Τετάρτη, 6 Μαΐου 2015

Και τώρα αυτόν... τί τον κάνεις;


Μιλώ για τον αχαρακτήριστο τύπο που ομολόγησε πως τεμάχισε και έβρασε την 4χρονη κόρη του, την Άννυ.
Μιλάμε για ένα από τα ειδεχθέστερα εγκλήματα των τελευταίων δεκαετιών.

Και ερχόμαστε στο καίριο ερώτημα που αυτό το έγκλημα προκαλεί στην πραγματική κοινωνία:
"τώρα αυτόν... τον εκτελείς ή δεν τον εκτελείς;"
Και η επερώτηση:
"κι αν δεν είναι αυτός για εκτέλεση, τότε ποιος είναι;"
Αλλά αυτά τα ερωτήματα οδηγούν στο κεντρικό ερώτημα:
¨πρέπει να υπάρχει θανατική ποινή;"
το οποίο, όμως, προϋποθέτει την απάντηση στα ερωτήματα:
"τελικά υπάρχει σωφρονισμός; και, αν ναι, υπάρχει πάντοτε;"

Πριν δώσω τις δικές μου απαντήσεις σε αυτά τα ερωτήματα, ας διατυπώσω πρώτα μια γνώμη για αυτόν τον πανάθλιο τύπο που έκανε αυτήν την αδιανόητη πράξη (με δεδομένη την ομολογία του).
Κατά την άποψή μου, τέτοιοι τύποι δεν αξίζει να ζουν και δεν μπορούν να λογίζονται ανάμεσα στους ανθρώπους.
Και δε θα στενοχωρηθώ καθόλου αν, ώσπου να δημοσιεύσω το κείμενο αυτό, μάθω πως ψόφησε.

Ποιο είναι το πρόβλημα, όμως;
Αυτή -ναι μεν- είναι η δική μου άποψη, αλλά απ' την άλλη δεν έχω εγώ το δικαίωμα να αποφασίσω ποιος έχει δικαίωμα να ζήσει και ποιος όχι.
Τη γνώμη μου μπορώ να τη διατυπώσω, αλλά δεν έχω το δικαίωμα και να την... εφαρμόσω!
Όπως δεν το έχει και κανένας άλλος.
Κανείς άνθρωπος δεν έχει κανένα δικαίωμα να αποφασίσει ποιος θα ζήσει και ποιος όχι.
Είτε μας έφτιαξε ο Θεός είτε η Μεγάλη Έκρηξη είτε το Χάος είτε η Τύχη, το σίγουρο είναι ότι εμείς οι άνθρωποι δε δημιουργούμε ζωή και επομένως δεν δικαιούμαστε να αποφανθούμε και για την αφαίρεση μιας ζωής.
Και ο δικαστής, η αστυνομία, το κράτος, που καλούνται να αποφασίσουν για την τύχη μιας ζωής, είναι άνθρωποι και γι' αυτό δεν έχουν το δικαίωμα να αποφασίσουν αμετάκλητα ποιος έχει δικαίωμα στη ζωή.

Εξάλλου, ας πούμε πως συμφωνούμε πως πρέπει να εκτελεστεί ο τάδε εγκληματίας.
Ποιος θα τον εκτελέσει;
Δε θα τον εκτελέσει ανθρώπινο χέρι μέσα απ' την κοινωνία μας;
Ε, εκείνη την ώρα που εκτελείται ένας δολοφόνος, τότε θα έχουμε μόλις δημιουργήσει έναν καινούριο φονιά!
Ένα ακόμη χέρι που "συμφιλιώνεται" με την αίσθηση της αφαίρεσης μιας ζωής.
Δηλαδή η κοινωνία τιμωρεί έναν εγκληματία, φτιάχνοντας έναν άλλον στη... θέση του!
(χωρίς το ίδιο κίνητρο βέβαια, αλλά με την ίδια συμφιλίωση με την αφαίρεση μιας ζωής- που αποτελεί και το κυριότερο ανάχωμα στα όποια ταπεινά ένστικτά μας)
Εγώ πάντως δε θα τραβούσα ποτέ τη σκανδάλη έναντι οποιουδήποτε, ό,τι κι αν είχε κάνει.
Και αυτό γιατί θεωρώ αδιανόητο να αφαιρέσω μια ζωή.
Ακόμη κι αν αυτή η ζωή είναι -κατά τη γνώμη μου- απλώς βάρος στον πλανήτη.


Θα μου πεις τώρα...: Υπάρχει σωφρονισμός;
Υπάρχει, θα σου πω.
Ως ένα σημείο υπάρχει.
Δεν είναι όμως πάντοτε εφικτός, κατά τη γνώμη μου.

Καλά, στην απαράδεκτη κατάσταση που είναι σήμερα οι φυλακές στη χώρα μας, δεν υπάρχει ουδεμία πιθανότητα σωφρονισμού.
Τουναντίον, μπαίνεις πορτοφολάς και βγαίνεις έτοιμος... δολοφόνος-συμμορίτης!
(σήμερα στις φυλακές μπορεί να μπεις για ένα χρέος στο ΙΚΑ και να αρχίσεις να κάνεις παρέα με τον... Βλαστό- ε με τον Βλαστό εκεί δίπλα... "μπουμπούκι" θα γίνεις κι εσύ!)
Αλλά τελοσπάντων, γι' αυτό δε φταίνε οι κρατούμενοι και άρα δεν είναι δυνατό να υποστούν ποινή για κάτι που φταίνε άλλοι (σ.σ. το κράτος και η κοινωνία).

Υπάρχουν βέβαια και πολλές περιπτώσεις όπου γίνονται όλες οι προσπάθειες για σωφρονισμό και διόρθωση ενός ατόμου, αλλά αυτό το άτομο δε συμμορφώνεται με τίποτα.
Υπάρχουν άτομα που σου δίνουν την εντύπωση πως είναι ανεπίδεκτοι.
Και το πιστεύω πως κάποιοι άνθρωποι δεν διορθώνονται με τίποτα και άρα η οποιαδήποτε ελπίδα σωφρονισμού είναι μάταιη.
Αλλά δεν μπορώ να το αποδείξω και άρα δεν μπορώ να αποφασίσω εκτέλεση, στηριζόμενος σε μια υποκειμενική μου εικασία που δεν είναι δυνατόν να αποδειχτεί.

Δηλαδή, δε διαφωνώ ηθικά και αξιακά με την εκδίωξη κάποιου απάνθρωπου στοιχείου από την κοινωνία των ανθρώπων.
Διαφωνώ μόνο πρακτικά. Κι αυτό γιατί δεν θα μπορέσει ποτέ να εφαρμοστεί σωστά, διασφαλίζοντας τα δικαιώματα πρώτα-πρώτα των αθώων πολιτών.


"Κι άμα κάποιος δεν σωφρονίζεται, δεν πρέπει να εκτελείται;"
Εκτός των παραπάνω ενστάσεων περί μηδενικού δικαιώματος του ανθρώπου να κρίνει το δικαίωμα στη ζωή ενός άλλου ανθρώπου, περί δημιουργίας ενός δολοφονικού χεριού (του εκτελεστή) και περί του ανέφικτου της απόδειξης της αδυναμίας σωφρονισμού, υπάρχει και άλλο ένα πολύ σημαντικό ζήτημα.
Αυτό το ζήτημα μπορεί να περιγραφεί με ένα πολύ απλό ερώτημα:
"κι αν κάνουμε λάθος;"

Ναι, τι γίνεται αν για κάποιον, οποιονδήποτε λόγο, το δικαστικό σώμα πλανηθεί και εκδώσει καταδικαστική απόφαση για κάποιον αθώο;
Έχουν υπάρξει περιπτώσεις (και δεν είναι και τόσο λίγες) που υπήρχαν αδιάσειστα στοιχεία που αποδείκνυαν την ενοχή ενός προσώπου, υπήρξε καταδίκη και ανακαλύφθηκε μετά από πολλά χρόνια ότι είχε γίνει.... λάθος!

