Δευτέρα, 20 Ιουλίου 2015

Ο... ποιητής Μαζεστίξ!

Σας παρουσιάζω απόψε μια συλλογή από τις (κατά τη γνώμη μου) καλύτερες συμμετοχές μου στα Συμπόσια Ποίησης που διοργανώνει κατά καιρούς η καλή φίλη Αριστέα.
Ζητώ την επιείκειά σας.
Άλλωστε, εγώ δεν είμαι ποιητής. Είμαι ο χρησμός του, όπως λέει κι ένας κανονικός ποιητής... 



Κατ-άνοιξη 



Γλιστρά απ' τα χέρια των θεών, στην πλάση κατεβαίνει
κι απ' τ' ανοιχτά παράθυρα, γλυκά σαν ήλιος μπαίνει.

Πρωί στους κάμπους ρίχνεται, ξαπλώνει στα λουλούδια
με γέλια αυτά τη δέχονται κι ανθίζουν με τραγούδια.

Μυρίζει αναγέννηση, σταλμένη με κανόνι,
που στο 'να χέρι της βαστά την κόρη Περσεφόνη!

Με τ' άλλο χέρι τη μπογιά κρατά που βάφει τ' άνθη
και με τα δυο φυλλομετρά την πλουμιστή ροδάνθη.

Στην όψη φαίνετ' όμορφη και δροσερή σαν κόρη,
φορώντας χίλια αρώματα ζαλίζει κάθε αγόρι...

Στους κάμπους, μέρα, χύνεται σα βακχική Μαινάδα
μ' ένα της άγγιγμα -θαρρείς- γυαλίζει την Ελλάδα!

Το σκάει τα βράδια, κρύβεται και φέρνει τη δροσούλα
π' αναρριγάει τα σωθικά, δροσαίνει την ψυχούλα.

Του Μάρτη του πεντάγνωμου κι Απρίλη λουλουδάτου
του Μάη του πενταδείλινου, αυτή είναι η καρδιά του...

...Άνοιξη είναι και γροικάς το ποδοβολητό της,
χαρές και κελαηδίσματα και τ' αναφιλητό της!

Κι εκεί που θα ευχόσουνα για πάντοτε να μείνει,
το σκάει κρυφά και πίσω της το ξεροθέρι αφήνει.



Του Χρέους οι Ερινύες



-Με κυνηγούν οι φοβερές, του Χρέους οι Ερινύες,
για το αίμα μου λυσσοδιψούν, του μίσους οι ταχείες.
Γέροντα πες μου, τι έκανα και με διώκουν πάλι;

-Ήλιος τους λείπει, θάλασσα κι ένα κρυφό ακρογιάλι!


-Με κοφτερούς κυνόδοντες π' αθώων στάζουν αίμα
μ' αγριοκοιτούν που έζησα -μου λένε- μες στο ψέμα.
Γέροντα, πες μου, τί θαρρείς; Θα με κατασπαράξουν;

-Ήλιος τους λείπει, θάλασσα, γιαλός να τον αρπάξουν!


-Νύχια γαμψά και άναιμα δάχτυλα με ζυγώνουν,
ντροπή και φόβος τα όνειρα τα μαύρα μου στοιχειώνουν.
Γέροντα, πες μου, τι μπορώ να κάνω να ξεφύγω;

-Οσφρήσου θάλασσα, γιαλό, τον Ήλιο κοίτα λίγο!


-Μου σκίζουνε τα σωθικά του Χρέους οι Ερινύες,
με κάρφωσαν στον Καύκασο του Κόσμου οι ταμίες.
Γέροντα πες μου: ο Ηρακλής... τί γίνεται; Δε θα 'ρθει;

-Ο Ήλιος σου είν' Ηρακλής κι η αλμύρα της θαλάσσης!


Θέρος ανίκατε μάχαν!



