Τετάρτη, 4 Μαρτίου 2015

Βαγγέλη, οι "νταήδες" φοβούνται μόνο μήπως δεν τους φοβάσαι


 
Ο Βαγγέλης είναι ο διπλανός σου στο σχολείο που, όταν οι "δυνατοί" τον λιντσάριζαν με λόγια και έργα, εσύ αναρωτιόσουν από μέσα σου αν είναι καλύτερα να τον υπερασπιστείς (μάλλον όχι) ή (το πιθανότερο) να κάνεις το μαλάκα, για να μη σε βάλουν κι εσένα στο στόχαστρο οι "νταήδες".
Ο Βαγγέλης είναι ο διπλανός σου στο σχολείο που, όταν κάποτε ένιωσες κι εσύ δυνατός υπό την προστασία των "δυνατών", του έκανες κι εσύ τον νταή. Μπας και φανείς πιο σημαντικός...
Ο Βαγγέλης είναι ο διπλανός σου στο γραφείο που αρέσκεται ο προϊστάμενος να βρίζει και να λοιδορεί, γιατί ξέρει ότι δε θα του βγάλει ποτέ γλώσσα.
Ο Βαγγέλης είναι ο φίλος σου που ποτε δεν υπερασπίστηκες όταν τον έκανε "ρόμπα" μπροστά σε γνωστούς και αγνώστους ο "έξυπνος" της παρέας.
Ο Βαγγέλης είναι ο αδερφός σου που ποτέ δεν υπερασπίστηκες μπροστά στους δεσποτικούς γονείς σου.
Ο Βαγγέλης είναι ο εαυτός σου που προσπαθείς να τον κρύβεις πολύ καλά κάτω απ' το χαλί της δημόσιας εικόνας σου.

Ναι, είσαι κι εσύ Βαγγέλης.
Έχεις νιώσει πολλές φορές όπως ο Βαγγέλης.

Πολλές φορές ένιωσες πως σε ταπείνωσαν, μα δεν έβγαλες κιχ.
Κι ας έβραζες από μέσα σου.
Δεν έβγαλες κιχ γιατί φοβήθηκες να ορθώσεις το ανάστημά σου σε κάποιους.
Σε κάποιους που για κάποιο ακατανόητο λόγο θεώρησες πως είναι πιο δυνατοί ή πιο σημαντικοί από σένα.


Έχεις νιώσει κι εσύ πολλές φορές όπως ο Βαγγέλης.
Όταν κάποιος, για να κάνει τον έξυπνο, σε χτύπησε εκεί που πονούσες.
Είτε σε κάποια αδυναμία στην εμφάνισή σου είτε σε κάποια ιδιαίτερη συμπεριφορά σου είτε σε κάποιο "ευάλωτο" στοιχείο του χαρακτήρα σου είτε σε κάποια "αμαρτία" του παρελθόντος σου.
Εκεί που πονούσες σε χτύπησε.
Και το 'κανε δημόσια.
Κι εσύ για καιρό σιωπούσες, παρακαλώντας τη μοίρα σου να μην ξανασυμβεί.
Παρακαλούσες να βρουν άλλον "Βαγγέλη" και να σε αφήσουν ήσυχο.

Και ίσως κάποια φορά δεν άντεξες και "έσπασες".
Και ίσως επιτέθηκες σε όλους ψάχνοντας το δίκιο σου.
Μα το δίκιο σου κανείς δεν το υποστήριξε.
Γιατί όλοι θέλουν να είναι με τους δυνατούς.
Γιατί όλοι έχουν ένα Βαγγέλη μέσα τους.
Κι ας κάνουν τους νταήδες.

Κάνε ένα πείραμα κι εσύ, "Βαγγέλη" και κάθε "Βαγγέλη".
Τρομοκράτησε τους τρομοκράτες σου!
Και θα δεις ότι στην πραγματικότητα εκείνοι είναι πιο αδύναμοι από σένα.
Θα δεις πως αυτοί υποδύονται τους νταήδες, από άμυνα.
Για να μη φανεί πόσο αδύναμοι είναι στην πραγματικότητα.


Όλοι είμαστε και νταήδες και αδύναμοι.
Όλοι έχουμε και τα δύο αυτά στοιχεία μέσα μας
Αλλά υποδυόμαστε ένα ρόλο κάθε φορά, ανάλογα με την περίσταση και το περιβάλλον.
Πολλές φορές, αυτός που είναι "νταής" εδώ... είναι "αδύναμος" αλλού!

Και υποδυόμαστε κάθε φορά το ρόλο που πιστεύουμε πως οι άλλοι θα αποδεχτούν για μας.
Υποδυόμαστε το ρόλο που ταιριάζει στο πώς νομίζουμε πως μας βλέπουν οι άλλοι.

Γι' αυτό, "Βαγγέλη" μου το μόνο που χρειάζεται είναι να μη νιώθεις ότι είσαι κατώτερος από κάποιον άλλον.
Ύψωσε το ανάστημά σου απέναντί τους!
Αυτοί δε φοβούνται το μέγεθος του αναστήματός σου.
Φοβούνται μόνο την πρόθεσή σου να το σηκώσεις.
Αυτό τους φτάνει για να σε φοβηθούν.
Ορίστε! Βλέπεις πόσο αδύναμοι είναι;

Το να 'σαι θύμα δεν είναι μόνο κατάσταση, αλλά και επιλογή.
Ύψωσε το βλέμμα σου, αντίκρυσε κατάματα τους "νταήδες" και μην τους σέβεσαι.
Τρέμουν στην ιδέα μήπως καταλάβεις πως δεν έχεις ανάγκη την αποδοχή τους. 
Αυτοί σε 2-3 χρόνια, θα 'ναι κάτι αποτυχημενα ρεμάλια, που θα αναπολούν τα χρόνια που "περνούσε η μπογιά τους".
Εσύ θα είσαι κάτι καλύτερο σίγουρα.
Αλλά μην περιμένεις.
Μην τους χαρίσεις κι αυτά τα 2-3 χρόνια. Δικά σου είναι. Δεν αξίζει κανείς να σ' τα μαυρίσει.

Τη δύναμή τους την αντλούν από το φόβο σου και μόνο.
Γι' αυτό αφαίρεσε τη δύναμή τους.
Δηλαδή, πάψε να τους φοβάσαι.

Κανείς δε σε καβαλά στην πλάτη, αν εσύ πρώτα δε σκύψεις...


ΥΓ.: Θα μοιραστώ μαζί σου μια προσωπική μου εμπειρία απ' τα χρόνια του σχολείου.
Πρώτη μέρα σχολείου, θυμάμαι, πρωτάκι εγώ, είχα την ατυχία να περάσω δίπλα από την παρέα των "νταήδων".
Αυτοί έψαχναν "πρωτάκι" να κάνουν τσαμπουκάδες και να "παίξουν" μαζί του.
Ήταν κάτι πρεζόνια και νεοσύλλεκτοι τότε της "θύρας 7" (σ.σ.: χουλιγκάνοι του Ολυμπιακού).
Μου την "έπεσαν" με προσβολές και πειράγματα. Εγώ τους απαίτησα να το κόψουν, αλλά αυτοί φυσικά συνέχισαν. Μάλιστα, ενώ κάποιοι φορούσαν κόκκινες μπλούζες χουλιγκανο-συνδέσμων, με ρώτησαν απειλιτικά και τί ομάδα ήμουν κι εγώ τους απάντησα επιδεικτικά "Παναθηναϊκός" - έτσι, μη με περάσουν και για κότα...

Εγώ όμως έχοντας συναίσθηση πως, αν κιοτέψω μια φορά, θα το πληρώνω μονίμως, πήγα και πούλησα τσαμπουκά, αν και πρωτάκι, και προκάλεσα σε ξύλο μια παρέα 6-7 ατόμων φανερά μεγαλύτερων από μένα.
Αρχικά αιφνιδιάστηκαν αλλά, μόλις κατάλαβαν ότι το εννοούσα, πράγματι σηκώθηκαν κάποιοι εξ αυτών και πλακωθήκαμε.
Τις έφαγα, είναι η αλήθεια, αφού ήμουν και μόνος και μικρότερος, αλλά έκτοτε δε μου ξαναμίλησε κανείς τους. Ούτε με ξαναπείραξε.
Γιατί είδαν ότι δεν τους φοβομουν και τους είχα ολότελα γραμμένους.
Έφαγα δυο τρεις μπουνιές παραπάνω πρώτη μέρα, αλλά μετά πέρασα τρία χρόνια όμορφα και περήφανα.

