Τρίτη, 19 Αυγούστου 2014

Ιστορίες του καφενέ: Κόκκαλα έχει το καφέ

Ακολουθεί η συμμετοχή μου στις "Ιστορίες του καφενέ", που διοργανώνει η φίλη Αριστέα στο πάντα φιλόξενο blog της.
 

Ένα τέταρτο περιμέναμε να μας φέρει την παραγγελία.
"Έχει πολύ κόσμο, θα αργήσουν" είχε πει ο καφετζής, μα τον κόσμο αυτόν δεν τον βλέπαμε εμείς.
Μόνο εκείνος τον έβλεπε.
Ή τον ένιωθε. Ή τον θυμόταν. Ή τον ονειρευόταν. Ή τον φοβόταν.

Κι ενώ περιμέναμε τον καφέ να κάνει την εμφάνισή του πίσω από τον πανύψηλο πάγκο-φρούριο, όπου έκανε τα μαγικά του ο καφετζής, περιεργαζόμασταν το γύρω χώρο.

Σε όλα τα τραπέζια είχε έναν μικρό και βολικό καναπέ και γύρω γύρω άβολα σκαμπό.
Λες και ήθελε να διώχνει όσους θα κάθονταν στα σκαμπό.
Λες και τα τραπέζια ήταν φτιαγμένα μοναχά για δύο.
Τα τραπέζια του καφέ είναι όπως ο κόσμος.
Φτιαγμένα για δύο.
Μα συχνά πληρώνει μόνο ο ένας...

Αργούσε πολύ να 'ρθει ο καφές.
Χαριτολογώντας γυρίζω και λέω "κόκκαλα έχει αυτός ο καφές;"
Και αμέσως βλέπουμε τον καφετζή με τρομαγμένο ύφος να γυρίζει το πρόσωπό του προς το μέρος μας.
Ίσως μ' άκουσε και νευρίασε.
Φαινεται, πάντως, πως ετοιμαζόταν ο καφές.
Στο μεταξύ αναδυόταν ένα περίεργο άρωμα.
Ένα πολύ έντονο άρωμα.
Καπνός κι ατμός ξεπρόβαλε από τον πάγκο του καφετζή.
Καπνός κι ατμός με χρώματα. Πράσινο, κόκκινο, μωβ, κίτρινο...
Καπνός κι ατμός πλημμύριζε το καφέ... καταλάμβανε κάθε του σημείο!
Ο καπνός μας τύλιγε, καθώς τραβούσε την αναπνοή μας σαν Σειρήνα.
Κι εμείς, δίχως να μπορούμε να αντισταθούμε, παραδινόμαστε στις ορέξεις του.
Οι μαγευτικές αναθυμιάσεις του μάς ρίχνουν κάτω λιπόθυμους.
Χάνουμε τις αισθήσεις μας, κλείνουμε τα μάτια...

 

Και ξαναμπαίνουμε στο καφέ...

Αυτή τη φορά το καφέ έχει άλλο όνομα στην ταμπέλα: CAFE "ΣΤΟΙΧΕΙΩΜΕΝΟ".
Μπαίνουμε μέσα και όλες οι καρέκλες και τα τραπέζια είναι κοκκάλινα.
Ίσα που βρίσκουμε να κάτσουμε σε μια γωνία του καφέ.
Είναι γεμάτο κόσμο. Παντού ζευγάρια.
Έφηβοι, νέοι, μεσήλικες, γέροι...
Παντού ζευγάρια.
Και οι ματιές να συγκρούονται στον αέρα, να διασταυρώνουν τα ξίφη τους. Και να 'ναι άδειες.
Άδειες οι ματιές των ερωτευμένων, γιατί ξέρουν πως είναι χαρταετοί στο πιο ψηλό τους σημείο, που για να κρατηθούν εκεί έστω για λίγο χρειάζεται πολύς αγώνας και πως σίγουρα μετά από λίγο θα συντριβούν στη θλιβερή πραγματικότητα του εδάφους και θα τελειώσει η "καθαρά Δευτέρα" τους.
Αυτές οι ματιές της στιγμιαίας χαράς που δε γίνεται ποτέ αγαλλίαση υπό το βάρος της αυριανής επερχόμενης ήττας.
Αυτές οι ματιές κάποια στιγμή συναντήθηκαν όλες μαζί σαν ακτίνες του κύκλου με το κέντρο του.
Και ενώθηκαν όλες και γίναν μια ματιά, μια ιστορία, μια ζωή, μια Γη.

Κάθε ματιά έσερνε μαζί της έναν παράξενο, υπόκωφο ήχο, σαν εγκέλαδος που επελαύνει μα δεν έχει φτάσει ακόμη.
Και κάπου εκεί αρχίσαν να ουρλιάζουν τα σκυλιά γύρω απ' το καφέ.
Γάβγιζαν στους ανυποψίαστους περαστικούς την ιστορία κάθε ματιάς...
Τα σκυλιά, σαν άλλος Όμηρος, γάβγιζαν τις ιστορίες των θαμώνων του καφέ.
 

Εκείνη, λέει, η νεαρή μελαχρινή, με την ελιά στο πλάι του λαιμού της, που τη σκαλίζει με το στόμα του το παλληκάρι με τα μακριά μαλλιά, το 'σκασε απ' το σπίτι της και ήρθε εδώ για να συναντήσει τον καλό της.
Ο πατέρας της τής απαγόρευσε να βγαίνει μ' αυτόν, γιατί του φαινόταν αλήτης και φοβόταν μήπως την μπλέξει πουθενά.
Αυτή, για να παίρνει το χαρτζιλίκι της, του υποσχέθηκε τάχα πως δε θα τον ξαναδεί.
Αλλά, μόλις ο πατέρας της βγήκε απ' το σπίτι, βρήκε κι αυτή αμέσως την ευκαιρία να ξεπορτίσει με το νεαρό αγαπημένο της.
Προσδοκούσε κι αυτή να ζήσει τη στιγμή της ανόδου και την αιωνιότητα της πτώσης.
Με κάθε κόστος.
Ο νεαρός δήλωνε καλλιτέχνης, φωτογράφος, μα στην πραγματικότητα δεν ήταν παρά ένα παιδί που έψαχνε να βρει στη ζωή τα θαύματα της τέχνης.
Και, καθώς η ζωή δεν αντιγράφει την τέχνη, συνέχιζε να ψάχνει εις μάτην.
Η ιστορία του με την κοπέλα, με τον κίνδυνο να τους πιάσει ο πατέρας της και να τους τιμωρήσει φάνταζε στο μυαλό του κινηματογραφικό σενάριο.
Ό,τι χρειαζόταν για να γεμίσει χρώματα την άχρωμη πλήξη του.
Έτσι, βρεθήκανε στο απόμερο καφέ οι δυο τους.


