Δευτέρα, 23 Φεβρουαρίου 2015

Ιστορίες του Καφενέ: "Η Κρυφή γοητεία της φιλανθρωπίας"

Το κείμενο που ακολουθεί αποτελεί τη δική μου συμμετοχή στο διαδικτυακό δρώμενο "Οι ιστορίες του καφενέ", το οποίο διοργανώνει για άλλη μια φορά η αεικίνητη φίλη Αριστέα του "η ζωή είναι ωραία".
Οι υπόλοιπες συμμετοχές βρίσκονται εδώ.

Η κρυφή γοητεία της φιλανθρωπίας

 

    Δευτέρα βράδυ κι ο Γιώργος έχει επαγγελματικό ραντεβού στο καφέ του Χίλτον. Μπαίνει μόνος του και ψάχνει τραπέζι. Προτιμά εκείνο δίπλα στη τζαμαρία. Μόλις πάει να καθίσει, ένας σερβιτόρος τρέχει να τον απαλλάξει από το πανάκριβο παλτό του. Δεν προλαβαίνει καλά-καλά να καθίσει και έρχεται τρέχοντας άλλος σερβιτόρος προσφέροντάς του ένα ποτήρι νερό. Πριν καλά-καλά προλάβει να πιει δυο γουλιές, έρχεται άλλη σερβιτόρα και του παίρνει παραγγελία. Όλα γίνονται πολύ γρήγορα. Δεν προλαβαίνεις καν να διακρίνεις τις φιγούρες των σερβιτόρων. Βλέπεις απλά μια γραμμή που ακολουθεί την κίνησή τους, όπως στα κόμικς όταν τρέχει το "κογιότ" να πιάσει το "μπιπ-μπιπ". Ο καφές του φτάνει σε δυο λεπτά, συνοδευόμενος από κάθε λογής μπισκότα και κουλουράκια, για συνοδεία. Δέκα λεπτά περάσανε και αχνίζει ακόμη ο καφές. Παρά το ψύχος που 'χει πλακώσει την πόλη, στο καφέ του Χίλτον έχει... καύσωνα! Η θέρμανση είναι τόσο δυνατή, ώστε ο καφές δεν κρυώνει με τίποτα! Τα γέρικα χείλη του Γιώργου δεν ακουμπούν το φλιτζάνι, γιατί φοβούνται μήπως ματώσουν και σκάσουν.
   Επιτέλους, απ' την πόρτα ξεπροβάλλει κάποιος. "Επιτέλους, έφτασε!" λέει από μέσα του ο Γιώργος. Περιμένει τον Βαρδή εδώ και πολλή ώρα. Μα απ' την πόρτα δεν φάνηκε ο Βαρδής. Μπήκαν δυο γυμνασμένοι νεαροί, που πρώτα έριξαν μια ματιά. Κάνουν ένα νόημα. Α μάλιστα! Ο Βαρδής μπαίνει απ' την πόρτα! Οι νεαροί συνοδοί του ελέγχουν τον χώρο και στέκονται όρθιοι στη γωνία. Ο Βαρδής βλέπει το Γιώργο και κατευθύνεται προς το τραπέζι του, πλάι στη τζαμαρία. Η λεγεώνα των σερβιτόρων ξεκινά την επίθεσή της! Τα γνωστά: παλτό, νερό, παραγγελία, καφές. Όλα αυτά με την ταχύτητα του φωτός!
   Ο Βαρδής βλέπει το Γιώργο που επέλεξε το τραπέζι δίπλα στη τζαμαρία και προτίμησε να στρέψει την καρέκλα του, ώστε να μη βλέπει έξω, αλλά μέσα.
"Γιατί γύρισες πλάτη στο τζάμι;" τον ρωτά.
"Με δουλεύεις; Κοίτα εκεί έξω. Βλέπεις στο πάρκο απέναντι;"
"Βλέπω"
"Τον άστεγο τον βλέπεις;"
"Ε και;"
"Ε, εγώ δε θέλω να τον βλέπω. Μου χαλάει την αισθητική."
"Ναι δίκιο έχεις. Μα είναι δυνατόν; Γιατί δεν τους μαζεύουν επιτέλους; Άντε πια με τους άχρηστους! Έχουμε κράτος εμείς; Είναι δυνατόν να κάτσεις να πιεις ένα καφέ και να αντικρύζεις αυτό το θέαμα; Μα πόσο απολίτιστοι είμαστε επιτέλους; Μα πόσο πίσω είμαστε;"
"Να πω στα παιδιά τα δικά μου να το... κανονίσουν το ζήτημα; (κλείνει το μάτι) Να του πουν να πάει παραπέρα. Δεν μπορεί να κοιμάται σε κούτες απέναντι απ' το Χίλτον. Εδώ έρχονται προσωπικότητες απ' όλο τον κόσμο για να δουν την Ακρόπολη. Και τώρα τι θα δουν; Τον άστεγο; Αν είναι δυνατόν! Παιδιά ελάτε λίγο να σας..." (κάνει μια κίνηση με το χέρι)
(ο Γιώργος τον σταματά)
"Άστο ρε Βαρδή. Μην ασχολείσαι. Έλα, γύρνα την καρέκλα σου κι εσύ πλάτη στη τζαμαρία και το πρόβλημα λύθηκε!"
"Δίκιο έχεις. Αφήστε το παιδιά! Λύθηκε το πρόβλημα..."


