Κυριακή, 20 Απριλίου 2014

Ἰησοῦν ἢ Βαραββᾶν;


 
"Σαν αιώνιο 'Ἰησοῦν ἢ Βαραββᾶν' του ανθρώπου η φύση" έγραφε σ' έναν πλήρη νοημάτων στίχο η Λίνα Νικολακοπούλου.
Ένα αιώνιο δίλημμα ανάμεσα σε δυο αδικίες, ανάμεσα σε δυο επιλογές στάσης ζωής.
Έχουμε αναρωτηθεί ποτέ τι θα απαντούσαμε αν ήμασταν στη θέση των Εβραίων που παρακολούθησαν τη "δίκη" του Ιησού;
Έχουμε αναρωτηθεί ποιοι θα παίρναμε τα πόδια μας για να εκφράσουμε τη δική μας γνώμη, τη δική μας απάντηση στο δίλημμα;
Έχουμε αναρωτηθεί ποιοι τελικά πήγαν και φώναξαν "Βαραββᾶν";
Και, εν τέλει, έχουμε αναρωτηθεί ποιο ηταν το κίνητρο της επιλογής τους;

Έχουμε το πανίσχυρο ιουδαϊκό ιερατείο που είναι στην ουσία ο κουμανταδόρος της χώρας εκείνης.
Αυτό θέλει να εξαλείψει κάθε φωνή που δεν του αρέσει.
Έχουμε τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία που δεν την πολυενδιαφέρουν τα εσωτερικά ζητήματα των Εβραίων παρά μόνο να διατηρείται η ηρεμία στην περιοχή.
Κι έχουμε δυο καταδικασμένους, εκ των οποίων ο ένας θα πάρει χάρη.

Ο ένας ήταν ζηλωτής. Σα να λέμε επαναστάτης, στα όρια όμως της τρομοκρατίας. Διεξάγει ένοπλο αγώνα κατά του κατακτητή, έχει μεν το δίκιο του κινητρου της ελευθερίας με το μέρος του, αλλά έχει σκοτώσει ανθρώπους (σ.σ. Ρωμαίους στρατιώτες) στην προσπάθειά του αυτή, χωρίς να είναι στο πλαίσιο όμως ενός γενικευμένου αγώνα, οπότε να μπορούσαμε να μιλήσουμε για επανάσταση.
Απ' την άλλη έχουμε έναν άνθρωπο που δεν έκανε κακό σε κανεναν. Το μόνο έγκλημά του ήταν ότι κήρυξε την αγάπη και την ισότητα και ζητούσε απ' τους ανθρώπους να αλλάξουν τον εαυτο τους, να αλλάξουν τρόπο ζωής.

Ο πρώτος τα έβαζε με τον εξωτερικό εχθρό, ο δεύτερος με τον εσωτερικό.
Ο πρώτος μαχαίρωνε στρατιώτες του κατακτητή, ο δεύτερος έσπαγε με καδρόνια το... εμπορικό κέντρο που είχαν στήσει οι έμποροι της πίστης.
Ο πρώτος διακήρυσσε την ελεύθερη Ιουδαία απ' τους Ρωμαίους, ο δεύτερος τον ελέυθερο άνθρωπο από την κακία.
Ο πρώτος σεβόταν το Μωσαϊκό νόμο, ο δεύτερος αδιαφορούσε.
Ο πρώτος τα 'χε σχετικά καλά με το ιερατείο, ο δεύτερος τους έλεγε υποκριτές και κήρυσσε πως θα τους γκρεμίσει το ναό και σε τρεις μέρες θα φτιάξει έναν άλλο, αιώνιο ναό.


Οι Ρωμαίοι ήθελαν να τελειώνουν με τον Βαραββά, αλλά δεν καιγόντουσαν κιόλας. Ξέρανε πως δεν μπορεί να ταράξει την κυριαρχία τους. Για το θέμα του Ιησού αδιαφορούσαν. Δεν τους αφορούσε η διδασκαλία του.
Το ιερατείο όμως ήθελε πάση θυσία να εξοντώσει αυτόν που αμφισβητούσε τη δική τους κυριαρχία. Τον Ιησού.
Ο κόσμος όμως;
Ο αξιολογητής του διλήμματος;

Κατ' αρχάς, πρέπει να 'χουμε υπ' όψη μας ποιοι ψήφισαν.
Το ιερατείο είχε μαζέψει έναν ισχυρό πυρήνα δικών του ανθρώπων για να δώσει τον τόνο στη διά βοής απόφαση του ιουδαϊκού κοινού.
Τρομοκράτησαν κιόλας τους υποστηρικτές του Ιησού, με αποτέλεσμα να μην παραστούν πολλοί απ' τους τελευταίους στην ψηφοφορία.
Με αυτόν τον τρόπο ομως στην ουσία εξυπηρετηθηκε το σχέδιο του Ιερατείου.

