Τετάρτη, 13 Μαΐου 2015

Ο κύκλος των χαμένων φοιτητών


Σήμερα διεξάγονται φοιτητικές εκλογές.
Ένα από τα μεγαλύτερα εκτρώματα της δημοκρατίας.
Και δεν είναι έκτρωμα επειδή γίνονται εκλογές.
Αλλά επειδή γίνονται με τον τρόπο που γίνονται.
Στρατευμένες νεολαίες, στην υπηρεσία του κόμματος.
Του όποιου κόμματος.

Δεν είναι κακό να εκπροσωπούνται οι φοιτητές από ένα ενιαίο συλλογικό όργανο που θα εκφράζει τη φωνή τους.
Όχι μόνο δεν είναι κακό, αλλά είναι πολύ σωστό.
Οι φοιτητές πρέπει να έχουν λόγο στα πανεπιστημιακά δρώμενα και φυσικά δεν μπορούν να το κάνουν αυτό κατά μόνας, παρά μόνο οργανωμένα και θεσμοθετημένα δι' αντιπροσώπευσης.
Επομένως οι φοιτητικές εκλογές ως διαδικασία ανάδειξης των καταλληλότερων για να εκπροσωπούν τη φωνή των φοιτητών είναι πολύ σημαντικές.

Αυτό, όμως, το σημερινό αίσχος των φοιτητικών-κομματιών εκλογών πρέπει να καταργηθεί άμεσα.
Γιατί δηλητηριάζει πολιτικά τη νεολαία.
Τους μισούς τους "μπάζει" στο παιχνίδι των διαπλεκόμενων (όσοι έχουν την παραμικρή γνώση του τί συμβαίνει με τις παρατάξεις των πανεπιστημίων, καταλαβαίνουν πολύ καλά τί εννοώ) και τους άλλους μισούς τους καθιστά απολιτίκ.
Και τα δύο είναι σοβαρότατα φάουλ για τη νεολαία, αλλά και την κοινωνία εν γένει.

Ο κύκλος των χαμένων φοιτητών...

Οι φοιτητές πρέπει να εκλέγουν εκπροσώπους, όχι όμως κόμματα.

Γι 'αυτό υπάρχουν δύο λύσεις:
1) Να καταργηθούν τα διαφορετικά ψηφοδέλτια. Να υπάρχει ένα ενιαίο ψηφοδέλτιο, στο οποίο να μπαίνουν τα ονόματα των υποψηφίων εκπροσώπων των φοιτητών και να ψηφίζονται οι καταλληλότεροι ως πρόσωπα.
Έτσι καταργείται εκ των πραγμάτων η δυνατότητα να υπάρχουν "τραπεζάκια", αφίσες, βρώμικα πάρτυ με χοντρή κονόμα, αμφιλεγόμενες εκδρομές που διοργανώνουν παρατάξεις με ακόμη πιο χοντρή κονόμα, αθρόα χρηματοδότηση από το "κόμμα-μπαμπά", κομματική "γραμμή" στις συνελεύσεις.
Έτσι κρίνονται προσωπικότητες και οι προτάσεις τους για το Πανεπιστήμιο και μόνον.
(και όχι οι θέσεις τους για τα καλύτερα πάρτυ, την καλύτερη εκδρομή, τον καπιταλισμό, τον πόλεμο στο Ιράκ ή τους κορμοράνους του Βοτανικού)

Εδώ που έχουν φτάσει τα πράγματα, θεωρώ ότι αυτή είναι η ενδεδειγμένη λύση.
Εναλλακτικά, όμως, θα μπορούσε να αποτελεί μια κάποια λύση και η παρακάτω.


2) Να υπάρχει η δυνατότητα να υπάρχουν διαφορετικά ψηφοδέλτια. Αλλά υπό τον όρο ότι δε θα υπάρχει κομματικός "μπαμπάς". Αυτό βέβαια μπορεί εύκολα να ελεγχθεί. Από εκεί που μπορούν να ελέγχονται όλα: απ' το χρήμα!
Εάν και εφόσον ελέγχονται τα οικονομικά των όποιων παρατάξεων και είναι απαγορευμένη η σχέση μεταξύ παράταξης και κόμματος, τότε εύκολα μπορεί να φανεί η πηγή χρηματοδότησης της παράταξης.
Εφόσον διαπιστώνεται κάτι τέτοιο, να διαγράφεται αυτή η παράταξη από το σύλλογο των φοιτητών.