Ο χρόνος περνούσε και ο Γιώργος με το Βαρδή συζητούσαν με πάθος τα επαγγελματικά τους. Σχέδια επί χάρτου και προβλήματα αναλύονταν. Σύμμαχοι και αντίπαλοι περνούσαν απ' το μικροσκόπιο.
Τα βρίσκανε αρκετά καλά.
"Εμείς οι δύο εκπέμπουμε στις ίδιες συχνότητες" είπε κάποια στιγμή ο Βαρδής κι ο Γιώργος γέλασε με νόημα...
Το ραντεβού ήταν για τέσσερις, αλλά οι δυο τους κανόνισαν να πάνε πιο πρώτα καμιά ώρα για να τα πουν πρώτα αναμεταξύ τους.

Οι άλλοι δύο, ο Δημήτρης κι ο Μίνωας, θα ερχόντουσαν μαζί.
Εκείνη την ώρα περίπου τελείωνε μια φιλανθρωπική εκδήλωση στο Μέγαρο Μουσικής και ήταν και οι δύο εκεί. Επομένως, η ώρα τους έβαζε και τους δύο να 'ρθουν.

Α να 'τοι!
Ξεπροβάλλουν απ' την πόρτα, μπροστά αυτοί, πιο πίσω οι γυναίκες τους κι ακόμη πιο πίσω οι συνοδοί. Οι συνοδοί κατευθύνονται προς τη γωνία και συναντούν τους συναδέλφους τους.
Ο Μίνωας κι ο Δημήτρης προχωρούν στο βάθος, προς το τραπέζι των φίλων τους. Οι σύζυγοι ακολουθούν συζητώντας τα δικά τους.
Μόλις τους βλέπει το στράτευμα των σερβιτόρων, με μια αστραπιαία κίνηση πάει να φέρει άλλες δυο αναπαυτικές πολυθρόνες, γιατί το τραπέζι ήταν για τέσσερις.
Ο Δημήτρης τους λέει χαμογελαστά: "δε χρειάζονται άλλες καρέκλες παιδιά. Μας φτάνουν οι τέσσερις."
"Μα πώς;" ρωτά με απορία ο σερβιτόρος. "Αφού είστε έξι..."
"Μην ανησυχείς. Η Κωνσταντίνα μου θα καθίσει στα πόδια μου. Έτσι προτιμά το μωρό μου!"
(γελά δυνατά και χουφτώνει τη νεαρή Κωνσταντίνα)
Οι σερβιτόροι αποχωρούν διακριτικά και επιστρέφουν γρήγορα με τις παραγγελίες των πελατών τους.



    Τελικά βολεύτηκαν και οι έξι στις τέσσερις θέσεις. Η Κωνσταντίνα στηρίζεται στο δεξί μπούτι του Δημήτρη, έχει τυλίξει τα χέρια της γύρω απ' το λαιμό του και έχει απλώσει τα υπέροχα πόδια της πάνω απ' το αριστερό μπράτσο της πολυθρόνας, τόσο ώστε να εξέχει η γόβα-στιλέτο.
Ο Μίνωας, πάλι, έχει στα πόδια του τη Μαρί, η οποία στηρίζεται στο μπράτσο της πολυθρόνας του, σε στάση σταυροπόδι και με τη γάμπα της χαϊδεύει το πόδι του συζύγου της.

