Κυριακή, 2 Νοεμβρίου 2014

Μεταξύ δύο κακών


 
Το θέατρο του παραλόγου εκτυλίσσεται αυτές τις μέρες στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.
Ποιος έχει το δίκιο;
Όσοι έχουμε σπουδάσει εκεί μέσα, ξέρουμε καλά τί παίζεται πίσω απ' τις κλειστές πόρτες των γραφείων.

Ξέρουμε καλά ποιοι είναι οι "σοφοί" καθηγητές.
Όποιος έκανε τον κόπο να ρίξει μια ματιά σε κατάλογο με τα ονόματα των καθηγητών, διαπίστωνε πολύ γρήγορα ότι τα περισσότερα επίθετα... επαναλαμβάνονταν 3-4 φορές!
Δηλαδή ήταν κάποιος καθηγητής (π.χ. Τρεχαγυρευόπουλος), καθηγήτρια στο ίδιο Πανεπιστήμιο ήταν κι η γυναίκα του (Τρεχαγυρευοπούλου- Φούφουτου), αλλά ήταν κι η κόρη του (Τρεχαγυρευοπούλου-Τυχαίου), ήταν κι ο γαμπρός του (Τυχαίος).
Ο γαμπρός του (Τυχαίος) είχε κατά σύμπτωση συνάδελφο στο ίδιο πανεπιστήμιο τον ξάδελφό του (Τυχαίος), που είχε μαζί του τη γυναίκα του (Τυχαίου-Περαστικού), η οποία είχε εκεί και τον πατέρα της (Περαστικός).
Ο πατέρας της (Περαστικός) δούλευε κοντά στην γυναίκα του που ήταν αδελφή του πρώτου (Περαστικού-Τρεχαγυρευοπούλου).
Και οι ομόκεντροι κύκλοι συνεχίζονται...
Κάπως ετσι είναι η δομή του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Ακόμη κι ένας πολύ γνωστός πρώην Πρύτανης, πήρε την έδρα του μόνιμου καθηγητή (νεώτατος, σπάζοντας όλα τα ρεκόρ), επειδή έγινε... γαμπρός του κοσμήτορα και κατόπιν ανήλθε στην πυραμίδα της... αξιοκρατίας, αναδεικνυόμενος ως και πρύτανης!
Έκτοτε επιθυμεί να φέρει την κάθαρση στο ελληνικό κράτος...
(εδώ γελάνε)

Ας μην αναλωθούμε όμως στην περιπτωσιολογία. Όποιος έχει σπουδάσει στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, ξέρει πάρα πολύ καλά τι γίνεται και πολλά-πολλά ακόμη παραδείγματα.
Εγώ αναφέρθηκα απλώς στο πιο.. διάσημο!

Και θα ρωτήσει κάποιος "μα καλά, τι είναι αυτά που λες; ΑΣΕΠ δεν περνάνε;"
Εδώ θα εισπράξει το σατανικό μου γέλιο (μπουαχαχαχαχα) και την απάντηση ότι οι καθηγητές εγκρίνονται από τα διοικητικά συμβούλια, στα οποία συμμετέχουν οι καθηγητές (δηλαδή, το μισό τους σόι) και κάποιοι εκπρόσωποι φοιτητικών παρατάξεων (άααλλη βρώμα αυτή... γι' αυτές, όμως, θα τα πούμε παρακάτω).

Αυτοί είναι λοιπόν οι περιώνυμοι και περισπούδαστοι καθηγητές πανεπιστημίου, με τη μεγάλη γλώσσα και τον τεράστιο κώλο, ο οποίος σφηνώνει στην καρέκλα και δεν ξαναβγαίνει ώσπου να πεθάνουν και να κάτσει στην ίδια καρέκλα κληρονομικ δικαίῳ ως... διάδοχος ο γιος τους, ώσπου να φτάσει κι αυτός στα βαθιά του γεράματα!


Διάβασε εδώ ιστορίες πανεπιστημιακής οικογενειακής... τρέλας!

Εξάλλου, μην ξεχνάμε ότι τον καθηγητή Πανεπιστημίου δεν τον κουνάει και δεν τον ελέγχει κανείς!
Αν ένας καθηγητής σχολείου αδικήσει κατ' εξακολούθησιν μαθητές, τότε θα ελεγχθεί και θα υπάρξει κάποια παρέμβαση για την περίπτωσή του.
Όταν όμως ένας καθηγητής Πανεπιστημίου αδικεί κατ' εξακολούθησιν φοιτητές, τότε δε γίνεται τίποτα. Σας το λέω και από προσωπική πείρα. Δεν ήμουν απ' τους αδικημένους, αλλά θυμα΄μαι πολλά περιστατικά απ' τα φοιτητικά μου χρόνια.
Θυμάμαι μέχρι και καθηγητή που "τα' παιρνε" για να περάσει φοιτητές.
Το κόστος ανά μάθημα ήταν λίγο κάτω από το ύψος του βασικού μισθού.
Άλλοι, πάλι, για να αναδειχθούν στον ακαδημαϊκό χώρο, επειδή όλες οι άλλες πόρτες είναι κλειστές, προσεγγίζουν το ακαδημαϊκό λόμπι από το... παράθυρο. Ήτοι, ευρω-επιτροπές, φιλανθρωπικές οργανώσεις της μόστρας, ΜΚΟ των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της κονόμας, ΕΛΙΑΜΕΠ και Ροταριανοί όμιλοι.
Έτσι μόνο γίνεσαι ακαδημαϊκός, αν δεν είσαι "του σογιού".
Και μαζεύονται πολλές, μα πάρα πολλές "μεμονωμένες περιπτώσεις", ώσπου μας βάζουν σε σκέψεις, όπως τα πολυεπαναλαμβανόμενα "μεμονωμένα περιστατικά" της περιβόητης αστυνομικής βίας.

Αυτή είναι λοιπόν η πλειοψηφία των λεγόμενων διανοούμενων, δημοσιολόγων και πνευματικών ανθρώπων: κάτι φλούφληδες που υπάρχουν ελέω οικογενειοκρατίας, ρουσφετολογίας έως και... μασονίας!
Αυτοί που αξίζουν να αναδειχθούν σ' αυτές τις θέσεις ή τα παρατάνε νωρίς ή τραβάνε για τα ξένα, μπας και εκτιμήσει κανείς τη δουλειά τους.
Γιατί στο Ελλάντα βασιλεύουν πάντα 100 οικογένειες μετά των χιλιάδων άμεσα εξαρτώμενων υποτακτικών τους.

Το σκυλολόι των καθηγητάδων της φάπας λοιπόν, τώρα ξάφνου θυμήθηκε τη νομιμότητα!
Αφού διορίστηκε αναξιοκρατικά, ρουσφετολογικά και άρα ουσιαστικώς παράνομα στο Πανεπιστήμιο -και μάλιστα εφ' όρου ζωής-, τώρα έρχεται να κάνει στην ελληνική κοινωνία μαθήματα... νομιμότητας!
Αυτό μοιάζει από αστείο εώς... αηδιαστικό.

 

Απ' την άλλη μεριά, στοιβάζονται φοιτητικές παρατάξεις και ομοϊδεάτες τους καθηγητάδες.
Οι οποίοι διαμαρτύρονται τάχα για το εκάστοτε σύστημα και, κάθε φορά που πάει να γίνει η παραμικρή αλλαγή (είτε καλή είτε κακή είτε... αδιάφορη), κάθε φορά που πάει να ληφθεί η παραμικρή απόφαση ακόμη και για το... χαρτί της τουαλέτας του Πανεπιστημίου, υπερασπίζονται το παλιό, συνήθως χωρίς σοβαρές και εφαρμόσιμες αντιπροτάσεις.
Ούτε που κοιτάνε τί προτείνεται κάθε φορά. Απλώς η βελόνα έχει κολλήσει στο "όχι".
Και, αν τυχόν καμιά φορά κάποια πρότασή τους τύχει έγκρισης από τα συλλογικά όργανα του Πανεπιστημίου, τότε απαιτούν στην απόφαση για το χαρτί της τουαλέτας να εισαχθεί και ψήφισμα κατά των... ιμπεριαλιστικών επιθέσεων στο Οτινανιστάν και, αφού το αίτημά τους προφανώς δεν εισακούγεται, αποχωρούν ηρωικά καταγγέλοντας το σύστημα.
Και η ζωή κυλάει ομαλώς και επαναστατικοφανώς.
Και το βράδυ πάνε για ούζα στο Μεταξουργείο να χτίσουν μεταξύ 2 και 3 το πρωί με βαρύ κεφάλι την ιδανική κοινωνία...

