Πέμπτη, 22 Μαΐου 2014

Καμιά φορά... πονάει για πάντα η "πρώτη φορά"!


 Screen Shot 2014-05-20 at 7.30.25 μ.μ.
Δεν το είχα κάνει ποτέ. Ήξερα πως η πρώτη φορά είναι πολύ σημαντική. Δεν έπρεπε να είναι με τον οποιονδήποτε, οι συνέπειες θα ήταν μεγάλες. Έπρεπε να είναι μοναδική. Αξέχαστη. Έπρεπε να ήταν με κάποιον που να τον εμπιστεύεσαι. Που μαζί του θα ένιωθες οικειότητα και ασφάλεια. Που δεν θα σε πρόδιδε την επόμενη μέρα.
Πρόκειται, άλλωστε για εκείνη τη στιγμή που από κορόιδο γίνεσαι μαλάκας.

Ήρθε λοιπόν η πρώτη μου φορά την προηγούμενη Κυριακή.
Με πλησίασε ένας ψηλός, ώριμος άνδρας και μου ζήτησε να τον ακολουθήσω.
Τον ρώτησα ποιος είναι και μου απάντησε ότι είναι ο "Ανεξάρτητος".
Δεν είχε πάνω του κανένα χρώμα. Τα ρούχα του ήταν κάτασπρα. Καθαρά σαν μετά από μπουγάδα.
Μύριζε όμορφα, σα να τον είχαν λιβανίσει.
Μου μίλησε με ωραία λόγια, μου είπε ότι τα 'χει κανονίσει όλα για την πρώτη μου φορά και πως, αφού τον επιλέξω, μετά δε θα με ξεχάσει, όπως οι άλλοι!

Τον ρώτησα για το αμαρτωλό παρελθόν, που λένε κάποιοι ότι έχει.
Μου απάντησε ότι τώρα δεν έχει πια δεσμεύσεις.
Μου είπε πως δε θα με προδώσει ποτέ!
Γιατί πάνω απ' όλα... είναι Ανεξάρτητος!

Τον εμπιστεύτηκα λοιπόν.
Την Κυριακή το πρωί του δόθηκα.
Μετά εξαφανίστηκε.
Περάσανε λίγες ώρες και τον αναζήτησα.
Τον ξαναείδα την Κυριακή το βράδυ.
Αλλά είχε πλέον το ύφος του θριαμβευτή.
Και τώρα πια είχε και χρώματα πάνω του!
Ήταν όλος βαμμένος πράσινος και μπλε!

Τρελάθηκα!
Είπα μέσα μου "Θεέ μου, πώς την πάτησα έτσι;"
Ένιωσα πως έχω προδοθεί.
Ένιωσα πως με πιάσανε μαλάκα την πρώτη μου φορά.

Και να πεις πως δε μου το 'λεγαν;
Μου φαινόταν, μάλιστα, τόσο κακεντρεχές ένα παλιό τραγούδι που άκουγα εκείνο το πρωί στο mp3 μου.
Να δεις πώς το 'λεγε...
Α ναι!
"Πονάει πάντα η πρώτη φορά...
μα καμια φορά.... καμιά φορά....
Πονάει ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ η πρώτη φορά!"

Σα να είχε δίκιο, τελικά, αυτό το τραγουδάκι.
Μια λάθος επιλογή στη ζωή, μια λάθος απόφαση μπορεί να ληφθεί σε κλάσματα του δευτερολέπτου και για πλάκα, αλλά, αν είναι καταστροφική, μπορεί να καθορίσει τη ζωή για πολλά χρόνια. Ίσως και για πάντα.

 
Και τώρα φτάνει η δεύτερή μου φορά.
Αυτήν την Κυριακή.
Πρέπει να κοιτάξω να μη με ξεγελάσει πάλι κάποιος που θα μου συστηθεί "Καινούριος, Ακομμάτιστος και Ανεξάρτητος" και την Κυριακή το βράδυ θα κάνει την επιλογή μου λάστιχο στα μέτρα του.
Κάποιος που θα τον επιλέξω "άσπρο" και, αφού νικήσει πάρει χρώμα.
Δεν υπάρχει άσπρο. Ποτέ δεν υπάρχει άσπρο. Πάντα υπάρχουν χρώματα. 
Κι όποιος τα κρύβει, δεν το κάνει για καλό.

Πρέπει να προσέξω τη δεύτερή μου φορά. 
Γιατί λένε πως, αν σε κοροϊδέψουν μια φορά, τότε φταίνε αυτοί.
Αν σε κοροϊδέψουν και δεύτερη, τότε φταις εσύ.




Η ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ
(Τρύπες)

Με μάτια σκυμμένα στο χώμα
αναρωτιέσαι τι δεν πήγε καλά
μες το κεφάλι σου φιλάς ένα πτώμα
γυρνάς στην παλιά συντροφιά

Aυτοί που σε ξέρουν θα φερθούν λογικά
θα 'ρθουν και θα σου ψιθυρίσουν

Πονάει πάντα η πρώτη φορά
Πονάει πάντα η πρώτη φορά

Στο ίδρυμα οι ανάσες δονούν
τον ήσυχο σάπιο αέρα
οι βόλτες στους φράχτες σταματούν
κανείς δεν θυμάται τι υπάρχει πιο πέρα

Οι έγκλειστοι ήρωες το ξέρουν καλά
κι οι μαύροι αιώνες το ξέρουν

Πονάει πάντα η πρώτη φορά
Μα καμία φορά... καμία φορά...
...
Πονάει για πάντα η πρώτη φορά!!!

8 σχόλια:

  1. Καλησπέρα.
    Φυσικά δεν είναι η «πρώτη φορά» που σχολιάζω πρώτη…
    Με ψιλομπέρδεψε το κείμενό σου σήμερα που είναι γεμάτο από αλληγορία, ειρωνεία, πικρό χιούμορ.
    Ενώ ήθελα να σχολιάσω, το έχανα λίγο στην πορεία… Σπάνια συμβαίνει.
    Για ποια πρώτη φορά μιλάς, βρε Γαλάτη, αφού αυτός ο λαός έχει πιαστεί άπειρες φορές κορόιδο και μαλάκας και μάλιστα κάθε φορά σαν να είναι η πρώτη του!
    Τα τελευταία χρόνια μάλιστα τον πρόδωσαν επανειλημμένα την επόμενη μέρα κιόλας των εκλογών με τον πιο θρασύ και άθλιο τρόπο. Επίσης δεν συζητάμε καν για κανένα παρθενοκόριτσο, αλλά για γυναίκα με πολλές εμπειρίες, που «ξελογιάστηκε» κι έπειτα «ξεγελάστηκε» από τον τυχαίο παρφουμαρισμένο μορφονιό, δήθεν αθώο, υπεύθυνο, με καθαρό πρότερο βίο.
    Ξέρεις όταν πρόκειται να κάνουμε μια επιλογή στη ζωή μας, που θα την επηρεάσει έτσι κι αλλιώς, δεν νομίζω ότι μπορεί να βασιστεί στην πλάκα και σε απόφαση κλάσματος δευτερολέπτου, όπως λες, παρά μόνο αν είμαστε ανώριμοι ή ερωτευμένοι…
    Λες να είμαστε τόσο ερωτευμένοι (μπα, όχι ανώριμοι) σ’ αυτόν τον τόπο με τους πολιτικούς μας;
    Λες;
    Αμ, γι’ αυτό τους τα συγχωρούμε όλα, τα ξεχνάμε όλα, δείχνουμε μια απίστευτη εξάρτηση στην αφεντιά τους και παραδινόμαστε στο κάθε τους καπρίτσιο ή την όποια βίαιη συμπεριφορά τους;
    Έρωτας και προδοσία είναι ξαδέρφια εξάλλου!

    Μετά από τόσες φορές κοροϊδίας, σίγουρα φταις εσύ που το επιτρέπεις.
    Και θα πονάει η κάθε φορά ξανά και ξανά, όταν θα το συνειδητοποιήσεις πως σε ξεγελούσαν όταν τους εμπιστευόσουν.
    Μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι, όπως είπε και ο ποιμένας… αλλιώς το ρίχνεις στην τρέλα ή τα σκληρά (ο καθένας διαλέγει ό,τι ταιριάζει στην ιδιοσυγκρασία του)…

    Φιλιά της «πρώτης φοράς» με μπόλικη γεύση προδοσίας!

    υ.γ.
    Το τραγούδι είναι λίγο αποκρουστικό, αλλά πολύ ταιριαστό για την περίσταση…

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Συγνώμη, αν το παράκανα κι εγώ με την ειρωνεία και το πικρό χιούμορ, αλλά αυτό βγαίνει και σε μένα αυτές τις μέρες και μεγαλύτερη αθυροστομία.

      Διαγραφή
    2. Τα περί "πρώτης φοράς" λέχθηκαν με αφορμή τη γνωστή διαφήμιση του "Ποταμιού" (ναι, του 'χω μια ιδιαίτερη αδυναμία του κυρ Σταύρου).
      Δηλαδή αναφέρεται στους νέους ψηφοφόρους που τώρα ψηφίζουν για πρώτη φορά.
      Αφού δεν έχει υποπέσει στην αντίληψή σου το ζήτημα, δεν είναι περίεργο που σε ψιλομπέρδεψε.

      Όσο για τον έρωτα πολιτών-κομμάτων, είχα γράψει κάποτε (δε θυμάμαι τώρα και βαριέμαι να το ψάξω) για τον έρωτα τν ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ και του ΠΑΣΟΚ και είχα αναφερθεί στο συνεχές "κέρατο" από το δεύτερο στους πρώτους και πώς αυτό τελικά τους κάνει και κολλάνε πιο πολύ!

      Γιατί καλέ αποκρουστικό το τραγούδι;
      Σκληρό είναι, αλλά όχι και αποκρουστικό!
      Δεν τα επικροτεί αυτά που περιγράφει, Αντιθέτως...

      Διαγραφή
    3. Καλημέρα.
      Είχα διαβάσει κάπου για τη διαφήμιση του "Ποταμιού". Δεν την έχω δει όμως. Αρχικά με μπέρδεψε το κείμενο με την "πρώτη φορά", γιατί δεν ήμουν σίγουρη αν αναφερόσουν στο "Ποτάμι" ή στην κατάσταση γενικά. Καμιά φορά παίζει ρόλο η βιαστική ανάγνωση.

      Άμα το θυμηθείς για τον έρωτα πολιτών - κομμάτων, δείξε κατεύθυνση για να το βρω. Θα με ενδιέφερε να δω τι είχες γράψει.
      Μην μου πεις ότι έχω άδικο μέσα από την αλληγορία που παρέθεσα παραπάνω.

      Για το τραγούδι μάλλον λάθος έκφραση χρησιμοποίησα. Απλά σαν τραγούδι δεν μου αρέσει καθόλου, αλλά είναι εύστοχο για την περίπτωση.

      Όσο για την "αδυναμία" που έχεις στον κυρ Σταύρο, το έχω καταλάβει.
      Μπες σε λίγο να δεις τα mail σου.

      Διαγραφή
  2. Απαντήσεις
    1. Χαίρομαι που σου άρεσε!
      Καλή μέρα να 'χεις!

      Διαγραφή
  3. Ξαναήρθα, Ζήκο, όπως λέει και η Πέτρα, για να γίνουν πολλά τα σχόλια.

    Ήρθα για να πω κάτι ευχάριστο και να ξορκίσω τα δυσάρεστα της «πρώτης φοράς», μια και σ’ αυτήν αναφερόμαστε εδώ.
    Θυμήθηκα μια άλλη «πρώτη φορά». Εκείνη την πρώτη συμμετοχή μου σε σχολιασμό σε μπλογκ.
    Το μπλογκοσπιτάκι σου ήταν η πρώτη στέγη που έκανα κατάληψη κι εσύ ο μύστης μου στις ομορφιές της μπλογκοζωής!
    Μια όαση για μια μικρή ανάσα από την ασφυκτική καθημερινότητα που βιώνουμε τα τελευταία χρόνια.
    Σ’ ευχαριστώ!

    Φιλιά της «πρώτης φοράς» με γεύση πνευματικής ομορφιάς

    υ.γ.
    Είδες σε αναβάθμισα από «προξενήτρα» ή «θυρωρό» σε μύστη! Δεν πιστεύω να έχεις παράπονο;
    Τιμή σου και περηφάνια σου!
    Ε, ψιτ, μην καβαλήσεις και το καλάμι…
    Ε, κι εγώ κατάληψη λέμε... πόσα θες για το χώρο που σου καταλαμβάνω;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ο χώρος αυτός γι'αυτό υπάρχει: για να καταλαμβάνεται!
      Όσο για τους χαρακτηρισμούς, τι να πω;
      Μια προξενήτρα, μια μύστης.... ξέρεις κάπου μπερδεύεται κι ο άνθρωπος!

      Διαγραφή