Κάποια άλλα παιδιά της τάξης μου, όμως, προσπαθώντας να τα έχουν καλά μαζί τους, τους "έγλειφαν", εξασφαλίζοντας τάχα την ψευδεπίγραφη προστασία τους, με αποτέλεσμα να γίνονται εκείνα τα παιδιά αντικείμενα χλευασμού, όποτε οι "νταήδες" ήθελαν να "παίξουν" και δεν είχαν κανέναν άλλον... εύκαιρο

Κατάλαβες τον τρόπο, Βαγγέλη;
Δε φοβούνται μην τους δείρεις.
Φοβούνται πιο πολύ μήπως δεν τους φοβάσαι.
Αυτό να κάνεις λοιπόν.
Να τους φοβίσεις με το να μην τους φοβάσαι.

 

41 σχόλια:

  1. τα παιδια οσο καλα μπορει να ειναι αλλο τοσο σκληρα μπορουν να γινουν. οταν ομως μιλαμε για μεγαλα πια παιδια εκει σηκωνω τα χερια ψηλα. απορω πως ειναι δυνατον να συμπεριφερονται ετσι.
    οχι αλλα θυματα απο αυτου του ειδους τη βια!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Όταν ήμουν στο Πανεπιστήμιο, είχα διαβάσει σε κάποιο βιβλίο Παιδαγωγικής ότι τα παιδιά του δημοτικού είναι η πιο σκληρή μικροκοινωνία μέσα στο σύνολο της κοινωνίας.
      Τότε μου είχε φανεί υπερβολικό.
      Από τότε έχουν περάσει αρκετά χρόνια, αλλά κάθε χρόνος που περνάει, η παρατήρηση επιβεβαιώνει ολοένα και περισσότερο εκείνη την παράδοξη αλήθεια.

      Διαγραφή
  2. Έτσι είναι όπως τα λες Μαζεστίξ, αλλά τα κατάλοιπα και το οικογενειακό περιβάλλον, σαφώς και παίζουν μεγάλο ρόλο στον τρόπο που ο καθένας από εμάς, αντιμετωπίζει κάθε δυσκολία. Ας πούμε, στη ψυχολογία, αναφέρεται πως, ο άνθρωπός επιλέγει (συνειδητά ή όχι), ως ενήλικας, εκείνες τις συμπεριφορές των ανθρώπων, που του "θυμίζουν" το οικογενειακό περιβάλλον, ακριβώς επειδή αυτό το μοντέλο, τού είναι πιο οικείο κι έχει την ψευδαίσθηση πως μπορεί να το αντιμετωπίσει ή...ότι δεν θα χρειαστεί να φερθεί διαφορετικά, από ο,τι έχει μάθει, ως εκείνη τη στιγμή... Είναι κι αυτή μια σημαντική παράμετρος νομίζω.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Τεράστιο ρόλο παίζει η οικογένεια.
      γιατί τελικά γινόμαστε ό,τι πλάθει η οικογένειά μας.
      Για να το πω λίγο.... μπακάλικα, θεωρώ πως το 70% του χαρακτήρα οφείλεται στην αγωγή από την οικογένεια.
      Και για τους λόγους που λες κι εσύ και για πολλούς άλλους, που δεν είναι της παρούσης να αναλύσουμε.

      Εγώ αναφέρομαι στο επόμενο στάδιο, μετά τη διαμόρφωση από την οικογένεια.
      Στο πώς είναι καλύτερο, κατά την υποκειμενική μου γνώμη και την εμπειρία μου από αυτά τα ζητήματα, να αντιμετωπίσει αυτές τις καταστάσεις.

      Διαγραφή
  3. Ναι, ναι, ναι! (οκ ακούστηκε λίγο πρόστυχο αυτό☺)
    "Το να 'σαι θύμα δεν είναι μόνο κατάσταση, αλλά και επιλογή"
    Πες τα αρχηγέ!!!!

    Όλοι αυτοί οι νταήδες, μικροί και μεγάλοι πατούν στη διαφορά δυναμικού.
    Το θέμα είναι τι νομίζεις εσύ για τον εαυτό σου...Πού τον τοποθετείς!
    Εκεί δα πετάγεται ΚΑΙ ο ρόλος της οικογένειας: πόσο έχει μεγαλώσει παιδιά που πιστεύουν στις ικανότητες τους.
    Γιατί και οι δυο πλευρές (θύτη και θύματος) είναι απόρροια ελλιπής διαπαιδαγώγησης ! Ε αρχηγέ μου;

    ( παναθηναϊκός έ; μα και σε αυτό συμφωνούμε ρε παιδί μου;)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Το κατά πόσο η οκιογένεια έχει μεγαλώσει παιδιά που πιστεύουν στις ικανότητές τους είναι ένα κεντρικό ζήτημα, το οποίο έχει μεγάλη έκταση αι πιάνει ιδεολογία, θρησκεία, επάγγελμα γονιών κλπ.
      Δηλαδή ένα παιδί που χει μεγαλώσει σ' ένα περιβάλλον γονιών που γλείφουν τα @@ του βουλευτή τους για να τους κάνει ρουσφέτια, φυσιολογικά θα ακταλήξει να γλείφει ι αυτό τα @@ του δυνατού του σχολείου του, απλώς για να νιώσει προστατευμένος.
      Η μετάδοση της ηθικής αρετής διεξάγεται, μεταξύ άλλων, και με τον παραδειγματισμό.
      Όταν παρατηρείς πως η οσφυοκαμψία επιβραβεύεται, τότε τη χρησιμοποιείς.
      Όταν συνηθίζεις να μαθαίνεις πως πρέπει να φοβάσαι τους δυνατούς, τότε σκύβεις το κεφάλι μπροστά σ' αυτούς που -νομίζεις ότι- είναι δυνατοί.

      Η ελλιπής (ή στρεβλή) διαπαιδαγώγηση λοιπόν είναι το κεντιρκό ζήτημα.
      Και αναφέρθηκα στην πλευρά του θύματος, διότι για τους θύτες έχουν ειπωθεί -νομίζω- τα πάντα.
      Επομένως, και επειδή δεν μπορούμε να παραιτηθούμε, ας περάσουμε καισ την ηθική... αυτομόρφωση!
      Δηλαδή, ό,τι ηθικό στοιχείο δεν πήρε το άτομο απ' το σπίτι ή το σχολείο, να ψάξει να το βρει μόνος του.
      Κι όταν λέω ηθικό στοιχείο, εννοώ βέβαια στοιχείο του χαρακτήρα.

      Ναι, ναι, ναι, τέλειωσε το σεντόνι μου!
      (είμαι κι εγώ λίγο πρόστυχος! χεχε)


      ΥΓ.: Παναθηναϊκάρα, δεν το συζητάμε!
      Τους γαύρους τους... μυρίζομαι από χιλιόμετρα!

      Διαγραφή
    2. Και τους Πασόκους. Χαχαχα!

      Διαγραφή
    3. Α, Αριστέρα, ξέχασα ότι ήθελα να σου πω ότι διάβασα το πρωί και το δικό σου κείμενο και έχω να πω ότι, καθώς το διάβαζα, έλεγα από μέσα μου "πες τα χρυσόστομη"!

      Έχω κι εγώ ένα κόλλημα με το θέμα των γκάτζετ που αγοράζουν οι γονείς στα παιδιά τους.
      Θεωρώ πως η χρήση δεν μπορεί να ελεγχθεί σε μεγάλο βαθμό, γι' αυτό και πρέπει κατά τη γνώμη μου, να έχει τα απολυτως παραίτητα- ιδίως μεχρι τα 16.
      Όταν βλέπω παιδιά δημοτικού με πλήρη.... γκατζετολογικό εξοπλισμό, φουρκίζομαι!


      ΥΓ.: Λωτοφαγε, τα κόμματα και οι ομάδες "φωνάζουν" από χιλιόμετρο.
      Καμιά φορά πετυχαίνω μέχρι και... ζώδιο. Αλλά αυτό είναι άλλη κουβέντα...