Άσε που στηρίζουν το αισχρό σύστημα συμμετοχής εκπροσώπων φοιτητικών παρατάξεων στη συνδιοίκηση του Πανεπιστημίου.
Δηλαδή, για να εγκριθεί π.χ. η αναγωγή ενός μη μόνιμου καθηγητή σε μόνιμο, πρέπει όπως είπαμε να περάσει η απόφαση από το διοικητικό συμβούλιο.
Εκεί, δε φτάνει η βρώμα και η πλέμπα των ρουσφετοκαθηγητάδων, αλλά συμμετέχουν και φοιτητοπατέρες!
Οι οποίοι φυσικά, συναλλάσσουν την ψήφο τους με προνόμια και παραταξιακά αλλά και προσωπικά.

Δηλαδή, ο εκπρόσωπος των φοιτητών αφενός θα πάρει το "καλό τραπεζάκι" για την παράταξή του, δίπλα στο κυλικείο, θα "κλείσει" τις καλύτερες αίθουσες της σχολής τις καλύτερες ώρες για τις εκδηλώσεις που θέλει να διοργανώσει, θα πετύχει και μια ευνοϊκή μεταχείριση των ανώτερων μελών της παράταξης από τον συγγενή πολιτικά κύκλο καθηγητών και ενδεχομένως και από άλλους κύκλους, με τους οποίους θα "συμπέσει" σε κάποια απόφαση.
Αφετέρου, θα καταφέρει να αποκομίσει πολύ καλές σχέσεις με καθηγητές, οι οποίοι θα τον περάσουν σε μαθήματα που θα 'χει γράψει μόνο το όνομά του (ή ακόμη και σε μαθήματα που δεν έχει γράψει- ναι έχει γίνει πολλάκις κι αυτό) και στη συνέχεια, ανεξαρτήτως βαθμού και τυπικών προσόντων και μορίων, θα εγκριθεί στο μεταπτυχιακό και στο διδακτορικό πρόγραμμα των καθηγητών αυτών!
Φοιτητικό κίνημα, λέμε!

(Θυμάμαι πολλές περιπτώσεις σχεδόν αγράμματων φοιτητών που έφυγαν με διδακτορικό, ελέω παρατάξεων και συνδιοίκησης)

 

Αυτό για το οποίο άλλοι ιδρώνουν καθισμένοι επί μήνες στην καρέκλα του γραφείου τους διαβάζοντας για να περάσουν το 8,5 (βαθμό πτυχίου), οι ίδιοι το καταφέρνουν με μια απλή συναλλαγή: σου προσφέρω την ψήφο μου, με κάνεις άρχοντα.
(Βέβαια, υπάρχει κι άλλο είδος αναξιοκρατίας στην επιλογή των μεταπτυχιακών: οι γλείφτες ή αλλιώς οι "τυροπιτοκουβαλητές" των καθηγητών. Άλλη κουβέντα όμως αυτή)

Αυτοί οι συναλασσόμενοι με το σύστημα εκπρόσωποι φοιτητών ανήκουν φυσικά κατά κανόνα στη ΔΑΠ και την ΠΑΣΠ (ως τα άλλοτε κραταιά κόμματα), αλλά δεν μπορούμε να πούμε ότι απέχουν τελείως και οι Κνίτες και οι Εαακίτες.
Κι αυτοί, όπου κατάφερναν να έχουν δύναμη να επηρεάζουν καταστάσεις, έκαναν τις δικές τους... ομορφιές.
Η Πανσπουδαστική, (ΚΝΕ) π.χ., σε κάποιο Πανεπιστήμιο της χώρας που τυχαίνει να γνωρίζω τα πράγματα από εγκυρότατη πηγή, τα 'χε κάνει πλακάκια με την ακροδεξιά εκεί ΔΑΠ (πολύ πριν εμφανιστούν οι Σαμαράδες κι οι Βορίδηδες στην αρχηγία) και με το κραταιό εκεί σύστημα διοίκησης, οδηγώντας το Πανεπιστήμιο στον γκρεμό.
Τα ΕΑΑΚ πάλι, αν και είναι πιο... "του κεφαλιού τους", σε ορισμένες περιπτώσεις έχουν κάνει κι αυτά τις τσαχπινιές τους με την ΠΑΣΠ και το δικό της σύστημα καθηγητών, με αντάλλαγμα μια άδεια για πάρτυ σε χώρο της σχολής.
Μια και το 'φερε η κουβέντα, πάντα η ΠΚΣ και η ΔΑΠ ήταν φιλαράκια, όπως και η ΠΑΣΠ με τα ΕΑΑΚ.
Και βέβαια, για να είμαστε δίκαιοι, το Πανεπιστήμιο λόγω οικογενειοκρατίας και τζακοκρατίας δεξιοκρατείται 150 χρόνια τώρα.

Η ΔΑΠ σήμερα, μετά από χιλιάδες "Τζουλιο-πάρτυ", στηρίζει τις "μεταρρυθμίσεις"...

Οι ΔΑΠίτες και οι ΠΑΣΠίτες, λοιπόν, έχουν εξ αντικειμένου τη μερίδα του λέοντος στη βρωμιά της δυνδιοίκησης των πανεπιστημίων.
Οι Κνίτες και οι Εαακίτες, πάλι, κατά κανόνα έχουν... άλλο κουσούρι.
Αν και όταν (δηλαδή σχεδόν πάντα) θεωρούν ότι μια απόφαση της διοίκησης δεν τους αρέσει, μπουκάρουν μέσα με τον τσαμπουκά και σταματούν με το "έτσι θέλω" τη διαδικασία!
Μιλούν εξ ονόματος του λαού και των φοιτητών (ασχέτως αν σχεδόν πάντα αποτελούν κοινωνική μειοψηφία) και επιβάλλουν τη θέλησή τους τσαμπουκαλήδικα ως κοινοί νταήδες.
Δηλαδή είναι που 'ναι απέραντη η βρωμιά στα Πανεπιστήμια, έχουμε και τους νταήδες να κάνουν το κομμάτι τους! Εν ονόματι του "λαϊκού κινήματος", βέβαια...
Του ποιου;
Μα του "λαϊκού κινήματος"!
Δεν τα 'μαθες;
Υπάρχει λαϊκό κίνημα!
Είναι... λαϊκό κίνημα οι 40 που μπουκάρουν στις αίθουσες των συνεδριάσεων για να επιβάλουν τη θέλησή τους!