Οι καφέδες τους δεν είχαν ακόμη ετοιμαστεί. Ο καφετζής εξαφανισμένος πίσω απ' τον πάγκο του, να ετοιμάζει τα μαγικά του.
Η κοπέλα έχει χυθεί στην αγκαλιά του νεαρού.
Με κλειστά τα μάτια, για να μη βλέπει τον πραγματικό κόσμο, για να ζήσει το όνειρο.
Ο νεαρός της φιλά αργά και βασανιστικά το λαιμό.
Τη φιλούσε στο λαιμό, για να μη βλέπουν αυτή τα μάτια του.
Τα μάτια του, που ήταν καρφωμένα στην κοκκάλινη πόρτα της εισόδου.
Είχε τόση λαχτάρα να ζήσει σαν τους ήρωες του σινεμά, ώστε δεν άντεξε και άφησε σημείωμα στον πατέρα της, όπου του ανέφερε πού θα βρίσκονταν με την κόρη του και τί είχαν σκοπό να κάνουν.
Περίμενε με φόβο και λαχτάρα τον πατέρα να μπει από την πόρτα.
Για ν' αρχίσει και γι' αυτόν η ζωή. Γιατί καμιά φορά η ζωή μπορεί ν' αρχίζει και με θάνατο.
Μόνο που δεν τον γνώριζε τον πατέρα της στην όψη κι έτσι, καθέναν που 'μπαινε, τον περιεργαζόταν καλά-καλά.
Δεν ήξερε και ο ίδιος αν ήθελε η ιστορία του να έχει χαρούμενο ή τραγικό τέλος.
Ήξερε ότι ήθελε να το ζήσει.

Ώσπου μπήκε κάποιος ψηλός, μεσόκοπος από την πόρτα.
Αυτός με μια γρήγορη ματιά περιεργάστηκε το χώρο και κατευθύνθηκε προς το μέρος του νεαρού.
Η καρδιά του μικρού κόντευε να σπάσει. Από τρόμο ή από λαχτάρα.
Ο ψηλός κύριος κοντοστέκεται μπροστά στο τραπέζι τους, αλλά τελικά το προσπερνά.
Και πάει και κάθεται σε μια γωνίτσα που ακόμη δεν ήτανε πιασμένη.
Ο νεαρός ανακουφίστηκε, αλλά συνέχισε με τρεμάμενα χέρια να χαϊδεύει τα μαλλιά της νεαρής αγαπημένης του.
Ο ψηλός κύριος δεν ήταν ο πατέρας της.
Ήταν κι αυτός, φαίνεται ένας απ' τους θαμώνες του καφέ "Στοιχειωμένο".


Κάθισε μόνος του και κρατούσε το βλέμμα του χαμηλά, σα να ντρεπόταν για κάτι.
Φάνηκε να ήθελε να κρυφτεί από όλους τους υπόλοιπους.
Φυσούσε και ξεφυσούσε, κοιτώντας μηχανικά το ρολόι του.
Και χάιδευε ρυθμικά το κοκκάλινο τραπέζι του καφέ, σιγομουρμουρίζοντας μια άγνωστη -μάλλον αυτοσχέδια- μελωδία.
Κουνούσε νευρικά τα πόδια του, σαν να κλωτσάει τον αέρα.
Έμοιαζε κυνηγημένος.
Και ξαφνικά αρχίζουν τα δάχτυλά του να κουνιούνται τρελά, σα να παίζουν ένα αλλέγκρο κομμάτι πάνω στο πιάνο-κοκκάλινο τραπέζι.
Ναι, αυτό είναι.
Μπήκε στο καφέ εκείνη που περίμενε.
Κι αυτή έρχεται με βιαστική κίνηση, σαν κυνηγημένη κι αυτή και κάθεται ντροπαλά στο πλάι του.
Δεν αγγίζονται, μόνο νευρικές κινήσεις γίνονται από τα σώματά τους.
Λες και θέλει να πει κάτι ο ένας στον άλλον και να μην το λέει.

Ο ψηλός κύριος, παρά την ηλικία του, ήταν ακόμη ελεύθερος. "Γεροντοπαλλήκαρο", που λένε.
Όχι από επιλογή. Απλώς δεν έτυχε. Ή μάλλον: απλώς δεν τόλμησε.
Δεν τόλμησε να ξεπεράσει τον Ρουββίκωνα της ντροπής και τώρα πια -μεσόκοπος- αποφάσισε επιτέλους να ζήσει.
Έτσι, ντροπαλά φέρνει το χέρι του πίσω από τη γυναίκα, για να την αγκαλιάσει, αλλά -έτσι άμαθος και ντροπαλός που 'ναι- δε τη σφίγγει, αλλά η παλάμη του αιωρείται στον αέρα, λες και περιμένει την πλάτη της να πέσει δήθεν τυχαία επάνω στην παλάμη του.
Εκείνη συνεχίζει να δείχνει νευρική και αμήχανη, με όλο της το σώμα σε ένταση.
Κοιτάζει γύρω της και επεξεργάζεται τα πρόσωπα.
Σα να ψάχνει για γνωστές φυσιογνωμίες.

 

Ήταν -βλέπετε- παντρεμένη από μικρή με έναν άντρα που δεν τον διάλεξε και πολύ η ίδια.
Ήταν ένας αρκετά μεγαλύτερός της, ο οποίος ήταν προϊστάμενος του πατέρα της και ερχόταν στο σπίτι συχνά από τότε που ήταν μικρή.
Επειδή ήταν ευκατάστατος και επειδή η θέση του πατέρα της στη δουλειά ήταν πάντοτε στα χέρια και τις διαθέσεις του λεγάμενου, ο πατέρας και η μάνα της, μόλις κατάλαβαν ότι την καλόβλεπε ο φίλος τους, την προώθησαν σε αυτόν.
Τους άφηναν μόνους τους στο σπίτι με τεχνάσματα (δήθεν κάτι τύχαινε και πετάγονταν κάπου), την έστελναν συχνά στο σπίτι του για να του πάει κάτι δήθεν σημαντικό για τη δουλειά...
Γενικώς έκαναν ό,τι περνούσε απ' το χέρι τους για να τη σπρώξουν στα χέρια του.
Τη συμβούλευαν μάλιστα να είναι ιδιαίτερα ευγενική με αυτόν τον τύπο, εκείνος της έκανε και κάποια δώρα δήθεν φιλικά, την πήγε και δυο-τρεις φορές στο σπίτι με το ακριβό αυτοκίνητό του, τη θάμπωσε -μικρή ήταν κι αυτή- και υπό την πίεση όλων αυτών, δέχτηκε να τον παντρευτεί.
Αλλά δεν τον αγάπησε ποτέ.
Και ήταν και είκοσι χρόνια μεγαλύτερός της.
Τώρα πια αυτή κοντά στα 45 κι εκείνος γύρω στα 65.
Εκείνη γεμάτη όρεξη για ζωή και έρωτα και εκείνος με γεμάτο το συρτάρι του κομοδίνου φάρμακα για την πίεση, τα αρθριτικά, τα νεφρά και το στομάχι.

