Τετάρτη, 12 Νοεμβρίου 2014

Αλήθεια, τι κακό έχει η Τράπεζα Θεμάτων;


 
Πιθανόν, αν ήμουν στη θέση των εφήβων μαθητών, τα ίδια μ'αυτούς να έλεγα και να φωνασκούσα ενάντια στο "νέο σύστημα".
Όπως φωνασκούν πάντα οι έφηβοι και οι καθηγητές ενάντια στο εκάστοτε "νέο σύστημα".
Επειδή όμως τους ρίχνω μερικά χρόνια (όχι όμως και τόσο πολλά, ώστε να μας χωρίζει χάος) και επειδή βλέπω τώρα πια τα πράγματα απ' έξω, νομίζω πως μπορώ να εκφράσω πιο ψύχραιμα κάποιες απόψεις περί του Νέου Λυκείου και περί των αντιδράσεων γύρω απ' αυτό.
Η μεγάλη καινοτομία που έφερε αυτό το "Νέο Λύκειο" είναι η περιβόητη Τράπεζα Θεμάτων και αυτή είναι το μήλον της έριδος.
Η ΟΛΜΕ κι οι μαθητές απαιτούν την κατάργησή της και την επιστροφή στο σύστημα της ενδοσχολικής εξέτασης των μαθητών της Α' και Β' Λυκείου. Αυτό είναι το βασικό αίτημα των κινητοποιήσεών τους.

Τι είναι όμως η Τράπεζα Θεμάτων;
Δεν είναι τίποτ' άλλο παρά μια λίστα με καμιά 200αριά προτεινόμενα διαγωνίσματα ανά μάθημα, ελεγμένα από το Υπουργείο Παιδείας, απ' τα οποία σε κάθε σχολείο κληρώνεται ένα θέμα, στο οποίο εξετάζονται οι μαθητές στις προαγωγικές εξετάσεις του Ιουνίου.
Αυτά τα θέματα καλύπτουν το 50% της εξέτασης, αφού τα άλλα δύο θέματα (το άλλο 50%) καλύπτεται από θέματα που επιλέγουν οι διδάσκοντες σε κάθε σχολείο.
Δηλαδή αυτό που άλλαξε είναι ότι η μισή εξέταση κληρώνεται από μια "τράπεζα θεμάτων".

Και αυτό το ζήτημα έχει ξεσηκώσει τόσο πανικό στα σχολεία, στους μαθητές, στους γονείς και πάει λέγοντας...
Σας φαίνεται λογικός τόσος θόρυβος γι' αυτό το θέμα;
Εκ πρώτης όψεως, μάλλον όχι.
Τότε, πού να οφείλεται άραγε;

Θα τολμήσω να πω ότι οφείλεται πρώτα απ' όλα στις περσινές γελοιότητες του Υπουργείου Παιδειας, που επί ένα χρόνο, κάθε εβδομάδα άλλαζε γνώμη για το τί και πώς θα ισχύσει και έτσι μέχρι τέλους σερνόταν η υποψια μέχρι και ότι ίσως δε θα εφαρμοστεί το νέο σύστημα.
Η ελλιπής προετοιμασία και η προχειρότητα ήταν παραπάνω από εμφανείς. Συν το ότι δεν είχε δοθεί στη δημοσιότητα τουλάχιστον ένα αντιπροσωπευτικό δείγμα της μορφής των θεμάτων αυτών, με αποτέλεσμα οι εκπαιδευτικοί και οι μαθητές να πορεύονται όλη τη χρονιά στα... τυφλά!
Τέσσερις μέρες πριν αρχίσουν οι εξετάσεις, όταν επιτέλους δημοσιεύτηκε η τράπεζα θεμάτων, τότε μόνο έμαθαν οι ενδιαφερόμενοι περί τίνος πρόκειται!
Μιλάμε δηλαδή για γελοιότητες που ταιριάζουν μόνο σε Μπανανίες. Τις οποίες, για πολλούς λόγους, έχουμε ξεπεράσει κατά πολύ.


Ο άλλος λόγος -και μάλλον σημαντικότερος- που ωθεί τις αντιδράσεις εκπαιδευτικών και μαθητών απέναντι στην Τράπεζα Θεμάτων είναι άλλος και συνδέεται με το παλιό σάπιο σύστημα του Λυκείου.
Δηλαδή, με το παλιό σύστημα, με το οποίο ήταν όλοι βολεμένοι κι ευχαριστημένοι.
Πήγαινε ο άλλος στη Β' Λυκείου, δεν ήξερε να κάνει ούτε... απλή διαίρεση χωρίς κομπιουτεράκι και περνούσε "αέρα" την Άλγεβρα, επειδή ο καθηγητής του σχολείου "μαρτυρούσε" στους μαθητές μια βδομάδα πριν δώσουν, σχεδόν τα... θέματα που θα πέσουν! Τους έλεγε να μάθουν 2-3 ταυτότητες και δυο ορισμούς και πηγαίνανε... άρχοντες την επόμενη μέρα και γράφανε ένα 14άρι και φεύγανε σαν κύριοι.
Στα Αρχαία της Α', έπρεπε κανονικά να κάνουν Θουκυδίδη και Ξενοφώντα, αλλά "για να βολευτούμε όλοι", ο καθηγητής έλεγε στους μαθητές τα 3-4 "sos" κομμάτια που θα έπεφταν, έλεγε και τις 2-3 πιθανότερες ερωτήσεις εισαγωγής, διάβαζε ο άλλος ένα διωράκι την προηγούμενη μέρα και περνούσε αέρα τα αρχαία κι ας μην ήξερε ούτε αν ο Θουκυδίδης είναι αρχαίος ιστοριογράφος ή Πόντιος χορευτής.

Εσάς σας αρέσει αυτό;
Εμένα καθόλου.
Διότι, ενώ διαμαρτυρόμαστε όλοι για το ολοένα και χαμηλούμενο μορφωτικό επίπεδο των μαθητών, κάνουμε τις ωραίες μας διαπιστώσεις για το "πού οδεύουμε", μας φταίει το σύστημα, αλλά όταν πάει κάτι να αλλάξει στο σύστημα για να αντιμετωπιστεί με κάποιο (έστω ημιτελή και ατελέσφορο) τρόπο αυτό το πρόβλημα, πέφτουμε όλοι επάνω και λιθοβολούμε ζητώντας "λιγότερο φόρτο" για τα παιδιά.
Τι είναι κακό, λοιπόν, στην τράπεζα θεμάτων;
Μήπως το ότι εξαιτίας της ο καθηγητής του σχολείου δεν μπορεί πια να ανακοινώσει την προηγούμενη μέρα τα θέματα στους μαθητές, καθώς δεν περνάει αποκλειστικά απ' το χέρι του η επιλογή των θεμάτων;
Ή μήπως το ότι αναγκάζεται πια να διδάξει ολόκληρη την ύλη, όπως προβλέπεται από το Αναλυτικό πρόγραμμα;


Εγώ δε βρίσκω πού είναι το κακό σ' αυτά.
Θα ήθελα να μου πει κάποιος αν συμφωνεί με το να διδάσκει ο καθηγητής λιγότερη από την προβλεπόμενη ύλη ή με το να γνωστοποιεί τα... φαβορί θέματα της εξέτασης στους μαθητές.
Επειδή υποθέτω πως δε θα βρεθεί κάποιος που να συμφωνεί, έρχομαι να προλάβω μια λογική ένσταση που μπορεί να υπάρξει πάνω στο θέμα:
"Και αφού είναι μεγάλη η ύλη, στην περίπτωση που για διάφορους λόγους, ο καθηγητής δεν μπορέσει να τη διδάξει ολόκληρη, τι γίνεται;"
Απαντώ λοιπόν ότι, αν είναι αυτό το πρόβλημα, τότε το λογικό δεν είναι να φωνάζουμε να καταργηθεί η τράπεζα θεμάτων, αλλά να φωνάζουμε να μειωθεί η ύλη, ώστε να μπορεί να "βγει" εγκαίρως.
Και ένα στοιχείο των περυσινών γελοιοτήτων ήταν ότι, παρότι άλλαξε το σύστημα, διατηρήθηκε σχεδόν η ίδια ύλη που υπήρχε και με το προηγούμενο σύστημα, δημιουργώντας έτσι πολλά προβλήματα.
Αλλά φέτος, απ' την αρχή της χρονιάς, το Υπουργείο ανακοίνωσε γενναία μείωση της ύλης, σε τέτοιο βαθμό, ώστε δε φαινεται σε γενικές γραμμές να υπάρχει κάποιο σχετικό πρόβλημα.
Αφήστε που, εκτός των άλλων, η τράπεζα θεμάτων για τον Ιούνιο δημοσιεύτηκε προχθές -αρκετά νωρίς δηλαδή- και τα θέματά της είναι κατά βάση πολύ εύκολα και προσιτά ακόμη και στους μετρίως διαβασμένους μαθητές.
Και επομένως δεν δημιουργείται μεγαλύτερη ανάγκη φροντιστηρίων απ' ό,τι υπήρχε πριν. Στην ουσία ευνοήθηκαν τα φροντιστήρια, όχι επειδή υπάρχει πραγματικά μεγαλύτερη ανάγκη τους, αλλά λόγω της τρομοκράτησης που υπέστησαν οι οικογένειες σχετικά με το νέο σύστημα.
Ένας μαθητής που διαβάζει 2-3 ώρες τη μέρα, ανταποκρίνεται άνετα στις απαιτήσεις και χωρίς φροντιστήριο. Φροντιστήριο χρειάζεται μόνο για το "κάτι παραπάνω" στις πανελλαδικές εξετάσεις, όπως ίσχυε πάντοτε άλλωστε και θα ισχύει για πάντα.

Άρα... ΓΙΑΤΙ ΦΩΝΑΖΟΥΜΕ;
Μετά λύπης διαπιστώνω ότι μαθητές και καθηγητές φωνάζουν, διότι αποστρέφονται τη δυσκολία, τον κόπο.
Είχαν όλοι συμβιβαστεί με την ιδέα, αφενός οι καθηγητές ότι μπορούν να διδάξουν όποιο μέρος της ύλης γουστάρουν, να ανακοινώνουν και τα θέματα την προηγούμενη μέρα, να τους περνούν όλους και να τα 'χουν καλά με όλους, και αφετέρου οι μαθητές με την ιδέα ότι μπορούν να μη διαβάζουν και να περνούν τις τάξεις όντας "ξύλα απελέκητα" και να βγάζουν το λύκειο.... περπατώντας!

Ε όχι λοιπόν!
Εγώ αγανακτώ όταν βλέπω τον λεγόμενο προοδευτικό χώρο να υπερασπίζεται την τεμπελιά, την αμάθεια, την αδικία, την αναξιοκρατία.
Γιατί είναι αναξιοκρατία να παίρνει ο τεμπέλης ίσο απολυτήριο με τον επιμελή και να θεωρούνται "ίσων προσόντων" από την επόμενη μέρα.
Κι ας λύνει ο ένας σύνθετα μαθηματικά προβλήματα ή μεταφράζει άνετα αδίδακτο αρχαίο κείμενο ή γράφει υπέροχες εκθέσεις κι ο άλλος δεν ξέρει να γράφει το.... όνομά του!
Γιατί υπερασπίζεται την αμάθεια όποιος απαιτεί να περνούν οι μαθητές την τάξη, χωρίς να έχουν κατακτήσει τις βασικές γνώσεις μαθηματικών που απαιτεί η συγκεκριμένη τάξη, χωρίς να έχουν κατανοησει τα βασικά φυσικά φαινόμενα, χωρίς να μπορούν να συντάξουν ένα οργανωμένο κείμενο συνεχούς λόγου ή ένα επιχείρημα, χωρίς να ξέρουν αν την 25η Μαρτίου γιορτάζουμε την επανάσταση ή τον μπακαλιάρο.

Η παβλοφικού χαρακτήρα άρνηση κάθε αλλαγής και η συνακόλουθη υπεράσπιση αυτού του άδικου, αναξιοκρατικού και ανορθολογικού παλιού συστήματος δεν είναι πρόοδος. Είναι βαθιά συντήρηση.
Πρόοδος είναι τα γράμματα. Η μόρφωση.
Και η μόρφωση μοιάζει με μια γέννα.
Δύσκολη και επίπονη, μα στο τέλος αξίζει τον κόπο!
(Βέβαια στην εποχή της -χωρίς λόγο- καισαρικής, τι μπορούμε να ζητήσουμε για τη γνώση;)
Η μόρφωση παρομοιάζεται από τον Πλάτωνα ως μια δύσκολη, κοπιαστική και δύσβατη ανηφορική οδός που οδηγεί τον άνθρωπο από το σκοτεινό σπήλαιο της απαιδευσίας στο φωτεινό κόσμο της γνώσης.
Η πορεία προς τη γνώση είναι πάντα κοπιαστική.
Γνώση και άραγμα δεν πάνε μαζί.


Γι' αυτό δεν μπορώ να ακούω τον προοδευτικό κόσμο να διαμαρτύρεται γιατί τάχα φορτώνονται τα παιδιά με παραπάνω διάβασμα.
Και βέβαια να φορτωθούν. Να κουραστούν. Να πονέσουν. Να ματώσουν, για να μορφωθούν.
Ίσα ίσα που ο προοδευτικός κόσμος θα έπρεπε να φωνάζει, να απαιτεί από το σύστημα να γίνει πιο απαιτητικό, ώστε να διαβάζουν περισσότερο τα παιδιά.
Τα περισσότερα παιδιά, οι περισσότεροι έφηβοι του 2014 δεν έχουν ανοίξει ποτέ στη ζωή τους να διαβάσουν ένα βιβλίο, μια εφημερίδα ή κάτι τελοσπάντων που να.... διαβάζεται!
Και τελικά ποιον ωφελεί η αμορφωσιά; Ποιον άλλον εκτός από τους ολιγάρχες; Ποιον αλλον εκτός από τους εξουσιαστές της συστηματικής προπαγάνδας;
Τι πιο βολικό γι' αυτούς παρά αμόρφωτες γενιές σιωπηλών υπηκόων;
Κι εμείς, αντί να ζητάμε περισσότερο διάβασμα, περισσότερη μελέτη απ' τα παιδιά, φωνάζουμε μη τάχα και... κουραστούν;
Γιατί;
Για να κερδίσουν περισσότερο χρόνο στο Facebook και στα Video games;;;
Τι θέλουμε τελικά να καλλιεργούν τα σχολεία; Ξεκούραστους υπηκόους ή πολίτες που κοπιάζουν;

Επιτέλους σ' αυτή τη χώρα οι προοδευτικοί, οι δημοκρατικοί πρέπει να μάθουμε να στοχεύουμε ψηλά.
Να θέλουμε να καλλιεργούμε αρίστους και όχι μετρίους.
Η χώρα των μετρίων είναι αυτή που βιώνουμε.
Στη χώρα των αρίστων -επιτρέψτε μου την έκφραση- θα ματώνει ο κώλος των μαθητών για να πάρουν απολυτήριο λυκείου.
Να μην παιρνει ο κάθε αστοιχείωτος απολυτήριο γενικού λυκείου, εφόσον δεν ξέρει τα βασικά απαιτούμενα γι' αυτό.
Όχι γιατί εχω τίποτα προηγούμενα με τον αστοιχείωτο.
Αλλά επειδή κυρίως θέλω -όσο είναι δυνατόν- να μην υπάρχουν αστοιχείωτοι. Και αυτό επιτυγχάνεται μόνο μέσω την ανόδου του επιπέδου, που θα εξαναγκάσει πολλούς απ' αυτούς που σήμερα κωλοβαράνε επαναπαυμένοι, να στρωθούν στο διάβασμα.
Θέλω οι αυριανοί ηλεκτρολόγοι, υδραυλικοί, οικοδόμοι και ταξιτζήδες να ξέρουν πραγματικά γράμματα, έχοντας βγάλει το Γυμνάσιο ή το Λύκειο. Όχι απλώς να 'χουν ένα χαρτί και να περιφέρουν την -επικίνδυνη, μα πτυχιούχο- αμορφωσιά τους ως πολίτες-υπήκοοι.


Επίσης, θέλω, να υπάρχει αξιοκρατία και ο καθένας να παίρνει αυτό που του ανήκει. Αυτός που τα καταφέρνει στα γράμματα, να πάρει απολυτήριο γενικού λυκείου. Αυτός που δεν τα καταφέρνει, να στραφεί κάπου άλλου και, εφόσον ανακαλύπτει ότι έχει κλίση σε έναν άλλο τομεά π.χ. χειρωνακτικό, να μάθει την ανάλογη τέχνη σε μια δημόσια τεχνική σχολή. Δεν μπορεί σ' αυτή τη χώρα να βγαίνουμε όλοι με το ίδιο χαρτί (σ.σ. απολυτήριο γενικού λυκείου) στα χέρια, είτε έχουμε κατακτήσει το μορφωτικό επίπεδο που απαιτεί μια τάξη είτε όχι.
Δεν μπορεί ο εγγράμματος και ο αγράμματος να έχουν το ίδιο χαρτί, την ίδια... επιβράβευση!
Αυτό το σύστημα δεν κινητοποιεί τον αγράμματο να ανέβει, παρά μόνο καθηλώνει τον εγγράμματο στη μετριότητα, φτιάχοντας μια σούπα καταδικασμένη να βράζει στο ζουμί του... μέσου όρου!
Δεν καταλαβαίνω γιατί είναι προοδευτικό και δημοκρατικό το να απαιτούμε να μη μένουν στην ίδια τάξη οι μαθητές που δεν έχουν αποκτήσει επαρκώς τις γνώσεις που έπρεπε να έχουν αποκτήσει σε μια τάξη.

Και τελοσπάντων, μια χώρα δεν μπορεί να βγάζει ούτε μόνο "Αριστοτέληδες" ούτε μόνο "Σάκηδες Υδραυλικούς".
Τους χρειάζεται και τους δύο.
Πρέπει να υπάρχει ένα σύστημα, λοιπόν, που θα οδηγεί τον καθένα εκεί που, με βάση τις επιδόσεις του, μπορεί να αποδώσει καλύτερα.
Όποιος είναι για "Αριστοτέλης", στο Λύκειο. Όποιος είναι για "Σάκης", στην τεχνική σχολή.
Για να αποκτά ο καθένας πραγματικά προσόντα γι' αυτό με το οποίο θα ασχοληθεί στο υπόλοιπο της ζωής του.
Και η τεχνική σχολή να μην είναι το σημερινό μπουρδέλο. Να αυστηροποιηθεί το πρόγραμμά της και να ανέβει κι αυτή ποιοτικά, για να μη μετατρέπεται σε σκουπιδότοπο του Γενικού Λυκείου, αλλά να παίξει σημαντικό ρόλο στην τεχνική κατάρτιση των μαθητών, παρέχοντας παράλληλα και βασικές γνώσεις, απαραίτητες σε κάθε εκκολαπτόμενο πολίτη.


Οι σημερινές διαμαρτυρίες έχουν πολλούς λόγους για να γίνουν, αλλά εστιάζουν στο μόνο αίτημα που δε θα 'πρεπε να έχουν: στην κατάργηση της τράπεζας θεμάτων.
Αυτή είναι ένα απ' τα ελάχιστα θετικά που αφήνει πίσω της αυτή η κυβέρνηση.
  1. Θα 'πρεπε να 'ναι οι εκπαιδευτικοί στα κάγκελα για τις 1.100 θέσεις άμισθης, "εθελοντικης" εργασίας.
  2. Θα 'πρεπε μαθητές και καθηγητές να ζητούν εξορθολογισμό του συστήματος και καλύτερη προετοιμασία των θεμάτων.
  3. Θα 'πρεπε να ζητούν αύξηση της χρηματοδότησης των σχολείων, ίδίως για τα εργαστήρια που απαιτούνται στα θετικά/τεχνολογικά μαθήματα.
  4. Θα 'πρεπε να ζητούν -με συγκεκριμένες προτάσεις- αλλαγή των κακογραμμένων βιβλίων.
  5. Θα 'πρεπε να ζητούν αλλαγή της διδακτέας ύλης σε πολλά μαθήματα, ώστε αυτή να είναι και πιο κατανοητή και πιο χρήσιμη.
  6. Θα 'πρεπε να ζητούν -με συγκεκριμένες προτάσεις (για να μη πλατιάζω, θα τις πω με άλλη ευκαιρία)- την θέσπιση ενός συστήματος εξέτασης που θα απέτρεπε οριστικά την παπαγαλία.
  7. Θα 'πρεπε να ζητούν μείωση των εισακτέων στις κορεσμένες σχολές και ίδρυση νέων σχολών με νέο και σύγχρονο επιστημονικό αντικείμενο.
  8. Θα 'πρεπε να ζητούν την ακόμη αξιοκρατικότερη θωράκιση του συστήματος εξέτασης- όπως π.χ. να εξετάζεται κάθε μάθημα την ίδια μέρα σε όλα τα σχολεία και η κλήρωση των θεμάτων να είναι κοινή για όλα τα σχολεία, ούτως ώστε να υπάρξει περισσότερη δικαιοσύνη- διότι παρατηρήθηκαν και άσχημες καταστάσεις τον περασμένο Ιούνιο.
  9. Θα 'πρεπε να ζητούν ποιοτική και ποσοτική διεύρυνση του θεσμού της ενισχυτικής διδασκαλίας, για τους μαθητές που δυσκολεύονται -αλλά θέλουν- να αντεπεξέλθουν.