Άμα δεν έχει περάσει κανείς από το Πανεπιστήμιο, θα νομίζει πως είναι πράγματι απλώς μια αντιπροσωπεία των χιλιάδων φοιτητών που τους στηρίζουν.
Εγώ αντίθετα, βλέποντας το προχθεσινό περιστατικό στην Πρυτανεία, διαπιστώνω πως είναι οι ίδιοι 40!
Οι ίδιοι 40 που έβλεπα και τότε που ήμουν εγώ στο Πανεπιστήμιο.
Όχι τα ίδια πρόσωπα. Αλλά πιστά αντίγραφά τους.
Η ίδια ορδή μπαχαλοφρονούντων, χοροστατούσης μιας τσιρίδας διαπεραστικής, ίδια με αυτή που άκουγα όλα τα χρόνια που ήμουν κι εγώ στη σχολή.
Λες και τους βγάλαμε φωτοτυπία.
Πάντοτε αυτοί οι 40 δήλωναν "εκπρόσωποι κάποιων χιλιάδων άλλων", μα στην πραγματικότητα ήταν πάντα εκπρόσωποι του εαυτού τους και μόνο. Άντε και της παρέας τους από τα χθεσινοβραδινά ούζα.
Πάντα οι ίδιοι. Αυτοί που αναμασούσαν ολημερίς την "καραμέλα του φασίστα" και την έσκαγαν στα μούτρα όποιου είχε την ατυχία να διαφωνήσει με κάποιες πρακτικές τους, ώσπου η λέξη έγινε λάστιχο και σήμερα σε κανέναν δεν κάνει εντύπωση ότι στην κυβέρνηση της χώρας συμμετέχουν 5-6 φασίστες. Κανονικοί.
Όχι αυτοί που απλώς "σήκωσαν ένα δάχτυλο" και τους παρομοίασαν με τον... Χίτλερ, τον Μουσολίνι, τον Μέττερνιχ και ξέρω γω ποιον άλλον. Κανονικοί. Απ' αυτούς που θέλουν σφαγές και αίμα.
Απ' το πολύ αναμάσημα όμως έλιωσε η "καραμέλα του φασίστα" και πλέον η λέξη έχει χάσει το ειδικό της βάρος, μετά από τόσες επαναλήψεις, περισσότερες κι απ' αυτές των "Δύο ξένων".



Με ποιον απ' τους δύο είμαι, λοιπόν;
Ποιος θεωρώ ότι έχει το δίκιο;
Η ρουσφετο-Πρυτανεία ή οι 40 αυτοαναπαραγόμενοι επαναστάτες;
Κανένας απ' τους δύο!

Αρνούμαι φυσικά να υπερασπιστώ την άποψη ότι η Πρυτανεία θέλει τάχα να φέρει τον άνεμο της αλλαγής στο Πανεπιστήμιο. Ποια; Η ρουσφετο-Πρυτανεία; Το άκρον άωτον της οικογενειοκρατίας;  Αυτή που αναδείχθηκε στη θέση της μετά από κυβερνητικές μεθοδεύσεις;
Οι ακαδημαϊκοί της συμφοράς; Οι αργυρώνητοι κονδυλοφόροι-μαντατοφόροι της καταστροφής, που λειτουργούν ως ακαδημαϊκό άλλοθι των άθλιων κυβερνήσεων;
Δε θα την υπερασπιστώ για το ποιόν της, αν και θα παραδεχτώ πως έχει δίκιο όταν λέει πως τελοσπάντων έχει τουλάχιστον το δικαίωμα να συνεδριάζει και να παίρνει αποφάσεις, χωρίς 40 άτομα πάνω απ' το κεφάλι της που δημιουργούν μπάχαλο και βρίσκονται παράνομα εκεί.

Να κι ένα χαριτωμένο...

Αρνούμαι βέβαια απ' την άλλη να υπερασπιστώ αυτούς τους 40. Γιατί τους ξέρω. Μπορεί να 'χουν χίλια δίκια για το ποιόν της Πρυτανείας, μπορεί οι ίδιοι να 'ναι άσπιλοι κι αμόλυντοι, μπορεί να έχουν δίκιο για την στόχευση των εφαρμοζόμενων πολιτικών στην Παιδεία, αλλά κι αυτοί δεν έχουν το δικαίωμα να αυτοαναγορεύονται προστάτες των λαϊκών συμφερόντων (όταν μάλιστα είναι και μειοψηφία στα τμήματά τους) και να παριστάνουν τους νταήδες των σχολών.
Εξάλλου, δεν πείστηκα ποτέ για τα ειλικρινή τους κίνητρα για βελτίωση των Πανεπιστημίων, καθώς αυτό που ζητούσαν μονίμως ήταν "χαλάρωση του προγράμματος". Λες και είχαν... πολυσφιχτεί ως τότε και ζητούσαν και χαλάρωση! Αυτοί ονειρεύονται τη μετριότητα, προκειμένου να βασιλεύσει επιτέλους η εξυπναδίστικη ημιμάθειά τους.

Ακόμη περισσότερο θα 'λεγα πως απογοητεύομαι από τις αριστερές νεολαίες που έχουν εθιστεί στην υπεράσπιση του παλιού και του σάπιου.
Και μάλιστα φτάνει στα όρια της παράνοιας να υπερασπίζονται αυτοί τόσο πολύ τη συνδιοίκηση των πανεπιστημίων, όταν ξέρουμε καλά ότι αυτή είναι πηγή διαφθοράς και συνδιαλλαγής και εν τέλει ηθικής αποψίλωσης του φοιτητικού συνδικαλισμού, στον οποίον κατά τ' άλλα ομνύουν.
Καιρός είναι να κλείσει αυτή η πηγή σαπίλας που αφενός εκτρέφει φοιτητές-παραγοτίσκους, που μεγαλοπιάνονται και αφετέρου δίνει δίκιο σ' αυτούς που θέλουν να καταργήσουν το φοιτητικό συνδικαλισμό.

 

Τι προτείνω;
Όχι άλλη στείρα αντίδραση, όχι άλλο παραγοντισμό, όχι άλλο νταηλίκι, όχι άλλες κομματικές παρωπίδες, όχι άλλες χαζοκαταλήψεις, όχι άλλο μιμητισμό των χειρότερων μεταπολιτευτικών πανεπιστημιακών καταστάσεων.
Επιστροφή στο διάβασμα, επιστροφή στα αμφιθέατρα, επιστροφή στη αγωνιστική διεκδίκηση πραγματικών αιτημάτων που αφορούν πράγματι την πλειοψηφία των φοιτητών και όχι μια μειοψηφία φοιτητοπατέρων και επαγγελματιών αγωνιστών.

Και έτσι θα ξαναβρούν δικαίωση οι επόμενοι αγώνες, όταν θα συνοδεύονται από ηθικό και λογικό δίκιο και βέβαια όταν εκφράζουν την έμπρακτη, ψυχή τε και σώματι, υποστήριξη ενός μαζικού φοιτητικού κινήματος.
Απαιτείτα μηδενισμός κι επανεκκίνηση απ' την αφετηρία, δηλαδή, για το φοιτητικό κίνημα.
Άμα είναι χιλιάδες φοιτητές απ' έξω, δεν υπάρχει Πρυτανεία.
Αν είναι οι ίδιοι 40, τότε υπάρχει και παραϋπάρχει αιδ ικαιούται να συνεδριάζει.
Οι ακραίες μορφές αντίδρασης (καταλήψεις, εισβολές) απαιτούν μαζικές κινητοποιήσεις και κοινωνική συναίνεση.
Τότε μόνο νομιμοποιούνται ηθικά και πολιτικά.
Οι 40 "ακτιβιστές" δεν είναι φοιτητικό κίνημα.
Οι 40 δεν είναι η αναζωπύρωση του φοιτητικού κινήματος, αλλά ο ενταφιασμός του, μέσω της αιώνιας αναπαραγωγής μιας επαναστατικοφανούς φρασεολογίας, η οποία όμως βγάζει μάτι ότι πρόκειται απλώς για αντιδραστικό συντηρητισμό που αναπαράγει συνεχώς τον εαυτό του αερολογώντας.

23 σχόλια:

  1. Τα 40 "παλικάρια" χρειάζονται και μη τα καταργείς! Οι φοιτητοπατέρες όπως και οι εργατοπατέρες είναι το άλλο άκρο της τραμπάλας. Πως θα συνεχιστεί το ...παιχνιδάκι αν εκλείψουν οι χρήσιμοι;
    Με ποιον θα κάνει τραμπαλίτσα η εξουσία για να 'χουμε να λέμε;

    Κάποτε οι φοιτητές και οι συνδικαλιστές έπαιζαν ξύλο με το σύστημα.
    Τώρα παίζουν τις κουμπάρες.
    Επεράσαμε όμορφα όμορφα όμορφα...

    Θα συμφωνήσω σε όλα με μια μικρή διόρθωση:
    Η ζωή ΔΕΝ κυλάει.
    Κατρακυλάει.