Αν δεν υπάρχει κομματική χρηματοδότηση, τότε δεν μπορούν να γίνονται οι μεγαλειώδεις εκδηλώσεις-εκτρώματα, δεν μπορούν να τυπώνονται οι χιλιάδες αφίσες και φυλλάδια, δεν μπορούν να γίνονται οι μεγαλειώδεις τηλεφωνικές κινητοποιήσεις από τα τηλεφωνικά κέντρα που παρέχουν δωρεάν τα γραφεία των κομμάτων, δεν μπορούν να ναυλώνονται τα ταξί που μεταφέρουν δωρεάν τους ψηφοφόρους τη μέρα των φοιτητικών εκλογών.
Με τον αυστηρό έλεγχο της χρηματοδότησης, αντιμετωπίζεται η πηγή της δύναμης των φαύλων παρατάξεων.
(Και όπου φαύλες παρατάξεις, βάλτε ΟΛΕΣ τις παρατάξεις. Ανεξαιρέτως.
Και της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ και του ΚΚΕ και του ΣΥΡΙΖΑ και όλων των άλλων.)

Η αντιμετώπιση της πηγής της δύναμης (σ.σ. χρήμα) σε συνδυασμό με την απαγόρευση των "τραπεζακιών" των παρατάξεων, καθώς και των αφισών και των συναφών εκτρωμάτων, αναγκαστικά θα εξυγιάνει τις φοιτητικές παρατάξεις. Αν όχι ολοκληρωτικά, τουλάχιστον σε μεγάλο βαθμό.
Και έτσι θα είναι σε θέση να επιτελέσουν το ρόλο τους.

Θαυμάστε κατάσταση! Εδώ κάποτε σπούδαζα...
Δεν έχει αλλάξει σχεδόν τίποτα από τότε.
Αφίσες που ξεκινούν απ' τον 9ο όροφο και φτάνουν στον... 3ο!
Και πείτε μου: πρέπει να τελειώνει αυτό το αίσχος κάποτε ή όχι;

Εδώ βέβαια να σημειώσουμε κάτι σημαντικό.
Σε περίπτωση που υπάρχουν παρατάξεις, σίγουρα θα υπάρχει πολιτικό χρώμα. Αλλά αυτό δεν είναι κακό. Τουναντίον θα έλεγα.
Ο φοιτητής πρέπει να είναι πολιτικοποιημένος.
Και η θέση απέναντι σε κάθε μεγάλο ή μικρό ζήτημα που αφορά το πανεπιστήμιο έχει εκ των πραγμάτων πολιτικό χρώμα. (π.χ. σίτιση, στέγαση φοιτητών)
Άλλο όμως είναι να έχει μια φοιτητική παράταξη πολιτικό χρώμα και άλλο να αποτελεί κομματικό όργανο.
Αν κοπεί ο ομφάλιος λώρος της χρηματοδότησης, τότε μπορούν να αντιμετωπιστούν πολλές από τις παθογένειες του εκτρώματος των κομματικών "φοιτητικών" παρατάξεων.

Το Πανεπιστήμιο από όμηρος των διαπλεκόμενων συμφερόντων των παρατάξεων-εκτρωμάτων, του σάπιου ακαδημαϊκού κυκλώματος, των ασύδοτων ροπαλοφόρων-κρανοφόρων και των χρησίμων ηλιθίων μεσολαβητών και εξυπηρετητών, πρέπει να καταστεί κέντρο επιστημονικής έρευνας, προετοιμασίας νέων επιστημόνων, χώρος παραγωγής νέων ιδεών και κριτικής των παλαιών.

Η κάθαρση μιας χώρας δεν περνά απλώς απ' την Παιδεία.
Ξεκινά από την Παιδεία.

15 σχόλια:

  1. Θα συμφωνήσω πολύ (μα πολύ) με το κλείσιμο σου!