Έτσι, όταν γνώρισε τον ψηλό κύριο του τραπεζιού, είδε σε αυτόν την ευγενική φιγούρα του ανθρώπου που θα μπορούσε να της ξαναεμπνεύσει μέσα της τον πόθο.
Έναν πόθο που μπορεί να τον νιώσει μόνο όποιος δεν τον ζητά στα φανταχτερά κοστούμια και στα χλιδάτα σαλόνια, αλλά στις σκοτεινές κρεβατοκάμαρες και στις ερημικές παραλίες.
Στα μάτια του ψηλού κυρίου έβλεπε το πάθος για ζωή, το πάθος για μια ζωή που περνάει και χάνεται, αν δεν την βουτήξεις απ' τα μαλλιά.
Αυτός ήταν ό,τι της έλειπε κι εκείνη ό,τι του έλειπε.
Έτσι, αφού ξαναέριξε μια ματιά γύρω της, και κοιτώντας τα δάχτυλά της που χτυπούσαν νευρικά το κοκκάλινο τραπέζι, παίρνει την απόφαση.
Κάνει σιγά-σιγά την κίνηση (σαν να αφήνει χρόνο, ώστε, αν το μετανιώσει, να προλάβει να μην το κάνει) και βγάζει τη βέρα από το δάχτυλό της.
Την κρύβει στο πορτοφόλι της, εκεί που είναι η θέση της δηλαδή. Πλάι στα κλειδιά του σπιτιού και του αυτοκινήτου. Εκεί που είναι η θέση κάθε βέρας, δηλαδή.
Και, μόλις κρύβει το πορτοφόλι της στη μεγάλη τσάντα, αφήνεται και πέφτει με την πλάτη της αργά και ηδονικά πάνω στο χέρι που προσπαθούσε να περάσει πίσω της ο ψηλός κύριος.
Και τότε η παλάμη του κλείνει και σφίγγει με πάθος το κορμί της.
Ίσως να μην ήταν τόσο το ερωτικό πάθος, αλλά ο φόβος να μη φύγει απ' τα χέρια του η τελευταία ευκαιρία για ζωή.

 


Μοναδικός τους φόβος: να μη συμβεί κάτι που μπορεί να χαλάσει αυτό τον πρόλογο της ευτυχίας.
Να μην μπει κάποιος απ' την πόρτα που θα μπορούσε να διαλύσει το σύννεφο που είχαν ανεβεί.
Και να που κάποιος ξεπροβάλλει από την πόρτα.
"Λες να 'ρχεται από δω;" σκέφτηκε ο ψηλός κύριος.
Πριν προλάβει να ολοκληρώσει τη σκέψη του, ο νέος θαμώνας του μαγαζιού παίρνει την απόφασή του.
Μπαίνει φουριόζος στο μαγαζί και με βιαστικό βήμα, σαν κυνηγημένος, βλέπει μια άδεια γωνία στην άλλη πλευρά του καφέ και κατευθύνεται προς τα κει.
Δεν διακρίνονται τα χαρακτηριστικά του.
Φοράει καμπαρντίνα, καπέλο και γυαλιά ηλίου μες στη νύχτα.
Από κάπου κρύβεται κι αυτός.  Ή κάτι κρύβει...

Αμέσως πίσω του μπαίνει μια νεαρή κοπέλα, εντυπωσιακή μοιάζει με την πρώτη ματιά, ξανθιά, αλλά φοράει κι αυτή μια καμπαρντίνα και δε διακρίνονται επαρκώς τα υπόλοιπα χαρακτηριστικά της.
Κατευθύνεται προς το τραπέζι του, πίσω από την κολόνα, βγάζει με χάρη την καμπαρντίνα της και κάθεται αμέσως στο πλάι του, δίνοντάς του με γλύκα ένα φιλί.
Ο τύπος της χαϊδεύει το σβέρκο με την ηρεμία της σιγουριάς.
Εκείνη προσπαθεί να κάνει νόημα σε κάποιον για να παραγγείλουν.
Δε βρίσκει κανέναν, αγανακτεί, αλλά ο τύπος σπεύδει να την ηρεμήσει.
Την βουλιάζει στην αγκαλιά του, αλλά εκείνη με νάζι κοιτά προς το μέρος του πάγκου και με τα χέρια της παίζει με τα κλειδιά του αυτοκινήτου του τύπου.
Αυτός βγάζει επιτέλους τα γυαλιά ηλίου, το καπέλο και την καμπαρντίνα.
Είναι ένας φαλακρός κύριος, μάλλον παχύς και φαίνεται να είναι μιας κάποιας ηλικίας.
Αλλά τα κλειδιά του φανερώνουν την οικονομική του επιφάνεια.
Η γυναίκα συνεχίζει να παίζει με τα κλειδιά, χαϊδεύοντάς τα σχεδόν ηδονικά.

 

Κάτι του ψιθυρίζει στ' αυτί και αυτός δείχνει να ανατριχιάζει.
Δε θυμόταν ποτέ καμιά γυναίκα να τον διεγείρει τόσο πολύ ερωτικά.
Δε θυμόταν ποτέ καμιά γυναίκα να του δείχνει τέτοιο πόθο.
Ούτε καν τη γυναίκα του, με την οποία μάλλον δεν αγαπήθηκαν ποτέ.
Ενώ η νεαρή συνοδός του τού δείχνει σε κάθε ευκαιρία πόσο πολύ τον θέλει.
Ακόμη και τώρα, στο καφέ, καθώς περιμένουν τον καφετζή να τους σερβίρει, η γυναίκα βάζει με χάρη το χέρι της μέσα από το πουκάμισό του και τον χαϊδεύει.
Με την παλάμη, όμως, στραμμένη προς τα έξω. Γιατί στο μέρος της καρδιάς, οι άντρες έχουν και το τσεπάκι με το πορτοφόλι.
Τι σημασία έχει, όμως;
Σημασία δεν έχει το γιατί, αλλά το τί.
Το γιατί είναι για τους επιστήμονες, το τί είναι για τους ανθρώπους.