    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Κουκλοθέατρο παίζουν.
      Κουρδισμένοι ο καθένας στον ρόλο του, ο ένας παίζει την εξουσία και ο άλλος τον επαναστάτη και στη μέση ένα Πανεπιστήμιο που διαλύεται από κυβερνήσεις, ρουσφετοκαθηγητές και φοιτητοπατέρες.

      Διαγραφή
  2. Θα σε ρωτουσα σε ποιο πανεπιστημιο γινεται η συνεργασια δαπ-κνε μιας και με αυτους εχω σχεση και δεν το κριβω, αλλα εχω την εντυπωση οτι για αλλη μια φορα θα παμε στο τυπικο ,εγω ξερω ολοι ιδιοι λενε αλλα απο εξω και χωρις συγκεκριμενα στοιχεια.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Από ολόκληρο σεντόνι που κράζονται οι πάντες και τα πάντα, το μόνο άξιο σχολιασμού είναι μια μικρή αναφορά μου στο ΚΚΕ;
      Το να αναφερθώ σε συγκεκριμένα περιστατικά δε βοηθά σε κάτι και δεν κρίνω απαραίτητο να δώσω παραπάνω στοιχεία.
      Το συγκεκριμένο περιστατικό το θεωρώ σταγόνα μέσα στον ωκεανό των προβλημάτων που δημιουργεί το σύστημα συναλλαγής φοιτητών-καθηγητών, γι' αυτό και δε θα μπω σε μια κκεδο-συζήτηση.
      Δε θεωρώ πως είναι σημαντικό το τί ακριβώς έγινε σε ένα συγκεκριμένο Πανεπιστήμιο, αλλά το ποιο σύστημα είναι αυτό που επιτρέπει να εμφανίζονται τέτοια φαινόμενα, ανεξαρτήτως παράταξης.

      Διαγραφή
    2. Μπορει να βιαστικα λιγο να δωσω απαντηση αλλα η αντιδραση μου ηταν αυτη γιατι σε καποιο βαθμο ξερω οτι η κατασταση ειναι αυτη , παρα τις οποιες ενστασεις.Μετα μπαινει το ζητημα εμεις τι κανουμε , αν ολοι ειναι ιδιοι οπως λες , να πουμε εξω τα κομματα απο τις σχολες , οπως το λενε εδω και καιρο?

      Διαγραφή
    3. Ναι, θα έλεγα πως πρέπει να διαλυθούν οι τωρινές κομματικές παρατάξεις και να συγκροτηθούν καινούριες.
      Οι σημερινές παρατάξεις χρηματοδοτούνται απευθείας απ'το κόμμα, παίρνουν τη "σφραγίδα" απ' το κόμμα, παίρνουν και κάθε άλλου είδους διευκολύνσεις απ' το κόμμα και επομένως αναγκαστικά ακολουθούν και τη γραμμή του κόμματος.
      Οι όποιες εξαιρέσεις είτε αποτελούν απλώς εξαιρέσεις στον κανόνα είτε είναι εξαιρέσεις "εγκεκριμένες" απ' το κόμμα.
      Να φτιαχτούν παρατάξεις οι οποίες θα είναι αμιγώς ενδοπανεπιστημιακές, με πλήρη διαφάνεια στα οικονομικά τους, ούτως ώστε να αποτρέπεται η πιθανότητα κομματικής χορηγίας.
      Αναπόφευκτα, οι παρατάξεις θα έχουν πολιτικό χαρακτήρα, θα υπάρχει μια κοινη ιδεολογική βάση. Αυτό μαλιστα δεν είναι απλά αναπόφευκτο, αλλά είναι θετικό. Διότι ο συνδικαλισμός εξ ορισμού είναι μορφή πολιτικής.
      Αλλά άλλο αυτό και άλλο η διασύνδεση-εξάρτηση από κόμματα.
      Αυτό "κόβει τα πόδια" του φοιτητικού κινήματος.
      Κι αυτόγ ιατί οι φοιτητές πρέπει να σέρνουν τα κόμματα και όχι να σέρνονται απ' αυτά.
      Πρέπει να 'ναι πρωτοπορία και όχι ηλικιακή συνιστώσα του κόμματος.
      Έτσι οι παρατάξεις θα είναι ανεξάρτητες και θα επιτελούν το ρόλο τους, απενοχοποιημένες πλέον στη συνείδηση της κοινωνίας.
      Και τότε ίσως δούμε και πάλι μαζικό, προοδευτικό και νικηφόρο φοιτητικό κίνημα.

      Διαγραφή
  3. Γιατί δεν μου κάνει τίποτα εντύπωση;
    Το είπες κι εσύ: Στο Ελλάντα βασιλεύουν πάντα 100 οικογένειες
    Άντε καλό μήνα Μαζ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Το πρόβλημα είναι πως, με τόσα χάλια γύρω μας, τίποτα δε μας κάνει πια εντύπωση.
      Έχει περάσει στο συλλογικό μας ασυνείδητο η κατάσταση και αδυνατούμε να φανταστούμε πώς θα ήταν η χώρα μας, αν γινόταν μια... κανονική χώρα!
      Εχουμε φτάσει να θεωρούμε ουτοπία τα αυτονόητα.

      Διαγραφή
  4. Έχοντας σπουδάσει στο Καποδιστριακό, με την πρώτη μου κόρη να έχει χάσει τουλάχιστον ένα εξάμηνο από καταλήψεις στο ΑΠΘ, τα θυμάμαι και αηδιάζω.
    Έτσι προσυπογράφω όσα λες, χωρίς καμιά αμφισβήτηση.
    Καλή σου νύχτα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Όσοι έχουμε περάσει από κει μέσα, ξέρουμε πολύ καλά τις παθογένειες και, επειδή δεν έχουμε ούτε συμφέροντα να εξυπηρετήσουμε ούτε και ιδεοληψίες, μπορούμε να λέμε την αλήθεια για την αθλιότητα που βασιλεύει εκεί μέσα.
      Προχθές μου είπαν τα παιδιά της περιοχής μου ότι έκαναν μια μέρα συμβολική κατάληψησ το σχολείο τους.
      Ρώτησα τον έναν ( ο οποίος τυγχάνει και ρπόεδρος του 15μελούς) τί καριβώς ήθελν να συμβολίσουν και ποια ήταν τα αιτήματά τους και δεν ήξερε τι να μου απαντήσει.
      Στο τέλος μου είπε πως "επειδή άνουν σε όλη την Ελλάδα, κάναμε κι εμείς".

      Πράγματι συμβολική αυτή η κατάληψη.
      Συμβολίζει το απόλυτο κενό...

      Διαγραφή
    2. Τα σχολεία είναι μια άλλη, διαφορετική και πολύ πονεμένη ιστορία. Μπορεί κάποια παιδιά να μην ξέρουν γιατί κάνουν κατάληψη, αλλά οι γονείς ξέρουν ότι ΑΥΤΟΙ θα έπρεπε να κάνουν κατάληψη: για τις συγχωνεύσεις, τις απολύσεις δασκάλων, την κατάργηση της δωρεάν μετακίνησης στα μουσικά σχολεία και σε κάποιες περιοχές, την τραγική υποβάθμιση της ήδη υποβαθισμένης εκπαίδευσης. Αυτά θα έπρεπε να τους κινητοποιήσουν και να κάνουν καταλήψεις και διαδηλώσεις. Δυστυχώς, όμως, είτε κάθονται στους καναπέδες είτε γκρινιάζουν μόνοι σαν γέρικα σκυλιά.
      Συνεπώς, άλλο σχολεία και άλλο ΑΕΙ. Ειδικά στα ΑΕΙ, θα μπορούσα να τους δώσω δέκα διαφορετικούς λόγους για καταλήψεις, από αυτούς που επικαλούνται.
      Δυστυχώς, το ΠΑΣΟΚ έφτιαξε και εδώ ένα καθεστώς κακομαθημένων. Που κλείνουν τα μάτια στην υποβάθμιση.
      Και μην ξεχνάμε πως, παρ' όλα αυτά, συγκεκριμένες σχολές εξακολουθούν να θεωρούνται παντού πολύ καλές. Και αυτό δεν οφείλεται στους υπουργούς που πέρασαν και δεν άγγιξαν, μα στο επιστημονικό προσωπικό και στους φοιτητές.
      Είναι καιρός να ψαχτούμε και να μην ισοπεδώνουμε τίποτε, προτού τα αποτιμήσουμε καταπώς τους αξίζει.