Θα 'πρεπε να ζητούν τόσα πολλά και άλλα τόσα που δε μου 'ρχονται ίσως τώρα στο μυαλό, αλλά αντ' αυτών, στην κορυφή των αιτημάτων τοποθέτησαν την απαίτηση για κατάργηση της τράπεζας θεμάτων.
Κορυφαίο αίτημα της εκπαιδευτικής κοινότητας, δηλαδή: η τεμπελιά!
Με  τέτοια νεολαία, με τέτοιους εκπαιδευτικούς και με τέτοια προοδευτική παράταξη, δε θα πάμε μπροστά.
Θα μείνουμε αιωνίως η χώρα που αποθέωνε το μέτριο και καταριόταν την αριστεία.
Ίσως από φόβο μήπως συγκριθεί μαζί της.

Και τελοσπάντων η απαξίωση του ιδανικού της Παιδείας είναι που διώχνει τα παιδιά από το Γενικό Λύκειο και όχι η άνοδος του επιπέδου δυσκολίας.
Τα παιδιά δεν... τρελαίνονται να μορφωθούν, να σπουδάσουν κλπ όχι γιατί είναι τάχα δύσκολο να τα πετύχουν αυτά, αλλά επειδή έχουμε δώσει περισσότερη αξία και κοινωνικό κύρος στο μπάτσο και το μοντέλο απ' ό,τι στον γιατρό και τον δάσκαλο.
Επειδή έχουμε μειώσει την αξία της Παιδείας.

Δημοκρατία δεν είναι το σύστημα που όλοι θα πρέπει να συμβιβάζονται και να συμμορφώνονται με το μέσο όρο της μετριότητας.
Δημοκρατία είναι το πολίτευμα που προσπαθεί να κάνει τους πολίτες της αρίστους, και δμιουργώντας όλο και περισσότερους αρίστους, προσπαθεί να "τραβάει προς τα πάνω" το μέσο όρο.
Αυτό είναι δημοκρατία, αυτό είναι πρόοδος.
Όχι ο συμφηφισμός των μετρίων.

Η πρόοδος στοχεύει στη συνεχή βελτίωση των συνθηκών ζωής του ανθρώπου πρωτίστως μέσω της ηθικής και πνευματικής του βελτίωσης, οι οποίες θα φέρουν και πολιτική/οικονομιή βελτίωση.
Πράγμα που σημαίνει περισσότερη μελέτη, προσπάθεια και κόπο.

ΥΓ.1: Σας παρακαλώ ελικρινά... μην ξανακούσω άλλη ανούσια συνθηματολογία του τύπου "θέλουμε ένα σχολείο από το μαθητή, με το μαθητή, για το μαθητή", μην ξανακούσω άλλη θεωρητικολογία περί εξετασιοκεντρικού συστήματος, άλλη ουτοπική πρόταση για σχολεία χωρις εξετάσεις, χωρίς βαθμούς, χωρίς βιβλία κλπ.
Αν διαφωνεί κάποιος, θα ήθελα να μου πει ποιος είναι αντικειμενικότερος τρόπος εξέτασης: ο προηγούμενος ή η τράπεζα θεμάτων;
Ή τελικά, ποιος είναι δίκαιος τρόπος αξιολόγησης των μαθητών, ούτως ώστε να ελέγχεται η κατάκτηση του κάθε γνωστικού αντικειμενου σε καθε τάξη και τι πρέπει να γίνεται, αν και όταν διαπιστώνεται ότι ο μαθητής δεν εχει αποκτήσει τις επαρκείς γνώσεις που απαιτεί η κάθε τάξη;


ΥΓ.2: Ρε, το καταλάβατε ότι μετά την πατρίδα, την ασφάλεια και τον ρεαλισμό, τώρα προσφέρουμε και το αίτημα για περισσότερη παιδεία στο άλλο στρατόπεδο;
Καταλαβαίνετε γαμώτο τί ζημιά κάνετε;
Καταλαβαίνετε;
Ρε το καταλαβαίνετε ότι, για να κάνουμε μουτράκια στην κυβέρνηση, χαρίζουμε και το κατεξοχήν προοδευτικό αίτημα για περισσότερη παιδεία στους καθεστωτικούς;
Ίσως το καταλάβετε όταν κάποιος κύριος εμφανιστεί ξαφνικα μια μέρα στις τηλεοράσεις σας και ξεκινήσει το διάγγελμά του λέγοντας "Η χώρα διήρχετο μίαν κρίσιν..."
Ίσως το καταλάβετε όταν δείτε τους περισσότερους γύρω σας να συμφωνούν με το διάγγελμα, πιστεύοντας ότι ίσως έτσι γιατρευτούν οι πληγές της δημοκρατίας των μετρίων.
Ίσως το καταλάβετε όταν συλλάβετε και τον εαυτό σας βαθιά μέσα του -κι ανομολόγητα- να συμφωνεί.


ΥΓ.3: Σκοτώστε το ΚΚΕ που κρύβεται μέσα σας.
Δεν υπάρχει χειρότερη πολιτική ψύχωση από την παβλοφική αντίδραση του επαναλαμβανόμενου "όχι" σε κάθε εξωτερικό ερέθισμα.

55 σχόλια:

  1. Πρόοδος είναι τα γράμματα. Η μόρφωση.
    Και η μόρφωση μοιάζει με μια γέννα.
    Δύσκολη και επίπονη, μα στο τέλος αξίζει τον κόπο!

    Σχολιάζω με τα δικά σου λόγια γιατί τω αυτώ πιστεύω κι εγώ παιδιόθεν!

    ΥΓ: Και με λιγότερης έκτασης κείμενο πιστεύω πάλι θα συμφωνούσα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ναι, αυτό το θεματάκι με την έκταση το έχω.
      Αλλά, όταν γράφω μια άποψη που "σε τίτλους" έρχεται σε αντίθεση με τους πολλούς, αναγκάζομαι να το αναλύσω όσο περισσότερο γίνεται, για να αναπτύξω όλο το συλλογισμό και όλες τις πλευρές του θέματος.
      Επομένως, σ'χωρέστε με!

      Έλεγε ο Καζαντζάκης να αγαπήσουμε την ευθύνη.
      Θα προσέθετα να αγαπήσουμε και τον κόπο.

      Διαγραφή
    2. Υποθέτω ότι ο Καζαντζάκης δεν το έλεγε στον εαυτό του. Διότι, αν το έλεγε, θα είχε γίνει καλύτερος.

      Διαγραφή
    3. Έχω κι εγώ την ίδια (κακή) άποψη για το ποιόν του Καζαντζάκη.
      Αλλά η φράση του είναι ευφυής.

      Διαγραφή
    4. χαχαχαχα Πόσο καλύτερος να είχε γίνει πια αυτός ο Καζαντζάκης; Αυτό ακριβώς είναι το πρόβλημα της Ελληνικής κοινωνίας.

      Διαγραφή
  2. Με τόσο άμεσο λόγο σχεδόν πείθεται ο αναγνώστης πως ναι, η τράπεζα θεμάτων αδίκως τράβηξε πάνω της όλα τα βλέμματα των αντιρρήσεων...
    Βέβαια δεν αναφέρθηκε πως στην περσινή εφαρμογή της "κληρώθηκαν" θέματα διαφορετικής δυσκολίας ανά σχολείο, δεδομένου πάντα πως με το Νέο Σύστημα μετρά ο βαθμός της Α Λυκείου για την πρόσβαση του μαθητή στην τριτοβάθμια εκπαίδευση στην Γ' Λυκείου.
    Επίσης, μα αν ήταν όλα τόσο ρόδινα, γιατί οι καθητητές ιδιωτικού σχολείου - η υπόθεση απ' ότι γνωρίζω ακόμη εκκρεμεί δικαστικά - παραπλάνησαν το "Σύστημα" δηλώνοντας πως την Τρίτη γράφουν Χημεία, ώστε να "ανοίξει η τράπεζα θεμάτων για τη χημεία, να αντλήσουν τα θέματα, να προετοιμάσουν τους μαθητές την Τρίτη για τα θέματα που κληρώθηκαν, αλλάζοντας το πρόγραμμα των εξετάσεων δίνοντας Μαθηματικά την Τρίτη και Χημεία την Πέμπτη!...

    Χμμμμ... μάλλον υπάρχει παρασκήνιο που δεν αναφέρθηκε στην τόσο κομψά διατυπωμένη ανάρτηση....
    Ελάχιστοι είναι οι καθηγητές που ανήκουν στην κατηγορία του τεμπέλη που κοιτάζει να λουφάρει. Έξω από την αξιολόγηση, ο μαθητής μόνιμα ελέγχει τον τάδε καθηγητή.
    Αναρωτιέμαι αν ο γράφων ανήκει στο σώμα των εκπαιδευτικών της χώρας.
    Πέρσι το ποθετήθηκα σε γυμνάσιο και λύκειο. Το μάθημά μου Πληροφορική. Η ύλη βγήκε αγκομαχώντας. Στο μάθημα επιλογής τελικά δεν εφαρμόστηκε η τράπεζα θεμάτων. Στα υπόλοιπα μαθήματα οι μαθητές κλήθηκαν να γράψουν πανελλαδικές από την Α λυκείου...

    Το ΚΚΕ μέσα μας είναι νεκρό, φίλε μου... έτσι κι αλλιώς... Αν ήταν alive δε θα την γλίτωνε την Επανάσταση η Σύγχρονη ΟικονομικοΚοινωνική Χούντα του 2014.

    Ευχαριστώ για το βήμα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Έθεσες τα ζητήματα αυτά ακριβώς που λέω ι εγώ ότι πρέπει να τεθούν.

      Επειδή συμφωνώ απόλυτα με τις ενστάσις σου, γι' αυτό κι εγώ έγραψα στο κείμενο:
      "8. Θα 'πρεπε να ζητούν την ακόμη αξιοκρατικότερη θωράκιση του συστήματος εξέτασης- όπως π.χ. να εξετάζεται κάθε μάθημα την ίδια μέρα σε όλα τα σχολεία και η κλήρωση των θεμάτων να είναι κοινή για όλα τα σχολεία, ούτως ώστε να υπάρξει περισσότερη δικαιοσύνη- διότι παρατηρήθηκαν και άσχημες καταστάσεις τον περασμένο Ιούνιο."

      Το έγραψα ακριβώς για να σημειώσω ότι υπήρξαν ατασθαλίες, για τις οποίες πρέπει να γίνουν ιαμαρτυρίες, ούτως ώστε να διορθωθούν.
      Έχοντας υπόψη μου το κόλπο του ιδιωτικύ σχολείου που άλλαξε τη μέρα εξέτασης, γι' αυτό λέω ότι πρέπει να κληρώνονται την ίδια μέρα σε όλα τα σχολεία κοινά θέματα, για να αποτρέπεται και ο διαφορετικός βαθμός δυσκολίας.
      αι η γνώμη μου είναι το 50% της τράπεζας θεμάτων να γίνει 100%, για να αποτραπούν κολπάκια με το 50% του διδάσκοντος.
      Μπορεί στα μεγάλα αστικά κέντρα να υπάρχει μια σχετική ισονομία, αλλά ανατρέπεται πλήρως αυτή στις επαρχίες, όπου οι βαθμοί χαρίζονται.
      Αυτά δεν μπορούμε να τα ζητήσουμε; Με αυτά (και με άλλα που έχουν προαναφερθεί), δε θα γίνει το σύστημα δικαιότερο και αξιοκρατικότερο;
      Γιατί να μην τα πούμε αυτά που θα βρουν ανταπόκριση και ζητάμε πράγματα που και σωστά δεν είναι κατά τη γνώμη μου, αλλά και δεν μπορούν να εφαρμοστούν;

      Διαγραφή
  3. Σήμερα πιστεύω ότι είσαι ισοπεδωτικός. Δεν είμαι εκπαιδευτικός, προφανώς και γνωρίζεις περισσότερα, θα σταθώ όμως σε μερικά σημεία που μου έκαναν εντύπωση σε αυτά που γράφεις.

    "Μετά λύπης διαπιστώνω ότι μαθητές και καθηγητές φωνάζουν, διότι αποστρέφονται τη δυσκολία, τον κόπο."
    Ούτε λίγο ούτε πολύ θεωρείς ότι μαθητές και εκπαιδευτικοί εξεγείρονται επειδή …ξεβολεύονται! Ποιος ξεβολεύεται; Κατά τη δική μου γνώμη κανένας:
    α) Ο (καλός) μαθητής που έχει σκοπό, όρεξη και το μυαλό για να προχωρήσει στην τριτοβάθμια εκπαίδευση θα το κάνει. Όπως το έκαναν δεκάδες χιλιάδες άλλοι πριν από αυτόν. Καμία τράπεζα θεμάτων δεν θα τον βγάλει από τον δρόμο του.
    β) Όσα θέματα "στο πιάτο" και να δώσει ο καθηγητής, κανένας (κακός) μαθητής δεν θα βοηθηθεί τόσο ώστε να εισαχθεί σε πανεπιστημιακή σχολή. Αν υπάρχει ο καθηγητής που θα δώσει από πριν τα θέματα, θα μπορεί κάλλιστα την ώρα της επιτήρησης να δώσει και τις απαντήσεις από τα θέματα της τράπεζας.
    γ) Ο καθηγητής από τι να ξεβολευτεί; Μη μπορώντας να ανακοινώσει το 100% των θεμάτων που θα μπουν στις εξετάσεις χάνει ακριβώς τι; Τη συμπάθεια των παιδιών;
    "…να τους περνούν όλους και να τα 'χουν καλά με όλους.", όπως λες; Με ουσία ποια ακριβώς; Δεν κατάλαβα! Αν είναι κάφρος μπορεί να παραδώσει όλο το βιβλίο, όχι μονάχα τη διδακτέα ύλη. Να παραδίδει 15 σελίδες την ημέρα και χέστηκε τι θα μάθουν.

    "…δεν δημιουργείται μεγαλύτερη ανάγκη φροντιστηρίων απ' ό,τι υπήρχε πριν."
    Αβαντάρουν δηλαδή τα φροντιστήρια όσοι καθηγητές αντιδρούν; Και όσοι δεν αντιδρούν άραγε να είναι οι καλοί εκπαιδευτικοί ή τα κομματόσκυλα που παίρνουν γραμμή από το κόμμα;
    Μας βάζεις δύσκολα!

    "…αγανακτώ όταν βλέπω τον λεγόμενο προοδευτικό χώρο να υπερασπίζεται την τεμπελιά, την αμάθεια, την αδικία, την αναξιοκρατία. "
    Σε αντίθεση με την κυβέρνηση που υπερασπίζεται (χρόνια τώρα) τον κόπο, τη μάθηση, το δίκαιο, την αξιοκρατία!!
    Μόλις προχθές έγραφες για τα κομματικά κωλόπαιδα που παίρνουν πτυχίο και μεταπτυχιακό μόνο και μόνο επειδή έχουν κολλήσει βδέλλα σε κάποιο (κυβερνητικό) κόμμα και ας μην έχουν ανοίξει βιβλίο και ας μην έχουν πατήσει σε εργαστήριο.

    Για να μη σε κουράζω. Αυτός που θέλει να γίνει υδραυλικός χέστηκε αν μπορεί να μεταφράζει άγνωστο αρχαίο κείμενο. Όσο και να τον βοηθήσει ο καθηγητής του δεν θα μάθει τίποτα και δεν του χρειάζεται δηλαδή. Ένα απολυτήριο λυκείου θέλει να πάρει και δεν πρόκειται να πάρει κανενός τη θέση σε ΤΕΙ ή Πανεπιστήμιο. Ακόμα όμως και αν μπει (από λάθος) σε ανώτατο ίδρυμα, είναι απολύτως βέβαιο ότι δεν πρόκειται να πάρει πτυχίο στον αιώνα τον άπαντα. Και (στο μόνο που συμφώνησα από την πρώτη στιγμή με τους κυβερνητικούς μαλάκες) με την κατάργηση των αιώνιων φοιτητών θα τα μαζεύει πολύ γρήγορα και θα φύγει.

    Σε αυτό το σαχλό, σαθρό, βλακώδες, πες το όπως θες, σύστημα, μορφώθηκες και εσύ και εκατοντάδες χιλιάδες άλλοι. Άνθρωποι που σήμερα διδάσκουν τα παιδιά μας στα γυμνάσια, τα λύκεια, τα ΤΕΙ και τα Πανεπιστήμια ή διαπρέπουν στο εξωτερικό.
    Επιστήμονες που δεν βγήκαν μέσα από καμία τράπεζα θεμάτων, κανενός μαθητευόμενου μάγου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ο καλός μαθητής κατά κανόνα δεν ξεβολεύεται, διότι έτσι κι αλλιώς... ξεβολεμένος ήταν.
      Αν και μπορούμε να που΄με πως ξεβολεύονται όσοι εξ αυτων (και είναι πολλοί) από την ώρα που αποφάσιζαν ποια κατεύθυνση θα ακολουθήσουν, παρατούσαν τελείως τα υπόλοιπα μαθήματα και περνούσαν με την "ευγενική χορηγεία" του διδάσκοντος ή έστω με το μέσο όρο.
      Με το νέο σύστημα και αυτός που πάει για δικηγόρος, υποχρεώνεται να παρακολουθεί σε κάποιο αξιοπρεπή βαθμό τα Μαθηματικά και τη Φυσική, αλλά και αυτός που πάει για Πολυτεχνείο, αναγκάζεται να διαβάσει και λίγη Ιστορία ή Χημεία.
      Όπως και να 'χει, είναι κάπως... ξεβολευτικό αυτό.
      Αλλά, όντας υπέρμαχος των επαρκών γενικών γνώσεων, θεωρώ ότι αυτό είναι το σωστό: όλοι όσοι βγάζουν το Λύκειο και προχωρούν στο Πανεπιστήμιο, να έχουν βασικές γνώσεις απ' όλες τις επιστήμες και τους κλάδους.

      Ο καθηγητής απ' την άλλη, βολευόταν με την ιδέα πως ό,τι και να λέει το αναλυτικό πρόγραμμα, αυτός θα διδάξει όσα θελει ο ίδιος (γράφοντας στο βιβλίο ύλης ότι τάχα έκανε όλη την ύλη, για να είναι καλυμμένος), έβαζε τα θέματα όπως τα ήθελε ο ίδιος και κρατούσε και καλές σχέσεις με όλους για να μην έχει και τίποτα βάρβαρους να τον πιέζουν για καλύτερους βαθμούς.
      (Πολλά παρμπριζ καθηγητών έχουν βρεθεί γιαουρτωμένα λόγω κακών βαθμών, όπως και πολλά λάστιχα ξεφουσκωμένα- κι ας μην υπάρχει πια ο Νόμος 4000...)
      Αλλά το κυριότερο είναι το πρώτο: επέλεγε την ύλη που ο ίδιος ξέρει καλύτερα ή του αρέσει καλύτερα, έγραφε στα απαυτά του την προβλεπόμενη ύλη και προχωρούσε ωραία και άνετα η ζωή.
      Τώρα υποχρεούται να διδάξει όλη την ύλη, διότι δε γίνετια αλλιώς. Αφού, αν κληρωθει θέμα από ύλη που δεν εχει διδάξει, θα τον τραβολογάνε στα δικαστήρια.

      Αυτό δε σημαίνει βέβαια πως οι εκπαιδευτικοί είναι τεμπέληδες.
      Απλώς σε ένα χρόνιο τεμπέλικο σύστημα, όλοι προσαρμόστηκαν στους ρυθμούς χελώνας και τώρα αγανακτούν στην ιδέα ότι στην Παιδεία παίζουμε με το λαγό και όχι με τη χελώνα.