    4 χρόνια φοιτήτρια δεν ψήφισα , δεν ασχολήθηκα καθόλου Μαζ! Ντροπή μου; Αλλά από τότε είχα μια απαξίωση για τον φανατισμό στην πολιτική!


    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δεν είναι ντροπή να μην ασχοληθεί κάποιος.
      Σώζει την αξιοπρέπειά του.

      Ούτε βέβαια είναι ντροπή να ασχοληθεί.
      Ντροπή είναι να ασχοληθεί και να μη τα μουτζώσει όλα.

      Εγώ ασχολήθηκα, είδα από μέσα πώς λειτουργεί το σύστημα-κύκλωμα και τα σιχάθηκα όλα στο 3ο έτος, όταν μου δόθηκε η ευκαιρία να "χωθώ" για τα καλά, αλλά αρνήθηκα και τα παράτησα.
      Δεν μπορούσα να συμβιβαστώ με αυτά που γίνονταν και αισθανόμουν πως δεν είχα τη δύναμη για να τ' αλλάξω, οπότε αποχώρησα.

      Πάντως θεωρώ ότι κέρδισα πάρα πολλά απ' αυτήν την ενασχόλησή μου μ' αυτά τότε, αφού έμαθα πώς παίζεται το παιχνίδι και έκτοτε δεν έτρεφα αυταπάτες για το πώς παίζεται το παιχνίδι.
      Βέβαια, πολλοί απ' αυτούς που ξεκινήσαμε τότε μαζί, ενώ λέγαμε τα ίδια στην αρχή, αυτοί στη συνέχεια αποφάσισαν "να κάνουν το μαλάκα" και να προσφέρουν τον εαυτό τους σ' αυτή τη σαπίλα.
      Έτσι,αφομοιώθηκαν με τον καιρό και κάποιοι εξ αυτών χώθηκαν για τα καλά.

      Κι όλα αυτά γιατί;
      Για μια χούφτα αγαπούλες με την εξουσία...

      Εμένα, σου λέω, δε με αντέχανε.
      Δε συμμεριζόμουν την εχθρότητα και τον φανατισμό που έτρεφαν για τις άλλες παρατάξεις ή και ενδοπαραταξιακά.
      Εγώ έπινα καφεδάρες στο κυλικείο με τους αντιπάλους, γιατί νταλαβεριζόμουν περισσότερο με κορίτσια των "αντιπάλων".
      (στη συνέχεια διαπίστωσα ότι και ο φανατισμός των άλλων ήταν ψεύτικος,αφού είχα βρεθεί κάποιες φορές σε μπουζούκια και κλαμπάκια που οι ηγετικές ομάδες των παρατάξεων πίνανε στην υγειά των κορόιδων.
      Τα πανέρια πηγαίνανε σύννεφο και... κανένας φανατισμός δεν υπήρχε, πέραν του φανατισμού για τον Αντύπα και τον Καρρά...
      Αλλά όλα αυτά συνέβαιναν τη νύχτα, εν αγνοία των κορόιδων.
      Τη μέρα υπήρχε "εχθρότητα".

      Ε κι εγώ, όπως καταλαβαίνεις, έκανα τον Μαυρογιαλούρο.
      Μάζευα τους απολιτίκ και τους ζήταγα να μουτζώνουμε μαζί.
      ("Του την έριξα κι εγώ")

      Διαγραφή
    2. Καλέ! Ούτε ιστορίες της νύχτας να μου ξεδίπλωνες!
      Η εξουσία αρχηγέ είναι το χειρότερο ναρκωτικό! Έχω δει καλά ανθρωπάκια που πήραν μια καρέκλα μετά ....σαπίλα! Ανοσία έχουν για μένα μόνο όσοι είναι ρομαντικοί στη ψυχή.
      Εσύ τι λες;

      Διαγραφή
    3. Το τί ιστορίες της νύχτας, έχω να ξεδιπλώσω... δε λέγεται!
      Αλλά δε μου 'ρχονται μόνα τους.
      Στα σχόλια μόνο μου 'ρχονται οι αναμνήσεις απ' τις τουρνέ μου στη νύχτα.