      Διαγραφή
    3. Θεωρώ ότι πριν την κατάληψη υπάρχουν κάποια άλλα στάδια, τα οποία όμως παραβλέπουν οι καταληψίες.
      Η ακτάληψη είναι το έσχατο μέσο διεκδίκησης αιτημάτων.
      Για να νομιμοποιείται ηθικά και πολιτικά, θα πρέπει να έχουν προηγηθεί οι άλλες, οι πιο ήπιες μορφές διεκδίκησης.
      Δηλαδή θα πρέπει πρώτα αυτά τα αιτήματα να γίνονται κτήμα των μαθητών/φοιτητών, στη συνέχεια να διοργανωθούν εκδηλώσεις για ενημέρωση και των ιδίων αλλά και της κοινωνίας σχετικά μ' αυτά τα ζητήματα, στη συνέχεια να γίνει συντονισμός με άλλα σχολεία της ίδιας περιφέρειας για μια κοινή δράση, όπως ένα συλλαλητήριο και κατόπιν, αφού γίνουν αυτά και αφού γίνει και η διαδήλωση (σε μη σχολική ώρα- ένα Σάββατο ή ένα απόγευμα καθημερινής), η οποία πρέπει είναι μαζική και να δηλώνει σαφές πλειοψηφικό ρεύμα, στη συνέχεια να κατατεθούν τα αιτήματα στο υπουργείο και, αν το υπουργείο απαντήσει αρνητικά σ' αυτά και αν τα αιτήματα είναι σοβαρά, τότε να προχωρούν στο πιο ακραίο, στο έσχατο μέσο διεκδικησης, την κατάληψη.
      Όταν παραβλέπονται όλα τα άλλα και πηγαίνουν απευθείας στην κατάληψη (όπως συμβαίνει σχεδόν πάντα), τότε κάτι δεν πάει καλά και μ' αυτήν.
      Τις περισσότερες φορές τα αιτήματα των μαθητών βγαίνουν.... μετά την κατάληψη!

      Τέλος θεωρώ πως οι γονείς δεν πρέπει να βοηθούν τα παιδιά σ' αυτές τις καταστάσεις. Μπορούν απλώς να δείχνουν κατανόηση.
      Αλλά η "δουλειά" πρέπει να είναι αποκλειστική των παιδιών.

      Διαγραφή
  5. Θα μπορουσες λοιπον,φιλε..ΕΥΚΟΛΑ να απαντησεις,μετα απο ολα υτα που λες..
    Στην ερωτηση...
    Ειναι βεβαια διευθαρμενα τα Πανεπιστημιακα οργανα..Και οι Καθηγηταραδες...
    ΚΑΙ ΚΥΡΙΩΣ οι "εκπροσωποι" των φοιτητικων παραταξεων...

    Ειναι διευθαρμενη ΚΑΙ η ΚΝΕ που ανεχεται την.."αλλαξοκωλια"αυτη...
    Στο χωρο της Πανσπουδαστικης..
    Και..
    Οι νεολαιες των αλλων Κομματων..Εντος και εκτος βουλης..Που αντιστοιχως,ΚΑΘΟΔΗΓΟΥΝ τις παραταξεις ....ΕΤΣΙ;;;

    Και αναλογιζομαι,εγω ο αγραμματος,εργατης..Που ΕΔΩΣΑ ΚΟΛΟ στις Τραπεζες..Για να πληρωσω τα φροντιστηρια,να πανε τα παιδια μου στο Πανεπιστημιο...

    ΕΧΕΙ τελικα ΔΙΚΙΟ η Κυβερνηση..Με ολα αυτα που γινονται..
    Να ΑΠΑΞΙΩΝΕΙ τα πτυχια και τα μεταπτυχιακα;;;;
    Η..
    Υπαρχει ισως μια σιωπηρη πλειοψηφια φοιτητων..Που σπουδαζουν ΑΛΗΘΙΝΑ..Και πετυχαινουν..ΑΛΛΑ δεν εχουν ελπιδες Ακαδημαικης καριερας;;;;

    ΚΑΙ ΓΙΑ ΠΟΙΟ ΛΟΓΟ...
    Η σιωπηρη αυτη πλειοψηφια ΑΝΕΧΕΤΑΙ το ΝΤΑΒΑΤΖΙΛΙΚΙ των ΚΝΙΤΩΝ και των αλλων...
    Χωρις αντιδραση κατα τις εκλογες;;;;

    ΕΚΤΟΣ εαν ειναι διευθαρμενοι ΟΛΟΙ οι φοιτητες..Και διαφερουν ΜΟΝΟ τα ποσοστα...!!!

    Μπορεις να μου δωσεις μια απαντηση εδω;;

    Διοτι εγω..Με ολα αυτα που γραφεις,αναλυτικα..ΑΓΟΜΑΙ στο συμπερασμα..Οτι ΤΕΛΙΚΑ εχει δικιο η...Χρυση Αυγη..Που θελει ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ των συνδικαλισμων στα εκπαιδευτικα ιδρυματα..Ειτε Γυμνασια..Ειτε Λυκεια..Ειτε Πανεπιστημια ειναι...
    Διοτι οι ΦΟΙΤΩΝΤΕΣ-λεει-
    Ειναι διευθαρμενοι και ανωριμοι...

    Ειναι ετσι;;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Όχι, προφανώς δεν έχει κανενα δίκιο ή δικαίωμα ή κυβέρνηση να απαξιώνει το δημόσιο πανεπιστήμιο, καθώς είναι ο βασικός ένοχος της διάλυσής τους, όντας απ' τη μια ο κρατικός ρυθμιστής όλων και διοχετεύοντας απ' την άλλη στο φοιτητικό κίνημα τη σαπίλα της συνδιαλλαγής Πασπιτών και Δαπιτών.
      Και βεβαίως όλα αυτά τα λέμε όχι για να απαξιωθεί το Πανεπιστήμιο, αλλά για να δούμε κάποιες αλήθειες κατάματα και να το σώσουμε όσο προλαβαίνουμε, αν προλαβαίνουμε.
      Ο νο1 κίνδυνος για τα Πανεπιστήμια είναι η κυβέρνηση. Αλλά γι' αυτή τα 'χουμε πει και προφανώς προσδοκούμε να πέσει να ησυχάσουμε.
      Ο νο2 κίνδυνος όμως είναι αυτή η απαξίωση που προκαλεί ο απαράδεκτος έως και εμετικός πολιτικαντισμός-παραγοντισμός.
      Δεν πρέπει να καταργηθεί ο συνδικαλισμός.
      Πρέπει όμως να ξηλωθεί ολόκληρος και να φτιαχτεί απ' την αρχή, σε νέες βάσεις.
      Να 'ναι πολιτικός (όπως είναι εκ φύσεως άλλωστε), αλλά όχι εξαρτημένος απ' τα κόμματα. Να μην παίρνει γραμμή, δηλαδή.
      Συνδικαλισμός να υπάρχει και να είναι ισχυρός.
      Η ισχύς του όμως εξαρτάται άμεσα απ' το κύρος που απολαμβάνει στη φοιτητική -και όχι μόνο- κοινωνία.
      Ένας συνδικαλισμός κρατικοδίαιτος, κομματικοδίαιτος, απαξιωμένος, λοιδορημένος, συκοφαντημένος και διεφθαρμένος δεν έχει ελπίδες να παίξει ρόλο στα πράγματα.
      Βλέπουμε και σήμερα, άλλωστε, πως το πιο μουγκό κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας είναι οι φοιτητές.
      Και θεωρώ πως ένας απ' τους βασικούς λόγους (είναι και άλλοι αρκετοί) της σιωπής και της αδράνειάς τους είναι η αθλιότητα του φοιτητικού συνδικαλισμού.
      Στη συνδιοίκηση του Πανεπιστημίου δε θεωρώ πως είναι καλό να μετέχουν οι φοιτητές, καθώς τότε η συναλλαγή είναι σχεδόν αναπόφευκτη.
      Δε χρειάζεται να 'χουν ψήφους στο Δ.Σ. και να γίνονται λάφυρο για αντάλλαγμα.
      Άσε που αναπόφευκτα εκτρέφει νέες γενιές παραγοντίσκων και πολιτικάντηδων της συμφοράς.
      Η φωνή των φοιτητών θα είναι απείρως ισχυρότερη και αποτελεσματικότερη, με ζωντανό και απαλλαγμένο απ' τις αμαρτίες του παρελθόντος, συνδικαλισμό και χωρίς καμία ψήφο στο Δ.Σ.