      Διαγραφή
    4. Αρχηγέ εγώ να δεις πόσο φουρκίζομαι!
      Κάπως έτσι χάθηκαν το μέτρο και τα όρια ....
      Έχω πολλά και άσχημα παραδείγματα και πολύ λίγα θετικά! :(

      Διαγραφή
  4. Αν και η ημέρα σχολικού εκφοβισμού (αυτός είναι ο ελληνικός όρος) είναι στις 6 Μαρτίου, είναι σαν να σας έδωσα (στην Πέτρα και σε σένα) την πάσα μέσα από το θέμα της ιστορίας του καφενέ που έγραψα. Δεν την επισκέφτηκες μια και χάθηκες στους πολλούς καφενέδες που επισκέφτηκες. Εκεί είναι εξάλλου για όποτε το θελήσεις.
    Είναι μια περίπτωση που στην είχα αναφέρει αλλά χωρίς λεπτομέρειες.
    Εγώ δίνω βάρος στον μαθητή που αντιμετωπίζει προβλήματα, είναι απομονωμένος λόγω του ότι είναι παράξενος και διαφορετικός, οπότε είναι εύκολος στόχος. Δείχνω όμως ότι μέσα από την κατάλληλη αντιμετώπιση από τον εκπαιδευτικό και των γονιών και του μαθητή, μπορεί να αλλάξουν τα πάντα.
    Δεν ήταν το θέμα μου φυσικά ο σχολικός εκφοβισμός, όμως αναφέρεται ως ένα φαινόμενο που θα βρει εμπρός του ένα παιδί που, λόγω της ιδιαίτερης κατάστασής του, μπορεί να γίνει θύμα.

    Η παρέμβαση πρώτα απ' όλα του εκπαιδευτικού που θα παρατηρήσει κάτι τέτοιο στον σχολικό χώρο και στη συνέχεια όλου του συλλόγου διδασκόντων είναι καθοριστική για τα πάντα. Βάζω πρώτα τον εκπαιδευτικό, γιατί μπορεί να βρεθεί μόνος μπροστά σε κλειστά μάτια και αυτιά δυστυχώς και χωρίς βοήθεια, όπως ήταν η δική μου περίπτωση (και δεν είναι η μόνη).

    Τώρα πια θα δεις δύο αντίθετες καταστάσεις στα σχολεία. Η μία είναι τα κλειστά ακόμα μάτια και αυτιά σε κάποια σχολεία, με αποτέλεσμα να γίνεται χαμός στις σχολικές ώρες και όχι μόνο! Και ή άλλη είναι η υπερβολική ενασχόληση και μάλιστα λανθασμένη, διότι φτάνουν να συγχέουν κάθε επιθετική κίνηση ή βίαιη με τον σχολικό εκφοβισμό. Εδώ έρχεται η ημιμάθεια φυσικά. Εκπαιδευτικοί και γονείς έχουν μετατρέψει ακόμα και τους φυσιολογικούς καβγάδες, οι οποίοι είναι μέσα στα πλαίσια της υγιούς ανάπτυξης των παιδιών, σε σχολικό εκφοβισμό.
    Την ευθύνη την έχει πρώτα η πολιτεία που δεν εκπαιδεύει σωστά τους εκπαιδευτικούς, οι ίδιοι οι εκπαιδευτικοί, που δεν ενημερώνονται και μόνοι τους σωστά (γιατί δεν είναι μωρά), και που δεν ενημερώνουν κατάλληλα και τους γονείς.

    Γνωρίζεις ότι έχει δημιουργηθεί Παρατηρητήριο για την Βία; Υποκριτικό και μεγάλος αδελφός... Οργανωμένη επιμόρφωση για όλους για τα θέματα βίας και σχολικού εκφοβισμού δεν υπάρχει όμως. Οργανωμένη επιμόρφωση για όλους πάνω σε παιδαγωγικά και θέματα ψυχολογίας, που είναι απολύτως απαραίτητα σήμερα με βάση τις συνθήκες της σύγχρονης κοινωνίας δεν υπάρχει. Αυτά αν δεν γίνουν με συντονισμένες προσπάθειες και συνολικά για όλο τον εκπαιδευτικό χώρο, σοβαρή αντιμετώπιση των δύσκολων καταστάσεων μην περιμένουμε!
    Όλοι επαναπαύονται και περιμένουν από τις φιλότιμες προσπάθειες κάποιων δασκάλων, καθηγητών ή κάποιων σχολικών μονάδων!
    Πάνω απ' όλα είναι απαραίτητη η πρόληψη στα σχολεία, η οποία θα προέλθει από βαθιά γνώση του αντικειμένου από τους εκπαιδευτικούς και μπορεί να γίνει με πάρα πολλούς τρόπους, αρκεί να το θέλουμε, γιατί όλα τα άλλα είναι δικαιολογίες. Φυσικά, είναι απόλυτα χρήσιμο να γνωρίζουν και την σωστή διαδικασία και μέθοδο για την αντιμετώπιση περιστατικών σχολικού εκφοβισμού. Όλα αυτά απαιτούν στρώσιμο ποπού και δουλειά με τον ίδιο μας τον εαυτό πρώτα απ' όλα ως άνθρωποι και ως δάσκαλοι.
    Ένα πολύ δύσκολο επάγγελμα σήμερα, αν θες να το κάνεις καλά! Δεν θα μιλούσα αυστηρά (μπορεί να φαίνεται και ως έπαρση σε κάποιους), αν δεν είχα δώσει μέχρι σήμερα τόσα πολλά και με αποτελέσματα σημαντικά!
    (Έκανα άλλη μια ανάρτηση εδώ…)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Το κείμενό σου το διάβασα στην κόρη μου, αν και είναι ενήμερη εδώ και αρκετά χρόνια για το θέμα, αλλά ο τρόπος που παρουσιάζεις το θέμα είναι πολύ καλός (όπως είπε κι εκείνη) για την ηλικία της. Σ' ευχαριστώ.

      Διαγραφή
    2. Δεν ξέρω τί μας έπιασε όλους ταυτόχρονα να ασχοληθούμε με αυτό το ζήτημα.
      Και ειδικά εμ την Πέτρα ασχοληθήκαμε... τλείως ταυτόχρονα, αφού πρέπει οι αναρτήσεις μας να δημοσιεύτηκαν με λίγα λεπτά διαφορά!

      Κι όμως! Θα σε επλήξω!
      Πρέπει να 'μαι ένας απ' τους ελάχιστους που έτυχε να ξέρουν το "Παρατηρητήριο για την βία".
      Και ξέρεις γιατί το ξέρω;
      Γιατί απορούσα σε τί άλλο μπορεί να χρειάζεται, πέρα απ' το να 'χουμε να λέμε πως κάτι κάνουμε.

      Το ζήτημα δεν είναι αστυνομικό.
      Είναι ηθικό, παιδαγωγικό, οικογενειακό, ιδεολογικό.
      Γι' αυτό και δεν πρέπει να "γκετοποιηθούν" οι δράστες.
      Όχι γιατί τους λυπάμαι. Γραμμένους τους έχω.
      Αλλά γιατί ίσως μεγεθύνει το πρόβλημα και δεν το σμικρύνει.

      Όπως λες κι εσύ, προς το παρόν το ζήτημα έχει αφεθεί στην τύχη του: όποιος εκπαιδευτικός θέλει και έχει τις γνώσεις και την όρεξη καιτ ην υποστήριξη, κάτι κάνει.
      Αν δεν συντρέχουν όμως όλες οι ανωτέρω προυϋποθεσεις, τότε το πρόβλημα αφήνεται στην τυχη του.

      Κι επειδή πολύ φοβάμαι πως θα μείνει για πολύ καιρό ακόμα στην τύχη του, γι' αυτό έγραψα αυτό το κείμενο.
      Ως ηθική αυτοάμυνα.

      Η πολιτεία δε θα κάνει που δε θα κάνει τίποτα.
      Η εκαπιδευτική κοιν΄τοητα ως συνήθως στον κόσμο της.
      Ε, ας το πάρουν τουλάχιστον πάνω τους τα παιδιά και ας τσακίσουν τους δυνάστες της καθημερινότητάς τους.
      Ας κάνουν τις μικρές τους ατομικές επαναστάσεις.


      ΥΓ.: Δεν ξέρω αν κατάφερα να είναι κατάλληλα γραμμένο για παιδιά το κείμενο.
      Πάντως, το έγραψα με την κρυφή ελπίδα να το διαβάσουν τα παιδιά και όχι τόσο οι μεγάλοι.

