Τετάρτη, 14 Ιανουαρίου 2015

Αγαπητέ "καλύτερε δημόσιε υπάλληλε στον κόσμο"...


 
Αγαπητέ Παναγιώτη Καρκατσούλη,
όταν πληροφορήθηκα πως ψηφίστηκες ως ο "καλύτερος δημόσιος λειτουργός στον κόσμο", απόρησα με αυτό το βραβείο, διότι δεν μπορώ να καταλάβω ποιο μπορεί να είναι το ενιαίο κριτήριο για να συγκριθούν οι δημόσιοι υπάλληλοι Ελλάδας, Γερμανίας, Καναδά, Ινδίας, Αφγανιστάν και Βραζιλίας...
Μου θυμισε το κάπως αστείο βραβείο "ο υπάλληλος του μήνα" που υπάρχει σε πολλές μεγάλες επιχειρήσεις του εξωτερικού, που λέγεται πως ως ιδέα ξεκίνησε από τα χρόνια της ΕΣΣΔ.

Τελοσπάντων, αγαπητέ Παναγιώτη Καρκατσούλη, συγχαρητήρια για τη βράβευσή σου. Είναι βέβαιο πως κάτι καλό έκανες και μάλιστα σου αποδίδουν την ιδέα για τη δημιουργία των ΚΕΠ. Όντως είναι πολύ καλή η ιδέα σου και μπράβο σου που την σκέφτηκες, αν και παραμένω με την απορία πώς δεν το 'χε σκεφτεί κανείς άλλος πιο πριν. Ή μήπως το 'χε σκεφτεί και δεν μπόρεσε να το υλοποιήσει για άλλους λόγους.
Τελοσπάντων, επειδή δε σε γνωρίζω προσωπικά, δεν μπορώ να κρίνω τη δουλειά σου και δέχομαι πως είσαι καλός, άριστος στο επάγγελμά σου.

Τώρα κατεβαίνεις υποψήφιος (στην πρώτη εκλόγιμη θέση) στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας του κόμματος "Ποτάμι", το οποίο διαφημίζει την υποψηφιότητά σου λέγοντας πως "έχουμε μαζί μας τον ψηφισμένο ως καλύτερο δημόσιο υπάλληλο στον κόσμο".
Ξέρεις, μόλις το διάβασα, μου ήρθε αμέσως στο μυαλό η υπόθεση μιας ταινίας που είχα δεν πριν αρκετά χρόνια.
Μια ταινία απ' αυτές τις χαριτωμένες του '80, με το Νίκο Παπαναστασίου, με τον -κακόγουστο και άσχετο- τίτλο "Ο αγκαλίτσας".
Διάβασε την υπόθεση παρακάτω και πες μου τί σου θυμίζει.

Στην ταινία ο Παπαναστασίου ήταν ένας τύπος που ήταν υπόδειγμα έντιμου πολίτη και κάποια μέρα βρήκε στο δρόμο μια τσάντα γεμάτη λεφτά. Πολλά λεφτά. Αυτός, όμως, αντί να τα πάρει και να γίνει πλούσιος, πήγε και τα παρέδωσε στην Αστυνομία, παραμένοντας φτωχός και άνεργος. Χάρη σ' αυτό, ψηφίστηκε ως ο "πιο τίμιος πολίτης στη χώρα".
Στη συνέχεια, άρχισαν να τον προσεγγίζουν αυτοί που χρειάζονται έναν "τίμιο με πτυχίο".

(Και ποιοι χρειάζονται έναν "τίμιο με πτυχίο" αγαπητέ μου Καρκατσούλη;
Οι έντιμοι; Τι να τον κάνουν, άνθρωπέ μου, οι έντιμοι έναν "τίμιο με πτυχίο";
Οι άτιμοι τον χρειάζονται.
Οι άτιμοι χρειάζονται έναν τέτοιο άνθρωπο, για να μπορούν να κάνουν τις βρωμοδουλειές τους με 'βιτρίνα' τον πιο "τίμιο πολίτη της χώρας".)


