Κυριακή, 24 Αυγούστου 2014

Αν προβαλλόταν σήμερα, θα αφοριζόταν ο... "πάτερ-Γκομένιος";


 
Έβλεπα πριν λίγο μια παλιά ταινία του Μουστάκα στην τηλεόραση.
Τον "πάτερ Γκομένιο". Χαλαρή, εύθυμη ταινιούλα. Τίποτα το ιδιαίτερο ποιοτικά, αλλά μια χαρά για να περάσεις ευχάριστα δυο ωρίτσες στον καναπέ σου.

Κι όμως αυτή η ταινία, αν έβγαινε στις αίθουσες σήμερα, θα συναντούσε μεγάλες αντιδράσεις.
Στην ταινία σατιρίζεται ανελέητα η Εκκλησία και ιδίως ο κλήρος.
Οι παπάδες κι οι καλόγεροι είναι γελοιογραφικά δοσμένοι και παρουσιάζονται είτε ως τελειωμένες αδερφές που παίρνονται μεταξύ τους και την πέφτουν στα αγοράκια είτε ως τύποι που ζουν στην απόλυτη χλιδή, μέσα σε όργια, γκόμενες και τσιφτετέλια και πάει λέγοντας.

Αυτή η ταινία προβλήθηκε το 1982.
Και αναρωτιέμαι: σήμερα θα είχε επιτραπεί η προβολή αυτής της ταινίας;
Ή έστω η ομαλή προβολή της, χωρίς σταυροφόρους εκδικητές και μαυροφορεμένες έξω απ' τις αίθουσες προβολής;

Αλλά αυτό το αρχικό ερώτημα είναι το εύκολο να απαντηθεί.
Το χειρότερο για μένα είναι πως, εκτός από τους "καμένους" που θα έκαναν το σαματά, και οι περισσότεροι κάτοικοι αυτής της χώρας -και το χειρότερο: πάρα πολλοί νέοι- θα σκανδαλίζονταν από κάτι τέτοιο και θα το θεωρούσαν από βλασφημία έως... εσχάτη προδοσία, που... "στοχεύει στην αποδόμηση του ελληνορθόδοξου ελληνισμού, προωθώντας μασονικά πρότυπα και αξίες!"
Ελάτε τώρα, το ξέρετε, έτσι θα γινόταν!
Η ταινία θα γινόταν βορά στα δηλητηριώδη μικρόφωνα του κίτρινου τύπου και οι πρωταγωνιστές θα καίγονταν σαν μάγισσες του Μεσαίωνα από τους ρασοφόρους εκδικητές των πάνελ και τις δημοσιογραφικές ορντινάτσες τους.

Ποιος Μουστάκας, εδώ που τα λέμε...
Ολόκληρος Αριστοφάνης να γεννιόταν σήμερα, δε θα έβλεπε έργα του να παίζονται...

Αν οι εμπειρίες μας έχουν την υποκειμενικότητα του ιδιαίτερου κοινωνικού μας περίγυρου, υπάρχουν τα ντοκουμέντα κάθε εποχής, τα οποία φανερώνουν και το κλίμα της.
Και οι ταινίες είναι ένας αρκετά αξιόπιστος μάρτυρας κάθε εποχής.
Τη δεκαετία του 50 π.χ. οι ταινίες που προβάλλονταν παρουσίαζαν είτε τη χαλαρότητα μιας ανερχόμενης μεταπολεμικής αστικής τάξης αι τους δικούς της προβληματισμούς (βλ. ταινίες Λογοθετίδη) είτε την κακομοιριά και τα αδιέξοδα των φτωχών στρωμάτων (Λατέρνα, Στέλλα κλπ).
Αντικατοπτρίζεται φυσικά μια πραγματική κατάσταση στην τότε κοινωνία.

Αντίστοιχα στη δεκαετία του '60 οι ταινίες περιλαμβάνουν τους "Θύμιους" που κατεβαίνουν κατά χιλιάδες στην πρωτεύουσα, τον Θανάση πολυτεχνίτη κι ερημοσπίτη, έρωτες που καταλήγουν με happy end και κοινωνική άνοδο (ο φτωχός τραγουδιστής παντρεύεται την πλούσια κόρη βιομηχάνου) αλλά και μια δυναμική αστική νεολαία εκστασιασμένη να βγάζει γλώσσα, να διεκδικεί το ρόλο της στην κοινωνία και με τον τσαμπουκά της να επιβάλλει το δικό της ρυθμό, το δικό της χορό και το δικαίωμά της να ερωτεύεται, να τα φτιάχνει και να τα χαλάει με όποιον γουστάρει και όποτε γουστάρει (βλ. μιούζικαλ Δαλιανίδη).
 
Η ελπίδα της κοινωνικής ανόδου καθρεφτίζεται στα πρόσωπα των πρωταγωνιστών, εκεί που ο έρωτας είναι το κεντρικό θέμα, δοσμένος όμως πάντα με χαμόγελο και αισιοδοξία.
Γι' αυτό και οι ταινίες αυτής της εποχής είναι οι πιο επιτυχημένες και τις απολαμβάνουμε ακόμη και σήμερα στην τηλεόραση.

Για να μη μακρηγορώ, θα δείτε αντίστοιχα και σε κάθε άλλη δεκαετία τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της μέσα από την τέχνη της.
Η δεκαετία του '80, στην οποία ανήκει η ταινία "πάτερ Γκομένιος" που προαναφέρθηκε, είναι μια δεκαετία που μια γενιά -αυτήν των νέων και των μέχρι πρότινος παραγκωνισμένων λόγω ανεπιθύμητων πολιτικών φρονημάτων- μπαίνει μπροστά και ρίχνει μια κλωτσιά στα πισινά της μέχρι τότε καθεστηκυίας γενιάς και την χτυπάει δίχως οίκτο με κάθε ευκαιρία.
Εξ ου και οι πολλές "βλάσφημες" ταινίες της εποχής.
Εξ ου και η ανάδειξη "βλάσφημων" όπως ο Χάρρυ Κλυνν, ο Λάκης Λαζόπουλος κι ο Τζίμης Πανούσης.


Η δική μας εποχή, όμως, είναι εξαιρετικά φοβική, συντηρητική, ευθυνόφοβη, απαισιόδοξη, αντιερωτική, γεροντική.
Μια εποχή πνευματικά ρηχή, δημιουργικά ισχνή και σεξουαλικά ανίκανη.
Μια εποχή που φοβάται την ελεύθερη σκέψη και γνώμη, την ελεύθερη κριτική, τη σάτιρα χωρίς όρια.
Μια εποχή που κλείνει το μάτι στις πιο μαύρες εποχές της ιστορίας.
Στο Μεσαίωνα δηλαδή.

Πώς να αντέξει η δική μας εποχή τη "βλάσφημη τέχνη";
Και δε μιλώ για τις ψευτοκουλτουριάρικες -συχνά αηδιαστικές αισθητικά- "προκλήσεις για την πρόκληση", αλλά γι' αυτή τη χαλαρή διάθεση κριτικής και σάτιρας επί παντός επιστητού.
Για την κριτική με χαμόγελο και με αισιοδοξία και οχι αυτήν τη στείρα αντιδρασομανία.
Στην εποχή μας επιβιώνουν κυρίς τα δύο άκρα. Απ' τη μια αυτοί που καίνε βιβλία κι απ' την άλλη αυτοί που δημιουργούν με την πρόκληση αυτοσκοπό.
Και η πρώτη ομάδα είναι σαφώς πολυπληθέστερη της δεύτερης.
Κι εγώ νιώθω στη μέση μεταξύ δύο... "συλλόγων καμένων εγκεφάλων".