Πριν ένα μήνα στις ΗΠΑ αποφυλακίστηκε ο Άντονι Ρέι Χίντον, καταδικασμένος σε θάνατο για δολοφονία, επειδή... αποδείχτηκε η αθωότητά του!
Επαναλαμβάνω: είχε καταδικαστεί σε θάνατο, αλλά απλώς δεν είχε εκτελεστεί η ποινή.
Έμεινε 30 χρόνια στη φυλακή και διαπιστώθηκε μετά από τόσα χρόνια ότι ήταν αθώος.
Και αποφυλακίστηκε.
Βέβαια τα 30 χρόνια που έκανε στη φυλακή, κανείς δε θα του τα γυρίσει πίσω.
Αλλά έστω και τώρα, έχει τη δυνατότητα να ξαναπολαύσει τις χαρές της ζωής.
Έστω κι αυτή η όψιμη "διόρθωση" του δίνει τη δυνατότητα να ζήσει και μάλιστα ως ελεύθερος.
Αν είχε εκτελεστεί η ποινή του, τότε δε θα είχε αυτή τη δυνατότητα.
152 θανατοποινίτες στις ΗΠΑ έχουν προλάβει να αθωωθούν πριν την εκτέλεσή τους...
Ποιος είχε δικαίωμα να εκτελέσει αυτούς τους 152;
Πώς θα αισθανόταν, μετά την όψιμη (μετά θάνατον) αθώωση ενός θανατοποινίτη, το χέρι που τράβηξε τη σκανδάλη της εκτέλεσης ή πάτησε την ένεση;
Θα ένιωθε δολοφόνος; Ναι ή όχι;

"Αν όμως η θανατική ποινή εφαρμοζόταν έστω σε αυτούς που ομολογούν το έγκλημά τους; Τότε δεν εξαφανίζεται η πιθανότητα λάθους;"
Όχι, όχι, όχι.
Η απολογία από μόνη της όχι μόνο δεν είναι επαρκής λόγος για εκτέλεση, αλλά ούτε καν στέκεται ως αποκλειστικό αποδεικτικό στοιχείο ενοχής στα δικαστήρια.
Αν πας και ομολογήσεις ότι έκανες ένα φόνο, αλλά δεν υπάρχει κανένα ενοχοποιητικό στοιχείο για σένα και δεν προκύπτει από πουθενά η ενοχή σου, τότε δεν καταδικάζεσαι.
Γιατί σοφά ο Νομοθέτης έχει προβλέψει ότι υπάρχουν περιπτώσεις όπου η ομολογία ενός εγκλήματος είναι προϊόν εξαναγκασμού ή συναλλαγής ή παραφροσύνης ή συγκάλυψης ευθυνών προσφιλούς προσώπου.

Επομένως, ακόμη και αν κάποιος ομολογήσει ένα ειδεχθές έγκλημα, ούτε τότε μπορεί να θεωρηθεί απολύτως βέβαιη η ενοχή του. Πάντοτε υπάρχει ένα 0,000001 % να είναι αθώος ο κατηγορούμενος.
Όσες δικλείδες ασφαλείας κι αν βάλει κανείς, πάντοτε θα υπάρχουν πιθανότητες πλάνης.
Και γι' αυτήν την ακραία και ελάχιστη πιθανότητα του 0,000001 %,  δεν έχουμε κανένα δικαίωμα να αφαιρέσουμε μια ζωή.
Διότι μετά, αν τυχόν αποδειχθεί δικαστική πλάνη, δεν υπάρχει καμία δυνατότητα να διορθώσουμε το "λάθος".
Η θανατική ποινή είναι αμετάκλητη.



Επομένως, θεωρώ κατανοητή την έκφραση του θυμικού πολλών εξ ημών και εξ υμών που ζητά το κεφάλι του αχαρακτήριστου δράστη του ανείπωτου εγκλήματος εις βάρος της μικρής του κόρης,
Κατανοητή η έκφραση του θυμικού σας και έχει τη συμπάθειά μου.
Κατανοητό και το επιχείρημα "φαντάσου ο Χίτλερ να δικαζόταν και να έβγαινε απ' τη φυλακή μετά από μερικές δεκαετίες λόγω... γήρατος!"
Αλλά σας καλώ, αφού καταλαγιάσει το θυμικό σας, να σκεφτείτε πιο ψύχραιμα τα παραπάνω που αφορούν στη θανατική ποινή και στις ενστάσεις εναντίον της.

Έτσι, θα διαπιστώσετε ότι ούτε οι έμποροι ναρκωτικών ούτε οι παιδεραστές ούτε οι βιαστές ούτε οι κατά συρροήν δολοφόνοι ούτε κανείς δεν μπορεί να εκτελείται.
Όχι, δεν τους συγχωρώ ούτε και τρέφω ελπίδες πως θα σωφρονιστούν.
Αλλά έστω γι' αυτό το 0,00001 % να έχει γίνει λάθος, δεν έχουμε το δικαίωμα να στερήσουμε κανενός ανθρώπου το δικαίωμα στη ζωή.
Ακόμα και των "ανθρώπων" που δικαίως χαρακτηρίζουμε "απάνθρωπα κτήνη".

Ο πολύ σπουδαίος αρχαίος σοφιστής Πρωταγόρας έλεγε (σχεδόν 25 αιώνες πριν το Διαφωτισμό) πως η ποινή που ανταποκρίνεται απλώς στην ικανοποίηση της πλευράς του θύματος ή στην αποκατάσταση της ηθικής τάξης είναι ποινή που ταιριάζει μόνο στα ζώα.
Κι ότι η έλλογη ποινή, που ταιριάζει στους ανθρώπους, είναι αυτή που στοχεύει κατ' αρχήν στο σωφρονισμό και στον παραδειγματισμό- χωρίς βέβαια να αποκλείεται η πιθανότητα κάποιος, παρά τις προσπάθειες της κοινωνίας για σωφρονισμό (με νουθεσίες, απειλές, τιμωρίες κλπ), να μη δείχνει καμία διάθεση για συμμόρφωση με τους θεμελιώδεις κανόνες της κοινωνικής συμβίωσης..


ΥΓ.1: Πολλούς (κυρίως εξ αριστερών) ενόχλησε η φράση του Πανούση πως εκτιμά ότι ο δράστης δε θα ζήσει για πολύ στη φυλακή.
Και ζητούν την άμεση καρατόμησή του.
Κι εμένα με ενόχλησε, αλλά μόνο και μόνο επειδή είναι υπουργός και αυτό δε λέγεται από υπουργό που έχει την ευθύνη για την ασφάλεια των φυλακών, ακόμη και αν δεχθούμε τη φράση του ως διαπίστωση του καθηγητή εγκληματολογίας και όχι ως προτροπή του υπουργού στους υπόλοιπους κρατουμένους ή δεσμοφύλακες να τον "περιποιηθούν" αναλόγως.
Όχι ότι διαφωνώ μαζί του για τέτοιους τύπους ότι αξίζουν να ψοφήσουν και να ξεβρωμίσει ο τόπος, αλλά δεν είναι δουλειά του κράτους να χρήζει τον οποιονδήποτε αυτόκλητο και αυτόδικο τιμωρό.
Το κράτος οφείλει να δείχνει πως προστατεύει ακόμη και τα κτήνη, σύμφωνα με το ισχύον Δίκαιο.
Εύλογη λοιπόν η ενόχληση πολλών.