      Κοίταξε, ο ρομαντισμός δεν είναι καλός σύμβουλος, διότι έχει δύο κακές καταλήξεις: είτε θα "δον-κιχωτίζεις" αιωνίως κυνηγώντας ανεμόμυλους είτε θα έρθει μια μέρα που θα κουραστείς, θα τα κάνεις όλα τούμπα και θα φτάσεις στο άλλο άκρο: θα γίνεις κυνικός.
      Καλύτερος είναι ο "αξιώδης ρεαλισμός".
      (δική μου έννοια- βαρουφακίζω ώρες-ώρες...)

      Αυτά τα καλά ανθρωπάκια, που λες, στην αρχή πιθανότατα ήταν υπερβολικά ρομαντικά και στη συνέχεια μάλλον γύρισαν μέσα τους όλα "τούμπα" και πέρασαν χωρίς να το καταλάβουν στον κυνισμό.
      Γι' αυτό είμαι εναντίον του ρομαντισμού: γιατί πιο συχνά έχει αυτό το αποτέλεσμα.
      Κι αυτοί άνθρωποι σαν όλους μας είναι. Δεν είναι τέρατα. Αλλά χάσανε τη μπάλα.

      Εγώ δεν ήμουν ποτέ πολύ ρομαντικός.
      Ήξερα από πριν δέκα πράγματα που συνέβαιναν και γι' αυτό ήμουν πάντοτε επιφυλακτικός.
      Επιχείρησα λοιπόν ένα μίνι "πραξικόπημα" των νέων έναντι των δεινοσαύρων του συνδικαλισμού, αλλά δε μου βγήκε, αφού ξεκινήσαμε πολλοί και τελικά κατέληξα... μόνος!
      (άντε με καναδυό άλλους)
      Ε, εκεί λες "α στο διάολο"

      Αυτοί που τελικά μείνανε πίσω ήταν καλά ανθρωπάκια κι αυτοί,αλλά ένιωθαν μικροί να τα βάλουν με ένα σύστημα σκληρό και προτίμησαν τον άλλο δρόμο...

      Διαγραφή
  2. Μαζεστίξ, πιστεύω ότι εκείνοι οι φοιτητές που είναι, όχι πολιτικοποιημένοι, αλλά μόνο κομματικοποιημένοι, είναι εκείνοι που έχουν "φύγει" (στα 18) από ένα σπίτι, όπου σε μεγάλο βαθμό, τα μέλη της οικογένειας, όχι μόνο είναι κομματικοποιημένα, αλλά θεωρούν ότι μόνο έτσι υπάρχει μέλλον για τα παιδιά τους, όπως προφανώς υπήρξε και για εκείνους. Είναι εκείνες οι οικογένειες που τρέχουν πίσω από παρατρεχάμενους, ως εν δυνάμει παρατρεχάμενοι και οι ίδιοι. Και ναι, όσο κι αν φαντάζει κουλό, ακόμα και σήμερα δεν το βάζουν κάτω. Είναι ένας άλλος κόσμος, αλλά δυστυχώς υπάρχει. Εξαιρώ τους φοιτητές κάποιων αριστερίστικων συνδυασμών. Κάπως ανάλογα, προέρχονται κι εκείνοι από κολλημένους με τη μπάλα γονείς. Το κακό είναι ότι κάπως έτσι θα πάει κι εκείνων των παιδιών η ζωή τους. Επανάληψη χωρίς φαντασία. Μια παράμετρο πρόσθεσα, παράλληλα με την δική σου σεβαστή άποψη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μεγάλο μέρος των ενταγμένων σε παρατάξεις, εντάχθηκαν την πρώτη μέρα.
      Πήγαν δηλαδή οικειοθελώς σε μια παράταξη και προσέφεραν τον εαυτό τους στη διάθεση του κόμματος.
      Προσδοκώντας, φυσικά, κάποιο όφελος.
      (το οποίο όμως στην πραγματικότητα δεν υπάρχει στις περισσότερες περιπτώσεις. Φρούδες ελπίδες)
      Σ' αυτές τις περιπτώσεις είναι φανερό ότι οι γονείς είναι που σπρώχνουν τα παιδιά σ' αυτά.

