Τρίτη, 21 Οκτωβρίου 2014

Φάρσες, αστεία και "politically correct"


 
Τελικά έχουμε δικαίωμα στη φάρσα;
Εξ ορισμού η φάρσα είναι ένα χοντροκομμένο αστείο και στόχο έχει την πρόκληση γέλιου... "δι' ελέου και φόβου" του θύματος!
Και συχνά γίνεται και πολύ ακραία μάλιστα!
Αλλά νομίζω πως είναι σχεδόν... σύμφυτο με τον ανθρωπο το να προσπαθεί να αστεΐζεται με το καθετί.

Η περιβόητη φάρσα του Σεφερλή σε ένα ηλικιωμένο ζευγάρι, λέγοντάς τους στο τηλέφωνο ότι "τηλεφωνεί απ' το κράτος και τους ανακοινώνει ότι ο... δρόμος θα περάσει απ' το σπίτι τους και επομένως θα πρέπει να το εγκαταλείψουν", τάραξε τα νερά της δημοσιολογίας.
Σχεδόν όλοι κατακεραύνωσαν τον Σεφερλή, με βασικό επειχείρημα ότι σε μια εποχή που γίνονται κατασχέσεις σπιτιών, "δεν είναι δυνατόν να καλαμπουρίζουμε σχετικά με τα σπίτια του λαού".

Επιτρέψτε μου να θεωρήσω ιδιαίτερα υπερβολική αυτήν την κριτική.
Θεωρώ ότι είναι στο πλαίσιο του λεγόμενου "politically correct" που έχει εμπεδωθεί ως λογική στην κοινωνία και δη στο δημόσιο λόγο, δηλαδή μια άποψη πως δεν μπορούμε να κάνουμε αστεία ή σχόλια για το οτιδήποτε.

Και αυτή η.. "ηθκή απαγόρευση" μπορεί να φτάσει σε κωμικοτραγικό σημείο στο κοντινό μέλλον!
(Κωμικό τώρα που το λέμε, τραγικό όμως όταν το ζήσουμε)
Δηλαδή, αν κάποιος πει την κλασική έκφραση "πωπω πεινάω σαν πούστης", τότε θα ξεσηκωθούν οι ευαίσθητοι στα ομοφυλοφιλικά ζητήματα και θα κατακεραυνώσουν τον εκστομίσαντα τη φράση, με το επιχείρημα ότι "λοιδορείται μια κοινωνική ομάδα με υποτιμητικούς υπαινιγμούς".

Αν κάποιος και, αναφερόμενος σε οποιοδήποτε θέμα, πει την παλιά παροιμία "τον αράπη κι αν τον πλένεις, το σαπούνι σου χαλάς", τότε αμέσως θα ξεσηκωθεί κουρνιαχτός από το αντιρατσιστικό κίνημα, επειδή στη φράση αυτή προβάλλεται το χρώμα ως ελάττωμα που χρειάζεται πλύσιμο- δηλαδή διόρθωση- και ότι μάλιστα από την παροιμία υπονεοείται ότι αυτό το ελάττωμα είναι.. ανίατο!

Είδατε; Τα 'χω έτοιμα τα επιχειρήματα του politically correct!
Δεν είναι δύσκολο- είναι μια ενιαία λογική, την οποία αν αφήσουμε να κυριαρχήσει στο δημόσιο και ιδιωτικό λόγο, θα απλώσει τα πλοκάμια της και σ' αυτά τα πολύ μικρά!


Όταν πάλι κάποια βαφτεί πολύ έντονα, τότε είθισται να ακούει τη φράση "μωρή πώς έγινες έτσι, σαν τραβέλι;"
Αν αυτή η φράση ειπωθεί στο δημόσιο λόγο, τότε ο εκστομίσας θα βρει απέναντί του όλη την ευαισθησία της γκέι και φιλο-γκέι κοινότητας, η οποία θα τον ξεσκίσει χωρίς... ευαισθησία.

Όταν κάποιος είναι τσιγκούνης και την ώρα που ρχεται ο λογαριασμός κάνει την πάπια, τότε συχνά λέγεται η φράση "καλά, είναι πολύ γύφτος"!
Τότε οι ευαίσθητοι στα ζητήματα μειονοτήτων ξεσηκώνονται και ζητούν απ' αυτόν που το είπε να ανακαλέσει "ζητώντας συγνώμη από τη φυλή των τσιγγάνων που τη συνέδεσε με ένα άδικο αρνητικό στερεότυπο που εκφράζει η σύνδεση τσιγγούνη και γύφτου".
Άσε που και από μόνη της η χρήση της λέξης "γύφτος" μπορεί να σε στείλει στο πυρ το εξώτερον.

Αν πάλι κάποιος κυκλοφορεί σα λέτσος, αξύριστος κι αχτένιστος τότε καμιά φορά ακούει την ατάκα "πώς κυκλοφορείς έτσι ρε, σαν πακιστανός;"
Τότε το ζήτημα θα ξεσηκώσει κάθε γνήσιο αντιρατσιστή και θα θεωρηθεί πως αυτός που είπε τη φράση "προσβάλλει τους μετανάστες που έρχονται φτωχοί και ρακενδυτοι για μια καλύτερη ζωή, λόγω των ιμπεριαλιστικών πολέμων που εξαπολύει η Δύση στα μέρη τους και ότι η φράση συνδέει μια κοινωνική ομάδα, τους αλλόχρωμους μετανάστες, με αρνητικά και προσβλητικά στερεότυπα".

Βέβαια, οι ίδιοι δε θα 'χουν κανενα πρόβλημα με τη χρήση του όρου "αμερικανάκι", που σημαίνει κάτι σαν "χαζός και πρόβατο", αφού οι Αμερικάνοι είναι οι φονιάδες των λαών...
Φυσικά εκεί οι καταδίκες στα στερεότυπα πάνε περίπατο...


Αλλά τελοσπάντων, αυτό που ενδιαφέρει το παρόν κείμενο δεν ειναι να αναδειξει τα "δύο μέτρα και δύο σταθμά", με βάση τα οποία κρίνονται πολλές φορές τα πράγματα, αλλά να αναδείξει ότι η λογική του politically correct οδηγεί σε ένα εφιαλτικό μέλλον: στη λογοκρισία!
Στην ηθική απαγόρευση της χρήσης λέξεων και φράσεων, που αποτελούν σχεδόν τη μισή φρασεολογία της ελληνικής γλώσσας!
Δηλαδή μιλάμε για ένα εκφραστικό... Big Brother, στο οποίο οδηγούμαστε, όπου θα ποινικοποιείται είτε ηθικά είτε και νομικά η ίδια η γλώσσα!

Πάνω στην ίδια λογική είναι στηριγμένη και η πολεμική ενάντια στη φάρσα του -γενικώς αντιπαθέστατου κατ' εμέ- Σεφερλή.
Η φάρσα, το κωμικό εξ ορισμού ενοχλεί και προσβάλλει. Έτσι προκαλείται το γέλιο.
Και φυσικά μπορεί να κάνει πλάκα με οτιδήποτε.
Και όχι μόνο με τα σπίτια αλλά και με πολύ βαρύτερα θέματα. Όπως π.χ. με τον πόλεμο.

Πριν κάμποσους μήνες είχαν ξεσηκωθεί τα φιλοκυβερνητικά ΜΜΕ (ω ναι, πού φτάσαμε) ενάντια στον "Πιτσιρίκο" επειδή μετά την βομβιστική επίθεση στο Μαραθώνιο της Βοστώνης με 3 θύματα, είχε σχολιάσει πικρόχολα "τελικά ο Μαραθώνιος είναι επικίνδυνο άθλημα".
Είναι προφανές ότι το σχόλιό του ήταν πικρόχολο, αλλά το κυβερνητικό μπλοκ με προεξάρχοντες τους Άδωνι και Μουρούτη, εκμεταλλεύτηκαν την politically correct λογική που απαγορεύει το σαρκασμό σε τέτοιες υποθέσεις και εξαπέλυσαν την επίθεσή τους, εξυπηρετώντας πίσω απ' την "πολιτικώς ορθή μάσκα" τις πολιτικές τους επιδιώξεις..


Διότι με την ίδια λογική θα έπρεπε να απαγορεύσουμε και τους "Ἀχαρνῆς" ή τη "Λυσιστράτη" που κάνουν πλάκα με τον πόλεμο.
Φανταστείτε να είχαν ενστερνιστεί οι αρχαίοι Αθηναίοι τη λογική του politically correct!
Με δεδομένο ότι οι Ἀχαρνῆς παίζονταν την ώρα του Πελοποννησιακού Πολέμου, όπου οι σοροί των Αθηναίων πεσόντων έφταναν κατά εκατοντάδες από την αποτυχημένη ναυμαχία στη Σικελία, θα έπρεπε να καεί στην... πυρά ο Αριστοφάνης που τόλμησε να κάνει πλάκα με τον πόλεμο!