 

Στην εποχή που πρωθυπουργός της χώρας είναι ο Σαμαράς και άνθρωποί του ο Μπαλτάκος, ο Άδωνις κι ο Βορίδης, και τρίτη πολιτική δύναμη είναι μια χούφτα πληρωμένοι δολοφόνοι, τι άλλο να περιμένεις;
Κι έτσι βλέπω το Μεσαίωνα να έρχεται καλπάζοντας, με ελληνόψυχα μακό και με τάχα αρχαιοελληνικά σύμβολα στα μπράτσα που η τηλεόραση τα σβήνει διά της μεθόδου του φωτομοντάζ (βλ. Star Channel), διότι ήταν καλοί μαθητές.
Ελπίζω να μην ήταν καλός μαθητής κι ο Χίτλερ δηλαδή, γιατί τότε την κάτσαμε...

Η σάτιρα στον 21ου αιώνα είναι ο Σεφερλής.
Διανοητική αυτοχειρία και επίπεδο κριτικής που φτάνει ως τη μίμηση της μπούκλας κάθε μεσημεριανίζουσας σταρλετίτσας.
Πλάκα έχει. ΟΚ.
Σάτιρα δεν είναι.
Δεν υπάρχει σήμερα σάτιρα.
Σάτιρα σημαίνει κριτική σκέψη, πολιτική συνείδηση και θράσος του αδύναμου απέναντι στο δυνατό.
Αγνοούνται.

36 σχόλια:

  1. Θυμάσαι - αν και θα ήσουνα πολύ μικρός - μια ταινία που είχε προβληθεί στην τηλεόραση και πήρε τηλέφωνο ο Καραμανλής ο πρεσβύτερος και κόπηκε; Δεν θυμάμαι ακριβώς πως λεγόταν, νομίζω πέφτουν οι σφαίρες σαν χαλάζι .... και κάτι άλλο, και ήταν μια τσόντα στην ουσία; Νομίζω κάπου στη δεκαετία του 80 είχε γίνει αυτό, ο Καραμανλής πρέπει να ήταν πρόεδρος δημοκρατίας.

    Αυτές οι ταινίες της δεκαετίας του 80 δεν μ' αρέσουν, ούτε η τοτινή τηλεόραση. Ρόδα τσάντα και κοπάνα και λοιπά. Ούτε τον Γκομένιο τον είδα για να ξέρω ακριβώς τι έλεγε η ταινία, αλλά και μόνο από τον τίτλο... Όμως συμφωνώ σε όσα λες για τη σάτυρα, τους κορυφαίους Κλινν και Πανούση που το να βάζουμε δίπλα το Σεφερλή είναι... ιεροσυλία! Και δεν ξέρω τι στο καλό είναι αυτή η φήμη που κυκλοφορεί οτι ο Γεωργουσόπουλος είπε για το Σεφερλή οτι είναι Αριστοφανικός! Εκτός κι αν έχει ξεκουτιάνει και ο Γεωργουσόπουλος.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δεν το πρόλαβα αυτό το περιστατικό που αναφέρεις, αλλά ούτε και το έχω ακούσει ποτέ.
      Αλλά βέβαια το πιστεύω πως συνέβη, λαμβάνοντας υπόψη και όσα γνωρίζω για τις περιόδους εκείνες.
      Η λογοκρισία στη χώρα μας έχει πολλή ιστορία.
      Και ενίοτε κωμική, ιδίως κατά την περίοδο της Χούντας, όταν περνούσαν από λογοκρισία και τα... πεντάγραμμα!
      Με χαρακτηριστικό το σκηνικό όπου κάποιος μουσικός για πλάκα έστειλε το πεντάγραμμο του εθνιού ύμνου...

      Κοίτα, η συγκεκριμένη ταινία ψιλοχαζομαρούλα είναι.
      Δε χάνεις και τίποτα ιδιαίτερο, αν δεν είσαι φίλη του είδους...

      Διαγραφή
    2. Α ναι, να προσθέσω ότι δεν είναι φήμη.
      Ισχύει ότι ο Γεωργουσόπουλος έχει εκφραστεί επανειλημμένα με θαυμασμό για το Σεφερλή.

      Διαγραφή
  2. Να γίνω λίγο αιρετική και να υπερασπιστώ τον Σεφερλή και κάθε Σεφερλή που κάνει τη δουλειά του έντιμα και υπηρετεί με συνέπεια τις επιλογές του; Δεν μ' αρέσουν οι ετικέτες και δεν ξέρω γιατί -ζόρι στανιό- πρέπει να τον κατατάξουμε κάπου. Δεν θαυμάζω κατ' ανάγκη το ποιοτικό, αν δεν είναι και αυθεντικό. Κι όσο κι αν κουράζουν οι πολύωρες παραστάσεις του, με το γνωστό και προβλεπόμενο χιούμορ του, ωστόσο του αναγνωρίζω πως κοπιάζει επί σκηνής, δίνει και δίνεται και στο τέλος υπογράφει αυτόγραφα στη μαρίδα που σχηματίζει ουρές στο καμαρίνι του. Μπορεί να μην είναι αριστοφανικός, αλλά είναι αυθεντικός.
    Επειδή ανέφερες την Λατέρνα, θεωρώ πως η πένα του Σακελλάριου, ήταν πολύ μπροστά απ' την εποχή του και οι ταινίες που έγραψε θα είναι πάντα επίκαιρες και θα βλέπονται πολλά χρόνια μετά. Δεν μου βγάζουν κακομοιριά, αντίθετα έχουν καυστικό χιούμορ και εξαιρετικές ατάκες. Είμαι πολύ χαρούμενη που τα παιδιά μου μεγάλωσαν με τις ταινίες αυτές και συχνά χρησιμοποιούμε ατάκες απ' τα έργα του.
    Δεν είμαι σίγουρη αν υπάρχουν σύγχρονοι συγγραφείς που μπορούν να γράφουν ηθογραφίες και όχι απλά σενάρια. Θα το δείξει το μέλλον.
    Την καλησπέρα μου Μαζεστίξ! Τον Μουστάκα τον χάρηκα κι εγώ απόψε. Παρωχυμένος μεν, αγαπητός δε...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Γαμώτο, η Σεφερλειάδα κανονικά είναι για ξεχωριστή ανάρτηση!
      Τελοσπάντων, ας προσπαθήσω να συμπυκνώσω τις εντυπώσεις μου.

      Δεν αμφιβάλλω για την καλλιτεχνική τιμιότητα και την εργατικότητα του Σεφερλή.
      Κι όπως γράφω καισ το κείμενο, κι εγώ θεωρώ πως έχει πλάκα.
      Αρκετές φορές έχω γελάσει- και μάλιστα θυμάμαι κάποια φορά που είχαμε γελάσει πολύ (καθίσαμε παρέα και τον βλέπαμε στην τηλεόραση)
      Και καμιά φορά τον χαζεύω, άμα τον πετύχω (να πληρώσω για να δω Σεφερλή δεν υπάρχει περίπτωση...)

      Αυτό που στηλιτεύω είναι ότι ο μοναδικός που αυτή τη στιγμή ασχολείται με τη σάτιρα είναι ο Σεφερλής.
      Και αυτό μπορεί να είναι τιμητικό για τον ίδιο, αλλά είναι απογοητευτικό για τη σάτιρα.
      Γιατί η σάτιρα χρειάζεται "πέννα-ξυράφι", που ξεπετσιάζει με χιούμορ ό,τι μοιάζει παράδοξο γύρω μας και κυρίως την εξουσία.
      Ο Σεφερλής καταβάλλει προσπάθειες (δεν είναι θέμα ταμπέλας) για να αναδειχθεί σατιρικός, αλλά στην πραγματικότητα είναι ένας πολύ επιτυχημένος γελωτοποιός.
      Καλό κι αυτό. Χρήσιμο.
      Αλλά δεν είναι σάτιρα.
      Όταν η κοινωνική κριτική της επιθεώρησης αναλώνεται αποκλειστικά σε μιμήσεις του Ρουβά, του ΛΕΠΑ και της Άντζελας και δε διακωμωδείται καμία ιδιωτική ή δημόσια συμπεριφορά -κάτι που αναγκαστικά θα τσιγκλούσε το κοινό- τότε από μόνο του το θεατρικό δρώμενο μεταβάλλεται σε έναν επιτυχημένο μεν, χαβαλέ δε.
      Η σάτιρα, αν δεν ενοχλεί, δεν είναι σάτιρα.