Κι αυτός ο άντρας είχε βρει το "τι" του.
Τον έρωτα που δεν έχει γιατί.
Του αρκεί που τον απολαμβάνει κι ας ξέρει βαθιά μέσα του, γιατί η παλάμη της είναι στραμμένη προς τα έξω όταν τον αγγίζει στο στήθος, στο μέρος της καρδιάς.
Σημασία γι' αυτόν έχει πως -είτε έτσι είτε αλλιώς- η δική του καρδιά χτυπάει σαν τρελή.
Κι εκείνη όμως μοιάζει πολύ ευχαριστημένη.
Η φύση την προίκισε με το σημαντικότερο περιουσιακό στοιχείο στη ζωή: την επιλογή.
Εκείνη επιλέγει τους άντρες. Κι όχι οι άντρες εκείνη.
Και τώρα έχει κάνει την επιλογή της.
Ξέρει ότι η ζωή είναι μπροστά της και επομένως έχει όλα τα περιθώρια να θυσιάσει κάτι απ' το παρόν, για να εξασφαλίσει το μέλλον.
Μοναδικός της φόβος είναι να μην ξυπνήσει η ζωή της ξαφνικά, πριν εκείνη δώσει εντολή.
Φοβάται μόνο το έντικτό της. Και οτιδήποτε μπορεί να το ξυπνήσει.
Και τι άλλο μπορεί να το ξυπνήσει, παρά ένας παλιός εκπεσών έρωτας;

Αχ και να πρόβαλλε απ' την πόρτα τώρα εκείνος!
Εκείνος που σκλήρυνε την καρδιά της σαν πέτρα.
Εκείνος που ευθύνεται για το σημερινό της, αλλά και για τα τόσα χθεσινά και αυριανά της ραντεβού...

Μια σκιά φαίνεται να κοντοστέκεται στην πόρτα.
"Λες να 'ναι αυτός;" σκέφτηκε και αναρρίγησε η καρδιά της.
Και ο ηλικιωμένος κύριος νόμισε πως ήταν γι' αυτόν ο αναστεναγμός -ο μωρός!
Ανοίγει η πόρτα και ξεπροβάλλει μια κυρία κοντά στα 40.
Και το βλέμμα της νεαρής ξανθιάς ξαναγυρίζει θλιμμένο στο μπρελόκ του ηλικιωμένου κυρίου και αρχίζει να ξαναχαϊδεύει ηδονικά τα κλειδιά του ακριβού του αυτοκινήτου με το ένα χέρι και το στέρνο του με το άλλο. Με την παλάμη στραμμένη πάντα προς τα έξω...

Η κυρία που κοντοστεκόταν στην πόρτα μπαίνει στο καφέ.
Πίσω της, κρατώντας της το χέρι έρχεται ένας νεαρός.
Θα μπορούσε να είναι γιος της.
Αλλά σίγουρα δεν είναι.
Γιατί, όπως κοιτούσαν γύρω-γύρω για να δουν αν υπάρχει κάποιο άδειο τραπέζι, εκείνος απαλά τύλιξε τα χέρια του γύρω απ' τη μέση της και της έδωσε ένα φιλί στο λαιμό, πίσω απ' τ' αυτί, μ' εκείνη να ξαφνιάζεται, μάλλον ευχάριστα.
Άργησαν να 'ρθουν, γιατί μην έχοντας τόπο να βρεθούν οι δυο τους, μόνοι τους, να ζήσουν τον έρωτά τους, τον περιφέρουν σε διάφορα ερωτικά καταφύγια.
 

Πίνουν καφέ σε απόμερα καφανεδάκια, περπατούν χέρι-χέρι στην ακρογιαλιά μόνο το χειμώνα, για να μην πέσουν πάνω στα αδηφάγα μάτια των περαστικών, κάνουν έρωτα στο αυτοκίνητο, σε έρημα πάρκινγκ, κοιτώντας πάντα γύρω τους μην τυχόν κι έρθει κανείς να τους καταστρέψει τη στιγμή.
Γι' αυτούς έρωτας είναι τα αχνισμένα τζάμια. Αχνισμένα απ' τις βαθιές ανάσες της κορύφωσης του έρωτα.
Έτσι, άργησαν να ανέβουν στο μαγαζί και βιάζονται κιόλας.
Γιατί η γυναίκα βιάζεται να γυρίσει σπίτι της.
Την περιμένουν τα παιδιά της, να τα ταΐσει, να τα διαβάσει...
Αλλά έχει χρόνο για ένα γρήγορο καφέ.
Όπως όλα γίνονται γρήγορα. Για να προλάβουν.
Να προλάβουν τί, άραγε;
Δε βρίσκουν τραπέζι για να κάτσουν.
Δεν υπάρχει θέση γι' αυτούς στο σκοτεινό καταφύγιο του έρωτα.
Φαίνεται πως γι' αυτούς δεν υπάρχει θέση για έρωτα, θέση για ζωή.
Η ζωή ίσως δεν μας χωράει όλους.

Πάντα, στο καθετί που διογκώνεται και διογκώνεται και διογκώνεται, υπάρχει ένα σημείο που σκάει σαν μπαλόνι και διαλύονται τα πάντα.
Και όσα ακόμη φαίνονταν καλά προστατευμένα στη βεβαιότητά τους.
Έτσι έγινε και στο καφέ.
Απ' τον πάγκο ξεπροβάλλει το κεφάλι του καφετζή και μαζί αναδύεται ένας υπέροχος καπνός, με μια ευωδία που παραλύει τους πάντες και τρυπάει τα κοκκάλινα τραπέζια.
Καπνός πράσινος, κόκκινος, μωβ, κίτρινος...
Όλοι οι θαμώνες, απ' όλα τα τραπέζια, γυρίζουν το κεφάλι τους προς το κέντρο του μαγαζιού.
Η κυρία και ο νεαρός στέκονται στο κέντρο.
Μαγνητίζουν όλες τις ματιές.
Και σαν πυρήνας ενός ήλιου συγκεντρώνουν πάνω τους όλη την ενέργεια και τη στέλνουν πίσω πολλαπλασιασμένη.
Γίνονται διάφανοι και τελικά οι ματιές όλων συναντιούνται στο κέντρο του κύκλου και αναμετρώνται μεταξύ τους.
Το διάφανο ζευγάρι σπάει την ισορροπία των αντίρροπων δυνάμεων που ισορροπούσαν στο τεντωμένο σκοινί της ανοχής και της ενοχής.
Και γίνεται η μεγάλη έκρηξη.
Ο καπνός που αναδύεται απ' τον πάγκο πλημμυρίζει το καφέ...


Έτσι, που λέτε, διηγούνταν τα σκυλιά στους περαστικούς την ιστορία κάθε ματιάς.
Γιατί κάθε ματιά έχει μια ιστορία βυθισμένη στην κόρη που διαστέλλεται και συστέλλεται, κάθε φορά που η ιστορία κάνει ομόκεντρους κύκλους...

Κι εμείς... ακόμη λιπόθυμοι στο καφέ του μυστήριου καπνού, να αναζητούμε με κλειστά τα μάτια τον μίτο που θα μας οδηγήσει στην έξοδο από το λαβύρινθο, στον οποίο παραμονεύει ο Μινώταυρος της ήττας των ερώτων.
Και ο καφετζής να προσπαθεί να μας ξυπνήσει...

 
ΤΕΛΟΣ


ΥΓ.1: Δείτε την εξέλιξη των "ιστοριών του καφενέ" πατώντας εδώ.