Αλλά - αλήθεια- αν ένας υπουργός αύριο πει "κρεμάλα στους φασίστες", θα πείτε το ίδιο ή μήπως θα τον κάνετε εικόνισμα και θα ψάλλετε παρέα τον ύμνο του ΕΑΜ;
(Ας θυμηθούμε εδώ τη διαμάχη που είχε ξεσπάσει για το σύνθημα "μορφώστε τους φασίστες" στη θέση του "τσακίστε τους φασίστες" στη συναυλία προς τιμήν του Παύλου Φύσσα. Στην ουσία για το ίδιο πράγμα μιλάμε...)


ΥΓ.2: Ο Φορτίνο Σαμάνο (ηγετικό στέλεχος της επανάστασης των Ζαπάτα στο Μεξικό- η φωτογραφία είναι τραβηγμένη λίγες στιγμές πριν εκτελεστεί)

Ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου του αφιέρωσε ένα τραγούδι.

{....}
Ο στρατιώτης με τ’ όπλο σημαδεύει και σκέφτεται:
"Με μια κίνηση απλή θα του κλέψω ότι έχει ζήσει
είμαι ένας μικρός θεός, είμαι ένα στοιχειό.
Πάνω από το αίμα του αύριο εδώ την ίδια ώρα
ερπετά θα σέρνονται όπως κάνω κι εγώ..."
                            {....}                     
Θανάσης Παπακωνσταντίνου, Φορτίνο Σαμάνο

33 σχόλια:

  1. Συμφωνώ μέχρι κεραίας με ΟΛΑ ΣΟΥ ΤΑ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΑ!
    The end!
    Με κάλυψες σε σημείο που δεν έχω να προσθέσω κάτι εκτός από αυτό:
    επειδή το ίδιο θέμα ( με άλλη τοποθέτηση) είχε και η Πεταλούδα στο μπλογκ της ήθελα να δω την άποψη σου.
    :) Αυτά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ήμουν κι εγώ περίεργος να δω τί θα είχε ειπωθεί κι εκεί και το επισκέφθηκα...
      Πάνω-κάτω τα ίδια λέμε
      (όμως τη νικάω κατά κράτος σε σεντονο-έκταση...)

      Διαγραφή
    2. Ρε μπας και φτιάχνεις την προίκα σου;
      Πάντως χάρηκα με την τοποθέτηση σου!
      Δεν μπορώ να δικαιολογήσω τη δολοφονία ούτε καν σαν τιμωρία για τον χειρότερο εγκληματία.
      Και με στεναχωρεί να βλέπω ανθρώπους να την αποδέχονται. Φυσικά όλες οι γνώμες είναι σεβαστές ομοίως όμως και η θλίψη μου!
      καλημέρα αρχηγέ!

      Διαγραφή
    3. Με τόσο σεντόνι εδώ μέσα... ποια θα με πρωτοπάρει!

      Διαγραφή
  2. Πολύ ενδιαφέροντα αυτά που λες. Η θανατική ποινή δεν είναι λύση, αν και όλοι μας έχουμε ευχηθεί να εκτελούνταν διάφορα κτήνη που κυκλοφορούν στην κοινωνία μας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ακριβώς. Η θανατική ποινή είναι ένα από τα μεγαλύτερα πισωγυρίσματα.
      Κι εγώ κατά καιρούς έχω παρασυρθεί απ' το θυμικό, υποστηρίζοντας θανατικές ποινές, αλλά μετά από λίγο συνέρχομαι...

      Διαγραφή
  3. Ας υποθέσουμε πως αυτός σκότωσε το παιδί του. Ας τιμωρηθεί όπως του αξίζει. Κι αυτός και η γυναίκα του. Το έγκλημα που γίνεται κατ' εξακολούθηση πάνω στη μνήμη του νεκρού παιδιού, θα τιμωρηθεί; Το έχουν κανιβαλίσει εντελώς το θέμα. Μέχρι συνταγές μαγειρικής διάβασα...
    Πολύ φοβάμαι ότι έχουμε γίνει πλέον εξαρτημένοι απ' το αίμα και τις ειδεχθείς περιγραφές εγκλημάτων και δεν σεβόμαστε τη μνήμη των νεκρών. Μόλις κοπάσει ο αποτροπιασμός κι αυτού του εγκλήματος, θα περιμένουμε στη γωνία να ξαναφρίξουμε με το επόμενο...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Συνταγές μαγειρικής;;;; Τελικά, για όλους αυτούς, ισχύει η παροιμία, "αργία μήτηρ πάσης κακίας".

      Διαγραφή
    2. Ο καννιβαλισμός είναι εθνικό σπορ.
      Η κιτρινίλα της δημοσιογραφίας υπάρχει γιατί υπάρχει πολύ κίτρινο κοινό.
      Δες ας πούμε το θέμα με την "μαϊμού" ψυχίατρο του ΟΚΑΝΑ.
      Τα κανάλια και οι φυλλάδες βρήκαν θέμα να καννιβαλίσουν και οι εξονυχιστικές περιγραφές της υπόθεσης είναι απαράδεκτες.
      Γι' αυτό έκανα αναφορά μόλις μιας φορά στο έγκλημα.
      Γιατί δε μου αρέσει να αναπαράγω φρικιαστικές εικόνες.
      Ο καθένας μας κατάλαβε τί έγινε. Δε χρειάζονται σώου.

      Διαγραφή
  4. Στο θέμα της θανατικής ποινής, θα συμφωνήσω απόλυτα μαζί σου, ότι είναι αδιανόητο να στερουμε από οποιονδήποτε την ζωή, την οποία δεν μπορούμε να δημιουργήσουμε.
    Πέρα όμως από το θέμα αυτό, όπως και από το θέμα σωφρονισμού και τιμωρίας, επιτρεψέ μου να θέσω, όσο πιο έντονα μπορώ, το θέμα της πρόληψης. Δεν προλαβαίνω να το αναλύσω επαρκώς, αλλά νομίζω πως κατάλαβες.
    ΥΓ. Θα σχολίαζα και την κανιβαλολαγνεία του κοινού, αλλά με κάλυψε πλήρως η Κανελλάκη από πάνω.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Η πρόληψη κι η καταστολή είναι αδερφάκια.
      Και μάλιστα η πρόληψη είναι η μεγαλύτερη αδερφή και ε΄χει μεγαλύτερες ευθύνες.
      Αλλά αποτελεί ζήτημα παιδείας.
      Διότι πρόληψη σημαίνει να φτιάξεις ανθρώπους που δε θα διανοούνται καν να κάνουν κάποια αντικοινωνική πράξη.
      Αυτό θέλει χρόνια. Αιώνες, μη σου πω.
      Αλά σίγουρα μπορεί πάντα να γίνει καλή δουλειά και να βελτιωθούν τα πράγματα.
      Χρειάζεται ηθική διαπαιδαγώγηση στο σχολείο και στο σπίτι.
      Γιατί έχει πέσει όλο το βάρος είτε στα γνωστικά ζητήματα είτε στα επαγγελματικά.
      Και ξεχάσαμε το βασικότερο...