Θέρος ανίκατε μάχαν!
Στα χέρια σου κρατάς πυρσό, φωτιές βάζεις τις νύχτες
σε αμμουδιές απόμερες και σε διπλά κρεβάτια!
Στ' απέραντό σου πέλαγο βουτάς και μέσα πνίγεις
στ' απάτητά του τα νερά... χίλιους χλωμούς χειμώνες!

Θέρος ανίκατε μάχαν!
Που στην καυτή πάνω αμμουδιά σαν πέτρα σιγοβράζεις
και τραγουδάς σαν τζίτζικας της σιέστας μελωδίες!
Μαύρο γυαλί και ψάθινο καπέλο σε στολίζει,
αρμύρας γεύση κουβαλάς και θάλασσα μυρίζεις...

Θέρος ανίκατε μάχαν!
Φωλιάζεις στα ιδρωμένα όνειρα των κοριτσιών,
τα ένοχα ραντίζεις ψέματα των αγοριών,
πλανιέσαι στ' αφρισμένα κύματα των μελτεμιών,
στριμώχνεσαι στα σκέλια παρανόμων εραστών!

Θέρος ανίκατε μάχαν!
άπλωσε το χέρι σου σ' αυτόν τον έρμο τόπο,
πάρε μαζί στο διάβα σου των ζωντανών τη Μοίρα,
λάδωσε το κορμάκι τους και στιλβωμένο ριξ' το
μες στη ρουτίνα που 'ρχεται σαν έμπει ο Σεπτέμβρης...



Αφρός


Αν η ψυχή είναι θάλασσα και κύματα το σώμα, 
ο Έρωτας σαν τον αφρό σκάει στων ακτών το στόμα
κι οι βράχοι ακόμα ανοίγονται, κι απ' τον αφρό δροσαίνουν
και ψάρια -δες- κάθε λογής στην άμμο τώρα βγαίνουν...

Αφρός είναι κι ορμητικός, τα κύματα ερεθίζει
και παρασέρνει μονομιάς ό,τι τον εμποδίζει.
Αφρός είναι μυστήριος και θέλγει τις Γοργόνες,
σε πάει μια στην Καλυψώ και μια στους Λαιστρυγόνες.

Αν η ψυχή είναι θάλασσα και κύματα το σώμα,
ένα τα ενώνει μοναχά: τ' αφρού η αρρεβώνα.
Σε μια σανίδα ακροβατούν οι μάρτυρες του πάθους
μα ο αφρός είν' απ' τη φύση του, του ύψους ή του βάθους.

Αφρός είναι ο Έρωτας, ψευδαίσθηση και μύθος
μα μπρος του στέκεται ορθός τ' Ανθρώπου όλος ο μύθος!
Σπίτια και χρήμα έφτιαξε, πολέμους κι εξουσίες,
για να κερδίσει μιας καρδιάς υγρές ταχυπαλμίες!

Κι αν ο αφρός είν' ψεύτικο, μόνο νερού παιχνίδι,
τα κύματα είν' ερωτικό θεατρικό σανίδι!
Ο αφρός δεν είναι τίποτα, παρά μια οφθαλμαπάτη,
μα αυτόνε μόνο προσκυνούν θνητοί και αθανάτοι!


κι ένα bonus...


Έρπης

Ψάχνω για το παρελθόν μου
μες στο βιογραφικό μου
(χαράματα)

Κάθε επίτευγμα δικό μου
κλειδί είναι στο μπρελόκ μου
(για κλάματα)

Και ο έρπης των χειλιών μου
σήμα απ' τον πρωθυπουργό μου
(και τραύματα)

Τριλογία θα 'ναι τρόμου
μια σκηνή απ' το παρόν μου
(κατάματα)

Λατομεία όλου του κόσμου
φως έχω στο μέτωπό μου
(και ράμματα)

Τράπεζα του υποκόσμου
κι ο λογαριασμός δικός μου
(και γάμα τα)

Βρέθηκε το φάρμακό μου
μέσα στο εργαστήριό μου
(χαλάσματα)

Ένα "χαίρετε!" του νόμου
κι ένα σήκωμα του ώμου
(και τάματα)

21 σχόλια:

  1. Μιαν εικόνα αν μπορείς,
    στίχους να τηνε πλέξεις
    Κι αν τα αισθήματα ξέρεις
    να τα ντύνεις με λέξεις
    Έχεις βρει το κλειδί
    (και ποτέ μην το χάσεις)
    Στου αφθάρτου την πύλη,
    τη φθορά να περάσεις ...