ΥΓ.2: Δημοσιευμένες "ιστορίες του καφενέ" μέχρι στιγμής:


Δημήτρης Ασλάνογλου , Coffee time



Christina Andromeda, Καφεναί


Κλαυδία, Των τραίνων ιστορίες

 Αλέξανδρος,Η Ροζάννα στη χώρα της κοκαΐνης
Σμαραγδένια Ρούλα,Το απρόοπτο,
Des Jav, (Δέσποινα) Το παρελθόν χτυπά την πόρτα
Λάχεσις (Επιλογή). Ο τρελ'Αντώνης
Τάσος Κ. Η Βασίλισσα
Velvet, Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι
Rylie, Στη σκιά του πλάτανου
@ριστέα, Παράλληλα σύμπαντα


Έλλη (Funkey Monkey) Τα κίτρινα μολύβια


Μαρία Κανελλάκη , Το αυγό του Προέδρου
Γιώργος-Hengeo, το Παζλ των Ψυχών


Κατερίνα Βαλσαμίδη, Ο Τελευταίος καφές !
Χριστίνα (Butterfly) Το χρέος 
Δ. Ασλάνογλου,(2η συμμετοχή) Καφές Γλυκός αλλά Σκέτος
 @ριστέα, Η κλεψύδρα

47 σχόλια:

  1. Καλημέρα κι ευχαριστώωωωω!
    Θα επανέρθω !
    Χαιρετώ αρχηγέ μου! ☺

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Αρχηγέ! Μυθιστόρημα έγραψες! Επανέρχομαι μόλις καταφέρω να το διαβάσω όλο με την πρέπουσα προσοχή.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Το... παράκανα, λες;
      Το κατάλαβα κι εγώ.
      Αλλά τι να κάνω; Μου κατέβαιναν συνεχώς ιδέες!

      Διαγραφή
    2. Να το... ξαναπαρακάνεις. Σου βγαίνει καλό! ;-)

      Διαγραφή
    3. Εγώ πάντως αν και κουρασμένη χτες το βράδυ δεν μπορούσα να σταματήσω την ανάγνωση! :)))

      Και ναι Μαζ ... να γράφεις και ιστορίες πού και πού ! Σου πάει πολύ!

      Διαγραφή
    4. Σας αξίζει τουλάχιστον το "Νόμπελ Υπομονής" που κατορθώσατε να το διαβάσετε ολόκληρο!
      Σας διαβεβαιώ πως εγώ βρήκα το κουράγιο μετά από τρεις μέρες να το διαβασω μονοκοπανιά.
      Και -όχι τίποτα άλλο αλλά- ήξερα και τί γίνεται μετά!

      Διαγραφή
  3. Τι έπινες πριν πιάσεις το στυλό(σε πειράζω φυσικά);

    «Ο Μινώταυρος της ήττας των ερώτων…», εξαιρετικό και στοχεύει στο συναίσθημα!
    Απελπισμένοι, κρυφοί έρωτες, έρωτες που φοβούνται τον ήλιο, αλλά μπορεί να φέρουν πάνω τους το φως. Δεν έχει καμιά σημασία αν θα καταλήξουν στο σκοτάδι… Όσοι μετέχουν σ΄ αυτό είναι αποφασισμένοι να ζήσουν κι όχι απλά να το ονειρευτούν , με όλο το κόστος. Όμως μήπως αυτή δεν είναι η αληθινή ζωή; Ν’ αρπάζεις κάθε δώρο που σου προσφέρει, καθώς δεν ξέρεις ποτέ αν σου τύχει ξανά ή κι αν γίνει πάλι, αν θα είναι ποτέ το ίδιο.

    Όλο το σκηνικό δοσμένο μέσα από ψυχεδελική ματιά, φαντασία και πραγματικότητα – άρωμα της καθημερινής πιο σκοτεινής ζωής, άρωμα γαλατικής γραφής (άμεση γραφή με λίγα ίχνη κυνισμού και αρκετό συναίσθημα που αχνοφαίνεται κάτω από τις λέξεις)!
    Δυνατό σημείο του κειμένου για μένα οι χαρταετοί… με συνεπήρε! Άδειες ματιές μέσα σε τόσο πλούτο… ξέροντας πως θα χάσουν την «καθαρά Δευτέρα τους»!
    Πόση πίκρα κι άδικο βγάζει αυτή «Η ζωή που δεν μας χωράει όλους»! Σαν μπουκιά στο λαιμό κάθεται…

    Και στο ερώτημα «Να προλάβουν τι, άραγε;» θα απαντούσα πως ίσως ψάχνουν να βρουν στη ζωή τα θαύματα της τέχνης… γιατί μόνο αυτή και η ελεύθερη ψυχή του ανθρώπου μπορεί να απογειώσει την τέχνη.

    Αυτή την ιστορία «κιβωτό» θα τη συνόδευα με κάποιο από τα παρακάτω μουσικά κομμάτια (γνωρίζεις την αδυναμία μου):

    http://www.youtube.com/watch?v=uWIiJaIXrvE

    http://www.youtube.com/watch?v=fT5xYMGqeYk

    Τι λες, ταιριάζει κάποιο;

    υ.γ.
    Καλά "το πας το γράμμα"... Προχώρα και δούλευε, δούλευε... (κατά το "κούρευε, κούρευε" του δήμαρχου Χαρχούδα στη Λιλλιπούπολη)!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Γλαύκη μου απόλαυσα το σχόλιο σου όσο δεν παίρνει! (Σόρρυ αρχηγέ που χώνομαι αλλά δικό μου το δρώμενο ό,τι θέλω θα κάνω :-D)

      Στη δουλειά δεν προλάβαινα να γράψω σχόλιο της προκοπής και στο σπίτι ως τώρα δεν είχα σύνδεση!
      Πήγα και δανείστηκα το ρούτερ των από κάτω! Ευτυχώς!

      Λοιπόν εγώ είχα τη χαρά να το διαβάσω χτες βράδυ.
      Το διάβασα μονορούφι γιατί με συνεπήραν οι σπονδυλωτές ιστορίες που στην ουσία όμως είχαν στο βάθος τους ίδιους προβληματισμούς!

      Εσύ την ονόμασες "κιβωτό " Γλαύκη μου! Εγώ θα το ονομάσω όλο αυτό ...πάτσγουρκ ! Μια ανόμοια, περίεργη, συρραφή ιστοριών που στο τέλος δεν είναι καθόλου ανόμοια!
      Εξαιρετικό μυαλό ( ενός καρκίνου βεβαίως βεβαίως) χάρηκα απίστευτα αυτό τον διαφορετικό καφέ που είχε δεν είχε κόκκαλα ...κόκκαλα τσακίζει!

      Διαγραφή
    2. πάτσγουορκ έφαγα ένα ο κι επίσης επειδή χάνω κατά διαστήματα τη σύνδεση θα στέλνω κι κομματιαστά τα σχόλια μου! ;-)

      Αρχηγέ... σε ευχαριστώ πολύ πολύ για το καφέ σου! :)))

      Διαγραφή
    3. Η ψυχεδέλεια είναι παρεξηγημένη.
      Ναι μεν, παλιά, για να την "πιάσουν", πλακώνονταν στα lsd, αλλά αφού περάσαν 50 χρόνια από τότε, μπορούμε να διαπιστώσουμε ότι πιάνεται και με φυσικούς τρόπους.
      Αρκεί να χει κανείς τη δυνατότητα να 'ναι σε μια μόνιμη κατάσταση σαν... μαστουρωμένος, κι ας μην παίρνει τίποτα!