Έτσι λοιπόν, στην ταινία αμέσως πλησίασαν τον πρωταγωνιστή δυο συμμορίες που, πίσω απ' τις φανταχτερές φιλανθρωπίες τους, έκαναν εμπόριο ναρκωτικών.
Ο τίμιος πρωταγωνιστής φυσικά δεν το ήξερε και οι συμμορίτες απλώς τον χρησιμοποιούσαν για "μόστρα", ώστε να υπάρχει ένας άνθρωπος υπεράνω πάσης υποψίας, για να μη γίνεται στόχος των αστυνομικών ερευνών.
Και ο τίμιος ήρωάς μας, χωρίς να το καταλάβει, μαζί με το... πτυχίο τιμιότητάς του, κατέστη βαποράκι πολυτελείας!
Δηλαδή νόμιζε πως μετέφερε φάρμακα σε απόρους, ενώ στην πραγματικότητα οι κούτες που μετέφερε περιείχαν ναρκωτικά.
Αποτέλεσμα;
Ένας τίμιος με πτυχίο... ακούσιος συνεργός των άτιμων!

Και τώρα τι λες;
Η τέχνη αντιγράφει τη ζωή ή η ζωή την τέχνη;

Γι' αυτό σου λέω, αγαπητέ Καρκατσούλη.
Στο λεώ φιλικά κι ας μη γνωριζόμαστε.
Πρόσεξε μήπως το βραβείο σου ως "ο καλύτερος δημόσιος λειτουργός στον κόσμο" χρησιμοποιείται από κάποιους ως όχημα για να διαλύσουν το δημόσιο.
Πρόσεξε μήπως είσαι η μόστρα τους. Η βιτρίνα τους.
Πρόσεξε μήπως (εν αγνοία σου, φυσικά) γίνεις το όχημα για να διαλύσουν οι άτιμοι το κράτος για το οποίο εσύ δούλεψες με κόπο και με επιτυχία, όπως φαίνεται.
Πρόσεξε μήπως αυτοί που σε βάζουν βιτρίνα τους δεν είναι εξυγιαντές, όπως τάχα παρουσιάζονται, αλλά "βαποράκια" της διάλυσης, της σήψης και της διαπλοκής.
Και αυτό δεν είναι μια αστήριχτη υπόθεση εργασίας. Υπάρχουν τόσες ενδείξεις γι' αυτό, ώστε δε χρειάζεται να τις καταθέσω εδώ.


Στα λέω όλα αυτά, γιατί λυπάμαι όταν βλέπω τους μεγαλύτερους εχθρούς του Δημοσίου (σ.σ. τους "θατσερόφρονες" του Ποταμιού) να βάζουν ως βιτρίνα έναν άνθρωπο που υπηρέτησε καλά το Δημόσιο.
Αγαπητέ Παναγιώτη Καρκατσούλη, σε καλώ να αναλογιστείς άμεσα (και καλύτερα πριν τις εκλογές) για ποιο λόγο σε χρησιμοποιούν οι εμφανείς και αφανείς ηγήτορες του "Ποταμιού".
Κι επειδή εικάζω πως το αγαπάς το Δημόσιο που υπηρέτησες, είμαι βέβαιος πως θα το αντιληφθείς και θα αποσυρθείς από εκεί.
Ειδάλλως, είναι πιθανό να κερδίσεις άλλο ένα βραβείο: αυτό της "καλύτερης βιτρίνας θατσερικού κόμματος για διάλυση Δημοσίου".

Με εκτίμηση,
ένας φίλος των "αρίστων"
και εχθρός των "εμπρηστών"

25 σχόλια:

  1. Όλους τους καλύτερους έχει το Ποτάμι, με προεδρεύων τον καλύτερο μαλακοπίτουρα! Α στα διάλα πια!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Είναι ο πιο λαϊκιστής απ' όλους.
      Το' χει τερματίσει το θέμα

      Διαγραφή
    2. Matata

      Ο ίδιος έχει ως βασικό του επιχείρημα ότι είναι κατά του λαϊκισμού. Πώς στηρίζεις μια τέτοια άποψη;

      Διαγραφή
  2. Χαίρομαι, γιατί η πένα έχει οίστρο... :))))
    Γράφε, γράφε κι ας είναι ρώγες, κι ας είναι σφεντόνα το όπλο σου ( την κάνει κι αυτή την δουλειά της, αν έχεις καλό σημάδι)...!