    Keep writing, Αρχηγέ!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Το κλειδί δεν το 'χω βρει.
      Και κανείς δεν το 'χει βρει ακόμη.
      Κι αυτό είναι το ωραίο.
      Ότι ψάχνουμε κάτι που ξέρουμε ότι δεν μπορούμε να το βρούμε.

      Keep searching!

      Διαγραφή
  2. -Μου σκίζουνε τα σωθικά του Χρέους οι Ερινύες,
    με κάρφωσαν στον Καύκασο του Κόσμου οι ταμίες....

    Αρχηγέ είσαι υπέροχος.... ,
    την καλημέρα μου....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ο μύθος του Προμηθέα είναι από τους αγαπημένους μου.
      Είναι τόσο δυνατή η εικόνα του μύθου από μόνη της, ώστε εμείς απλώς αναμετάδοση κάνουμε.
      Καλημέρες!

      Διαγραφή
  3. Καλημέρα ποιητή !
    Για μένα του Χρέους οι Ερινύες ήταν μακράν το καλύτερο σου!!!
    Το διάβαζα κι έσπαγε η φωνή μου!

    Γέροντα πες μου: ο Ηρακλής... τί γίνεται; Δε θα 'ρθει;
    -Ο Ήλιος σου είν' Ηρακλής κι η αλμύρα της θαλάσσης!

    Εντάξει...βούρκωσα πάλι!

    Νομίζω ότι αν και αδικήθηκε, έδωσε πολλά στο 8ο Συμπόσιο!
    Σόρρυ που στάθηκα μόνο στις Ερινύες, αλλά οι αδυναμίες δεν κρύβονται!
    Σήμερα θα το αναδημοσιεύσω με το link σου of course sto f;eiw!

    Αντιγράφω τους προλαλήσαντες....
    Keep writing, Αρχηγέ!!!
    Αρχηγέ είσαι υπέροχος!
    Σε ευχαριστώ πολύ που έχεις γίνει κολόνα του Συμποσίου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ε όχι και ποιητή!
      Μην ανεβάζεις τον πήχυ, γιατί θα περάσω από κάτω!

      Ναι, το θυμάμαι ότι σου άρεσαν πολύ οι Ερινύες.
      Η πραγματική νίκη είναι αυτή: να αρέσουν αυτά που γράφουμε στους καλούς μας φίλους!

      ΥΓ.: Αγαπάμε Συμπόσιο!

      Διαγραφή
  4. Ανάρτηση με άρωμα δημιουργίας - ζωής!
    Χαίρομαι πάρα πολύ γι' αυτό!

    Στο "Κατ - Άνοιξη" γεμάτος φρεσκάδα, δροσιά και αισιοδοξία.
    Το πρώτο δίστιχο μια πανέμορφη εικόνα, που σε προϊδεάζει για όσες υπέροχες θα ακολουθήσουν!

    Στου "Χρέους τις Ερινύες" βγαίνει η αγωνία και ο πόνος μαζί, που εξισορροπούνται από τη σοφία του γέροντα και την ίαση μέσω της φύσης, το δώρο μας - δύναμή μας...! Όταν το διάβασα, ήταν μέσα στις επιλογές μου, αλλά με νίκησε η μεγάλη του, σκληρή ανησυχία... Ολόκληρη η τελευταία στροφή κορυφαία!