      Διαγραφή
  5. Η αλήθεια είναι ότι οι νταήδες (κότες στην ουσία, αφού ποτέ δεν θα τους δεις μόνους τους, πάνε πολλοί μαζί) ψάχνουν για "μια από τα ίδια".
    Όταν σε δουν πως διαφέρεις δεν θα ασχοληθούν πολύ μαζί σου, θα πάνε παρακάτω.
    Δεν θέλουν μπλεξίματα, τα εύκολα ψάχνουν.

    Βλαμμένα, δυστυχώς, υπάρχουν και στις 3 εκπαιδευτικές βαθμίδες.
    Στις 2 πρώτες καταλυτικό ρόλο μπορεί να παίξει η επέμβαση γονέων και δασκάλων. Στην τριτοβάθμια θα μπορούσαν να κάνουν κάτι οι φοιτητικοί σύλλογοι.
    Αλλά τι λέω τώρα...!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ένας-ένας αυτοί δεν πάνε ούτε για τσίχλες στο περίπτερο.
      Γιατί φοβούνται μήπως τους βρει εύκαιρο κάνα θύμα και να τους σαπίσει στο ξύλο.
      Το κακό είναι πως τα περισσότερα παιδιά τους κάνουν τη χάρη και "τσιμπάνε" στον εκβιασμό τους.
      Και γίνονται ικέτες της εκτίμησής τους.
      Πόσο θλιβερό θέαμα να κρέμονται απ' τα χείλη του αλητάμπουρα, μόνο και μόνο να αναφεθρείσ ε αυτούς ή να τους πάρουν μια φορά στην παρέα τους!
      Πόσοο με ενοχλούσε όταν έβλεπα αυτό το θέαμα...
      Και για τσιγάρα στο περίτπερο να τοους έστελναν, αυτοί θα πήγαιναν πετώντας.
      "Τιμή μου να σου πάρω τσιγάρα" σα να λένε.


      Τι θες;
      Διάβασα καλά;
      Στηντ ριτοβάθμια οι φοιτητικοί σύλλογοι να ασχοληθούν;
      Μπυαχαχαχαχαχαχαχα!!!

      Άσε, έχουν να ασχολούνται.
      Με το ποιος θα γίνει πρύτανις, με τις κρίσεις για μέλη διδακτικού και επιστημονικού προσωπικού, με τη συνδιοίκηση, με τα πάρτυ στον Κιάμο και στον Παντελίδη, με τα ποσοστά από τα κέρδη του κυλικείου... αλλά και με άλλα φλέγοντα ζητήματα της φοιτητικής καθημερινότητας όπως ο πόλεμος στο Ιράκ, η Παλαιστίνη, ο πυρηνικός αφοπλισμός και άλλα τέτοια.
      Πού καιρός για τόσο ρηχά ζητήματα όπως η βία...
      τς τς τς
      Οι μισοί έχουν μια εξουσιαστική καρέκλα να διαδεχθούν και οι άλλοι μισοί μια προλεταριακή επανάσταση να προετοιμάσουν.
      Άσε που η πλειοψηφία του φοιτητικού συλλόγου κυκλοφορεί ή με καδρόνια ή με μπράβους.
      Τι να πει για τη βία ακριβώς;

      Διαγραφή
  6. Εξαίρετο κείμενο, θα συμφωνήσω. Με λίγα λόγια ο ορισμός του ΦΑΣΙΣΜΟΥ στην καθημερινή μας ζωή. Δίνεις ακριβώς τον όρο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Βέβαια είναι μια έκφανση του φασισμού, καθώς στοχοποιούνται άτομα ή ομάδες αδύναμες και γίνονται θύματα αναιτιολόγητης βίας.
      Δεν αναφέρθηκα στον όρο bullying διότι δε μου αρέσει.
      Όλο αυτό το σκηνικό στα σχολεία είναι ένα παοκρουστικό θέαμα-είδωλο της κατάστασης στη μεγάλη εικόνα: αυτή του συνόλου της κοινωνίας.
      Ό,τι συνέβαινε χτες στα σχολεία, συμβαίνει σήμερα στην κοινωνία.
      Και ότι συμβαίνει σήμερα στα σχολεία, θα συμβαίνει αύριο στην κοινωνία.
      Και τα πράγματα είναι πολύ σκούρα...

      Πρέπει οπωσδήποτε τα παιδιά να μάθουν να μη σκύβουν το κεφάλι μπροστά στους "δυνατούς".
      Αυτό για μένα είναι το ζητούμενο.
      Να μάθουν απ' το σπίτι τους ότι είναι πιο σημαντικοί απ' τα χαμένα κορμιά που τους στοχοποιούν.
      Να αποκτήσουν αυτοπεποίθηση.
      Και για να αποκτήοσυν αυτοπεποίθηση, πρέπει να απορρίψουν το τρέχον σύστημα αξιολόγησης του ανθρώπου, το οποίο είναι η δύναμη.
      Θαυμάζουν τον δυνατό και συχνά τον ζηλεύουν τα θύματά του.
      Το μυστικό λοιπόν είναι να πάψουν να τον αθυμάζουν και να τον ζηλεύουν.
      Αλλά να σταθούν μπροστά του περήφανα και να τον εμηδενίσουν με το θάρρος τους.
      Κι αυτός, παρόλο που στην αρχή πιθανότατα θα αντιδράσει άσχημα, στη συνέχεια θα αναγκαστεί να το κόψει.

      Διαγραφή
  7. Για εκφοβισμό κοιτάξτε ταυτόχρονα Βαρουφάκη και Σόιμπλε. Για φόβο όμως κοιτάξτε εδώ https://left.gr/sites/left.gr/files/ze1a8386.jpg

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Και η μεταχειριση της Ελλάδας στο διεθνές σκηνιό μοιάζει κάπως με τον σχολικό εκφοβισμό...

      Διαγραφή
  8. Ένα περίεργο πράγμα, Μαζεστίξ: ενώ στην προσχολική μου ηλικία ήμουν κωλόπαιδο έναντι των άλλων, μετά τη γέννηση της αδελφής μου (και την απογοήτευση επειδή δεν μιλούσε, δεν περπατούσε κλπ), άρχισα να υπερασπίζομαι τους αδύναμους!
    Κάτι που το έχω πληρώσει μεν ακριβά, αλλά γίνεται τόσο αυθόρμητα ώστε ξεπερνώ τον φόβο για το άτομό μου.
    Οπωσδήποτε, η αύξηση των νταήδων, αλλά και των θυμάτων τους, σχετίζεται με το "κουκούλι" της οικογένειας, την τηλεοπτική βία, τη διάλυση κάθε ηθικής αναστολής στους ανθρώπους.
    Ως κοινωνία έχουμε νικηθεί. Αρχικά από τον νεοπλουτισμό του ΠΑΣΟΚ και τώρα από την κρίση.
    Θα αργήσουμε να ανακάμψουμε και, ακόμα περισσότερο, να αποκτήσουμε την αληθινή αλληλεγγύη που ίσως δεν είχαμε ποτέ ξανά στο παρελθόν.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ακόμη κι αν τα πρώτα σου βήματα στην πιάτσα ήταν.... "κωλοπαιδίστικα", το ότι πολύ γρήγορα άλλαξες συμπεριφορά άρδην, είναι ένα δείγμα ανατροφής.
      Διότι πόσα και πόσα άλλα παιδιά βίωναν και βιώνουν αντίστοιχα προβλήματα και αντί αυτό να τους "διορθώσει" ηθικά και να δουν με άλλο μάτι τη ζωή, αυτά έγιναν στην πορεία αληθινά κωλόπαιδα επί μονίμου βάσεως.

      Εγώ, επειδή ήμουν πάντοτε ψηλός και μεγαλόσωμος, από μικρή ιδίως ηλικία, έδερνα.
      Αλλά ποτέ δεν προκαλούσα.
      Όπως βέβαια και ποτέ δεν άφηνα καμία πρόκληση... αναπάντητη.
      Σε κάθε καβγά, μέσα ήμουν.
      Αλλά ποτέ δεν επεδίωκα τον καβγά.
      Και μάλιστα, πάντοτε πήγαινα σε βοήθεια όποιου φίλου ή συμμαθητή έμπλεκε με τίποτα περίεργους. Είτε επρόκειτο για πρεζόνια είτε για βαποράκια είτε για νταήδες είτε για χουλιγκάνια.
      Αλλά πάντοτε πήγαινα με το μέρος των αδυνάτων.