     Ο Γιώργος ρωτά τα ζευγάρια πώς τα πέρασαν στη φιλανθρωπική εκδήλωση.
"Πολύ ωραία ήταν!" πετάχτηκε η Κωνσταντίνα.
"Τι θέμα είχε;" τη ρωτά ο Βαρδής.
"Κάτι με τους άστεγους" του απαντά. "Αχ, σφίχτηκε η καρδιά μου.. Ειδικά όταν μίλησε ο πρόεδρος εκείνης της οργάνωσης... Ταράχτηκε η καρδιά μου! Πικουλίνο μου, πώς τη λέγαν την οργάνωση;"
Γελούν οι υπόλοιποι.
"Πικουλίνο σε φωνάζει; Χαχαχα!" γέλασε ο Γιώργος. "Να φανταστώ και το λόγο;"
(γέλια δυνατά)
Σκύβει προς το μέρος του ο Δημήτρης και του ψιθυρίζει "όπως και να 'χει, εμένα με νοιάζει να την έχω και να το φχαριστιέμαι εγώ."
"Μα καλά... κι αν δεν της αρέσει;" ρωτά αφελώς ο Γιώργος για να απαντήσει...συνωμοτικά και πάλι ο Δημήτρης: "Όταν έχεις μπροστά σου το μεζέ, τον τρως. Εσένα έχει σημασία να αρέσει. Δε ρωτάς το μεζέ αν του αρέσει που τον τρως!" απαντά ο Δημήτρης και συμπληρώνει: "Ε, δεν είμαστε κι ανίκανοι τελοσπάντων! Ε... Χράτσα-χρούτσα, χράτσα-χρούτσα..."
(και του κλείνει το μάτι)

Η Κωνσταντίνα, κάνοντας πως δεν ακούει, ξαναρωτά το Δημήτρη: "ρε μωρό μου, πώς τη λένε την οργάνωση για τους άστεγους;"
"Είναι μια ΜΚΟ. Τη λένε ΔΙΠΕΠΑΚΙ. (Διεθνές Παρατηρητήριο για την Επανένταξη των Άστεγων στον Κοινωνικό Ιστό)" απαντά ο Δημήτρης.
"Του Σωκράτη δεν είναι αυτή;" ρωτά το τραπέζι ο Γιώργος.
"Ναι μωρέ", απαντά ο Δημήτρης και γελούν όλοι μαζί...
Γελούν δυνατά. Πολυ δυνατά!


διοργάνωση πάντως έπασχε" σχολίασε η Μαρί.
"Έπρεπε να 'χουν κάνει και κάτι για να μαζέψουν χρήματα για την οργάνωση. Δεν αρκεί μόνο η ευαισθησία. Εγώ τους πρότεινα να βάλουμε τα βιβλία μου, με συμβολική τιμή και μέρος των εσόδων να διατεθεί για φιλανθρωπικό σκοπό. Αλλά δε δέχτηκε η Ελένη. Μην της κλέψω τη δόξα. Κατάλαβες; Δεν υπάρχει καθόλου ευαισθησία."
"Κομπλεξάρες, αγάπη μου.. Κομπλεξάρες!" απαντά η Κωνσταντίνα.

Στο μεταξύ η κουβέντα των ανδρών φούντωνε, καθώς κατέστρωναν τα σχέδιά τους.
Οι σερβιτόροι πήγαιναν κι ερχόντουσαν συνέχεια με κάθε είδους ροφήματα και βουτήματα.
Ο Μίνωας κάποια στιγμή γυρίζει στη Μαρί και της λέει:
"Ουφ! Κουράστηκα. Δε σηκώνεσαι απ' τα πόδια μου να κάτσεις σε καμιά καρέκλα; Έτσι όπως πάμε, σε λίγο δε θα μου μείνει ούτε κόκκαλο."
Την ίδια ώρα πετιέται κι ο Δημήτρης και χαιδεύοντας τα μαλλιά της Κωνσταντίνας, της λέει: "αστεράκι μου, δεν κάθεσαι κι εσύ σε καμιά καρέκλα, γιατί εχω μουδιάσει ολόκληρος;"
Κι εκείνη γυρίζει όλο νάζι και του λέει: "Σου πάει η καρδιά να φύγω στιγμή από πάνω σου, γερουλίνι μου;"
"Η καρδιά δε μου πάει. Αλλά επειδή, όπως το πάμε, θα πάω από καρδιά... δεν κάθεσαι για λίγο σε μια πολυθρονίτσα κι εσύ; Και μετά στο σπιτάκι μας θα κάτσουμε πάλι αγκαλίτσα. Άντε... Πείτε τα με τη Μαρί τα δικά σας τα φιλανθρωπικά, για να μιλήσουμε εδώ εμείς οι άντρες για δουλειές."

Η Μαρί και η Κωνσταντίνα σηκώνονται όρθιες και κατευθύνονται προς το διπλανό άδειο τραπέζι- κι αυτό μπροστά στη τζαμαρία.
Όπως πάνε να καθίσουν, βλέπουν τον άστεγο του απέναντι πάρκου να σηκώνεται και να κατουρά δίπλα απ' το δέντρο.
"Αν είναι δυνατόν!" λέει αποσβολωμένη η Μαρί.
"Ίου!" κάνει η Κωνσταντίνα.
Φωνάζουν αμέσως το σερβιτόρο, ο οποίος έρχεται σχεδόν τρέχοντας.
"Σε παρακαλώ. Αυτές τις δύο πολυθρόνες που βλέπουν προς τα έξω, στρίψε τις, για να βλέπουν προς τα μέσα."
Ο σερβιτόρος αμέσως ικανοποιεί το αίτημα των δύο κυριών.
"Ορίστε. Λύθηκε το πρόβλημα!" είπε η Μαρί...