      Ήταν επόμενο πως θα αντιδράσουν σ' αυτή την αλλαγή ταχύτητας, αλλά νομίζω πως, ως μορφωμένοι άνθρωποι, θα έπρεπε να μη σκεφτούν τόσο κοντόφθαλμα και να βγουν μπροστά και επιθετικά, όχι ζητώντας επιστροφή στο παρελθόν, αλλά διεκδικώντας περισσότερη αξιοκρατία, αλλαγή ύλης στα απαρχαιωμένα βιβλία, αλλάγή των κακογραμμένων βιβλίων, αλλαγή και της ατεύθυνσης σπουδών σε πολλά μαθήματα.

      Δεν είπα ότι οι αντιδρώντες αβαντάρουν συνειδητά τα φροντιστήρια.
      Είπα ότι στην πραγματικότητα τα θέματα της τράπεζας θεμα΄των είναι τα περισσ΄τοερα από πολύ εύκολα έως και γελοία και το ποσοστό συμμετοχής του βαθμούς στην α' λυκείου τόσο μικρός στον υπολογισμό του βαθμού πρόσβασης, ώστε δεν είναι αναγκαίο ο μαθητής να πάει φροντιστήριο για να αντεπεξέλθει.
      Τουλάχισοτν δεν είναι περισσότερο αναγκαίο απ' ότ,τι με το ρποηγούμενο σύστημα.
      Ο μαθητής που διαβάζει 2-3 ώρες τη μέρα συστηματικά, στις περισσότερες περιπτώσεις δεν έχει ανάγκη φροντιστηρίου.
      Αλλά ο πανικός που προκλήθηκε από την τράπεζα θεμάτων οδήγησε πολύ κόσμο στα φροντιστήρια.
      Βέβαια, αυτό είναι κάτι που συμβαίνει πάντα: σε κάθε αλλαγή συστήματος, προκαλείται ανησυχία και ανθούν τα φροντιστήρια και, μόλις καταλαγιάσει ο θόρυβος, επανέρχονται όλα στα (ας πούμε) φυσιολογικά επίπεδα.

      Τέλος, το ότι θεωρώ ότι "το δικαίωμα στην τεμπελιά" είναι ένα απ' τα βασικά κίνητρα της αντίδρασης των μαθητών δε σημαίνει ταυτόχρονα ότι η κυβέρνηση υπερασπίζεται την αξιοκρατία.
      Το ότι κάποιος είναι κακός, άθλιος, βρώμικος, διαπλεκόμενος, διεφθαρμένος (μπορώ να συνεχίζω αιωνίως να χαρακτηρίζω την κυβέρνηση) δε σημαίνει ότι δεν μπορεί μες στις αποφάσεις του κάποιες να είναι και θετικές και βεβαίως δε σημαίνει πως όποιος αντιδρά έχει πάντα δίκιο.
      Νόμος είναι το δίκιο. Γενικώς.

      Διαγραφή
  4. Πόσο εύκολα αξιολογούμε και κρίνουμε επιεικώς "κάτι" που εμπλέκει άλλους!
    Μόνο ρωτώντας τους μαθητές λυκείου, τους καθηγητές και τους γονείς που εμπλέκονται μπορεί κάποιος να διαμορφώσει σφαιρική άποψη πάνω στην πρακτική εφαρμογή ενός θεσμού που στη θεωρία του φαντάζει ως βετλιωτικός "παράγοντας" του εκπαιδευτικού συστήματος.

    Μερικά πράγματα "φαίνονται" μα "ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ" αυτό που φαίνονται, γιατί η πράξη από τη θεωρία έχουν τεράστια απόκλιση, και γιατί η πρόθεση εφαρμογής τους επηρεάζει άμεσα και το αποτέλεσμα της εφαρμογής τους....

    Ας κοιτάμε πιο βαθιά από την επιφάνεια, όταν συζητάμε θέματα Παιδείας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αφού στη θεωρία του συμφωνούμε ότι φαντάζει βελτιωτικός παράγοντας, άρα θεωρούμε ότι πάσχει η πρακτική εφαρμογή.
      Επομένως, γιατί δεν καταγινόμαστε να δούμε τα σημεία που πάσχει και να αγωνιστύμε γι' αυτά και καθόμαστε και απαιτούμε την κατάργηση αυτού που συμφωνούμε πως θεωρητικά είναι βελτιωτικός παράγοντας;

      Αν μια χημική αντίδραση είναι σωστή θεωρητικά και πάσχει στην πράξη, τότε δεν την... καταργούμε, αλλά διορθώνουμε τα σημεία που πάσχει, για να την πετύχουμε.
      Την καταργούμε μόνο όταν τη θεωρούμε λανθασμένη και θεωρητικά.
      Κι όταν βέβαια έχουμε και καλύτερη εναλλακτική πρόταση γι' αυτήν την αντίδραση.

      Διαγραφή
  5. Να μην απαντησω εδω...
    Παρα μονο να αναρωτηθω...Με τη ΔΥΣΚΟΛΙΑ θα πεισθουν οι μαθητες να διαβασουν;;;;
    Η....
    ΘΑΠΕΙΣΘΟΥΝ..Και μετα η δυσκολια θα τους φαινεται ΠΑΙΧΝΙΔΑΚΙ;;;;

    Μια απαντησουλα παρακαλω;;;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ο πρώτος τρόπος αντιμετώπισης νομίζω ότι είναι η άνοδος του επιπέδου δυσκολίας, ούτως ώστε να αναγαστούν να στραφούν στο διάβασμα.
      Ακόμη και με τις σημερινές στρεβλώσεις, ακόμη και με τα κακογραμμένα βιβλία, και πάλι σε κάθε περίτπωση, θα υπάρξει άμεση βελτίωση του μορφωτικού επιπέδου των μαθητών.
      Είανι τόσο χαμηλό αυτή τη στιγμή το μορφωτικότ υος επίπεδο, ώστε και μόνο η ποσοτική διόρθωση, θα έχει άμεσα και ορατά αποτελέσματα.
      Είανι σαν τη δίαιτα: όταν έχεις πολλά παραπανίσια κιλά, τα πρώτα φεύγουν γρήγορα και χωρίς πολύ... επιστημονικές μεθόδους.
      Και μόνο το "ράψιμο του στόματος" αρκεί για να χαθούν τα πρώτα 20 κιλά.
      Στη συνε΄χεια χρειάζεται και η ποιοτική βελτίωση του προγράμαμτος, ούτως ώστε η πορεία βελτίωσης να βελτιστοποιηθεί και να αποφέρει μόνιμους καρπούς.
      Έτσι και στα σχολεία, η ποιοτική βελτίωση της σχολικη΄ς διαδικασίας είναι ένα ζητούμενο, το οποίο μπορεί να λυθεί, αλλά αναγκαστικά χρειάζεται περισσότερο χρόνο.
      Ας ξεκινήσουμε λοιπόν με την πσοοτική βελτίωση του διαβάσματος και βλέπουμε.

      Ένας ηλικιωμένος προ καιρού μου απήγγειλε το προοίμιο της Οδύσσειας ("Άνδρα πολύτροπον, Μοίρα μοι ένεπε" κλπ)
      Είχε βγάλει το "Γυμνάσιο" (σημερινό ΄Λύκειο) του καιρού του.
      Και θυμόταν ακόμη πάρα πολλά από τότε.
      Γιατί το επίπεδο δυσκολίας ήταν υψηλό.
      Ένας άλλος 50άρης σήμερα μου έλεγε απ' έξω τους αρχικου΄ς χρονους των ανώμαλων ρημάτων των αρχαίων!
      Και συζητούσαμε για την αρχαία Ελλάδα και μιλούσαμε σας ίσος προς ίσον κι ας μην πέρασε πότε σε Πανεπιστήμιο κι ας κουβαλάει κιβώτια μια ζωή ως εργάτης.
      Μέχρι και το "φιλοκαλούμεν τε μετ' ευτελείας" του Θουκυδίδη θυμήθηκε πάνω στην κουβέντα...
      Μόνο με απολυτήριο Λυκείου.
      Χαριτολογώντας του ζήτησα να μου πει το Πυθαγόρειο θεώρημα και μου το είπε ακριβώς.
      Μαθητής της β΄λυκείου την επόμενη ημέρα δεν θυμόταν να το πει.
      Τα περισσότερα παιδιά νομίζουν ότι ο Λεωνίδας είπε στον Ξέρξη "this is Sparta" και ότι γάβγιζε σαν πίθηκος και αγνοούν πλήρως την τεράστια μα΄χη του Μαραθώνα, επειδή δεν έγινε χολλυγουντιανή ταινία.
      Αυτή δυστυχώς είναι η κατάσταση σήμερα.
      Επομένως, ας δοκιμάσουμε πρώτα τη σίγουρη μέθοδο της ανόδου του επιέδου δυσκολίας, να υποχρεωθούν να διαβάσουν οι μαθητές (πράγμα που θα τους κάνει σίγουρα καλό) και σιγά-σιγά συζητάμε και για τις πολλές ποιοτικές αλλαγές που απαιτούνται.
      Και δεν ξέρω καμιά γριά και κανένα γέρο που να αγνοεί τί γιορτάζουμε την 28η Οκτωβρίου ή την 25η Μαρτίου. Ούτε αν οι αναλφάβητοι.
      Ξέρω όμως πολλά σημερινά παιδιά που δεν ξέρουν.
      Αυτό απαιτώ να αλλάξει, ακόμη κι αν χρειαστεί παπαγαλία και... χάρακας!
      Ο κόσμος να χαλασει, αυτά πρέπει να διορθωθούν σήμερα!
      Δεν ανέχομαι τέτοιους πολίτες.

      Διαγραφή
    2. Σχολιάζω εδώ, γιατί με καλύπτουν απόλυτα οι θέσεις σου κι εδώ.
      Το κείμενο είναι τεράστιο, διότι θέλεις να πιάσεις όπως είπες όσες περισσότερες πλευρές μπορούσες κι έχεις δίκιο. Είναι πολύ εύκολο να παρεξηγηθούν τα όσα λες, τα οποία υποστηρίζεις με ορμητικότητα, πάθος, αγανάκτηση, πίστη στην αλλαγή που πρέπει να υπάρξει. Μου θυμίζεις εμένα που με την ίδια ορμητικότητα, πάθος, αγανάκτηση και πίστη στην αλλαγή μεταφέρω στους γύρω μου πολλά από όσα αναφέρεις στην ανάρτησή σου. Άλλες φορές πείθω, ενώ άλλες θεωρούμε απόλυτη και κάθετη, όπως κι εσύ εδώ. Όμως έτσι μπορούν να έρθουν οι αλλαγές με αποφασιστικό τρόπο, πίστη, σωστή οργάνωση, στρατηγική και πάνω απ' όλα πραγματικό ενδιαφέρον για την μάθηση και όχι παπαριές και σαπουνόφουσκες που βολεύουν πολλούς μα πάρα πολλούς. Και το λέω εγώ που είμαι μέσα στο δημόσιο εκπαιδευτικό σύστημα, αλλά δεν θέλω να νιώθω καθόλου βολεμένη, για να μπορώ να είμαι αποδοτική. Το ίδιο επιθυμώ και για τους μαθητές μου και τους το δείχνω κάθε μέρα, όσο μπορώ. Θα μου πεις είσαι στην πρώτη βαθμίδα, μα ναι, εκεί είναι η βάση του οικοδομήματος. Από εκεί θα μάθουν να αγαπούν την μάθηση και σίγουρα υπάρχουν τρόποι, για να το πετύχεις. Δεν είναι της παρούσης να αναφερθώ, διότι χρειάζεται ξεχωριστή ανάρτηση για κάτι τέτοιο, που ίσως θα έπειθε πολλούς που δεν πιστεύουν στη δυναμική που υπάρχει.

      Εν συντομία, τα παιδιά θα δείξουν θέληση για μελέτη χωρίς να το δουν ούτε στιγμή σαν αγγαρεία, όταν τους μεταφέρεις το ενδιαφέρον σου για το αντικείμενο, έχεις συμφωνήσει μαζί τους ότι θα πρέπει να είναι εντάξει στις υποχρεώσεις τους για κάποιους σκοπούς, ότι κάθε μέρα βρισκόμαστε στον ίδιο χώρο όλοι για να επιτύχουμε κάποιους συγκεκριμένους στόχους και να περάσουμε όμορφα. Θα ξέρουν ότι θα πιεστούν, αλλά θα πάρουν τεράστια ικανοποίηση από την προσπάθεια και τον κόπο. Όμως, για να κερδίσεις την «παρτίδα», θα πρέπει όλα όσα θέλεις να γίνουν κτήμα τους, συνήθειά τους και τρόπος λειτουργίας τους, που θα τα οδηγεί στην επιτυχία και θα απολαμβάνουν τα αποτελέσματα των κόπων τους θα πρέπει να τα κάνεις με γνώση και πολλή αγάπη. Αγάπη προς εκείνα και αγάπη προς αυτό που κάνεις!!! Ίσως ακούγεται ρομαντικό, γραφικό, αλλά δεν με νοιάζει, γιατί η εμπειρία μου τόσα χρόνια αυτό μου έχει αποδείξει και δεν πάνε να μου λένε ότι θέλουν. Το βίωμα και ουσιαστική επεξεργασία του, προκειμένου να γίνεσαι διαρκώς καλύτερος, τα λέει όλα!

      Το κείμενό σου με καλύπτει λέξη προς λέξη και γι' αυτό δεν σχολιάζω πάνω σε όσα είπες, ας πούμε τα θεωρώ δεδομένα. Συμβαίνει πολύ συχνά, γιατί σε πάρα πολλά έχουμε κοινές απόψεις, οπότε μπορεί να μην έχει πολύ ενδιαφέρον το σχόλιό μου. Πολλές φορές το ξέρεις ότι εκφράζεις δικές μου σκέψεις, γι' αυτό είμαι εδώ ακόμη, πιστός αναγνώστης.

      Αυτό το νοιάξιμο που δείχνεις είναι μια ελπίδα ότι κάτι μπορεί ν' αλλάξει, γιατί υπάρχουν κι άλλοι που σκέφτονται έτσι, ίσως ακόμα είναι λιγότεροι απ' ό,τι θα έπρεπε. Το πιο ωραίο στο κείμενο είναι ότι δεν στάθηκε στο δέντρο αλλά στο δάσος, που δεν πρέπει με τίποτα να χαθεί!

      Συγχώρεσέ με για τον τρόπο γραφής. Τα έγραψα χωρίς διορθώσεις και μονοκοπανιά, γιατί είμαι κουρασμένη, αλλά ήθελα να τα πω τώρα κι όπως έρχονταν!

      Διαγραφή
    3. Γλαύκη, νομίζω πως συνέλαβες τον πυρήνα της σκέψης μου.
      Μπορεί σε ορισμένα ζητήματα να είμαι απόλυτος, αλλά το κίνητρο είναι ο κόσμος που χω στο μυαλό μου.
      Και αυτός είναι ένας κόσμος όπου τα γράμματα είναι στο κέντρο.
      Δεν υπάρχει κοινωνική βελτίωση και πρόοδος χωρίς μορφωτική άνοδο.

      Αυτό διαπερνά όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης, με διαφορετικά ζητούμενα βέβαια στην καθεμία.
      Δουλειά του εκπαιδευτικού όπως λες κι εσύ, είναι να μεταδώσει το πάθος για μάθηση στους μαθητές και να τους παρακινήσει μ' αυτόν τον τρόπο να αξιοποιήσουν αυτά τα ερεθίσματα και στο δικό τους "ψάξιμο".

      Διαγραφή
  6. Λόγια, λόγια, λόγια. Τέτοιο σεντόνι, για να μας πείσεις ότι οι μαθητές θα διαβάζουν βιβλία και εφημερίδες αν εφαρμοστεί η τράπεζα θεμάτων;
    Η μεταρύθμιση της εκπαίδευσης έπρεπε να αρχίσει από το νηπιαγωγείο και πριν από πολλά χρόνια. Αν, φυσικά, ήθελαν μια καλύτερη παιδεία και που βεβαίως δεν τη θέλουν, για ευνόητους λόγους.
    Αντίθετα, κάθε κυβέρνηση διαλέγει τον πιο άχρηστο για υπουργό και αυτός αρχίζει τις δοκιμές στου κασίδη-λυκειόπαιδου το κεφάλι. Τόσες αλλαγές, για να παραμείνει το ίδιο γελοίο σύστημα της παπαγαλίας και της επιδερμικής μάθησης.
    Άσε μας, βρε Μαζεστίξ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ωραία, συμφωνούμε πως η πραγματικά μεγάλη αλλαγή θα πρέπει να ξεκινήσει από το νηπαιγωγείο.
      Αλλά μέχρι να στηθεί το νέο σύστημα, μέχρι να δοκιμαστεί, να εφαρμοστεί στα παιδιά του νηπιαγωγείου και όλες οι αλλαγές να εφαρμοστούν πάνω τους, θα 'χουν χαθεί περίπου 15 χρόνια.
      Δηλαδή 15 χρόνια θα αφήνουμε ένα σύστημα καταστροφικό για το μορφωτικό επίπεδο των παιδιών, επειδή το σωστό είναι να ξεκινήσει από το νηπιαγωγείο;
      Ας γίνουν τώρα αυτές οι αλλαγές, να βελτιωθεί η κατάσταση ρπος το παρόν και ας αρχίσει απράλληλα και μια συνολική μεταρρύθμιση από το νηπιαγωγείο που θα έχει πιο ποιοτικά και μακροπρόθεσμα αποτελέσματα.

      Η διαφωνία με την ύπαρξη τράπεζας θεμάτων όμως ποια είναι;
      Και ποια είναι καλύτερη πρόταση, για να βελτιωθεί άμεσα η κατάσταση στο λύκειο;


      ΥΓ.: Και φυσικά δεν είπα πουθενά ότι χάρη σ' αυτό το σύστημα, θα αρχίσουν τα παιδιά να διαβάζουν... εφημερίδες!
      Είπα ξεκάθαρα ότι ο μαθητής του 2014 δεν έχει μάθει να διαβάζει. Και όχι μόνο τα σχολικά βιβλία, αλλά ούτε καν εφημερίδες και περιοδικά.
      Και είπα ότι η πίεση αυτή της τράπεζας θεμάτων αναγκαστικά παρακινεί το μαθητή να μελετάει έστω τα μαθήματά του. Να αποκτά επαφή με το διάβασμα.
      Και έστω κι έτσι, θα ανέβει το μορφωτικό τους επίπεδο.
      Διότι είναι αδιανόητο κατ' εμέ να βγαίνουν απ' το Λύκειο άνθρωποι-ενήλικες-πολίτες που δε ξέρουν να λύσουν ένα μαθηματικό πρόβλημα, που δεν ξέρουν να συντάξουν ένα κείμενο που να βγάζει νόημα, που δεν ξέρουν την ιστορία της χώρας, που δεν ξέρουν τί είναι η ορμή, η κεντρομόλος δύναμη ή η πυκνότητα.
      Δεν ανέχομαι άλλο τη αγραμματοσύνη.
      Και πρέπει να αντιμετωπιστεί άμεσα.
      Κι αν χρειαστεί να παπαγαλίσει το παιδί την καταστροφή της Σμύρνης, το προτιμώ μπρος στο να μην την έχει καν υπόψη του.
      Δηλαδή, επειδή δεν μπορεί το σύστημα να γίνει άμεσα έτσι όπως το θέλουμε, θα το αφήσουμε στη μοίρα του κι ό,τι βρέξει ας κατεβάσει κι ας πάει να φάει τα μούτρα της και τούτη η γενιά;