      Διαγραφή
  5. Απέφυγα να διαβάσω τα σχόλια στο τουίτερ. Πιστεύω ότι όλοι οφείλαμε να πενθήσουμε σιωπηλά για την σύντομη και βασανισμένη ζωούλα που χάθηκε -και που δυστυχώς δεν είναι η μόνη βασανισμένη ζωούλα- και να μην επιτρέψουμε στα κατώτερα ένστικτά μας να μας κυριεύσουν.
    Δυστυχώς, αυτό δεν έγινε. Συνέβαλε κι ο Υπουργός σε αυτό. Κάτι που ως πολίτη με προσέβαλε. Διότι περιμένω από έναν δημόσιο λειτουργό ψυχραιμία και πολιτισμό -πόσω μάλλον αν είναι πανεπιστημιακός δάσκαλος.
    Όταν ακούω για παιδεραστές, ναι, σκέφτομαι τη θανάτωσή τους. Είναι τέρατα! Όμως, όπως πολύ σωστά λες, η θανατική ποινή δημιουργεί έναν τουλάχιστον νέο δολοφόνο.
    Από την άλλη, σωφρονισμός δεν υπάρχει στην Ελλάδα. Απαράδεκτο! Προς τα εκεί θα έπρεπε να στραφούμε και να χρησιμοποιήσουμε τα κοινωνικά δίκτυα για να πιέσουμε, αντί να αλυχτάμε σαν τζιχαντιστές ή Αμερικανοί του Φαρ Ουέστ και της Κουκλουξκλαν.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ακριβώς. Εμείς στην παρέα μας μπορούμε να πούμε και μια κουβέντα παραπάνω. Ο υπουργός όμως οφείλει να αυτολογοκριθεί και να δείξει έστω ότι υπερασπίζεται τα δικαιώματα και την ασφάλεια κάθε κρατούμενου.

      Απ' την άλλη, η κατάσταση στις φυλακές είναι μια τεράστια ανοιχτή πληγή για την ελληνική κοινωνία.
      Διότι, αντί να σωφρονίζουν, τελικά παράγουν πολλαπλάσιους εγκληματίες.
      Είμαι της άοοψης πως πρέπει επειγόντως να ανοίξουν καινιούριες φυλακές που να εξασφαλίζουν την αξιοπρεπή διαβίωση στους κρατουμένους.
      Διότι μόνο έτσι υπάρχει ελπίδα να σωφρονιστούν.
      Σε δωμάτια των 3 όπου κοιμούνται 8, θα γίνονται χειρότεροι.

      Μπορεί να ισχύει ότι "όπου ανοίγει ένα σχολείο, κλείνει μια φυλακή", αλλά πιστεύω πως ισχύει και το "όπου ανοίγει μια σωστή φυλακή ανοίγει κι ένα σχολείο"

      Διαγραφή
  6. Καλημερα!
    Εγω ακομα δεν εχω απαντησει στα σχολια, γιατι εχω πολλες σκεψεις στο μυαλο μου!
    Δε θα συμφωνησω μαζι σου στο οτι ποτε δεν ειμαστε 100% σιγουροι, καποιοι ας πουμε πιανονται επ' αυτοφορω... Αλλα και παλι, ειναι πολυ επικινδυνο να αρχισουμε τις εξαιρεσεις και να αφησουμε στα χερια του ανθρωπου που μπορει οπως βλεπουμε να γινει κτηνος, ενα τετοιο οπλο...
    Ο Πανουσης ηταν απαραδεκτος! Ειναι υπουργος πια, δεν το εχει καταλαβει; Για μενα ισως και να επρεπε να παραιτηθει μετα απο αυτο, ειναι αδιανοητο να προτρεπει τους ανθρωπους σε εγκληματικες ενεργειες, ασχετα με το ποσο εγω προσωπικα θα χαρω να βρει αυτο που του αξιζει ο εν λογω...
    Ο σωφρονισμος και ο παραδειγματισμος θα ειναι το δευτερο μερος της αναρτησης και ο ρολος της κοινωνιας και των μμε το τριτο, οποτε μεινετε συντονισμενοι...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Κατ' αρχάς το ζήτημα των εξαιρέσεων, που λες κι εσύ, είναι νομίζω αρκετό για να αποφανθούμε αρνητικά.
      Αλλά ακόμη και το επ αυτοφώρω που λες είναι σχετικό.
      Πόσες φορές η αστυνομία έχει πιάσει δήθεν επ' αυτοφώρω κάποιον, φορτώνοντάς του ένα αδίκημα/ έγκλημα που δεν έκανε ποτέ;
      Οπότε δεν μπροούμε να βασιστούμε 100% ούτε σε αυτό.
      Βέβαια να είναι όλα αυτά επαρκή στοιχεία για φυλάκιση, αλλά έτσι ώστε, αν σπάσει ο διάολος τον πόδα του και γίνει λάθος, να μπορούμε να το διορθώσουμε, όσο γίνεται.

      Θα μείνουμε συντονισμένοι!
      Να συντονίσουμε τα ρολόγια μας!

      Διαγραφή
  7. "Κανείς άνθρωπος δεν έχει κανένα δικαίωμα να αποφασίσει ποιος θα ζήσει και ποιος όχι."
    Είναι λίγο περίεργα διατυπωμένο. Δεν μιλάμε για ανθρώπους που αποφασίζουν να πάρουν το νόμο στα χέρια τους, ούτε για το νόμο της ζούγκλας. Μιλάμε για συντεταγμένη Πολιτεία, οι νόμοι της οποίας (σε ολόκληρη την Οικουμένη) αποφασίζουν την τιμωρία των ενόχων.
    Σε κάποιες Πολιτείες των ΗΠΑ επιτρέπεται η θανατική ποινή, σε άλλες όχι. Και οι μεν λειτουργούν και οι δε. Και είναι στο ίδιο κράτος.
    Κατηγορήθηκε ποτέ ο νομοθέτης στις ΗΠΑ ως …δολοφόνος; Ή θα κατηγορηθεί ως φονιάς ο δεσμοφύλακας που θα κατεβάσει το διακόπτη στην ηλεκτρική καρέκλα;

    Αντιστρέφοντας το ερώτημα θα μπορούσε ένας ποινικός να σου αντιτάξει: "Και γιατί εγώ να φάω 15 χρόνια φυλακή για ληστεία; Ένας χρόνος θα αρκούσε. Ποιος το αποφάσισε αυτό; Ο νομοθέτης άνθρωπος δεν είναι;"

    "…εκείνη την ώρα που εκτελείται ένας δολοφόνος, τότε θα έχουμε μόλις δημιουργήσει έναν καινούριο φονιά! "
    Αν γνωρίζω ότι η συγκεκριμένη πράξη επισείει την ποινή του θανάτου, τότε δεν υφίσταται θέμα δολοφονίας, αφού μπορώ να αποφύγω να κάνω το έγκλημα. Όχι μετά να παρακαλάω για συγχώρεση.

    "οι άνθρωποι δε δημιουργούμε ζωή…"
    Μάλλον λάθος κατάλαβα. Αν δεν δημιουργεί ζωή ο άνθρωπος τότε ποιος την δημιουργεί; Το παιδί δολοφονήθηκε κτηνωδέστατα από αυτόν που το "γέννησε".