    Αηδιαστικός ο "Αγκαλίτσας" (μπλιαχ)!
    Αηδιαστικοί όμως κι αυτοί που χρησιμοποιούν "Δούρειους ίππους"! Μάλλον φερεντζέ, για να καλύψουν άλλοτε τις πομπές τους κι άλλοτε την ανικανότητά τους.
    Ο φερεντζές δέχεται να τους ακολουθήσει είτε από προσωπική φιλοδοξία είτε γιατί κατά λάθος είναι της ίδιας ιδεολογίας είτε διότι αγαθά κι άκριτα εμπιστεύεται (υπάρχει κι αυτό)! Επειδή είμαι στο δημόσιο αρκετά χρόνια, τρομάρα μου, έχω δει αρκετά, οπότε τις περισσότερες φορές οι υποτιθέμενοι "άριστοι" είναι "παιδιά" του συστήματος δυστυχώς! Ελάχιστοι διαφέρουν και ό,τι κάνουν είναι λόγω ευσυνειδησίας και επειδή θέλουν να προσφέρουν αληθινά στην κοινωνία (ναι, υπάρχουν κι αυτοί σε όλο το δημόσιο).

    Από ό,τι ίσως μπορείς να συμπεράνεις από τα λεγόμενά μου, δεν υποστηρίζω καθόλου τα βραβεία των "αρίστων" σε κανένα χώρο, ιδιωτικό ή δημόσιο. Είναι σαν τα βραβεία όσκαρ... !!!
    Αν σκεφτείς ότι τέτοια βραβεία δίνονταν πολλά χρόνια και στα σχολεία, όπου πάρα πολλές φορές τα έπαιρναν παιδιά αξιωματικών (π.χ. εποχή χούντας), γιατρών και άλλων με κάποια ανώτερη κοινωνική θέση, ενώ κάποιοι άλλοι συμμαθητές ίσως τα άξιζαν περισσότερο, αλλά δεν είχαν το "σωστό" κοινωνικό υπόβαθρο! Αν έχεις κάποια άλλη εμπειρία, θα ήθελα να την πεις.

    Δεν θα ήθελα να φανεί ότι υπάρχει εμπάθεια μέσα από τις παραπάνω θέσεις, γιατί δεν ισχύει κάτι τέτοιο. Τα βραβεία και τα αριστεία ειδικά στο δημόσιο χώρο τα παίρνουν οι υπάλληλοι από εκείνους στους οποίους προσφέρουν τις υπηρεσίες τους, τον απλό κόσμο! Να είσαι σίγουρος γι' αυτό! Αυτή είναι για μένα και η ουσία και τέτοιους θα θέλαμε στην πολιτική!!!
    (Σεντονάτη πάλι...)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πώς αξιολόγησαν τον "καλύτερο δημόσιο υπάλληλο" χωρίς να υπάρχει... αξιολόγηση, αυτό είναι ένα θαύμα!
      Απ' την άλλη, όπως λες κι εσύ, οι αξιολογήσεις δεν είναι αδιάβλητες.
      Παλιά υπήρχαν οι "επιθεωρητές" που ήταν φόβος και τρόμος και ανέβαζαν τους αρεστούς και έριχναν τους μη αρεστούς.
      Εγώ είμαι υπέρ της αξιολόγησης, αλλά με πάρα πολλούς αστερίσκους. Τι αστερίσκους δηλαδή... Αστερισμούς ολόληρους! Αλλά πρέπει να βρεθεί ο τρόπος να συντελεστεί η αξιολόγηση

      Διαγραφή
    2. Καλά, για την αξιολόγηση βάλε και το... σύμπαν μέσα! Οι Αστερισμοί δεν επαρκούν!
      Αν δεν ωριμάσει η ελληνική κοινωνία, μην περιμένεις καμία αντικειμενική και αδιάβλητη αξιολόγηση πουθενά. Θεωρώ κι εγώ, από την έναρξη ακόμα της εκπαιδευτικής μου πορείας, πως είναι απαραίτητη η αξιολόγηση σε κάθε χώρο πρώτα απ' όλα για μας τους ίδιους, ώστε να βελτιωνόμαστε αλλά και για την ποιότητα των υπηρεσιών που προσφέρονται στην κοινωνία. Ποιον εμπιστεύεσαι όμως σ' αυτόν τον τόπο; Εδώ όποιον μας λαλήσει προωθούμε… μέσα σε ένα πλαίσιο δίχως υπεύθυνο κι οργανωμένο σχεδιασμό, αφού τα πάντα, μα τα πάντα, λειτουργούν στον αέρα! Προχειρότητα παντού!
      Το τοπίο θολό και απογοητευτικό!