      Θυμάμαι μόνο δυο φορές που βρέθηκα από την πλευρά των θυτών (ως χαχανίζων θεατής) και θυμάμαι πόσο άσχημα ένιωσα μετά.
      Πόσο ντρεπόμουν και να ξανακοιτάξω στα μάτια εκείνα τα δύο παιδιά.
      Πόσο ντρέπομαι ακόμη και σήμερα που το θυμάμαι.
      Δυο φορές δεν μπήκα στη μέση να πω "κόφτε το", παρά έμεινα και χαχάνιζα με τους πολλούς, και μ' έχει σημαδέψει για πάντα.
      Το πιστεύεις ότι για χρόνια ευχόμουν να ξανασυναντήσω τυχαία αυτά τα παιδιά στο δρόμο και να τους ζητήσω συγνώμη;
      Αισθάνθηκα πολύ κρετίνος, γιατί ήξερα πως μπροούσα να το κάνω -όπως το 'χα κάνει πολλές φορές σε περιπτώσεις άλλων παιδιών- αλλά εκείνες τις δυο φορές κάτι με τράβηξε να μείνω με τους πολλούς, τους δυνατούς.
      Άτιμο πράγμα η ψυχή του ανθρώπου...

      Διαγραφή
  9. Όπως το λες κι εσύ. Μακάρι να διαβαστεί από παιδιά αυτό το κείμενο!
    Το έγραψες γι αυτά νομίζω. Δεν ξέρω αν είσαι παιδαγωγός.. Εύχομαι να είσαι!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ελπίζω να 'πεσε στο μάτι κανενός παιδιού, χάρη στις αναδημοσιεύσεις από άλλα σάιτ.
      Σ' αυτά απευθυνόμουν. Ή έστω και σε γονείς που, αν τους αρέσει το σκεπτικό μου, μπορούν να το μεταδώσουν -με τον τρόπο τους βέβαια- στα παιδιά τους.
      Δε θα έλεγα ότι είμαι παιδαγωγός. Παιδαγωγούς θεωρώ όσους δουλεύουν στα σχολεία. Επομένως δε με συγκαταλέγω σ' αυτούς.

      Διαγραφή
    2. Μαζ, μη σε ξαναδώ να λες κάτι τέτοιο!
      Είσαι παιδαγωγός! ΤΕΛΟΣ!
      Φέρεις αγωγή...διδάσκεις!
      Εκπαιδευτικοί είναι στα σχολεία. Παιδαγωγοί είναι στις καρδιές....
      Εύχομαι να έχεις μείνει στις καρδιές πολλών μαθητών σου .....

      Διαγραφή
    3. Με... μαλώνεις;
      χαχα

      Όταν λέω πως δεν αισθάνομαι πως φέρω την ιδιότητα του παιδαγωγού, εννοώ ότι δε λειτουργώ στο πλαίσιο του σχολείου, το οποίο είναι ο θεσμός αγωγής και άρα εντός του λειτουργούν και οι φορείς.
      Εγώ φέρω αγωγή, όσο και ο καθένας, ανάλογα με τις δυνάμεις του, στο βαθμό που μου επιτρέπεται.
      Καθώς δεν είναι αυτός ο ρόλος μου και επειδή λειτουργούν αλλιώς τα παιδιά στη "Ζούγκλα" του σχολείου και αλλιώς εκτός...

      Πέραν τούτων, βέβαια, κολακευτικά τα σχόλια απ' όλους σας και με ευχαριστούν!

      Διαγραφή
    4. Σώνει και καλά η Αριστέα θα στην φορέσει την ιδιότητα του παιδαγωγού! Μην αντιστέκεσαι και πολύ...

      Απλά δεν συμφωνώ με το ότι οι εκπαιδευτικοί είναι στα σχολεία. Εκπαιδευτικοί είναι εντός κι εκτός σχολείων, όμως μέσα στα σχολεία επιβάλλεται να είναι και παιδαγωγοί, εκεί στην ''ζούγκλα" όπως είπες κι εσύ κάπου παρακάτω! Τότε είναι ανάγκη να λειτουργήσεις ως παιδαγωγός. Εκτός σχολείου ή σε κάποιον άλλο χώρο πάλι είναι χρήσιμο να διαπαιδαγωγείς κι όχι απλά να εκπαιδεύεις, γιατί όταν είσαι με παιδιά καθημερινά αυτός είναι ο ρόλος σου. Αποτελείς πρότυπο θες δε θες γι' αυτά. Είναι σημαντικό, λοιπόν, με την στάση και τον λόγο να τους δίνεις "μαθήματα"!
      Απλά στο σχολικό πλαίσιο δοκιμάζεσαι σε άγριο βαθμό κάθε στιγμή, με αποτέλεσμα να μην μπορείς να σταθείς χωρίς "όπλα"! Είναι κατά το "ιδού η Ρόδος, ιδού και το πήδημα"! Τα υπόλοιπα είναι λόγια εκ του ασφαλούς.
      Διαβάζω αυτές τις μέρες εδώ και αλλού για τον εκφοβισμό και το αισθάνομαι πιο πολύ σαν "καραμέλα" παρά σαν κάτι ουσιαστικό. Δεν είναι κακό να ακούγεται και να βγαίνει προς τα έξω, αλλά μια φορά επειδή το θυμηθήκαμε ξαφνικά, δεν λέει κάτι. Μόδα είναι και θα περάσει. Αυτή την αίσθηση είχα και λυπάμαι που το λέω. Ίσως επειδή είμαι μέσα σ' αυτό σε μεγάλο βαθμό, μου φαίνεται λίγο ανούσιο το πανηγύρι γύρω από το θέμα! Η πράξη σού παίρνει όλη την ενέργεια και αυτή βέβαια είναι η σημαντική.
      Μάλλον δεν εξέφρασα πολύ καλά αυτό που ήθελα, αλλά διάθεση δεν υπάρχει για κάτι παραπάνω. Εϊναι όπως όταν είσαι τόσο γεμάτος από κάποια πράγματα και μπουκώνεις! Αν βρω το καθαρό πνεύμα, θα μιλήσω μέσα από την εμπειρία γι' αυτά και για άλλα!

      Το κείμενό σου θα το χρησιμοποιήσω στις μεγάλες τάξεις σε επόμενη φάση, γιατί ήδη έχω κάνει πολλή δουλειά πάνω σ' αυτό στην τάξη μου και στο σχολείο. Όμως έχει αυτή την αυθεντικότητα της εμπειρίας, τη φρεσκάδα της γνήσιας κι άμεσης γλώσσας που αγγίζει τα παιδιά. Προστίθεται στο υλικό μου, λοιπόν!
      Άντε ετοίμασε και τίποτε άλλο. Θα σου δίνω θέματα κι εσύ θα βάζεις το βίωμα...

      Διαγραφή
    5. Ξέχασα να πω, λόγω κακού συντονισμού μέσα στο κεφάλι μου σήμερα, ότι περνώντας το κείμενό σου στο υλικό μου, σημαίνει ότι θα περάσει και στα χέρια πολλών άλλων...!!!!
      Να πώς γίνεται η μεταφορά στους πολλούς. Άμεσα στην πράξη!!!!!
      Αυτά τα σεμνά... ;-)

      Διαγραφή
    6. Γλαύκη μου, έχεις απόλυτο δίκιο. Δεν εκφράστηκα σωστά -το κάνω κάποιες φορές όταν βιάζομαι.
      Απαντούσα στο σχόλιο του Μαζ στο κανελλάκι μας : "Παιδαγωγούς θεωρώ όσους δουλεύουν στα σχολεία" Δεν με ικανοποιούσε η απάντηση του.

      Φυσικά όλοι όσοι έρχονται σε επαφή με το παιδί και έχουν ευθύνη για αυτό είναι παιδαγωγοί, με την έννοια που το έχω εγώ χρόνια στο κεφάλι μου: άγουν , φέρουν αγωγή, είτε μέσα στο σχολείο , είτε έξω από αυτό.
      Δυστυχώς από τα χρόνια τα δικά μου , αλλά και στην πορεία, όταν έκανα μαθήματα σε παιδιά με μαθησιακές δυσκολίες και χρειάστηκε να έρθω σε επαφή με τους εκπαιδευτικούς στο χώρο του σχολείου, η εμπειρία μου έδειξε ότι λίγοι ήταν οι ..σωστοί.
      Συγκεκριμένα ήρθα σε επαφή με ένα μεγάλο αριθμό εκπαιδευτικών και μόνο μία-δυο περιπτώσεις συνεργάστηκαν άψογα και έδειξαν κι αγάπη για το λειτούργημα τους ,αλλά και ότι είχαν γνώσεις γύρω από τις μαθησιακές δυσκολίες. Έχω δε να αναφέρω και την περίπτωση δύο απαράδεκτων δασκάλων που μόνο παιδαγωγούς δεν μπορείς να τους πεις....