      Διαγραφή
  6. Από τη δική μου θητεία στο Πανεπιστήμιο ξέρω οτι αν δεν είχαν υπάρξει κάποιες αντιδράσεις - με τα κακώς κείμενα και τις παθογένειες τους - το ελληνικό Πανεπιστήμιο θα είχε γίνει μαγαζάκι διαφόρων εταιρειών προ πολλού και θα είχε αφανιστεί οτιδήποτε θετικό μπορεί να αναγνωρίσει κανείς εκεί. Ακόμα και η κατάληψη που δεν ξέρει ένας μαθητής ή φοιτητής γιατί ακριβώς την κάνει, είναι μια εμπειρία αυτοοργάνωσης και αμφισβήτησης της εξουσίας και μόνο ως τέτοια για μένα έχει αξία, σε μια κοινωνία τόσο σάπια. Προσωπικά συμμετείχα σε φοιτητικές καταλήψεις με νόημα και είδα και τα θετικά και τα παρατράγουδα τους με τα οποία δεν συμφωνούσα, όμως ήταν μια πράξη ωρίμανσης, ενηλικίωσης πραγματικής, αφύπνισης, κυρίως συνειδητοποίησης της δύναμης του συλλογικού απέναντι σε μια πλήρως ατομικίστικη κυρίαρχη κουλτούρα. Είδα επίσης τους μπάτσους και τους ασφαλίτες σε πλήρη δράση, αυτοί είναι που υπερασπίζονται τη "νομιμότητα" των κλειστών συνεδριάσεων των διοικήσεων.

    Πανεπιστήμιο Ανοιχτό στην Κοινωνία και για την Κοινωνία, Πανεπιστήμιο ελεγχόμενο από τους φοιτητές όχι από κάποιες ελίτ, έρευνα στην υπηρεσία του λαού και των κοινωνικών αναγκών όχι για να κερδοσκοπεί το μεγάλο κεφάλαιο. Κάτω τα χέρια από το Πανεπιστημιακό άσυλο που αποτελεί κατάκτηση δεκαετιών, έξω οι μπάτσοι και οι σεκιουριτάδες από τα Πανεπιστήμια.

    Αν δεν αρέσουν οι συνδικαλιστικές παρατάξεις των Πανεπιστημίων δεν έχουν οι φοιτητές παρά να πάνε στις γενικές συνελέυσεις τους και να πάρουν τα πράγματα στα χέρια τους. Αλλά το να μην συμμετέχεις σε τίποτα και μετά να παραπονιέσαι επειδή κάποιοι κάνουν πράγματα, δεν είναι και ότι καλύτερο, ιδιαίτερα για νέους ανθρώπους. Ας μην ξεχνάμε οτι οι εκπρόσωποι εκλέγονται από τις Γενικές Συνελεύσεις των φοιτητών.

    Τέλος το Πανεπιστήμιο, το σχολείο, κάθε χώρος καθρεφτίζει την κοινωνία, δεν μπορεί να είναι ιδανικός. Όμως πρέπει να πάρουμε θέση απέναντι στο κυρίαρχο κάθε φορά διακύβευμα. Είναι π.χ. δίκαιο να διαγράφουν τους λεγόμενους "αιώνιους φοιτητές" όταν δεν κοστίζουν απολύτως τίποτα στο δημόσιο και πρόκειται κυρίως για περιπτώσεις φτωχών εργαζόμενων ή ανθρώπων που είχαν τεράστια προβλήματα υγείας ή άλλα; Πρόκειται για απόλυτα ταξική ρύθμιση.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Οι παρεμβάσεις των παρατάξεων σίγουρ σε αρκετές περιπτώσεις έχουν αποτέλεσμα την ακύρωση κακών αποφάσεων των πρυτάνεων ή των κυβερνήσεων.
      Αλλά ο τρόπος που λειτουργούν, η συμμετοχή στη συνδιοίκηση και η παρεπόμενη συναλλαγή, η ομματική γραμμή, οι παραγοντισμοί κλπ. τελικά, ενώ έφεραν πρόσκαιρες και μικρές νίκες, τελικά έφεραν τη μεγάλη ήττα.
      Και όχι απλή ήττα, αλλά ήττα με κάτω τα χέρια.
      Συμφνωώ με την επισήμανσή σου σχετικά με αυτούς που δε συμμετέχουν ποτέ και σε τίποτα και λένε πως τους φταίνε τα κόμματα. Τα 'λεγα κι εγώ τότε και καλούσα όλους όσοι θέλουν να ασχοληθούν και δεν τους εκφράζουν τα κόμματα, να φτιάξουν άλλη παράταξη και να κατέβουν στις φοιτητικές εκλογές.
      Ενώ θεωρητικά είναι δίκαιο αυτό, πρακτικάδεν μπορεί να επιτευχθεί -τουλάχιστον σε μόνιμη βάση-, καθώς η ιδεά ότι παρέες φοιτητών θα μπορέσουν να επιβληθούν των κομματικών παρατάξεων που 'χουν λεφτά, οργανωμένες δομές, δωρεάν υλικό προπαγάνδας, σχέσεις με το καθηγητικό σύστημα και τα ανάλογα "χατιράκια", σημειώσεις, διασυνδέσεις για πάρτυ και εκδρομές, δωρεάν τηλεφωνικά κέντρα για κινητοποίηση, πρόθυμες "προσωπικότητες" για εκδηλώσεις-μόστρα, μέχρι και δωρεάν κάρτες κινητών τηλεφώνων και δωρεάν ταξί για κινητοποίηση σε μέρες εκλογών.
      Είναι πρακτικά τόσο εφαρμόσιμο, όσο εφαρμόσιμο είναι και το να λέμε εμείς μεταξύ μας "και γιατί δε φτιάχνουμε ένα κόμμα;"
      Και το λέω, ενώ έχω χρησιμοπιήσει κατά κόρον αυυτό το επιχείρημα προς τους "απολιτίκ".
      Και, τελοσπάντων, ακόμη κι αν προσέφερε ο συνδικαλισμός τις προηγούμενες εποχές, θα πρέπει να είμαστε ευέλικτοι και να δούμε πως, αφού οι υπάρχουσες δομές ούτε λειτουργούν αλλά ούτε και μπορούν να λειτουργήσουν με αυτή τη δομή, τότε ας το ξηλώσουμε το σύστημα και ας το ξαναφτιάξουμε.
      Πρέπει ο ρποοδευτικός κόσμος να "προλαβαίνει" τις εξελίξεις και την κυβέρνηση.
      Δηλαδή ο φοιτητικός συνδικαλισμός να αυτοδιαλυθεί και να αναδιοργανωθεί εκ του μηδενός, ερδίζοντας την πολιτική μάχη, πριν τον καταργήσει η κυβέρνηση, έχοντας μάλιστα και πολλά επιχειρήματα που δε θα βρουν και πολλούς να διαφωνούν στις διαπιστώσεις.
      Επιτέλους, ας μην είμαστε μονίμως στην άμυνα. Ας βγούμε στην επίθεση, προλαβαίνοντας μια φορά τις εξελίξεις.