      Μια αμπελοφιλοσοφία: Ποια είναι η προτιμητέα πορεία; Η αλλαγή δια μέσου των ειλικρινών «μέτριων» προσπαθειών ή η «μετάλλαξη» μέσω των αμφιλεγόμενων «αρίστων»; Ιδού η απορία!
      (διατυπωμένο ειρωνικά για τα κόμματα της αθλιότητας και τα μέλη τους)

      Διαγραφή
    3. Η έλλειψη εμπιστοσύνης είανι το χειρότερο, διότι δεν αντιμετωπίζεται.
      Ακόμη κι αν κάποια στιγμη΄στο μέλλον επιχειρηθεί μια αξιοπρεπής αξιολόγηση, τότε δε θα τη βλέπει κανείς με καλό μάτι, αφού λόγω των προηγούμενων κακών εγχειρημάτων, δε θα εμπιστεύεται κανείς κανέναν.

      Διαγραφή
  3. Και πάλι απόψε επέλεξα τον Μαζ για την ενημέρωση μου!
    Τα καλύτερα μας βρίσκεις...☺

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αυτό θα είναι το σλόγκαν μου!
      Και φυσικά πάντα... αντικειμενική ενημέρωση!
      Και χωρίς.. εμπάθειες!
      χεχε
      ναι σίγουρα...

      Διαγραφή
  4. βλέπω, έπεσε ξεβράκωμα
    λες να το σκεφτεί ο βραβευμένος δημοσιοϋπάλληλος;
    μάλλον πολλά ζητάς
    το όποιο βραβείο δεν είναι πιστοποιητικό εντιμότητας

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Φυσικά και το κείμενο έχει έναν διακριτικό ειρωνικό τόνο.
      Στην πραγματικότητα δε ζητάω άτι απ' αυτόν.
      Απλώς επέλεξα αυτόν τον τρόπο γραφής, για να πω τα δικά μου

      Διαγραφή
  5. Αλήθεια, πώς διακρίθηκε ως Μίστερ Υφήλιος; Με τι κριτήρια (άραγε);;;
    Έντιμο και ειλικρινές το γράμμα σου, αν και δεν νομίζω πως θα πάρεις απάντηση.
    Καλή του τύχη λοιπόν και καλή προσγείωση να έχει!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δεν περιμένω απάντηση.
      Στην πραγματικότητα αποτελεί ειρωνεία η αντίθεση της μιας πραγματικότητας (το βραβείο του καλύτερου δημοσίου υπαλληλου) και της άλλς πραγματικότητας (υποψηφιότητα με τους εχθρους του δημοσίου, το Ποτάμι).
      Το γράμμα είναι το "εύρημα"

      Διαγραφή
  6. Πρώτη φορά ακούω γι' αυτόν τον άνθρωπο προσωπικά, και γι' αυτό δεν θα κάνω εικασίες για την ποιότητα της εργασίας του. Γι' αυτό που θα αναρωτηθώ όμως είναι ακριβώς αυτό που αναφέρεις και εσύ στην αρχή του κειμένου σου. Με τι σόι κριτήρια βγήκε αυτός ο άνθρωπος ως Μίστερ Υφήλιος όπως ανέφερες? Και κυρίως (και ας ακούγομαι υπερβολικά συνομοσιολάγνος), πότε δέχτηκε αυτή τη διάκριση? Γιατί γνωρίζοντας πως οι οργανισμοί που δίνουν βραβεία σε όλα τα επίπεδα, από την FIFA που δίνει κάθε χρόνο τη Χρυσή Μπάλα, μέχρι και την ακαδημία των Όσκαρ, είναι διεφθαρμένες μέχρι το κόκαλο, όπως επίσης και το λογικό (γνωρίζοντας την αβάντα των ΜΜΕ στο Ποτάμι) μεν, αλλά υπερβολικό δε τονισμό αυτής της διάκρισης από όλους (χτες στο Σκάι στην πρωινή τους εκπομπή που τους άκουγα από κάπου άθελά μου, άκουσα σε μια ώρα μονάχα την έκφραση "καλύτερος δημόσιος υπάλληλος στον κόσμο", ίσως και 10 φορές), με κάνει να πιστεύω πως (και επαναλαμβάνω πως γνωρίζω ότι γίνομαι υπερβολικός) αυτή η διάκριση μόνο τυχαία δεν ήταν... Θέλω να ακούσω την άποψή σου Μαζεστίξ, και φυσικά και οποιουδήποτε άλλου που θέλει να σχολιάσει...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πάνο, για να μην επαναλαμβάνομαι εδώ, αν σε βοηθάει σε κάτι, διάβασε το παραπάνω σχόλιό μου για το δημόσιο και τους "άριστους" ή αυτούς που φαίνονται τουλάχιστον. Στοιχεία ή άλλες πληροφορίες δεν μπορώ να δώσω.