      Διαγραφή
    7. Γλαύκη, έχεις δίκιο ότι σε μεγάλο βαθμό το σούσουρο αποτελεί επιφανειακή μόδα και τίποτα παραπάνω.
      Στο μεταξύ, όταν έγραψα αυτό το κείμενο, δε γνώριζα την ύπαρξη και παγκόσμιας μέρας επί του θέματος και τυχαία συνέπεσε χρονικά με το γενικότερο σούσουρο.

      Το θέμα όμως δεν μπορεί να πάει βαθιά στην ουσία του, εκτός ίσως από τους ίδιους που ασκούν το επάγγελμα.
      Δηλαδή, όσες αναλύσεις κι αν γίνουν επί του θέματος, πάντοτε θα είναι αναλύσεις.
      Μέτρα μπορεί να πάρει μόνο το σχολείο και οι δάσκαλοι.
      Όλοι οιυ όλοιπο απλώς λέμε τη γνώμη μας, καλή ή κακή.

      Τώρα δεν ξέρω αν και κατά πόσο τα γραφόμενά μου είναι κατάλληλα για τα παιδιά, καθώς δεν έχω κανενός τύπου ειδίκευση επί του θέματος, πόσω μάλλον για τις ηλικίες του δημοτικού.


      Αριστέα, μιλάς για παιδαγωγούς με την ευρύτερη έννοια του όρου.
      Σε αυτήν την επρίτπωση υποπίπτουμε ολοι όσοι έχουμε υπεύθυνη παφή με τα παιδιά και ασκούμε κάποια τυχόν επιρροή πάνω τους.
      Μίλησα όμως συγεκρικμένα γι' αυτούς που δουλεύουν στα σχολεία, διότι εκεί είναι το "τυχαίο δείγμα" των παδιιών, εκεί είναι η κοινωνία τους.
      Είναι άλλο να είσαι π.χ. δάσκαλος μουσικής σε ωδείο και να συναναστρέφεσαι με παιδιά και άλλο να είσαι δάσκαλος μουσικής σε ένα σχολείο.
      Και οι δύο βέβαια φέρουν αγωγή σε κάποιο βαθμό, αλλά αυτός του σχολείου είναι αυτός που καλείται να αντιμετωπίσει και διαχειριστεί την κοινωνία των παιδιών.
      Στο ωδείο τα παιδιά θα φερθούν πολύ διαφορετικά (συν ότι δεν αποτελούν τυχαιο δείγμα) και πολύ διαφορετικά στο σχολείο.

      Βέβαια, σημαντική μπορεί να είναι η συνεισφορά όλων ανεξαιρέτως, όσοι συναναστρέφονται με παιδιά και σίγουρα η επιρροή πάνω τους μπορεί να είναι κατά περιπτώσεις σημαντική.

      Διαγραφή
    8. @ Αριστέα μου
      Πολλοί εκπαιδευτικοί δεν έχουν καμία έως ελάχιστη καταρτιση για τις μαθησιακές δυσκολίες γι' αυτό δεν μπορούσες να έχεις συνεργασία μαζί τους. Το ίδιο ισχύει και για το θέμα του σχολικού εκφοβισμού. Όμως λίγοι είναι αυτοί που θα αποφασίσουν με δική τους πρωτοβουλία να καλύψουν τα κενά της πανεπιστημιακής τους αρχικής προετοιμασίας. Το άσχημο είναι όταν κάνουν μεταπτυχιακά ή ακόμα και διδακτορικά πάνω σε σχετικά αντικείμενα δεν τα αξιοιποιούν στην πράξη. Δυστυχώς επιλέγουν άσχετα και ουδέτερα αντικείμενα μεταπτυχιακής εκπαίδευσης, γιατί το κάνουν μόνο για τα χαρτιά, αφού τα θέματα που καίνε θέλουν ουσιαστική συμμετοχή στην καθημερινότητα και συνεχή προασπάθεια, ε αυτό κουράζει. Έτσι διαιωνίζεται μια μίζερη κατάσταση, που προέρχεται είτε από την αδιαφορία είτε επειδή δεν αναλαμβάνουν ευθύνες ακόμα και στην καθημερινότητα...
      Αυτή η μιζέρια με έκανε να θέλω να φύγω από την αρχή που μπήκα σε αυτή τη δουλειά κι αυτή με έσπρωχνε να το κάνω και το καλοκαίρι που πέρασε, όμως ακόμα οι συνθήκες δεν είναι οι κατάλληλες... (με δύο άνεργους δτο σπίτι δεν λέει)! Η μοναξιά στην δουλειά είναι πολύ αφόρητη κάποιες στιγμές κι αν βρεθεί κάποιος ομοϊδεάτης (ευτυχώς υπάρχουν) κάνουμε πανηγύρι!

      @Γαλάτη
      Μην αμφιβάλλεις καθόλου για το κείμενό σου, αλλιώς δεν θα το πρότεινα ούτε θα το διάβαζα στην κόρη μου (τα παιδιά των δασκάλων είναι πειραματόζωα...). Έχει την αμεσότητα της επικοινωνίας με τον αποδέκτη του και παράλληλα την βιωματική αφήγηση που ενθουσιάζει τα παιδιά. Ο καλύτερος τρόπος για να ξεκινήσεις ένα θέμα προς συζήτηση με τα παιδιά είναι μια ιστορία βιωματική, ένα λογοτεχνικό κείμενο, ένα τραγούδι, ένα βίντεο, ένα παιχνίδι, ένα εικαστικό έργο, μια δραστηριότητα που θα συμμετέχουν τα ίδια τα παιδιά, θεατρικό παιχνίδι, το εκπαιδευτικό δράμα, εμπειρίες δικές τους κλπ. Είναι πολλά που μπορεί να χρησιμοποιήσει κανείς και δεν είναι της ώρας.
      Φυσικά δεν μιλάω για επίσημη πρόταση σχετικά με το κείμενό σου σε φορείς της εκπαίδευσης, γιατί μόνο κλίκες επικρατούν και το γνωρίζω από πρώτο χέρι μέσα από τις δράσεις μου στην συναισθηματική αγωγή (πάλι καλά που είχαμε από τον κόσμο μια πάρα πολύ καλή αντιμετώπιση και από τα παιδιά ενθουσιασμό). Θα πάει από χέρι σε χέρι εκεί που ξέρουν ότι θα το αξιοποιήσουν με εξαιρετικό τρόπο και είναι πολλοί που θα το κάνουν.
      Να είσαι σίγουρος ότι αν εργαζόσουν σε σχολείο θα είχες μια αυλή γύρω σου από παιδιά και γονείς, όπως την απολαμβάνω κι εγώ τόσα χρόνια, διότι έχεις την πάστα του ιδεολόγου και ταυτόχρονα ρεαλιστή, ένα κράμα που απογειώνει έναν εκπαιδευτικό. Δεν είναι συνηθισμένο, αλλά είναι το ιδανικό.
      Αυτά και συγνώμη αν είπα πάλι πολλά. Οι εκπαιδευτικοί το έχουμε ανάγκη να μιλάμε για όσα βιώνουμε, γιατί λίγοι μάς ακούν για τα τόσα πολλά που αντιμετωπίζουμε κάθε μέρα.