      Αυτό με την "Κιβωτό" δεν το χα σκεφτεί.
      Καλό!

      Αριστέα, τι είναι το πατσγουορκ;
      (πάλι, ο μπουρτζόβλαχος, δεν ξέρω αυτά τα αγγλοσαξονικά...)

      Διαγραφή
    4. Ψυχεδέλεια όχι με την κακή έννοια. Αυτό κατάλαβες, βρε μπούρδα Καραβάγγο, όπως λέει και η Πέτρα;
      Ανάμειξη φαντασίας και πραγματικότητας με ένα πετυχημένο τρόπο. Υπάρχει το υπερφυσικό στοιχείο αρκετά έντονα στην ιστορία σου, αλλά πολύ καλά δοσμένο. Αυτά. Τα καλύτερα τα είπα παραπάνω!

      Για τα τραγούδια δεν είπες;

      Διαγραφή
    5. Ναι καλέ. Κουβέντα να γίνεται...

      Τα τραγούδια, εφόσον μιλάμε για ψυχεδέλειες, αρκετά ταιριαστά.

      Διαγραφή
    6. πάτσγουορκ (patchwork) πάντρεμα κομματιών με συρραφή τους σε παπλώματα , τσάντες, μαξιλαροθήκες κλπ κλπ

      http://makarenia.files.wordpress.com/2013/05/image_4.jpg?w=300&h=300

      δες τη φωτο και θα καταλάβεις γιατί ονόμασα έτσι τις ιστορίες σου :)))

      Διαγραφή
    7. Είναι κατάλληλη η ιστορία μου για... μαξιλαροθήκη;
      χαχα
      Πλάκα κάνω.

      Ευχαριστώ Αριστέα μου!
      Πολύ μου άρεσε ο χαρακτηρισμός αυτός για τις ιστορίες μου!

      Διαγραφή
  4. !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
    Καλύτερη περιγραφή μαστούρας δεν έχω διαβάσει
    Θέλω κι εγώωωωωωωωωω

    :-P

    mbiker

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πίνω και δε σας δίνω!
      Μη δείτε άνθρωπο να μασάει δάφνες... αμέσως να τον πείτε τελειωμένο!

      Διαγραφή
  5. Μου θύμισε το σκηνικό του Hotel California (...we are all just prisoners here of our own device...) με άρωμα καφέ. Θα επανέλθω για δεύτερη ανάγνωση, γιατί τώρα δεν προλαβαίνω, κε Φώσκολε!

    Και μιας και μου το θύμισες, σου το αφιερώνω:

    https://www.youtube.com/watch?v=h0G1Ucw5HDg

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Και αυτή η προσέγγιση καλή!
      Ούτε αυτό το είχα σκεφτεί, αλλά μου δίνεις ιδέες για τη συνέχεια!
      Περιμένω τις αντυπώσεις από τη δεύτερη ανάγνωση.

      Εκ της Διευθύνσεως,
      κ. Φώσκολος

      Διαγραφή
    2. Σε δεύτερη ανάγνωση, μπορεί το σκηνικό να είναι ψυχεδελικό και να αποπνέει μια νότα απαισιοδοξίας για την "ήττα των ερώτων", τελικά όμως στην ουσία του το βρίσκω ρεαλιστικό. Γιατί τα αδιέξοδα τροφοδοτούν τον έρωτα και το πάθος, γιατί τα ζευγαράκια αυτά θα μπορούσαν να είναι ο καθένας από μας σε διάφορες φάσεις της ζωής μας, γιατί ο έρωτας είναι αυτοτελείς σκηνές στο έργο της ζωής μας.
      Κι εν τέλει, ο Μινώταυρος δεν συμβολίζει την ήττα των ερώτων, αλλά αυτή καθαυτή τη φύση τους (εξού και τα κέρατα! Χαχα!)
      Μ' άρεσε κι ο τρόπος που μεταβαίνεις από τη μια ιστορία στην άλλη!

      Διαγραφή
    3. Το κέατο τροφοδοτεί τους έρωτες.
      Και τους καινούριους (διά της εναλλαγής) αλλά και τους παλιούς (διά της ζήλειας).
      Ευλογημένο το κέρατο!
      Σάμπως πάθανε τίποτα οι ρινόκεροι που το κουβαλούν χιλιάδες χρόνια τώρα;
      Τιμή τους και καμάρι τους!

      Ο έρωτας είναι αυτοτελείς σκηνές, λες;
      Και γιατί να μην είναι συνέχειες;

      Διαγραφή
    4. Γιατί μετά από 2378 επεισόδια, όσο να'ναι μια κοιλιά την κάνει το έργο! Χορταίνεται κι ο έρωτας, αλλάζουν κι οι προτεραιότητες...αν είσαι τυχερός στο πρόσωπο αυτού που κάποτε ήταν αντικείμενο του πόθου σου μπορεί να βρεις έναν καλό συνοδοιπόρο-συνεργάτη.

      Διαγραφή
    5. Όπως λένε κι οι παθόντες και μαθόντες...
      "όλο φασολάδα, φασολάδα... βαριέσαι και το θες και το μεζεδάκι σου"!

      Διαγραφή
  6. Όταν πεις να αρχίσεις δεν κρατιέσαι.
    Χίλια μύρια κύματα.
    Ευχάριστη νότα, ξέφυγε από τα τετριμμένα που γράφουμε όλοι περιγράφοντας ένα ζευγάρι, μια και μοναδική ιστορία.

    Να το συνεχίσεις.
    Δεν έχω λεφτά για βιβλία.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Άμα είναι για οικονομικούς λόγους, να το κάνω και τριλογία!
      (μπας και βγει το φετινό καλοκαίρι- η ξαπλώστρα καταπίνει βιβλία...)

      Ναι, είπα να μη γράψω για ένα ζευγάρι, γιατί αναγκαστικά θα έβγαζα τα ψυχολογικά μου εκεί πέρα.
      Με τα πολλά ζευγάρια, έγινα πιο γενικός...

      Διαγραφή
  7. Πολύ όμορφο κείμενο. Γεμάτο εικόνες, συναισθήματα, αλήθειες...
    "[...] Το πάθος για ζωή, το πάθος για μια ζωή που περνάει και χάνεται, αν δεν την βουτήξεις απ' τα μαλλιά" ...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Είναι αληθινό μες στο ψέμα του.
      Έχω πάντα την υποψία (και για τις ταινέις και για τα βιβλία) πως δεν υπάρχουν πιο ψεύτικα έργα από αυτά που προέρχοτναι από αληθινές ιστορίες.