      Όσο γιατ η Λατέρνα, κι εμένα μ' αρέσει.
      Και φυσικά λατρεύω τον Σακελλάριο αι σχεδόν ό,τι έχει γράψει.
      Τον όρο "κακομοιριά" δεν τον χρησιμοποίησα με αρνητική χροιά για το έργο, αλλά ως μια περιγραφή της πραγματικής κατάστασης του μεγαλύτερου μέρους της κοινωνίας.

      Σύγχρονοι συγγραφείς θα υπάρξουν μόνο αν και όταν υπάρξουν σύγχρονοι αναγνώστες.
      Οι συγγραφείς προκύπτουν από τους αναγνώστες.
      Απ' τη στιγμή που παρατήσαμε το βιβλίο, μας παράτησε κι αυτό.

      Όπως βλέπω... όλοι την ίδια δουλειά κάναμε το απόγευμα!

      Διαγραφή
  3. Έχεις κάνει μια ουσιαστική ανάλυση των δεκαετιών, αν και δεν μπορώ να δω αυτό που εκφράζει η εποχή μας στα λεγόμενά σου.
    Συμφωνώ στο ότι υπάρχει ρηχότητα πνευματική, φόβος και εσχατολογία, αλλά δεν μπορώ να πω με σιγουριά ότι θα υπήρχαν αντιδράσεις αν γυριζόταν τώρα η ταινία. Ίσως και να υπήρχαν, γιατί τώρα ταρακουνηθήκαμε, γιατί την εποχή του '80 οι αντιδράσεις ήταν χλιαρές λόγω του ότι ο κόσμος περνούσε καλά, ήταν άνετος οικονομικά και έκανε την προσωπική του επανάσταση. Δεν τον απασχολούσε τότε το γενικότερο καλό και γι'αυτό ταινίες όπως η συγκεκριμένη δεν μπορούσε να τον αφυπνίσει.
    Προσωπική μου άποψη πάντα: βλέποντας μόνο μια σκηνή της ταινίας τον Μουστάκα παριστάνωντας τον στυλίτη, αηδίασα και έκλεισα την τηλεόραση.
    Είναι πραγματικά βλάσφημη ταινία, και οτιδήποτε βλάσφημο δεν μπορώ να το βάλω σε "" και να το δικαιολογήσω ή να απολογηθώ επειδή δεν μου αρέσει.
    Ακόμα και ένας που δεν πιστεύει, αν διαβάσει για τον βίο των στυλιτών τότε ίσως το υπερφυσικό και το θαυμαστό της ζωής τους, να του ξυπνήσει κάτι μέσα του, και αν όχι να πιστέψει, τότε να σεβαστεί.
    Συμφωνώ και επαυξάνω όσον αφορά τη σάτυρα.
    Όπως πολύ σωστά το τοποθέτησες, αγνοείται!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Επειδή η ανάλυση των δεκαετιών είναι θέμα ξεχωριστό, προσπάθησα να το αποφύγω και γι αυτό έγραψα μόνο για δύο δεκαετίες.
      Είχα γράψει και για τις υπόλοιπες, αλλά τα 'σβησα, γιατί ενιωσα πως ξεφεύγω απ' το θέμα...

      Όσο για την εποχή μας, είναι βεβαιο πως είναι πάντα πιο δύσκολο να αναλύσουμε αυτό που συμβαίνει τώρα.
      Σίγουρα σε μερικά χρόνια θα μπορούμε να την αποτιμήσουμε πιο ψύχραιμα και σφαιρικά, όπως κάνουμε τώρα για τα παλιότερα χρόνια

      Σχετικά με τη σκηνή του στυλίτη, έχω να σχολιάσω πως αυτού του είδους οι σκηνές δεν αποσκοπούν στην προσβολή αυτών που έζησαν πραγματικά ασκητικά, ακολουθώντας τα δικά τους ιδανικά (είτε συμφωνεί είτε διαφωνεί κανείς μ' αυτα), αλλά στην στηλίτευση και προσβολή εκείνων που φορούν τα ράσα για να ζουν μες στη χλιδή και να κερδοσκοπούν, εκμεταλλευόμενοι την πίστη των ανθρώπων.
      Θα έλεγα μάλιστα πως θα έπρεπε να είναι πιο θερμοί υποστηρικτές αυτού του είδους της σάτιρας οι πιο πιστοί εξ ημών, διότι σε τελική ανάλυση αυτός που πληγώνεται πιο πολύ από τα ανόσια ήθη και τον ανίερο βίο του υψηλόβαθμου ιερατείου είναι ο ίδιος ο πιστός.
      Και αυτός θεωρώ πως θα έπρεπε να είναι ο πρώτος που θα τα στηλίτευε όλα αυτά.

      Ακολουθώντας μ' αυτόν τον τρόπο, άλλωστε, και το παράδειγμα του ίδιου του Χριστού, ο οποίος πήρε το καδρόνι και τα έκανε λίμπα στο Ναό, κατηγορώντας φωναχτά και μπροστά σε όλους, αυτούς που είχαν μεταβάλει τον Οίκο του Πατέρα του σε Οίκο Εμπορίου.
      Το ότι αταφέρθηκε ενάντια στο Ιερατείο της εποχής του, δε σήμαινε ότι δε σεβόταν τους πολύ ευσεβείς ανθρώπους (προφήτες κλπ) που προσπαθούσαν να ζήσουν ενάρετα.
      (και ενδεχομένως αρκετοί απ' αυτούς να είχαν τον ίδιο τίτλο -π.χ. αρχιερέας)
      Τουναντίον, με αυτόν τον τρόπο έδειξε το σεβασμό του.
      Και νομίζω πως ο καλύτερος τρόπος για να δείξουμε το σεβασμό μας στους ευσεβείς στυλίτες που αναφέρεις κι εσύ, είναι να ξεφτιλίσουμε με κάθε τρόπο όλους αυτούς που, υποκρινόμενοι τους μοναχούς και τους ασκητές, κερδοσκοπούν στις πλάτες των πιστών.
      Όταν αγαπάμε ή σεβόμαστε κάτι, οφείλουμε και να πολεμάμε τα κακέκτυπά του.
      Όπως κι αν κάποιος σατιρίζει π.χ. τη δημοκρατία, τη βρώμα των λειτουργών της και τις στρεβλώσεις των θεσμών της, δε σημαίνει πως δε σέβεται τη δημοκρατία και όλους αυτούς που έπεσαν μαρτυρικά γι αυτήν, αλλά μάλλον πως αγωνιά ακόμη περισσότερο γι αυτήν και μάλλον γι αυτό το λόγο στηλιτεύει τα κακώς κείμενα, με την ελπίδα ίσως να διορθωθούν.