      Διαγραφή
    2. Με τα υπάρχοντα δεδομένα είναι αδύνατον να αξιολογηθεί κάποιος με (όσο το δυνατόν) αντικειμενικά κριτήρια.
      Γενικώς μπορεί να υπάρχει αξιολόγηση, με βάση κάποια κριτήρια.
      Δηλαδή, μια και ανέφερες τη "Χρυσή Μπάλα", ας πούμε, δεν μπορούμε να πούμε ότι είναι τελείως άστοχη η βράαβευση του Ρονάλντο φέτος ή άλλες φορές του Μέσσι, του Ροναλντίνιο ή του (χοντρού) Ρονάλντο παλιότερα.
      Δηλαδή μορεί να διαφωνήσει κανείς για το αν άξιζε ο Νο1 να είναι Νο1, αλλά δεν μπορεί να αρνηθεί ότι δικαίως βρίσκεται στην πρώτη πεντάδα.
      Τα κριτήρια εκεί είναι καθαρά: πρώτον οι προσωπικές επιδόσεις (γκολ, ασίστ κλπ) και δεύτερον η συμβολή του στις συλλογικές επιδόσεις (τίτλοι, διακρίσεις, επιρροή στην ομάδα κλπ)
      Βέβαια, όταν μιλάμε για γραφειοκρατικές δουλειές, είναι πιο δύσκολη η ανέυρεση αντικειμενικών κριτηρίων, αλλά σίγουρα υπάρχουν κάποια.
      Δηλαδή η παραγωγικότητα σε σχέση με τις συνθήκες είναι ενδεχομένως ένα καλό εργαλείο.
      Όχι σκετη παραγωγικότητα ούτε σκέτες... συνθήκες. Ο συνδυασμός του.
      Αλλά και άλλα στοιχεία είναι χρησιμα.

      Διαγραφή
  7. Καλά κι εσύ, δεν ξέρεις ότι τα ετερώνυμα έλκονται;... ;)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αυτή λες να 'ναι η αιτία;
      Άρα συμπεραίνουμε πως, ο νόμος ότι τα ομώνυμα απωθούνται, είναι η πραγματική αιτία που οι αριστεροί σκοτώνονται μεταξύ τους...!