Ευτυχώς όμως οι αρχαίοι Αθηναίοι δεν διακατέχονταν από το "πολιτικώς ορθόν" σύνδρομο και χρησιμοποιούσαν το χιούμορ τους ακόμη και στις πιο δύσκολες στιγμές ακόμη και στις πιο οδυνηρές καταστάσεις.

Για να προλάβω το κλασικό επιχείρημα ότι "συνδέω τάχα τον Αριστοφάνη με το Σεφερλή", απαντώ προκαταβολικά ότι δε μιλώ για την καλλιτεχνική αξία των δύο αυτών ανθρώπων (μα καμία σχέση;), αλλά συγκρίνω τη λογική του κοινού ως προς το τί μπορεί να γίνει αντικείμενο σάτιρας ή ακόμη και χοντροκομμένης πλάκας.
Και απαντώ: τα πάντα υπόκεινται στο αστείο και στη σάτιρα.

Ας μην επιτρέψουμε το politically correct σύνδρομο των αμερικανακιών (για να πω κι εγώ το δικό μου στερεότυπο) να καταστρέψει την ομορφιά της ελευθερίας της γλώσσας και της έκφρασης και φυσικά την ελευθερία του αστείου.
Γιατί το αστείο είναι ελευθερία!
Όχι στη μιζέρια και στην κατσουφιά!
Ναι στο γέλιο, στη σάτιρα, στη φάρσα, στο χαβαλέ!
Κανείς δεν πέθανε από αστείο, μάγκες!
Από κατάθλιψη σβήνει ο κόσμος.
Όχι από αστεία.
Ας χαλαρώσουμε λοιπόν λιγάκι...


Εξάλλου, κι εμείς όταν ήμασταν μικροί -και δεν υπήρχε ακόμη τότε η αναγνώριση στα τηλέφωνα- κάναμε φάρσες, ενίοτε και χοντρές!
Παίρναμε τηλέφωνα στα σπίτια και λέγαμε απίστευτες χαζομάρες: ότι π.χ. τηλεφωνούμε απ' την Ασφάλεια και πιάσαμε το γιο τους για ναρκωτικά, ή άμα το σήκωνε άντρας του λέγαμε ότι μάθαμε πως η γυναίκα του τον απατάει με τον κουμπάρο και άλλα τέτοια.
Ή και αργότερα κάναμε φάρσα σε φίλους βάζοντας κοπέλες να τους τηλεφωνούν και να τους κλείνουν ραντεβού επειδή τάχα τους είδαν κάπου και τους άρεσαν, έκλειναν ραντεβού και στήνονταν αυτοί στην καφετέρια και δεν ερχόταν ποτέ η κοπέλα και μετά εμφανιζόμασταν εμείς και τους κοροϊδεύαμε...
Και μετά φυσικά,μετά τα πρώτα μπινελίκια που τρώγαμε, σκάγαμε στα γέλια όλοι μαζί!
Κι εγώ είχα πέσει μια φορά θύμα τέτοιας φάρσας από μια παρέα κοριτσιών, στην οποία είχα κάνει εγώ με τους φίλους μου φάρσα προηγουμένως!
Εντάξει, δε χάθηκε κι ο κόσμος!
Κοκκίνισα λίγο από ντροπή στην αρχή, αλλά μετά σκάσαμε στα γέλια!
Αυτό είναι το νόημα της ζωής: το γέλιο!

Και άνεργος όταν ήμουν αργότερα, μου τηλεφώνησαν και μου έκαναν πλάκα πως τάχα είχαν λάβει βιογραφικό μου και ενδιαφέρονταν να με προσλάβουν με καλό μισθό!
Όταν μετά από πέντε λεπτά συζήτησης με το επίδοξο... αφεντικό, μου είπαν ότι είναι φάρσα, δεν κατακεραύνωσα κανέναν επειδή "δε σεβάτηκε τον άνεργο λαό και έσπασε πλάκα με τον πόνο και την ανέχεια χιλιάδων συμπολιτών μου"!
Μια φάρσα ήταν. Νευρίασα για ένα λεπτό και τους άρχισα στα μπινελίκια και μετά από λίγο γελούσαμε όλοι μαζί!
Όχι, δεν υποβιβάστηκε η αξιοπρέπειά μου! Έλεος, δηλαδή!
Μια φάρσα ήταν! Αθώα κι ένοχη ταυτόχρονα, όπως είναι πάντα τα αστεία!


Μια άλλη φορά, είχα κάνει κοπάνα απ' τη δουλειά, ξέροντας ότι θα λειπει ο υπεύθυνος ("ρεπό απ' τη σημαία" που λένε) και είχα πάει εκδρομή.
Ένας φίλος λοιπόν βρήκε κάποια στιγμή την ευκαιρία να μου τηλεφωνήσει στο κινητό, κάνοντας τον υπεύθυνο και απειλώντας με ότι "θα με απολύσει αν σε μισή ώρα δε βρίσκομαι στη θέση μου"!
Ενώ βέβαια βρισκόμασταν στου... διαόλου τη μάνα!
Και μάλιστα δε μου είπε καν αμέσως ότι είναι πλάκα, καθώς μου 'κλεισε το τηλέφωνο μετά την "απειλή"!
Με ρωτά η παρέα ποιος ήτανε στο τηλέφωνο και αρχίζω να βρίζω θεούς και δαίμονες.
Εκείνοι σκάσανε στα γέλια όταν με άκουσαν να λέω "να πάει να γαμηθεί ο μαλάκας, εγώ δε φεύγω από 'δω, ας με απολύσει" και μετά μου αποκάλυψαν ότι επρόκειτο για φάρσα!
Μετά από λίγα μπινελίκια που άκουσαν απ' το στόμα μου, σκάσαμε όλοι μαζί στα γέλια.
Γιατί η ζωή είναι για να περνάμε καλά!
Δεν επικαλέστηκα τον... "σεβασμό στον πόνο της εύρεσης και διατήρησης της θέσης εργασίας".
Σιγά! Μια φάρσα ήτανε... Δεν πάθαμε και τίποτα!

Και τηλεοπτικά ακόμη, σας καλώ να θυμηθείτε ότι παλαιότερα γίνονταν εκπομπές με φάρσες, όπως εκείνες του Μπονάτσου και του Φερεντίνου.
Χαρακτηριστικά θα σας αναφέρω δύο πολύ ακραίες φάρσες που θυμάμαι. Απ' αυτές που είναι για... μήνυση!
Ήταν στη θάλασσα ο ηθοποιός Θωμάς Πλαιούρας με τη βάρκα του και έπλεε αμέριμνος και ο Μπονάτσος είχε βάλει έναν δύτη να φορέσει ουρά καρχαρία και να κάνει βόλτες γύρω απ' τη βάρκα του ηθοποιού!
Και αυτός, όπως είναι φυσικό μόλις είδε τον καρχαρία τρελάθηκε απ' το φόβο του!
Ο άνθρωπος ούρλιαζε!
Και δώστου να κάνει κύκλους ο καρχαρίας γύρω απ' τη βάρκα του!
Κια δώστου ουρλιαχτά απ' τον Παλιούρα!
Ε εντάξει, μετά από λίγο αποκαλύφθηκε ότι είναι φάρσα...
Ακραίο, εντάξει. Αλλά δεν έπαθε και τίποτα! Είμαι βέβαιος ότι μετά θα γέλασε κι ο ίδιος!

Θυμάμαι επίσης τον Φερεντίνο να κάνει φάρσα στον Παϊτέρη (σε συνεργασία με τη γυναίκα που τον συνόδευε). Ανέβηκαν στο πλοίο, μπάρκαρε και μετά από λίγο ξεκινά έλεγχος εισιτηρίων.
Αλλά οι ελεγκτές ήταν λιγάκι... ακραίοι!
Όποιος πιανόταν χωρίς εισιτήριο, τον... πεταγαν στη θάλασσα! 
Ο Παϊτέρης τα 'χε δει όλα! Είχε γυρίσει το μάτι του!
Και φτάνει ο έλεγχος στον ίδιο και η γυναίκα του "ανακαλύπτει"  ότι έχει χάσει τα εισιτήρια!
Και το προσωπικό του πλοίου πάει να πιάσει τον Παϊτέρη να τον πετάξει στη θάλασσα μεσοπέλαγα!
Κι αυτός να ωρύεται, να βρίζει και να απειλεί!
Χαμός στο πλοίο! Να τραβάνε οι ελεγκτές, να γαμωσταυρίζει ο Παϊτέρης!
Κάποια στιγμή, πριν τον πετάξουν, του λένε ότι ήταν φάρσα...
Μόλις συνήλθε από το σοκ, λογικά θα γέλασε κι αυτός.