      Διαγραφή
    2. Καλέ μου Μαζεστιξ, μου αρέσει πολύ ο τρόπος που επιχειρηματολογείς και διατυπώνεις τις απόψεις σου. Έχω πολλά στο μυαλό μου να σου πω αλλά καθ' ότι πολτοποιημένο σήμερα, δεν μπορώ να αναλύσω τις σκέψεις μου τόσο καλά όσο εσύ. Θα αρκεστώ μόνο σε μια παρατήρηση (σύμφωνα πάντα με τα δικά μου πιστεύω και αντίληψη), Σε ότι αφορά την ιεροσύνη, με το να διακομοδείς το ράσο, τον στηλίτη κ.ο.κ δεν "χτυπάς" τα κακώς κείμενα, αλλά σνομπάρεις, βλασφημείς, και γελοιοποιείς την Εκκλησία του Χριστού, και αν κάποιος αυτό το κάνει γιατί απλά δεν Τον πιστεύει καλώς το κάνει για τον εαυτό του, δεν είναι σωστό όμως να προσβάλλει τα πιστεύω πολλών συνανθρώπων του. Δυστυχώς στην τηλεόραση και ιδιαίτερα τα ΜΜΕ καταφέρονται συνεχώς κατά της ιεροσύνης προβάλωντας κάποιους που μπήκαν στον "κλήρο" για να ικανοποιήσυν την ματαιοδοξία τους, να καταχραστούν εξουσία και ύλη, ή ακόμα πιο πέρα, βαλτοί να σπιλώσουν με την ακόλαστη ζωή και ήθος το σώμα του Χριστού.
      Αυτό που ήθελα να πω με 2 λέξεις (λόγω πονοκέφαλου) και τελικά έγραψα τον πρόλογο έκθεσης είναι ότι: Σε οποιαδήποτε άλλη περίπτωση θεωρώ ότι το κακό πρέπει να το χτυπάς για να το εξαφανίσεις, στην Εκκλησία πρέπει να το θάβεις-πνίγεις, γιατί αν το διατυμπανίζεις αποκτά μεγαλύτερη δύναμη και τότε τα φωτεινά παραδείγματα φαίνονται ελάχιστα. Τα αγκάθια μεγαλώνουν και πνίγουν και τα καλά χόρτα, πρέπει να ξεριζωθούν με υπομονή από την αρχή.Αν βαλεις φωτιά να τα κάψεις θα κάψεις και το καλό χορτάρι μαζί.
      :-) Καλό ξημέρωμα φίλε μου!
      Φιλάκια

      Διαγραφή
    3. Θεωρώ πως το "θάψιμο" δε δίνει λύση στα προβλήματα.
      Ιστορικά ποτέ δεν εχει δοθεί λύση με το θάψιμο.
      Και νομίζω ότι και στην καθολική εκκλησία το συνεχές θάψιμο π.χ. των παιδεραστιών έφερε τη γιγάντωση του φαινομένου, έτσι ώστε αναγκαστικά κάποια στιγμή "σκάει" και τότε προκαλεί πάταγο.
      Αν το αντιμετωπιστεί στο φως και γρήγορα, τότε γρήγορα θα δοθούν οι λύσεις.
      Το αλό επιβιώνει μόνο στο φως.
      Όταν πέφτει σκοτάδι, τότε οι τυφλοπόντικες κάνουν τη δουλειά τους.
      Κι αν το φως προκαλέσει μια στιγμιαία τύφλωση, μετά από λίγο, μόλις συνηθίσει το μάτι τη λάμψη του, τότε θα μπορέι να διακρίνει πιο καθαρά την αλήθεια.
      Εξάλλου η μυστικοπάθεια πάντοτε μεγαλοποιεί φαινόμενα τα οποία μπορεί στην πραγματικότητα να έχουν μικρότερη έκταση, αλλά το μυστήριο λειτουγεί ως μεγεθυντικός φακός.
      Γι' αυτό προτείνω φως. Όλα πάνω στο τραπέζι.
      Το καλό δεν μπορέι και δεν πρέπει να φοβάται την αλήθεια.

      Διαγραφή
  4. Από εκεί, στης Αριστέας, σου έκανα μάθημα με τη μέθοδο της άμεσης διδασκαλίας..., εδώ ήρθα να μου κάνεις εσύ!

    Ταυτίζομαι με κάθε λέξη σου. Είναι σαν να μπήκαν οι σκέψεις μου σε αράδες... συμβαίνει πολλές φορές αυτό και χαίρομαι πολύ. Το λέω εξάλλου πάντα όταν γίνεται.
    Έχουμε συζητήσει ξανά ότι η εποχή θυμίζει Μεσαίωνα από πολλές πλευρές. Ο χώρος της εκπαίδευσης, της θρησκείας και ιδιαίτερα του πολιτισμού το μαρτυρούν ευθαρσώς.
    Τα έχεις πει όλα στο κείμενο και στα σχόλια, οπότε δεν έχω να πω κάτι παραπάνω. Δυνατά σημεία και με αντιπροσωπεύουν απόλυτα:
    "Η δική μας εποχή, όμως, είναι εξαιρετικά φοβική, συντηρητική, ευθυνόφοβη, απαισιόδοξη, αντιερωτική, γεροντική.
    Μια εποχή πνευματικά ρηχή, δημιουργικά ισχνή και σεξουαλικά ανίκανη.
    Μια εποχή που φοβάται την ελεύθερη σκέψη και γνώμη, την ελεύθερη κριτική, τη σάτιρα χωρίς όρια.
    Μια εποχή που κλείνει το μάτι στις πιο μαύρες εποχές της ιστορίας.
    Στο Μεσαίωνα δηλαδή."
    Και :
    "Δεν υπάρχει σήμερα σάτιρα.
    Σάτιρα σημαίνει κριτική σκέψη, πολιτική συνείδηση και θράσος του αδύναμου απέναντι στο δυνατό.
    Αγνοούνται."

    Στο μόνο που θα διαφωνήσω είναι ότι οι συγγραφείς δεν περιμένουν τους αναγνώστες, αλλά τους προκαλούν. Κάθε βιβλίο έχει τους αναγνώστες του. Για να μην υποτιμάμε τελείως τους σημερινούς αναγνώστες, θεωρώ ότι υπάρχει κοινό, το οποίο έχει την καλλιέργεια και περιμένει να διαβάσει κάτι διαφορετικό. Μπορεί να είναι μεγάλο σε πλήθος, όμως οι σπουδαίοι συγγραφείς σιγά σιγά αναγνωρίστηκαν και μην ξεχνάς κάποιοι πολεμήθηκαν άγρια αρχικά, γιατί χαλούσαν τη μαγιά των υπολοίπων και της κοινωνίας. Έφτασαν όμως να γίνουν γνωστοί ακόμα και σε παγκόσμιο επίπεδο.
    Το ζήτημα είναι να υπάρξουν συγγραφείς ή γενικότερα δημιουργοί που θα ταράξουν τα ύδατα. Να τολμήσουν. Μυαλά είμαι σίγουρη ότι υπάρχουν μέσα στη σαπίλα και την ανοησία!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Διόρθωση:
      να μην είναι μεγάλο σε πλήθος

      Διαγραφή
    2. Να διευκρινίσω εδώ ότι, λέγοντας πως δεν υπάρχουν αναγνώστες, δεν το εννοούσα ποιοτικά, αλλά ποσοτικά.
      Για να προκύψει κάπου άνθηση, πρέπει να υπάρχει "κίνηση" σ' αυτόν τον τομέα.
      Και φυσικά οι συγγραφείς, πριν γίνουν συγγραφείς, ήταν αναγνώστες.
      Αν το δεις ποσοστιαία, πάλι καλά να λέμε!

      Διαγραφή
    3. Επειδή έχουμε συζητήσει ξανά γι' αυτό το θέμα, δεν πιστεύεις ότι μπορεί κάποιος να δημιουργήσει κάτι πρωτοποριακό και να προσελκύσει το κοινό; Να δημιουργήσει ρεύμα, "κίνηση" ο ίδιος; Φυσικά θα ακολουθήσουν πολύ σύντομα κι άλλοι που θα μαϊμουδίσουν, γιατί το έχει αυτό η εποχή μας σε πολλούς τομείς.
      Φυσικά θα ακολουθήσουν πολύ σύντομα κι άλλοι που θα μαϊμουδίσουν, γιατί το έχει αυτό η εποχή μας σε πολλούς τομείς.
      Έχουμε ανάγκη από φρέσκιες ιδέες και αυθεντικές δημιουργίες σε όλους τους χώρους της τέχνης και ειδικά στη λογοτεχνία.

      Σχετικά με τη σάτιρα, μετά από όσα διάβασα σε όλα τα σχόλια, μου ήρθαν στον νου θεατρικές παραστάσεις - ακόμα και αρχαίων δημιουργών, στις οποίες εντάσσουν σατιρικά στοιχεία της σύγχρονης κατάστασης. Είναι λίγα κι εμφανίζονται δειλά σαν να υπάρχει φόβος. Κάποια απόα αυτά είναι πολύ πετυχημένα, είναι σάτιρα. Δεν επαρκούν όμως.