    Μιλάς για ανείπωτο έγκλημα, για ειδεχθές έγκλημα, για δράστη (όχι για φερόμενο ως δράστη), που ομολόγησε το έγκλημα (ενώ στην αρχή πούλαγε τρέλα στα κανάλια), που δεν θα σε ενοχλούσε να ψοφήσει (μόνος του;) αλλά βάζεις και ένα 0,0000001 να κάνουμε λάθος. Και λες ότι αυτή η απειροελάχιστη πιθανότητα υπάρχει σε κάθε περίπτωση. Δηλαδή αν κάποτε συλλάβουν εκείνο τον ανισόρροπο τζιχαντιστή που κόβει λαιμούς, μπορεί να ισχυριστεί ότι είναι μοντάζ και να τη γλιτώσει; Μα, σοβαρά τώρα, δεν υπάρχει περίπτωση ποτέ κανένα έγκλημα να διαλευκανθεί πλήρως με αδιάσειστα στοιχεία; Μου ακούγεται κάπως περίεργο.

    Όταν άκουσα τα λόγια του Πανούση (μετά τον σχετικό χαμό που δημιούργησαν) σε πληροφορώ πως από την προηγούμενη κιόλας μέρα το είχαμε συζητήσει με φίλους. Ο Πανούσης είπε αυτό που σκέφτεται ή λέει ο μέσος πολίτης.

    Επειδή σε κούρασα: θανατική ποινή πρέπει να υπάρχει για εγκλήματα που θα συμφωνήσουν οι νομοθέτες. Αν το οποιοδήποτε έγκλημα επισείει μοναχά ποινή φυλάκισης, μπορούμε να διαπιστώσουμε πως γεμίζουν οι φυλακές με «ανθρώπους» που δεν θα σωφρονιστούν ποτέ και ούτε ποτέ θα αποτραπούν επόμενοι στο να διαπράξουν τα ίδια ή και χειρότερα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ναι, Πέτρο, οι άνθρωποι δεν μπορούμε να δημιουργούμε ζωή κατά βούληση. Όχι ακόμα τουλάχιστον. Η ζωή μας χρησιμοποιεί, αν και όποτε θέλει, για να ανανεώσει, μέσω ημών, την ύπαρξή της στον κόσμο. Κι αν η ζωή διακοπεί, δεν υπάρχει μαγική συνταγή για να την επαναφέρεις.
      Επίσης, πιστεύεις αλήθεια ότι υπάρχει άνθρωπος ή ομάδα ανθρώπων, που να μπορεί να διεκδικήσει τον τίτλο του αλάνθαστου κριτή; Αν ήταν έτσι, δεν θα υπήρχε ο όρος δικαστική πλάνη.
      Τέλος, μήπως αντί να συζητάμε για το πώς θα καταδικάζονται οι εγκληματίες, θα ήταν πιο χρήσιμο να βλέπαμε πώς θα μπορούσαμε εμείς, σαν ενεργοί πολίτες και άνθρωποι, να δραστηριοποιούμασταν πιο αποτελεσματικά για την πρόληψη εγκλημάτων που μπορεί να συντελούνται κάτω απ την μύτη μας; Γιατί η κάθε δύστυχη Άννυ, Αλέξης, Βαγγέλης, Σπυριδούλα, είχαν γείτονες, συγγενείς, δασκάλους, ανθρώπους που ήξεραν, ή υποψιάζονταν τον επερχόμενο κίνδυνο. Ας καταδικάσουμε πρώτα την δική μας αδιαφορία - φόβο - άγνοια και ίσως να μειωθεί η ανάγκη να συζητάμε για τιμωρία εγκλημάτων.

      Διαγραφή
    2. κατ' αρχάς για το θέμα της ζωής, ι εγώ θα πω περίπου αυτό που είπε και η Άννα.
      Ο άνθρωπος αναπαράγει.
      Αλλά δεν παράγει.
      Ή τουλάχιστον δεν ξέρουμε.
      Ώσπου να μάθουμε, όμως, πρέπει νομίζω να αποδεχθούμε τη μικρότητά μας έναντι του μεγαλείου της Φύσης που (σχεδόν) τα πάντα εν σοφία εποίησε...

      Επίσης δε μιλάω για "φερόμενο ως δράστη", γιατί θα μου θύμιζα τον Πάνο Σόμπολο στο δελτίο του Μέγκα.
      Το σκέφτηκα και το λογόκρινα...

      Ο Πανούσης εξέφρασε το κοινό αίσθημα. Και σου είπα πως κι εγώ συμφωνώ μαζί του. Κι εγώ στην παρέα μου το ίδιο λέω.
      Κι εδώ μέσα το ίδιο λέω.
      Αλλά όταν είσαι υπουργός, δεν επιτρέπεται σε καμία περίπτωση να πεις αυτήν την κουβέντα.
      Και η ειλικρίνεια έχει τα όριά της.
      Τα "κατά συνθήκην ψεύδη" γι' αυτό εφευρέθηκαν...

      Όο για το ζήτημα της σιγουριάς, θα σου πω ότι δεν υπάρχει 100% σιγουριά ποτέ.
      Για΄τι και ο τζιχαντιστής μπορεί να είναι βιντεομοντάζ.
      Και στην ρπαγματικόττηα να είναι κάποιος άλλος.
      Ή να εμφανιστεί (Για οποιονδήποτε δικότ ου λόγο) κάποιος τύπος ως ο δράστης, ενώ δεν είναι.
      Ή σε τελική ανα΄λυση, με τέτοια δικαστήρια που υπάρουν καισ τη χώρα μας και στον κόσμο, καλύτερα να την αφήσουμε τη θανατική ποινή.
      Τα παραδικαστικά κυκλώματα ζουν και βασιλεύουν και δεν μπορούμε να ρισκάρουμε την ακεραιότητά τους με ανθρώπινες ζωές.
      Ξαναλέω ότι στις ΗΠΑ 152 καταδικασμένοι θανατοποινίτες, αθωώθηκαν εκ των υστέρων. Ακόμη και μετά από... 70 χρόνια!
      Φαντάσου να είχαν εκτελεστεί...

      Διαγραφή
  8. Στο 99% των περιπτώσεων συμφωνώ με τα κείμενά σου Μαζεστίξ, και έχω δηλώσει πάμπολλες φορές ότι συμφωνώ με αυτά, αλλά αυτό το κείμενο ξεπέρασε κάθε ρεκόρ. Ούτε τελεία δεν θα άλλαζα από το κείμενό σου πραγματικά. Σαφώς και πρέπει να τιμωρηθεί αυτός ο κατ' ευφημησμόν άνθρωπος με τον χειρότερο τρόπο, αλλά πάντα στα πλαίσια του νόμου, δεν νομίζω να διαφωνεί κανείς σε αυτό. Ελπίζω να καταλαγιάσουν όντως τα άγρια αισθήματα που βγήκαν σε όλους μας (ακόμα και σε μένα στιγμιαία ομολογώ), γιατί νομίζω ότι δεν μας τιμά σαν κοινωνία που έχουν βγεί όλοι και έχει γίνει ο καθένας τους ένας μικρός δικαστής Ντρέντ...

    Όσο για την εκμετάλλευση αυτού του αχαρακτήριστου εγκλήματος, που κατ' εμέ συναγωνίζεται στον εμετό το ίδιο το έγκλημα, από την άποψη ότι χρησιμοποιείται ένα νεκρό 4χρονο κοριτσάκι για λίγη δημοσιότητα-τηλεθέαση, παραθέτω ένα κείμενο από το Luben που με εκφράζει και αυτό:
    http://luben.tv/blogosphere/blogs/56675

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Είναι φυσιολογικό να μας βγαίνουν άγρια ένστικτα.
      Γιατί είμαστε άνθρωποι και δεύτερον επειδή ο συγκεκριμένος (και κάμποσοι άλλοι) είναι κτήνος.
      Αλλά ο νόμος δεν πρέπει να σκέφτεται όπως εμείς.
      Ούτε πρέπει να 'χει συναισθήματα.
      Ο νόμος πρέπει να χει μόνο λογική.
      Μόνο τότε λειτουργεί.

