όμως ισχύουν κι άλλα και μάλλον τα ξεχνάμε πολλοί και δεν θέλει να τα θυμάται ούτε αυτή η πτέρυγα.
    Ότι δεν τους ψήφισαν, για να βγούμε από το ευρώ
    Δεν τους ψήφισαν, για να περάσουμε σε εθνικό νόμισμα
    Δεν τους ψήφισαν, για να βγούμε από την Ευρωζώνη και την Ε.Ε.
    Ακόμα και το περίφημο δημοψήφισμα, που ο καθένας το πήρε και το έκανε παντιέρα όπως τον βόλευε ή σύμφωνα με τις δικές του φαντασιώσεις πάνω στην εξέλιξη των πραγμάτων στην χώρα, είχε συγκεκριμένο ερώτημα, το οποίο ήταν καθαρό και δεν έκρυβε τίποτε να εννοείται πίσω από αυτό. Αφορούσε μόνο στη συγκεκριμένη πρόταση των δανειστών και τίποτε περισσότερο. Δεν έκανε πουθενά αναφορά για έξοδο από το ευρώ και ως άλλη επιλογή τη δραχμή, δεν έκανε αναφορά γενικά στα μνημόνια και την αποδοχή τους ή όχι. Μέχρι εκεί δεν μιλούσε η περίφημη πτέρυγα. Γιατί;
    Κάνω λάθος;

    Συνεχίζεται...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  27. Τώρα τίθεται το ερώτημα πως αφού η πτέρυγα Λαφαζάνη και λοιπών είχαν πάντα ως στόχο τους την έξοδο από το ευρώ και την ευρωζώνη, τότε όποια κι αν ήταν η συμφωνία που θα έκλεινε η κυβέρνηση, αν δεν ήταν ακριβώς στα μέτρα που ήθελε η πτέρυγα, θα έφερναν και πάλι αντιρρήσεις. Το ζήτημα είναι ότι, εντάξει, μπορεί να διαφοροποιείται στην πιο κρίσιμη φάση της κρίσης, όμως να μην συνεχίζει τις ακροβασίες και αφήνει και αυτή τους πολίτες, που θα ήθελαν να την ακολουθήσουν, έκθετους. Να δείξει ότι έχει ολοκληρωμένη πρόταση υλοποιήσιμη και ότι δεν μένει απλά στην διαφωνία και σε προγράμματα ρομαντικά. Προς το παρόν δεν πείθει και απογοητεύει εξίσου, κάτι το οποίο είναι εξαιρετικά επικίνδυνο τώρα. Δεν μπορεί να τάζει ελαφρά κι εύκολα την περίφημη και πολυπόθητη «σωτηρία», όπως και όλοι οι άλλοι, και να παρασύρει τον κόσμο σε άλλη μία συμφορά.

    Όσο για τον Τσίπρα και τους υπόλοιπους της ομάδας του θα πρέπει να αναλάβουν την ευθύνη της επιλογής τους – όσο κι αν έφτασε να γίνει αυτή η επιλογή με βάρβαρο κι εκβιαστικό τρόπο (σιγά μην ήταν αλλιώς) – να μιλήσουν ξεκάθαρα στον κόσμο και όχι μόνο με συναισθηματισμούς για το πώς σκέφτονται σε βάθος χρόνου να πράξουν αν κερδίσουν τις εκλογές. Τα άπειρα λάθη έχουν γίνει μέχρι τώρα – κάποια ήταν αναμενόμενα λόγω της απειρίας και της μη κατάλληλης προετοιμασίας (κακώς φυσικά) - και πίσω δεν μπορούμε να γυρίσουμε πια. Να αφήσουν τους αφορισμούς και να σοβαρευτούν. Μέσα από όλη αυτή την αλλοπρόσαλλη διαδρομή των τελευταίων μηνών ας υπάρξει ωρίμανση και σοβαρή πολιτική σκέψη, αλλιώς θα τους φάει το μαύρο χώμα και εμάς όλους μαζί τους. Έχουν υποχρέωση απέναντι στους πολίτες να διαχειριστούν με τον άλφα ή βήτα τρόπο αυτό που συμφώνησαν και όχι να το παραδώσουν σε κάποιους άλλους... Ο κόσμος έχει κουραστεί από τις συνεχείς ανατροπές, τις αεριτζίδικες υποσχέσεις, τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει στην καθημερινότητα, οι επιχειρήσεις ασφυκτιούν και αγωνιούν ότι δεν μπορούν να ανταπεξέλθουν με επιλογές που είναι μια στο καρφί και μια στο πέταλο.

    Οι παλαιότερες πολιτικές δυνάμεις, που οδήγησαν σταδιακά την χώρα εδώ, να πάνε να κρυφτούν και να τελειώνουμε με δαύτους. Δοκιμάστηκαν, μας δοκίμασαν αγρίως, μας αλυσόδεσαν καταλλήλως χωρίς να παλέψουν για τίποτα, οπότε μέχρι εδώ.

    Τα αστειάκια τέλειωσαν. Το τοπίο πρέπει να ξεκαθαρίσει, αφού ήρθαν έτσι τα πράγματα κι εμείς παραμένουμε πάλι θεατές ενός έργου που εξελίσσεται στις πλάτες μας. Για ακόμη μία φορά καλούμαστε στα πλαίσια της δημοκρατίας (;) να αποφασίσουμε για το μέλλον μας... μέσα σε πλήρη όμως σύγχυση και απίστευτη θολούρα. Δηλαδή, σαν λέμε πάω να ψηφίσω μαστουρωμένος...
    Μπορούμε να φανταστούμε το αποτέλεσμα;

    Μέσα από όλη αυτή την θολούρα οι παραπάνω απλές σκέψεις και το μόνο που δεν χρειαζόμαστε αυτή την ώρα είναι οι φωνές χωρίς σκέψη.
    Ευχαριστώ για τον χώρο και δεν πειράζει αν δεν είσαι σε θέση να σχολιάσεις, γιατί είδα παραπάνω ότι δεν θέλεις να απαντήσεις σε άλλα σχόλια – και μάλλον δικαίως.
    Χριστίνα

    ΑπάντησηΔιαγραφή