      Υπάρχουν βέβαια κι οι πρωτοετείς που "ψαρεύονται" από τους παλιούς σε εγγραφές, συνελεύσεις, κυλικεία και γραμματείες.
      Έχω ζήσει τραγελαφικές καταστάσεις, όπου οι "παλιοί" ρίχνουν γκόμενες πλάι στο "ψάρι", τον βγάζουν για καφεδάκια για να γλυκαθεί, τον πάνε και σε μαζώξεις με κρασάκι με στοχευμένες παρέες, για να νιώσει πως "εδώ θα περάσει καλά" και έτσι μετά από λίγο το "ψάρι" δέχεται να μπει σε ψηφοδέλτιο, να πάει σε εκδηλώσεις και τα τοιαύτα.

      Στα αγόρια ρίχνανε δίπλα γκόμενες και στα κορίτσια γκόμενους.
      Βάζανε μπρος τη γοητεία τους, για μερικά "ψηφοδέλτια"...
      Και καμιά φορά, άμα το "ψαράκι" ήταν ομορφούλικο, μπορεί να έπεφτε και κάνα πήδημα- "πίνουμε που πίνουμε το καφεδάκι, ας κάνουμε και κάτι χρήσιμο".

      Διότι ισχυρότερο κίνητρο για ένα φοιτητή ο απ' το πήδημα και την καλή παρέα δεν υπάρχει...
      Και καλώς τα 'χει αυτά στο μυαλό του ο φοιτητής, βέβαια.
      Αλλά τον εκμεταλλεύονται τα "κοράκια" και τον παίζουν στα δάχτυλα...

      Διαγραφή
  3. Πολύ σωστό το άρθρο, και θα σταθώ σε μια φράση σου:

    "Τους μισούς τους "μπάζει" στο παιχνίδι των διαπλεκόμενων (όσοι έχουν την παραμικρή γνώση του τί συμβαίνει με τις παρατάξεις των πανεπιστημίων, καταλαβαίνουν πολύ καλά τί εννοώ) και τους άλλους μισούς τους καθιστά απολιτίκ."

    Αυτό ακριβώς θέλουν οι παρατάξεις, δηλαδή τα κόμματα ουσιαστικά, γιατί καλύπτουν και τις δυο όψεις του νομίσματος. Απ' τη μια βρίσκεις καινούρια πρόβατα που θα κάνουν τις κλασσικές λαμογιές και απ' την άλλη αυτοί που σιχαίνονται όλη αυτή την κατάσταση (όπως εγώ πχ) και αποφεύγουν αυτές τις καταστάσεις όπως ο διάολος το λιβάνι, οθώντας τους προς το κλασσικό "όλοι είναι το ίδιο" που και αυτό βοηθάει το καθεστώς... Πάντως, γνωρίζοντας πως έχει η κατάσταση, δηλώνω υπερήφανος που δεν πήγα ποτέ να ψηφίσω στα πέντε χρόνια που σπουδάζω. Να γίνουν οι αλλαγές που πρέπει και θα πήγαινα (γιατί τελειώνω σε λίγους μήνες) πρώτος-πρώτος...

    ΥΓ1: Υπάρχει μια φήμη ότι στη Ρόδο βρέθηκε φάκελος της ΔΑΠ στον οποίο υπήρχαν τα στοιχεία των εκεί φοιτητών, συν τηλέφωνα, σεξουαλικές προτιμήσεις και δουλειές γονέων (!) Το λέω με μεγάλη επιφύλαξη, αλλά αν ισχύει μιλάμε για σκανδαλάρα...