      Διαγραφή
  9. Επανέρχομαι διότι άκουσα στο ραδιόφωνο ότι μια γειτόνισσα έβλεπε συχνά το παιδάκι να κάθεται μόνο του στα σκαλιά χωρίς μπουφάν, μέσα στο κρύο.
    Όταν ρωτήθηκε γιατί δεν ενημέρωσε για την κατάσταση κάποιον αρμόδιο φορέα, απάντησε: "Α, πα πα! Δεν είναι να μπλέκεις με τέτοια".
    Εκ των υστέρων, βέβαια, όλοι αυτοί γίνονται τιμητές και αυτόκλητοι εισαγγελείς.
    Προσωπικά, αν γνώριζα και δεν μιλούσα, θα ντρεπόμουν να βγω στην τηλεόραση.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Και η συγκεκριμένη γειτόνισσα αλλά και όλοι μας αυτό κάνουμε.
      Κάνουμε το κορόιδο
      Δε θέλουμε να μπλέκουμε.
      Ακόμη κι όταν φαίνεται να κρέμεται η τύχη ενός ανθρώπου.
      Βέβαια απ' την άλλη να σημειώσουμε πως το όλο σύστημα είναι τόσο άθλιο, ώστε μπορείς στο τέλος να βγεις και... ένοχος επειδή ανακατεύτηκες!

      Διαγραφή
  10. Ο καθηγητής |Πανούσης είχε εδώ και χρόνια κινήσει τις επιφυλάξεις μου με τις τοποθετήσεις του. Ποτέ όμως δεν πίστευα ότι θα με έκανε να νιώσω το ίδιο αποτροπιαστικό σοκ που είχα αισθανθεί πριν χρόνια όταν ο Νίκος Μαστοράκης (ναι, αυτός που όλοι αποστρέφεστε σαν υμνητή της χούντας κτλ.), είχε δηλώσει τα ίδια βαρύγδουπα , περί κωδίκων τιμής της φυλακής, στα κανάλια για την υπόθεση Δουρή που είχε τότε συγκλονίσει τα κανάλια, για να επαληθευτεί λίγο αργότερα.
    Τις ίδιες δηλώσεις από τότε έχω ακούσει κατ' επανάληψη από τους ηθοποιούς-ντεντέκτιβ των αμερικάνικων σειρών -εμ, τα θέλω κι εγώ φαίνεται- δηλώσεις που μου φαίνονται τόσο ανατριχιαστικές όσο και το ίδιο το έγκλημα.
    Δεν περίμενα ότι οι δηλώσεις του Πανούση θα σε ενοχλούσαν μόνο και μόνο γιατί είναι υπουργός. Θεωρώ ότι κάνεις λάθος στο ότι εκφράζουν την κοινή γνώμη. Τουλάχιστον τη γνώμη ανθρώπων κάποιας ηλικίας που δεν γαλουχήθηκαν με το μένος εναντίον της Ορθοδοξίας, ή στην καλύτερη περίπτωση με την άγνοια και τη διαστρέβλωση αυτής που πότισε "προοδευτικά" τους νεότερους, δεν την εκφράζουν. Γι αυτούς, όπως και για μένα, η ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ του εγκλήματος και η διερεύνηση των πραγματικών του συνιστωσών και διαστάσεων, αποτελούν αρκετή τιμωρία, πάνω στην οποία θα πρέπει να οικοδομηθεί ο εξανθρωπισμός του θύτη, χωρίς εκδικητικότητα, με συμπόνοια σ' αυτόν τον άνθρωπο σε πτώση. Με συμπόνοια προς την ίδια τη φύση του καθενός μας, που μπορεί ξαφνικά να εκπέσει στα έσχατα, παρά ακόμα και το ό,τι πιστεύουμε για τον εαυτό μας ή σχεδιάζουμε για τη ζωή μας. Επειδή όμως έχουμε πάψει να βλέπουμε τον άνθρωπο ως εικόνα του θεού με δυνατότητα να τείνει προς την ομοίωσή του -αφού θεός δεν υπάρχει, ε;- κάθε αγριότητα είναι επόμενη από κάθε κατεύθυνση.
    Όμως πρέπει να παραδεχτώ ότι κι ένας βουλευτής που προφανώς δεν έχει θεολογικά κίνητρα και του οποίου τις θέσεις μέχρι τώρα αμφισβητούσα, ο Διαμαντόπουλος του Σύριζα, με έκανε να αισθανθώ περηφάνεια και ανακούφιση με την απάντησή του στον Πανούση.
    Όσο για την θανατική ποινή, έχω να πω τα παρακάτω: Απεχθάνομαι την αμερικανιά "Το πράσινο μίλι", γιατί θεωρώ ότι φτιάχτηκε για να δικαιολογήσει την απίστευτη φρίκη των θανατικών εκτελέσεων και να παρουσιάσει τους εκτελεστές
    σαν κάλλιστους ανθρώπους και οικογενειάρχες. Ε, όχι. Ο εκτελεστής δεν μπορεί να είναι παρά ένας βαθύτατα διαταραγμένος άνθρωπος, ένας απόβλητος που βρίσκει ρόλο στο να γίνεται πιόνι της αδίστακτης εξουσίας κι όχι ένας ευσυνείδητος επαγγελματίας.
    Η πατρίδα του δολοφόνου Μπρέιβικ μας έδειξε τον τρόπο για το πώς αντιμετωπίζονται και οι χειρότεροι εγκληματίες: Με ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ και μόνο.

    Το άρθρο σου είχε βεβαίως πολλά ωραία σημεία, αλλά περίμενα να είσαι ακόμα πιο μπροστά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Είχα αποφασίσει να μην σχολιάσω καθόλου σ' αυτό το κείμενο, γιατί δεν θεωρώ ότι υπήρχε λόγος μέσα στην τόση παράνοια του ανθρώπου να πω οτιδήποτε. Με θλίβει βαθιά κάθε τέτοιο γεγονός. Ειδικά όταν αφορά σε παιδιά. Δεν το αντέχω ίσως. Γίνομαι θηρίο μέσα μου όταν εισπράττει η ψυχή τους, το κορμί τους, η υπόστασή τους ολόκληρη κάθε τρέλα των ενηλίκων. Φυσικά αυτό γίνεται καθημερινά σε παγκόσμιο επίπεδο και πολλά δεν τα μαθαίνουμε ή ακούγονται, φεύγουν σύντομα και τη θέση τους παίρνουν άλλα. Τόσο γρήγορα, τόσο απλά.
      Δεν θα έγραφα καν για το συγκεκριμένο θέμα για τους ίδιους λόγους που ανέφερα.
      Μπήκα να δω τα σχόλια, γιατί πάντα σε διαβάζω ακόμα κι όταν σπάνια δεν σχολιάσω, κι έπεσα στα λόγια του ανώνυμου επισκέπτη, όπου νομίζω με αντιπροσωπεύει, αλλά κρύβει μεγάλη σοφία κι αποτελεί το κλειδί-απάντηση στον ηθικό προβληματισμό σου, Γαλάτη.

      "Με συμπόνοια προς την ίδια τη φύση του καθενός μας, που μπορεί ξαφνικά να εκπέσει στα έσχατα, παρά ακόμα και το ό,τι πιστεύουμε για τον εαυτό μας ή σχεδιάζουμε για τη ζωή μας."