      Διαγραφή
  7. Ελπίζω να μην είστε εκπαιδευτικός. Έφτασα εδώ ψάχνοντας για την τράπεζα θεμάτων κάτι άσχετο, αλλά μιας και έφτασα ας καταθέσω κι έναν αντίλογο: η τράπεζα θεμάτων (ως έχει) και η ύλη (ως έχει) μετατρέπει πολύ απλά όλο το λύκειο σε Γ' Λυκείου. Όποιος θεωρεί ότι η Γ' Λυκείου ήταν και είναι πραγματικά μια τάξη παιδείας, τότε μπορεί να είναι ευχαριστημένος και με το Νέο Λύκειο. Όποιος, όπως εγώ, θεωρεί ότι είναι ένα κάτεργο όπου εξαλείφεται κάθε κριτική σκέψη, πρωτοβουλία και πραγματική μάθηση τότε είναι ενάντια στην τράπεζα. Δεν δέχομαι ότι η αποστήθιση είναι μάθηση, δεν μαθαίνει κανένα παιδί όντως την καταστροφή της Σμύρνης αποστηθίζοντας κατά λέξη ένα κακογραμμένο κείμενο. Πολύ περισσότερα θα μάθαινε κάνοντας μόνο του μια εργασία, μέσα από την προβολή ενός ντοκυμαντέρ ή από έναν εκπαιδευτικό σενάριο που θα συνδύαζε τα παραπάνω και ακόμη περισσότερα. Ούτε βγάζοντας μια τεράστια ύλη στα αρχαία μαθαίνει κάτι το παιδί (πέρα από μια μετάφραση σε άθλια ελληνικά, που δεν είναι όμως ο στόχος του μαθήματος) ούτε το να αποστηθίζει ένα βιβλίο φιλοσοφίας που γράφτηκε με σκοπό να είναι μη αποστηθίσιμο του προσφέρει κάτι. Ως φιλόλογος σας βεβαιώνω πως πολύ περισσότερα και ουσιαστικότερα μάθαιναν τα παιδιά μου πριν την τράπεζα παρά τώρα. Και η δουλειά μου ήταν πολύ πιο δύσκολη γιατί έμπαινα στον κόπο (επειδή είχα τα σχετικά περιθώρια) να οργανώσω κάπως διαφορετικά το μάθημά μου (και αυτό είναι το δύσκολο, όχι να ακολουθείς τυφλά το βιβλίο και να δίνεις έτοιμες ερωτήσεις από την τράπεζα). Αυτοί λοιπόν που διαμαρτύρονται από τους εκπαιδευτικούς είναι ακριβώς αυτοί που ΔΕΝ τεμπέλιαζαν, που είχαν απαιτήσεις και από τους ίδιους αλλά και από τους μαθητές τους (φέτος από ποιον να τολμήσω να ζητήσω εργασία εξτρά στην Ιστορία; ποιο παιδί μου προλαβαίνει να κάνει κάτι, που ΟΛΑ μου λεν πως πηγαίνουν φροντιστήριο, κι ας επιμένω εγώ πως τουλάχιστον στα φιλολογικά δεν είναι απαραίτητο, κι αν δεν έχουν φροντιστήριο έχουν να αποστηθίσουν για τα τεστ, διαγωνίσματα και το μάθημα της ημέρας); Οι υπόλοιποι συνάδελφοι, αυτοί που ήξεραν μόνο το βιβλίο και αδιαφορούσαν και για το επίπεδο της τάξης τους, αυτοί είναι υπερευχαριστημένοι με την Τράπεζα. Λιγότερη δουλειά γι' αυτούς, στεγνώνουν και όλοι οι υπόλοιποι ώστε να μην έχουν "ανταγωνισμό" και θα εξαφανιστούν και οι "κακοί" μαθητές που τόσο τους ενοχλούσαν. Λοιπόν, ο ορισμός της αγραμματοσύνης για μένα είναι η αποστήθιση και ο ευνουχισμός που βλέπουμε στη Γ' λυκείου, που φοβούνται να αλλάξουν και μία λέξη από το κείμενο, με τραγελαφικά αποτελέσματα όταν ζητάμε πχ έναν ορισμό, όπου πρέπει κάπως να αλλάξει η σύνταξη. Αν νομίζετε ότι το να μετατραπούν τα παιδιά σε φωτοτυπικά είναι η πεμπτουσία του κριτικού γραμματισμού ή της εγγραματοσύνης γενικότερα, τότε καλώς είστε με την τράπεζα. Αλλά κάποτε άλλο ήταν το όραμα της αριστεράς για την παιδεία. Τόσο πια μας έχει διαβρώσει το ελληνικό σύστημα;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Επειδή όλοι εδώ μιλάμε στον ενικό, επίτρεψέ μου τον ενικό στην απάντηση.
      Λοιπόν, αν και άρχισες το σχόλιό σου με την ελπίδα να μην είμαι εκπαιδευτικός, εγώ δε θα απαντήσω στον ίδιο επιθετικό τόνο.
      (Πάντοτε όμως θαύμαζα τις προσβολές που λέγονται στον... πληθυντικό της ευγενείας!)

      Τελοσπάντων, ας περάσουμε στο θέμα μας.
      Παρουσιάζεις μια εικόνα του Λυκείου, την οποία αγνοώ εγώ ο αδαής.
      Και νομίζω πως αγνοούν και σχεδόν όλοι οι υπόλοιποι.
      Ούτε σοβαρές εργασίες βλέπω να γίνονται, ούτε εκδηλώσεις με οπτικοακουστικό υλικό, ούτε εκπαιδευτιά σενάρια, ούτε παιδαγωγικά τακτ ούτε τίποτα τέτοιο.
      Στη συντριπτική πλειοψηφία των σχολείων δεν υπάρχουν αυτά.
      Τώρα αν εσύ εφάρμοζες τέτοιες μεθόδους, αυτό είναι πολύ ευχάριστο και είμαι βέβαιος πως θα συνεχίσεις και στο εξής να τις εφαρμόζεις, ανεξαρτήτως τράπεζας.
      Διότι έτσι κι αλλιώς και προηγουμένως την ίδια ( ή και περισσότερη) ύλη
      είχες να διδάξεις, αλλά προλάβαινες και τις εργασίες και όλα και επομένως και τώρα με την ίδια (ή και μικρότερη) ύλη σίγουρα θα προλαβαίνεις να εφαρμόσεις το σύστημά σου...

      Λοιπόν, περιγράφεις μια απερχόμενη κατάσταση λες και δε μιλάμε για το ελληνικό γενικό λύκειο, όπου η αγραμματοσύνη πάει σύννεφο και βλέπεις να είναι κανόνας οι εναλλακτικές μέθοδοι μάθησης.
      Εγώ (και υποθέτω οι περισσότεροι) δεν τα έχω δει όλα αυτά να εφαρμόζονται, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, και διαπιστώνω ένα τέλμα στην επαίδευση.
      Και όταν η κατάσταση είναι στο μηδέν, τότε δεν ξεκινάμε ούτε απ' το 9 ούτε απ' το 15, ούτε απ' το 542.
      Ξεινάμε απ' το 1.
      Και το 1 είναι να μάθουν τα παιδιά να διαβάζουν.
      Να αποκτήσουν βασικές γνώσεις που απαιτούνται προκειμένου να ε΄χουν νόημα και οι εναλλακτικές μορφές μάθησης.
      Τι ομαδοσυνεργατικές μεθόδους να ακολουθήσει κανείς αι τί αποτέλεσμα να ε΄χουν αυτές, αν δεν έχει μάθει πρώτα ο μαθητής τα βασικά;
      Τι να το κάνω να κάνει εργασία ο άλλος για τους ρωσοτουρκιούς πολέμους, αν δεν ξέρει κατά πού πέφτει η Θράκη και κατά πού η Καλαμάτα.
      Όταν εγώ σήμερα αναγκάζομαι να ζωγραφίζω χάρτες σε τελειοφοίτους, για να τους εξηγήσω κατά πού πέφτει η Μάυρη Θάλασσα, τότε για τί εργασίες και κουραφέξαλα λέμε;
      Εδώ πρέπει να ξεκινη΄σουμε την αλφαβήτα από το Α.
      Και επιμένω πρώτα απ'όλα να μάθουν να διαβάζουν.
      Να πιάσουν βιβλίο στα χέρια τους.
      Και όλα τ' άλλα θα ρθουν.

      Δεν είπα σε κανένα σημείο ότι θαυμάζω την παπαγαλία.
      Ίσα ίσα που στο κείμενο ανέφερα σαφέστατα ότι η εκπαιδευτική κοινότητα, αντί να στρέφεται ενάντια συνολικά στο σύστημα της τράπεζας θεμάτων, θα έπρεπε να βγει στα άγκελα για να διεκδικήσει τελείως διαφορετικότ ρόπο προσέγγισης και εξέτασης των διδασκόμενων μαθημάτων, προκειμένου να αποτραπεί οριστικά η παπαγαλία.
      Αλλά φυσικά, προκειμένου να αποδομήσεις την -ενοχλητική για σένα- άποψή μου, απομίνωσες μια αποστροφή του λόγου μου σε κάποιο σχόλιο, διαστρεβλώνοντας έτσι εσκεμμένα την άποψή μου.
      Γνωστή τακτική, αλλά ακυρώνεται όταν αποκαλύπτεται. Επομένως ακυρώθηκε η στήριξη του αντιλόγου σου, αφού στηρίχθηκε σε ένα δεδομένο ανύπαρκτο.

      Υποστηρίζω πως είναι θετικό βήμα η τράπεζα θεμάτων, όχι γιατί θεωρώ πως πρέπει να είναι αυτή η οριστική μορφή του Λυκείου που θέλω, αλλά επειδή πιστεύω ότι τουλάχιστον θέτει σε εγρήγορση ένα βαριεστημένο σύστημα, υποχρεώνει τους μαθητές να θέσουν στην πρώτη θέση των καθημερινών προτεραιοτήτων τους το σχολείο, τους ωθεί να διαβάσουν και επομένως γίνεται ένα σημαντικό βήμα προς το στόχο της μόρφωσης. Επαναλαμβάνω: ένα βήμα γίνεται. Δεν κατακτάται έτσι η μόρφωση. Απλά, συγκριτικά με το προηγούμενο καθεστώς της οκνηρίας, είναι πολύ καλύτερο.
      Το λέει και η λέξη που χρησιμοποίησα: τουλάχιστον= το ελάχιστον.
      Όταν είμαστε στο τίποτα δεν αναζητούμε το μείζον, αλλά το ελάχιστον. Τουλάχιστον...

      Διαγραφή
    2. Μια και το 'φερε η κουβέντα, να σου πω λοιπόν την πρότασή μου, για την οριστική αποτροπή της παπαγαλίας.
      Διότι εγώ, σε οτιδήποτε είμαι αντίθετος, έχω και μια αντιπρόταση. Αλλιώς δεν είμαι αντίθετος, αλλά απλώς επιφυλακτικός.

      Το έχω σκεφτεί για τις εισαγωγικές εξετάσεις στην 3/βάθμια, αλλά μπορούν να γίνουν αντιληπτές και οι εύλογες αναλογίες και για το Λύκειο.

      Λοιπόν, π.χ. στη θεωρητική κατεύθυνση.
      Να μην υπάρχει συγκεκριμένη ύλη ανά μάθημα.
      Δηλαδή να υπάρχουν θεματικές ενότητες, πάνω στις οποίες να μπορεί να τεθεί ένα οποιοδήποτε ερώτημα.
      π.χ. στην Ιστορία. Να μην υπάρχουν σελίδες ενός συγκεκριμένου βιβλίου, όπως ισχύει σήμερα.
      Αλά να θεωρούνται αντικείμενο εξέτασης οι περίοδοι: αναγέννηση, ευρωπαϊκός διαφωτισμός, νεοελληνικός διαφωτισμός, γαλλική & αμερικανική επανάσταση, ελληνική επανάσταση και ίδρυση νεοελληνικού κράτους, πολιτειακή εξέλιξη μέχρι και τη Μικρασιατική καταστροφή, κρητικό, ποντιακό, μικρασιατικό και κυπριακό ζήτημα, ρωσική επανάσταση, γέννηση και εξέλιξη καπιταλισμού, σοσιαλισμού και φασισμού, ρόλος μεγάλων δυνάμεων στη διεθνή πολιτική σκηνή, αποικίες, απαρτχάιντ, α' και β' παγκόσμιος πόλεμος.

      Να μελετήσουν όλες αυτές τις περιόδους και τα ζητήματα οι μαθητές σε τέτοιο βαθμό, ούτως ώστε να είναι σε θέση να απαντήσουν σε ερωτήσεις ανοικτου΄ή κλειστού τύπου σχετικά με τα ζητήματα αυτά, αλλά και να αναλύσουν πηγές.
      Με τόσο εκτενή ύλη και χωρίς καθορισμένα βιβλία, αναγκαστικά καταργείται η παπαγαλία.
      Αλλά αντικαθίσταται από μελέτη. Από πολλή μελέτη.
      Δε θα διώξουμε την παπαγαλία για να αντικατασταθεί από "περνά περνά η μέλισσα".
      Θα τη διώξουμε για να φέρουμε πραγματική μελέτη.
      Ιδού λοιπόν μια πρόταση.

      Και συνεχίζω με τα αρχαία.
      Αντίστοιχα να διαμορφωθεί λοιπόν η ύλη στα αρχαία, ώστε το κείμενο να είναι μόνο αδίδακτο. Οι συγγραφείς να είναι "διδαγμένοι" (δηλαδή το προς εξεταση κείμενο να είναι ενός συγγραφέα, του οποίου τα βασικά χαρακτηριστικά στη σκέψη και στη γλώσσα να γνωρίζουν οι μαθητές) αλλά το κείμενο να είναι αδίδακτο. Και να καλούνται να το μεταφράσουν . Χωρίς γραμματικοσυντακτικές παρατηρήσεις- αυτές δε χρειάζονται. Η μετάφραση αποδεικνύει από μόνη της, άλλωστε, αν ξέρει κανείς γραμματική και συντακτικό.
      Και να ακολουθείται η μετάφραση από κάποιες ερμηνευτικές, ιδεολογικές, γραμματολογικές ερωτήσεις, στις οποίες να καλούνται να απαντήσουν οι μαθητές σύμφωνα με τις γνώσεις τους αλλά και με την κατανόηση του συγκεκριμένου κειμένου.
      Καιε πεδιή είναι ανθρωπίνως αδύνατον ένας μαθητής να αποστηθίσει ολόκληρη την αρχαιοελληνική γραμματεία, είναι προφανές ότι και στην περίπτωση αυτή καταργείται η παπαγαλία!

      Έτσι καταπολεμείται η παπαγαλία.
      Τα υπόλοιπα είναι συνθήματα και άλλα λόγια να αγαπιόμαστε.
      Περιμένω να ακούσω αν οι προτάσεις μου φανερώνουν "άτομο επικίνδυνο για την εκπαίδευση, το οποίο ελπίζουμε να μην ανήκει στο χώρο".

      Διαγραφή
    3. Αυτό το τελευταίο σου σχόλιο Μαζ είναι τόσο καλό για να το δούμε να γίνεται πραγματικότητα !
      Ήρθα και διάβασα προσεκτικά όλα τα σχόλια! ;-)
      Καλημέρα!

      Διαγραφή
    4. Κι όμως, Αριστέα, είναι εύκολα εφαρμόσιμο και χωρίς να χρειάζεται ούτε ευρώ παραπάνω απ' τον προϋπολογισμό!
      Και μπορεί μάλιστα να εφαρμοστεί μέσα σε 6 μόλις χρόνια.
      Δηλαδή με αρχή απ' τη σημερινή 1η γυμνασίου.

      Διαγραφή
    5. Γαλάτη, τόση ώρα που γράφω με πρόλαβες βλέπω.

      Συμφωνώ πως δεν μπορείς να διαφωνείς χωρίς αντιπρόταση! Αυτό το στεγνό "όχι" το έχουμε φάει στην μάπα πολλές φορές και δεν οδηγεί πουθενά. Είναι κάτι που δεν σχολίασα πιο πάνω.
      Όσο γι' αυτά που προτείνεις, με παράδειγμα την Ιστορία, αυτός περίπου ήταν ο τρόπος εισαγωγής όσων είναι πάνω από 50 ετών σήμερα και ισχύει αυτό που έλεγες στο σχόλιό σου στον Μαχαίρη. Εκείνοι έχουν γνώσεις και θυμούνται μέχρι σήμερα κι ας μην τις χρησιμοποίησαν ποτέ λόγω επαγγέλματος. Γιατί;;;
      Στο δεύτερο παράδειγμά σου με τα Αρχαία, όπου αν γίνονταν με αυτόν τον τρόπο, που προτείνεις, δεν θα εγκατέλειπα την ιδέα στην Β' Λυκείου για το Ιστορικό-Αρχαιολογικό που με ενδιέφερε πολύ! Σιχάθηκα τον τρόπο διδασκαλίας της αρχαίας ελληνικής και τράβηξα γι' αλλού.

      Ναι, με αυτούς τους τρόπους που λες η παπαγαλία θα εκλείψει και η γνώση θα παραμείνει, διότι αναγκάζεσαι και να μελετήσεις παραπάνω και σε βάθος. Το πιο σημαντικό είναι οι συνδέσεις που θα αναγκαστείς να κάνεις μέσα από αυτή την πιο προσεχτική και συνδυαστική μελέτη, καθώς αυτό βοηθά στο να παραμείνει η γνώση και να μην χαθεί ή να μην μπορεί να ανασυρθεί ποτέ όταν θα την χρειάζεσαι.

      Υποστηρίζω απόλυτα και την χρήση νέων μεθόδων, σαν αυτές που προτείνει η συνάδελφος παραπάνω, και από την πρώτη βαθμίδα μάλιστα, γιατί τις χρησιμοποιώ κι εγώ. Όμως για να είναι αποδοτικές είναι απαραίτητο να πατήσουν σε στέρεο έδαφος, αλλιώς είναι σαν τον μη επιδέξιο κώλο που φοράει το μεταξωτό βρακί!
      Αν δεν ξέρεις να διαβάζεις, να γράφεις με σωστή γραμματική και σύνταξη, δεν έχεις το λεξιλόγιο να αποδώσεις τις ιδέες σου με σαφήνεια και ακρίβεια, αν δεν μπορείς να λογαριάσεις με τον νου (σημαίνει αδράνεια μέρους του εγκεφάλου και της σκέψης), αν δεν ξέρεις ποια είναι η πρωτεύουσα της χώρας σου στα 12 σου (κι αυτό μου έχει τύχει πριν 15 χρόνια- στα πρώτα χρόνια εργασίας μου), τι να τις κάνεις τις φιοριτούρες;

      Διαγραφή και επανεκκίνηση, όπως είχαμε πει σε άλλη ανάρτησή σου, αλλιώς σωτηρία δεν υπάρχει. Αλλαγές ουσιαστικές σε κάθε βαθμίδα, συνεργασία μεταξύ των βαθμίδων, ώστε να γνωρίζει η δεξιά τι ποιεί η αριστερά, για να είναι όλοι πιο αποτελεσματικοί, επί της ουσίας εκπαίδευση των εκπαιδευτικών και όχι ατέλειωτες θεωρίες χωρίς αντίκρισμα, αναδιάρθρωση της ύλης παντού σε Α και Β΄ βαθμίδα (μια και λεφτά δεν έχουμε για νέα βιβλία) και μείωσή της σε τέτοιο βαθμό, που να μπορεί να εξετάζεται καθε αντικείμενο σε μεγαλύτερο βάθος και με περισσότερη άνεση. Στην φάση που είναι το εκπαιδευτικό σύστημα εδώ και πάρα πολλά χρόνια με την τόση ύλη αισθάνεται κανείς ότι ο μαθητής είναι ένα δοχείο που θα πρέπει να του πετάς μέσα διαρκώς ό,τι βρεις, απλά για να το πετάξεις... Τεράστια ποσότητα και ποιότητα δεν πάνε ποτέ μαζί, καθώς το ποιοτικό είναι ακριβό, θέλει τον χρόνο του και τα καλά του υλικά! Όσο πιο πολλές πληροφορίες, κι όχι γνώσεις δίνεις, τόσο πιο αστοιχείωτους μαθητές αφήνεις. Τον τρόπο να μελετούν πρέπει να μάθουν παίρνοντας πρώτα καλές βάσεις, για να στηριχθούν, μετά δεν μας χρειάζονται.
      Το πρόβλημα είναι ότι δεν τους ενδιαφέρει κατά βάθος να αλλάξει τίποτα ή ακόμα καλύτερα τους εξυπηρετεί απόλυτα, για να έχουν υποχείρια για πολίτες. Δεν εμπιστεύομαι εύκολα κανέναν, όμως όταν γίνεται ένα καλό το κρατάμε και δεν σταματάμε να απαιτούμε και τα υπόλοιπα!
      Κάνω στοπ, γιατί έχω τόσα πολλά να πω που δεν θα αντέχει κανείς να διαβάσει. Πόσες προτάσεις να δεις...

      Διαγραφή
    6. Ναι, το ξέρω ότι πάνω-κάτω αυτό ήταν το σύστημα που ίσχυε πριν εφαρμοστούν οι "δέσμες".
      Πάνω σ' αυτό βασίστηκε και η ιδέα μου.

      Όπως σωστά λες κι εσύ, οι νέες παιδαγωγικές μέθοδοι είναι τα "μεταξωτά βρακιά" που 'χουν τις γνωστές απαιτήσεις...

      Και τελοσπάντων, πρέπει να εμβαθύνουμε στη γνώση και να μην στεκόμαστε στην απλή καταγραφή γεγονότων.
      Και το κυριότερο μάθημα που πρέπει να εισαχθεί κατά τη γνώμη μου είναι το μάθημα της Λογικής.
      Να μάθουν οι μαθητές να παράγουν λογικούς συλλογισμούς.
      Αυτό είναι το κυριότερο βήμα για την κατάκτηση του ορθολογισμού και άρα της επιστημονικής αλλά και πολιτικής παιδείας.