    Στο "Θέρος ανίκατε μάχαν" αισθησιακός και στους παρακάτω στίχους πολύ τρυφερός!
    "λάδωσε το κορμάκι τους και στιλβωμένο ριξ' το
    μες στη ρουτίνα που 'ρχεται σαν έμπει ο Σεπτέμβρης..."

    Στον "Αφρό" απόλυτα ερωτικός με τα στοιχεία της φύσης και ειδικά της θάλασσας να κάνουν γιορτή για τον έρωτα! Είναι το πιο αγαπημένο μου!!!
    "Σε μια σανίδα ακροβατούν οι μάρτυρες του πάθους"
    "τα κύματα είν' ερωτικό θεατρικό σανίδι!"
    Οι πιο αγαπημένοι μου και πολύ ξεχωριστοί στίχοι!!!

    Ο "Έρπης" είναι μια έκπληξη σε σχέση με τα υπόλοιπα. Μου άρεσε η τεχνική του, με την εξήξγη σε παρένθεση... Έχει πολλή αλήθεια και με συγκλονίζει. Είναι μια εξομολόγηση γεμάτη ατάραχη θλίψη...!

    Γενικά σε όλα σου τα ποίηματα συνδυάζεται, κατά τη γνώμη μου, αρκετά ισορροπημένα ένας ιδιότυπος κυνισμός με έναν πλούσιο συναισθηματικό κόσμο!
    Είναι, θα έλεγα, μια αντρική, εξαιρετική γραφή.
    Τελικά, επιβεβαιώνεται όλο και περισσότερο αυτό που σου είχα πει από την αρχή για τον γραπτό σου λόγο!

    Φυσικά και προχωράμε... στηριζόμενοι στην δημιουργία και την ομορφιά. Δεν χαρίζουμε τίποτα από αυτά σε κανέναν!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Εδώ βέβαια να σημειώσω ότι τα πιο χαρούμενα έχουν γραφτεί καιρό πριν, ενώ τα πρόσφατα είναι οι Ερινύες και ο Έρπης...

      Πού να με βάζανε και στα Κείμενα του σχολείου!
      Οφού τί θα άκουγα!

      Όσο για τον "Έρπη", το έγραψα για να υπάρχει και κάτι καινούριο.
      Μέσα σε 3 λεπτά το έγραψα.
      Σε ταχύτητες Καρβέλα...

      Διαγραφή
    2. Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.

      Διαγραφή
  5. Εσύ και στους προλόγους σους, ποιητεύεις...
    Τι ωραίο άνοιγμα που έκανες. Σαν να μας έβγαλες γλυκό του κουταλιού να μας κεράσεις.
    Λοιπόν, εγώ ξεχωρίζω την μαντιναδόρικη "κατ-άνοιξη" γιατί μου άρεσε πολύ!!!
    Επίσης ο "έρπης" θα μπορούσε να μελοποιηθεί απ' τον Λάκη Παπαδόπουλο (μη με ρωτάς γιατί, μου ήρθε συνειρμικά ο ρυθμός του καθώς διάβαζα τους πανέξυπνους στίχους σου)...
    Καλή συνέχεια στις ρίμες σου και χαίρομαι πoυ σε "βλέπω" με καλύτερη διάθεση. Είσαι και σημείο αναφοράς ρε αρχηγέ. Άμα "πέφτεις" εσύ, πέφτουμε όλοι :-(

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ως μαντιναδόρισσα κι εσύ, κατανοητή η προτίμησή σου!
      Όσο για το Λάκη, αφού γέλασα πολύ με το σχόλιο, άρχισα να φαντάζομαι το στίχο με μουσική και ερμηνεία αλά Λάκη και γέλασα πολύ!
      Με τέτοιο σημείο αναφοράς, σωθήκατε...