Παραγγέλνουν ακόμη ένα γαλλικό καφέ.
"Θα 'ρθεις στην εκδήλωση που θα διοργανώσω για τους ασθενείς του Aids; Θα παρουσιάσω και το νέο μου βιβλίο. Θα το προλογίσει ο Σάκης" λέει η Μαρί.
"Τι; Θα 'ναι κι ο Σάκης; Φυσικά και θα 'ρθω!" απαντά ενθουσιασμένη η Κωνσταντίνα.
"Σσσς! Μη φωνάζεις, καλέ! Ζηλεύει ο γλυκός μου!" λέει η Μαρί, κοιτάζοντας ναζιάρικα το Μίνωα.
"Α εμένα ο Δημήτρης δε με ζηλεύει καθόλου! Ξέρει ότι δεν έχω μάτια γι' άλλον..."
"Θα 'ρθεις όμως στην εκδήλωση! Μην το ξεχάσεις! Πες και στο Δημήτρη να κάνει και καμιά χορηγία, ε;"
"Καλέ, εννοείται! Θα τον ψήσω. Μην ανησυχείς. Τον... έχω τον τρόπο μου!" λέει η Κωνσταντίνα γελώντας πονηρά κι η Μαρί κλείνοντας το μάτι της λέει: "με τέτοια όπλα, αγάπη μου, πέφτει και οχυρό... Πόσο μάλλον αυτή η καλύβα!"
Γελάσαν και οι δυο συνωμοτικά.

Και όλα κύλησαν σαν κάθε μέρα στο καφέ του Χίλτον.
Οι άντρες μίλησαν για δουλειές.
Οι γυναίκες για φιλανθρωπίες.
Οι πολυθρόνες τους γυρισμένες με πλάτη στη τζαμαρία, την οθόνη του έξω κόσμου.
Κι ο άστεγος του απέναντι πάρκου, αφού ξαλάφρωσε, ξανάπεσε πίσω απ' τις χαρτόκουτες για να πάρει άλλον έναν υπνάκο.
Να συνεχίσει το όνειρο από κει που 'χε μείνει: "ήταν λέει μέσα απ' τη τζαμαρία και έπινε καφέ. Και είχε θέρμανση. Εκεί κάπου ξύπνησε για κατούρημα..."
"Κατουρόκαβλες θα ήταν!", σκέφτηκε χαμογελώντας.
Και έκλεισε τα μάτια του, για να δει τη συνέχεια...











ΤΕΛΟΣ

***
"Η κρυφή γοητεία της φιλανθρωπίας" ήταν η συμμετοχή μου στις "Ιστορίες του Καφενέ".
Φυσικά αποτελεί προϊόν φαντασίας και... ουδεμία σχέση έχει με αληθινά πρόσωπα ή καταστάσεις!
Για περισσότερες "Ιστορίες του Καφενέ", πατήστε εδώ.


ΥΓ.: Η παραπάνω ιστορία, για προφανείς λόγους, δεν προσφέρεται για αναδημοσίευση...

36 σχόλια:

  1. Αυτό σκέφτηκα αρχηγέ όταν σε διάβαζα εγώ: ουδεμία σχέση έχει με αληθινά πρόσωπα ή καταστάσεις! Να γελάσω όμως με την πιστή απεικόνιση ή να κλάψω με τις αλήθειες σου!
    Καλά πάντως σε βρίσκω καθ'όλα ενημερωμένο!

    Σε ευχαριστώ πολύ πολύ που ήσουν εδώ και στον τρίτο καφέ μας!
    Πίνω και στους επόμενους;

    Φιλιά♥

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μα τελείως... ουδεμία!
      Για κλαυσίγελω είναι η κατάσταση!

      Και φυσιά ενηεμρώνομαι!
      Είμαι μεγάλος θαυμαστής του ψυχικού κόσμου της Κωνσταντίνας!

      Τι ευχαριστείς καλέ;
      Εγώ σ' ευχαριστώ που μου δίνεις την ευκαιρία, την ιδέα και την αφορμή να γράφω ιστορίες, ποιήματα κλπ, που με κάνουν να νιώθω πολύ όμορφα όταν τα ολοκληρώνω.
      Είναι πελώρια η χαρά της δημιουργίας!