Και η γιορτή των Αποκρεών, άλλωστε, είναι μια γιορτή που από αρχαιοτάτων χρόνων έως και σήμερα, βασίζεται στη φάρσα.
Ή ακόμη και η Πρωταπριλιά!
Και έχουν πάντοτε το στοιχείο της εξαπάτησης και συχνά και της προσβολής του προσωπικού "θέματος" που έχει ο καθένας.
Εκεί άλλωστε πατάει ένα αστείο.
Το αστείο με έναν κοντό θα 'χει να κάνει με το ύψος του που τον πονάει, όχι φυσικά με το βάρος του!
Όπως αντίστοιχα το αστείο με έναν χοντρό θα 'χει να κάνει με το βάρος του, που τον πονάει, και όχι βέβαια με το... ύψος του!
Το αστείο χτυπάει εκεί που πονάμε! Αυτή είναι η φύση του.
Τι να κάνουμε; Να καταργήσουμε το αστείο;

Τι θέλω να πω με όλα αυτά;
Ας μην είμαστε τόσο σχολαστικοί με το καθετί.
Πλάκα μπορεί να κάνουμε με τα πάντα.
Άλλοτε μπορεί να 'ναι πετυχημένη, άλλοτε όχι.
Αλλά αυτό δεν κρίνεται από το θέμα με το οποίο καταπιάνεται η πλάκα, αλλά από τις ατάκες που θα ειπωθούν και από τον χειρισμό του "θύματος".
Το γέλιο είναι παντού.
Ή, τουλάχιστον, ταιριάζει παντού!

Εξάλλου, μην ξεχνάτε τη λαϊκή ρήση:
"δεν υπάρχει γάμος χωρίς κλάμα και κηδεία χωρίς γέλιο"...



ΥΓ.: Δεν υπερασπίζομαι την ποιότητα του συγκεκριμένου αστείου από τον Σεφερλή.
Υπερασπίζομαι το δικαίωμα να κάνουμε αστεία με το καθετί.

39 σχόλια:

  1. Μαζεστίξ, ήρθα να διαφωνήσω κάθετα, όχι με τις απόψεις σου, αλλά με τη φάρσα γενικότερα. Επειδή νομίζω ότι διαθέτω ελάχιστο χιούμορ, όσο και να προσπάθησα, τον φαρσέρ και τη φάρσα δεν τα συμπάθησα ποτέ! Επιπλέον έχω σκοπό να υπερασπιστώ την άποψη μου για την "φάρσα";;....ούτε καν!...του Σεφερλή! Ναι, εκεί έχει κολλήσει η βελόνα μου εμένα. Με ή χωρίς κρίση (ναι, αλλά είμαστε εν μέσω κρίσης!) το να τηλεφωνεί ένας άνθρωπος σε ένα ηλικιωμένο ζευγάρι και να ΕΜΜΕΝΕΙ ότι θα χάσουνε το σπίτι τους, ακόμα κι όταν ο κύριος του λέει ότι είναι άρρωστος, ακόμα κι όταν βλέπει ότι το έχει χοντρύνει το παιχνίδι, λυπάμαι πάρα πολύ, αλλά -εγώ τουλάχιστον- αυτό, φάρσα δεν το λέω. Και ναι, αλήθεια, αν είχαν πέσει οι γονείς μου θύματα μιας τέτοιας κακογουστότατης φάρσας, θα ήταν λόγος για να τρέξω κάποιον στο δικαστήριο. Με τις ψυχές των ανθρώπων δεν μου αρέσει το παιχνίδι, (ούτε και με τις ψυχές των ζώων) αλλά ειδικά με τους ηλικιωμένους είμαι πάρα πολύ ευαισθητοποιημένη, σε βαθμό υπερβολής κι ας με πουν λάθος.

    Υ.Γ Αλήθεια, το βίντεο με το "αστείο" του Σεφερλή το είδες;; Τα γέλια τα κοροϊδευτικά των συνεργατών του τα άκουσες;;; Ανατριχιαστική κατάσταση...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ξέχασα να συμπληρώσω -έτσι, για την ιστορία- ότι εγώ τον Σεφερλή τον συμπαθώ γενικώς και θεωρώ ότι διαθέτει -αν μη τι άλλο- το χάρισμα του ετοιμόλογου κωμικού, αλλά η "φάρσα" ήταν μαύρη σελίδα στην καριέρα του (την προσωπική μου άποψη εκφράζω πάντα). Τώρα θα μου πεις, ποιος θα το θυμάται ΚΑΙ αυτό μετά από μερικά 24ωρα;...

      Διαγραφή
    2. Επομένως, η διαφωνία μας δεν εντοπίζεται στο είδος της φάρσας και αν και κατά πόσο είναι ενοχλητική, αλλά στην ύπαρξη της φάρσας.
      Άρα δε χρειάζεται να διαφωνούμε επί του συγκεκριμένου.
      Απλώς δε σ'αρέσουν οι φάρσες!

      Και φυσικά όπως λέω και παραπάνω, δεν έχω πρόθεση να υπερασπιστώ τη συγκεκριμένη φάρσα, διότι η επιτυχία της εξαρτάται από τον τρόπο που θα τη χειριστεί ο φαρσέρ, αλλά την ιδέα γενικώς της φάρσας.
      Κοίτα όμως πώς τα φέρνει η ζωή!
      Προ καιρού... "φαγωνόμασταν" εδώ μέσα, επειδή έκραξα το Σεφερλή και το είδος "κωμωδίς" που εκπροσωπεί.
      Σήμερα "φαγωνόμαστε", με αφορμή την υπεράσπιση του Σεφερλή από μένα για το δικαίωμα στη φάρσα...

      Πάντως, εγώ τον θεωρώ σαχλό το Σεφερλή και επομένως και η φάρσα του κουβαλάει τη σάχλα του.
      (ετοιμόλογος είναι και με ατάκα, αλλά δεν παύει κατά τη γνώμη μου να είναι σαχλός)
      Αλλά, εφόσον συμφωνούσαμε για την ύπαρξη της φάρσας, θα συμφωνούσαμε ότι αυτή μπορεί να αφορά σε κάθε θέμα.

      Διαγραφή
    3. Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.

      Διαγραφή
  2. Μαζεστίξ (αντιγράφω από Πέτρα) ήρθα να διαφωνήσω κάθετα, όχι με τις απόψεις σου, αλλά με τη φάρσα γενικότερα. Αν και νομίζω ότι διαθέτω χιούμορ κι αυτοσαρκάζομαι βρήκα πολλές αυθαιρεσίες στα λόγια σου..

    Καταρχήν λίγα με το "αμερικανάκι" (είναι παρατσούκλι μου ...θα σφαχτούμε! :-ρ)

    Ποτέ δεν συμπάθησα τις φάρσες, λάτρεψα τη σάτιρα όμως και θεωρώ ότι μεταξύ τους δεν έχουν σχέση ( δεν θα πω καμία γιατί κι εγώ τη γνώμη μου λέω).
    Ο συγχωρεμένος ο Αριστοφάνης θα έφριττε αν ερχόταν για λίγο στο σημερινό τρόπο να εκμαιεύσουμε το γέλιο! (εντάξει κι εγώ υπόθεση κάνω )

    Παραδέχομαι εκείνον που θα προκαλέσει το γέλιο με έξυπνες ατάκες- όχι παίζοντας με τον πόνο ή τα συναισθήματα του άλλου.
    Το γεγονός ότι προκαλούν το γέλιο σε αυτόν που κάνει τη φάρσα ή σε αυτούς που την παρακολουθούν δεν την αγιάζει κατ'εμέ!
    Ποτέ δεν συμφώνησα με τις φάρσες Φερεντίνου , Μαλβίνας ( λίγες είχε κάνει και η συγχωρεμένη;) μαζί με τον Μπονάτσο.
    Η απόλυτη ξεφτίλα για τα νούμερα και την τηλεθέαση!
    Να ακούω λάιβ δηλαδή να γελοιοποιούν τη μάνα μου και τον πατέρα μου;;; Αφού άνετα θα μπορούσαν να είναι στη θέση τους! Θα γελούσες αν ήταν τα δικά σου αγαπημένα πρόσωπα;

    Δεν είναι θέμα ωριμότητας και αυτοσαρκασμού να δέχεσαι να παίζει ο άλλος γελοία εις βάρος σου!
    Έγραψες :"Εξ ορισμού η φάρσα είναι ένα χοντροκομμένο αστείο και στόχο έχει την πρόκληση γέλιου... "δι' ελέου και φόβου" του θύματος!"
    Μιλάς κι εσύ .... για θύμα! ;-)

    Όσο για τις διαπιστώσεις με τις φράσεις που επικρατούν και θίγουν κοινωνικές ομάδες αν εσύ ανήκες σε κάποια ομάδα και διαρκώς χλεύαζαν αυτή την ιδιαιτερότητα σου θα το σκεφτόσουν ίσως αλλιώς! Δεν είμαι υπέρ του κυνηγιού μαγισσών αλλά αν είχαμε Παιδεία θα μιλούσαμε μια άλλη γλώσσα! Δεν θα γελούσαμε εις βάρους θυμάτων!

    Που έκανες αυθαιρεσίες ; Σε πολλά σημεία... ακόμα και "λογικά θα γέλασε κι αυτός"! ( είσαι σίγουρος;) Αχ μη μου ζητάς να τα εντοπίσω όλα λίγο πολύ κατάλαβες πώς σκέφτομαι !