      Διαγραφή
  6. Ολα υπεροχα, τα θυμαμαι κιολας ενα προς ενα! Του Χρεους οι Ερινυες ειναι κι εμενα το αγαπημενο μου! Παντα να δημιουργεις! Παντα να εισαι καλα! Και να χαμογελας!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Α εγώ δε φταίω.
      Η Αριστέα φταίει που με παρασέρνει να γράφω!
      Τα στιχάκια τα είχα παρατήσει εδώ και αρκετά χρόνια.
      Εμένα πάλι, πιο πολύ απ' τα παραπάνω μου αρέσει η Κατ-άνοιξη

      Διαγραφή
  7. Το πες και το κανες! Το έριξες στην ποίηση! Εγώ στάθηκα στον Έρπη! Εκφράζει με πικρό τρόπο την πολιτική μας απογοήτευση και το προσωπικό αδιέξοδο που δημιουργεί η τρέχουσα κατάσταση. Όλη η κοινωνία μ' έναν έρπη ζωστήρα ( δίχως οράματα).
    Θα γινόταν ωραία ροκιά. Δίκιο έχει η Μαρία! Άντε, πιάσε τώρα και την κιθάρα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μπορεί να αερολογώ συνήθως, αλλά μερικές (λίγες) φορές τυχαίνει να εννοώ αυτό που λέω!
      Θέλω να μην ασχολούμαι όσο μπορώ με τα επίκαιρα.
      Και κρίμα να μην ξέρω και να ζωγραφίζω.
      Αυτό είναι: θα μάθω φυσαρμόνικα, που 'χω μία και έχω μάθει να παίζω μόνο το "Γλάρο"...

      Διαγραφή
  8. Καλημέρα, παιδιά. Ξέρει κανένας πώς ξεγράφεσαι από τον ιστότοπο κάποιου;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Καλημέρα!
    Ξέρω! Ή μάλλον ήξερα γιατί το έχω κάνει στο παρελθόν!
    Να το θυμηθώ ξανά κι επανέρχομαι!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Με τον ίδιο τρόπο που γράφεσαι!
      Πας στη λίστα ιστολογίων του blog που θες να αποχωρήσεις ανοίγεις ξανά τις ρυθμίσεις και ψάχνεις αυτό:

      Ρυθμίσεις για την κοινότητα ....... Διακοπή παρακολούθησης αυτού του ιστοτόπου
      Παρακολουθείτε δημόσια
      Συνδεθείτε με φίλους από άλλα κοινωνικά δίκτυα σε αυτόν τον ιστότοπο
      Google Google + Προσθήκη / Κατάργηση

      Πατάς Διακοπή παρακολούθησης. Ακριβώς από κάτω σου δίνει τη δυνατότητα φυσικά να επιλέξεις μονομερώς τι θες να καταργήσεις! Νομίζω ότι η διακοπή αρκεί!

      Βοήθησα;

      Διαγραφή
  10. Επειδή είμαι λίγο κόπανος, Αριστέα, δεν θυμάμαι τι είχα κάνει. Μιλώ για τα εικονίδια στη δεξιά στήλη των ιστολογίων, όπου εμφανίζονται τα εικονίδια όσων είναι μέλη, σαν σκάκι. Εκεί δεν έχει τις επιλογές που λες. Μόνο join και sign in υπάρχουν.
    Ούτε και το δικό μου εικονίδιο έχει καμιά επιλογή.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλησπέρα Λωτοφάγε.
      Για να μην γεμίζουμε τον τοίχο του φίλτατου Μαζεστίξ γράψε μου στο mail
      tea_airis@yahoo.gr

      σόρρυ για την καθυστερημένη απάντηση αλλά γενικώς τελευταία όλα καθυστερημένα τα κάνω! :)))

      Διαγραφή
    2. Δεν υπάρχει πρόβλημα!
      Εγώ απλώς δεν παρεμβαίνω, επειδή δεν μπορώ να βοηθήσω.
      Αυτός ο τοίχος είναι δικός σας και δικός μας!

      Διαγραφή