      Διαγραφή
  2. Ουδεμία σχέση έχουν όλοι αυτοί με την φιλανθρωπία, αλλά μην το κάνουμε θέμα. Αρχηγέ μου απόλαυσα την ιστορία σου και για να'μαι ειλικρινής δεν στο είχα...
    Πίσω απ' το σαρκασμό και το πανέξυπνο χιούμορ σου (μωρέ μήπως είσαι κι εσύ "Μίνωας και μας το κρύβεις;), κρύβεται απίστευτη ευαισθησία και ανθρωπιά.
    Απ' τις κορυφαίες σου ιστορίες (κατά τη γνώμη μου).
    Να'σαι καλά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ακριβώς γι' αυτήν την εξαχρειωμένη διάσταση της φιλανθρωπίας, επέλεξα και τον τίτλο, ο οποίος φυσικά παραπέμπει στην παλιά γαλλική ταινία "Η κρυφή γοητεία της μπουρζουαζίας" που περιέγραφε γλαφυρά τις νευρώσεις των αστών.

      Σ' ευχαριστώ πολύ για τα όμορφα λόγια!


      ΥΓ.: "Μίνωα" δε με λες... Προς "Τζώρτζογλου" με κόβω... χαχα

      Διαγραφή
  3. Πολυ ωραιο και επιτυχημενο...
    Αλλα βρε παιδι μου..ΗΘΕΛΑ να δωσεις μια ιστορια...
    Ετσι...
    Λιγο πιο..ΚΟΝΤΑ στην ελληνικη πραγματικοτητα...!!!

    Τα λες αυτα..Και σκεφτηκα...
    ΕΥΤΥΧΩΣ...!! Εδω δεν γινονται τετοια...!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πάλι καλά να λες!
      Φτηνά τη γλιτώσαμε που δε γίνονται εδώ!
      χαχα

      Να 'σαι καλά!

      Διαγραφή
  4. Είναι ότι καλύτερο έχω διαβάσει χωρίς υπερβολές!
    Εικόνες, πρόσωπα και λέξεις διαδραματίστηκαν ακριβώς μπροστά στα μάτια μου.
    Μπράβο Μαζεστίξ, είσαι σπουδαίος... αν και λίγο η επιλογή των ονομάτων ήταν ανεπιτυχής. Με παρέσυραν σε άλλα πρόσωπα και εικόνες....χιχιχιιχιχιχιχι

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δεν έχετε παράπονο...
      Και στο Χίλτον σας πήγα!
      Όχι... γυφτιές!

      Σ' ευχαριστώ για τα πολύ καλά λόγια!

      Διαγραφή
  5. Θα ξεκινήσω από το τέλος και μάλιστα με την απίθανη εικόνα του μικρού που έχεις επιλέξει. Αποτυπώνει ακριβώς ένα μεγάλο μέρος της ψυχής σου! Η επιλογή σίγουρα δεν είναι τυχαία και ξέρω πως δεν θ' απαντήσεις σ' αυτό, γιατί σε πιάνουν οι ντροπές σου και κοκκινίζεις όταν ακούς τέτοια.

    Έκανες και πάλι το θαύμα σου, δίνοντας το στίγμα της γραφής σου, όπου μέσα από την καυστική ειρωνεία παρουσιάζεις όλη την απανθρωπιά και την ξεφτίλα της μπουρζουαζίας, όπως την ονομάζεις παραπάνω. Κινηματογραφική σκηνή της απόλυτης ντεκαντάνς, μιας κοινωνίας που είναι λεπρή! Διαβάζοντάς το πέρα του ότι όλα ήταν ολοζώντανα μπροστά μου, μού προκαλούσαν και την αντίστοιχη αηδία, που ήθελες να περάσεις! Ο στόχος επιτεύχθη, άρα το κείμενο παίρνει τα εύσημα!
    Όσο για σένα, σε βλέπω μέσα στη σκηνή να παρατηρείς όσα διαδραματίζονται μέσα από τα μάτια του άστεγου... ναι, εκείνου με τις κατουρό@#$@@... χεχε!!!
    Μόνο, που όπως λες κι εσύ, καλό θα ήταν να μην αναδημοσιευτεί, γιατί τα ονόματα είναι πολύυυυ χτυπητά, βρε παιδάκι μου, και τους έχεις και σε μεγάλες συμπάθειες...!