      Διαγραφή
  8. Προσωπικά θεωρώ έξυπνη την κίνηση του Θεοδωράκη να τον εντάξει στο Επικρατείας. Μακάρι να είχε προσεταιριστεί τέτοιες προσωπικότητες και ο ΣΥΡΙΖΑ πέραν των περιπτώσεων τύπου Τζάκρη και Μακρή.
    Ο Καρκατσούλης δεν είναι ο υπάλληλος που βάζει σφραγίδες πίσω από ένα γκισέ (μεταφέρω την εικόνα που έχει ο μέσος πολίτης για τους δημοσίους υπαλλήλους). Είναι επιτελικό στέλεχος που εργάζεται επί σειρά ετών στο Υπουργείο Διοικητικής Μεταρρύθμισης, έχει συνεργαστεί με όλους τους Υπουργούς, διδάσκει άλλους υπαλλήλους, συμμετέχει σε διεθνείς μελέτες και project. Γενικά το αντικείμενό του είναι η οργάνωση της δημόσιας διοίκησης, το δημόσιο μάνατζμεντ, η ανάλυση κανονιστικών επιπτώσεων. Αυτά καταρχήν δεν έρχονται οπωσδήποτε σε αντίφαση με την άποψη των φιλελεύθερων για λιγότερο κράτος. Είναι λοιπόν τουλάχιστον επιπόλαιο να αποδίδεις αφέλεια σε έναν άνθρωπο που δεν γνωρίζεις, επειδή συντάσσεται με έναν ιδεολογικό χώρο με τον οποίο δεν συμφωνείς και να αποκλείεις a priori το ενδεχόμενο να πρόκειται για συνειδητή επιλογή του.
    Στις σποραδικές δημόσιες εμφανίσεις του πάντως έχει προασπιστεί τους δημοσίους υπαλλήλους και το έργο τους και αποδίδει τις παθογένειες στην κακή οργάνωση του δημοσίου. Το δε πρόγραμμα του Ποταμιού για τη δημόσια διοίκηση αντιγράφει στην ουσία όσα λένε τα εγχειρίδια δημοσίου μάνατζμεντ (να υποθέσω ότι έβαλε το χεράκι του και ο Καρκατσούλης;). Ούτως ή άλλως αυτά είναι γνωστά στους επαγγελματίες της δημόσιας διοίκησης. Και η μεθοδολογία υπάρχει, και οι εισηγήσεις, αυτό που συνήθως λείπει είναι η πολιτική βούληση. Τα ΚΕΠ (θεσμός γνωστός και στο εξωτερικό) αποτελούν ένα επιτυχές παράδειγμα σύμπτωσης της βούλησης υπηρεσιακών παραγόντων και πολιτικών προϊσταμένων.
    Επίσης διαφωνώ με τον τρόπο που προσπαθείς τεχνηέντως να αποδομήσεις τη διάκρισή του. Όταν το δημοσιοϋπαλληλικό σώμα κατασυκοφαντείται εσκεμμένα, συστηματικά και διαχρονικά, τέτοιου είδους διακρίσεις, από όπου κι αν προέρχονται, θα έπρεπε να τις χρησιμοποιούμε ως θετικό παράδειγμα και όχι να προσπαθούμε να μειώσουμε τη σημασία τους επειδή ο διακριθείς ανήκει σε άλλο πολιτικό χώρο. Αξιόλογοι άνθρωποι με δυνατότητα προσφοράς υπάρχουν σε όλους τους χώρους (εξαιρώ τους ούγκανους!), όπως επίσης υπάρχουν και βλάκες. Σε κάθε περίπτωση, μη χτυπάς το σαμάρι, ενώ θέλεις να χτυπήσεις το γαϊδούρι!

    ΥΓ. Για να μην παρεξηγούμαι, ούτε το Ποτάμι υποστηρίζω ούτε τον Καρακτσούλη γνωρίζω προσωπικά, έχω παρακολουθήσει όμως εισηγήσεις του όπως και τις κατά καιρούς - και σε ανύποπτο χρόνο - δημόσιες τοποθετήσεις του και λόγω αντικειμένου, ας πούμε ότι έχω μία άποψη για τα της δημόσιας διοίκησης.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μα ακριβώς επειδή είναι μια ιδιαίτερη περίτπωση (και μια επικοινωνιακά πολύ έξυπνη κίνηση), γι'αυτό επέλεξα να αναφερθώ προσωπικά σε αυτόν τον άνθρωπο.
      Και μάλιστα νομίζω πως αναφέρθηκα σ' αυτόν με αρκετή ευγένεια και ευπρέπεια.
      Δεν έχω αναφερθεί σε κανέναν άλλον προσωπικά, παρά μόνο σ'αυτόν.
      Και αυτό διότι πιστεύω, όπως κι εσύ, πως είναι μεγάλο ζητούμενο να είναι κανείς καλός στη δουλειά του ανεξαρτήττως πολιτικής τοποθέτησης.

      Και δεν αποδόμησα σε καμία περίτπωση τη δουλειά του.
      Ναι, το "βραβείο" μου φαίνεται κάπως αστήριχτο, διότι δεν μπορώ να καταλάβω πώς διάολο συγκρίθηκαν -και με ποια κριτήρια- δημόσιοι υπάλληλοι όλων των χωρών. Και τελοσπάντων αυτές οι διακρίσεις σε αυτές τις δουλειές με βρίσκουν πολύ επιφυλακτικό.