      Διαγραφή
  8. Λαθάρα: ελεγμένα από το Υπουργείο Παιδείας
    Ρωτήστε εκπαιδευτικούς να σας ενημερώσουν για τα μαργαριτάρια που ΣΥΝΕΧΩΣ εμφανίζονται στις τράπεζες θεμάτων.

    "Λαθάκι": δεν κληρώνεται ένα αλλά δύο θέματα.
    Τα άλλα δύο συνεχίζει να τα βάζει ο καθηγητής. Ο οποίος και διορθώνει.
    Φίλος φροντιστηριάς, έβαλε τους μαθητές συγκεκριμένου λυκείου που ο καθηγητής είχε κάνει πολύ λίγη ύλη, το τι θα συμβεί αν πέσει θέμα από την ύλη που δεν έχουν διδαχθεί. Η απάντηση του καθηγητή: "εγώ θα βαθμολογήσω"

    Κι αν πριν ο καθηγητής έλεγε τα 2 εύκολα θέματα (αυτά χρειαζόταν κάποιος για να περάσει) γιατί πιστεύετε ότι δεν θα κάνει το ίδιο τώρα; Θα ντραπεί επειδή βάζει μόνο 2 από τα 4;

    Ακούσατε τη κομπίνα σε ιδιωτικό λύκειο με "ετεροχρονισμένες" εξετάσεις;
    Εξηγώ (το είδα σε κάποιο σχόλιο, αλλά είχα γράψει το δικό μου σεντόνι):
    Επίσημο πρόγραμμα: Δευτέρα Αλγεβρα, Τετάρτη Γεωμετρία, Παρασκευή θρησκευτικά
    Πραγματικό πρόγραμμα: Δευτέρα θρησκευτικά, Τετάρτη Αλγεβρα, Παρασκευή Γεωμετρία
    Τα θέματα τα "τραβούσαν" επίσημα τις μέρες που έλεγε το επίσημο πρόγραμμα και την επόμενη (δηλαδή μια μέρα πριν από την πραγματική εξέταση) γινόταν έκτακτο βοηθητικό μάθημα. Όλοι οι μαθητές αρίστευσαν!!!

    Η τράπεζα θεμάτων βοηθάει τους κακούς εκπαιδευτικούς, όπως σχολίασε και κάποια εκπαιδευτικός. Και κάνει τα πράγματα ακόμα χειρότερα, γιατί ο κακός εκπαιδευτικός δίνει και λάθος απαντήσεις στα θέματα της τράπεζας (εκτός αν ήταν συνεννοημένοι όλοι οι μαθητές να κρατάνε λάθος σημειώσεις ...)
    Επίσης άντε να πείσεις τα παιδιά να ασχοληθούν με θέματα εκτός τράπεζας. Τώρα δεν έχουν χρόνο, και ως καθηγητής πρέπει να τα προετοιμάσεις γι αυτά τα θέματα. Που χρόνος για κάτι διαφορετικό;

    Η ύλη που γίνεται δεν έχει να κάνει τόσο με την επάρκεια του καθηγητή, αλλά με την επάρκεια των μαθητών. Όταν τα παιδιά φτάνουν στο Λύκειο "κατεστραμμένα" κανείς καθηγητής και σύστημα δεν μπορεί να κάνει κάτι. Όταν φτάνει στο Λύκειο μαθητής που δεν γνωρίζει προπαίδεια, τι προτείνετε να γίνει ο μαθηματικός;

    Πρέπει να χάσουμε παραπάνω από 15 χρόνια. Να ξεκινήσουμε να φτιάχνουμε σωστούς δασκάλους (σε όλες τις βαθμίδες) και στο μεταξύ να κάνουμε μικρές διορθώσεις, ώστε να φτάσουμε σε 10 χρόνια, που θα έχουμε τους πρώτους "σωστά εκπαιδευμένους δασκάλους" να αρχίσουμε να αποκτούμε εκπαίδευση για τα παιδιά της 1ης δημοτικού.
    Άρα οι πρώτοι "απόφοιτοι" θα υπάρξουν μετά από 20 χρόνια, και τα αποτελέσματά της μετά από 30-40 χρόνια.

    Για να καλλιεργήσεις αρίστους, πρέπει να στοχεύεις στην δημιουργία αγάπης για τη μάθηση. ΟΧΙ αγάπη για τις εξετάσεις. Η Νορβηγία της οποίας το εκπαιδευτικό σύστημα "όλοι" λατρεύουν πόσες εξετάσεις έχει; Και πόσες είναι ικανές να σε βγάλουν από το σχολείο; Αύξησαν τη δυσκολία για να προτρέψουν τους μαθητές να διαβάσουν;

    Και για να κλείσω. Άλλο η παιδεία άλλο η εκπαίδευση. Το κράτος (πρέπει να) παρέχει εκπαίδευση.
    Σε ποιο έργο είδατε ότι περισσότερες εξετάσεις, περισσότερες δυσκολίες οδηγούν σε καλύτερη εκπαίδευση;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Στην προσπάθειά σου να αποδομήσεις μια άποψη που δε σου αρέσει, μου φορτώνεις μια "λαθάρα" που δεν είναι δική μου αλλά του υπουργείου και ένα "λαθάκι" το οποίο όμως ποτέ δεν είπα.

      "Λαθάρα": Το ότι είναι ελεγμένα δε σημαίνει ότι δεν υπάρχουν λάθη.
      Δεν αμφισβήτη στην ύπαρξη λαθών. Τουλάχισοτν στα περσινά θέματα που βγήκαν "στο πόδι" και την τελευταία ώρα.
      Αλλά τα λάθη που υπάρχουν σε κάποια από τα θέματα, δεν είναι λόγος κατάργησης του συστήματος, αλλά ένα πολύ καλό αίτημα για διόρθωση.
      Ορίστε: ας χρησιμοποιηθεί ως αίτημα στο υπουργείο ο καλύτερος έλεγχος των θεμάτων της τράπεζας.

      "Λαθάκι": Ως προς το "λαθάκι" που μου καταλογίζεις, πού το είδες γραμμένο;
      Αφού γράφω:
      "Αυτά τα θέματα καλύπτουν το 50% της εξέτασης, αφού τα άλλα δύο θέματα (το άλλο 50%) καλύπτεται από θέματα που επιλέγουν οι διδάσκοντες σε κάθε σχολείο."

      Και, για να είμαστε ακριβείς, αυτό αφορά στα θετικά μαθήματα, αφού π.χ. στην Έκθεση, από την τράπεζα μπαίνουν τα 5 θέματα και από τον διδάσκοντα το 1 (αλλά πιάνει 50 μονάδες αφού είναι η παραγωγή λόγου).

      Ως προς την κομπίνα του ιδιωτικού με τις ημερομηνίες, τα είπαμε και παραπάνω.
      Υπάρχει λύση και αυτή λέγεται: κλήρωση την ίδια μέρα σε όλα τα σχολεία.
      Και, προκειμενου να μην υπάρχουν διακυμάνσεις στη δυσκολία των θεμάτων από σχολείο σε σχολείο, να κληρώνεται κοινό θέμα στα σχολεία.

      Όσο για την άνοδο του επιπέδυ δυσκολίας, ξαναείπα και παραπάνω ότι δεν είναι η γιατρειά για πάσαν νόσον στην εκπαίδευση, αλλά ένα πρώτο σωστό βήμα, προειμένου σε πρώτο χρόνο να επιστρέψουν οι μαθητές στη μελέτη.
      Και όπως ανέλυσα παρακάτω, υπάρχουν τρόποι για να βελτιωθεί το εξεταστικό σύστημα, ούτως ώστε να προκαλεί μαθητές και εκπαιδευτικούς να εστιάσουν στη γνώση και στην κριτική σκέψη και να κλείσουν την παπαγαλία στο χρονοντούλαπο της ιστορίας.
      Η εξέταση και η αξιολόγηση είναι απαράιτητο να υπάρχουν.
      Αν η Ιατρική χρειάζεται 50 νέους εισακτέους και τη δηλώνουν 100, με ποιο τρόπο θα γίνει το "ξεδιάλεγμα";
      Και τελοσπάντων το ζητούμενο δεν είναι να πάρουν όλοι απολυτήριο λυκείου.
      Το ζητούμενο είναι να έχει αξία το απολυτήριο λυκείου και, όπως λέει και το τραγούδι, "ό,τι αξίζει, πονάει κι είναι δύσκολο"...

      Και όχι, φυσιά όχι, δε θα περιμένουμε να... "ωριμάσουν οι συνθήκες", για να αλλάξουμε κάποια βασικά πράγματα στο σχολείο.
      Δε θα περιμένουμε τη... Δευτέρα Παρουσία (σαν υποστηρικτές του ΚΚΕ), για να βελτιώσουμε τις άσχημες καταστάσεις.
      Στην πολιτική υπάρχουν μακροπρόθεσμα και βραχυπρόθεσμα σχέδια.
      Η άνοδος του επιπέδου δυσκολίας είναι το σχέδιο για να επιτευχθεί ο βραχυπρόθεσμος στόχος της ποσοτικής βελτίωσης του διαβάσματος.
      Ο μακροπρόθεσμος στόχος της ποιοτικής αναβάθμισης του σχολείου και της εκπαιδευτικής διαδικασίας θα χρειαστεί περισσότερα χρόνια (κάπου 15), αλλά δε μπροούμε να αφήσουμε ακόμη μια γενιά στο σκοτάδι της αμορφωσιάς, χωρίς να επιφέρουμε όσες αλλαγές μπορούμε άμεσα, επειδή οι βαθιές αλλαγές χρειάζονται χρόνο.
      Αυτό μου θυμίζει την άποψη ότι δεν πρέπει να αλλάξει κυβέρνηση η χώρα, ώσπου να... καταργηθεί ο καπιταλισμός!
      Ό,τι μπορεί να γίνει άμεσα και να βελτιώσει έστω μερικώς τη ζωή των ανθρώπων, πρέπει να γίνει χωρίς χρονοτριβές.
      Και στο μεταξύ βάζουμε μπρος και το σχέδιο της μακροπρόθεσμης αλλαγής.

      Διαγραφή
  9. Καλησπερα!
    Το κακο φυσικα και δεν ξεκιναει απο την τραπεζα θεματων κατα τη γνωμη μου. Αν θες σαν κρατος να επιβαλλεις μια αξιολογηση καποιου επιπεδου, θα πρεπει πρωτα να εχεις φροντισει να παρεχεις στους μαθητες μια παιδεια επιπεδου. Ξεκινα λοιπον απο αρτια καταρτισμενους εκπαιδευτικους, απο αρτιο εξοπλισμο, αρτια βιβλια, μια υλη επαρκη μεν αλλα οχι εξοντωτικη και μετα περνα και στην απαιτηση να εχουν οι σπουδαστες γνωση! Ως συνηθως σε αυτη τη χωρα, ολα γινονται αναποδα. Και δεν συμφωνω οτι πρεπει να ζηταμε αυξημενο επιπεδο δυσκολιας και αυξημενες ωρες διαβασματος, ουτε οτι ενας μετριος η αδυναμος μαθητης με 2-3 ωρες διαβασμα μπορει χωρις φροντιστηρια να ανταπεξελθει. Γραφεις καπου οτι τα περισσοτερα παιδια δεν διαβαζουν τιποτα αξιολογο. Οντως ετσι ειναι. Και πιστευεις οτι με το να αυξησουμε το επιπεδο δυσκολιας, αρα και τις ωρες μελετης, θα τα προτρεψουμε να διβασουν κατι αξιολογο; Η μηπως παρεχεται απο το σχολειο το αξιολογο αναγνωσμα;
    Δεν διαφωνω με την τραπεζα θεματων σαν ιδεα. Διαφωνω να αντιμετωπιζεται ο μαθητης σαν πειραματοζωο και να του φορτωνουν καθε μεταρρυθμιση για να λεει μετα ο εκαστοτε υπουργος οτι αφησε εργο πισω του! Καθε χρονο σχεδον κατι αλλαζει....Αλλα εκ βαθρων δεν αλλαζει τιποτα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αυτή η αρτιότητα είναι το ζητούμενο.
      Με καλούς εκπαιδευτικούς, βιβλία, εξοπλισμό και αξιόπιστο και -όσο το δυνατόν- αδιάβλητο σύστημα αξιολόγησης μαθητών και εκπαιδευτικών, θα λύνονταν όλα τα προβλήματα.
      Πάντως άκουσα πως και στο δημοτικό έρχονται αλλαγές με δραστική μείωση των μαθημάτων. Μακάρι να γίνει. Το δημοτικό έχει άλλωστε άλλο ρόλο απ' το γυμνάσιο και το λύκειο.

      Για να διευκρινίσω αυτό που ειπα σχετικά με το διάβασμα, θεωρώ πως το πρόβλημα δεν είναι πως δε διαβάζουν τίποτα αξιόλογο.
      Το πρόβλημα είναι πως δε διαβάζουν τίποτε απολύτως.
      Βλέπω 14-15-16χρονα παιδιά και τους παρακαλώ να διαβάσουν ακόμη και το "7 μέρες Tv" ή τον "Τηλεθεατή"!
      Κάτι με γράμματα τελοσπάντων!
      Να εξοικειωθούν με το διάβασμα.
      Τα περισσότερα παιδιά δεν έχουν πιάσει να διαβάσουν τίποτα που να θυμίζει συνεχή και συντεταγμένο λόγο.
      Ούτε συνταγή μαγειρικής, που λέει ο λόγος!

      Γι' αυτό λέω πως το καινούριο σύστημα υποχρεώνει τα παιδιά να κάνουν ένα πρώτο βήμα: να ανοίξουν κάνα βιβλίο.
      Ένα-ένα τα βήματα.
      Στη συνέχεια, φυσικά, θα πρέπει να βελτιωθεί το περιεχόμενο της παρεχόμενης παιδείας (με τα άρτια που λες κι εσύ), ούτως ώστε να υπάρξει το ποθητό αποτέλεσμα σε ένα όσο το δυνατόν πιο σύντομο χρονικό διάστημα.

      Διαγραφή
  10. "Παρουσιάζεις μια εικόνα του Λυκείου, την οποία αγνοώ εγώ ο αδαής.
    Και νομίζω πως αγνοούν και σχεδόν όλοι οι υπόλοιποι.
    Ούτε σοβαρές εργασίες βλέπω να γίνονται, ούτε εκδηλώσεις με οπτικοακουστικό υλικό, ούτε εκπαιδευτιά σενάρια, ούτε παιδαγωγικά τακτ ούτε τίποτα τέτοιο.
    Στη συντριπτική πλειοψηφία των σχολείων δεν υπάρχουν αυτά.
    Τώρα αν εσύ εφάρμοζες τέτοιες μεθόδους, αυτό είναι πολύ ευχάριστο και είμαι βέβαιος πως θα συνεχίσεις και στο εξής να τις εφαρμόζεις, ανεξαρτήτως τράπεζας.
    Διότι έτσι κι αλλιώς και προηγουμένως την ίδια ( ή και περισσότερη) ύλη
    είχες να διδάξεις, αλλά προλάβαινες και τις εργασίες και όλα και επομένως και τώρα με την ίδια (ή και μικρότερη) ύλη σίγουρα θα προλαβαίνεις να εφαρμόσεις το σύστημά σου..."
    Ενώ λοιπόν δεν είσαι (αφού προτιμάται ο ενικός στο blog) καθηγητής και ενώ προφανώς αγνοείς την πραγματικότητα στα λύκεια τα τελευταία χρόνια, είσαι σίγουρος για το πόση ύλη είχα και μάλιστα πιστεύεις ότι τώρα έχω και λιγότερη. Ωραία. Εγώ θα ήθελα να μου πεις βάσει ποιας παιδείας επιτρέπεται κάποιος που δεν έχει εποπτεία ενός θέματος να γράφει ως ειδικός, εκφράζοντας απόλυτες απόψεις και ακυρώνοντας τον λόγο του κατά τεκμήριο τουλάχιστον εμπειρικού γνώστη του θέματος. Έχω κάπως κουραστεί αυτές τις μέρες να ακούω από διάφορους φίλους να λέει ο καθένας το μακρύ του και το κοντό του, βασιζόμενος στην μαθητική εμπειρία του και στην καλύτερη περίπτωση αυτή του γονιού ενός νέου μαθητή. Να με συγχωρέσετε όλοι σας, αλλά πριν αρχίσετε να κατακεραυνώνετε τη νέα γενιά ως αμόρφωτη και ούτω καθεξής, ας διδάξουμε λιγότερη αμετροέπεια και περισσότερη προσπάθεια για τεκμηρίωση των λεγομένων μας. Σε κανένα μάθημα δεν είχα ποτέ περισσότερη ύλη από αυτήν που έχω τώρα και ναι τότε είχα (περισσότερο) χρόνο και τώρα δεν έχω. Ποτέ δεν είχα φυσικά αρκετό χρόνο. Ένα σωρό καθηγητές έχουν επιμορφωθεί σε ΤΠΕ Β' Επιπέδου, αφιερώνοντας άπειρες ώρες του (μη) ελεύθερου χρόνου τους στα σχετικά σεμινάρια, ώστε να προσφέρουν κάτι διαφορετικό στο σχολείο, αλλά αντί τα αναλυτικά προγράμματα να ελαστικοποιηθούν ώστε να αξιοποιηθεί αυτή η γνώση, ήρθε η τράπεζα και ακύρωσε τόσο τη δική μας δουλειά όσο και τα ελάχιστα αναλυτικά που είχαν όντως διαμορφωθεί πιο ελεύθερα (γλώσσα και λογοτεχνία α και β λυκείου). Ο λόγος λοιπόν που δεν είδες την αλλαγή στο λύκειο είναι γιατί είχε μόλις αρχίσει να "ανθίζει". Και αυτό τώρα μας τελείωσε. Φέτος η μόνη τάξη στην οποία μπορώ να εξετάσω και βάσει εργασιών είναι, εντελώς ειρωνικά, η Γ' Λυκείου (σε μάθημα Ιστορίας γενικής παιδείας). Του χρόνου τελειώνει κι αυτό. Η αίσθηση είναι ενός ανθρώπου που πνίγεται σταδιακά - του χρόνου και η τρίτη λυκείου θα έχει εντελώς προκαθορισμένη και ύλη και τρόπο εξέτασης και στα μαθήματα γενικής παιδείας. Φέτος πρόλαβα να τους διδάξω συνοπτικά όλη την ιστορία, καθώς μετά από τόσα χρόνια μπέρδευαν ακόμη περιόδους και γεγονότα (και μαθητές του 20, πράγμα που αποδεικνύει εξάλλου πόσο άσχετη είναι η επίδοση στο μάθημα της Ιστορίας όπως διδάσκεται και εξετάζεται, με την πραγματική ιστορική γνώση). Του χρόνου τέλος.
    Με το μόνο που συμφωνώ είναι η πρότασή σου για κατάργηση του ενός εγχειριδίου. Και αν και τα προβλήματα είναι μεγάλα (πώς θα εξασφαλιστεί η λατρεμένη αντικειμενικότητα των πανελλαδικών;) προτιμώ να τα αντιμετωπίσω από το να διορθώνω γραπτά φωτοτυπίες. Ωστόσο αυτή η πρόταση ΔΕΝ συνάδει σε καμία περίπτωση με την αποδοχή του συστήματος ως έχει. Και ναι, όταν στρεφόμαστε κατά της τράπεζας είναι σαφές πως το κάνουμε με βάση το πώς είναι τώρα και το πλαίσιο στο οποίο αυτή εντάσσεται.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Προφανώς, απ' όσα συγκεκριμένα λέω περί Λυκείου, μπορεις να διαπιστώσεις εύκολα πως δεν τα λέω "επειδή έτσι τα θυμάμαι απ' τα μαθητικά μου χρόνια", αλλά έχω κι εγώ κάποια σχέση με το χώρο.
      Τελοσπάντων, το θέμα δεν είναι η δική μου σχέση με το χώρο, αλλά το ζήτημα που εξετάζουμε.
      Απαντώ ξεκινώντας από κάτω προς τα πάνω, διευκρινίζοντας πως υποστηρίζω ότι ο θεσμός της τράπεζας θεμάτων είναι θετικός ως προσωρινό μέτρο, ως ένα μέσο ποσοτικής βελτίωσης της μαθητικής μελέτης.
      Εξήγησα παραπάνω σε γενικές γραμμές την άποψή μου σχετικά με τις μακροπρόθεσμες αλλαγές που θεωρώ πως πρέπει να γίνου και χαίρομαι που συμφωνείς- τουλάχιστον σε γενικές γραμμές.
      Συμφωνούμε λοιπόν πως στη Λογοτεχνία Α και Β λυκείου π.χ. είναι πολύ θετικές οι αλλαγές που έχουν γίνει.
      Αυτός πρέπει να είναι ο οδηγός των αλλαγών και στα υπόλοιπα μαθήματα.