    υ.γ.
    Μόλις σήμερα κατάφερα μετά από μαραθώνιο να τελειώσω την δική μου ιστορία, που ουδεμία σχέση έχει με τις προηγούμενες. Θα είναι έκπληξη ως προς το θέμα!
    Θα προηγηθούν οι παλιότερες, μια και το έχω υποσχεθεί κι έπειτα θ' ακολουθήσει η νέα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Φυσικά και δεν είναι τυχαία η επιλογή της φωτογραφίας στο τέλος.
      Έχει να κάνει με τον άστεγο.
      Γιατί όπως τα παιδιά δεν έχουν τίποτα στην κατοχή τους, έτσι και ο άστεγος. Δεν έχουν τίποτα και μπορούν μόνο να ονειρεύονται.
      Και η εικόνα του συγκεκριμένου παιδιού δείχνει τον τρόπο...

      Η αλήθεια είναι πως δε βλέπω μέσα απ' τα μάτια του άστεγου, αλλά ούτε και απ' των "φιλάνθρωπων" πρωταγωνιστών.
      Η ματιά μου ίσως είναι αραγμένη κάπου μέσα στο καφέ, σε κάποια γωνία και απρατηρεί όλα όσα γίνονται μέσα και έξω.

      Για την αναδημοσίευση, έκανα αυτή τη νύξη, επειδή συνήθως ό,τι γράφω εδώ το αναδημοσιεύουν μερικά σάιτ/μπλογκ και απλώς επεσήμανα ότι, λόγω του ότι είναι μέρος ενός διαδικτυακού "παιχνιδιού", δεν προσφέρεται για αναδημοσίευση.

      Διαγραφή
  6. Στεγασμένες κοινοπραξίες, άστεγες αξίες.
    Γυρισμένη η πολυθρόνα του Μπουρζουά πλάτη στο παράθυρο της κοινωνίας.
    Μα (τι κρίμα) καρφωμένη η καρέκλα της κοινωνίας αντίκρυ στο (τηλε)παράθυρο της υπνοπαιδείας ...

    Καληνύχτα Αρχηγέ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πόσο ανάποδα γίνονται όμως όλα...
      Όταν έχεις πολλά, αντί να σε βοηθήσουν να αποφύγεις το κυνήγι των καθημερινών αναγκών και να οιτάξεις πώς θα γίνεις πιο χρήσιμος άνθρωπος και πώς θα κάνεις μια ζωή πραγματικά πιο όμορφη, τελικά γίνεσαι ένας ανελέητος κυνηγός οικονομικών κεφαλών, που δεν ικανοποιείται με τίποτα, ούτε και με όσα έχει (εξ ου αι δεν είναι ευτυχής) και τελικά αρχίζει και κάνει σβούρες γύρω απ' την ευτυχία, την οποία έχει όλα τα μέσα για να την φτάσει, αλλά ο εγωισμός δεν τον αφήνει.

      Όσογ ια μας τους υπόλοιπους, στην πραγμαιτκότητα έχουμε σχεδόν όσα κι ο άστεγος και προσπαθούμε να ζούμε σχεδόν όπως και οι "φιλάνθρωποι" θαμώνες του Χίλτον...

      Και πέφτουμε μέσα στο κενό μεταξύ συρμού και αποβάθρας...

      Διαγραφή
    2. "Mind the gap! "
      Ή με δικά μου λόγια : Ο Θεός να σε φυλάει από την αλαζονεία (κυρίως την δικιά σου, αλλά και των άλλων)

      Διαγραφή
    3. Mind the G.A.P.!
      Θεός φυλάξοι από την αλαζονία των εχόντων, από την αλαζονία των... επίδοξων εχόντων (wannabe< κατά το ελληνικότερον), από τη ματαιοδοξία των μη εχόντων, αλλά και από την υποκριτική μετριοπάθεια των "δενεχόντων"!
      Η αλαζονία είναι ένα όπλο που το έχουν όλες οι βαθμίδες, που το κραδαίνουν με κάθε ευκαιρία.
      Τις σφαίρες όμως τις έχουν οι δυνατοί.

      Θεός φυλάξοι λοιπόν.
      Κι αν δεν φυλάξει ο Θεός, ας φυλαχτούμε εμείς!
      (ή... "παιδιά, κουμπωθείτε", που'λεγε κι ο Ηλιόπουλος στο "Φωνάζει ο κλέφτης")

      Διαγραφή
  7. Πετυχημένη η αναπαράσταση μιας ολιγαρχικής κοινωνίας που τα πλοκάμια της μοιάζουν σαν το χταπόδι, μόνο που δεν είναι φανταστική αλλά πραγματική, των κρατώντων τα ηνία, της τύχης του κάθε λαού!