      Όμως, παρά τις επιφυλάξεις μου για το "βραβείο", επανέλαβα 2-3 φορές στο κείμενο πως, ανεξαρτήτως των επιφυλάξεών μου, δέχομαι πως σίγουρα θα 'ναι "καλός άριστος στη δουλειά του" και πως "υπηρέτησε καλά το δημόσιο" (αυτολεξί αντιγράφω φράσεις απ' το κείμενο).
      Έγραψα επίσης ότι "ττου αποδίδεται η ιδέα της δημιουργίας των ΚΕΠ, που ήταν πράγματι μια πολύ καλή ιδέα".
      Επομένως μη μου χρεώνεις αποδόμηση της δουλειάς του ανθρώπου. Δεν είπα κάτι τέτοιο ούτε καν το υπονόησα.
      Είναι άδικο αυτό.

      Από κει και πέρα, όμως, απ' τη στιγμή που κατεβαίνει στην πολιτική, αναγκαστικά η κριτική προς αυτόν ξεφεύγει από τα στενά όρια των εργασιακών του καθηκόντων και αναγκαστικά μετατρέπεται πλέον και σε πολιτική κριτική.
      Η κριτική στο ότι λοιπόν αυτός, ενας εξέχων υπάλληλος του δημοσίου, συντάσσεται πολιτικά με τους ιδεολογικούς εχθρούς του δημοσίου τομέα... ε αυτό είναι αντικείμενο πολιτικής κριτικής και, κατά τη γνώμη μου, αποτελεί... ειρωνεία!
      (με την έννοια της καβαφικής ειρωνείας: της αντίθεσης, δηλαδή, μεταξύ δύο πραγματικοτήτων, οι οποίες συνυπάρχουν)

      Το ότι το προεκλογικό πρόγραμμα του Ποταμιού δεν αναφέρεται ευθέως σε μαζικες απολυσεις και άλλα τοιαύτα δε σημαίνει ότι είναι και η πραγματική θέση του Ποταμιού για το θέμα.
      Το ποιες είναι οι πραγμτικές θέσεις του κόμματος αυτού, το ξέρουμε από τις πολλές τέτοιες τοποθετήσεις των περισσότερων στελεχών του.
      Έχει μαζέψει τη -νεοφιλελεύθερη- σάρα και τη μάρα.
      Άρα, ας μη μιλάμε για προεκλογικά προγράμματα.
      Γιατί ξέρουμε ότι προεκλογικό πρόγραμμα του Σαμαρά είναι τα "Ζάππεια" και ότι ούτε αυτά αναφέρονται ευθέως σε απολύσεις, αλλά ξέρουμε τις πραγματικες θεσεις από πάρα πολλές τοποθετήσεις των στελεχών της ΝΔ, αλλά και από άλλα στοιχεία της δημόσιας σφαίρας που είναι περιττό να αναφέρω τώρα.
      Και του Σύριζα το πρόγραμμα είναι... της Παναγιάς τα μάτια! Και δεν πιστεύει κανείς ότι θα γίνουν όλα αυτά που αναφέρονται εκεί μέσα. Πολλά λέγονται και γράφονται... απλώς για να λεχθούν και να γραφούν.
      Και η απόφαση του συνεδρίου του λέει "έξοδο από το ΝΑΤΟ", αλλά προφανώς κανείς δεν το πιστεύει.

      Οι Ποταμίσιοι (οι περισσότεροι) είναι ορκισμένοι θατσερικοί- δηλαδή εχθροί αυτού που λέμε "δημόσιος τομέας".
      Τα περισσότερα στελέχη του έχουν εκφραστεί πολλές φορές δημοσίως (φυσικά όχι προεκλογικά) για την ανάγκη πλήρους απελευθέρωσης των απολύσεων και την ανάγκη αθρόων ιδιωτικοποιήσεων στα πάντα.
      Επομένως, είναι αντικείμενο πολιτικής κριτικής η συμπόρευση ενός διακεκριμένου δημοσίου υπαλλήλου με ένα κόμμα εχθρών του δημοσίου.
      Είναι ένα πολιτικό παράδοξο η συμπόρευση ενός διακεκριμένου δημοσίου υπαλλήλου με ένα κόμμα που υποστηρίζει το... προβενιζελικό δημόσιο!
      (όταν Τρικουπικοί και Διληγιαννικοί εναλλάσσονταν στις θέσεις του δημοσίου, ανάλογα με το ποιος κέρδισε τις εκλογές, ώσπου ήρθε ο Βενιζέλος στο Σύνταγμα του 1911 να θεσπίσει τη μονιμότητα για να σταματήσει αυτή η γελοιότητα)
      Αυτό είναι πολιτική κριτική και αναφορά στην πολιτική επιλογή ενός αξιοπρόσεχτου ανθρώπου και όχι αποδόμηση της δουλειάς του ή της προσωπικότητάς του.