      Το παραπάνω θεωρώ ότι τα λέει όλα και δεν χρειάζεται τίποτα παραπάνω. Όσα κατεβατά κι αν γράψει κανείς. Όποιος πιστεύει το αντίθετο νομίζω ότι έχει ακόμα να κάνει μεγάλη διαδρομή με τον εαυτό του. Είναι σίγουρα ίσως το πιο δύσκολο πράγμα που καλείται να προσπαθήσει ο άνθρωπος στην ζωή του όλη, όμως είναι και ο πιο ωραίος σκοπός. Να πλησιάσει στην ολοκλήρωσή του ως οντότητα με πνεύμα υψηλότερο από όλα τα άλλα όντα της φύσης. Αυτό θα είναι το μεγαλείο του. Να μην μείνει στο πόσα θα φάει, θα κερδίσει, πόσα θα ληστέψει, πόσο θα ικανοποιήσει τον άφθαστο εγωισμό του. Να πάει πέρα από αυτό. Η υπέρβαση είναι υψηλότατος στόχος και αγγίζει τη θεϊκότητα, όμως αυτή είναι που δίνει και τη θέση που αξίζει στον άνθρωπο ίσως ως το πιο προικισμένο πλάσμα.

      Το θέμα πέρα από ηθικό έχει προεκτάσεις φιλοσοφικές, οπότε θα συμφωνήσω με τον γράφοντα πιο πάνω ότι το κείμενό σου έχει πολλά, όπως πάντα δυνατά σημεία, αλλά μπορούσε να είναι ακόμα πιο μπροστά λόγω του ξεχωριστού πνεύματος που σε διακρίνει.

      Διαγραφή
    2. Μια και συμφωνείτε, θα απαντήσω μια και καλή.
      Η γνώμη ότι αυτού του καθάρματος του αξίζει ο θάνατος είναι αυτή που ακούω από παντού.
      Αν όχι όλοι, σίγουρα σχεδόν όλοι το λένε αυτό (είτε συμφωνούν με τη θανατική ποινή είτε όχι).
      Και όχι μόνο όλοι, αλλά χθες διάβασα κάπου και δήλωση της ίδιας του της μάνας, που λέει το ίδιο.
      Άρα είναι προφανές ότι η ηθική τάξη θα αποκατασταθεί μόνο αν μας "χαιρετήσει" σύντομα ο τύπος.

      Από κει και πέρα ανέλυσα πιο πάνω το γιατί δεν πρέπει 1ον) να το λέει ο αρμόδιος υπουργός αυτό, 2ον) γιατί το συναίσθημα δεν πρέπει να επηρεάζει τη λογική του νόμου και 3ον) γιατί η θανατική ποινή είναι επικίνδυνη.

      Αλλά η αντίθεσή μου με τη θανατική καταδίκη του, δεν τον καθιστά στα μάτια μου έναν "εκπεσόντα δυνητικό εαυτό μου".
      Κάποιον που σκότωσε εν βρασμώ ψυχής, να τον δω ως άνθρωπο που μια ακραία στιγμή της ζωής του δεν μπόρεσε να συγκρατηθεί και να του δείξω όση κατανόηση μπορώ.
      Να του αναγνωρίσω το ελαφρυντικό του "η κακιά η ώρα".

      Αλλά έναν τύπο που επί μέρες τεμάχιζε και έβραζε ένα παιδί (και μάλιστα το δικό του), ε, συγνώμη , αλλά αυτό το ον δεν ανήκει στην κοινωνία των ανθρώπων, δεν αποτελεί καθρέφτη της "φύσης του καθενός μας που μπορεί να πέσει στα έσχατα".
      Κανείς άνθρωπος δε θα το έκανε αυτό.
      Αυτός που το κάνει αυτό δεν είναι άνθρωπος.

      Η μόνη ένσταση που έχω για την εκτέλεσή του είναι η απειροελάχιστη πιθανότητα του λάθους που, όπως εξήγησα και παραπάνω, ποτέ δεν μπορεί να αποκλειστεί 100%.
      Ούτε συγχώρεση, ούτε κατανόηση ούτε σωφρονισμός.

      Δεν μπορούμε να δικαιολογούμε τα πάντα.
      Ή τουλάχιστον δεν μπορώ εγώ.
      Δεν είμαι τόσο καλός άνθρωπος.
      Και δεν είμαι τόσο "μπροστά" για να αναζητώ τα κίνητρα και τα παιδικά ψυχικά τραύματα του τέρατος.
      Άμα είναι έτσι το "μπροστά", εγώ προτιμώ να 'μαι "πίσω".

      Διαγραφή
    3. Προσωπικά συμφώνησα μόνο με τη συγκεκριμένη φράση του ανώνυμου σχολιαστή, εφόσον δεν μπορούμε εμείς να πάρουμε απόφαση για την αφαίρεση της ζωής ενός άλλου ανθρώπου, με βάση αρχικά τα πολύ σωστά επιχειρηματα που χρησιμοποίησες. Νομίζω όμως ότι είναι απαραίτητη από την άλλη η υπέρβαση του υγιούς ανθρώπου απέναντι σ' ένα διαταραγμένο. Μόνο αυτό.

      Αναφέρθηκα γενικά στην περίπτωση της θανατικής ποινής και τις φιλοσοφικές προεκτάσεις που εγείρει ένα τέτοιο θέμα. Με βάση το θυμικό, όπως λες κι εσύ, φυσικά θα ήθελα να εξολοθρευτούν τέτοια τέρατα! Ξέρεις πόσα υπάρχουν που λειτουργούν βασανιστικά εντελώς βάναυσα κι απάνθρωπα στα παιδιά (και σε όλους τους αδύναμους); Ποιος τους μαζεύει όλους αυτούς που αλωνίζουν στον κόσμο και σπέρνουν την δυστυχία; Μας ενόχλησε μόνο τώρα αυτός επειδή ήταν στον τόπο μας; Θυμηθήκαμε τώρα την θανατική ποινή, ενώ συμβαίνουν καθημερινά άπειρα θλιβερά επάνω στις πλάτες των παιδιών, που η μόνη τιμωρία τους θα ήταν να τους εξαφανίσουν από προσώπου γης; Μικρό παράδειγμα η παιδική πορνεία και κάθε βαναυσότητα που ακολουθεί αυτήν!

      Δεν καταλαβαίνω ειλικρινά για ποιο λόγο θυμώνεις και απαντάς με εμπάθεια τουλάχιστον σ' εμένα! Με ενόχλησε πολύ ο τρόπος σου σαν να μην με γνωρίζεις. Θυμίσου πώς αισθάνθηκες όταν σου το έκαναν τόσες φορές άλλοι εδώ μέσα και μάλιστα γνωστοί. Απορούσες και σε στενοχωρούσε η στάση τους.
      Θα επιθυμούσα να απαντήσεις επίσης χωριστά σε μένα, διότι δεν είπα ότι συμφωνώ απόλυτα με τον ανώνυμο και το σχόλιό μου ήταν ξεχωριστό. Θεωρώ ότι ήταν άκομψος τώρα εκ μέρους σου ο τρόπος που απάντησες συνοπτικά και χωρίς να δώσεις ιδιαίτερη σημασία σε κάθε σχόλιο χωριστά.

      Ακόμα η θέση σου δεν γίνεται εντελώς ξεκάθαρη όταν από τη μία δεν θέλεις τη θανατική ποινή, λέγοντας ότι δεν έχουμε δικαίωμα να αποφασίζουμε για την ζωή κάποιου και από την άλλη ούτε συγχώρεση ούτε κατανόηση ούτε σωφρονισμός. Κάπου έχασα κάτι.