    Γαβριήλ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Η ολιγαρχία ζει ξεκομμένη από την "πλέμπα", μέσα στο δικό της σύμπαν μοιάζουν όλα ονειρικά και όσα ακούει κατά ακιρούς γι' αυτούς που εν μπορούν να επιβιώσουν ακούγονται στ' αυτιά τους σαν παιδικό παραμύθι που τους έλεγε η γιαγιά τους.
      Γι' αυτό ίσως το διαιωνίζουν.
      Μπας και έρθει ο φτωχός και όμορφος νέος να κλέψει την πριγκηποπούλα.
      Ίσως αυτή είναι η βαθύτερη φαντασίωση της ολιγαρχίας.
      Ίσως βέβαια αυτή είναι και η βαθύτερη φαντασίωση της "πλέμπας": να κλέψει την πριγκηποπούλα...

      Διαγραφή
  8. Καλέ σοβαρά μιλάς; Totaly φαντασίας, επιστημονικής φαντασίας μη σου πω. Αυτά τα πράματα δεν γίνονται ούτε στην πιο νοσηρή φαντασία..
    Ένα θα σου πω η ιστορία σου κυκλοφορεί στο tweeter!
    Μπράβο Μαζεστίξ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Όπως έλεγε και μια ταινία Θου-Βου... "αυτά δε γίνονται ούτε στον κινηματογράφο! Καιρός να αφήσω την καριέρα μου. Και δε μου μένει τίποτε άλλο παρά να... παντρευτώ!"

      Νοσηρή φαντασία, δε λες τίποτα!
      Σταρ τρεκ!

      ΥΓ:Κυκλοφόρησε κιόλας; Αυτά είναι...

      Διαγραφή
  9. Aκριβής απεικόνιση μιάς κοινωνίας σε απόλυτη παρακμή.....εικόνες και δρώμενα "φανταστικά" που όμως είναι απόλυτα πραγματικά δυστυχώς....".δεν έγραψες απλά" μία ιστορία" Μαζεστίξ .....ρεπορτάζ έκανες ....αι μάλιστα πολύ επιτυχημένο !!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αφού κι εγώ όταν το ξαναδιάβασα, άρχισα να αναρωτιέμαι "βρε μπας και έγιναν όλα αυτά και δεν το θυμάμαι;"

      Γι' αυτό είμαι εναντίον των "αληθινών ιστοριών" σε κινηματογράφο, βιβλία κλπ.
      Γιατί πιστεύω πως στις φανταστικές ιστορίες μπορείς να φορτώσεις πολύ περισσότερα και ουσιαστικότερα στοιχεία απ' ό,τι σε μια αληθινή ιστορία που είναι περιχαρακωμένη και δεσμευμένη απ' τα δεσμά της πραγματικότητας.
      Η φαντασία στην πραγματικότητα δεν επινοεί, αλλά αναπλάθει τα αληθινά γεγονότα, με τέτοιο τρόπο ώστε να εξαχθεί (αν τα καταφέρει τελικά) το μήνυμα.

      Οι θεωρίες με φάγανε...

      Διαγραφή
  10. Σε παρακμή βρίσκεται όλη η κοινωνία μας, φίλε Μαζεστίξ κι η ιστορία σου το επιβεβαιώνει. Φανταστική ή μη, ανέδειξες πως η λίγδα του εγωκεντρισμού κι η αναίδεια της διαφθοράς ενισχύουν συντεχνίες για μεγάλα οικονομικά συμφέροντα κι εξευτελίζουν το ήθος, την φιλανθρωπία, την αξιοπρέπεια, τον άνθρωπο γενικά.
    Κάποιες εξαιρέσεις, συνανθρώπων μας υπάρχουν, αλλά είναι, λέει, γραφικοί.
    Το κείμενο σου ταίριαξε τη φαντασία με την πραγματικότητα τόσο επιτυχημένα!
    Να είσαι καλά και να έχεις ένα γλυκό απόγευμα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πλήρης παρακμή σε όλα τα επίπεδα.
      Πολιτική, οικονομική, πολιτιστική...
      Οι συντεχνίες των ισχυρών τα 'χουν καταφέρει, προς στιγμήν, να φτιάξουν τους ανίσχυρους κατ' εικόνα και καθ' ομοίωσίν τους.

      Διαγραφή
  11. Μαζεστίξ, έχε τον νου σου!
    Οι κοπελιές θίχτηκαν λέει και έδωσαν διαταγή στους μπράβους ,το blog τοίχο-τοίχο να γίνει πετραδάκι-πετραδάκι…
    Καθυστέρησαν λίγο γιατί η Κων/να,μέχρι να καταλάβει το κείμενο, ήθελε τον χρόνο της…
    Λάβε τα μέτρα σου….

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Α τελικά ξέρει να διαβάζει η Κωνσταντίνα;
      Όχι τίποτ' άλλο δηλαδή, αλλά απορώ πώς διαβάζει το... "ώτο-κιου" της εκπομπής της;

      Κινδυνεύουμε να γίνουμε Ξανθόπουλοι (και "πετραδάκι-πετραδάκι για τα σένα το χτισα") περισσότερο να θιχτεί απ' την παρέα ο Βαρδής.
      Γι' αυτό τον καλοπιάνω παραπάνω...