      υ.γ.
      Όποιος θέλει έρχεται να χορέψει σήμερα... άντε γιατί το παρασοβαρέψαμε το κλίμα. Εκεί που σοβαρεύει, το χαλαρώνουμε, δεν είχες πει;

      Διαγραφή
  10. Δεν θα περίμενα ποτέ στη ζωή να συνέβαιναν τέτοια πράγματα σε άτομα που πηγαίνουν Πανεπιστήμιο. Δηλαδή αν παρατηρούσα τέτοια πράγματα δεν ξέρω καν πως θα αντιδρούσα. Δεν θέλω να σχολιάσω και πάρα πολλά γιατί δεν γνωρίζω (κάκιστα) αυτό το ζήτημα όσο θα έπρεπε. Πάντως, πράγματι, δεν πρέπει να σκαλώνουμε (και βάζω και τον εαυτό μου μέσα γιατί και εγώ είχα τη "μερίδα" μου σε τέτοιες συμπεριφορές όταν ήμουν μικρός) σε αυτούς τους θρασύδειλους, καθώς πράγματι μόνο σε γκρούπ και σε άτομα που σκαλώνουν τα κάνουν αυτά, αν μείνουν μόνοι τους καταποντίζονται. Ακόμα και σε ένα καρτούν όπως τους Simpsons που έχω δει σχεδόν όλα τα επεισόδια από το 1989 που ξεκίνησε, πάντα η ομάδα των νταήδων έκαναν τη "δουλειά" τους σαν ομάδα, τέσσερεις-τέσσερεις πάντα... Όταν έμεναν μόνοι τους, είτε θα έκλαιγαν μπροστά στις γυναίκες, είτε θα ξεβρακώνονταν και θα αναγκαζόντουσαν να παρελάσουν έτσι... Αυτό που θέλω να πω, είναι πως δεν πρέπει να φοβόμαστε τέτοια άτομα, όσο σκληροί φαίνονται απ' έξω, τόσο μαλθακοί είναι μέσα...

    Και όπως είπαν και οι περισσότεροι από επάνω, μακάρι να προωθηθεί όσο γίνεται το κείμενό σου Μαζεστίξ. Εγώ από τη μεριά μου θα βοηθήσω όσο μπορώ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ε καλά, δεν έγραψα και καμιά... πραγματεία για το θέμα!
      Έδωσα απλώς κάποιες συμβουλές στους μικρότερους με το βλέμμα ενός μεγαλύτερου που πλέον μπορεί να δει το ζήτημα με μια καθαρότερη ματιά...

      Πάντοτε οι νταήδες πάνε πολλοί μαζί, γιατί στην πραγματικότητα αυτοί που αισθάνονται πιο αδύναμοι έχουν και τη μεγαλύτερη ανάγκη ένταξης σε ομάδες και σε δίκτυα.

      Διαγραφή
  11. Άρτιο κείμενο, που περιλαμβάνει και τους τρεις άξονες ,θύτης-θύμα-παρατηρητής και αναφορά σε πολλές περιπτώσεις εκφοβισμού και όχι μόνο του σχολικού.
    Μπορεί να ‘’ανθεί’ στις σχολικές κοινότητες, βρίσκοντας πρόσφορο έδαφος, όμως υπήρχε, υπάρχει και φοβάμαι πως θα υπάρχει για πολύ, γύρω μας…
    Όπως σωστά επεσήμανε και η Γλαύκη, δεν πρέπει να συγχέουμε πάντα την επιθετική συμπεριφορά ανάμεσα στα παιδιά με τον εκφοβισμό. Είναι σκληρά, γιατί δεν έχουν μάθει όπως οι ενήλικες, να φιλτράρουν τις σκέψεις τους με τη λογική…
    Αν όμως υπάρχει γνώση και διάθεση, αυτή τη σκληρή μικροκοινωνία όπως γράφεις και συ, την πλάθεις σαν ζυμάρι και με υπομονή και επιμονή, κάτι θα καταφέρεις!
    Μακάρι τη μέρα αυτή και μάλιστα τη λέξη εκφοβισμός, να τα έχουμε στο μυαλό καθημερινά και όχι ευκαιριακά…
    Το κείμενο είναι πραγματικά πολύ καλό, γιατί γραμμένο απλά και κατανοητά, αγγίζει όλες τις ηλικίες και όλες τις κοινωνικές ομάδες.
    Όσο για τη λέξη παιδαγωγός, έχει μεγάλη βαρύτητα και δεν μπορούν να σηκώσουν όλοι οι εκπ/κοί αυτό το βάρος… Θέλει κουβέντα…
    Το ένα δεν προϋποθέτει το άλλο...
    Καλό βράδυ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Το σχολείο είναι το εκκολαπτήριο του εκφοβισμού, μα μετά συνεχίζεται σε όλο το φάσμα της κοινωνικής ζωής.
      Τα παιδιά, άλλωστε, μεγαλώνουν.
      Οι ανήλικοι τραμπούκοι γίνονται ενήλικες τραμπούκοι, τα ανήλικα θύματα ενήλικα θύματα και οι ανήλικοι "Πόντιοι Πιλάτοι", ενήλικες "Πόντιοι Πιλάτοι".
      Με λίγα λόγια... ό,τι σπέρνεις στο σχολείο, θερίζεις στην κοινωνία!

      Και βεάβια πρέπει να γίενται διαχωρισμός ανάμεσα στον καβγά και τον εκφοβισμό.
      Ο εκφοβισμός διέπεται από επαναληπτικότητα, επριθωριοποίηση και εξευτελισμό.
      Ο καβγάς διέπεται απλως από μερικές μπουνιές και κλωτσιές και την επόμενη μέρα δε τις θυμάται ούτε ο "ρίψας" ούτε ο "αρπάξας"...
      (επειδή έμπλεκα συνεχώς σε καβγάδες στο σχολείο, το 'χω διαπιστώσει ιδίοις όμμασι αυτό)
      Κι επειδή, όπως είπες, τα παιδιά είναι πολύ σκληρά απ' τη φύση τους, θα πρέπει να οριοθετήσουμε το σημείο απ' όπου αρχίζει η πραγματικά αντικοινωνική συμπεριφορά, ούτως ώστε να στηριχθεί και ο θύτης (όπου είναι αυτό εφικτό) αλλά και το θύμα.
      Διότι και ο θύτης, αφού ενεστερνίζεται μια αντικοινωνική συμεπριφορά, στη συνέχεια θα αντιμετωπίσει σοβαρά προβλήματα στην οινωννική του ζωή.
      Δηλαδή και ο θύτης σε κάποιο βαθμό είναι θύμα της (εκούσιας ή ακούσιας) επιλογής του.

      Όσο για τα περί παιδαγωγού και εκπαιδευτικού... μεγάλη αυτή η κουβέντα!

      Διαγραφή
  12. " ό,τι σπέρνεις στο σχολείο, θερίζεις στην κοινωνία"
    Η σοφότερη (κατ εμέ) επιγραμματική δήλωση απ όλη την παραπάνω κουβέντα. Που αφορά όλους : δασκάλους, μαθητές και γονείς.
    Εξαιρετικός, Μαζεστιξ.
    Όσο για τους παιδαγωγούς... Τους συναντάς εντός και εκτός σχολείων και ξεχωρίζουν σαν λάμπες στο σκοτάδι. Τους ξεχωρίζουν πρώτα τα παιδιά, γι αυτό και κατά κανόνα σχηματίζουν "μελίσσι" γύρω τους.
    Αυτά. Το θέμα σηκώνει συζήτηση ωρών. Τα βασικά τα έχετε ήδη πει. Ωστόσο, όπως είπες, η πράξη μετράει.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ό,τι κι αν αναλύουμε εμείς θεωρητικά, το θέμα είναι τί απ' αυτά θα γίνει από τους υπεύθυνους: την πολιτεία (εδώ γελάνε), τους εκπαιδευτικούς και τους γονείς. Τους γονεις και των θυτών και των θυμάτων και των παρατηρητών.
      Όλοι παίζουν ένα σημαντικό ρόλο σ' αυτήν την υπόθεση.
      Είτε ο θύτης πάψει να 'ναι θύτης είτε το θυμα πάψει να ναι θύμα, είτε ο παρατηρητής πάψει να είναι παρατηρητής... ό,τι απ' τα τρία κι αν συμβεί, θα σταματήσει το φαινόμενο.