    Χαιρετώ ! :)))

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Διόρθωση .. αντί για αυθαιρεσίες ..αυθαίρετες ΥΠΟΘΕΣΕΙΣ! :)

      Διαγραφή
    2. εις βάρους ►εις βάρος ( εντάξει...και λίγα μου ξέφυγαν τούτη τη φορά!)

      Διαγραφή
    3. Εφόσον κι εσύ είσαι γενικώς κατά της φάρσας γενικότερα, επομένως δεν έχει νόημα να συζητήσουμε επί της συγκεκριμένης, αλλά γενικότερα σχετικά με το τί είναι η φάρσα.
      Θα πω εδώ ότι η σάτιρα είναι τοα νώτερο είδος κωμωδίας, κατά τη γνώμη μου, και απαιτεί και την υψηλότερη ποιότητα χιούμορ.
      Αλλά και η φάρσα, η πλάκα και ο χαβαλές μες στη ζωή είναι και αποτελεί κι αυτή ένα μέρος του κωμικού.
      Δεν μπορεί να γελάμε μόνο με τα "πολύ λεπτά αστεία", διότι αυτά είναι πιο σπάνια και θα έπρεπε να γελάμε μια φορά τη... βδομάδα!
      Και ο χαβαλές εχει τη σκοπιμότητά του για την καθηεμρινή μας ανακούφιση.

      όσο για τις αυθαίρετες υποθέσεις, θα σου απαντήσω ότιδ εν είναι αυθαίρετες επειδή θυμάμαι ότι στις εκπομπές αυτές, μετά τη φάρσα, πήγαινε το ίδιο το "θύμα" στην εκπομπή και σχολίαζε και γελούσε με τη φάρσα μαζί με τον παρουσιαστή.
      Δε θυμάμαι λεπτομερώς τι έγινε στις δύο περιπτώσεις που ανέφερα, αλλά ανε΄φερα την εικασία μου ότι θα γέλασαν, ενθυμούμενος ότι όλα τα "θύματα" φαρσών πήγαιναν μετά στην εκπομπή και γελούσαν.
      μιλαώ με εικασία και όχι με αποδείξεις διότι δεν έχω το χρόνο να κάτσω αυτή τη στιγμή να ψάξω τα βίντεο στο youtube.

      Επίσης, φυσικά και εχω γίνει και εγώ αντικείμενο σάτιρας ως κοινωνική ομάδα. Δεν είναι μόνο οι μειονότητες κοινωνικές ομάδες. Υπάρχουν και άλλα κοινωνικά χαρακτηριστικά τα οποία σατιρίζονται γενικώς και στα οποία αισθανόμαστε συχνά ότι "φωτογραφίζουν" κι εμάς.
      Όχι μόνο δεν παύω να το θεωρώ αστείο, αλλά μερικές φορές με "τσιγκλάει" κιόλας για να αλλαξω κάτι!

      Διαγραφή
  3. Δεν χρειαζόταν να γράψεις ολόκληρο σεντόνι για τις politically correct νεοταξίτικες λογικές... σε αυτά συμφωνεί ο κάθε μη καμένος ανθρώπινος εγκέφαλος. Όμως να στηρίζεις την επιχειρηματολογίας σου στο "Η φάρσα, το κωμικό εξ ορισμού ενοχλεί και προσβάλλει. Έτσι προκαλείται το γέλιο. Και φυσικά μπορεί να κάνει πλάκα με οτιδήποτε", αυτό πού το βρήκες γραμμένο;
    Η φάρσα και το κωμικό, ναι, μπορεί να ενοχλεί, ναι, μπορεί να προσβάλλει. Μέχρι εκεί όμως. ΔΕΝ μπορεί να παίζει με τον μεγαλύτερο πόνο ή με τον μεγαλύτερο φόβο του άλλου, όπως π.χ. είναι η έξωση από το σπίτι σου ή η ασθένεια ή και ο θάνατος ενός προσφιλούς σου προσώπου. Πιστεύω ότι το έχεις πάρει λάθος το ζήτημα, έστω και αν συμφωνώ για την υποκριτική ευαισθησία του συστήματος - για προφανείς λόγους - απέναντι σε διατυπώσεις για τους "γύφτους" τα "αμερικανάκια" κλπ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Το να γράφω σεντόνια για οτιδήποτε είναι το χούι μου.
      Θέλω κάθε φορά να πω τόσα πολλά που γράφω σεντόνια και αυτοπεριορίζομαι κιόλας για να μη γράψω τα διπλάσια!

      Σχετικά με το τι είναι η φάρσα και το κωμικό, δεν το είδα κάπου γραμμένο.
      Είναι τα χαρακτηριστικά του, όπως τα βλέπω εγώ.
      (και δεν έχει μεγάλη απόσταση κι απ' τους ορισμούς που έχουν δοθεί και απ' αλλού)
      Από κει πέρα το πού θα το σταματήσει ο καθένας το αστείο, αυτό εναπόκειται στην ποιότητά του.
      Δηλαδή, δε θα κάνεις φάρσα ότι παίρνεις τηλέφωνο απ' την τράπεζα για έξωση σε κάποιον που ΞΕΡΕΙΣ ότι αντιεμτωπίζει αυτό το πρόβλημα και επομένως δεν είναι φάρσα, αλλά κακοήθεια.
      Αλλά να πάρεις γενικώς κάποιον να κάνεις φάρσα ότι θα περάσει ο δρόμος απ'το σπίτι, δεν είναι και του θανατά!
      Τώρα, αν δεις ότι ο άλλος δεν το σηκώνει και πολύ, ε αυτό είναι ζήτημα ποιότητας ανθρώπου να το "κόψεις" όταν πρέπει.

      Διαγραφή
  4. Άκουσα κι εγώ ότι έγινε ντόρος. Προφανώς και αυτός ήταν ο στόχος, και μάλιστα στην πρεμιέρα μιας εκπομπής. Έτσι δεν είναι; Όταν αναλαμβάνει εκπομπή ένας αμιγώς κωμικός ηθοποιός, τι περιμένει και το κανάλι του και οι τηλεθεατές απ’ αυτόν; Να ακούει αυτές που λένε τα ζώδια και να παρακολουθεί ατάραχος αυτές που μαγειρεύουν;
    Ο Σεφερλής, το ξέρουμε όλοι, έχουμε - δεν έχουμε πάει σε παράσταση, πάντα κάνει πλάκα με θεατές. Χοντρούς, καραφλούς, ηλικιωμένες. Δεν είδα κάποιον από αυτούς που έφαγε την καζούρα να παρεξηγήθηκε.
    Δεν πολυκαταλαβαίνω αυτή την υπερευαισθησία ορισμένων (κάποιοι μπορεί να είναι και ψηφοφόροι της σαμαροκυβέρνησης). Δεν ενοχλούνται από την κατάντια του λαού και ενοχλούνται από τη σάτιρα;
    Βγήκαν και κάτι μυστήριοι της τιβί -που ως γνωστόν ολημερίς και ολονυκτίς επιτίθενται στην κυβέρνηση για το κακό που έχει κάνει στο λαό- να μας πουν ότι εξανίστανται και …να ζητήσει συγνώμη και …αυτό δεν είναι σάτιρα…
    Οι γνωστοί τηλεμαϊντανοί που γνωρίζουν και από σάτιρα.
    Σάτιρα με τη συναίνεση του σατιριζόμενου δεν υφίσταται.
    Αυτό που πουλάει επί χρόνια η Πάνια είναι τρισχειρότερο. Και όμως, κανείς δεν βγήκε να την μαζέψει. Φέρνει στην εκπομπή της την …αυλή των θαυμάτων (για να γελάει όλος ο κόσμος μαζί τους) αλλά δεν είδα να την κατακρίνει κάποιος από τους προαναφερθέντες τηλεμαϊντανούς.
    Θεωρώ ακραίο αυτό που έκανε ο Σεφερλής (ίσως και επικίνδυνο γιατί υπάρχουν και προβλήματα υγείας), αλλά για μένα απόλυτα αναμενόμενο. Θα προτιμούσα να μην επαναληφθεί, ή να ασχολείται με φάρσες σε επωνύμους. Όμως, καλώς ή κακώς, στη σάτιρα δεν υπάρχουν όρια.
    Ο Σεφερλής κλήθηκε να ανεβάσει τα ποσοστά τηλεθέασης και τις διαφημίσεις του καναλιού επειδή είναι αυτό ακριβώς που είναι. Και γι’ αυτό που είναι τον παρακολούθησαν όσοι τον παρακολούθησαν.
    Διαφορετικά θα καλούσαν εμένα.