      Παίνρω τα μέτρα μου πίνω λιγο μαγικό ζωμό και τους περιμένω!
      Μην... είναι πέντε να πάρω το σπαθί μου;

      Διαγραφή
  12. Πολύ καλό φίλε μου.
    Καταπληκτικός ο τρόπος με τον οποίο αποδίδεις τα γεγονότα.
    Οι διαλόγοι σου απλοί, κατανοητοί όμως χωρίς να τους λείπει το νόημα.
    Νάσαι καλά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αν και δεν έχω μιλήσει ποτέ μαζί τους, πάντα πίστευα ότι και αυτοί οι πανίσχυροι με τον ίδιο τρόπο μ' εμάς μιλάνε, ίδια σαχλοαστεία κάνουν, όπως κι εμείς.
      Η μόνη... μικροδιαφορά είναι ότι αυτοί αστειεύονται με όσα έχουν, ενω εμείς αστειευόμαστε με όσα δεν έχουμε...

      Διαγραφή
  13. Τελικά από την παρέα, μόνο ο Μάικ ο Φασολάκης έλειπε! Τι λέω μωρέ; Αφού η ιστορία δεν έχει να κάνει με αληθινά πρόσωπα! :) Εξάλλου, το μόνο που είναι αληθινό ως γνωστό, είναι το χρήμα. Όλα τα άλλα είναι ατμός! :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ο Μάικ ο Φασολάκης;
      Μα τι λες τώρα;
      Πώς σου 'ρθε αυτός;
      Έχει καμιά.. σχέση με το κείμενο;
      Μα απορώ πώς σου 'ρθε!
      Τυχαίοι άνθρωποι είναι στην ιστορία μου, της διπλανής πόρτας.
      Άντε, της διπλανής βίλλας...

      Διαγραφή
  14. Κι όμως, σα να ήσουν ανάμεσά τους εκείνο το βράδυ...ή όποιο άλλο βράδυ!
    Καταπληκτική η ιστορία σου και την απέδωσες με απίστευτο χιούμορ, αλλά προκαλεί πικρό γέλιο, αφού δυστυχώς αυτοί οι "φιλάνθρωποι" είναι που κρίνουν τις τύχες του κόσμου...
    Καλό ξημέρωμα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Φαντάσου να πινες καφέ με δαύτους και να άκουγες όσα λένε...
      Και μετά, πες μου, τη βάζεις τη βόμβα ή δεν τη βάζεις;

      Γελάμε με τα χάλια μας, γιατί με τα χάλια αξίζει μόνο να γελάς.

      Και να σκεφτεί κανείς ότι αυτοί οι τύποι έχουν λόγο για το πώς θα ζούμε...
      Τράτζικ, που 'λεγε και μια ψυχή!

      Διαγραφή
  15. Αχ, αυτή η σκληρή πραγματικότητα!
    Ήταν,είναι και θα είναι ανάμεσά μας!
    Άξιο το στόρι σου, άξιο!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Όπως έγραψε έυστοχα κάποιος (δε θυμάμαι ποιος):
      Δε ζουν ανάμεσά μας.
      Ζούμε ανάμεσά τους...

      Διαγραφή
  16. Λες και ήμουν παρούσα... Τόσο καλά το έβλεπα όλο αυτό το τραγελαφικό σκηνικό.. Πικρές αλήθειες, δυστυχώς.
    Μαζεστίξ, σε συγχαίρω για την ιστορία σου! Μπράβο! Ρεαλιστικότατη απόδοση!
    Καλή σου μέρα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Τραγελαφικό όντως...
      Είναι πάντως ωραίο να είσαι μέσα απ'' τη τζαμαρία.
      Απ' έξω κάνει κρύο.
      Το καλυτερο είναι να σαι από μέσα και το μάτι σου να ειναι απ εξω.

      Σ' ευχαριστώ!

      Διαγραφή
  17. Ούτε που κατάλαβα ποιοι είναι.
    Άγνωστοι άνθρωποι που πετούν ένα κομμάτι ψωμί και έχουν ήσυχη τη συνήδηση τους.
    Πολύ πικρή η αλήθεια φίλε μου. .
    Να είσαι καλά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αν και δεν έχουν τόση σημασία τα συγκεκριμένα πρόσωπα όσο οι καταστάσεις, έτσι για την ιστορία να σου πω πως πρόκειται για τα μικρά ονόματα των Ελλήνων ολιγαρχών-μιντιαρχών και των παλλακίδων τους...

      Διαγραφή