      Διαγραφή
    4. Συγνώμη αλλά πάνω στην αντιγραφή από το Word πέρασα μια πρόταση δυο φορές. Δεν έχω βρει ακόμη γιατί δεν μου περνά αμέσως το σχόλιο και θα πρέπει να το έχω σώσει κάπου, προκειμένου να το ξαναστείλω!
      Μήπως ξέρεις κάτι γι' αυτό;

      Διαγραφή
    5. Κατά τη γνω΄μη μου, ο ένας δεν μπορεί να δημιουργήσει κίνηση.
      Και λόγω ανυπαρξίας κίνησης, δε θα υπάρξει ούτε ο ένας.
      Κι όταν μιλάω για έναν, δε μιλώ απλώς για κάποιον καλό, αλλά για κάποιον αληθινά ξεχωριστό και σπουδαίο.
      Αυτοί συνήθως "γεννιούνται" μαζί με άλλους ισάξιούς τους.

      Για το άλλο δεν ξέρω

      Διαγραφή
    6. Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.

      Διαγραφή
    7. Έσβησα το προηγούμενο σχόλιο, γιατί μάλλον δεν είχε νόημα η ύπαρξή του. Δεν υπάρχει λόγος να σε πείσω για κάτι που είσαι σίγουρος.
      Απλά η μία είναι λίγο πιο αισιόδοξη ματιά και άλλη εντελώς απαισιόδοξη, ενώ και οι δυο ξεκινούν από την ίδια σχεδόν αφετηρία. Η επιθυμία για κάτι πραγματικά ουσιαστικό, καινούριο που να ανοίγει ορίζοντες.
      Είναι έτσι;

      Σχετικά με το άλλο και τα ηλεκτροφόρα καλώδια , που σου έγραφα (για να σε πειράξω φυσικά), ψάχνω να βρω περί τίνος πρόκειται και σπάω το κεφάλι μου... Άκρη δεν έχω βγάλει! Ήθελα να δω τι έχει κατεβάσει το μυαλό σου πάλι! Επίτηδες το κάνεις μωρέ;

      Διαγραφή
    8. Δες αυτό για την εποχή του φόβου, όπως είπες κι εσύ μια εποχή φοβική.
      Δεν λέει πολλά, αλλά γίνεται ακριβώς αυτή η διαπίστωση για το σήμερα.

      http://tvxs.gr/news/paideia/zygmunt-bauman-i-epoxi-mas-einai-ksana-mia-epoxi-fobon

      Διαγραφή
    9. Καλά τα λέει κι ο Μπάουμαν.
      Η εποχή μας κλείνει έναν κύκλο αιώνων προόδου και γυρίζει στη συσκότιση της συντήρησης.
      Αιτία της συντήρησης είναι ο φόβος για το άγνωστο.
      Το οποίο μετά, αφού χαρτογραφηθεί, γίνεται γνωστό και η συντήρηση επιθυμεί πλέον την παραμονή σ' αυτό το νυν γνωστό και πάλαι ποτέ άγνωστο, φοβούμενη πλέον το νέο άγνωστο που δημιουργείται και θα καταστεί στο μέλλον γνωστό με τη σειρά του.

      Διαγραφή
  5. Κοίτα σύμπτωση! Χθες βράδυ είχα πονόδοντο (δηλαδή ακόμα έχω, αλλά το αντιπαρέρχομαι) και για να διασκεδάσω τον πόνο μου έβλεπα Σεφερλή. Και σκεφτόμουν ακριβώς αυτό. Μπορεί να έχει πλάκα, μπορεί να έχει ταλέντο, αλλά αυτό που κάνει είναι απλώς πλάκα, εντελώς επιφανειακό, στοχεύει στο εύκολο γέλιο, χωρίς δεύτερες σκέψεις χωρίς να αφήνει τίποτα, όταν πέφτει η αυλαία. Δυο ώρες χαλάρωσης, όπου όλα τα προβλήματα τυλίγονται με ένα ροζ συννεφάκι ανεμελιάς, με χιούμορ ανεκδοτολογικού χαρακτήρα και με την αποθέωση της κατινιάς και του "Ελληνάρα".
    Και για να το συνδέσω με το θέμα σου, εγώ πιστεύω πως αν σήμερα γύριζε μια τέτοια ταινία ο Σεφερλής, θα γινόταν τεράστια εισπρακτική επιτυχία, θα υπερπροβάλλονταν από τα ΜΜΕ και δε θα κουνιόταν φύλλο. Γιατί ο Σεφερλής δεν ενοχλεί, είναι κομμάτι της κατεστημένης κουλτούρας και δε στοχεύει στην αφύπνιση του κόσμου αλλά στην εύκολη εκτόνωση και στο αποκοίμισμα. Ό,τι και να πει, ό,τι και να κάνει θεωρείται ακίνδυνο λοιπόν. Αν αντίθετα μια τέτοια ταινία τη γύριζε κάποιος καλλιτέχνης λιγότερο αναγνωρισμένος ίσως, προοδευτικών αντιλήψεων, που εκφράζεται κατά της κυρίαρχης κουλτούρας(δεν έχω στο νου μου κάποιο πρόχειρο παράδειγμα, αν σκεφτείς κανέναν πες μου), εκεί μπορεί να γινότανε χαμός. Αυτό που θέλω να πω είναι ότι πολλές φορές σημασία δεν έχει το αντικείμενο της σάτιρας αλλά το υποκείμενο αυτής. Ποιος είναι αυτός που λέει αυτά που λέει και που στοχεύει. Κι αυτό πιστεύω ισχύει διαχρονικά.
    Ούτε ο Μουστάκας ενοχλούσε με αυτές τις ταινίες. Στη δεκαετία του '80 η ελευθεριότητα της έκφρασης στις βιντεοταινίες με τη χρήση ύβρεων χωρίς ιδιαίτερη στόχευση ήταν της μόδας. Στα τέλη περίπου της ίδιας δεκαετίας όμως είχε γίνει μεγάλος χαμός με την ταινία "Ο Χριστός ξανασταυρώνεται", η προβολή της οποίας απαγορεύτηκε (δε θυμάμαι λεπτομέρειες, εξάλλου ήμουν μια μικρή παιδούλα!).
    Κι αν προβάλλουν ακόμη σήμερα τον "Πάτερ Γκομένιους", υπάρχει μια ταινία του Μουστάκα που δεν προβάλλεται πια και γενικά είναι μετρημένες στα δάχτυλα του ενός χεριού οι φορές που την έδειξε η τηλεόραση. Είναι το "Ένας νομοταγής πολίτης". Όποιος την έχει δει, καταλαβαίνει τι εννοώ.
    Δεν έγινε λοιπόν τώρα συντηρητική η κοινωνία μας. Πάντα ήτανε. Απλά επειδή αυτό που ζούμε σήμερα δημοκρατία δεν το λες, όποιος πάει να υψώσει μια διαφορετική φωνή, θα έχει και τις ανάλογες αντιδράσεις.
    Να σου διηγηθώ και ένα περιστατικό από το μακρινό 1983. Η Μελίνα είχε καθιερώσει τότε τον πολιτιστικό Αύγουστο κι οι καλλιτέχνες έπαιρναν τους λόγγους και τα βουνά για να ψυχαγωγήσουν τους άμαθους κατοίκους των χωριών. Στο χωριό μου θα προβαλλόταν το "Ρεμπέτικο" του Κ. Φέρρη. Γέροι, νέοι, παιδιά μαζευτήκαμε στο σχολείο όπου θα γινόταν η προβολή. Και η ταινία ξεκινάει με μια γυναίκα να γεννάει. Στα πρώτα πέντε λεπτά είχε γίνει χαμός! Κάποιοι θεώρησαν ότι δεν είναι θέαμα αυτό για παιδιά και γενικότερα ότι ήταν άσεμνο κι έτσι η προβολή διακόπηκε! (εγώ δεν είχα καταλάβει και πολλά, γιατί όπως προανέφερα ήμουν μια μικρή παιδούλα!)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Άλλη φορά, όταν έχεις πονόδοντο, σου προτείνω, αντί για Σεφερλή, να πιεις κάνα ουζάκι.
      Κι αν δεν πιάσει το γιατρικό, τουλάχισοτν θα κάνεις κεφάλι και θα ξεχαστείς!