      Κανείς δεν είπε να αναζητήσουμε τα κίνητρα του κάθε εγκληματία ή τέρατος της κοινωνίας, τέτοια πολλά γύρω μας που ακόμα δεν έχουν περάσει σε τέτοιου είδους φρικτές πράξεις, αλλά να είσαι σίγουρος ότι δεν θέλουν πολύ. Μίλησα για προέκταση φιλοσοφική και ηθική της επιβολής θανατικής ποινής, μια και μέσα από όσα υποστηρίζεις δεν την θεωρείς σωστή.
      Επιμένω επίσης ότι υπάρχουν πολλοί γύρω μας που είναι σαν κι αυτόν. Μην είσαι σίγουρος ούτε για σένα, όπως ο καθένας, ανάλογα πώς θα του γυρίσει η βίδα μέσα στην ζωή. Συμβαίνουν ειλικρινά τα πιο απίστευτα, όσο κι αν σου φαίνεται περίεργο.
      Ακόμα δεν καταλαβαίνω γιατί πειράχτηκες τόσο. Κανείς δεν είπε ότι έγραψες άσχετα πράγματα ή ότι δεν με αντιπροσωπεύουν (εμένα τουλάχιστον) όσα αναφέρεις.


      Διαγραφή
    4. "Ακριβώς. Η θανατική ποινή είναι ένα από τα μεγαλύτερα πισωγυρίσματα.
      Κι εγώ κατά καιρούς έχω παρασυρθεί απ' το θυμικό, υποστηρίζοντας θανατικές ποινές, αλλά μετά από λίγο συνέρχομαι..."
      "κατ' αρχάς για το θέμα της ζωής, ι εγώ θα πω περίπου αυτό που είπε και η Άννα.
      Ο άνθρωπος αναπαράγει.
      Αλλά δεν παράγει.
      Ή τουλάχιστον δεν ξέρουμε.
      Ώσπου να μάθουμε, όμως, πρέπει νομίζω να αποδεχθούμε τη μικρότητά μας έναντι του μεγαλείου της Φύσης που (σχεδόν) τα πάντα εν σοφία εποίησε..."
      "Όο για το ζήτημα της σιγουριάς, θα σου πω ότι δεν υπάρχει 100% σιγουριά ποτέ."
      Αυτά είναι δικά σου λόγια από απαντήσεις σε σχόλια παραπάνω.
      Πόσο πολύ διαφορετικά είναι όσα λες από την φράση που υποστήριξα;
      Ο υγιής άνθρωπος επιβάλλεται να είναι πολύ παραπάνω και να αποφεύγει την εκδήλωση παρόμοιων άγριων ενστίκτων, τα οποία μόλις καταδικάζει.
      Όσο για το 100% ισχύει και για το πώς θα εξελχθεί ο καθένας μας στη ζωή. Ποτέ δεν μπορεί κανείς να είναι σίγουρος. Είμαστε τόσο μικροί κι αδύναμοι, μην το ξεχνάς, κι όχι θεοί.

      Διαγραφή
    5. Δεν ενοχλήθηκα από τίποτα.
      Γενικώς δεν ενοχλούμαι από όσα λέγονται εδώ μέσα, παρά μόνο σε ελάχιστες, πολύ ακραίες περιπτώσεις.
      Απλώς απάντησα στο βασικό επιχείρημα που ήταν κοινό και στα δύο σχόλια.

      Και το ξαναλέω: η αντίθεσή μου με τη θανατική ποινή είναι δεδομένη για τους λόγους που είπα παραπάνω.
      Από κει και πέρα, για συγκεκριμένους εγκληματίες θεωρώ ότι δεν υπάρχει ούτε σωφρονισμός ούτε τίποτα.
      Απλώς, ενώ έχω ως άνθρωπος το δικαίωμα να εκφράσω τη γνώμη μου για το αν αξίζει κάποιος να ζει, δεν έχω όμως το δικαίωμα να το αποφασίσω εμπράκτως.
      Και 2ον γιατί δεν μπορεί ποτέ να εκλείψει το απειροελάχιστο ποσοστό πιθανότητας να είναι αθώος κάποιος και επομένως δεν πρέπει να επιβάλλεται μαι μη αναστρέψιμη απόφαση.

      Δεν αναφέρθηκα σε συμπόνιες, κατανοήσεις, συγχωρήσεις και άλλα τέτοια.

      Διαγραφή
    6. Ξέρεις, είναι από τις φορές που η επικοινωνία λίγο χάνεται, αλλά συμβαίνει κι αυτό. Το λέω γιατί απαντάς με τα ίδια ακριβώς λόγια, σαν να μην έχεις διαβάσει τίποτε από τα παραπάνω. Όσες φράσεις σου συγκέντρωσα από σχόλιά σου λένε πολύ περισσότερα, διαφωτιστικά και με πιο ανοιχτό πνεύμα.
      Δεν συμπονάμε, δεν κατανοούμε και δεν συγχωρούμε τερατώδεις πράξεις, γιατί δεν είμαστε θεοί κι αυτό εννοείται, αλλά ας μην θεωρούμε ότι έχουμε το αλάθητο ή θα το έχουμε πάντα. Ο θεός (αν υπάρχει...) ας τους στείλει από εκεί που ήρθαν, αφού δεν φρόντισε να μην φτάσουν να γίνουν έτσι...
      Αν έχεις κάτι άλλο να πεις, θα με ενδιέφερε να το ακούσω.

      Διαγραφή
    7. Σε όσα αποσπάσματα συγκέντρωσες λέω τα ίδια που λέω κι εδώ.
      Πουθενά δεν κάνω καμιά αναφορά σε συγχώρεση κλπ.
      Μα πουθενά.

      Διαγραφή
  11. Εντάξει, καλέ μου Μαζεστίξ. Πράγματι εσύ ποτέ δεν θα έκανες κάποια παρόμοια πράξη. Γιατί η ευθύνη, η αγάπη, η καλή συμπεριφορά είναι πράγματα που διδάσκονται κι εσύ είχες την τύχη να τα έχεις διδαχτεί και μάλλον μέσα από το ζωντανό παράδειγμα κάποιων που σου στάθηκαν με ευθύνη και αγάπη. Είσαι λοιπόν σε πλεονεκτική θέση...
    Και εσύ θα επιλέξεις τη χρήση που θα κάνεις στη θέση αυτή...

    Ο ίδιος ανώνυμος ή ανώνυμη...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ναι, εγώ δε θα έκανα και δε θα κάνω ποτέ κάτι τέτοιο.
      Δεν τίθεται θέμα πλεονεκτικής θέσης.
      Όταν ένα ον φτάνει σε τέτοιο σημείο αντικοινωνικής συμπεριφοράς, τότε θεωρώ ότι δεν μπορεί να λογίζεται ανάμεσα στους ανθρώπους.
      Αν ήμουν θεός, θα τον έστελνα πάραυτα από κει που ρθε.
      Αλλά επειδή δεν είμαι, είμαι αναγκασμένος να τον υποστώ, έστω και στη φυλακή, στο χειρότερο κάτεργο.

      Διαγραφή
  12. ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΣΑΣ ΦΑΝΕΙ ΧΡΗΣΙΜΟ.
    Τεχνολογία και υπερόπλα κατά της ανθρωπότητας
    https://www.youtube.com/watch?v=Pac8NejC7rY

    ΑπάντησηΔιαγραφή