    ΥΓ: Επειδή το έχω σίγουρο ότι θα μου την πέσουν οι δύο κυρίες από πάνω, άναψε τσιγάρο και άραξε να χαζέψεις μαλιοτράβηγμα…

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Εγώ πάντως δεν έχω διάθεση να στην πέσω. Ούτε με την Πάνια συμφωνώ. Δεν έτυχε να γράψει ο Μαζ για την Πάνια αλλά για το τρέχον θέμα της επικαιρότητας!
      Στη σάτιρα όντως δεν υπάρχει όριο ...αλλά εγώ ως σάτιρα πίστευα ότι έχει να κάνει με άλλα ( πχ με τους πωλιτικούς μας) κι όχι με αθώους ανυπεράσπιστους.

      Αναρωτιέμαι αν ο γέροντας είχε πάθει καρδιακή προβολή και είχε φύγει ( ακραίο αλλά όχι αδύνατο) τι ασκοί θα είχαν ανοίξει τότε .... :(

      Διαγραφή
    2. α και γαι το μαλλιοτράβηγμα Πέτρε μου ...:-ρ ( γλωσσίτσα!)

      Διαγραφή
    3. Επίσης Πέτρο μας, μα που ζεις αλήθεια και δεν ξέρεις ότι η Πάνια έκανε στροφή στην καριέρα της και φέτος η εκπομπή της έγινε του πχιοτικού;; Αν δεν ξέρεις τα βασικά, τι να λέμε τώρα! Όσο για το υ.γ σου...εγώ πάλι γιατί ήξερα ότι το μαλλιοτράβηγμα προϋποθέτει...μαλλί;;;;;;; Αχαχαχαχα! :)))) (αυτό κι αν είναι φάρσα!) Καλημερούδια μας παιδάκια! :))

      Διαγραφή
    4. Πέτρο, πρόσθεσες ένα στοιχείο που δεν το είχα σκεφτεί, αν και έγραψα -κλασικά- ολόκληρο σεντόνι.
      Ο κωμικός γενικά (και ο Σεφερλής βέβαια) στην παράστασή του βάζεισ το μάτι δυο τρεις θεατές και τους αλλάζει τα φώτα στην πλάκα με την κοιλιά του, τα αυτιά του, την φαλάκρα του, το ύψος του ή ότιδήποτε σχετικό.
      Προφανώς ασχοελίται με κάποιο απ' αυτά που θεωρούνται "ελαττώματα" και η πλάκα στηρίζεται σε αυτά.
      Το αν το κάνει πετυχημένα ή όχι αυτό εξαρτάται απ' το χιούμορ και το ήθος του κωμικού. Αλλά το αστείο, είτε πετυχημένο είτε αποτυχημένο, θα στηριχτεί στα "ελαττώματα".

      Και φυσικά η πραγματική προσβολή δεν είναι αυτή της φάρσας, εφόσον όλοι γνωρίζουμε ότι είναι φάρσα και δεν υποβιβάζεται η προσωπικότητα κάποιου,α φού όλοι γνωρίζουμε ότι είναι φάρσα.
      Η πραγματική προσβολή είναι αυτή της Πάνια (και παλαιότερα της Στεφανίδου κλπ), που εκμεταλλεύονται τον πόνο των ανθρώπων και δήθεν συμπονώντας τους, τούς εκθέτουν ανεπανόρθωτα και τους δημιουργούν πραγματικό πρόβλημα την επόμενη μέρα στη ζωή τους.
      Γιατί εκεί όλοι γνωρίζουν πως δεν είναι μια φάρσα.

      Το μαλλιοτράβηγμα προς το παρόν αναβάλλεται, διότι -δυστυχώς- δε βλέπω τις γυναίκες πρόθυμες!

      Διαγραφή
    5. Ωχ! Εγώ το ‘ξερα ότι θα πέσω στα δύσκολα. Οι προαναφερθείσες κυρίες (και δεν είναι οι μόνες) όταν τις πειράξεις βγάζουν νύχια.

      Διευκρινήσεις γιατί δεν αντέχω το ξύλο:

      Δεν θα δεχόμουν ούτε στον εαυτό μου, ούτε σε δικό μου άνθρωπο που ανήκει σε επικίνδυνη (από άποψη υγείας) ομάδα, να κάνει φάρσα ο οιοσδήποτε.
      Αν κάποιος το κάνει για την πλάκα του είναι σκέτος μαλάκας. Αν το κάνει για να ανεβάσει τα ποσοστά της εκπομπής του είναι σαθρός μαλάκας. Και μιλάμε πάντα για τη συγκεκριμένη φάρσα, όπου τα "θύματα" ήσαν ηλικιωμένοι.
      (Αν μη τι άλλο αποδείχτηκε ότι τα συγκεκριμένα γεροντάκια δεν παρακολουθούσαν Σεφερλή.)

      Αυτό που μου έκανε -και συνεχίζει να μου κάνει εντύπωση- δεν ήταν η αντίδραση του "απλού" κόσμου, ανθρώπων που είχαν και έχουν ευαισθησίες στα τηλεοπτικά σκουπίδια. Μου έκανε εντύπωση η αντίδραση "επωνύμων" της τιβί και άλλων εκπομπών που …έπεσαν από τα σύννεφα. Δεν έτυχε να έχουν παρακολουθήσει άλλη φορά τηλεφωνικές φάρσες; Και ο Αρναούτογλου έχει κάνει και ο Μουτσινάς.
      Θεωρώ ότι η "επίθεση" στον Σεφερλή από πρωϊνάδικα και μεσημεριανάδικα είναι φαρισαϊσμός και δεν έγινε για άλλο λόγο παρά μόνο για την τηλεθέασή του. Τα νούμερα που έκανε ο Σεφερλής, έστω και με αυτή την αστοχία, ούτε στο όνειρό τους.

      Αριστέα: Ανέφερα ότι θα ήθελα να μη ξανακάνει φάρσα, ή να κάνει μόνο σε επώνυμους. Άρα συμφωνούμε.

      Ξανθιά μου εσύ: Δεν θέλω σπόντες γιατί θα σφαχτούμε.

      Μαζεστίξ: Βάλε κι άλλα παρόμοια και να δεις πόσοι θα τσιμπήσουμε.

      Διαγραφή
    6. Μην απορείς!
      Εξάλλου έχεις κάνει τη (σωστή) διάγνωση: είμαι προβοκάτορας και προκαλώ χαώδεις συζητήσεις!

      Διαγραφή
    7. Γαλάτη, είναι χρήσιμες αυτές οι χαώδεις συζητήσεις που προκαλείς, ώστε έτσι καλά προπονημένοι θα μπορούμε ν' αντεπεξέλθουμε στο χάος που μας περιβάλλει... Άντε, πάλι κοινωνικό έργο προσφέρεις!

      Πετρή, άσε την ξανθιά ήσυχη! Μια χαρά πλάκα σου έκανε! Μας αρέσουν οι πλάκες δεν είπαμε; Έτσι είπες παραπάνω... Ε;

      Ένα αστείο που μου ήρθε με αφορμή αυτό που λες παραπάνω Μαζεστίξ για τα πειράγματα που γίνονται με βάση κάποια επαγγέλματα και όχι μόνο απέναντι σε κάποιες πιο ευαίσθητες κοινωνικές ομάδες.
      "Σε μια πολυκατοικία με κόκκινο φωτάκι υπάρχουν τρεις όροφοι με γυναίκες από διαφορετικές ειδικότητες, οι οποίες στην προκειμένη περίπτωση ασκούν το πανάρχαιο επάγγελμα-"λειτούργημα". Στον πρώτο όροφο είναι οι κομμώτριες, στο δεύτερο οι γιατροί και στον τρίτο οι δασκάλες. σε ποιο όροφο θα περάσουν καλύτερα και πιο οικονομικά οι πελάτες μόνο για τον σκοπό που έχουν πάει εκεί;"

      Ποια ομάδα λέτε να επέλεξαν και γιατί;

      (Είναι από ανέκδοτο και το γράφω όπως περίπου το θυμάμαι.
      Μπορεί και να το έχετε ακούσει.)

      Διαγραφή
    8. Το ανέκδοτο δεν το γνωρίζω και θέλω να το ακούσω.
      Πάντως και μόνο το ό,τι υπάρχουν …ειδικότητες (!) το κάνει ενδιαφέρον.

      Διαγραφή
    9. Δεν μαντέψατε όμως... Θα είχε πλάκα να βλέπαμε τι θα λέγατε.
      Είναι λίγο σαχλό, αλλά βασίζεται και σε λίγη αλήθεια.

      Φυσικά θα επέλεγαν τις δασκάλες, αφού συνηθίζουν να λένε:

      "Το καταλάβατε; Αν δεν το καταλάβατε, πάμε άλλη μία..."

      (Δυο φορές και χωρίς επιπλέον χρέωση! Κατά το δύο σε ένα και συμφέρει! Ούτε σαμπουάν να ήτανε...)

      Γελάσατε; (Καρέζη)
      Αυτά τα ολίγα και χωρίς χρέωση, χεχε!