      Ο Σεφερλής απέχει από τη σάτιρα, όσο απέχει ο χαβαλές από το χιούμορ.

      Η συντήρηση υπήρχε πάντα και έπαιζε το ρόλο της.
      Το πρόβλημα τώρα είναι πως αυτή τη στιγμή είναι ιδεολογικά κυρίαρχη.
      Έχει υφαρπάξει (με τη βοήθεια και των ΜΜΕ) αυτό που λέμε "ηθικό πλεονέκτημα".
      Και μάλιστα όχι τόσο η ήπια συντήρηση, αλλά η ακραία, η μισαλλόδοξη.
      Εγώ θυμάμαι μέχρι πριν ελάχιστα χρόνια τους δεξιούς να ντρέπονται να δηλώσουν την πολιτική τους ταυτότητα, να είναι ενοχικοί για όλο αυτό το πλέγμα συντήρησης των προηγούμενων δεκαετιών. Όλοι αυτοί δηλώνανε (και μερικοί εξ αυτών εξακολουθούν βέβαια να δηλώνουν) απολιτίκ.
      Επομένως και αυτοί οι ακραίοι θήλακες, όπου υπήρχαν αποτελούσαν κυρίως εξαιρέσεις, πλάι στον ελευθεριάζοντα κανόνα που ολοένα και άπλωνε την κυριαρχία του σητν κοινωνία μας.
      Φυσικά δε θα μπροούσε απ' τη μια μέρα στην άλλη να εξαφανίσει τα ακραία φαινόμενα, αλλά τα περιθωριοποίησε ηθικά και πολιτικά. Και αυτό νομίζω πως είναι το σημαντικότερο.

      Διαγραφή
    2. Το ότι η συντήρηση έχει "σηκώσει κεφάλι" και δεν έχει πια ενοχές είναι αλήθεια και είναι επόμενο, αφού τον τόνο τον δίνει η ίδια η κυβέρνηση με τις κατά καιρούς δηλώσεις ακόμη και του πρωθυπουργού. Σ' αυτό το πλαίσιο συμφωνούμε. Εξακολουθώ όμως να πιστεύω ότι αν ο Σεφερλής έκανε π.χ. έναν γκέι παπά κι έλεγε πέντε μαλακίες για "αδερφές" και τέτοια, κανείς από αυτούς δεν θα σοκαριζόταν αλλά θα γελούσαν, όπως γελάνε μ' ένα ανέκδοτο.
      Κι επειδή πολύ τον έχουμε πιάσει στο στόμα μας τον άνθρωπο, δεν είναι ότι μας έχει κάνει τίποτα, τη δουλειά του κάνει κι όλοι τον έχουμε δει κάποιες φορές για τον χαβαλέ. Απλά σατιρίζει φαινόμενα της σύγχρονης ελληνικής πραγματικότητας στην επιφανειακή, τηλεοπτική τους εκδοχή χωρίς να αναδεικνύει τις αιτίες τους κι από αυτή την άποψη τον θεωρώ συστημικό και αποδεκτό από την κυρίαρχη συντηρητική ιδεολογία.
      Και μια διόρθωση σ' αυτά που έγραψα χθες. Η ταινία που κόπηκε το 1988 ήταν "Ο τελευταίος πειρασμός" του Σκορτσέζε. Η προβολή της διακόπηκε με δικαστική απόφαση μετά από αγωγή θρησκευόμενων. (Κάτι δε μου κολλούσε και το έψαξα λίγο. Τελικά μπέρδεψα τα βιβλία του Καζαντζάκη.)

      Δε μου είπες, έχεις δει τον Νομοταγή Πολίτη; Ο καλύτερος κινηματογραφικός ρόλος του Μουστάκα!

      Καλημέρα!

      Διαγραφή
    3. Δεν αντιλέγω σ' αυτό που λες.
      Σίγουρα το πρόσωπο παίζει σημαντικό ρόλο στην πρόσληψη μιας ατάκας και στη συναόλουθη αντιμετώπισή του.
      Έτσι ι αλλιώς κάθε πρόσωπο δημιουργεί κάποιες "συνυποδηλώσεις" και έτσι ακόμα και μια γκριμάτσα του, μπορεί να "μιλάει".
      Δε χρειαζόταν π.χ. ο Βέγγος από ένα σημείο και μετά να πει αυτό που ήθελε να πει. Αρκούσε και μια γκριμάτσα του, για να καταλάβεις ολόκληρο αυτό που ήθελε να πει.

      Δε θυμάμαι ποια είναι αυτή η ταινία με το "νομοταγή πολίτη".
      θα το ελέγξω, για να δω μπας και απλώς δε μου λέει κάτι ο τίτλος.

      Διαγραφή
    4. Το τραγούδι όμως του Καλογιάννη που ακουγόταν στην ταινία σίγουρα το ξέρεις

      Άνοιξε το παράθυρο να μπει,
      δροσιά να μπει του Μάη
      Εμείς για αλλού κινησαμε για αλλού,
      κι αλλού η ζωή μας πάει...

      Διαγραφή
    5. Ε εντάξει, αυτό το ξέρω!
      Είπαμε... όχι κι έτσι!

      Διαγραφή
  6. Ως συνήθως (τώρα τελευταία) θα διαφωνήσω σε πολλά.

    Ο Σεφερλής δεν τρώει τον ζωτικό χώρο κανενός. Πουλάει αυτό που έχει και τον παρακολουθεί όποιος το θέλει. Αν αυτό που κάνει δεν είναι σάτιρα (αν και πιστεύω ότι αυτό είναι θέμα προσωπικής εκτίμησης και δεν τίθεται θέμα «ειδικών») ας εμφανιστεί άλλος να δώσει κάτι διαφορετικό και να τον «κλείσει».
    Είσαι σίγουρος αν έγραφε σήμερα ο Σακελάριος, θα υπήρχε κοινό να τον παρακολουθήσει; Είσαι σίγουρος αν ζούσε σήμερα ο Αριστοφάνης και έγραφε τα έργα του θα γέμιζε στάδια; Έχοντας πάντα ως δεδομένο την σημερινή ελληνική κοινωνία.
    Αυτό που κάνει ο Σεφερλής (και ο κάθε Σεφερλής) προσωπικά δεν το βλέπω ως προπαγάνδα ή προσπάθεια αποκοίμισης. Οι εφημερίδες και τα κανάλια κάνουν τρισχειρότερη.
    Ξέρεις πόσοι καλλιτέχνες (ο Θεός να τους κάνει) εμένα μου την σβουρίζουν; Απλά δεν τους βλέπω!

    Την δεκαετία του ’80 (όπου εγώ δεν ήμουν μικρός και θυμάμαι) υπήρχε μια γενικότερη τάση «απαξίωσης» ή «συκοφάντησης» δομών και θεσμών που μέχρι τότε δεν τις άγγιζε κανείς (εκκλησία, σχολείο, ενδοοικογενειακή βία, γυναικεία χειραφέτηση, ναρκωτικά κλπ).
    Ταινίες όπως «Ο Παπα-Σούζας», «Παπαδίστικη Κομπανία», «Μάντεψε τι κάνω τα βράδια», «Ρόδα, Τσάντα και Κοπάνα» κλπ που σήμερα θεωρούνται «κάλτ», τότε που πρωτοπροβλήθηκαν απλά γέμιζαν τους κινηματογράφους και ο κόσμος γέλαγε με αυτές τις ψιλομαλακίες. Γιατί μη μου πεις ότι το «χιούμορ» της βιντεοκασέτας του ’80 μπορεί να χαρακτηριστεί ιδιαίτερο ή αξιομνημόνευτο. Απλά εξέφραζε την εποχή του. Φτάνει να δεις τι φόραγε τότε ο κόσμος και αρκεί να βάλεις τα γέλια.