    ΥΓ2: Που βρήκες βρε τις φωτογραφίες απ' τη σχολή μου? (Τρίτη φωτό, σχολή Γεωγραφίας στη Μυτιλήνη) Εκτός των άλλων, εμ βρωμίζουν τη σχολή με τις αφίσες και τα γκράφιτι εκατέρωθεν, εμ δεν τα καθαρίζουν κιόλας όταν τελειώνει το πανηγυράκι, και τα αφήνουν στο έλεος του Θεού... Αηδία πραγματικά...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Οι παρατάξεις δεν απευθύνονται σε όλους.
      Απευθύνονται σε ενα μέρος του κοινού.
      όπως και ο συνδικαλισμός εν γένει.
      Απευθύνονται στους "δεδομένους", για να είναι πάντα ελεγχόμενα τα ποσοστά.
      Δες πως , ό,τι κι αν αλλάζει στην κοινωνία, στα συνδικάτα και στις φοιτητικές εκλογές δεν αλλάζει σχεδόν καθόλου η δύναμη των παρατάξεων.
      Με τον τρόπο τους αφήνουν απ' έξω τους μισούς που είναι ανεξέλεγκτοι κομματικά και παραταξιακά και μένουν να παίζουν με τους άλους μισούς που είναι "μετρημένα κουκιά".
      Έτσι, ο καθένας ξέρει πολύ καλά το ρόλο του.

      Και, δυστυχώς θα σου πω ότι ενώ δεν είναι όλοι ίδιοι, τελικά σχεδόν όλοι τα ίδια κάνουν.
      Σε καταπίνει το σύστημα εκεί μέσα.
      Και μάλιστα ο καθένας από κάθε παράταξη εκεί ανακαλύπτει την εξουσιαστική του ψυχοσύνθεση.
      Να δεις οι τάχα μου αντισυστημικοί, τί εξουσιαστές γίνονται μόλις νιώσουν ότι κάπου έχουν τη δύναμη... να δεις να φρίξεις!
      Να δεις ύφος δικτατορίσκων στη μάπα Δαπιτών, Πασπιτών, Εαακιτών και Κνιτών...
      Να δεις κάτι "ορθολογιστές" και κάτι "επαναστάτες" που είναι να τους βάλεις κάτω, να τους σφαλιαρίζεις μέχρι να συνέλθουν.


      ΥΓ.: Δεν ήξερα ότι εκείνη η φωτογραφία είναι της σχολής σου.
      Στο Γκούγκλη βρήκα όλες τις φωτογραφίες.

      Διαγραφή
  4. Σήμερα είσαι λαλίστατος μέσα στα σχόλια. Μάλλον είχες ανάγκη να πεις πολύ περισσότερα πάνω στο θέμα από όσα έγραψες στο κείμενο.

    Ούτε εγώ θεωρώ τον εαυτό μου πολύ ρομαντική σε αυτά τα θέματα, όπως λες κι εσύ παραπάνω σε σχόλιό σου στην Αριστέα, μόνο στον έρωτα μού προκύπτει κι όχι πάντα. Ναι, και σε θέματα διάφορα που έχουν να κάνουν με τον άνθρωπο και τις αξίες της ζωής. Σχετικά με το φοιτητικό συνδικαλισμό γνώριζα μερικά πράγματα από νωρίς, οπότε δεν αναμείχθηκα ενεργά εντελώς. Πάντα παρακολουθούσα τις εξελίξεις και δεν απείχα από πουθενά, όμως είχα καταλάβει τι παιζόταν, γιατί με είχαν προετοιμάσει λίγο παλαιότεροι φίλοι φοιτητές. Ήμουν και από τα καλά ανθρωπάκια, όπως λες κι εσύ και δεν ήθελα με τίποτα να αλλοτριωθώ.

    Ως εργαζόμενη τα πρώτα χρόνια προσπάθησα με μία ομάδα να προβάλλουμε ένα άλλο σύστημα συνδικαλισμού χωρίς κομματικές παρεμβολές, όμως κάποια μέλη θέλησαν να βάλουν υποψηφιότητα παίρνοντας γραμμή από κάπου αριστερά, ενώ είχαμε συμφωνήσει ότι προχωράμε χωρίς τέτοια δεκανίκια. Εκεί τα πήρα στο κεφάλι και αποχώρησα όσο κι αν επέμεναν να παραμείνω, διότι με είχαν χαρακτηρίσει ως βαρόμετρο σχετικά με τις διαθέσεις του κόσμου. Εκεί έληξε και η προσπάθεια συμμετοχής μου στον πιο ενεργό συνδικαλισμό. Μπούρδες πιπεράτες...
    Δεν απουσιάζω από πουθενά, αλλά προτιμώ ελεύθερα και παραμένοντας αυτή που είμαι.