      Διαγραφή
  9. Μόλις βρήκα μια είδηση:

    http://www.huffingtonpost.gr/2015/01/13/politiki-diorismenos-sto-maksimou-_n_6458056.html

    Διορισμένος στο Μέγαρο Μαξίμου, με απόφαση του πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά, ήταν ο επικεφαλής του ψηφοδελτίου Επικρατείας του «Ποταμιού» Παναγιώτης Καρκατσούλης.

    Συγκεκριμένα με το ΦΕΚ 240/28-05-2013, που δημοσιεύει η HuffPost Greece, ο Α. Σαμαράς διόρισε τον Π. Καρκατσούλη στη θέση του Προϊσταμένου της Υπηρεσίας Διοίκησης της Γενικής Γραμματείας Συντονισμού της Κυβέρνησης, όπου εργάσθηκε υπό τον στενό συνεργάτη του πρωθυπουργού Δ. Βαρτζόπουλο.

    Ο Π. Καρκατσούλης αποσπάσθηκε από το Υπουργείο Διοικητικής Μεταρρύθμισης, όπου ανήκε στο Ειδικό Επιστημονικό Προσωπικό της Ειδικής Υπηρεσίας Στρατηγικού Σχεδιασμού και Εφαρμογής Προγραμμάτων (ΕΥΣΣΕΠ) και εργαζόταν με σχέση εργασίας Ιδιωτικού Δικαίου Αορίστου Χρόνου.

    Σημειώνεται ότι στο βιογραφικό του Π. Καρκατσούλη που διένειμε το Ποτάμι δεν γίνεται αναφορά στην απόσπασή του και στην εργασία που προσέφερε στο Μαξίμου.

    Το ΦΕΚ 240/28-05-2013

    Ο διορισμός Καρκατσούλη στο Μέγαρο Μαξίμου προκαλεί αίσθηση καθώς ο επικεφαλής του Ποταμιού Σταύρος Θεοδωράκης παρουσιάζοντας τις θέσεις του κόμματός του είχε τονίσει ότι «οσοι ασκούν εξουσία σε γενικές γραμματείες και δημόσιους οργανισμούς δεν θα είναι υποψήφιοι αν δεν περάσουν 4 χρόνια από τη λήξη της θητείας».

    Σε επικοινωνία της HuffPost Greece με το Ποτάμι, μας ανέφεραν τα εξής: «Ήταν διοικητικός υπάλληλος και όχι πολιτικός. Εκατοντάδες δημόσιοι υπάλληλοι, ήταν σαν και αυτόν. Δεν επρόκειτο για μια πολιτική επιλογή.»

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλά έκανες και το έψαξες. Έτσι αποδεικνύεται για άλλη μια φορά, η στενή επαφή Ποταμιού και ΝΔ. Τα (αδιάβλητα) γκάλοπ πάντως, φέρνουν εμμονικά το Ποτάμι στην τρίτη θέση. Τυχαίο; Εκτός κι αν ο λαός έχει φορέσει και πάλι το μαντήλι στα μάτια, για να έχει αύριο το άλλοθι...

      Διαγραφή
    2. Για να είμαι ειλικρινής, δεν το έψαξα.
      Τυχαία πέτυχα την είδηση.
      Όσο για την τρίτη θέση, θεωρώ αδιαφιλονίκητο φαβορί τη Χρυσή Αυγή.
      Όσο γι' αυτό με το μαντήλι που λες... να είσαι σίγουρη ότι το 'χει φορέσει.
      Είμαστε καβατζοκώλικος λαός.

      Διαγραφή
  10. Τώρα έλα να γελάσεις και... να πάρεις έναν καφέ:

    http://stisglafkistocafe.blogspot.gr/

    ΑπάντησηΔιαγραφή