    Αν σήμερα προβαλλόταν «Ο άνθρωπος με το γαρύφαλλο» πιστεύεις ότι θα έκανε εκείνον τον τεράστιο πάταγο (αν έχει τύχει να ακούσεις) που έκανε τις πρώτες εβδομάδες της προβολής του. Πήγα μετά από ένα μήνα να την δω και η ουρά ήταν 2 τετράγωνα πιο κάτω! Σήμερα δεν θα γέμιζε την αίθουσα και δεν θα άντεχε μια εβδομάδα.

    Κάθε εποχή, κάθε δεκαετία αν θες, έχει τα δικά της χαρακτηριστικά. Ο καλλιτέχνης (όποιος θέλει βάζει εισαγωγικά στη λέξη) αν θέλει να πουλήσει ή να περάσει μηνύματα, οφείλει να πιάσει το σφυγμό της και να καταπιαστεί με θέματα που ενδιαφέρουν το κοινό. Φαντάζεσαι να έβγαινε εν έτει 2014 ο τεράστιος Χάρι Κλυνν και να έκανε μιμήσεις του Κ. Καραμανλή και του Α. Παπανδρέου; Θα γέλαγε κανείς; Οι περισσότεροι, από αυτούς που πηγαίνουν σινεμά, ούτε καν τους ξέρουν.

    Ο Πανούσης έχει το κοινό του, ο Λαζόπουλος (που προσωπικά δεν συμπαθώ καθόλου, άσχετο) έχει το δικό του κοινό, κάποιοι γελάνε με αυτό που κάνει ο Ζουγανέλης…
    Αν κάτι δεν αξίζει, πάει για βρούβες.
    Αν παραμείνει, κάποιοι το θέλουν.
    (φαντάσου ότι υπάρχουν χιλιάδες παρακολουθούν την Πάνια!!!)

    ΥΓ: Κάποια από αυτές τις μέρες διαφήμιζε ότι θα προβληθούν «Τα Λαμόγια». Και αυτή επιθεώρηση του Σεφερλή είναι. Παρακολούθησε την αισχρή προπαγάνδα που κάνει ο Γιώργος Βασιλείου, μετέπειτα βουλευτής του κουρασμένου.
    Μπροστά σε αυτήν την αηδία, προτιμώ τις σαχλαμαρούλες του Σεφερλή για να περνάει η ώρα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μα βρε Πέτρο, δεν είπα εγώ σε καμία περίπτωση ότι ο Σεφερλής κάνει προπαγάνδα ή συμμετέχει σε κάποιο σχέδιο.... αποκοίμισης του λαού!
      Το μόνο που είπα είναι ότι η σύγκριση ανάμεσα στη σάτιρα προ 30ετίας (με Κλυνν, Λαζόπουλο και Πανούση στα καλύτερά τους) και στη σημερινή σάτιρα (Σεφερλής) είναι ενδεικτική της πτώσης του πνευματικού και αισθητικού επιπέδου της τέχνης και άρα και της κοινωνίας.
      Αυτό δε σημαίνει ότι όποιος παρακολουθεί Σεφερλή είναι χαζός. Όλοι τον χαζεύουμε για να περάσει η ώρα μας.
      Κι εγώ φυσικά.
      Δεν υπάρχει άλλη επιλογή και τον βλέπουμε.
      Αλλά το ότι η μοναδική επιλογή στη σάτιρα είναι ο Σεφερλής είναι κατά τη γνώμη μου γεγονός θλιβερό.
      Δεν κατακρίνω τον Σεφερλή γιατί κάνει αυτό που κάνει. όπως είπα και παραπάνω, πλάκα έχει. Χαβαλέ.
      Το επίπεδο της συγκεκριμένης τέχνης κράζω.

      Επίσης δεν εκθειάζω φυσικά το χιούμορ της πλειονότητας των ταινιών του 80.
      Αλλά μ' αρέσει ο χαβαλές αρκετών ταινιών της εποχής, όπως οι κλασικές 3-4 του Ψάλτη, μια Ρόδα, τσάντα και κοπάνα, κάποιες του Μουστάκα κλπ.
      Ο χαβαλές είναι ωραίος και απαραίτητος.
      Δεν μπροούμε να είμαστε συεχώς στη... βαθιά περίσκεψη!
      Αλλά για να ναι ωραίος ο χαβαλές, πρέπει να είναι συμπληρωματικός προς την -ας την πούμε- πιο σοβαρή σάτιρα.
      Ούτε σκέτη η περίσκεψη είναι υγιής κατάσταση, αλλά ούτε και ο χαβαλές.
      Ο συνδυασμός είναι το ζητούμενο. Πότε το ένα και πότε το άλλο.

      ΥΓ.: Τον έχω δει τον "άνθρωπο με το γαρύφαλλο". Καλή ταινία. Αν και τη θεωρώ λίγο υπερεκτιμημένη.

      Διαγραφή
  7. πωπω μελέτη που έπεσε! Κατάλαβες για να έχω στο νου πως θα μεγαλουργήσω στο ντεκουπάζ;
    Πάμε με δόσεις το διάβασμα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. οκ Διάβασα και συμφωνώ με πολλά αλλά όχι με όλα!
      Θα επανέλθω από το σπίτι!
      Αλόχα!

      Διαγραφή
    2. Μαζ έχουμε ίδιες απόψεις περί Σεφερλή, δεν τον αφορίζω, τη δουλειά του κάνει και την υπηρετεί όσο καλύτερα μπορεί, αλλά ειλικρινά δεν θα πήγαινα ποτέ να τον δω .
      Όσον αφορά την ανάρτηση ...δεν νομίζω ότι η εποχή μας είναι φοβική, συντηρητική, ευθυνόφοβη, απαισιόδοξη, γεροντική.... -αντιερωτική...μπορεί!
      Νομίζω ότι κάποιοι αρέσκονται να κάνουν ντόρο και φασαρίες. Γίνεται τόση προβολή μετά.... (βλέπε την "άρρωστη" Λουκά -αλήθεια; πού χάθηκε αυτή;... νομίζω ότι οι φασαρίες γίνονταν για την προβολή!

      Βασικά πάντα πίστευα ότι υπάρχει θέση για όλους. Δεν συνηθίζω να κρίνω τις επιλογές των άλλων. Αλλά τις ταινίες του 80 δεν τις θεωρώ προσωπικά καλτ, ούτε για να περάσει η ώρα δεν θα μπορούσα να τις δω! Ίσως γιατί μεγάλωσα με αυτές; Εγώ εξακολουθώ να γελώ με Λογοθετίδη, Αρώνη,Βασιλειάδου κλπ κλπ κλπ!
      Βασικά όταν σας διάβασα το μεσημέρι θα έγραφα πολλά . Αλλά τέτοια ώρα τέτοια λόγια!
      Πτώμα, χώμα, λιώμα...κουτραβαλώ και την κάμω!
      (ωραίο θέμα πάντως)

      Διαγραφή
    3. Αυτά τα "σχόλια σε δόσεις" είναι φοβερά!

      Εγώ το θέμα βάζω, από κει και πέρα τα σχόλια δικά σας!

      Η Λουκά, που λες, πριν 15-20 χρόνια που ήταν στα ντουζένια της, έγινε πασίγνωστη ως γραφική.
      Τι γίνεται όμως τώρα που αυτά που έλεγε η Λουκά και γελούσαμε, τα πιστεύουν (και μάλιστα με πολύ πάθος) τόσο πολλοί γύρω μας;
      Η Λουκά εξαφανίστηκε γιατί πλέον δεν είναι απόκοσμα και γραφικά αυτά που λέει, αλλά η άποψη ενός -τουλάχιστον- 20% της κοινωνίας μας.
      Η Λουκά πάει για αυτοδυναμία!
      Άστα κλαφ'τα...

      Εννοείται πως, παρότι μ' αρέσει να χαζεύω και ταινίες του '80, την πρωτοκαθεδρία την έχουν οι ταινίες του 60.
      Ιδίως Σακελλάριος και Δαλιανίδης.. δεν παίζονταν!