      Ως προς την ύλη, θα ήθελα να μου πεις αν η ύλη π.χ. των Αρχαίων β' λυκείου είναι περισσότερη από την υ΄λη των επρασμένων χρόνων.
      Αφού τα προηγούμενα χρόνια η διδακτέα ύλη συμπεριελάμβανε σχεδόν όλο το Λυσία, μεγάλο μέρος του Δημοσθένη και ένα μέρος του Ισοκράτη, ενώ φέτος η ύλη επριλαμβάνει μόνο το Λυσία (έχοντας προσθέσει τις κομμένες ενότητες).
      Νομίζω πως εκεί η ύλη βγαίενι για... πλάκα.

      Στην έκθεση έτσι κι αλλιώς η ύλη είναι ένα στοιχείο άπως... φλου.
      Για τη λογοτεχνία τα είπαμε και παραπάνω.
      Άρα, τι απομένει; Η ιστορία της Β' λυκείου;
      Δεν το 'χω κοιτάξει το συγεκριμένο θέμα, αλλά δέχομαι πως έχεις δίκιο.
      Ε, και για ένα μάθημα που η ύλη δε βγαίνει, δεν μπορεί να γίνει διαμαρτυρία από τους φιλολόγους για αυτό το ζήτημα, ούτως ώστε να ρυθμιστεί, με τέτοιο τρόπο ώστε να μένει χρόνος και για άλλες δραστηριότητες, πλην της κλασικής "παράδοσης";
      Έτσι ι αλλιώς αυτές οι δραστηριότητες θα βοηθήσουν τους μαθητές να κατανοήσουν καλύτερα την ύλη και επομένως δε νομίζω πως θα αντιδρούσε αρνητικά το υπουργείο σε κάτι τέτοιο.
      Ή τουλάχιστον, ας γίνει το σχετικό αίτημα (για την ιστορία και για όποιο άλλο μάθημα αντιμετωπίζει παρόμοιο πρόβλημα), ας αρνηθεί το υπουργείο και μετά καθόμαστε και το βρίζουμε με το δίκιο μας!

      Διαγραφή
    2. Δεν έχω πολύ χρόνο, απαντώ αρκετά πρόχειρα: Λογοτεχνία Α' Λυκείου: η τράπεζα θεμάτων έβαλε πολλά άχρηστα γραμματολογικά προαπαιτούμενα για τα παιδιά, στοιχεία που διδασκόμασταν μόνο στο Πανεπιστήμιο. Ωστόσο ελπίζω πως αυτό δεν επηρέασε πολύ τη διδασκαλία, κάτι για το οποίο δεν μπορώ να μιλήσω αφού δεν διδάσκω το μάθημα.
      Λογοτεχνία Β': από την αρχή της χρονιάς μόλις τώρα ξεκαθαρίστηκε (;) ότι μάλλον το κείμενο θα είναι εντελώς άγνωστο. Χωρίς θεματικούς κύκλους όμως, σε αντίθεση με την Α' Λυκείου. Οι συνάδελφοι τώρα μελετούν τα θέματα της τράπεζας και περιμένουμε να δούμε πού και πώς θα πάει το μάθημα (Νοέμβρης).
      Γλώσσα: Δεν ήταν φλου... Υπήρχε ένα πολύ ενδιαφέρον αναλυτικό πρόγραμμα, με εντελώς διαφορετικές στοχεύσεις από τις παραδοσιακές το οποίο ακυρώνεται στην πράξη από τα θέματα της τράπεζας τα οποία το πισωγύρισαν. Περισσότερα από μια συνάδελφο που το έχει διδάξει, εδώ: http://anemomylos2.blogspot.gr/2014/11/blog-post_10.html
      Αρχαία: Για τη Β' Λυκείου δεν ξέρω, δεν διδάσκω το μάθημα, αλλά νομίζω πως ναι έχει μειωθεί η ύλη. Δεν ξέρω τι ισχύει για το άγνωστο.
      Για την Α' Λυκείου, που διδάσκω, η ύλη έχει αυξηθεί, με αποτέλεσμα να τρέχουμε για να βγάλουμε μια ανούσια μετάφραση. Αντί να διδάσκω στα παιδιά να βγάζουν μετάφραση, τη λέω εγώ, πρώτη φορά στην καθηγητική ζωή μου. Από την εισαγωγή επιλέχθηκαν μόνο οι ενότητες με τα βιογραφικά στοιχεία και μετατράπηκαν σε ερωτήσεις ανά παράγραφο. Τραγικό από κάθε άποψη.
      Ιστορία: Υπάρχει σε όλες τις τάξεις, γιατί λοιπόν η Ιστορία Β μόνο μένει; Σε όλες το πρόβλημα είναι ίδιο: ανέκαθεν ήταν προβληματικό το μάθημα, τώρα απέγινε. Δεν είναι μόνο ότι η ύλη αυξήθηκε, όσο ότι είναι εντελώς προκαθορισμένη, αποσπασματική και οι ερωτήσεις στηρίζονται στην αποστήθιση. Μηδενική δική μου δυνατότητα να κάνω συνθετικό μάθημα. Α Λυκείου: Πρώτη ενότητα Αίγυπτος, δεύτερη Μυκηναίοι. Χωρίς πλαίσιο αναφοράς. Χωρίς κάποια εισαγωγή, χωρίς τίποτα. Τι να αλλάξει το υπουργείο και πότε; Όταν διαμαρτυρήθηκαν οι σύμβουλοι πέρσι απλώς έβγαλαν κάποιο κεφάλαιο. (το οποίο αν θυμάμαι καλά, γιατί πέρσι δεν το δίδασκα, το είχαν ήδη διδάξει). Δεν αλλάζει το συνολικό πρόβλημα αυτό, ότι πρέπει δηλαδή να μαθαίνουν με άπειρες λεπτομέρειες ένα από τα πιο κακογραμμένα βιβλία της ελληνικής εκπαίδευσης και μάλιστα αποσπασματικά. Όποιος το έχει διδάξει καταλαβαίνει πολύ καλά τι εννοώ.

      Φιλοσοφία Β' Λυκείου: Το μάθημα απλώς πέθανε. Τέλος. Ήδη τα παιδιά μου έχουν αρχίσει να αγκομαχούν, ειδικά όταν είδαν τα θέματα. Ένα μάθημα προβληματισμού, όπου η επιλογή ύλης ήταν εντελώς ελεύθερη και την προσαρμόζαμε κάθε φορά στο επίπεδο της τάξης, έγινε επίσης μάθημα αποστήθισης. Τέρμα ταινίες φιλοσοφικού ενδιαφέροντος, τέρμα εξτρά εργασίες, τέρμα ελεύθερη συζήτηση. Οι διαμαρτυρίες μας έπεσαν απλώς στο κενό. Η τράπεζα θεμάτων είναι στον αυτόματο, ακόμη και αυτοί που την "γεμίζουν" δεν έχουν και πολλή ελευθερία κινήσεων...

      Κίντερ έκπληξη: Τι θα γίνει στην Γ' Λυκείου; Πώς θα εξετάζεται τελικά η Γλώσσα; Θα υπάρχει η Λογοτεχνία και με τι μορφή;
      Δεν ξέρω τι νόημα έχει να προσπαθώ να μεταδώσω το βίωμά μας. Μάλλον κανένα. Οπότε δε θα επανέλθω, για να μη κουράζω και ασκόπως. Απλώς θα ήθελα κάποτε να κάνουμε ως κοινωνία και ως άνθρωποι που ασχολούνται με την εκπαίδευση τη διάκριση μεταξύ μάθησης και εντατικοποίησης των σπουδών. Έχουμε καταφέρει τα παιδιά μας να κοπιάζουν ολοένα και περισσότερο για να μαθαίνουν ολοένα και λιγότερα. Και να γίνονται και πιο δυστυχισμένα και αποσυνδεδεμένα από τον εαυτό τους και από οτιδήποτε όμορφο και πραγματικά ενδιαφέρον γι' αυτά. Και αυτό θα το πληρώσουμε συλλογικά, ως κοινωνία φοβάμαι.

      Διαγραφή
    3. Πάλι σεντόνι βγήκε. Πού να είχα και χρόνο... Καληνυχτώ.

      Διαγραφή
    4. Αν και έχω κάποιες επιμέρους αντιρρήσεις σχετικά με τις διαπιστώσεις σου για την ύλη (θεωρώ π.χ. καθόλου ανούσια την ύλη αρχαίων α'λυκείου-αφού είναι ίσως η καλύτερη -από νοηματική άποψη- ύλη αρχαίων σε όλη τη 2βάθμια εκπαίδευση) και εξάλλου δεν προβλέπεται η αναλυτική γραμματικο-συντακτική ανάλυση όλου του κειμένου, ούτως ώστε το βάρος να πέσει στα ερμηνευτικά.
      Επίσης αφού διορθώνει και βαθμολογεί ο διδάσκων και όχι το υπουργείο, μπορεί ο ίδιος να μην απαιτεί την "παπαγαλισμένη" απάντηση, αλλά μια απάντηση που θα στηρίζεται στην ουσία αυτού που ζητείται, θα είναι ουσιαστική και μεστή κι ας μην αποστήθισε τις ακριβείς σχετικές φράσεις του βιβλίου.

      Αλλά τελοσπάντων, για να μην πλατιάζω αφού είναι προφανές ότι διαφωνούμε σ'αυτό το ζήτημα, θα πω ότι, ακόμη κι αν νομίζουμε ότι η τράπεζα θεμάτων μας "περιορίζει", στην πραγματικότητα, αν το θέλουμε, μπορεί το μάθημα να γίνεται με τον ίδιο διαθεματικό τρόπο που γινόταν και πριν, από όποιον βέβαια γινόταν.
      Έτσι κι αλλιώς, για να καταλάβει καλύτερα την ίδια τη διδακτέα-εξεταστέα ύλη ο μαθητής, θα βοηθηθεί πολύ από τις όποιες βοηθητικές εξωκειμενικές αναφορές.
      Έτσι κι αλλιώς, τη μετάφραση, αν θέλουν να τη μάθουν, θα τη διαβάσουν.
      Αν έχουν καταλάβει πολύ καλά τα ερμηνευτικά, τότε και η μετάφραση είναι "παιχνιδάκι" για να τη μάθουν.
      Και η κατανόηση των ερμηνευτικών δίνει τη δυνατότητα (η οποία μάλιστα είναι και πολύ χρήσιμη) να γίνουν και οι διαφορετικές προσεγγίσεις.
      Έτσι κι αλλιώς τα αρχαία α' λυκείου διδάσκονται καθημερινά και θεωρώ πως υπάρχει ο χρόνος, αρκεί να μην τρομοκρατούμαστε από τα καινούρια δεδομένα.

      Συλλογικά πληρώνουμε ως κοινωνία την έλλειψη παιδείας.
      Επειδή νομίζω πως στις αιτίες πάνω-κάτω συμφωνούμε οι περισσότεροι που ασχολούμαστε με το ζήτημα, νομίζω πως θα οδηγηθούμε κάποια στιγμή στη σύνθεση των απόψεών μας σχετικά με τις λύσεις.
      Έτσι κι αλλιώς οι διαφωνίες μας σχετίζονται με τα εργαλεία της λύσης και όχι με τους στόχους, οι οποίοι εικάζω ότι είναι κοινοί.
      Ευχαριστώ για τη συζήτηση.

      Διαγραφή
  11. Εγω θα σκοτώσω το ΚΚΕ που έχω μέσα μου αλλα κι εσύ φίλε μου πρέπει να σκοτώσεις την Καθημερινή που εκρυβες (εν μέρει) μέσα σου και δεν σου φαινότανε.... Δεν περίμενα ότι θα διάβαζα στο μπλογκ σου περί "νεολαίας που αποφεύγει τον κόπο". Πότε έγινες Ράμφος; Δεν έχω χρόνο αυτη την στιγμή κι θα επανέλθω αργότερα αλλά εν ολίγοις. 1) Όπως οι Πανελλαδικές , όντας εξωτερικές εξετάσεις, σκότωσαν με τα χρόνια την Γ Λυκείου γιγαντώνοντας τα φροντιστήρια έτσι και η τράπεζα θεμάτων (κεντρικό θέμα) θα σκοτώσει όλο το Λύκειο. Οι εξωτερικές εξετάσεις διαστρεβλώνουν τον ρόλο του Δημόσιου σχολείου, έρχονται σε αντίθεση με τους συγχρονους στόχους και τις εκπαιδευτικές μεθόδους που ευαγγελίζεται το ίδιο το Υπουργείο και το μετατρέπουν σε φροντιστηριακό χώρο προετοιμασίας (βλέπε τον γελοίο θεσμό της ενισχυτικής διδασκαλίας όπως έγινε) ενώ μετατρέπουν τους καθηγητές σε μηχανικούς θεμάτων ακυρώνοντας την οποιαδήποτε προσπάθεια.
    2) Εγώ ως εκπαιδευτικός πιστέυω ότι δεν είναι απαραίτητα ορθό να ολοκληρώνεται η τραγικά υπερδιογκωμένη ύλη που απαιτούν οι εξωτερικές εξετάσεις. Η τράπεζα θεμάτων με αναγκάζει να καλύπτω μηχανικά ύλη εις βάρος της ποιότητας. Θελω ελευθερία στο συγκεκριμένο θέμα.
    3) Η συνολική κατεύθυνση του εκπαιδευτικού συστήματος είναι αντικείμενο τεράστιας συζήτησης και σίγουρα ξεπερασμένες απόψεις του τύπου "αν αυστηροποιήσουμε τις εξετασεις τα παιδιά μας θα βγουν μορφωμένα" δεν έχουν σχέση με την πραγματικότητα. Αν αυστηροποιήσουμε τις εξετάσεις πολύ απλά τα μισά παιδιά θα βγουν εκτός διαδικασίας. Αυτό δεν είναι επιθυμητό. Πρέπει να αναζητηθούν τρόποι να μην γίνει αυτό.
    4) Πρέπει να ορίσουμε ποιός θέλουμε να είναι ο ρόλος του Λυκείου. Χώρος υποχρεωτικής εκπαιδευσης για σχεδόν όλους τους μαθητές ή χωρος προετοιμασίας για Πανεπιστήμια άρα για λίγους και επιλεγμένους. Ανάλογα με την απάντηση στο παραπάνω ερώτημα θα καθοριστεί και το πως πρέπει να είναι το Λύκειο. Ανταγωνιστικό με εξωτερικές "αντικειμενικές" εξετάσεις συνδεμένο άμεσα με τα Πανεπιστήμια ή μη ανταγωνιστικό με εσωτερικές διεργασίες προαγωγής των μαθητών και πλήρως ανεξάρτητο από τα Πανεπιστήμια.
    Ωσ προς τα 9 σημεία συμφωνώ και επαυξάνω στα 1,3,4,5. Προσθέτω στο 5 μείωση της ύλης σε πλάτος και αύξηση σε βάθος.
    Διαφωνώ στα 7,8,9 ιδιάιτερα στο 8.
    Οι εκπαιδευτικοί πρέπει να είναι στα κάγκελα για πολλούς λόγους αλλά βασικά για την τραγικά δυσανάλογη μείωση της χρηματοδότησης της Εκπαίδευσης. Οι μαθητές πρέπει να είναι στα κάγκελα γιατί συνειδητοποιούν πολύ απλά τι τους περιμένει στην ζωή τους. Δεν χρειάζονται ιδαίτερους λόγους. Η δε τράπεζα θεμάτων πρέπει απλά να εξαφανιστεί πίσω στα μυαλά των κολλημένων που την πραγματοποίησαν....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Διάβασα όλα τα ..."σεντόνια"...Ενδιαφέρουσες οι απόψεις σας, συνάδελφοι και...μη.
      Θα συμφωνήσω σχεδόν απόλυτα με την Μάρθα και τον Δημητρη Κ. για να μη γράφω σεντόνια-λευκά για τους περισσότερους αναγνώστες...
      Η εκπαίδευση στην χώρα μας χρειάζεται ποιότητα φίλε μου Μαζεστιξ, όχι ποσότητα και άχρηστες "γνώσεις" για να νοιώσει άνετα και χρήσιμα το παιδί στο σχολείο.
      Για να θυμάται και την επόμενη εβδομάδα αυτό που διδάχτηκε την προηγουμενη...

      το σύστημα πονάει από το κεφάλι...Από την ανοργανωσιά και την άγνοια(?) όλων των υπουργών και λοιπών ειδικών του εκπαιδευτικού συστήματος... και νομίζω ότι δεν είναι τίποτα τυχαίο...

      Πλέον έχουμε φτάσει στο σημείο να μην έχει την δυνατότητα ο εκπαιδευτικός να προσφέρει ουσιαστικά και το παιδί να μισεί το σχολείο ή να αδιαφορεί...
      27 χρόνια στο σχολείο και γονιός παιδιού στην 3η λυκείου...
      Δεν υπάρχουν τεμπέληδες ούτε παιδιά ούτε εκπαιδευτικοί...
      Το κάθε παιδί είναι διαφορετικό, ευτυχώς...το υπουργείο προφανώς δεν το γνωρίζει , μάλλον αδιαφορεί...
      Να μην το κάνουμε και μεις αυτό...με τα παιδιά περνούμε την μισή ζωή μας...
      Και καλό θα είναι να τα μάθουμε..να τα ρωτάμε αν δεν είμαστε σίγουροι..ξέρουν περισσότερα για τον εαυτό τους

      Διαγραφή
    2. Δημήτρη, αφού όπως κι εσύ ομολογείς, συμφωνείς και επαυξάνεις με τις περισσότερες προτάσεις μου για την Παιδεία, άρα δύο τινά μπορεί να συμβαίνουν:
      ή δεν είμαι "Καθημερινή" ή συμφωνείς κι εσύ με την "Καθημερινή".

      Επειδή η απάντηση είναι προφανής, θα προτείνω να μη δαιμονοποιούμε την αντίθεση -εκ των έσω- άποψη και να μη χωρίζουμε τον κόσμο σε "Καθημερινή" ("οι διαμαρτυρόμενοι έχουν πάντα και σε όλα άδικο") και σε "Εφημερίδα των συντακτών" ("όποιος διαμαρτύρεται έχει πάντα και σε όλα δίκιο")

      Επί της ουσίας τώρα, ας πάμε στα 3 σημεία που θέτεις.
      1) Αν οι πανελλαδικές ήταν αυτές που σκοτώνουν το λύκειο, τότε αυτό θα σήμαινε πως το γυμνάσιο και το δημοτικό που δε σέρνουν το βάρος των πανελλαδικών, θα ήταν σε καλύτερη κατάσταση.
      Αλλά θαρρώ πως είναι στην ίδια σκοτωμένη κατάσταση, όπως και το λύκειο.
      Και βέβαια ένα ζητούμενο είναι: τί θεωρούμε "σκότωμα".

      2) Ως προς την ελευθερία της ύλης, θα πω ότι τυπικά ούτε και πριν ήταν κανείς ελεύθερος να επιλέξει να εξαιρέσει μέρη της ύλης.
      Μέσα στο πλαίσιο της τυπικης νομιμότητας, όμως, ο εκπαιδευτικός, όπου το θεωρούσε απαραίτητο ενέτασσε και παραπάνω στοιχεία.
      Και αυτό θεωρώ πως θα μπορεί καισ το εξής να το πράττει.
      Μόλις "κατακάτσει η σκόνη" απ' την αλλαγή συστήματος.
      Τώρα λόγω του πανικού που έχει επικρατήσει σε όλα τα μέρη της εκπαιδευτικη΄ς κοινότητας, υπάρχει μια "κανονικομανία"- επίτρεψέ μου το νεολογισμό.
      Σιγά-σιγά, συνηθίζοντας τη νεά κατάσταση, θα διαπιστώσεις πως θα είσαι και πάλι σε θέση να κάνεις το μάθημά σου όπως το θεωρείς σωστό.
      Απλώς θα είσαι υποχρεωμένος να διδάξεις επαρκώς όλη την ύλη.
      Θα βρεθεί ο βηματισμός πιστεύω.

      3) όπως είπα εκτενέστερα και παραπάνω, για μένα ζητούμενο δεν είναι να βγάζουν όλοι το Λύκειο, ανεξάρτητα απ' το κατά πόσο έχουν αποκτήσει το γνωστικό και μορφωτικό επίπεδο που απαιτεί η αποφοίτηση του Γενικού Λυκείου.
      Ζητούμενο για μένα είναι αυτή η αποφοίτηση να αντιστοιχεί σε ένα ικανοποιητικό γνωστικό και μορφωτιό επίπεδο.
      Ειδάλλως το απολυτήριο Λυκείου αποτελεί απλώς ένα νεκρό χαρτί.