      Διαγραφή
  5. Λοιπόν, λοιπόν... Είμαι υπέρ της φάρσας και των αστείων, ακόμη και αν αυτά είναι τραβηγμένα. Όμως υπάρχουν κάποια όρια. Για εμένα τα όρια αυτά είναι (χοντρικά):
    1) Τα μην έχει να κάνει με θέματα υγείας προσώπου (δεν προσφέρει σε καμία περίπτωση γέλιο κάτι τέτοιο και δε μπορεί να θεωρείται φάρσα)
    2) Να μην έχει σκοπό να προσβάλει κακόβουλα τον άλλο
    3) Να μην παίζει με τον πόνο ευαίσθητων κοινωνικών ομάδων
    4) Να μη βασίζεται πάνω σε ρατσιστικά στερεότυπα.

    Ο Σεφερλής, του οποίου το χιούμορ δε μου αρέσει, επέμεινε να λέει στους ηλικιωμένους ότι θα χάσουν το σπίτι τους, ενώ ήταν φανερό ότι η "φάρσα" ήταν αποτυχημένη, αλλά εκείνος το χαβά του. Κατά τη γνώμη μου, έπαιζε με το πόνο δύο ηλικιωμένων ανθρώπων σε ένα καθόλου αστείο θέμα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Από τους κανόνες που θέτεις, θα συμφωνήσω απολύτως με τους πρώτους δύο.
      Φυσικά και εξαιρούνται από το δικαίωμα της πλάκας τα σοβαρά προβλήματα υγείας ή η διάθεση συκοφαντίας του άλλου.
      Ως προς το 3 και στο 4, δε θα συμφωνήσω για τον εξής λόγο: το κωμικό βασίζεται στα στερεότυπα. Δηλαδή π.χ. μια κωμική σκηνή σε δημόσια υπηρεσία, εκ των πραγμάτων θα σατιρίζει τον στερεοτυπικό χαρακτήρα του γραφειοκράτη δημοσίου υπαλλήλου. Αυτό όμως δε θα πρέπει να επισείει την οργή του καλού δημοσίου υπαλλήλου, διότι η σάτιρα δεν ασχολείται με τον Χ ή με τον Ψ, αλλά με το στερεότυπο της τάδε κοινωνικής ομάδας.
      Ούτε βεβαια θα πρέπει σ'΄εκείνη την επρίπτωση οι δημ. υπ. να κάνουν μήνυση στον κωμικό, επειδή έκανε το αστείο του την ώρα που πολλοί δημ. υπ. κινδυνεύουν με απόλυση!
      Φαντάσου δηλαδή οιτ έτοιου είδους περιορισμοί τι φαύλο κύκλο ανοίγουν!
      Θα είναι μια μορφή λογορισίας.
      Το αν το αστείο είναι πετυχημένο ή όχι θα κριθεί.
      Αλλά, με δεδομένο ότι σήμερα όλες σχεδόν οι κοινωνικές ομάδες αντιμετωπίζουν μεγάλα προβλήματα και έχουν τον πόνο τους, δε θα πάψει η σάτιρα...

      Διαγραφή
  6. Λατρεύω τ' αστεία, τα πειράγματα και τις φάρσες. Είναι πηγή ζωντάνιας, εξυπνάδας και έκφρασης πραγμάτων που δεν μπορούν να ειπωθούν ίσως με άλλο τρόπο. Φυσικά και τρόπος για να αποφύγουμε την κατάθλιψη, μια και πράγματι κόσμος πεθαίνει από δαύτη... (συνάδελφος κατέρρευσε ψυχικά μόλις αυτές τις μέρες από τέτοια αιτία)
    Όμως θα διαφωνήσω μαζί σου, όπως κι άλλοι, με τις χοντροκομμένες φάρσες και τ' αστεία που γίνονται από επιπολαιότητα, ζήλια ή εκδίκηση! Θεωρώ πραγματικά επικίνδυνο να παίζεις με την υγεία των άλλων, πάντα μιλώντας για ηλικιωμένους ανθρώπους, γιατί στην όλη ιστορία υπάρχουν και λεπτές γραμμές, τις οποίες δεν επιτρέπεται να τις περνάμε.

    Να είσαι σίγουρος ότι μπορώ να καταλάβω απόλυτα και συμφωνώ για την τακτική του politically correct. Υπάρχουν κι εδώ λεπτά σημεία που εύκολα στη σημερινή εποχή, όπως έχουν εξελιχθεί τα πράγματα, μπορούν να παρερμηνευθούν ή να χρησιμοποιηθούν για την χειραγώγηση του κόσμου! Δεν είναι καθόλου αστείο!

    Το χιούμορ, τ' αστεία και οι φάρσες ακόμα είναι ελευθερία πνεύματος, λόγου και δράσης και δεν θέλω ειλικρινά να λείψουν από τη ζωή μας, γιατί θα μαραζώσουμε μια και καλή! Συνηθίζω να κάνω τα παραπάνω στην καθημερινότητά μου, όπου χαίρομαι κι εγώ και οι άλλοι. Πρώτα αυτοσαρκαζόμαστε όμως κι έπειτα τολμάμε να κάνουμε πλάκα σε κάποιον άλλο, λαμβάνοντας υπόψη αν είναι σε θέση να την σηκώσει. Σε άλλη περίπτωση θεωρώ ότι βγάζουμε δικά μας απωθημένα και ανασφάλειες.

    Όσο για το αν το αστείο ταιριάζει παντού, ναι θα έλεγα ότι ταιριάζει, αρκεί ο αποδέκτης να το αντέχει. Ακόμα και στις πιο οδυνηρές στιγμές το έχω χρησιμοποιήσει και το έχω δεχτεί, αφού ελαφραίνει τον πόνο και μας θυμίζει ότι η ζωή είναι πολύ μικρή και "άδικη" πολλές φορές, για να την παίρνουμε διαρκώς στα σοβαρά!

    υ.γ.
    Πρόταση, κι ας πέσει χάμω!
    Τι λες για μια ανάρτηση που θα καταθέσουν οι φίλοι τις χειρότερες ή πιο πετυχημένες φάρσες που τους έχουν ή τα πιο έξυπνα αστεία που τους έκαναν;
    Εσύ δεν έχεις να γράψεις πολλά, μόνο τα δικά σου, αφού οι άλλοι θα γράψουν. Θα έχει ενδιαφέρον πιστεύω, για να δούμε και το πως αντέδρασαν όλοι.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αμάν με τα λάθη μου σήμερα!
      "φάρσες που τους έχουν τύχει"

      Διαγραφή
    2. Ανέκαθεν το αστείο μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για χίλιους-δυο σκοπούς.
      Για να αναφερθου΄με και πάλι στο κλασικό παράδειγμα, ο Αριστοφάνης με τη σάτιρά του έκανε και λίγη πολιτική προπαγάνδα εναντίον των δημοκρατιών της Αθήνας, ενω΄τους ολιγαρχικούς απλώς τους.. χάιδευε.
      Πάντοτε θα υπάρχουν πολιτικές σκοπιμότητες πίσω απ' τα αστεία, διότι ο καθένας θα σατιρίσει αυτό που τον τσιγκλάει και αυτό που θέλει να γελοιοποιήσει.
      Έτσι και σε μια παρέα συνήθως τα αστεία πέφτουν πάνω -όχι σε αυτόν που τα σηκώνει, διότι τότε δεν έχει πια πλάκα- αλλά σ' αυτόν που αντιδρά με πιο αστείο τρόπο.
      Το αστείο, η πλάκα έχουν να κάνουν και με την αντίδραση του "θύματος".
      Γι' αυτό και όταν κάποιος γινόταν "στόχος" των φαρσέρ, η συμβουλή όλων ήταν "γέλα, για να το αποφύγεις. Όσο αντιδράς, τόσο περισσότερη πλάκα θα σου κάνουν".
      Αυτό είναι ανθρώπινο...
      Βέβαια, όπως είπαμε και παραπάνω, εξαιρούνται σοβαρα θέματα υγείας ως αντικείμενο πλάκας.
      Το να κάνεις μια άσχετη φάρσα σε άτομο με πρόβλημα υγείας, και όταν μάλιστα δεν το ξέρεις, δεν είναι και του θανατά.
      Εξάλλου δεν ξερω κανέναν ούτε έχω ακούσει ποτέ για κανέναν που να πέθανε από φάρσα.
      Όσο για την ιδέα σου, είναι δύσκολο αυτήν την εποχή. Άσε που εγώ τις είπα ήδη τις φάρσες.

      Διαγραφή
    3. Μην νοιάζεσαι για την ιδέα. Προτεραιότητα έχουν άλλα στην καθημερινότητά μας. Η δουλειά είναι μία από αυτές και μας απορροφά πολύ χρόνο. Άσε που οτιδήποτε κάνουμε στον ελάχιστο ελεύθερο χρόνο μας θα πρέπει να είναι για το κέφι μας και να απολαμβάνουμε την κάθε χαλαρή στιγμή. Ζήσε πρώτα απ' όλα, κι αν κάτι έχεις να μοιραστείς εδώ, τότε μπορούμε να το απολαμβάνουμε κι εμείς.