      Διαγραφή
  8. Ζούμε στην εποχή της εγωμανίας. Ο συντηρητισμός η μισαλλοδοξία και η συγκαμάρα καλλιεργούνται όταν έχουμε πολύ μεγάλη ιδέα για τον εαυτό μας. Ποιος θα τολμήσει να θίξει εμάς. Στο προσκήνιο δεν υπάρχουν οι αξίες, ούτε το εμείς, αλλά μονάχα οι προσωπικές φιλοδοξίες. Γι αυτό το λόγο η άρχουσα τάξη που ερωτεύεται παθολογικά και αυνανιστικά τον εαυτό της χρηματοδοτεί εγωκεντρικές ομάδες. Αργά αργά και καταχθόνια επί 2 δεκαετίες 90ς και 00ς κυκλοφορούσαν παλαβά βιβλία περί ομάδας Ε, ουράνιας καταγωγής από εξωγήινους και αθάνατου dna και άλλα πολλά τέτοια. Γίνε κι εσύ θεός έλεγαν τα βιβλίά, γίνε ένας ολύμπιος και δώστου να αποτρελαίνεται ο κόσμος. Βρε ποιος θα κάτσει να μοχθήσει για να καλλιεργηθεί, αφού μια μέρα θα ενεργοποιηθεί η ιχώρ και θα γίνουμε ημίθεοι καλέ! Θα φέγγουμε μέσα στο σκοτάδι και θα πετάμε φωτιά από το παλαμάρι μας. Μέχρι και ο Χριστός έγινε Έλληνας ξαφνικά και οι Ολύμπιοι θεοί αποκαλύφθηκε πως ήταν οι άγγελοι του Κυρίου και για αυτό οι Έλληνες μόνον οι Έλληνες ορθόδοξοι είναι οι εκλεκτοί του Θεού. Παράνοια, παράνοια, παράνοια. Τα λέω και γελάω κι όμως υπάρχουν άνθρωποι που τα πιστεύουν αυτά. Έχω φίλο που δούλευε στον εκδοτικό οίκο του Λιακό... (Δυνατά κι ελληνικά) και του έφτιαχνε τα γραφικά για τα χαζά τα βίντεό του. Ε λοιπόν, αυτός έβγαζε πράματα από το μυαλό του και τον έπαιρναν τηλ τηλεθεατές και κλαίγανε! Να σε καλά αγόρι μου του λέγανε κι αυτός μετά έτριβε τα χέρια του και έλεγε, αχαχαχα κορόιδα, βλάκες!

    Αντε συγχύστηκα πάλι, Ουφ.

    Αθάνατος ο ελληνικός κινηματογράφος όμως από κάθε άποψη. Κάθε ταινία και μια κοινωνιολογική μελέτη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ωχ κατάλαβα, είχες κι εσυ στον κύκλο σου αυτούς που ψάχνονταν εκείνο τον καιρό με την ομάδα "Ε".
      Σε καταλαβαίνω απόλυτα, διότι είχα κι εγώ πολλούς γύρω μου.
      Θυμάμαι κάποια που διάβαζε ανελλιπώς το "Τρίτο Μάτι".
      Άλλοι μιλούσαν για το... Αιγαίο που είναι σκαμμένο υποθαλάσσια και εκεί έχουμε το... "υπερόπλο"!
      Το τί αρλούμπα άκουγα, δε λέγεται!

      Το σημαντικό όμως ποιο είναι;
      Ότι εκείνη την εποχή, που τα κοινωνικά αδιέξοδα άρχισαν να διαφαίνονται, η ορθολογιστική αριστερά κοιμόταν τον ύπνο του δικαίου, αναπαυόμενη στις δάφνες της ηθικής δικαίωσης και της θεσμικής επιβολής του Πολυτεχνείου και της Εθνικής αντίστασης.
      Επειδή όμως οι νέοι πάντα εχουν την τάση να ψάχνονται και να προσπαθούν να βρουν αλήθειες πέρα απ' αυτές που παραδέχονται οι γονείς τους και το σύστημα, ψάχνοντας βρήκαν βιβλία μόνο τα λεγόμενα συνωμοσιολογικά της παλαβής ακροδεξιάς.
      Η αριστερά ακόμη γιόρταζε το πολυτεχνίο, όταν η ακροδεξιά ήδη ασχολούνταν με τα επερχόμενα προβλήματα του 21ου αιώνα: παγκοσμιοποίηση κλπ.
      Κι έτσι νίκησαν στο youtube, αφού "αντισυστημικά" φαίνονταν μόνο τα μπουρδολογήματα μιας χούφτας ακροδεξιών απατεώνων.

      Ο Λιακό και οι άλλοι (Βελό, Πλεύρης, Άδωνις κλπ) κάλυψαν ένα κενό.
      Και η ζωή απεχθάνεται τα κενά. αφού δεν το κάλυψαν οι μεν, τα κάλυψαν οι δε.

      Τώρα πια, ακόμη κι αν ο φίλος σου καθίσει και τα πει δημοσίως, οι "καμένοι εγκέφαλοι" δε θα πιστέψουν τίποτε απ' αυτά.
      Θα ανακαλύψουν πως ο φίλος σου είναι πράκτορας των... Εβραίων!

      Διαγραφή
    2. Πόσο δίκιο έχεις, μα πόσο δίκιο. Αν ήσουν στη Θεσσαλονίκη θα είχες πολλούς τέτοιους φίλους και θα είχες διαβάσει κι εσύ ένα από αυτά τα βιβλία γιατί όταν ψάχνεσαι διαβάζεις διάφορα. Στη σαλονικη είναι 2-3 εκδοτικοί οίκοι μιλημένοι που έχουν κατακλείσει τα στέκια της νεολαίας με βιβλιοπωλεία που προωθούν τις δικές τους εκδόσεις. Κι εκεί κάπου ανάμεσα στο μέταλ, τις μυθολογίες και τα βιβλία φαντασίας, μερικοί το ρίχνουν και στα πιο σκληρά, συνομοσιολογίες, μαγείες κλπ. Ένα αλλόκοτο κράμα μαυρομεταλλάδων, υπαρξιστών, νεοπλατωνιστών-μυστικιστών. Και φυσικά όλα τα καλά περιοδικά από εμάς ξεκίνησαν. Ο μίστερ Αρχέτυπο στα στέκια μου γυρνούσε. Να μην πω για τα σεμινάρια αυτοβελτίωσης και τη μύηση στο άνοιγμα της ανώτερης συνειδητότητας και των σχετικών. Μαγαζάκια τσαρλατανισμού παντού. Κι όπως είπες όλα αυτά ανθούσαν την ώρα που η αριστερά άκουγε manu chao και γλένταγε στα πάρκα διώχνοντας από κοντά της οποιοδήποτε δεν ταυτιζόταν απόλυτα με τα τσιτάτα της.

      Διαγραφή
    3. Χριστίνα, όχι μόνο στη Θεσσαλονίκη, αλλά έχει εισχωρήσει αυτή η χαζομάρα και σε άλλες περιοχές της Μακεδονίας!!!
      Υποψιαζόμουν ότι κάτι γίνεται από όσα έβλεπα την περίοδο των διακοπών, αλλά τώρα μου έγινε σαφές...
      Βοήθειά μας μπροστά στη μάστιγα της ανοησίας!!!
      Τι να πω;

      Διαγραφή
    4. Χριστίνα, σωστά τα λες.
      Ειδικά η παρατήρησή σου για μέταλ, μυθολογίες και βιβλία φαντασίας εξαιρετικά εύστοχη.
      Όλα αυτά κάπως συνδέονται μεταξύ τους. Εκ του αποτελέσματος, τουλάχιστον, έτσι φαίνεται.
      Να προσθέσω και τα ηλετρονικά παιχνίδια και ιδίως τα "παιχνίδια ρόλων" να γίνουμε κομπλέ;

      Διαγραφή