      4) Είμαι ενάντια στη σύνδεση σχολείου με την αγορά εργασίας.
      Γι' αυτό ακριβώς θέλω να "δυσκολέψει" το Λύκειο.
      Για να προσφέρει επαρκείς γενικές γνώσεις σε όλους όσοι αποφοιτούν απ' αυτό.

      Διαγραφή
    3. Αριστοφάνη, συμφνωώ ότι αυτό πυο χρειάζεται δεν είναι αύξηηση της ποσότητας αλλά της ποιότητας.
      Αλλά εδώ δε μιλάω για αύξηηση της ύλης.
      Επ' ουδενί δεν πρέπει να αυξηθεί η ύλη. ίσα ίσα που κατά επριπτώσεις πρέπει να μειωθεί.
      Δε χρειάζεται αύξηση του όγκου πληροφοριών.
      Χρειάζεται όμως αυτόν τον περιορισμένο όγκο πληροφοριών να τον κατακτούν οι μαθητές.
      Και ο βασικός τρόπος κατάκτησης είναι το διάβασμα.
      Διότι, όσο καλά και αν το καταλάβει ο μαθητής στην διάρκεια της παράδοσης, αν μετά δεν κάτσεισ το σπίτι του να το διαβάσει και μόνος του, δεν το εμπεδώνει ποτέ.
      Αυτό είναι διαπιστωμένο εμπειρικά.
      Άρα, όσο καλά κι αν γίνει το μάθημα, όσες σύγχρονες μεθόδους κι αν χρησιμοποιήσει ο καθηγητής, ας δεν "υποχρεωθεί" ο μαθητής να μελετήσει, όλα είναι "δώρον άδωρον".

      Άρα πρέπει να βρεθούν τρόποι ούτως ωστε σε πρώτο χρόνο να διαβάζει σπίτι του ο μαθητής.
      Δεύτερο βήμα και ουσιαστικότερο βέβαια είναι η βελτίωση των συνθηκών παιδείας και η προσαρμογή της παρεχόμενης γνώσης στις πραγματικε΄ς αναγκες των μαθητών και της κοινωνίας.
      Κια θεωρώ μεγαλύτερη την ανάγκη το σχολείο να καλλιεργεί πολίτες ομαλώς κοινωνικοποιημένους, με ομαλή συναισθηματική νοημοσύνη, ορθό λόγο, επαρκές επίπεδο γνώσεων και πολιτική παιδεία.

      Διαγραφή
    4. Να μη διαβάζουν οι μαθητές???
      Είπα εγώ κάτι τέτοιο?

      Διαγραφή
    5. Θα διαφωνήσω...
      Στο Γυμνασιο η κατασταση ειναι καλύτερη από το Λύκειο. Βεβαια, η απουσία γενικότερου εκπαιδευτικού σχεδίου, η στειροτητα των αναλυτικων προγραμματων καθως και η απειλη "Το Λυκειο ερχεται!" αφηνoυν εντονα τα σημαδια κι εδω. Η ανυπαρξία όμως εξωτερικών εξετασεων (και η ελλειψη μεταρρυθμιστικου οιστρου απο πλευρας Υπουργειου καθως δεν πουλαει η μεταρρυθμιση στο Γυμνασιο) αφηνει την ευθυνη ακομα στους εκπαιδευτικους να τρεξουν τα μαθηματα, την αξιολογηση, τις εξετασεις με σαφως καλυτερα αποτελσματα απο το Λυκειο. Στο Λυκειο εχει αφαιρεθει η ευθυνη απο τους εκπαιδευτικους κι εχει δοθει στις Πανελλαδικες. Ο ρόλος των εκπαιδευτικών στο λύκειο είναι σαφώς υποβαθμισμένος σε σχέση με το Γυμνάσιο και το δημοτικό.
      Στο Γυμνάσιο επίσης υπάρχει η δυνατότητα να τρέξεις την ύλη με διαφορετικό τρόπο και να την προσαρμόσεις στα δεδομένα ενός τμήματος. Μία τράπεζα θεμάτων θα το απέκλειε αυτό.

      Λες ότι πρέπει οι εξετάσεις να είναι ισότιμες και αντικειμενικές σε όλη την χώρα. Γιατί; Δεν υπάρχει κανένας απολύτως παιδαγωγικός λόγος να κατατάξουμε "αντκειμενικά" 100000 μαθητές από τον καλύτερο ως τον χειρότερο με "φοβερές" και "τρομερες" εξωτερικές εξετάσεις. Η αξιολόγηση των μαθητών, ως τμήμα της μαθησιακής διαδικασίας, είναι απαραίτητη αλλά πρέπει να γίνεται τοπικά ανά σχολική μονάδα και ανά τμήμα και στόχος της είναι η κινητροδότηση του μαθητη μεσω ενός συστήματος ανταμοιβής και τίποτα άλλο.

      Μην συγκρινετε με την δεκαετια του 70 η και του 80 ακομα. Τα παιδια τοτε δεν ειχαν εναλλακτικές δραστηριοτητες, είχαν πολύ ελεύθερο χρόνο ενώ η βασική διέξοδος κοινωνικής ανόδου ήταν το διαβασμα. Η δουλειά του σχολέιου τότε ήταν πιο απλή: Επρεπε να τα πιέσει να γράφουν και να διαβάσουν περισσότερο για να "πάνε μπροστά". Σε αντίθεση με σήμερα όπου παντού κυριαρχεί η εικόνα και τα παιδιά δεν έχουν τα ανάλογα κίνητρα από τις οικογένειες τους (οι οποίες τους προσφερουν πολλά πράγματα έτοιμα) ενώ ταυτόχρονα το στρες κυριαρχεί στις ζωές τους καθως τρεχουν από την μια δραστηριότητα στην άλλη σαν διπλά και τριδιπλα εργαζόμενοι. Τα παιδιά δεν διαβάζουν σήμερα όπως παλιά λόγω κοινωνικών συνθηκών και όχι λόγω χαλάρωσης του εκπαιδευτικού συστήματος. Η δουλειά του σχολείου πλέον είναι πολύ πιο δυσκολη:Πρέπει να τα χαλρώσει, να τα προσελκύσει και να τα πείσει να διαβάζουν και να γράφουν.(Το φαινόμενο αυτό μάλιστα είναι κοινό σε όλες τις δυτικές χωρες και δεν είναι ιδιαιτερότητα της χώρας μας). Προς αυτήν την κατέυθυνση πρέπει να κινηθεί η οποιαδήποτε μεταρρυθμιστική προσπάθεια κι όχι στην επιστροφή στις "αυστηρές" πρακτικές του 1970.
      Υ.Γ.1 Οπως είπε και η Μάρθα Π. ο μοναδικός τρόπος για να γίνει μεταρρύθμιση που δεν θα ευτελιστεί σε γραφειοκρατική αγγαρεία είναι να γίνει μέσω των εκπαιδευτικών και να είναι μακρόπνοη. Τώρα αν εσύ πιστεύεις ότι πρέπει εγώ, ως εκπαιδευτικός, να κάτσω και να ασχοληθώ σοβαρά με τις πολιτικάντικες προχειρότητες του κάθε πικραμένου επίδοξου "μεταρρυθμιστή" πολιτικού που θέλει να αφήσει αποτελέσματα σε 6 μήνες κι ένα χρόνο, τι να πω.. Πολύ απλά δεν μπορώ.

      Διαγραφή
    6. Αριστοφάνη, δεν είπα ότι ισχυρίστηκες κάτι τέτοιο.
      Απλώς επεσήμανα το ζητούμενο του διαβάσματος, που το τοποθετώ πολύ ψηλά.


      Δημήτρη, υποστηρίζεις ότι η αξιολόγηση πρέπει να γίνεται εντός της σχολικής μονάδας χωρίς κεντρικό έλεγχο.
      Υπάρχει όμως ένα πρόβλημα.
      Θα σου πω το πρόβλημα της περιοχής που ζω.
      Είναι επαρχία και το επίπεδο είναι πολύ χαμηλό.
      Και δεν υπάρχει καμία σοβαρή αξιολόγηση.
      Σε πολλές περιπτώσεις καθηγητές και μαθητές είναι συντοπίτες ή και συγγενείς. Και αυτή η κατάσταση δίνει τον τόνο, ώστε και οι υπόλοιποι που είναι απ' αλλού και προσωρινοί στο μέρος, ακολουθούν τον τόνο των "παλιών".
      Οι καθηγητές "χαϊδεύουν" τους μαθητές στους βαθμούς, βάζουν τα 20άρια με το κιλό στο γυμνάσιο και πηγαίνουν στο λύκειο, όπου οι περισσότεροι τα βρίσκουν σκούρα (έως και πολύ σκούρα) και αναγκάζονται είτε (οι λιγότεροι) να το εγκαταλείψουν από την πρώτη λυκείου για να πάνε στο ΕΠΑΛ είτε (οι περισσότεροι) να βγάζουν το λύκειο χάρη στους χαριστικούς βαθμούς και του λυκείου και επομένως παίρνουν το απολυτήριο, ενώ δεν ξέρουν να γράφουν το όνομά τους!

      Οι εσωτερικές εξετάσεις λοιπόν αυτό που κάνουν είναι -στο όνομα της πρασοαρμογής στα δεδομένα του τμήματος- να παραλαμβάνουν ξύλα απελέκητα και να τα παραδίδουν ομοίως.
      Ωραία, αυτά τα παιδιά έχουν βγάλει και γυμνάσιο και λύκειο.
      Τα κρατήσαμε μες στη σχολική διαδικασία.
      Ε και;
      Τι τους προσέφερε όλη αυτή η διαδικασία;
      Είναι αγράμματα, αμόρφωτα και απαίδευτα.
      Και δεν είναι τυχαίο το ότι η αμορφωσιά τους οδηγεί πολλά απ' αυτά να γίνονται χρυσαυγιτάκια. Το ένα πάει πακέτο με το άλλο.
      Το σχολείο λοιπόν προσαρμόζοντας την αξιολόγηση στα δεδομένα του εκάστοτε τμήματος, ουσιαστικά αφαιρεί απ' τα παιδιά το κίνητρο να προσπαθήσουν, αφού ξέρουν ότι κουτσά-στραβά θα το βγάλουν το λύκειο κι ας μην ανοίγουν βιβλίο ούτε 20 λεπτά τη μέρα!
      Όταν κάποιος ξέρει ότι θα καταφέρει -έτσι ή αλλιώς- το στόχο του... τότε γιατί να προσπαθήσει;
      Όσα άλλα κίνητρα και αν δοθούν (π.χ. να αγαπήσουν τη μάθηση κλπ), ανήκουν στη σφαίρα της δεοντολογίας και της θεωρητικολογίας και δε θα καταφέρουν να φέρουν αυτό το αποτέλεσμα, τουλάχιστον αν πρώτα οι μαθητές δεν υποχρεωθούν να διαβάζουν.

      Κια μια ακόμη επισήμανση: μου λες ότι τα παιδιά σήμερα δε χρειάζονται χαλάρωση.
      Κια ρωτώ: από τι;
      Από τα online gmes που πίζουν όλη μέρα στο δωμάτιό τους;
      Διότι, αν διάβαζαν, θα το είχαμε διαπιστώσει....

      (Προφανώς δε μιλώ για όλα τα παιδιά, αλλά για την πλειοψηφία)

      Και τελειώνω με το σημαντικότερο, που το είχα θίξει σε κάποια άλλη ανάρτηση πιο αναλυτικά και το ανέφερες ως ένα σημαντικό λόγο που τα παιδιά δε διαβάζουν σήμερα, όσο άλλοτε.
      Συγκεκριμένα και πολύ σωστά, γράφεις:
      "Επρεπε να τα πιέσει να γράφουν και να διαβάσουν περισσότερο για να "πάνε μπροστά". Σε αντίθεση με σήμερα όπου παντού κυριαρχεί η εικόνα και τα παιδιά δεν έχουν τα ανάλογα κίνητρα από τις οικογένειες τους"

      Μα γι' αυτόν ακριβώς το λόγο τα λέω όλα αυτά!
      Πρέπει να ξαναπειστούν ότι πρέπει να πιεστούν να γράφουν και να διαβάζουν για να "πάνε μπροστά".
      Αυτή είναι η φράση-κλειδί.
      Κι επειδή, όπως ξέρουν και τα ίδια, άυριο δε θα τα παίρνουν χωρίς απολυτήριο λυκείου ούτε για να βόσκουν πρόβατα, ο μοχλός πίεσης είναι η δυσκολία απόκτησης αυτού του προσόντος (σ.σ. απολυτήριο λυκείου) με το οποίο θα "πάνε μπροστά".

      Διαγραφή
    7. Μαζεστίξ, εδώ γίνεσαι απόλυτα σαφής, για να κατανοήσουν οι συνάδελφοι και να δουν πιο ολοκληρωμένα και πρακτικά τι θέλεις να πεις. Έτσι νομίζω τουλάχιστον! Οι συνθήκες δεν είναι παντού ίδιες, ίσως ανά περιοχές παρόμοιες, γι' αυτό έλεγα σε άλλη ανάρτησή σου ότι θα ήθελα να γνωρίζω τι συμβαίνει επί της ουσίας σε άλλες περιοχές. Μόνο έτσι μπορούμε να έχουμε ουσιαστική άποψη, μέσα από την ολοκληρωμένη εικόνα, αλλιώς συζητάμε θεωρητικά.

      Διαγραφή
  12. Διαβάζοντας τα σχόλια των εκπαιδευτικών παραπάνω επιβεβαιώθηκαν οι φόβοι μου. Η τρόικα κατάφερε (χωρίς ιδιαίτερο κόπο, είναι αλήθεια) να επιβάλλει τα γούστα της ΚΑΙ στο Υπουργείο Παιδείας.

    Πριν βιαστείς να απαντήσεις σκέψου το.

    Και δεν με ενοχλεί αν νομίσεις εσύ ή οποιοσδήποτε άλλος πως ψεκάστηκα ή κυνηγάω ανεμόμυλους.
    Με τα γνωστά διεστραμμένα καθάρματα στο γκουβέρνο, αυτούς που έχουν αποδομήσει τα πάντα και το μόνο που τους απασχολεί είναι πως θα σώσουν το τομάρι τους, έλα και πείσε με πως κάνω λάθος...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αντί να αμυνόμαστε όμως με τα κουρασμένα "όχι στο νέο σύστημα" που είναι σαν να παρακολουθούμε το remake των ίδιων καταστάσεων σε κάθε αλλαγή που προωθεί το υπουργείο 30 χρόνια τώρα (βλ. μεταρρυθμιση Κακλαμάνη και Γ. Παπανδρέου το 80, Κοντογιαννόπουλου αρχές του 90, Αρσένη στα τέλη του 90, Ευθυμίου στις αρχές του 2000, Γιαννάκου στα τέλη του 2000 και Αρβανιτόπουλου τώρα).
      Δε λέω φυσικά πως ήταν καλές όλες αυτές οι μεταρρυθμίσεις.
      Υπήρχαν άλλες που η΄ταν για πολλές φάπες (όπως π.χ. του Κοντογιαννόπουλου) και άλλες που δεν ήταν τόσο κακές, ώστε να απορρίπτονται συλλήβδην.
      Και τελοσπάντων δε θεωρώ λογικό να ήταν όλες αυτές οι μεταρρυθμίσεις τελείως λανθασμένες.
      Άσε το άλλο: σε κάθε μεταρρύθμιση η εκπαιδευτική κοινότητα αντιδρούσε. Αφού τελοσπάντων εφαρμοζόταν, μετά από μεριά χρόνια, ερχόταν ο επόμενος υπουργός και έφερνε καινούρια μεταρρύθμιση.
      Και συνέβαινε και εξακολουθεί να συμβαίνει το εξής παράδοξο:
      η εκπαιδευτική κοινότητα ζητούσε (και ζητά) να μην εφαρμοστεί και να επιστρέψουμε στην προηγούμενη, ενάντια στην οποία αντιδρούσε!
      Είναι κομματάκι παράδοξο.. Δεν είναι;

      Και τέλος, θεωρώ ότι πρέπει να αφήσουμε την άμυνα και να περάσουμε στην επίθεση.
      Τα "όχι στο ένα,όχι στο άλλο" τις περισσότερες φορές δεν οδηγούν πουθενά και συχνά γραφικοποιούνται.
      Αφου΄θα εφαρμοστεί που θα εφαρμοστεί, καλύτερα να πρνάμε στην αντεπίθεση θέτοντας ζητήματα και κάνοντας αιτήματα, τα οποία το υπουργείο να μην μπροεί να παραβλέψει και να αρνηθεί.
      Όταν οι διαμαρτυρόμενοι πετούν ένα ξερό "όχι", τότε το υπουργείο κάνειτ α διά του, εξυπηρετώντας τα συμφεροντα που επιθυμεί.
      Όταν όμως οι διαμαρτυρόμενοι στριμώξουντ ο υπουργείο εμ συγκεκριμένα αιτήματα που θα αντιεμτωπίζουν π.χ. ζητήματα ύλης, βιβλίων ή αντικειμενικότητας εξετάσεων, τότε πιθανότατα δε θα μπορεί να αρνηθεί και θα υπαναχωρήσει.
      Αλλά, και αν αρνηθεί, τότε θα έχει το σύνολο της ελληνικης κοινωνίας απέναντι, αφού θα φαίνεται ότι δεν ανταποκρίνεται σε απλά, αυτονόητα, δίκαια και άμεσα εφαρμόσιμα αιτήματα.

      Διαγραφή
    2. Δηλαδή, η καλύτερη μέθοδος πολέμου είναι να χτυπάς τον αντίπαλο χρησιμοποιώντας τα ίδια του τα όπλα.
      Τότε του διαλύεις την άμυνα.
      Να ξαναρχίσουμε να κερδίζουμε επιτέλους.
      Στην αρχή επιμέρους νίκες, ούτως ώστε να αναθαρρήσει το λεγόμενο "λαϊκό κίνημα", να ανασουμπωθεί, να ανασυγκροτηθεί και να πάει μετά να διεκδικήσει μεγαλύτερες νίκες.
      Πρέπει να ξανακερδίσουμε μάχες, για να καταφέρουμε να κερδίσουμε τον πόλεμο.
      Κανείς πόλεμος δεν κερδήθηκε χωρίς να κερδηθούν στην αρχή μικρές επιμέρους μάχες.

      Διαγραφή
    3. Τελικά δεν έχω καταλάβει, είσαι συνάδελφος φιλόλογος σε δημόσιο σχολείο; Είσαι σε φροντιστήριο; Έχεις κάποια άλλη θέση στην εκπαίδευση; Θα ήταν λίγο πιο εύκολο να συνεννοηθούμε αν έδινες κάποιο στίγμα. Όσο για τη ρητορική τεχνική του "ας μη λέμε μόνο όχι, ας κάνουμε προτάσεις", που συνήθως τη βλέπουμε στην αξιολόγηση και στον "πόλεμο κατά των συνδικαλιστών", αν εκεί έχει κάποιο νόημα, στο θέμα της όποιας μεταρρύθμισης της παιδείας πραγματικά είναι εντελώς κενή περιεχομένου, για να μη πω πως πρόκειται περί σοφιστείας. Διότι έτσι, με μικρές προτάσεις εδώ, λίγες διορθώσεις εκεί, μεταρρύθμιση δεν γίνεται και αυτό το ξέρει κάθε συνάδελφος. Μεταρρύθμιση με τη σύμπραξη των καθηγητών ναι, γίνεται. Και έχει γίνει. Στην Κύπρο. Μέσα όμως από ένα πλαίσιο που εξαρχής έθεσε τον εκπαιδευτικό στο κέντρο της αναμόρφωσης, ρώτησε τη γνώμη του, τον έβαλε σε ομάδες εργασίας και σεβάστηκε την εμπειρία του. Και πάλι αφού είχε τεθεί ένα πολύ συγκεκριμένο πλαίσιο αρχών και στοχεύσεων για το τι θέλουμε να έχει κατακτήσει ο μαθητής όταν τελειώνει την υποχρεωτική εκπαίδευση (τρεις βασικούς άξονες). Χρειάστηκε ένας εμπνευσμένος δάσκαλος (Γ. Τσιάκαλος) και τρία χρόνια τουλάχιστον για να γίνει όμως, και φυσικά ξεκίνησε από το δημοτικό. Αυτό ναι, μπορεί να ονομαστεί μεταρρύθμιση. Η Διαμαντοπούλου όμως (και η κάθε Διαμαντοπούλου) δεν ήθελε τρία χρόνια, ήθελε 6 μήνες. Ε σε έξι μήνες γίνονται λάθη, όχι μεταρρυθμίσεις. Τι ακριβώς μπορούμε να κάνουμε όταν μας έρχεται κάτι τόσο στρεβλό; Όσες μικροδιορθώσεις κι αν γίνουν, η αρχιτεκτονική είναι λάθος. Δεν αλλάζει αν απλώς κλείσουμε τρύπες με κόντρα πλακέ. Μπάζει. Ή για να το θέσω αλλιώς, όταν χρειάζεσαι σπίτι και τα σχέδια του αρχιτέκτονα είναι για μαγαζί δε λες οκ, να το συζητήσουμε, ας κάνουμε μερικές διορθώσεις. Λες φέρε άλλο. Όταν ζητάμε λοιπόν να μην αλλάξει το σύστημα εννοούμε (ΚΑΘΕ φορά) να μην αλλάξει με αυτόν τον στρεβλό τρόπο. Να δοθεί χρόνος, να επενδυθεί κόπος αληθινός, με ειδικούς κτλ κτλ για να φτιαχτεί επιτέλους κάτι καλό. Αλλά για να γίνει αυτό πρέπει να έχουμε συμφωνήσει στοιχειωδώς στο τι θεωρούμε καλό. Ποιος είναι ο στόχος του σχολείου μέσα στη σύγχρονη κοινωνία, ποιος είναι ο στόχος κάθε βαθμίδας (και παρεμπιπτόντως ναι, ακόμη τα πράγματα στις άλλες βαθμίδες είναι πολύ καλύτερα).