      Οι φάρσες που σου έκαναν πάντως ήταν σούπερ! Χοντρές αλλά άξιζαν τα «γαμοσταυρίδια» και το γέλιο! Πολύ θα ήθελα να έβλεπα τις σκηνές και στις δύο περιπτώσεις...
      (σε πατούσαν σε ευαίσθητο σημείο φυσικά, αλλά μάλλον ήξεραν σε ποιον τις έκαναν ;-) )

      Διαγραφή
    4. Ναι, πλάκα είχαν.
      Επερνούσαμε όμορφα...

      Διαγραφή
  7. Φίλε μου, η ανάρτησή σου ήταν τουλάχιστον ατυχής, όπως και η σύγκριση φράσεων -που απλώς δεν είναι πολιτικά ορθές- με την επικίνδυνη φάρσα του άξεστου Σεφερλή απέναντι σε δυο άρρωστα και φτωχά γεροντάκια.
    Την ίδια στιγμή που κάτι ηλίθιοι χαχανούληδες είχαν ξεραθεί στο γέλιο.

    Η οικονομική κατάσταση των πιο αδύναμων ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟ ΦΑΡΣΑΣ!
    Όσο για τις άλλες φάρσες που περιέγραψες, απορώ πώς δεν κατέληξαν σε τραγωδία.
    Όχι, Μαζεστίξ, δεν συμφωνώ καθόλου μαζί σου και κυρίως με τη θεωρητικοποίηση της ηλιθιότητας ενός γελοίου!
    (Όπως καταλαβαίνεις, βλέποντας το βιντεάκι στο ίντερνετ, έγινα έξω φρενών! Τώρα εσύ με έκανες παπόρι!)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Όπως είπα και παραπάνω, δεν ξέρω κανέναν που να πέθανε από φάρσα ούτε έχω ακούσει κάποιο περιστατικό.
      Δεν πεθαίνει απο τέτοια ο κόσμος.
      Ίσα-ίσα που μια τέτοιου είδους φάρσα μπορεί να τον βοηθήσει να το φιλοσοφήσει περισσότερο το πράγμα.

      Αν αρχίσουμε να εξαιρούμε έναν-έναν όσους έχουν αδυναμία στη σημερινή Ελλάδα, θα πρέπει να καταλήξουμε στην... κατάργηση της φάρσας!
      Σχεδόν σε οποιονδήποτε Έλληνα κι αν δοκιμάσεις να κάνεις φάρσα αυτή τη στιγμή, θα ισχύει το ίδιο.
      Αλλά δεν είναι σώφρον να σταματήσουμε τη φάρσα, λόγω προβλημάτων.
      ίσα ίσα που θα έλεγα πως τώρα, λόγω κατάστασης, έχουμε ακόμη μεγαλύτερη ανάγκη να γελάσουμε, και επρισσότερο με τα ίδια μας τα... χάλια!
      Και επαναλαμβάνω ότι η επιτυχία της φάρσας δεν σχετίζεται με το αντικείμενο της φάρσας, αλλά με τον τρόπο χειρισμού του "θύματος" και από το χιούμορ του φαρσέρ.

      Διαγραφή
  8. Καλημερα!
    Θα συμφωνησω με τη γενικη ιδεα του κειμενου, τι δηλαδη η λογοκρισια ειναι απικινδυνη, το χιουμορ απαραιτητο και οι φαρσες προϊον σατυρας.
    Ομως, απο τις φαρσες μικρων παιδιων η τις φαρσες αναμεσα σε φιλους μεχρι τις φαρσες τυπου Σεφερλη υπαρχει τεραστια διαφορα.
    Γιατι τα παιδια δρουν χωρις λογικη με βαση την παρορμηση κι εινα αδυνατον να περιμενει κανεις να σκεφτουν τι μπορει να προκαλεσει μια κακογουστη φαρσα. Οι δε φιλοι... ειναι φιλοι! Εχουν ανεση να πουν και να κανουν μεταξυ τους διαφορα και ξερουν ακριβως που να σταματησουν.
    Η συγκεκριμενη φαρσα ηταν ατυχης, καθως απευθυνθηκε σε μια ευαισθητη κοινωνικη ομαδα, ηλικωμενους, για ενα πολυ ευαισθητο θεμα με βαση την εποχη και γιατι απο οσο καταλαβα-ομολογω δεν μπηκα στον κοπο να το δω- ενω ηταν φανερο οτι οι ανθρωποι ειχαν πραγματικα συγχιστει δεν σταματησε εγκαιρως.
    Η φαρσα λοιπον, σαν μεσο αστεϊσμου, για μενα ειναι απολυτα αποδεκτη. Ομως η κακογουστη φαρσα θα πρεπει και να υποκειται σε κριτικη και να "λογοκρινεται"...
    Εμενα ομως αλλο με καιει... Επανερχομαι στο θεμα που συχνα πυκνα αναφερω, την ηλιθιοτητα και αμορφωσια του κοινου!
    Γιατι, περα απο το οτι δεν μου αρεσει προσωπικα ο Σεφερλης καθολου τον θεωρω κρυο εντελως, ειναι δικαιωμα του καθενα να τον βλεπει. Ειπες ομως "ανεβασε τη θεαματικοτητα". Αρα; Καποιοι, πολλοι μαλιστα, αρεσκονται να βλεπουν αυτες τις φαρσες και γουσταρουν να φτανουν στα ακρα τα πραγματα. Ε λοιπον μετα το γκρινιαζουν; Απο τη μια ζητανε αρτο και θεαματα και απο την αλλη κατακρινουν τον αρτο και τα θεαματα που ζητανε; Το ιδιο σιχυει και για την επαισχυντη εκπομπη της Πανια. Επαισχυντη, επαισχυντη, εσκιζε στις θεαματικοτητες!
    Ας αποφασισουμε λοιπον πρωτα τι στο καλο ψυχαγωγια θελουμε και μετα να αρχισουμε τους θρηνους και τοτς οδυρμους! Γιατι αν οι θεατες σε τετοιες τηλεπερσονες παταγαν το off δεν θα ζουσαν οι εκπομπες αυτες πανω απο μιση σεζον!
    Το πηγαιο χιουμο δεν εχει αναγκη ουτε απο χυδαιοτητες ουτε απο ακροτητες, ενεχει το σεβασμο ταυτοχρονα με τη σατιρα. Και οι φαρσες εκει θα πρεπει να κινουνται...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Οι δείκτες τηλεθέασης είναι ο Θεός της τηλεόρασης και η διαφημιστική πίτα ο Παράδεισός της.
      Επομένως όλα όσα γίνονται στο γυαλί, γίνονται για αυτήν την άτιμη την πίτα.
      Θεμιτά κι αθέμιτα.

      Έχεις δίκιο για το κουσούρι μας να βλέπουμε πρώτα καλά-καλά την κακογουστιά και στη συνέχεια την κατακρίνουμε από καθέδρας.
      Όπως το Big Brother, αν θυμάσαι, που κανείς τάχα δεν το βλεπε, αλλά η τηλεθέασή του έπιανε 70άρια και όλες οι παρέες την επόμενη μέρα μιλούσαν για τον Τσάκα και τον Πρόδρομο...
      Εποχές κι εκείνες!