      Διαγραφή
  13. Το σχολείο είναι το εκκολαπτήριο του εκφοβισμού; Έστω. Δεν μας λες όμως πού, πώς και γιατί γεννιέται το αυγουλάκι που μεταφέρεται προς εκκόλαψη στο σχολείο.
    Θα τα βάλουμε πάλι με την οικογένεια; Δεν έχουμε δει παιδάκια εκπαιδευτικών να επιδίδονται με ζήλο στο σπορ; Ο εκφοβισμός των ανθρώπων ΔΙΔΑΣΚΕΤΑΙ επίμονα τα τελευταία χρόνια από τις κρατικές πρακτικές, παγκοσμίως και σε όλα τα επίπεδα. Αλλά δεν είδα να αναφέρεις τίποτα για τον παιδαγωγικό ρόλο ενός κράτους προς τους πολίτες του. Όσο για την δήθεν καμπάνια ενημέρωσης κατά του μπούλινγκ με τα τάχα βιντεάκια γροθιά στο φαινόμενο, μια χαρά κι αυτά θα βοηθήσουν στην επέκτασή του και για μένα είναι φανερό ότι δεν σκοπεύουν στην καταστολή του ή πολύ περισσότερο στην εξάλειψή του, εκτός αν οι καλοπληρωμένοι με ευρωπαϊκά κονδύλια δημιουργοί τους είναι εντελώς ηλίθιοι: Όσα παιδιά δεν ξέρουν ότι αν είσαι θυμωμένος με κάποιον μπορείς να βρίσεις αισχρά τους γονείς του ή να απειλήσεις με βιασμό την αδερφή του, θα το μάθουν και μερικά θα το εφαρμόσουν. Από κοντά και οι παιδεραστές που πληροφορούνται μέσα από την ενημερωτική διαφήμιση πόσο εύκολο είναι να εκμαυλίζεις και να κακοποιείς παιδάκια. Κάτι φρικτό συμβαίνει.
    Κάποιοι ΕΠΙΔΙΩΚΟΥΝ την με κάθε τρόπο καταστροφή ιδιαίτερα της νέας γενιάς -όχι ότι αφήνουν στο απυρόβλητο τις υπόλοιπες- και μεις οι εκπαιδευτικοί παίρνουμε το θέμα αποκλειστικά πάνω μας, μη μας πούνε και συνομωσιολόγους.
    Ε, λοιπόν όσο και να προσπαθούμε όσοι βρισκόμαστε ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΤΑΞΗ και όχι απλώς στο ΣΧΟΛΕΙΟ όπως λες, γιατί στο σχολείο βρίσκονται και οι διευθυντές που τα τελευταία χρόνια είχαν να ασχοληθούν με το παραγέμισμα των φακέλων τους με " δράσεις" που καμιά πραγματική ωφέλεια δεν έχουν, όσο κι αν προσπαθούμε λέω, όσο κι αν κάνουμε κατάθεση ψυχής, όσο κι αν κάποιες φορές
    χαιρόμαστε αποτελέσματα σαν αυτά της Γλαύκης, ό,τι κάνουμε ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΡΚΕΤΟ γιατί αφήνουμε ανέγγιχτες τις πραγματικές γενεσιουργές αιτίες του φαινομένου και γιατί η κατάθεση ψυχής μας προσκρούει στην ψυχρή κατάθεση συμφερόντων που ρυθμίζουν πλέον τα πάντα. Αν αυτό δεν αλλάξει...... Αν κι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν επαναφέρει στ' αλήθεια την ανθρωπιά στις σχέσεις του κράτους με τους πολίτες, αν δεν σταθεί ουσιαστικά κι όχι με πομφόλυγες στα παγκόσμια φόρουμ υπέρ των πραγματικών δικαιωμάτων του ανθρώπου, τότε απλώς εθελοτυφλούμε αφελώς.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μιλώντας για εκκολαπτήριο, δεν εννοούσα ότι το σχολείο είναι η αιτία της εκκόλαυσης, αλλά ο τόπος όπου αυτή συντελείται.
      Ούτε εγώ εμπιστεύομαι καθόλου αυτες τις ευρω-καμπάνιες.
      Όχι γιατί πιστεύω ότι το κάνουν για κακό, αλλά επειδή θεωρώ ότι είναι επιφανειακές και για ξεκάρφωμα.
      Εξυπηρετούν το τάχα κοινωνικά φιλελεύθερο προφίλ της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
      Και κυκλοφορεί και πολύ χρήμα μεσω ΜΚΟ σε όλη αυτήν την υπόθεση.
      Όπως και με την Οικολογία.
      Αλά, ΄πως και με την Οικολογία, το ότι έχουν πέσει οι ευρω-γύπες να φάνε με δέκα μασέλες και να ασκήσουν και άλλου είδους ελέγχους, δε σημαίνει πως δεν υπάρχει πρόβλημα στο ένα θέμα με την επικίνδυνη ρύπανση του πλανήτη και στο άλλο θέμα με την επικίνδυνη κλιμάκωση της βίας ακόμη και στο χώρο του σχολείου.

      Αλλά εγώ δε θα ρίξω την πρώτη ευθύνη στο κράτος.
      Έχει έμμεση πρώτη ευθύνη.
      Η άμεση πρώτη ευθύνη είναι των γονέων, κατ' εμέ.
      Ο κυριότερος φορέας αγωγής είνα το σπίτι.
      Επομένως, θύτες, θύματα και παρατηρητές έχουν επιλέξει ρόλους που έχουν απδοεχθεί ήδη απο το σπίτι.
      Επομένως, πρέπει στα σπίτια μέσα να γίνει πολλή δουλειά.
      Οι γονείς να μην παρατάνε τα παιδιά τους μόνα σε ένα πλει-στέισιον να παίζουν για να μην τους ζαλίζουν αι επιτέλους να ασχοληθούν μαζί τους.
      Να συζητήσουν μαζί τους, να πάνε καμιά βόλτα μαζί τους, να μάθουν πώς περνούν τη μέρα τους και να γίνουν μέρος της ζωής τους καιόχι πλώς συγκάτοικοι ή χρηματοδότες.
      Και φυσικά, μέσα σε όλα αυτά, να τους φτιάξουν την αυτοπεποίθηση, είτε με λόγια είτε με έργα.

      Υπάρχουν και "κόλπα" που μπορούν να κάνουν οι γονείς για να βοηθήσουν τα παιδιά τους.
      Όπως ας πούμε, αν ένα παιδί είναι ντροπαλό, οι γονείς οφείλουν να φέρουν πλαγίως στο σπίτι παρέα γι' αυτό, καλώντας στο σπίτι φίλους με παιδιά ίδιας ηλικίας. Και ιδίως του αντίθετου φύλου. Κια να τα στείλουν μόνα τους να κάνουν παρέα σε ένα δωμάτιο. Να αποκτήσουν αυτοπεποίθηση τα παιδιά, μέσω της συναναστροφής με το άλλο φύλο. Αυτό το κόλπο πιάνει πάντα.

      Διαγραφή
  14. Mεσα απο την ενασχοληση μου με τα παιδια και την προσπαθεια μου να ενημερωθω εχω καταληξει στα εξης:
    Προφιλ του "νταη"
    Περιθωριακος, ανασφαλης, συχνα με οικογενειακα προβληματα, μοναχικος και με ελλειψη αυτοπεποιθησης, χαρακτηρας ιδιαιτερα αδυναμος και επιρρεπης.
    Προφιλ του παιδιου που ανεχεται τον εκφοβισμο και συχνα φτανει σε ακραιες αντιδρασεις:
    Περιθωριακος, ανασφαλης, συχνα με οικογενειακα προβληματα, μοναχικος και με ελλειψη αυτοπεποιθησης, χαρακτηρας ιδιαιτερα αδυναμος και επιρρεπης.

    Τα προφιλ μοιαζουν πολυ και καθενας μπορει να γινει θυτης η θυμα, αναλογα με τις συνθηκες. Χρειαζονται βοηθεια οι ανθρωποι αυτοι τοσο απο την οικογενεια οσο και απο τους εκπαιδευτικους. Για την πολιτεια και την προνοια, ας μη μιλησω καλυτερα!
    Παντως καποτε πρεπει να καταλαβουμε οτι η προληψη ειναι το θεμα και οχι η αντιμετωπιση...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μια κλωστή χωρίζει το θύτη και το θύμα.
      Ίσως ο βαθμός ένταξής του σε ομάδα στη νηπιακή ηλικία.
      Ίσως ο βαθμός απδοοχής του από το άλλο φύλο.
      Ίσως οι εικόνες και τα πρότυπα απ' το σπίτι του.
      Ίσως όλα ταρ παραπάνω και πολλά ακόμη.
      Εξάλλου, έχω παρατηρήσει πως η δημιουργική απασχόληση ενός παιδιού (μουσική, αθλητισμός, χορός κλπ) το απομακρύνει σημαντικά από τέτοιου είδους παρεκκλίσεις.
      Ο καθένας θέλει κάπου να ξεσπάει...

      Διαγραφή
  15. Ένα θα σου πω! Το κείμενό σου ήδη έκανε δουλειά...
    Θα μου επιτρέψεις να μην σου πω λεπτομέρειες.
    Απλά στο αναφέρω, για να χαρείς.
    Το πείραμα πέτυχε...

    ΑπάντησηΔιαγραφή