      Διαγραφή
  8. Ο αργός καφετζής και η ερωτική φωλίτσα..

    Αυτόματα μου έσκασε στο μυαλό Η τρύπια Βάρκα στην Σοφερίνα για τα αδέσποτα ζευγαράκια με τον ευφάνταστο καφετζή Σπανο-βαγελλο-δημήτρη Νικόλαο του Νικολάου ή αλλιώς Γύλο.

    Με αιφνιδίασες για τα καλά. Στην αρχή πίστεψα πώς θα ήταν καταραμένο το καφενείο και θα τους κρατούσε όλους για πάντα φυλακισμένους.Μετά ήρθαν οι έρωτες... Οι ΄΄στοιχειωμένοι΄΄ έρωτες παρακαλώ. Παράξενο πως λειτουργούν οι συνειρμοί του καθενός μας ε; Μια λέξη, ένα όνομα κι ο καθένας μας ταξιδεύει αλλού.

    Πέρα όμως από την πλάκα (γιατί το δικό μου μυαλό είναι και λίγο παλαβό και πάει πρώτα στην κωμωδία και το θρίλερ και μετά όλα τα άλλα) με έπιασε η καρδιά μου με όλα αυτά τα κατατρεγμένα ζευγαράκια. Το σασπένς κάνει πάντα τον έρωτα πιο γλυκό ε;

    Στενάχωρο κι όμορφο μαζί.

    Μήπως και ο καφές που αργεί είναι κι αυτό συμβολικό; Το αργό ψήσιμο της αγάπης; η προσμονή; η αναμονή; Εδώ που τα λέμε και ο καφές φαίνεται πιο λαχταριστός όταν ψήνεται παρά όταν πίνεται. Εκεί στη φάση από το ψήσιμο μέχρι σερβίρισμα και την πρώτη επαφή με τα χέρια, σαν την πρώτη φάση του έρωτα, τη φάση της λαχτάρας και της προσμονής.

    Αμάν ρε Μαζεστίξ! Αμάν! Θα πάω για καφέ τελείωσε!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλά η Κιβωτός... καλά το Hotel Calfornia...
      αλλά και Γύλος;;;
      χαχαχα
      Αυτός ο συνειρμός ειλικρινά ήταν ο πιο πρωτότυπος!

      Να σου πω την αλήθεια, διαβάζοντάς το εμένα μου ήρθε το καφενεδάκι με τον "Θρασύβουλα".
      Ξέρεις, αυτό με τον Βέγγο, όπου "ολα είναι ατμός"...

      Όσο για τους συνειρμούς μου, θα είμαι ειλικρινής.
      Δεν είναι επιτηδευμένοι. Δεν ήθελα να πω ή να συμβολίσω κάτι.
      Ήταν αυθόρμητη η πορεία του κειμένου.
      Υποθέτω πως όλα αυτά που εντοπίζεις κι εσύ αλλά και άλλοι φίλοι ενδεχομένως να υπήρχαν στο υποσυνείδητό μου και απλώς να βγήκανσ την επιφάνεια, χωρίς να το καταλάβω.

      Πώς πήγε ο καφές;;;

      Διαγραφή
    2. Πφφ ακόμα δεν πήγε ο καφές, δεν έχω χρόνο για την ώρα. Δε βαριέσαι. Ναι νομίζω πως κάποια πράγματα τα έχουμε ήδη συνδυασμένα με συγκεκριμένο τρόπο στο υποσυνείδητό μας και μας βγαίνουν αυθόρμητα. Εξάλλου δεν είναι τυχαίο που σε πολλά ψυχολογικά τεστ ο καφές συμβολίζει τους ερωτικούς δεσμούς. Δεν ξέρω γιατί, προφανώς έχει να κάνει με τις φορϊδικές αναλύσεις και το συλλογικό υποσυνείδητο.

      Γράψε όμως και την θρυλερίστικη εκδοχή του cafe ''california'' έτσι που μου με άνοιξες την όρεξη. Θα είχε πολύ ζουμί. Βάλλε και τους έρωτες μέσα. Στα κίτρινα γάντια (πάλι ελληνική ταινία) αν δεν κάνω λάθος, ο παράνομος καφενές είχε και παράνομο δωματιάκι πίσω. Εκεί θα τους πήγαινε ο καφετζής και θα τους ξέκανε.. Και στην τελική λέει ο καφετζής θα ήταν ένας απατημένος που θα είχε μίσος για κάθε παράνομο ζευγάρι. Μιλάμε για cult υπόθεση πρώτης τάξεως.

      Διαγραφή
    3. Με το συνδυασμό "Κίτρινα γάντα-θρίλερ-παράνομο δωματιάκι", εννοείς πως ο Γκιωνάκης ("πορτοκαλάδα θέτε; από πορτοκάλια;") θα μπορούσε να είναι τελικά ο παρανοϊκός κατά συρροήν δολοφόνος;;;
      χαχαχα
      Απίστευτο σκηνικό! Φοβερή ανατροπή!
      Και όταν θα εξηγούσε τα κίνητρά του θα 'λεγε "κι εγώ αγαπούσα μία 19 χρόνια, αλλά δε με ήθελε"!
      Όταν θα ερχόταν ο ιατροδικαστής για να εξετάσει τα πτώματα, αυτός θα του έλεγε "σκωληκοειδίτη θα 'χε".
      Και τα θύματά του θα τα έθαβε... "ολούθε"!
      χαχα
      Εντάξει, το σκηνικό, αν το γυρίσει κανείς σε cult ταινία, θα σπάσει ταμεία!
      Ελπίζωνα μας διαβάζει και κανένας σκηνοθέτης...
      Φοβερή ιδέα!

      Όσο για τον καφέ, αυτό που 'χω διαπιστώσει είναι πως είναι η πιο αποτυχημένη ερωτική έξοδος.
      Εμπειρικά αποδεδειγμένο. Δεν ενδείκνυται ο καφές για ερωτοδουλειές.
      Ποτό ή άλλες δραστηριότητες είναι πολύ πιο αξιόπιστες.
      Μπορεί ο Φρόϋντ να διαφωνεί μ αυτό, αλλά κι η ζωή να διαφωνει με τον Φρόυντ...

      Διαγραφή
    4. Άκου δεν είναι επιτυχημένος ο καφές για ερωτοδουλειές! Εγώ με καφέ παντρεύτηκα. Μια βόλτα για καφέ κι έδεσε! Ο καφές είναι το test drive γιατί τα βλέπεις όλα στην πραγματική τους διάσταση. Στην κουβέντα βγαίνουν οι αντιθέσεις τα κουσούρια κλπ. όπως και τα προτερήματα του άλλου. Ο καφές μπορεί να σου δείξει τις ασχήμιες μιας ωραίας γκόμενας ή γκόμενου, αλλά ταυτόχρονα να σου δείξει και τις ομορφιές ενός ατόμου που δε σου έκανε και τόσο κέφι με την πρώτη ματιά. Ερεύνησε το. Ορίστε σου βάζω homework.

      Ναι νομίζω ο Γκιονάκης έπαιζε, ταμάμ για θρίλερ, ΄.έτσι όμως είναι και ανωμαλό-ψυχόφατσα. Μπρρρρρρρ Εντάξει φυσάει το σενάριο μιλάμε. Αν δεν το γράψεις σφύρα μου γιατί το έβαλλα στο μάτι.

      Να διαβάσεις και τον δικό μου καφενέ.

      Διαγραφή
    5. Test drive ο καφές;
      Μα εκεί λέγονται τα πιο τερατώδη ψέματα!
      Έχω πει ιστορίες για αγρίους σε τέτοια καφεδάκια και μου 'χουν πει αντίστοιχα άλλες ιστορίες... όρεξη να 'χεις να ακούς!
      Ο πραγματικός εαυτός κάποιου νομίζω πως φαίνεται μέσα στη συναναστροφή του με άλλους.
      Δηλαδή τον βλέπεις πώς λειτουργεί μέσα στη δουλειά του, την οικογένειά του ή την παρέα του.
      Μετά του χεις κάνει ακτινογραφία.

      Τώρα βέβαια, υπάρχουν και τα αντιπαραδείγματα, όπως το δικό σου, που είχε ευτυχή εξέλιξη.
      Καλή θέληση να υπάρχει αι η παντρειά μπορεί να προκύψει όχι από καφέ, αλλά κι από τσάι κυριών!

      Καταφτάνω οσονούπω για να κεραστώ και στον δικό σου κεφενέ.

      Διαγραφή
    6. α ναι κι αυτό σωστό, ειδικά αν μπορείς να ακούσεις τα ψου ψου ψου και τα μου μου μου τις γκομενοσυζητήσεις των άλλων. Τεσπα αυτά είναι τυχερά, βουτάς στα θάλασσα κι όπου σε βγάλει.

      Διαγραφή
  9. Mε εξέπληξε ευχάριστα και με προβλημάτισε αυτό το αλλόκοτο καφενείο / καταφύγιο των πολυποίκιλων ζευγαριών και των ερώτων που τυλίγονται με χρωματιστούς καπνούς και αναδύονται μαζί με την ευωδιά του καφέ που παρασκευάζεται μυστικά κι αθέατα και καθυστερεί να σερβιριστεί, επιτείνοντας την προσμονή των θαμώνων...Με μάγεψε η μεταφυσική ατμόσφαιρά του....Εξαιρετικό !!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αυτό που ηθελα να παρουσια΄σω ήταν διαφορετικού τύπου ζευγάρια, με διαφορετικούς λόγους για τους οποίους κρύβονται.
      Χαίρομαι που σας άρεσε η προσπάθειά μου και που ανακαλύψατε περισσότερα πράγματα κι απ' αυτά που είχα ανακαλύψει εγώ, γράφοντάς το!

      Και να φανταστεί κανείς ότι απεχθάνομαι τα μεταφυσικά...
      (μόνο τα ζώδια μ' αρέσουν απ' αυτά)

      Διαγραφή
  10. Συγνώμη φίλοι και φίλες που καθυστερώ να απαντήσω στα όμορφα σχόλιά σας, αλλά έχω πήξει στις δουλειές αυτές τις μέρες.
    Θα απαντήσω αύριο.
    Καληνύχτα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Χαίρε!
    Ιδιαίτερη η ανάρτηση σου....πολλές ιστορίες και κάπου σε έχασα...!
    Ωραία ωστόσο...καλό σου απόγευμα :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Όντως, είχε πολύ μπλέξιμο.
      Χρειάζεται υπομονή για να τη διαβάσει κάποιος.
      Φαντάσου, χρειάστηκαν κάμποσες μέρες για να πάρω την απόφαση να τη διαβάσω ολόληρη την ιστορία μου...

      Διαγραφή
  12. Καλησπέρα και από μενα!
    Την ιστορία σου τη διάβασα από το κινητό χωρίς να έχω και πολύ καλή σύνδεση πριν κάτι μέρες και μέχρι να την ξαναδιαβάσω σήμερα στην οθόνο του υπολογιστή για να κατασταλάξω, μου πέρασαν πολλές σκέψεις από το μυαλό. Τι για τον καφετζή-μάγο του ΟΖ, τι για τις αναθυμιάσεις που έβγαζαν παράνομες ιστορίες στο φως, τι η αναμονή και η προσμονή του κάθε τι παράνομου, μυστήριου και στοιχειωμένου!!!!!
    Δεν μπορώ να καταλάβω πως το έγραφες, τι σκεφτόσουν, ξέρω μόνο πόσες διαφορετικές και ποικιλομορφες σκέψεις μου γέννησες.
    Γράφεις πολύ ωραία, μου άρεσε ιδιαίτερα η αναφορά σου σε πολλές και διάφορες ιστορίες-ακουμπώντας τον παλμό της εποχής μας- με κράτησες εκεί για όση ώρα διάβαζα αλλά και πολύ μετά.
    Σ'ευχαριστώ για την όμορφη παρέα φίλε μου!
    Καλό υπόλοιπο Κυριακής!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σ' ευχαριστώ πολύ για τα καλά σου λόγια!
      Και επειδή έκανες και... διπλή προσπάθεια για να το διαβάσεις!
      Να σου πω την αλήθεια ούτε εγώ είχα κάτι συγκεκριμένο στο μυαλό μου όταν το έγραφα.
      Μια εικόνα συγκεχυμένη είχα στο μυαλό μου και εκεί μέσα πλάθονταν ιστορίες κρυφών ερώτων.
      Σ' ευχαριστώ που πέρασες κι από 'δω!

      Διαγραφή
    2. θα το κάνω στέκι....χαχαχαχα με πλάτη στον τοίχο για να παρακολουθώ τι λες! ;P

      Διαγραφή
    3. Ελεύθερα!
      Θα βγάλω και μεζέ...

      Διαγραφή
  13. Πολυ εξυπνη και πρωτοτυπη η ιδεα με τις σπονδυλωτες ιστοριες. Η ατμοσφαιρα ομιχλωδης, γεματη μυστηριο. Καρε καρε τα ματια, τα βλεμματα, τα αγγιγματα, σαν να παρακολουθεις ταινια, σαν να παρακολουθεις ζωες... Πανεμορφο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Όντως, αυτό που είχα στο μυαλό μου δεν ήταν τόσο το διήγημα, όσο η ταινία.
      Έλεισα τα μάτια μου και ό,τι είδα, σας τα μετέφερα!
      Ούτε λέξη παρακάτω!
      Ευχαριστώ!

      Διαγραφή
  14. Mου άρεσε πολύ!
    Την καλησπέρα μου :)))

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Είναι πολύ ευχάριστο να ακούς καλά λόγια!
      Να 'σαι καλά!

      Διαγραφή