      Διαγραφή
  9. Νομίζω ότι πρέπει να ξεχωρίσουμε λίγο τις έννοιες, γιατί μου φαίνεται ότι μπερδεύεσαι, Μαζεστίξ.
    Καταρχάς άλλο η σάτιρα κι άλλο η φάρσα. Η πρώτη γίνεται δημόσια και αφορά είτε δημόσια πρόσωπα (πρόσωπα δηλαδή που εκτίθενται έτσι κι αλλιώς στη δημόσια κριτική λόγω επαγγέλματος κι όσο πιο πολύ εκτίθενται τόσο πιο χοντρόπετσοι γίνονται στην κάθε είδους – αναμενόμενη και πολλές φορές και επιθυμητή για λόγους προβολής – σάτιρα) είτε κοινωνικά στερεότυπα και συμπεριφορές που δεν προσωποποιούνται ονομαστικά σε ένα άτομο (συνήθως οι κωμικοί δημιουργούν έναν ρόλο, έναν φανταστικό ήρωα που συγκεντρώνει πάνω του τα στερεότυπα που θέλουν να σατιρίσουν). Αυτή η σάτιρα είναι όχι μόνο επιθυμητή αλλά και απαραίτητη, αναδεικνύει τα στραβά μας, μας κάνει να γελάμε με τα ελαττώματά μας, ξορκίζει τους φόβους μας, βγάζει τα απωθημένα μας κλπ. κι έχει μια πραγματική βάση. Κι ασφαλώς εδώ δεν τίθεται θέμα politically correct. Δεν υπάρχει politically correct σάτιρα, δεν μπορεί να υπάρξει σάτιρα με λογοκρισία.
    Η φάρσα πάλι είναι η προσπάθεια να πείσεις κάποιον άλλο ότι ένα παντελώς ψευδές γεγονός το οποίο περιέχει ένα φόβο, μια απειλή για τον ίδιο ή για κάποιο προσφιλές του πρόσωπο είναι αληθινό με σκοπό να γελάσεις με τις αντιδράσεις του και στο τέλος να γελάσει κι αυτός. Με τη φάρσα λοιπόν θυματοποιείς πρόσκαιρα τον άλλο, γι’ αυτό και κρίσιμο στοιχείο της φάρσας είναι να ξέρεις πότε πρέπει να σταματήσεις. Οι φάρσες που έχεις υποστεί, Μαζεστίξ, είναι φάρσες που σου έκαναν φίλοι σου που ήξεραν τι ανέχεσαι και τι όχι και μέχρι που τους παίρνει. Οι φάρσες έχουν πλάκα όταν γίνονται μεταξύ γνωστών. Το να θέλει κάποιος να κάνεις φάρσες σε άγνωστούς του ανθρώπους είναι βίτσιο και κάτι τέτοιους στο χωριό μου τους φωνάζουμε τσογλάνια.
    Σε παίρνει λοιπόν μια ωραία πρωία ο χ Σεφερλής – που ούτε τον ξέρεις ούτε τον γουστάρεις – τηλέφωνο, την ώρα που εσύ κοιμάσαι, δουλεύεις, πονάς, είσαι χαρούμενος, είσαι με τη γκόμενα, είσαι σε μια οποιαδήποτε ψυχική ή σωματική κατάσταση που δεν ενδιαφέρει κανέναν, και σου λέει ότι ο πατέρας σου έπαθε σοβαρό τροχαίο και τον προλαβαίνεις, δεν τον προλαβαίνεις. Θα γελάσεις όταν μάθεις ότι είναι φάρσα ή θα τον γαμοσταυρίσεις; Και μη μου πεις ότι αυτό είναι άλλο! Δεν ξέρεις τι ταράκουλο μπορεί να έπαθαν οι παππούδες, που είναι έτσι κι αλλιώς πιο ευκολόπιστοι και πέφτουν πιο εύκολα θύματα απάτης, όταν τους είπε ότι χάνουν το σπίτι τους. Και το ότι δεν ξέρεις εσύ κανέναν που να πέθανε από φάρσα, δε το αποκλείει κιόλας. Δύσκολο είναι να πάθει ο άνθρωπος καμιά ανακοπή; Ή λίγες φορές έτυχε να υπάρχουν σοβαρότατες συνέπειες από μια απλή επιπολαιότητα;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Και στο σημείο αυτό θέλω να θίξω το θέμα της εισβολής στον ιδιωτικό χώρο του άλλου, έστω κι αν αυτό γίνεται από το τηλέφωνο. Προσωπικά δεν δέχομαι από κανέναν να με ενοχλεί έστω και τηλεφωνικώς χωρίς να με ξέρει, χωρίς να ξέρει σε τι φάση βρίσκομαι και να βγάζει τη φωνή μου «στον αέρα» και να παρουσιάζει τις αντιδράσεις μου σε τηλεοπτικό κανάλι χωρίς την έγκρισή μου. Και πολύ περισσότερο αν πρόκειται για τέτοια χοντροκομμένη φάρσα. Άσε μας κουκλίτσα μου!!! Με μένα θες να κάνεις νούμερα; Με ρώτησες; Ποιος σου έδωσε το δικαίωμα να διαταράσσεις την ησυχία μου, να τρως ανούσια τον χρόνο μου επειδή είσαι τηλεπερσόνα και θες να κάνεις το κομμάτι σου εις βάρος μου χωρίς τη συναίνεσή μου; Επειδή έτσι σου σηκώθηκε; Μήπως κάναμε μαζί φαντάροι και δεν το ξέρω; Να πας να κάνεις πλάκα στο αφεντικό σου, αν τολμάς!
    Λες για τις φάρσες του Φερεντίνου. Είσαι σίγουρος ότι οι φάρσες που παίχτηκαν στην τηλεόραση ήταν οι μοναδικές; Θέλω να πω ότι έστω και των υστέρων πρέπει να είχαν την έγκριση του «θύματος» για να παίξουν το επεισόδιο. Υποθέτω δηλαδή! Μπορεί και κάποιοι να μη συμφώνησαν και κάποια επεισόδια να μην παίχτηκαν ποτέ ή να παίχτηκαν μονταρισμένα.
    Επίσης, λέτε ο Ακυβέρνητος κι εσύ ότι ο Σεφερλής κάνει πλάκα και με τους θεατές του στις παραστάσεις και όλοι γελάνε. Μα φυσικά! Στην περίπτωση αυτή δεν πρόκειται για φάρσα. Όσοι πηγαίνουν να δουν μια παράσταση του Σεφερλή ξέρουν ότι οι πλάκες αυτές είναι μέσα στο πρόγραμμα. Ειδικά όσοι κάθονται στις πρώτες θέσεις μπορεί και να τις επιδιώκουν. Όμως ούτε μια στιγμή ούτε ένας θεατής δε θα τον πάρει στα σοβαρά αν τον αποκαλέσει «μαλάκα, κερατά ή αδερφή», κανείς δε θα σκεφτεί ότι είναι αλήθεια γι’ αυτό και κανείς δεν παρεξηγείται. Κι ο Χάρρυ Κλυν το έκανε αυτό, κι ο Λαζόπουλος και πολλοί κωμικοί στο πλαίσιο της επαφής με το κοινό. Δεν παρουσιάζονται όμως σαν κάτι άλλο από αυτό που είναι. Καμιά σχέση λοιπόν οι πλάκες και τα πειράγματα προς τους θεατές στο θέατρο με τη συγκεκριμένη φάρσα. Μάλλον τα μπέρδεψε κι αυτός!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Απαντώ εδώ συνολικά.
      Δεν "μπέρδεψα" κατά λάθος σάτιρα και φάρσα.
      Διότι στην πραγματικότητα μιλώ για το δικαίωμα να αστειευόμαστε με το καθετί.
      Και αυτό ακουμπά και τη σάτιρα και τη φάρσα.

      Το βασικό που πρέπει να στηλιτεύσουμε είναι, πιστεύω, το κίνητρο της τηλεθέασης στο βωμό της οποίας οι κάθε λογής τηλεπερσόννες είναι έτοιμες να κάνουν το καθετί.
      Και όχι μόνο φάρσες. Εμένα μ' εκνευρίζει η παρουσια της κάμερας στις λαϊκές, στην κρεαταγορά και σε όλα αυτά τα μέρη που πάει ο ρεπόρτερ και -με σκοπό να λαϊκίσει- αρπάζει όποιον γεράκο πετύχει και τον ωθεί στην κλάψα και στην αυτοταπείνωση.
      Και εκεί δεν κάνει κανείς πλάκα. Εκεί δε θα αναιρεθεί ό,τι ειπώθηκε μετά την αποκάλυψη ότι "είναι φάρσα".
      Εκεί η ταπείνωση του πολίτη δεν αίρεται.
      Και δεν είναι πάντα επιλογή του πολίτη το αν θα ταπεινωθεί.
      Οι ρεπόρτερ εκμαιεύουν τις απαντήσεις με τέτοιο τρόπο έτσι ώστε να επιτυγχάνεται αυτό.
      Χίλιες φορές οι φάρσες, παρά αυτό.

      Διαγραφή
  11. Θα συμπλήρωνα στον επίλογό σου, "Υπερασπίζομαι το δικαίωμα να κάνουμε αστεία με το καθετί... που δεν θα προσβάλουν ή δεν θα μειώσουν το "θύμα" που υφίσταται το αστείο μου".
    Έχω πει τη γνώμη μου για τον Σεφερλή. Μετά απ' αυτό που είδα, ακυρώθηκε. Το χτυποκάρδι της γιαγιάς που ωρυόταν απ' την αγωνία, έγινε θέαμα για ένα τσούρμο ψηλοτάκουνες ξανθιές που χαχανίζανε στις καρέκλες τους. Ο Σεφερλής έκανε το λάθος να γίνει εργαλείο του τηλεοπτικού απωχαυνωτηρίου, το οποίο ο ίδιος λοιδωρούσε στις παραστάσεις του. Ας μείνει λοιπόν με το κοινό του πρωινάδικου κι ας αφήσει τη σάτιρα και το θέατρο σε ικανότερα χέρια.
    Καλό βράδυ Μαζεστίξ. Ή, όπως λέει ένα πολύ καλό γκράφιτι: "Καληνύχτα Τεφάλ... Αυτός ο κόσμος δεν θα ξεκολλήσει ποτέ..."

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. χαχαχαχαχα
      Φοβερό!

      Το κλείσιμό σου με καθήλωσε!
      Έτσι δεν μπορώ να απαντήσω στα υπόλοιπα...

      (Είδες;Το αστείο είναι το πιο αφοπλιστικό επιχείρημα)

      Διαγραφή
  12. Μαζεστίξ, δες στα μέιλ. Έχω στείλει απάντηση σ' αυτό που με είχες ρωτήσει.
    Καθυστερημένα, αλλά ήρθε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή