Τετάρτη, 16 Ιουλίου 2014

Τα απογεύματα των παιδικών μας χρόνων, στην πλατεία με μια μπάλα...


 

Τέτοιες μέρες καλοκαιριού, μερικές δεκαετίες πριν, μαζευόμασταν τα παιδιά της γειτονιάς σε διάφορα σημεία (υπήρχαν δυο-τρία σχετικά στέκια) για να παίξουμε μπάλα.
Ήταν κατά τις 6 το απόγευμα καθημερινά το άτυπο "προσκλητήριο".
Δεν υπήρχαν και κινητά ακόμη τότε και απλώς ο καθένας μας ήξερε πότε και πού να βρίσκεται.
Χωρίς περιττές ασύρματες ψευδοεπικοινωνίες. Ξέραμε και, όποιος ήθελε, πήγαινε.

Ο καθένας είχε τους δυο-τρεις "κολλητούς" του (με εισαγωγικά η λέξη, διότι δε μου αρέσει καθόλου), τους κατέβαζε απ' τα σπίτια τους και πηγαίνανε μαζί είτε στην πλατεία είτε στο πάρκο είτε στην αυλή του σχολείου, εκεί που θα μαζεύονταν και πολλά άλλα, γνωστά και άγνωστα, παιδιά για να παίξουν όλοι μαζί και να μοιραστούν μαζί τους το χρόνο τους.

Μόλις φτάναμε και γινόμασταν πολλοί, χωριζόμασταν σε ομάδες και αρχίζαμε να παίζουμε.
Κανείς δεν κρατούσε ώρα. Τα ρολόγια, άλλωστε, σπάγανε πάνω στο παιχνίδι και δεν τα παίρναμε ποτέ μαζί.
Η λήξη του παιχνιδιού ερχόταν απλώς με τον ερχομό της νύχτας.
Όταν πια το σκοτάδι γινόταν τόσο βαθύ, ώστε να μην μπορείς να δεις, τότε μόνο λέγαμε πως είναι ώρα για να γυρίσουμε σπίτια μας.

Πολλές φορές (για να μην πω σχεδόν κάθε φορά) κάποιος γέρος γείτονας, ενοχλημένος από τις φωνές μας και τον θόρυβο της μπάλας στον τοίχο του σπιτιού του, μας απειλούσε με τη ζωνη του ή, άμα βαριότανε να κατέβει, με την αστυνομία.
Εμείς συνήθως τους γράφαμε κανονικότατα τους γέρους που "μας τη σπάγανε".
Μόνο μερικές φορές πέφταμε στην ανάγκη τους: όταν κάποιος αδέξιος κλωτσούσε τη μπάλα ψηλά κι αυτή έπεφτε στην αυλή του γέρου, οπότε έπρεπε να τον καλοπιάσουμε για να μας τη δώσει πίσω.
Συνήθως δεν εισακουγόμασταν και ή δεν παίρναμε ποτέ την μπάλα ή στην καλύτερη μας την έδινε με όρο να φύγουμε.


Επίσης, δεν είχαμε φυσικά... γκαζόν για αγωνιστικό χώρο!
Τσιμέντο ή πλακάκια είχαμε.
Και πέφταμε και κυλιόμασταν και ματώναμε.
Αλλά -μαντέψτε- δεν παθαίναμε τίποτα!
Τα τωρινά παιδιά ζουν σε γυάλα και οι γονείς τους παθαίνουν εγκεφαλικό, άμα δουν να τρέξει λίγο αιματάκι.
Τα δικά μας γόνατα ακόμη σημαδεμένα είναι από το τρίψιμο του τσιμέντου.
Τα ράμματα ήταν συχνό φαινόμενο.
Αλλά δεν έγινε και τίποτα.
Παιδιά ήμασταν.
Το αντιλαμβανόμασταν κι εμείς, αλλά και οι γονείς μας.

Το πιο ωραίο της υπόθεσης ήταν το άναρχο στοιχείο του παιχνιδιού μας.
Δεν είχαμε τότε τα γηπεδάκια 5Χ5, με τον καθορισμένο χρόνο παιχνιδιού.
Απλώς κατεβαίναμε το απόγευμα, αρχίζαμε να παίζουμε και τελειώναμε με το τέλος της μέρας.
Και καμιά φορά, μετά καθόμασταν να χαζολογήσουμε λιγάκι με τα κορίτσια.
Ή τα σαββατοκύριακα πηγαίναμε το πρωί, ξεκινούσαμε να παιζουμε, γυρνούσαμε σπίτι το μεσημέρι για φαΐ και για άλλοθι και ξανακατεβαίναμε μετά από λίγο για τη συνέχεια.

Και φυσικά δεν πληρώναμε γι' αυτό.
Ελεύθερος χρόνος και ελεύθερος χώρος.
Όχι όπως τώρα, που για να παίξεις μπαλα πρέπει να "κλείσεις" ένα γηπεδάκι για καθορισμένη ώρα έναντι ενός αντιτίμου των 50-60 ευρώ την ώρα...
Λες και κλείνεις τραπέζι στα μπουζούκια!
Πού φτάσαμε! Να πληρώνει το παιδί για να παίξει μπάλα με την παρέα του!


Επίσης, γράφοντας αυτά μου 'ρθε στο νου μου και κάτι άλλο, που το θεωρώ επίσης πολύ σημαντικό σαν το παραπάνω.
Η "κανονικότητα" των παιδότοπων, των γηπέδων 5Χ5 και των άλλων οργανωμένων δομών παιδικού παιχνιδιού στερεί απ' το παιδί τη δυνατότητα να κοινωνικοποιηθεί σε κανονικές συνθήκες.
Του στερεί την παιδική "κανονικότητα", ας μου επιτραπεί η έκφραση.
Δηλαδή, όταν εμείς πηγαίναμε και παίζαμε κάθε απόγευμα σε μια πλατεία και θεωρούσαμε το μέρος "δικό μας", τύχαινε κάποια φορά να 'ρθει παρέα μεγαλύτερων παιδιών για να παίξει αυτή εκεί.
Αυτά τα μεγαλύτερα παιδιά μάς έδιωχναν με την απειλή του ξύλου.
Εμείς εκείνη την ώρα συνασπιζόμασταν και κάναμε επίθεση εναντίον τους για να υπερασπιστούμε το χώρο μας.
Κάναμε επίθεση, παρότι εκείνοι ήταν δυνατότεροι και μεγαλύτεροι.
Ή κάποιες φορές ζυγίζαμε τα πράγματα αλλιώς και, εφόσον βλέπαμε πως δεν υπάρχει ελπίδα, υποχωρούσαμε και ψάχναμε για άλλο ελεύθερο χώρο, βρίζοντας στο δρόμο το άδικο να μας διώχνουν απ' το μέρος μας επειδή απλά και μόνο είναι μεγαλύτεροι.

Αυτή η διαδικασία όμως είναι ευεργετική.
Εντάσσει το παιδί στο παιχνίδι των κοινωνικών ρόλων, του γνωρίζει το πρόβλημα της δύναμης, της ιεραρχίας, του γνωστοποιεί την αξία της διεκδίκησης του δίκιου, του μαθαίνει να αντιδρά σε δύσκολες καταστάσεις.
Το κοινωνικοποιεί με λίγα λόγια.

Στα γηπεδάκια 5Χ5 τί απ' όλα αυτά θα μάθει το παιδί;
Δεν θα προβληματιστεί ποτέ από κάτι τέτοιο.
Θα πάει με, καθορισμένη από πριν, παρέα να παίξει, σε συγκεκριμένο χώρο που δε θα του τον διεκδικήσει κανείς κι έτσι δεν πρόκειται να μπλεχτεί σε.. περιπέτειες.
Σε περιπέτειες, όμως, που είναι για το παιδί και διασκεδαστικές και διδακτικές!

Αυτά τα παιδιά μαθαίνουν την ελευθερία του παιχνιδιού εν μέσω πανύψηλων φραχτών, συρματοπλεγμάτων που θυμίζουν στρατόπεδα συγκέντρωσης, με φρουρούς λες και πρόκειται για τρομοκράτες και με προστασία γυάλινου κλουβιού λες και είναι ο πάπας Ιωάννης Παύλος, ο μακαρίτης.


Εμείς πηγαίναμε σε ανοιχτούς χώρους που ήταν μαζεμένα παιδιά, τους λέγαμε "παίζουμε;" και μπαίναμε και παίζαμε χωρίς να ξέρουμε ποιος είναι ο καθένας.
Έτσι, άλλα από εκείνα τα παιδιά ήταν ευγενικά και φιλικά, άλλα ήταν κακότροπα και ιδιόρρυθμα, άλλα ήταν κακομαθημένα και διεκδικητικά, άλλα ήταν τα επονομαζόμενα "αφού είστε έτσι, παίρνω τη μπάλα μου και φεύγω", άλλα ήταν έντονα ανταγωνιστικά και βίαια (τα "κωλόπαιδα", που λένε...), με αποτέλεσμα και πάλι να μαθαίνουμε να λειτουργούμε και να αλληλεπιδρούμε με κόσμο άγνωστο, να τον διαχειριζόμαστε, να δενόμαστε οι φίλοι μεταξύ μας και να συνηθίζουμε να αντιδρούμε σε ακραίες, και επικίνδυνες ενίοτε, καταστάσεις.
Να λαμβάνουμε κοινωνική μόρφωση, δηλαδή.
Το παιδί των 5Χ5 πού ακριβώς θα τη βρει την κοινωνική μόρφωση;
Μεταξύ σεκιούριτι και παιδονόμων;

Δυστυχώς, κάθε χρόνο είναι και χειρότερα.
Τα παιδιά της αλάνας (η προηγούμενη γενιά) έδωσε τη σκυτάλη στα παιδιά της πλατείας και του τσιμέντου (σ' εμάς) κι εμείς την παραδώσαμε στη γενιά του συρματοπλέγματος, του λάπτοπ και της online αποβλάκωσης.
Είτε φυσικό είτε ηλεκτρονικό, το παιχνίδι τους είναι περιφραγμένο.
Φυλασσόμενο από σεκιούριτι επί 24ώρου βάσεως και μ' ένα επιτελείο γιατρών από πάνω "μην τυχόν και πέσει και χτυπήσει το ποδαράκι του".

 

Έχοντας κυλήσει σε δεκάδες τσιμεντένια δάπεδα, έχοντας σκίσει γόνατα και αγκώνες ουκ ολίγες φορές, έχοντας πιει νερό από τις κοινόχρηστες βρύσες, που όλοι κολλούσαμε το στόμα μας σα να τις βυζαίναμε, θέλω να σας διαβεβαιώσω πως δεν έπαθα τίποτα ούτε εγώ ούτε κανείς άλλος από όλα τα παιδιά που παίζαμε μαζί τότε.

Γι' αυτό αφήστε τα παιδιά σας ελεύθερα να βγουν να παίξουν μπάλα, μήλα, σκοινάκι, να πλακωθούν στις μπουνιές και να ανοίξουν και καμιά μύτη, να τσακωθούν με τα "εκτάκια" ή τα "γυμνασιάκια" για την ιδιοτησία της πλατείας, να ιδρώσουν τα αγοράκια κυνηγώντας τα κοριτσάκια στο κυνηγητό και το κρυφτό ή στους "κλέφτες κι αστυνόμους", να παίξουν μακριά γαϊδούρα, να πετάξουν νεράτζια στα μπαλκόνια των γειτόνων, να κάνουν μικροαλητείες και να κρύβονται για να μην τους βρει τάχα η αστυνομία ή ο στριμμένος γείτονας.
Πετάξτε τους τα λάπτοπ!
Και αφήστε τα παιδιά να ζήσουν σαν παιδιά!

Όχι απλως αξίζει...
Τους είναι απαραίτητο!

Για να γίνουν υγιείς άνθρωποι.
Υγιείς άντρες και γυναίκες.
Υγιείς φίλοι.
Υγιείς εραστές.
Υγιείς πολίτες.


ΥΓ.: Ξέρω πως πολλοί θα διαπιστώσουν μια τάση εξιδανίκευσης του παρελθόντος και θα τονίσουν πως "κάθε γενιά τα ίδια λέει για την επόμενη".
Θα απαντήσω πως ναι, πάντα υπάρχει μια τάση σύγκρουσης του προηγούμενου με το επόμενο και πάντα κάθε γενιά βλέπει στην επόμενη την... καταστροφή του κόσμου.
Αλλά μην ξεχνάτε πως μπορεί και κάποια γενιά απ' όλες τελικά να 'χει δίκιο για την επόμενη!
Και ίσως αυτή να είναι η σημερινή...

36 σχόλια:

  1. Πολύ τρυφερό και ενδιαφέρον θέμα έπιασες σήμερα.
    Συμφωνώ απόλυτα με όσα γράφεις πάνω ακριβώς από το υστερόγραφο, δηλ. για ποιους λόγους το αξίζουν τα παιδιά και είναι απαραίτητο το παιχνίδι - "ξεσάλωμα" στις γειτονιές.
    Χωρίς αυτό το παιχνίδι το παιδί θα είναι πάντα "μισερό". Δεν μπορεί να μάθει την ζωή μέσα από την εικονική πραγματικότητα ή ακόμα καλύτερα μέσα από μια διαστρεβλωμένη "εξωπραγματικότητα" του ηλεκτρονικού κόσμου.
    Φαντάσου τους πιλότους της πολεμικής αεροπορίας, κυρίως άλλων χωρών που μαθαίνουν να πιλοτάρουν μόνο μέσα από προσομοιώσεις. Το λέω γιατί στην Ελλάδα δεν ήταν κάτι που συνηθιζόταν τουλάχιστον μέχρι πριν κάποια χρόνια, τώρα δεν ξέρω τι γίνεται. Ε, κάπως έτσι είναι για τα παιδιά το παιχνίδι. Είναι ο άμεσος τρόπος να μάθουν την ζωή και πώς να "πιλοτάρουν" σ' αυτή...

    Αυτό που λες για το υπερπροστατευμένο περιβάλλον, την υστερία σε κάθε γρατζουνιά, το παιχνίδι σε "κονσέρβα" το σιχαίνομαι! Είναι κάτι που ζω συχνά στο σχολείο σε σχέση με τους γονείς .
    Εδώ ζητήθηκε από τη διεύθυνση να «προαυλίζονται» τα παιδιά σαν τους φυλακισμένους… να περπατούν μόνο και να τρώνε το φαγητό τους…
    Δεν μου άρεσαν επίσης ποτέ οι παιδότοποι και δεν πήγα παρά μόνο δύο φορές σε κάποιο πάρτι που μας κάλεσαν!!!! Προτιμώ αυτό που κάνω φυσικά, δηλ. πάρτι στο σπίτι, κι ας έχει κόπο, και φυσικά παιχνίδι στην αυλή και στο δρόμο, όπου γίνεται χαμός... τι ξιφομαχίες, τι παιχνίδι με τόξα χειροποίητα, με τις σκούπες , μπάλες και άπειρα ουρλιαχτά!!!
    Δεν συζητώ εδώ στις διακοπές για τα σπιτάκια που φτιάχνουν στα άδεια οικόπεδα και το ατέλειωτο "ξεσάλωμα" στον κήπο και στους δρόμους με τα ποδήλατα...

    Αυτά από την άμεση οικογενειακή μου εμπειρία, όμως βλέπω ότι αρκετά παιδιά κάποιων προαστίων της Αθήνας πέρα από τα ηλεκτρονικά παίζουν και στους δρόμους ή στις αυλές ή κήπους αν έχουν. Χαίρομαι πάρα πολύ γι' αυτό, καθώς δείχνει υγιή αντιμετώπιση των παιδιών πρώτα απ' όλα από τους γονείς τους κι έπειτα από τα ίδια τα παιδιά.
    Δυστυχώς δεν ισχύει αυτό για όλες τις περιοχές και ειδικά για τα παιδιά των αστικών κέντρων, όπου εκεί δεν έχουν αφενός χώρους ελεύθερους πια κι αφετέρου είναι πολύ επικίνδυνο να είναι μόνα τους εκεί.

    Μέσα από αυτό τον αποκλεισμό το παιδί δεν μαθαίνει τον εαυτό του ή τους άλλους, μαθαίνει να είναι κλεισμένο στον δικό του κόσμο, να μην νοιάζεται για το τι συμβαίνει γύρω του, να απαιτεί να γίνεται μόνο ό,τι θέλει εκείνο, να μην μπορεί να αντιμετωπίσει ψύχραιμα ή δυναμικά καταστάσεις που θα βιώσει και φυσικά που βάζεις τον εθισμό. Ο κατάλογος δεν τελειώνει με όσα χάνει ένα παιδί από αυτό τον τρόπο ζωής και παιχνιδιού. Μπορεί να αποκτά άλλες δεξιότητες που ίσως του χρειαστούν στην εποχή που έρχεται… λέμε τώρα, όμως αν δεν έχει μάθει να επιβιώνει στην πράξη, βλέπω «χλωμή» την εξέλιξη του ανθρώπινου είδους!
    Η εικόνα που έχω για πολλά παιδιά είναι εκείνη του κακομαθημένου βουτυρόπαιδου!!! Λυπάμαι που το λέω.
    Ευτυχώς, διατηρώ κάποια ελπίδα απ’ όσα θετικά ανέφερα παραπάνω.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Το ζήτημα του παιδιού παιχνιδιού είναι ένα απ' τα ζητήματα που με ενοχλούν περισσότερο στη σημερινή κοινωνία, γι' αυτό και αναφέρομαι σ' αυτό συχνά-πυκνά.
      Το υπερπροστατευμένο περιβάλλον δημιουργεί ένα κοινωνικώς... υποχόνδριο παιδί.
      Η ελεύθερη και απατερνάλιστη κοινωνική συναναστροφή είναι... υποαλλεργική για την προσωπικότητα του παιδιού.
      Κίνδυνοι πάντα υπήρχαν και πάντα θα υπάρχουν.
      Ποτέ κανείς δεν μπορεί να τους αποφύγει όλους.
      Το θέμα είναι να μάθει το παιδί να αντιμετωπίζει μόνο αρκετούς απ' αυτούς.
      Δε λέω φυσικά να αφήσουν οι γονείς τα παιδιά τους να γυρνούν σαν τα αλητάκια όλη μέρα και να μην ξέρουν πού βρίσκονται.
      Φυσικά και να ξέρουν, φυσικά και να ελέγχουν με ποιους συναναστρέφονται και τί κάνουν εκεί που πάνε, αλλά να τα αφήνουν να λειτουργούν και μόνα τους.
      Η γονεϊκή ματιά πρέπει να 'ναι διακριτική και να επεμβαίνει μόνο όταν είναι απαραίτητο.
      Μια υγιής ισορροπία μεταξύ πνευματικής ανάπτυξης (διάβασμα κλπ) και κοινωνικής ανάπτυξης (παιχνίδι κλπ) δημιουργεί μια υγιή προσωπικότητα.

      Διαγραφή
  2. Εύγε για την κοινωνιολογική ανάλυση του θέματος!
    Εγώ είμαι της γενιάς της αλάνας...οπότε καταλαβαίνεις... τα λόγια είναι περιττά!
    Και δεν είναι εξιδανίκευση του παρελθόντος ...εκτίμηση κάποιων συνισταμένων ...με την οποία εκτίμηση συμφωνώ καθόλα! :)))

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Το έχουμε υποτιμήσει πολύ το ζήτημα αυτό ως κοινωνία.
      Οι γονείς ωθούν τα παιδιά να κάθονται με τις ώρες μπροστά απ' την οθόνη ενός υπολογιστή ή μιας τηλεόρασης (με τα παιδικά dvd) για να μην τους ζαλίζουν τα @@ και αυτοί να κάνουν τη ζωάρα τους, έχοντας "το κεφάλι τους ήσυχο" πως το απιδί είναι προστατευμένο.
      Έτσι καλλιεργούν μοναχικά, ατομικιστικά και μονόχνωτα παιδιά.
      Γι' αυτό π.χ. τα παιδιά τραγουδούν και χορεύουν ολοένα και λιγότερο.

      Διαγραφή
  3. Και μια ερώτηση:
    συμφωνείτε με την τακτική πολλών γονέων να μην παίρνουν τα παιδιά τους μαζί σε κηδείες, ακόμη και πολύ κοντινών τους ανθρώπων;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Όχι βέβαια! Ανέκαθεν πίστευα ότι μέσα από το θάνατο, αγαπάς τη ζωή. Εννοώ γνωρίζοντας ότι κάποια στιγμή θα φύγεις εκτιμάς περισσότερο το σήμερα, τη στιγμή.
      Η επιστήμη μου με έμαθε ότι πρέπει το παιδί να ζει όλα τα στάδια ζωής, ένα από αυτά είναι και ο θάνατος.

      Με πήρε σχεδόν μία ώρα να γράψω αυτά τα λίγα (λόγω δουλειάς)...οπότε σας φιλώ!

      Διαγραφή
    2. Συμφωνώ με τη θέση σου.
      Πρέπει το παιδί να εξοικειώνεται με όλον τον κύκλο της ζωής.

      Διαγραφή
  4. Δεν ξέρω για ποιο λόγο, αλλά δεν μου άνοιγε η απάντηση, για να σχολιάσω εκεί.
    Οπότε γράφω ξεχωριστό σχόλιο.
    Παραπάνω χρησιμοποίησες την πιο κατάλληλη έκφραση για τα παιδιά: "υποχόνδρια"! Πολύ σωστά και παράλληλα να μην είναι σε θέση να αντεπεξέλθουν σε στοιχειώδη καθημερινά θέματα κι αυτό γιατί τους τα παρέχουν όλα οι γονείς.
    Φυσικά και τα παρατούν στους υπολογιστές για να έχουν το κεφάλι τους ήσυχο και δυστυχώς δεν διαθέτουν έστω λίγο χρόνο να παίξουν μαζί τους ή να συζητήσουν για ζητήματα που τα αφορούν.
    Αυτό φαίνεται πολύ χαρακτηριστικά στην σχολική τάξη, όπου τα παιδιά έχουν τεράστια ανάγκη να μιλήσουν, να εκφράσουν τον εσωτερικό τους κόσμο και χαίρονται αφάνταστα όταν τους δίνεται αυτή η ευκαιρία, διότι ξέρουν ότι είναι εκεί οι συμμαθητές τους και ο δάσκαλός τους, για να τους ακούσουν. Αν θυμάσαι το πρόγραμμα που σου είχα ότι εφαρμόζω, το οποίο χρησιμοποιώ σαν αφορμή για να δώσω τη δυνατότητα στα παιδιά να δείξουν εμπιστοσύνη στους άλλους, να ανοιχτούν κι έπειτα να μπορούμε σε όλη τη σχολική καθημερινότητα να εργαζόμαστε σε κάθε ευκαιρία στην κοινωνική και συναισθηματική τους ανάπτυξη. Εκεί τα παιδιά δίνουν όλο τους τον εαυτό και είναι σαν τους δίνεται ένας θησαυρός. Αυτά έχω διαπιστώσει όσα χρόνια εργάζομαι με αυτό τον τρόπο, αν και είναι σίγουρα και θέμα προσωπικότητας του εκπαιδευτικού σχετικά με τον τρόπο που θα προσεγγισει τους μαθητές του.
    Πλατίασα πάλι...
    Είναι πολύ σημαντικό πάντως που ασχολείσαι με τα παιδιά και το παιχνίδι ή τον τρόπο διαπαιδαγώγησής τους, γιατί οι συνάδελφοί σου δεν το συνηθίζουν ιδιαίτερα, ενώ είναι καθοριστική οι συμβολή όλων των εκπαιδευτικών στην εξέλιξη των παιδιών!

    Σχετικά με το θέμα της συμμετοχής των παιδιών στις κηδείες κοντινών τους προσώπων. Θεωρώ απαραίτητη την παρουσία τους στην τελετή αυτή και ειδικά στον τελευταίο χαιρετισμό ενός αγαπημένου τους προσώπου. Είναι για εκείνα πιο φυσιολογικός ο κύκλος της ζωής και πρέπει να γνωρίζουν τι ακριβώς γίνεται. Σίγουρα θα είναι καλό να έχει προηγηθεί κάποια συζήτηση και προετοιμασία. Πολύ πριν από ένα τέτοιο γεγονός, όπως τα προετοιμάζουμε για το σώμα τους και άλλα πράγματα, υπάρχουν βιβλία και ταινίες που μπορούν να τα προετοιμάσουν και για τον θάνατο. Η συζήτηση επιβάλλεται με τον γονέα!
    Την μικρή μου, όμως δεν την είχα πάρει, στα δύο της, όταν σκοτώθηκε ο αδερφός μου, αλλά της είχα εξηγήσει μέσα από μια ιστορία, η οποία έχεις τις βάσεις της στην φύση και την ψυχολογία για το γεγονός του θανάτου. Πιστεύω ότι σε τέτοιες ηλικίες δεν χρειάζεται να τα υποβάλλουμε σε τέτοια δοκιμασία, καθώς δεν θα αντιληφθούν πάρα πολλά. Το λέω γιατί κάποιοι από την ευρύτερη οικογένεια επέμεναν να την πάρω και το έκαναν με τα δικά τους παιδιά σε αντίστοιχες ηλικίες. Δεν συμφωνώ τόσο νωρίς και ειδικά για πρόσωπο που λάτρευε.
    Στην πορεία εξοικειώθηκε με όλα αυτά και το θεωρεί κάτι φυσικό.
    Συγνώμη για την φλυαρία, αλλά παθιάζομαι με όσα αφορούν τον άνθρωπο και ειδικότερα τα παιδιά!

    Γιατί έθεσες ένα τέτοιο ερώτημα;
    Ξέρεις λόγω επαγγέλματος θα χρειαστεί να λειτουργείς και συμβουλευτικά πάνω σε πολλά θέματα. Αν δεν το έχεις δει ακόμα, θα συμβεί να είσαι σίγουρος κι έτοιμος. Φυσικά δεν σε φοβάμαι πουθενά...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αυτό με το χορό και το τραγούδι που είπες παραπάνω, πράγματι είναι απειροελάχιστα τα παιδιά που τραγουδούν ή χορεύουν ή ξέρουν να διασκεδάσουν με τέτοιους τρόπους στα πάρτι!
      Μόνο τρώνε και κάνουν χαζομάρες ή βαριούνται. Άμα τους το δείξεις κάτι γίνεται, αλλά λίγοι μεγάλοι το κάνουν, καθώς μάλλον ξέχασαν την παιδική, εφηβική και νεανική τους ηιλικία...
      Πολύ καλή η παρατήρησή σου!

      Διαγραφή
    2. Όπως είπαμε και παραπάνω με την Αριστέα, πρέπει τα παιδιά να εξοικειώνονται με όλόν τον κύκλο της ζωής.
      Βέβαια, αυτό δεν αφορά παιδιά 2 ετών.

      Όσο για τα παιδιά που έχουν πολλή ανάγκη να μιλήσουν,αυτό είναι φανερό μόλις τους δοθεί η ευκαιρία.
      Όπως επίσης φανερό είναι το ότι δεν εχουν μάθει να συζητούν.
      Γι' αυτό είναι υπέρ το δέον εύπλαστα και χειραγωγήσιμα.
      Δεν έχουν μάθει να συζητούν και να επιχειρηματολογούν και επομένως, ό,τι κι αν τους πεις, είναι έτοιμα να το πιστέψουν.
      Το κάνω με πολλά παιδιά αυτό.
      Συζητάμε κατι και επιχειρηματολογώ υπέρ ενός παραλογισμού.
      Τα φτάνω στοσ ημείο να παραδεχοτύν πως ο παραλογισμός είναι... λογικός και αοδεδειγμένος και στο τέλος τους εξηγώ ποιο λάθος έκαναν πάνω στη συζήτηση, ώστε να παραδεχτούν ως λογικό το παράλογο!
      Αυτά βέβαια άμα έχω όρεξη και χρόνο...
      Αχ αυτός ο Σωκράτης φταίει για όλα!

      Διαγραφή
    3. Αυτό είναι εξαιρετικό που κάνεις!!!
      Τα μαθαίνει να είναι υποψιασμένοι κι όχι ναρκωμένα, αλλά και να επιχειρηματολογούν έξυπνα!!!
      Είμαι σίγουρη ότι μπορείς να τα τρελάνεις τα καημένα...!!!
      Πολύ καλά όμως πράττεις και εννοείται ότι το κάνουμε όποτε έχουμε χρόνο και διάθεση, γιατί δεν μπορεί να γίνεται καθημερινά αυτό. Το ίδιο κάνω κι εγώ και τρελαίνονται... Θέλουν όλο τέτοια!!! Τότε SOS...

      Αυτός ο Σωκράτης φταίει και γι' αυτά "σεντόνια" σ' αυτήν την ανάρτηση;
      Χαμός πάλι!!!
      Την έριξες πάλι την "πετριά" και να τα κατεβατά...

      υ.γ.
      Αλήθεια, σου ζητάνε ήδη συμβουλές για τα παιδιά τους πάνω σε διάφορα ζητήματα ή όχι ακόμα; Τα παιδιά πιστεύω πως το κάνουν. Είναι έτσι;

      υ.γ.
      Επειδή μου άρεσαν οι απόψεις σου παρακάτω και ταυτίζομαι (δεν είναι κακό επίσης να περιαυτολογούμε πότε-πότε, διότι εκφράζουμε τον εαυτό μας πιο χειροπιαστά με αυτό τον τρόπο) βρήκα φανταστικό το παράδειγμα με τα προϊόντα της γης, στο θέμα της αστυνόμευσης των γειτονιών συμφωνώ απόλυτα και το έχω προτείνει σε συζητήσεις που κάνουμε, αλλά αποκλείεται να συμβεί κάτι τέτοιο δυστυχώς. Το πιο όμορφο είναι οι γείτονες να δείχνουν το ενδιαφέρον τους στα παιδιά...
      Όσο γι' αυτό που περιγράφεις στο σχόλιό σου στη Μαρία δεν είναι καθόλου μακρινό μου φαίνεται και τα σενάρια επιστημονικής φαντασίας γίνονται σιγά-σιγά πραγματικότητα. Μια εφιαλτική πραγματικότητα και δεν νομίζω ότι κινδυνολογείς. Απλά εγώ ως αισιόδοξος άνθρωπος έχω κάποιες ελπίδες ότι θα υπάρξουν κι εκείνα τα παιδιά που θα παλέψουν για το διαφορετικό και το υγιές. Παλεύοντας βέβαια ενάντια σε δαίμονες...
      (Το υ.γ. τεράστιο - καταπατώ τους κανόνες του γραπτού λόγου - αλλά προσπάθησα να τα χωρέσω όλα εδώ, για να μην σχολιάζω κάτω από όσα με ενδιαφέρουν. Πολύ δυνατές απόψεις καταγράφηκαν και το απόλαυσα. Ευχαριστούμε, Γαλάτη μας, με τα ωραία σου και όσους αγαπημένους φίλους συμμετείχαν.)

      Διαγραφή
    4. Όχι, δε μου ζητά συμβουλές κανείς επί τούτου.
      Πάνω στην κουβέντα μόνο μπορεί να ειπωθεί κάτι σχετικό.

      Όσο για τα εφιαλτικά σενάρια, δε χρειάζεται πανικός.
      Τον εφιάλτη μ' έναν τρόπο τον αντιμετωπίζεις: ξυπνώντας!

      Διαγραφή
  5. Παρά το γεγονος ότι ανήκω σε μια από τις μεταγενέστερες γενιές από τις δικές σας, δεν θα μπορούσα να μην συμφωνήσω 100% με το κείμενο. Γιατί πιθανότατα να ανήκω στην τελευταία γενιά που έζησε αυτήν την εποχή, θυμάμαι που μαζευόμασταν πριν από περίπου 12 χρόνια στα ΣΟΑ (τα σπίτια των αξιωματικών του στρατού δηλαδή), και παίζαμε μπάλα μέχρι τελικής πτώσης που λένε. Είχαμε σπάσει όλες τις λάμπες που χρησιμοποιούσαμε για δοκάρια...

    Κάνοντας όμως την σύγκριση με το σήμερα, η κατάσταση είναι πολύ στενάχωρη. Αρχικά, πλέον εκείνος ο χώρος που παίζαμε μπάλα μικροί πλέον έχει κλείσει. Χτες πήγαμε για μπάσκετ με την παρέα μου στο προαύλιο του Γυμνασίου που πήγαινα (και μιλάμε για ένα τεράστιο προαύλιο,600-700 τμ περίπου) και ήμασταν θλιβερά μόνοι μας, ενώ θα περίμενε κάποιος ότι τώρα το καλοκαίρι έστω και μια παρέα παιδιών θα την έβρισκες. Και όμως δεν υπάρχει κανείς. Το ίδιο ισχύει και για όλα τα πάρκα της πόλης. Και μην νομίζετε ότι βρίσκομαι σε κάποια μεγάλη πόλη, για την πόλη της Ξάνθης αναφέρομαι, που ευτυχώς ακόμα υπάρχουν πολλοί χώροι για να δραστηριοποιηθούν παιδιά, αλλά πλέον είναι παντελώς άδειοι...

    Γενικώς, παρατηρώ από τα παιδιά, κυρίως από αυτά που βρίσκονται στο προ-εφηβικό στάδιο, αντί να ωριμάσουν και να μπορέσουν να εκφραστούν μέσω του παιχνιδιού, να τείνουν σε μια φάση μιμητισμού (με αρνητική έννοια) ατόμων που ανήκουν στην δική μου ηλικιακή ομάδα, δηλαδή των early-mid twenties. Για παράδειγμα, τις προάλλες ήμουν σε μια παρέα, στην οποία ήταν και μια κοπελιά. Η οποία κάπνιζε, έπινε, και μιλούσε άνετα για διάφορα πράγματα, νομίζω ότι καταλαβαίνετε τι εννοοώ. Εγώ αρχικώς, και λόγω σωματοδομής υπέθεσα ότι ήταν γύρω στα 18-19, οπότε δεν έδωσα μεγάλη σημασία, όμως όταν έμαθα αργότερα ότι η συγκεκριμένη κοπέλα είναι 14 (!) οφείλω να πω ότι ένιωσα αρκετά περίεργα για κάποιον απροσδιόριστο λόγο, και τώρα μάλλον συνειδητοποιώ ότι αυτός ο λόγος είναι ότι αυτά τα πράγματα δεν θα έπρεπε να τα κάνει στην ηλικία της. Δεν ξέρω αν είμαι εγώ ο υπερβολικός (θα ήθελα πραγματικά την γνώμη σας), αλλά πραγματικά έτσι ένιωσα. Και βεβαίως, είναι πολύ θλιβερό για τις επόμενες γενιές να υιοθετούν έναν τρόπο ζωής ο οποίος δεν είναι ακόμα κατάλληλος γι' αυτές, γιατί στο μέλλον θα τους βγεί με πολύ κακό τρόπο... Γιατί, με λίγα λόγια, χάνουν πολύτιμες εμπειρίες που θα βοηθούσαν πολύ στα μετέπειτα στάδια της ζωής τους...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αρχηγέ, απαντώ πρώτη, αφού είμαι ήδη εδώ!
      Καταρχήν, Πάνο, σε χαιρετώ από τη Δράμα (λίγο έξω από την πόλη). Είμαι για διακοπές εδώ πάνω. Μου αρέσει πολύ η Ξάνθη και την έχω επισκεφτεί πολλές φορές και η φύση γύρω απίστευτη!!!
      Στο θέμα μας τώρα.
      Είναι κρίμα που σε μια επαρχιακή πόλη να ερημώνουν οι χώροι που θα μπορούσαν να αξιοποιηθούν από παιδιά... Είναι κακή ένδειξη για την εξέλιξη της νεότερης γενιάς...!!!
      Σχετικά με το θέμα της κοπέλας που ανέφερες, να ξέρεις είναι πολύ συνηθισμένο κι εκεί έρχομαι να πω πού είναι οι γονείς;;;;
      Τα παιδιά με τόσα ερεθίσματα που έχουν θέλουν να μεγαλώσουν πριν από την ώρα τους, χάνοντας, όπως είπες, πολλά απαραίτητα στοιχεία για την υγιή ανάπτυξή τους. Άσε που αργότερα θα βαριούνται την ζωή τους!!!
      Δες κι ένα ακόμα παράδειγμα.
      Σε σχολικό πάρτι γυμνασίου, όπου συμμετείχε κόρη μιας φίλης μου (πρωτάκι εκείνη), όλα τα κορίτσια ήταν με τα δωδεκάποντα και τα μαύρα μίνι φορέματα, το μαλλί κάγκελο, το βάψιμο όσο δεν έπαιρνε και ήταν όλα ίδια...!!!!
      Τα απαξίωναν την παρουσία τους, ενώ εκείνες ούτε χόρευαν ούτε διασκέδαζαν, αλλά απλά περιφέρονταν για να τις βλέπουν όσοι τελικά δεν κοιτούσαν...
      Το κοριτσάκι της φίλης μου μετά από λίγο έφυγε, καθώς όλο αυτό δεν της έλεγε τίποτε. Έχει τα χαρακτηριστικά ακριβώς της ηλικίας της και είναι μεγαλωμένη αλλιώς, χωρίς να επηρεάζεται από όλο αυτή την πασαρέλα. Δεν έιναι φυτό, δεν είναι άσχημο και περιποιείται τον εαυτό του και το μυαλό του...
      Ελπίζω κάτι να σου είπα!

      υ.γ.
      Γαλάτη, έλα να με διώξεις από εδώ, γιατί πήρα φόρα!!!
      Πάρε κι εσύ θέση τώρα, αφού ρωτάει όλους μας το παιδί και μπράβο του που έχει τέτοιες ανησυχίες!

      Διαγραφή
    2. Πάνο,εφόσον είσαι μικρότερος, να ξέρεις πως, αν πρόλαβες να ζήσεις κατι από αυτά, αυτό οφείλεται στη συγκυρία.
      Τα περισσότερα παιδιά της ηλικίας σου δε μεγάλωσαν έτσι.
      Εσύ ίσως λόγω περιοχής να πρόλαβες κάποια πράγματα.
      Αλλά τώρα πια και στην επριοχή σου σίγουρα έχει φτάσει η "πρόοδος" (θου Κύριε!)

      Αυτό που λες με την κοπέλα τη 14χρονη που έμοιαζε και συμπεριφερόταν σαν 20χρονη, είναι κάτι που το παρατηρώ πολλά χρόνια.
      Δηλαδή, όταν ήμουν 20κάτι χρόνων, παρατήρησα μια παρέα 12χρονων παιδιών που είχαν πάει για καφέ(!) στην καφετέρια που σύχναζα εγώ, ήταν ντυμένα πιο κυριλέ κι από μένα, είχαν ζελέ στα μαλλιά (και στα μυαλά μάλλον), και συμπεριφορά που δεν άρμοζε στην ηλικία τους.
      Τα κορίτσα φορούσαν προκλητικά ρούχα που δεν άρμοζαν στην ηλικία τους και είχαν φέρισμο κοκέτας.
      Από κείνη τη μέρα μου γεννήθηκε ο προβληματισμός επί του θέματος.

      Τα κορίτσια της προηγουμενης γενιάς από μας κυκλοφορούσαν με κάτι ανεκδιήγητα και αντιερωτικά φούτερ και πουλόβερ.
      Τα κορίτσια της δικής μου γενιάς φορούσαν κοντομάνικα και οι πιο "προικισμένες" τα φορούσαν και λίγο πιο κολλητά.
      Τα κορίτσια τα σημερινά ντύνονται -επιεικώς- σαν τη Φουρέιρα.

      Και δεν έχω ηθικό πρόβλημα.
      Εξάλλου δεν είμαι καθόλου πουριτανός.
      Το πρόβλημα είναι άλλο.
      Είναι ότι πηδούν από το νηπιακό-παιδικό στάδιο στο ενήλικο στάδιο, χωρίς να περάσουν το ύστερο παιδικό και το προεφηβικό στάδιο.
      Φυσικά βιολογικά τα περνούν όλα αυτά τα στάδια.
      Αλλά ψυχολογικά και κοινωνικά δεν τα περνούν και έτσι διαταράσσεται ο φυσιολογικός κύκλος της ζωής.
      Η ωρίμανση πρέπει να είναι σταδιακή, για να καλλιεργηθεί ένα ψυχικώς και πνευματικώς υγιές άτομο.
      Όταν η ωρίμανση είναι εξαναγκασμένη, τότε δημιουργούνται πολλά προβλήματα.

      Και ο ανθρώπινος οργανισμός είναι όπως ο οργανισμός των προϊόντων της γης.
      Αν εξαναγκάσεις μια ντομάτα να κοκκκινίσει πριν την ώρα της, τότε όταν κοκκινίσει δε θα χει ποτέ την ίδια γεύση μ' αυτή που ωρίμασε με φυσιολογικό ρυθμό.
      Τώρα -θα μου πεις- μπλέκεις ντομάτες με ανθρώπους;
      Ε, όλοι προϊόντα της μάνας γης είμαστε...
      Και η φύση πάντα ξέρει καλύτερα.

      Διαγραφή
  6. Το θεμα ειναι κυριολεκτικα φλεγον!
    Εχεις μεγαλο δικιο!
    Τα ειπαν πανω κατω οι προλαλησαντες...
    Εγω ενα θα πω μονο ως μανα μικρου παιδιου. Δεν τολμαω να σκεφτω να το αφησω να βγει να παιξει μονο του και δεν μιλαω φυσικα για τωρα που ειναι 3, αλλα πιστευω και μεχρι την εφηβεια το ιδιο θα ισχυει. Γιατι τοτε που παιζαμε εμεις μπορει να πεφταμε, να μαλωναμε και χιλια αλλα. Ομως σημερα, οι κινδυνοι ειναι τεραστιοι. Οι παιδεραστες παραμονευουν, τα παιδια στα αρπαζουν μεχρι να πεις κυμινο, μια εμπλοκη με μεγαλυτερα παιδια μπορει να εχει πολυ ασχημη εξελιξη καθως καποια απο αυτα κυκλοφορουν με σουγιαδες, το bullying εχει παρει τεραστιες διαστασεις. Πως λοιπον; Πως να αφησεις το παιδι σου να βγει στην γειτονια μονο με τους φιλους του; Πως να μην σου σπασει η καρδια αν το χασεις μερικα δευτερολεπτα απο τα ματια σου;Πριν δυο χρονια, στο Αιγαλεω που δουλευω εφερναν οι γονεις τα παιδια ακομα και 9-10 χρονων, ακομα και μεσημερι και 3 στενα απο το σπιτι τους. Υπηρχε μια συμμορια στα δυτ. προαστια που αρπαζε παιδια απο το δρομο, αν ηταν μονα τους και μαλιστα σε μια περιπτωση ακουστηκε οτι αρπαξαν ενα παιδακι απο το χερι της μαμας του...
    Αν δεν επιστρεψει η ασφαλεια, η εννοια της γειτονιας, που ΞΕΡΕΙΣ το γειτονα σου, πως να υπαρξει ξανα αυτη η τελεια και ξεγνοιαστη εποχη που ζησαμε; Κι ειναι κατι που πολυ με λυπει, βαθυτατα....
    Την καλησπερα μου...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Το ζήτημα της ασφάλειας είναι, κατά τη γνωμη μου, το σοβαρότερο πρόβλημα για να επανεξεταστεί από την κοινωνίας μας το θέμα του παιδικού παιχνιδιού.
      Θα σου έλεγα πως μαζί με τα παιδιά, πρέπει να βγουν από τα σπίτια τους και οι μεγάλοι. Επιτέλους να ξεκολλ΄σουν απότ υος 4 τοίχους.
      Θα ξεκουραστούν απ΄την κοπιαστική δουλιεά τους πιο καλά στην πλατεία με τρεις γειτόνους, παρά μόνοι μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή ή της τηλεόρασης, που αντί να τους ηρεμούν, τους αγχώνουν έτι περισσότερο.

      Αν και πολλοί του αριστερού χώρου θα αντιδρούσαν καταγγέλλοντας "αστυνομοκρατία", εγώ θα ήμουν πολύ ευχαριστημένος αν κάθε δυο τετράγωνα υπήρχε ένας μπάτσος απλώς να περιφέρεται για να προσφέρει με την παρουσία του ασφάλεια έ έστω την αίσθηση της ασφαλειας στους πολίτες.
      Με τους μεγάλους να ξαναβγαίνουν απ' το σπίτι τους και με μια διακριτικη παρουσία της αστυνομίας στις γειτονιές, νομίζω πως δε θα υπάρχει χώρος για απαγωγούς, παιδεραστές κλπ.
      Χτες περνώντας από την πλατεία χάρηκα που είδα καμια΄δεκαριά παιδιά να παίζουν (λίγα ήτανε, αλλά τι να κάνουμε;)
      Κάποιοι εμγαλύτεροι καθόντουσαν πιο πέρα και ριχναν μια ματιά καλού-κακού.
      Αν το θέλουμε, τρόποι υπάρχουν.

      Διαγραφή
  7. Κάποτε, παίζοντας ποδόσφαιρο, έπεσα και μια κοφτερή πέτρα χώθηκε βαθιά στο γόνατό μου. Όταν το είδε η μάνα μου, ήθελε να με πάνε σε χειρουργό. Πάτησα πόδι. Δέχτηκα να μου το καθαρίσουν και το άφησα να κλείσει μόνο του. Έχω ακόμα την ουλή, σαν παράσημο από μια εποχή που είχαμε χώμα στο "γήπεδο".
    Συμφωνήσαμε να μεγαλώσουμε τις κόρες μας χωρίς υστερικές κραυγές και χωρίς ανόητες απαγορεύσεις. Όσο γινόταν στους Αμπελόκηπους, δηλαδή, όπου δεν υπήρχαν ελεύθεροι χώροι. Αντιθέτως υπήρχαν πολλά μικρά μαγαζιά, οι ιδιοκτήτες των οποίων γνώριζαν τα παιδιά και... ενημέρωναν τους γονείς. Ένα είδος ασφάλειας, δηλαδή.
    Για παράδειγμα, όταν ακουγόταν κρακ-κρακ-κρακ, ήξεραν ότι κατέβαινε με ταχύτητα η μικρή μου κόρη με τα πατίνια της! Βεβαίως άκουγα τα δέοντα, διότι ανησυχούσαν μην σκοτωθεί.

    Για τις κηδείες; Δεν ξέρω τι να σου απαντήσω. Δεν χρειάστηκε να αποφασίσουμε:οι γονείς μας πέθαναν όταν ήταν έφηβες. Πάντως ακόμα θυμάμαι ανατριχιάζοντας την αίσθηση του κρύου μετώπου του παππού μου, που ο πατέρας μου με ανάγκασε να φιλήσω όταν ήμουν 9 χρονών!
    Άλλες εποχές, άλλες συνήθειες.

    Γενικά, η υπερπροστατευτικότητα των γονέων σήμερα είναι επικίνδυνη. Επικίνδυνη είναι όμως κι η ενδοτικότητα όσον αφορά το αλκοόλ, τα μηχανάκια, τη μαριχουάνα. Τα προστατεύεις από τους παιδεραστές και τους επιτρέπεις τον εθισμό και την ταχύτητα σε ηλικία που δεν μπορούν ακόμα να εκτιμήσουν τον κίνδυνο;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Όπως λοιπόν μας διαβεβαίωσες κιε σύ με την ρποσωπική σου εμπειρία, ακόμη κι αν χωθεί κοφτερή πέτρα στο γόνατο, δεν παθαίνεις τίποτα!
      Και νομίζω ότι όλοι όσοι διατελέσαμε...αγόρια, έχουμε παρόμοιες εμπειρίες που τοδ ιαβεβαιώνουν αυτό και που μπορούμε να διαβεβειώσουμε τους σημερινούς γονείς πως δεν τρέχει και τίποτα με λίγο αίμα.

      Το δεύτερο ζήτημα που είπες είναι η γειτονιά.
      Δικλείδα ασφαλείας είανι οι γείτονες μαγαζάτορες, οι οποίοι παντα δίνουνρεπορτάζ (καμιά φορά και παραπάνω απ' όσο χρειαζεται) για τα πεπραγμένα των παιδιών.

      Όσο για τα μηχανάκια, νομίζω ότι παραδόξως είναι αποτέλεσμα της υπερπροστατευτικότητας!
      Δηλαδή συνήθως οι υπερπροστατευικοί γονείς, αυτοι στο τέλος αντιμετωπίζουν μεγάλες δυσκολίες με τέτοιου ίδους απαιτήσεις απότ α παιδιά τους.
      Ένα γονιός που παρέχει ελευθερία κινη΄σεωνσ το παιδί του, μπορεί αν του θέτει τα όρια αυτής της ελευθερίας και να γίνονται σεβαστά.
      Μετά όμως από κουβέντα.
      Εγώ που κουβέντιαζα με τους γονείς μου, δεν υπήρχε περίπτωση να απαιτήσω μηχανάκι, γιατί δεν είχα αναγκη μια τέτοιου είδους "αίσθηση ελευθερίας".
      Και σ' αυτό το θέμα είμαι κάθετος: απαγορεύεται διά ροπάλου να παίρνες μηχανάκι στο παιδί σου.
      Όπως μου λέγανε και εμένα "δεν είανι ΄τοι δεν εμπιστεύομαι εσένα. Την ηλικία σου δεν εμπιστεύομαι".

      Και τα ναρκαωτικά και όλα αυτά συνήθως συμβαίνουν σε οικογένειες που λειτουργουν στα άκρα: είτε υπερβολικα προστατευτικές είτε υπερβολικά χύμα.
      Οι οικογένειες που λειτουργούν διατηρώντας το μέτρο καλλιεργούν κατά κανόνα και παιδιά που λειτουργούν διατηρώντας το μέτρο.
      Είναι θέμα νοοτροπίας και παιδείας που παρέχεται στο παιδί.
      Όταν ήμουν παιδί 12 χρονών, αρνήθηκα στα άλλα παιδιά που μου δώσανε τσιγάρο να καπνίσω.
      Όταν έφτασα 15, το εβαλα στο στόμα μου, αλλά τότε αρνήθηκα να δοκιμάσω χασίς.
      Είχα αντιληφθεί από νωρίς πως το καθετί έχει την ωρα του.
      Και δεν ντρεπόμουν την ώρα που έλεγα όχι, ούτε φοβόμουν μη με πουν φλώρο. Γιατι συζητούσα με τους γονείς και είχα επιχείρημα για το καθετί.
      Πάλι περιαυτολόγησα...
      χεχε

      Διαγραφή
  8. Νοσταλγία και φλας μπακ στα χρόνια της αθωότητας και την ανεμελιάς.
    Είμαστε η τυχερή γενιά που πρόλαβε ένα οικόπεδο ή μια αλάνα.
    Δυστυχώς σήμερα δεν είναι εφαρμόσιμα όλα αυτά. Οι εποχές άλλαξαν και τούτη η φουρνιά παιδιών, είναι η "γενιά του αντίχειρα". Δουλεύουν τόσο έντεχνα τον αντίχειρά τους και πληκτρολογούν με απίστευτη ταχύτητα τα κινητά τους... Και έπεται η επόμενη. Που θα επικοινωνεί μέσα από οθόνες αφής και εξελιγμένες τεχνολογίες. Κι ίσως μετά από χρόνια, να γραφεί ένα αντίστοιχο άρθρο για την παλιά γενιά των κινητών, τότε που τα παιδιά χρησιμοποιούσαν τα δάχτυλά τους και πληκτρολογούσαν γράμματα για να σχηματίσουν ένα μήνυμα...
    Η τεχνολογία σκοτώνει την ανεμελιά Γαλάτη μου. Νομοτελειακά.
    Για το αν πρέπει τα παιδιά μας να συμμετέχουν σε κηδείες και τελετές αποχωρισμού, η προσωπική μου άποψη είναι κάθετη. Επιβάλλεται!
    Τα σέβη μου κι ευχαριστώ για τις νοσταλγικές στιγμές που έζησα κοντά σου απόψε!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αυτός ο προβληματισμός περί αναπόφευκτης εξέλιξης είναι που επιχειρεί να με συγκρατεί από αφορισμούς. Εξ ου και το ΥΓ.
      Αλλά, όπως είπα και στο ΥΓ, μπορεί να μοιάζει με παρελθοντολαγνία η εξύμνιση του παρελθόντος εις βάρος του παρόντος, αλλά δεν είναι παράλογο κάποια από τις αλλαγές να είναι πράγματι καταστροφική.
      Και το γεγονός του χάσματος των γενεών μπορεί να αναπαράγει ατήν την αιώνια αντίθεση, αλλά δεν απύει κάποιες φορές η μία γενιά να 'χει πολλά δίκια για όσα κάνει η άλλη.
      Δηλαδή μην την πάθουμε όπως οι χωριανοίσ το μύθο με το βοσκό, τα πρόβατα και το λύκο.
      Επειδή, δηλαδή, φώναξαν -αδίκως ενδεχομένως- πολλές φορές οι προηγούμενες γενιές καταγγέλλοντας την... καταστροφή που έφερνε η εκάστοτε νέα γενιά, δε σημαίνει πως αιωνίως αυτές οι φωνές θα ΄ναι άδικες.
      Δηλαδή κάποια φορά μπορεί και να 'χει δίκιο ο βοσκός όταν φωνάζει στους χωριανούς : "βοήθεια χωριανοί! ο λύκος τρώει τα πρόβατά μου!"

      Θεωρώ πως υπάρχει ένα στοιχείο που λειτουργεί ως σύνορο μεταξύ αποδεκτού και μη αποδεκτού.
      Και αυτό το στοιχείο είναι η φυσική επαφή του παιδιού (και του ανθρώπου εν γένει) με τους υπόλοιπους ανθρώπους, την κοινωνία, τη γη και τον έξω κόσμο.
      Δηλαδή αυτή η "D-DAY" (που λεν κι οι Αμερικάνοι) είναι η μέρα κατά την οποία τα παιδιά δε θα παίζουν με άλλα παιδιά, αλλά με λογαριασμούς στο ίντερνετ.
      Η μέρα που τα παιδιά δε θα παίζουν έξω (σε αλάνες, 5Χ5, πλατείες, δρόμους κλπ) αλλά μόνα, κλεισμένα στο δωμάτιό τους, μπροστά από μια οθόνη του υπολογιστή.
      Η μέρα που το παιδί δε θα πονάει όταν χτυπάει το φυσικό του πόδι, αλλά θα κάνει "αχ" όταν πέφτει ο "χαρατήρας" που κινε΄στο online game του.
      Η μέρα που το παιδί δε θα χει γνωρίσει ποτέ από κοντά την παρέα του.
      Η μέρα που το παιδί δε θα κλαίει, αλλά θα γράφει :-(
      Δε θα γελάει, αλλά θα γράφει :-)
      Δε θα λέει αστεία, αλλά θα γράφει :-Ρ
      Η μέρα εκείνη που το παιδί δε θα πλακωθεί στο ξύλο μ' ένα άλλο παιδί, αλλά θα τον ξεντεριάσει σ' έναν εικονικό κόσμο.
      Η μέρα που το παιδί δε θα νιώθει ότι ξημέρωσε ή ότι βράδιασε, παρά μόνο όταν ξημερώνει ή βραδιάζεισ τον ψηφιακό του κόσμο.
      Ε, τότε μπορώ να πω ότι ήρθε η D-DAY της καταστροφής.

      Ναι, ξέρω πως ίσως μοιάζουν συνωμοσιολογικά, εσχατολογικά, με ολίγη από Όργουελ και ολίγη από... Τέρενς Κουίκ(!) όλα αυτά, αλλά μήπως τελικά υπάρχει μια γενιά η οποία έχει δίκιο πως η επόμενη οδηγείται ταχέως στην καταστροφή;
      Και, αν τελικά υπάρχει, ποια θα μπορούσε να είναι αυτή;
      Είναι η εξέλιξη πάντοτε συνώνυμη της προόδου;
      Ή μήπως πολλές φορές είναι συνώνυμη της καταστροφής;
      Διότι και η πυρηνική ενέργεια και τα όπλα χημικής μαζικής καταστροφής, κι αυτά μια μορφή εξέλιξης είναι, η οποία όμως ίσως να είναι η dead-line (να το πάλι το αγγλικό μου) της καταστροφής εν ευθέτω χρόνω.
      Άρα, είναι κινδυνολογία η αίσθηση της καταστροφής;
      Η Κασσάνδρα, εξάλλου, παρότι της φορτίσει αρνητικά το όνομα, στην πραγματικότητα έλεγε την αλήθεια στον Αγαμέμνονα! Έπρεπε να αλλάξει δρόμο για να γλιτώσει!
      Και εφόσον η εξέλιξη αυτή δεν είναι φυσικά νομοτέλεια αλλά ανθρώπινη, τότε, μπορούμε ίσως να της αλλάξουμε προσανατολισμό.
      Η εξέλιξη δεν ανακόπτεται.
      Ούτε βέαια πρέπει σε καμία επρίπτωση η τεχνολογία να ανακοπεί.
      Αλλά πρέπει να τη χρησιμοποιήσουμε αλλιώς σε σχέση με τώρα.
      Συγνώμη αν σε κούρασα με τις αμπελοφιλοσοφίες μου...

      Διαγραφή
  9. Ειπες τη μαγικη κουβεντα! ΜΕΤΡΟ! Μετρο σε ολα! Βεβαιως και χρειαζεται η εξελιξη! βεβαιως και οταν εχω να κανω δουλειες ευλογω τον ανθρωπου που ανακαλυψε το youtube και μπορω να αφησω το μικρο να βλεπει μικρους αινσταιν η πεππα και να κανω τα παντα με την ησυχια μου! Αλλα και η παιδικη χαρα χρειαζεται! Και τα παρτυ! Και η γειτονια, οσο αυτο ειναι εφικτο! Εγω δεν εχω πρβλημα με τους αστυνομικους. Τους μπατσους δε χωνευω! Μακαρι να υπηρχε αστυνομευση στις γειτονιες και στις πλατειες, πολλα θα αποφευγαμε...
    Η Κασσανδρα ακριβως ελεγε την αληθεια, δυσαρεστη μεν, αληθεια δε...
    Αλλα αφου δεν εχουμε την ασφαλεια που ζηταμε, καλο θα ειναι οσο μας επιτρεπει η καθημερινοτητα να δινουμε στα παιδια οσο περισσοτερο χρονο ελευθερου παιχνιδιου γινεται.
    Καλησπερα και σημερα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Η τεχνολογία και η εξέλιξη ευλογημένες είναι.
      Κάνουν τη ζωή μας καλύτερη.
      Αλλά πρέπει να τις χειριζόμαστε έτσι ώστε να κάνουν τη ζωή μας πράγματι καλύτερη και όχι για να γινόμαστε εμείς θύματά τους.

      Πάντως, η στροφή στην ιδέα της γειτονιάς είναι όλο το ζήτημα.
      Θ' αντιμετωπιστούν έτσι και πολλά άλλα προβλήματα.

      Διαγραφή
  10. Χωρίς ασύρματες ψευδοεπικοινωνίες.
    Χωρίς ρολόγια.
    Χωρίς γκαζόν.
    Χωρίς λεφτά.
    Χωρίς γήπεδα 5x5.
    Χωρίς πανύψηλους φράχτες.
    Χωρίς κλουβιά προστασίας.
    Χωρίς σεκιούριτι και παιδονόμους.
    Χωρίς laptop και online αποβλάκωση.
    Χωρίς περιφραγμένο παιχνίδι.
    Χωρίς επιτελεία γιατρών.

    αλλά ...

    Με γόνατα ακόμα σημαδεμένα.
    Με άναρχο στοιχείο (;) στο παιχνίδι.
    Με ελεύθερο χρόνο.
    Με ελεύθερο χώρο.
    Με παιδική "κανονικότητα" (;).
    Με γνώση του προβλήματος της δύναμης (!).
    Με γνώση της ιεραρχίας.
    Με γνώση της αξίας της διεκδίκησης του δικαίου.
    Με ικανότητα αντίδρασης σε δύσκολες καταστάσεις.
    Με κοινωνικοποίηση.
    Με προβληματισμό.
    Με δυνατότητα αλληλεπίδρασης με κόσμο άγνωστο.
    Με δέσιμο με τους φίλους.
    Με κοινωνική μόρφωση.
    Με κοινόχρηστες βρύσες.

    ... κι όμως η γενιά σας τα έκανε σκατά. Αυτόν τον τόπο στο σημερινό του χάλι τον οδήγησε η γενιά της αλάνας και η γενιά της πλατείας. Αλήθεια πόσο "υγιείς" σωματικά και ψυχικά είστε όλοι εσείς που κόπτεστε για τους πιτσιρικάδες;

    Anyway... Τόσες πολλές μαλακίες σε ένα σύντομο κείμενο δύσκολα συναντάς. Respect.

    ED WOOD

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Θα σχολιάσω τα έμμεσα σχόλιά σου με τα θαυμαστικά και τα ερωτηματικά.
      1) Το άναρχο στοιχείο του παιχνιδιού σημαίνει προφανώς "χωρίς αρχή", δηλαδή χωρίς εξουσία.
      Παιχνίδι δηλαδή χωρίς κάποιον να ορίζει πότε αρχίζει, πότε τελειώνει, τα όριά του κλπ.
      Όπως είναι δηλαδή χιλιετίες τώρα το παιδικό παιχνίδι.

      2) Η παιδική κανονικότητα είναι ο φυσιολογικός τρόπος ανάπτυξης της παιδικής προσωπικότητας. Κατανοητό, ελπίζω.

      3) Την έννοια "πρόβλημα της δύναμης" θα το καταλάβαινες εάν, αντί να ειρωνεύεσαι, είχες διαβάσει ποτέ Θουκυδίδη.
      Κάνε τον κόπο. Θα καταλάβεις και πολλά άλλα.
      Θα μάθεις να συνδέεις αίτιο, γεγονός και αποτέλεσμα.
      Για να μην κάνεις αυθαίρετους συλλογισμούς, όπως αυτός που έκανες παραπάνω.
      Ο Θουκυδίδης είναι το φάρμακο.

      4) Ανήκω στη γενιά που τα έκανε σκατά.
      Όμως -μάντεε- η γενιά που τα 'κανε σκατά δεν είανι η ρποηγούμενη γιατί διεκδίκησε και πέτυχε να περάσει καλά.
      Η γενιά που τα 'κανε σκατά είναι αυτή που νόμισε πως θα τρώει για πάντα με χρυσά κουτάλια, χάρη στις ακτακτήσεις των προηγούμενων.
      Και -πίστεψέ με-, αν και δε γνωρίζω την ηλικία σου, ουσιαστικά κι εσύ στην ίδια γενιά ανήκεις.
      Μην ενοχοποιείς αυτούς που δεν πολλαπλασίασαν τα ψάρια (σαν το Χριστό) για να τρως κι εσύ.
      Ενοχοποίησε τον εαυτό σου και τη γενιά σου που περιμένει κάποιο Χριστό να τα πολλαπλασιάσει.
      Ενοχοποίησε τη γενιά σου που δεν αρχίζει το ψάρεμα.

      Να αγαπήσεις την ευθύνη.
      Αλλιώς θα χάνεις για πάντα.

      Διαγραφή
    2. Επειδή κάποιοι «κόπτονται» για τους πιτσιρικάδες κι άλλοι τα αφήνουν στο έλεος δεν ξέρω ποιανού, θα ήθελα να πω κι εγώ κάτι. Παρόλο που, Γαλάτη, τα είπες μια χαρά.
      Η μεταφορά της ευθύνης είναι κάτι δεδομένο πια!
      Έχω βαρεθεί να το ακούω από άτομα που προέρχονται από όλες τις γενιές, καθώς πάντα φταίει κάποιος άλλος και ποτέ εμείς… Το έχουμε μου φαίνεται καταγεγραμμένο βαθιά στο DNA μας ως λαός. Είναι το πιο εύκολο να αποποιείται κάποιος τις ευθύνες του, γιατί απαλλάσσεται από ένα φορτίο που δεν θέλει ν’ αναγνωρίσει και δεν αντέχει να σηκώσει.
      Το αντίθετο είναι το πέρασμα στην ουσιαστική ενηλικίωση , μόνο που για να πραγματοποιηθεί είναι απαραίτητη πολλή εσωτερική εργασία με τον εαυτό μας. Θα έπρεπε να είναι αυτονόητο, αλλά τι συζητάμε σε εποχές που έχει χαθεί παντελώς το στοιχειώδες φιλότιμο που είχε ο Έλληνας. Το «συγνώμη» έχει ξεχαστεί σχεδόν από το λεξιλόγιό μας, πόσο μάλλον η αναγνώριση και η ανάληψη της ευθύνης των στάσεων και δράσεων μας. Κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας, για να μην μας μαλώσουν οι γονείς, όπως τα δίχρονα.
      Ευθύνη έχουν όλοι!
      Αυτοί που διεκδίκησαν και πήραν ληστρικά από τους επόμενους δίχως να σκεφτούν το μέλλον. Οι επόμενοι, όπως είπες Μαζεστίξ, που συνέχισαν ν’ απολαμβάνουν χωρίς να σκέφτονται την συνέχεια, αφού δεν είχαν να παλέψουν για πολλά και όσοι έρχονται και παίρνουν τη θέση των προηγούμενων, οι οποίοι νομίζουν πως η ζωή τούς οφείλει τα πάντα έτσι χωρίς αγώνα και προσπάθεια.
      Στο στάδιο του εγωκεντρισμού είμαστε ακόμα και ο δρόμος της εξέλιξης πολύ μακρύς… Οι εξαιρέσεις λίγες και δεν επαρκούν για την αλλαγή ακόμα.

      Όμως c’ est la vie! Κι όποιος θέλει την ζει αληθινά ως ενήλικας και με όλα του τα λάθη ξεχνώντας τα μυξοκλάματα… αν μπορεί μέσα από την στάση του ίσως μάθει και τους άλλους να το κάνουν.

      Δεν ξέρω τι λες πάνω σ’ αυτό, Μαζεστίξ!

      Διαγραφή
    3. Για το θέμα που αναφέρεσαι, δεν έχω να πω κάτι άλλο παραπάνω από αυτό που είπα και στον ED WOOD.

      Διαγραφή
  11. Ως μικρομάνα και συγκρίνοντας με τα δικά μου παιδικά χρόνια, μπορώ να πω πως έχεις δίκιο. Άλλαξε ο τρόπος παιχνιδιού. Το ένα θέμα είναι η έλλειψη ελεύθερων χώρων στα αστικά κέντρα, αλλά για μένα το σημαντικότερο είναι η έλλειψη ασφάλειας κι όχι μόνο στις πόλεις. Είναι αυτό που συνηθίζουμε να λέμε εμείς οι μανάδες: Το παιδί μου το εμπιστεύομαι, τους άλλους δεν εμπιστεύομαι. Επομένως, στις μέρες μας ένα παιδί τουλάχιστον μέχρι να τελειώσει το Δημοτικό δεν μπορεί να παίξει έξω μόνο του χωρίς να το συνοδεύει ένας γονιός, ένας συγγενής, ένας φίλος. Οι γονείς όμως μπορεί να δουλεύουν ή να είναι κουρασμένοι, οπότε το εξωτερικό παιχνίδι των παιδιών υποχρεωτικά προσαρμόζεται στα δικά τους ωράρια και διαθέσεις. Άσε που υπό το άγρυπνο βλέμμα των γονιών, πόσο ελεύθερα να νιώσουν τα παιδιά;
    Τώρα που είναι καλοκαίρι και δεν έχουμε αφήσει πάρκο, πλατεία, παιδική χαρά, σχολική αυλή της περιοχής μου που να μην πάμε (έχω ξεροσταλιάσει εγώ σε παγκάκια μ' έναν καφέ στο χέρι!!!), ακούω κάποιους γονείς ή παππούδες που κάθε τρεις και λίγο φωνάζουν "μη! πρόσεχε!", "μην τρέχεις, θα ιδρώσεις, θα πέσεις, θα...", "μην μαλώνετε!" "παίξε με εκείνο, μην παίζεις με τ' άλλο"κλπ. Εγώ παρακολουθώ διακριτικά και συνήθως παρεμβαίνω τελευταία, αν δω ότι τα πράγματα παρασοβαρεύουν. Υπάρχουν όμως και κάποιοι που πραγματικά τα πρήζουν τα παιδιά. Λες κι αυτοί δεν έπαιζαν, δεν χτυπούσαν, δεν μάλωναν.
    Τέλος πάντων! Μεγάλο θέμα άνοιξες. Πιστεύω όμως ότι τα παιδιά πάντα θα βρίσκουν τρόπους να παίζουν, γιατί το παιχνίδι είναι εξίσου απαραίτητο με την αναπνοή τους. Και κανένα παιχνίδι δε συγκρίνεται με το εξωτερικό παιχνίδι με τ' άλλα παιδιά. Κι αφού εξαρτάται από μας τους γονείς πλέον, δεν έχουμε το δικαίωμα να τους το στερούμε όσο κουρασμένοι και να είμαστε. Στην περιοχή που μένω πάντως οι ελεύθεροι χώροι σφύζουν από ζωή και από παιδικές φωνές κάθε απόγευμα και πολύ χαίρομαι για αυτό!

    ΥΓ. Ο φίλος από πάνω έχει κάνει ένα τεράστιο νοητικό άλμα, μπερδεύοντας ασύνδετα πράγματα, αίτια και αιτιατά, αλλά αφήνω καλύτερα σε σένα να απαντήσεις...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Όλο και κάποιος γονιός θα βρίσκεται πάντα (με τέτοια ανεργία...) να μπορεί να επιβλέψει διακριτικά τα παιδιά.
      Έστω κι έτσι, κάτι θα σώσουμε.
      Και το ξεροστάλιασμα στο παγκάκι, μπορεί να φαίνεται και να είναι κουραστικό, αλλά μπρος στο εξροστάλιασμα εντός τεσσάρων τοίχων, εκ του αποτελέσματος μπορεί να ναι και καλύτερο.
      Ε πού θα πάει; Δε θα βρεθεί και κάνας άλλος γονιός να συνοδεύει;
      Θα κάενις και την παρεούλα σου!
      Θα περάσει η ώρα.. πού θα πάει;

      Χαίρομαι για την επριοχή σου.
      Δε χα΄ριομαι αθόλου για τις επριοχές μου, όπου ελάχιστα παιδιά παίζουν έξω και τα περισσότερα στοιβάζονται στα ίντερνετ καφέ ή παίζουν στο δωμάτιό τους ηλεκτρονικά όλη μέρα.

      Διαγραφή
  12. Παντωs η γκαμπριελα ολο με τιs κουκλεs τηs επαιζε....το καυμενο ηταν αδυνατο και αρχισε να τρωει τα καροτα και να πινει καροτοζουμο η καροτοζουμοποτισα....η γκαμπριελα ελα γκαμπριελα το καροτο σουουουου...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλά, εσύ δεν βαρέθηκες;
      Έχει κολλήσει η βελόνα στο δίσκο...
      Εντάξει, το εμπεδώσαμε.
      Αλήθεια, εσύ με τι παίζεις;

      υ.γ.
      Αν σβήσεις αυτόν, σβήσε και το δικό μου σχόλιο.
      Έλεος!

      Διαγραφή
  13. Μπορεί να φλυαρήσω, αλλά πρόκειται για μια ιδέα που είναι καλό να προωθηθεί και είναι απαραίτητο να πω κάποια πράγματα παραπάνω.

    Λοιπόν, εδώ που κάνω διακοπές σ’ ένα χωριό, 3.500 κατοίκων περίπου, του Ν. Δράμας κάποιος είχε την ιδέα να μαζευτούν όσοι είναι γονείς, και στα παιδικά τους χρόνια παίζανε παρέα, να παίξουνε και πάλι όλοι μαζί και με τα δικά τους παιδιά αυτή τη φορά. Οι γονείς ήταν όλων των ηλικιών από 30 – 55 και τα παιδιά από 7 έως και έφηβοι 16 με 17 ετών. Κόσμος μαζεύτηκε από διάφορες γειτονιές, ενώ το ξεκίνησαν παλιοί παιδικοί φίλοι, που αρκετοί από αυτούς δεν μένουν καν μόνιμα στο χωριό. Θα πρέπει να μαζεύτηκαν πάνω από 70 άτομα σ’ ένα δρόμο.
    Τα παιχνίδια ήταν πολλά και διάφορα από «μήλα», όπου έπαιζαν όλοι, ντανταϊρα (κρυφτοκυνηγητό) στις γειτονιές από δύο μεγάλες ομάδες, «τζαμί» με κεραμιδάκια που στήνονται σε πύργο και η μία ομάδα δεν επιτρέπει στην άλλη να στήσει τα κεραμιδάκια χτυπώντας τους παίχτες με την μπάλα, σχοινάκι όπου πηδούσαν πολλοί μαζί (μικροί, μεγάλοι) κ.ά.
    Στην αρχή έπαιζαν μόνο κάποιοι μεγάλοι, ενώ τα παιδιά και οι υπόλοιποι έβλεπαν. Στην πορεία τα παιδιά ήθελαν να συμμετέχουν και πίεζαν να μπουν, αλλά οι μεγάλοι είχαν πωρωθεί!!! Ευτυχώς, γρήγορα συμμετείχαν σχεδόν όλοι και φυσικά έγινε χαμός!!! Όλοι ήμαστε κατενθουσιασμένοι και δε λέγαμε να σταματήσουμε μέχρι αργά το βράδυ… μας τα χάλασε όμως η μπόρα που ξεκίνησε στο πι και φι!!!

    Φυσικά χρησιμοποίησα πρώτο πληθυντικό προς το τέλος, γιατί συμμετείχα κι εγώ κι ας μην κατάγομαι από αυτό τον τόπο. Α, και το να τρέχεις με σανδάλια και να σε κυνηγούν τα εφτάχρονα και τα δεκάχρονα δεν είναι και το καλύτερο… αλλά ευτυχώς έβγαλα ασπροπρόσωπη την ομάδα! Πήγα και απροετοίμαστη τρομάρα μου!!! Πήγα να δω…
    Άξιζε και αποδείχτηκε μια φανταστική ιδέα, γιατί τα παιδιά δεν ξεκολλούσαν…

    Δυστυχώς δεν χρησιμοποιώ face book, για να το προωθήσω με έναν τρόπο που να μπορεί να έρθει σε επαφή περισσότερος κόσμος μ’ αυτό. Ίσως, κάποια από τα παιδιά που συμμετείχαν να το κάνουν. Όλα ξεκίνησαν αυθόρμητα και δεν ήταν στόχος τους η προβολή, αλλά η παρακίνηση των παιδιών, η αναβίωση παλιών παιχνιδιών και φυσικά η διασκέδαση!

    Είδες όμως συμπτώσεις, Γαλάτη; Τώρα που έγραψες εσύ αυτή την ανάρτηση, τώρα συνέβη κι αυτό!
    Εγώ δεν είχα πει τίποτε!!! Μας έγινε η πρόταση μια μέρα στο δρόμο…

    Σ’ ευχαριστώ και πάλι!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πρέπει να περάσατε πολύ ωραία, Γλαύκη! Ζηλεύω! Τα παιδιά λατρεύουν να βλέπουν τους γονείς τους να γίνονται παιδιά και φυσικά να παίζουν μαζί τους! Φαντάζομαι τα γέλια και τα πειράγματα!
      Πάντα τέτοια!

      Διαγραφή
  14. Όμορφα γραμμένο κείμενο με αναμνήσεις ..........

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Να 'σαι καλά!
      Και, μια και ξέρω πως είσαι κι εσύ... καφενόβιος, πέρνα αν θες να διαβάσεις και τη δική μου καφενο-ιστορία.
      http://toixo-toixo.blogspot.gr/2014/08/blog-post_19.html

      Διαγραφή