    Όσον αφορά στις προτάσεις που παραθέτεις στο κείμενό σου, θα επέλεγα την πρώτη και μόνο έτσι θα γίνει η διαφορά, όλα τα άλλα θα καταλήξουν σε μία από τα ίδια θεωρώ. Αυτό για να γίνει θέλει πολλή προετοιμασία μην σου πω και από το δημοτικό ακόμα. Ξέρεις εδώ και πολλά χρόνια (μόνο τα πρώτα χρόνια έπραττα διαφορετικά) δεν κάνω εκλογές στις μεγάλες τάξεις του δημοτικού, κυρίως στην έκτη τάξη γινόταν, προκειμένου να μαθαίνουν και αυτή τη διαδικασία μέσα από την πράξη. Το εξηγώ και στα παιδιά γιατί το κάνω. Λειτουργούν όλοι σαν μία ομάδα και βγάζουν αντιπροσώπους κάθε φορά άλλους, οι οποίοι θα μεταφέρουν τα αιτήματά τους προς τα έξω ή θα συντονίζουν κάθε φορά τις συζητήσεις με τη βοήθεια τη δική μου βέβαια αρχικά.
    Αυτά.

    υ.γ.
    Μου αρέσει που σχολίασα εσένα για τη λογοδιάρροια που σε έχει πιάσει εδώ, ενώ εγώ δεν πάω πίσω...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Βλέπεις που λέω πως πολλές φορές τα σχόλια είναι το ζουμί;
      Το κείμενο είναι απλώς η αφορμή.
      Θέτει το ζήτημα.

      Και είναι τέτοιο το θέμα, που εύκολα αρχίζει ο καθένας από μας να εξιστορεί καταστάσεις συνδικαλισμού, που είναι όχι για φάπες αλλά για κλωτσιές.

      Είναι πλέον δεδομένο ότι ό,τι καινούριο και να πάει να χτίσει κανείς, αυτό θα οδηγηθεί στην αποτυχία.
      Είτε λόγω εσωτερικών προβλημάτων (όπως αυτό που είπες) είτε λόγω απομόνωσης, κούρασης κλπ.
      Τελικά αντιλαμβάνεσαι πως τα πράγματα είναι έτσι και δεν αλλάζουν και, αν έχεις ακόμη όρεξη, προσπαθείς να τα διορθώσεις όσο γίνεται.

      Τέλος, μια και το ανέφερες, θεωρώ τεράστια σαχλαμάρα τις εκλογές στο σχολείο.
      Δεν είναι μάθημα δημοκρατίας.
      Είναι απλώς μια διαδικασία, όπου οι μισοί θα νιώσουν πιο σημαντικοί απ'ό,τι ειναι και οι άλλοι μισοί θα γίνουν κομπλεξικοί.
      Κάποιες υπερβολές του σοσιαλιστικού παρελθόντος πρέπει να εκλείψουν.

      Διαγραφή
  5. Καλε που πηγε το σχολιο μου;;;;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δεν ξέρω. Έψαξα και στα "ανεπιθύμητα"μήπως πετάχτηκε κατά λάθος, αλλά δεν βρήκα τίποτα...

      Μπορείς να το ξαναγράψεις;

      Διαγραφή
  6. Μπράβο και πάλι μπράβο! Και νόμιζα πως είμαι ο μόνος μου γράφω έτσι για τα κόμματα!
    Μπορείς, αν θες και μπορείς, να δεις τις απόψεις μου για τα κόμματα, στο stigmiotupa.blogspot.gr, αύριο από τις 16:00!
    Και πάλι μπράβο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Τα κόμματα είναι καλά, στο βαθμό που δεν δηλητηριάζουν τον κόσμο.
      Αλλά βέβαια, στα πανεπιστήμια είναι εξ ορισμού κακό να υφίστανται υποκαταταστήματα κομμάτων.
      Άλλο φοιτητικές παρατάξεις και άλλα κομματικά παραμάγαζα.

      Διαγραφή
    2. Συμφωνώ απολύτως!
      Απλώς εμείς οι φοιτητές, αποκαλούμε τις παρατάξεις, "κόμματα"!
      Αφού τέτοια η συμβολή τους στις σχολές...

      Διαγραφή