      Όσογ ια το άσυλο, ας μην ξεχνάμε και ποιοι είναι αυτοί που δώσανε το πα΄τημα στις κυβερνήσεις να απεργάζονται την κατάργησή τους.
      Όταν οι δήθεν αναρχικοί κυκλοφορούσαν με κράνη και καδρόνια μέσα στο Πανεπιστήμιο, όταν οι μπάφοι πηγαίνανε κι ερχόντουσαν μες στις σχολές, όταν οι φασίστες βγάζανε πιστόλια και σουγιάδες στη σχολή, όταν η Πανεπιστημιούπολη γινόταν κέντρο διακίνησης ναρκωτικών, όταν σε πολλές συνελεύσεις έπεφτε το ξύλο της αρκούδας -με τραυματισμούς αρκετές φορές-, τότε εύλογα θα ερχόταν η μέρα που μια κυβέρνηση θα ήρε το άσυλο και με την κοινωνία είτε σύμφωνη είτε ανεκτική σ' αυτό.
      Διότι το άσυλο δεν το προστάτευσαν πρώτοι απ' όλους οι ίδιοι οι φοιτητές. Το λοιδόρησαν, το εξευτέλισαν, το συκοφάντησαν.
      Τόσο ώστε η άρση του να μοιάζει με κοινωνικό αίτημα.

      Τις περισσότερες κατακτήσεις μας σαν κοινωνία τις χάνουμε διότι πρώτοι απ' όλους εμείς δεν τις προστατευσαμε και τις συκοφαντήσαμε.
      Ίσως να μας κάνει καλό να τις χάσουμε, μπας και αγωνιστούμε για να τις ξανακερδίσουμε.
      Ότανα γωνιστείς για κάτι, άλλωστε, μετά ξέρεις και τι να το κάνεις.
      Όταν το βρεις ετοιμο, δεδομένο, κεκτημένο, τότε μοιάζεις με γόνο πάμπλουτης οικογένειας που δε γνωρίζει ούτω πώς βγαίνουν τα λεφτά ούτε πώς γίνεται η δουλειά ούτε τί να κάνει για να τα αποκτήσει όλα αυτά.

      Διαγραφή
  7. Διαγραφή κι επανεκκίνηση χρειάζεται όλη η κοινωνία και οι δομές της, αλλά δεν είναι της παρούσης!
    Το φοιτητικό κίνημα έχει πεθάνει εδώ και δεκαετίες. Από τον Μάη του '68 έχουμε να δούμε κάτι σπουδαίο; Υπήρξε τελικά ποτέ σοβαρό φοιτητικό κίνημα;
    Είμαι υπέρ της ύπαρξης φοιτητικής εκπροσώπησης, όμως όχι μέσα από παρατάξεις όπως τις γνωρίζουμε. Οι φοιτητές επιβάλλεται να συμμετέχουν ενεργότατα στην οργάνωση, τη διοίκηση και τη συντήρηση του Πανεπιστημιακού χώρου. Είναι κατά βάση δικός τους, δανεικός εν πάση περιπτώσει για κάποια χρόνια. Είναι το δεύτερο σπίτι τους. Τους αφορούν όλα όσα συμβαίνουν εκεί μέσα και ως ενήλικες κι ενεργά πολιτικά άτομα της κοινωνίας είναι απαραίτητο να έχουν άποψη και δράση. Όχι φυσικά αραλίκι, διασυνδέσεις, ρουσφέτια, μπουζούκια και παπαρόφουσκες!!!

    Τους ένοιαξε ποτέ ότι ζούν σαν τα γουρούνια σε χώρους που είναι αχούρια; Σκέφτηκαν ποτέ να φροντίσουν με τα ίδια τους τα χεράκια την περιποίηση του περιβάλλοντος στο οποίο βρίσκονται το μεγαλύτερο μέρος της ημέρας; Κι αν δεν θέλουν να είναι έτσι ή δεν διαθέτουν χρόνο για να το κάνουν, σκέφτηκαν να τον προσέχουν και λίγο; Ελάχιστοι πανεπιστημιακοί χώροι, απ' όσους γνωρίζω κι έτυχε να βρεθώ ως επισκέπτρια ή φοιτήτρια είναι σχετικά αξιοπρεπείς. Μου αρέσει που θέλουμε και ξένους φοιτητές να μας επισκέπτονται... με τι μούτρα μωρέ;
    Θα μου πεις ασχολείσαι με την εικόνα του χώρου κι όχι με τις άλλες βρωμιές που συμβαίνουν εκεί μέσα χρόνια ατέλειωτα; Ναι, γιατί δείχνει την νοοτροπία και για όλα τ' άλλα κι εξάλλου τα υπόλοιπα τα είπες εσύ και είναι έτσι ακριβώς!

    Όσο για τους καθηγητές είναι μακράν οι χειρότεροι στο είδος μας!!! Εμετικοί όσο δεν παίρνει κι αυτά που περιγράφεις για την οικογενειοκρατία τα έζησα από προσωπική μου επαφή, όπου ο πατέρας πίεζε τις κόρες του, παρόλο που δεν ήθελαν να γίνουν πανεπιστημιακοί, να πάρουν τη θέση του με κάποιο τρόπο!!!

    Οι πιο καλοί καθηγητές που γνώρισα προσωπικά στις σπουδές μου έφυγαν σύντομα για το εξωτερικό ή για επαρχιακά πανεπιστήμια, ενώ στην Αθήνα έμειναν οι καρεκλοκένταυροι και οι χυδαίοι!
    Ένα παράδειγμα "καλής" συμπεριφοράς καθηγητή προς φοιτήτρια όταν σε προφορική εξέταση εκείνος χρησιμοποίησε την πάρεση προσώπου που είχε η κοπέλα ως ερώτηση παιδαγωγικής φύσεως, για να την βαθμολογήσει... Η κοπέλα ψύχραιμη όσο ήταν δυνατό μετά το πρώτο σοκ, απάντησε κι έφυγε καλίγοντας έξω, για να μην τη δει το γουρούνι! Αυτός ήταν καθηγητής Παιδαγωγικών...

    Τέλοσπαντων, άπειρα τέτοια παραδείγματα, όμως το θέμα είναι ότι απατείται ένα νέο ξεκίνημα, προκειμένου να πάρουν τα πράγματα τις διαστάσεις και τις θέσεις που τους πρέπουν, γιατί φτάνει πια η μπίχλα παντού!
    Ξέρεις ότι όπου δεν εφαρμόζονται οι νόμοι επικρατεί ασυδοσία!

    Κάποιοι που να νοιάζονται ειλικρινά επιτέλους γι' αυτό που κάνουν;
    (Πάλι "σεντονιάσαμε" ομαδικά!)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Προσυπογράφω την φράση σου: "Έχουμε φτάσει να θεωρούμε ουτοπία τα αυτονόητα"!!!! Μα τόσο καμένοι είμαστε πια;

      Διαγραφή
    2. Όπως το είπες: διαγραφή κι επανεκκίνηση.
      Αφού σχεδόν όλα πήγανσ τραβά, τότε ας μην ψάχνουμε (καλούς) ψύλλους στα (κακά) άχυρα. Ας τα κάψουμε όλα κι ας πάμε για νέα άχυρα.
      Και μια και θέτεις το θέμα της καθαριότητα, δε θα ξεχάσω ότι σχεδόν πάντα πετάγαμε τα πάντα παντού, ούτε προσέχαμε την καθαριότητα του χώρου και μάλιστα ανήκα στους -ας πούμε- σχετικά πιο προσεκτικούς που σέβονταν λιγάκι το χώρο.
      Διότι υπήρχαν και αρκετοί που προκαλούσαν καταστροφές στις αίθουσες, στους τοίχους, στις τουαλέτες και σε ό,τι άλλο έβρισκαν μπροστα τους.