      Διαγραφή
    4. Για τα αρχαία της Α: Το κείμενο είναι ναι, εξαιρετικό. Όμως ποιος ακριβώς είναι ο στόχος του μαθήματος; Αν είναι να δω το ίδιο το κείμενο, να το προσεγγίσω ως ιστοριογραφία και κυρίως ερμηνευτικά, τότε πολύ απλά πρέπει να το έχω σε μετάφραση. Αν είναι κυρίως γλωσσικός, τα αρχαία, τότε ή πρέπει να έχω άλλο κείμενο ή έστω λιγότερο. Το πρόβλημα με το συγκεκριμένο μάθημα είναι ότι δεν ξέρει τι είναι και προσπαθεί να λύσει τα προβλήματα που έχει δημιουργήσει η λάθος διδασκαλία των αρχαίων στο γυμνάσιο. Ωστόσο επειδή είναι όντως πολύ ενδιαφέρον το κείμενο, τσάτρα - πάτρα κάτι γίνεται. Το να βγαίνει πάντως περισσότερο πρωτότυπο δεν σημαίνει ότι γίνεται και καλύτερη ερμηνευτική προσέγγιση. Το ίδιο κείμενο έβγαζα και πριν απλώς περισσότερα κομμάτια του από μετάφραση, ώστε να μπορούν και απρόσκοπτα τα παιδιά να παρακολουθήσουν τη νοηματική εξέλιξη αλλά και να βαθαίνουμε λίγο περισσότερο στα κομμάτια από πρωτότυπο (όχι τόσο γραμματικοσυντακτικά, αλλά με άξονα τη μετάφραση). Τώρα ακόμη προσπαθούμε να βρούμε ισορροπίες. Πέρσι μας έπεσε στις εξετάσεις από τον Θουκυδίδη το 80.1-2 . Μπορείς να φανταστείς τι μεταφράσεις διάβασα;

      Διαγραφή
    5. Τα προσωπικά στοιχεία δεν έχουν σημασία.
      Γι' αυτό άλλωστε το blog είναι ανώνυμο και ο συντάκτης του ψευδώνυμος, ούτως ώστε να αναμετρώνται οι απόψεις και όχι οι φορείς τους.

      Σχετικά με τα αρχαία α' λυκείου, νομίζω -προσωπική εκτίμηση- πως υπηρετούν ταυτόχρονα πολλούς στόχους. Και γλωσσικούς και ιδεολογικούς.
      Αλλά και απ' τον τρόπο βαθμολόγησης, καταλαβαίνω ότι κυρίαρχο είναι το μεταφραστικό-ερμηνευτικό κομμάτι (αφού πιάνει τους 14 βαθμούς) και δευτερεύον το γλωσσικό (με 6 βαθμούς).
      Έτσι κι αλλιώς, γι' αυτό τα γραμματοικοσυντακτικά είναι στη δικαιοδοσία -όχι της τράπεζας θεμάτων αλλά- του διδάσκοντα, ούτως ώστε να βάλει τα βασικότερα γραμματικοσυντακτικά φαινόμενα ή ό,τι τελοσπάντων πρόλαβε να διδάξει καλύτερα στην τάξη, δεδομένου ότι δεν θα οδεύσουν όλα τα παιδιά προς τη θεωρητική κατεύθυνση και άρα υπάρχει μια δυνατότητα ευελιξίας.
      Επομένως, συμπεραίνω ότι η διδασκαλία του μαθήματος δίνει το βάρος στη μετάφραση και στα ερμηνευτικά. Και απο γραμματικά κλπ. φαινόμενα, μια ενασχόληση με τα βασικά γραμματικοσυντατικά φαινόμενα αρκεί.
      Δηλαδή στις 5 ώρες εβδομαδιαίως, νομίζω πως αρκούν 1 ή 2 ώρες ενασχόλησης με αυτά.

      Διαγραφή
  13. Μαζ κράτα το θέμα κι άλλο!
    Θέλω να μελετήσω και τα υπόλοιπα σχόλια προσεκτικά!
    Επίσης θα ήθελα να δω από προσωπικά βιώματα έως προτάσεις πιο χειροπιαστές!
    Οι περισσότεροι σχολιαστές είμαστε μιας άλλης εποχής και ενός παλιού συστήματος. Από αυτό και μόνο μπορούμε να εξάγουμε πολλά συμπεράσματα!
    Παπαγαλία είχαμε και στα δικά μου τα χρόνια. Αλλά δεν είχαμε πιστεύω τη σημερινή κατάντια όχι το σύνολο τουλάχιστον!
    Αναρωτιόμουν πάντα για τα νέα παιδιά που δεν ξέρουν τα στοιχειώδη.... Ο μικρότερος από τα ανίψια μου (23 ετών παρακαλώ) έπαιζε στο κινητό του σήμερα το ποιος θέλει να γίνει εκατομμυριούχος .Δηλαδή είχε και 4 επιλογές κάθε φορά να επιλέξει.
    Και με ρωτούσε γελοία πράγματα. Από τη μια χάρηκα που αντί να λιώνει στο φέις (όπως κάνουν οι φίλοι του) έπαιζε ένα παιχνίδι γνώσεων, από την άλλη στεναχωρήθηκα.

    Θα επανέλθω!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Θεωρώ ευλογία της γενιάς μου ότι δεν είχαμε εξετάσεις στο γυμνάσιο και ότι δεν είχαμε αρχαία από το πρωτότυπο. Το αναλυτικό μας μάς έφερε σε επαφή με πολύ περισσότερα αρχαία κείμενα (από μετάφραση) από ό,τι μπορεί ποτέ να έχει ένας σύγχρονος μαθητής, που δεν έχει διδαχτεί ούτε το ένα έκτο από όσα είχαμε εμείς τότε. Αυτά ως προς την αρχαιογνωσία. Στα υπόλοιπα μαθήματα είχαμε τουλάχιστον καλά βιβλία. Ειδικά αυτά της Ιστορίας, που τα έχω ακόμη και τα συγκρίνω με τα καινούρια, ήταν πολύ καλύτερα, με τους περιορισμούς της εποχής τους φυσικά. Το γιατί είναι μια άλλη ιστορία, που θα ήθελε άλλο ένα σεντόνι... Αλλά και γενικότερα, η μη εντατικοποίηση μας επέτρεπε τότε, αυτούς τουλάχιστον που είχαν κάποια όρεξη, να διαβάζουμε λογοτεχνία. Θυμάμαι μια εποχή που διάβαζα σχεδόν ένα βιβλίο τη μέρα (!) -αλλά και ό,τι άλλο έπεφτε στα χέρια μας (πχ όταν είχε βγει το Χρονικό του Χρόνου, του Χώκινγκ, τουλάχιστον 6 συμμαθητές μου το είχαν διαβάσει και το συζητούσαν). Είχαμε χρόνο για μουσική, για χορό, για άλλα ενδιαφέροντα. Και αποκτούσαμε παιδεία όχι μόνο από το σχολείο αλλά και από τον ελεύθερο χρόνο μας. Η τηλεόραση, περιορισμένη εξ ορισμού τότε, είχε πάντως και έναν παιδευτικό χαρακτήρα, ήθελες δεν ήθελες. Τα πράγματα έχουν αλλάξει τελείως για τη νέα γενιά, που περνάει το χρδόνο της μεταξύ σχολείου, φροντιστηρίου, trash tv και fb. Ακόμη λοιπόν και κατά τεκμήριο καλοί μαθητές δεν έχουν γενικές γνώσεις. Για την ακρίβεια βλέπουμε πια τους πολύ καλούς μαθητές να μην έχουν χρόνο (και όρεξη/εκτίμηση) για τίποτα άλλο πλην των σχολικών βιβλίων. Τα οποία όμως δεν μπορούν να καλύψουν με τίποτα πια αυτό που καλύπταμε μόνοι μας. Εκτός από τη μελέτη, υπάρχει και η καλλιέργεια. Και αυτή δε χωράει πια στο πρόγραμμα των νέων μαθητών και δεν προκύπτει αυτόματα από τα ερεθίσματά τους. Κάπου εκεί νομίζω βρίσκεται η απάντηση στο γιατί σε ρωτούσε γελοία πράγματα ο ανιψιός σου.

      Διαγραφή
    2. Αριστέα, πάλι καλά που ο ανηψιός σου βλέπει παιχνίδια γνώσεων, ακόμη κι αν δε βρίσκει ούτε απάντηση!
      Γιατί υπάρχουν και χειρότερα...

      Επαν...έλα να μας πεις τη γνώμη σου!

      Διαγραφή
  14. Καλημέρα.
    Σήμερα ήρθα με το σκεπτικό να σχολιάσω με κάποιες λεπτομέρειες όσα διάβασα παραπάνω, όμως ειπώθηκαν τόσα πολλά που δεν νομίζω ότι αξίζει τον κόπο.
    Κατάλαβα ότι όλοι εδώ, και κυρίως όσοι είμαστε συνάδελφοι από κάθε βαθμίδα, θα θέλαμε να προσφέρουμε το καλύτερο και προσπαθούμε ο καθένας με τον δικό του τρόπο γι' αυτό. Τα παιδιά όλων των ηλικιών όσο και να φαίνεται ότι απομακρύνονται από το σχολείο ή το βλέπουν ως αγγαρεία για διάφορους λόγους θα έχουν πάντα την επιθυμία από τη φύση τους για μάθηση, κι αυτό είναι που πρέπει εμείς να εκμεταλλευτούμε με τις γνώσεις μας και να βρούμε τους τρόπους να τους το προσφέρουμε. Αυτά δεν είναι εμπόδια, ας πούμε ότι είναι δεδομένα.

    Η λύση είναι να σταματήσουμε να βρίσκουμε δικαιολογίες ξινίζοντας για καθετί που μας έρχεται και να αρνούμαστε τα πάντα. Συνειδητοποιημένα μπορούμε να κινηθούμε με σοβαρές και απόλυτα ολοκληρωμένες προτάσεις απέναντι στο κράτος; Προτάσεις που θα αφορούν όλο το εκπαιδευτικό σύστημα, οι οποίες θα προέρχονται από τους εκπαιδευτικούς όλων των βαθμίδων συντονισμένα;;; Να τα βγούμε από τα σπίτια μας και να τα διεκδικήσουμε πρώτα με σοβαρό διάλογο κι έπειτα στον δρόμο ή οπουδήποτε χρειαστεί αν δεν εισακουστούμε, πάντα ενημερώνοντας την κοινωνία για να την έχουμε μαζί μας, μια και το ζήτημα εκπαίδευση είναι η βάση μιας κοινωνίας;;;
    Δεν έχουμε καταλάβει την μεγάλη σοβαρότητα τη κατάστασης και ότι ευθύνη τεράστια φέρουμε όλοι μέσα από τις επιλογές μας και κυρίως μέσα από την απραξία μας. Ο συνδικαλισμός επίσης μπορεί να δείχνει νεκρός, αλλά γιατί μεμψιμοιρούμε συνεχώς, αφού εμείς επιλέγουμε κι εκεί χωρίς να απαιτούμε καλύτερη εκπροσώπηση.
    Ας είμαστε παρόντες όλοι!

    Το ξέρω ότι τα είπες κι εσύ παραπάνω πολλές φορές αυτά και κάποιοι συνάδελφοι, αλλά αυτή είναι η ουσία για την αλλαγή της ζωής που επιθυμούμε και τίποτε άλλο! Μπορούμε να ξυπνήσουμε επιτέλους και όσοι είμαστε ξύπνιοι μπορούμε να αφυπνίσουμε με την στάση και το λόγο μας και τους άλλους;;;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Α, κι επειδή το φορτίο είναι βαρύ κι ασήκωτο εδώ πέρα, αν έχεις κέφια, πάρε τους ήρωές σου κι έλα στης Πέτρας να μοιραστείς εμπειρίες και να φτιάξεις λίγο διάθεση!
      Χρειάζεται κι αυτό, για να πάμε παρακάτω.

      Διαγραφή
    2. Πράγματι έχουν ανοίξει τόσο πολλά μέτωπα στη συζήτηση, ώστε δεν ξέρει κανείς τί να πρωτοσχολιάσει!
      Πάντως, απόλυτα επιτυχημένη η σχολιο-συζήτηση!
      Νομίζω πως όλοι βγήκαμε λίγο σοφότεροι, μέσα απ' την αλήθεια και των άλλων.

      Διαγραφή
  15. Επειδή δεν έχω χρόνο να διαβάζω και όλα τα σχόλια (από την πολλή τεμπελιά της προετοιμασίας για την αυριανή μέρα μαθημάτων!!!) σχολιάζω μόνο το Νο 8 "Θα'πρεπε..." της ανάρτησής σου με κίνδυνο να το έχει σχολιάσει άλλος παρομοίως και να επαναλαμβάνομαι.

    Για λόγους δικαιοσύνης γαιτί δεν προτείνεις να είναι και το υπόλοιπο 50% των θεμάτων από Τράπεζα (ωραίος όρος, συνάδει με την εποχή μας);

    Για να είσαι ακόμα πιο δίκαιος (και για να εξοντώσουμε εντελώς το φυγόπονο πνεύμα από το οποίο διακατέχονται άπαντες οι τεμπελχανάδες, μαθητές + καθηγητές + ΟΛΜΕ στο Σχολείο) γιατί δεν προτείνεις να υπάρχουν ΚΑΝΟΝΙΚΕΣ Πανελλαδικές σε όλο το Λύκειο (τα γραπτά να βαθμολογούνται σε άλλους νομούς, όπως στην Γ Λυκείου);

    Και για να γίνεις ακόμα πιο δίκαιος, γιατί δεν προτείνεις μια επέκταση του μέτρου και σε όλο το Γυμνάσιο;

    Τελικά ο Άδωνις έχει εμφιλοχωρήσει σε πολλές "προοδευτικές" ψυχές..ξαναδές το πρώτο μέρος της ανάρτησής σου με εικονικό τίτλο "Η τεμπελιά στα 3 μέτρα" και αναρωτήσου γιατί να μή το υπέγραφε και ο κάθε νεοφιλέλές....ξέρω, ξέρω, είναι και η συνέχεια του άρθρου που αψηφώ...μήπως και εσύ κάνεις το ίδιο με τα αιτήματα μαθητών-καθηγητών και εστιάζεις ΜΟΝΟ στην Τράπεζα; Καληνύχτα

    Ένας κουρασμένος (είπαμε, από την τεμπελιά!) καθηγητής
    ΥΓ.Σε συμβουλεύω να ξαναδείς τα αιτήματα μαθητών-καθηγητών...ίσως δεις πόσο τους/μας αδικείς!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αν και ο συλλογισμός σου είναι ειρωνικός (με τη μορφή της σωκρατικής ειρωνείας), εγώ θα σου απαντήσω σ' αυτόν παίζοντας το παιχνίδι σου.
      Κατ' αρχάς αυτήν την προσθήκη σου στην πρότασή μου "Νο 8", δε τη βλέπω αρνητικά.

      Πάμε στο ζουμί της υπόθεσης.
      Αφού λοιπόν αντιτίθεσαι στο σκεπτικό να διορθώνονται τα γραπτά σε άλλους νομούς στις τάξεις του λυκείου (θεωρώντας το -υποθε΄τω- αντιπαιδαγωγικό), τότε αυτό σημαίνει ότι αντιτίθεσαι και στη διόρθωση των γραπτών των πανελλαδικών σε άλλυος νομούς.
      Γιατί η παιδαγωγική μας ευαισθησία προφανώς δε σταματά πριν τις πανελλαδικές.
      Και έτσι λογικά προτείνεις, προκειμένου το γραπτό του μαθητή της Γ' Λυκείου να μην είναι ένα κρύο ανώνυμο γραπτό που διορθώνεται κάπου, κάποτε, από κάποιον στη χώρα, να διορθώνεται με παιδαγωγικά κριτήρια.
      Είναι φανερό πως, με βάση αυτή τη λογική, θα προτιμούσες τα γραπτά των πανελλαδικών εξετάσεων να διορθώνονται ενδοσχολικά.
      Έτσι μωρέ, για να μην είναι κρυο και απρόσωπο το σύστημα και να μη στέλνονται τα παιδιά ως πρόβατα επί σφαγήν στους ανώνυμους κι απρόσωπους διορθωτές του εξετασιοκεντρικού μας συστήματος...
      Ας κρίνει, επομένως, ο καθηγητής του κάθε παιδιού αν πρέπει να καταλάβει αυτός μία θέση απ' τους 150 προσφερόμενες π.χ. στην Ιατρική Αθήνας.
      Κι ας τον συμπαθεί λίγο περισσότερο κι ας του κάνει ιδιαίτερα μαθήματα κι ας είναι και συγγενης του, γείτονάς του ή ξέρω γω τι άλλο.
      Εκεί δεν οδηγείται το σκεπτικό σου;
      Βλεέπις, λοιπόν, πως η σωκρατική διαλεκτική είναι ικανότατη στην σύνθλιψη της άλλης άποψης, αλλά από μόνη της δεν αποτελεί αντιπρόταση.

      Όσο για τα περί "Αδωνι" που έχει... εμφιλοχωρήσει (sic) στην ψυχή μου, έχω να πω τα εξής:
      Κατ' αρχάς, αν ένας φασίστας πει ότι σήμερα είναι Κυριακή, εγώ δε θα λέω πως είναι Τετάρτη, για να μην ταυτιστώ τάχα μαζί του.
      Η αντίδραση στην κυβερνητική επιχείρηση κοινωνικού αυτοματισμού δε σημαίνει πως θα κάνουμε τα στραβά μάτια στα πολλά και στραβά που συμβαίνουν στη χώρα μας.
      Και αρκετά από αυτά τα στραβά αφορούν και στους απλούς πολίτες.
      Το ότι λόγω πολιτικής θέσης κυρίως ασχολούμαστε με τα στραβά της εξουσίας, δε σημαίνει ότι θα λέμε πάντα, εθελοτυφλώντας, ότι η κάθε κοινωνική ομάδα έχει δίκιο.
      Και δεν είναι όλες οι διαμαρτυρίες δίκαιες ή μάλλον -για να είμαι πιο σαφής- δεν είναι όλα τα αιτήματά τους δίκαια. Εγώ ασχολήθηκα με το αίτημα για κατάργηση της τράπεζας θεμάτων.
      Δεν είπα ότι οι εκπαιδευτικοί αδίκως απεργούν π.χ. για μισθολογικά θέματα ή για τις ελλείψεις υποδομών και προσωπικού στα σχολεία, για τις κενές ώρες, για την υποχρηματοδότηση, για το θέμα των κτιρίων, για την κάκιστη οργάνωση του συστήματος και άλλα τόσα πράγματα.

      Όποιον διαφωνεί λοιπόν με κάποια άποψή μας, τον κατατάσσουμε είτε στους φασίστες είτε στους νεοφιλεέυθερους;
      Μήπως να το ξαναβλέπαμε λίγο αυτό το θεματάκι;
      Είναι λιγάκι επικίνδυνο...

      ΥΓ.: Η ιδεολογία είναι ο φάρος. Η πολιτική ο δρόμος για να φτάσεις στο φάρο.

      Διαγραφή