      Απ' την άλλη, υπήρχε η δυνατότητα αντιμετώπισης και επιδιόρθωσης αρκετών φθορών από τον προϋπολογισμό των πανεπιστημίων.
      Αλλά, έλα που ήταν στη μέση και η κονόμα των καθηγητών!
      Εκεί που γινόταν μεγάλο φαγοπότι π.χ. με τα έσοδα των κυλικείων, ήρθε μετά ακι η τάχα "κάθαρση" και έγινε του Κουτρούλη ο γάμος.
      Οι μίζες πέφτανε βροχή στους διαγωνισμούς με πολλά εκατομμύρια ευρώ από εταιρείες fast food και ο Πρύτανης εισέπραξε πολλά.
      Και η τοπική ΔΑΠ επίσης.
      Ελέω συνδιοίκησης...

      Προσπαθώ να διανοηθώ αν υπάρχει γιατρειά...

      Διαγραφή
  8. Προσθέτω ότι ο "αδέκαστος" και "μεταρρυθμιστής" Φορτσάκης τα τελευταία δύο χρόνια μόνο έχει διοριστεί στα εξής πόστα:

    Μέλος του Ανωτάτου Ειδικού Δικαστηρίου (2012-2013)

    Πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου του Ειδικού Ταμείου Οργάνωσης Συναυλιών της Κρατικής Ορχήστρας Αθηνών (από το 2012)

    Πρόεδρος της Γνωμοδοτικής Επιτροπής Δημοσίων Εσόδων της Γενικής Γραμματείας Δημοσίων Εσόδων του υπουργείου Οικονομικών (από το 2013)

    Πρόεδρος του Εποπτικού Συμβουλίου της ΝΕΡΙΤ Α.Ε. (από το 2013)

    Πρόεδρος της Ένωσης Δικαίου της Ενέργειας (από το 2012)

    Μέλος (εξωκοινοβουλευτικό) της Επιτροπής Ελέγχου «Πόθεν Έσχες» υπουργών και βουλευτών της Βουλής των Ελλήνων (από το 2012)

    Φέρνει κάθαρση ο τύπος...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ναι, φορτσάτος μπήκε και σαρώνει σε χρόνο ντε τε!!! Πότε πρόλαβε και πήρε όλα αυτά τα πόστα!!! Πολύ γρήγορος είναι βρε παιδάκι μου... ούτε ο αστυνόμος Σαϊνης να ήταν!
      Μετά ψάχνουμε γιατρειά, όπως λες παραπάνω!!!
      Με το κείμενο της ανάρτησής σου και ακόμα περισσότερο τα σχόλιά σου έχεις καλύψει το θέμα σε μεγάλο βαθμό δίνοντας και προτάσεις.
      Όμως το μείζον είναι το πώς;;;
      Πώς ξυπνάς μια νεολαία που κοιμάται και δεν διεκδικεί τίποτα παρά μόνο το τελευταίο κινητό της σειράς και μάλιστα σ' αυτή την φάση κι όχι μετά από κάποια χρόνια;
      Πώς γίνεται αυτή η διαγραφή και η επανεκκίνηση που είπαμε κι οι δυο παραπάνω; Από ποιους ξεκινά;
      Πάντα υποστήριζα την ιδέα των ανεξάρτητων από πολιτικά κόμματα φοιτητικών ομάδων αλλά και τις συνδικαλιστικών, από τα φοιτητικά μου χρόνια μέχρι και σε όλα τα εργασιακά. Το λάθος μου είναι ίσως ότι δεν ασχολήθηκα πολύ ενεργά και παλεύοντας μπροστά γι' αυτό που πίστευα, γιατί μάλλον δεν πίστευα σε μένα.
      Τα λέω αυτά, γιατί φαντάζομαι ότι υπάρχουν πολλά παιδιά που θα επιθυμούσαν κάτι ανάλογο και δεν το τολμούν και φυσικά δεν είναι όλα για τον καναπέ και τα μπάζα! Πρακτικά θεωρώ ότι μπορεί να γίνει αρκεί ένας, δυο κι έπειτα λίγοι παραπάνω με παρόμοιες ιδέες και αξίες μπορούν να πάνε κόντρα στο κατεστημένο και να φέρουν την επανεκκίνηση πάνω σε άλλες βάσεις. Οι παραπάνω βρίσκονται πιο εύκολα πια με τη βοήθεια των ηλεκτρονικών μέσων, για να διαδοθεί αυτό το διαφορετικό.

      Διαγραφή
    2. Από ποιους ξεκινά; Απ' τους ίδιους.
      Μα για να ξεκινήσει απ' τους ίδιους, θα πρέπει να ε΄χουν διαμορφωθεί με τέτοιο τρόπο ώστε να θέλουν να τα αλλάξουν όλα.
      Και για να διαμορφωθούν με κάποιο τρόπο, πρέπει να διαπαιδαγωγηθούν κατάλληλα.
      Και υπεύθυνοι γι' αυτό είναι κατά κύριο λόγο οι γονείς και κατά δευτερο λόγο το σχολείο.

      Διαγραφή
    3. Αυτό εννοείται ότι έτσι πρέπει να γίνει, αλλά θα απαιτηθεί χρόνος. Στο παρόν δεν βλέπω να γίνεται τίποτε.
      Από μένα και σίγουρα και λίγους ακόμα στον χώρο μας να ξέρεις ότι από την αρχή της σταδιοδρομίας μας εργαζόμαστε προς αυτή την κατεύθυνση της αφύπνισης των παιδιών και της προετοιμασίας τους, για να γίνουν ενεργοί πολίτες που θα νοιάζονται. Είμαστε όμως λίγοι. Το πιο δύσκολο ήταν τα προηγούμενα χρόνια του απόλυτου ύπνου, όπου είχες να παλέψεις με τους περισσότερους κόντρα σε αξίες και το κυριότερο την απάθεια και την κακομαθησιά. Αγώνα δίναμε, για να τους περάσουμε κάτι διαφορετικό, προκειμένου να τα ενεργοποιήσουμε, μια και στο σπίτι έβρισκαν τοίχο.

      Επειδή το θέμα είναι πολύ σημαντικό για το μέλλον, θα ήθελα να σημειώσω κάτι αισιόδοξο που έχω παρατηρήσει τα λίγα τελευταία χρόνια. Τα παιδιά τουλάχιστον που έρχομαι εγώ σε επαφή, κυρίως μεγάλων τάξεων, έχουν αρχίσει να νοιάζονται πολύ περισσότερο για το τι συμβαίνει γύρω τους, θέλουν να συζητούν για τα προβλήματα της εποχής και εμφανίζουν μια ωριμότητα μεγαλύτερη από παλιότερα. Δεν ασκούν μόνο κριτική σε όσα διαδραματίζονται στην χώρα, αλλά περνούν και σε προτάσεις. Αυτό είναι πολύ ενθαρρυντικό από μόνο του. Σίγουρα, λοιπόν, κάτι έχει αρχίσει να αλλάζει και στις οικογένειες. Πιστεύω ότι υπάρχουν ελπίδες κάτι να σώσουμε!
      Τα παραπάνω με κάθε επιφύλαξη, καθώς τα στοιχεία αφορούν μόνο την περιοχή μου και κάποιες λίγες εντός Αττικής μέσα από συζητήσεις που κάνω με συναδέλφους πέρα από το δικό μου σχολείο.

      Συγνώμη για την κατάχρηση του χώρου και την λογοδιάρροια, αλλά είχε ενδιαφέρον αυτή η συζήτηση. Θα ήθελα πολύ να μπορούσα να έχω πληροφόρηση για το τι γίνεται και σε άλλες περιοχές της Ελλάδας, έτσι ενδεικτικά, για να έβλεπα πού βαδίζουμε πάνω σε αυτό το κομμάτι και να είχα μια καλή εικόνα.
      Ξέρεις συνήθως στεκόμαστε στα αρνητικά που παρατηρούμε, γιατί βγάζουν μάτι και παραβλέπουμε ό,τι θετικό πραγματοποιείται δίπλα μας ή και μπροστά μας ακόμα. Κι όμως αυτό θα έπρεπε να τονίζουμε, για να περνάει ως παράδειγμα για μίμηση, ίσως μάλιστα και με δελεαστικό τρόπο, αφού η εποχή τέτοιες μεθόδους χρησιμοποιεί, για να παρασύρει κόσμο (συνήθως για κακό).

      Διαγραφή