Η απουσία όμως των πολλών από το δίλημμα έστειλε τον Ιησού στο σταυρό.
Διότι και αυτοί που δεν ήταν ούτε ζηλωτές σαν τον Βαραββά ούτε μαθητές και ακόλουθοι του Ιησού έπρεπε να παραστούν και να επιλέξουν στο δίλημμα για το ποιος θα αθωωθεί.
Αλλά η... ουδέτερη -μεταξύ των δύο- κοινή γνώμη δεν παρέστη τελικά και με συνοπτικές διαδικασίες η οργανωμένη μειοψηφία του συστήματος.. πλειοψήφισε!
Και οδηγήθηκε στο σταυρό αυτός που δε διέπραξε κανένα αδίκημα.
Θα μου πεις τώρα "και γιατί να μη γλιτώσει καλύτερα ο άλλος που υποσχόταν άμεση απελευθέρωση απ' τους Ρωμαίους και να γλιτώσει ο ακίνδυνος για τον κατακτητή;"
Ε. εντάξει, γούστα είναι αυτά και απόψεις αντίστοιχα.
Είπαμε: δίλημμα είναι αυτό.
Με κάθε απόφαση διασώζουμε ένα κομμάτι του εαυτού μας και σκοτώνουμε ένα άλλο.
Και οι δύο αποφάσεις του διλήμματος έχουν και δίκαιο και αδικία μέσα τους.
Το ζύγι κάνει τη διαφορά.

 

Καμιά απ' τις δυο αποφάσεις δεν είναι ευχάριστες.
Πολλοί όταν βρίσκονται μπροστά σε τέτοιο δίλημμα, αποφεύγουν να απαντήσουν και το αποκαλούν ψευτοδίλημμα, λες και μπορούμε τάχα να ορίζουμε πάντα το περιεχόμενο των διλημμάτων στη ζωή.
Και αφήνουν συνήθως τους λίγους να γέρνουν την πλάστιγγα προς τα εκεί που εκείνοι θέλουν ή έχουν συμφέρον.
Η φύση της ζωής όμως μας αναγκάζει σε δύσκολα διλήμματα.
Ἠ για να το πει καλύτερα η Νικολακοπούλου...

Λες και μέσα μας τ’ αντίθετα τραβάν
να ψηφίσουνε στο ίδιο παραβάν
σαν αιώνιο Ιησούν ή Βαραββάν
του ανθρώπου η φύση.

Τι θα απαντούσαμε σήμερα στο δίλημμα;
Με τον ένοπλο αγώνα κατά των δυναστών της χώρας λοιπόν ή με τον άοπλο αγώνα κατά των δυναστών της ψυχής;
Με την οργισμένη κραυγή του ζηλωτή ή με την γαλήνια σοφία του δασκάλου;
Ἰησοῦν ἢ Βαραββᾶν;
 

ΥΓ.: Κι όσοι αντέχετε ακόμη , διαβάστε και το περσινό πασχαλινο μου μήνυμα: "Ιησούς αγανακτισμένος"

43 σχόλια:

  1. Αχ Μαζεστίξ..... Τη γνώμη μας δε θες; Ε, λοιπόν εγώ πιστεύω πως αν δεν προηγηθεί "η κραυγή του ζηλωτή" δεν θα περάσουμε ποτέ στην άλλη όχθη "με την γαλήνια σοφία του δασκάλου", αν και γενικότερα, φαίνεται ότι ο λαός δεν είναι ακόμα (!!) προετοιμασμένος για καμία πρωτοβουλία... Βλέπεις......"για να γυρίσει ο ήλιος θέλει δουλειά πολύ"... Χρόνια πολλά κι εύχομαι και καλή Λευτεριά, γιατί δεν (τους) μπορώ καθόλου.. Σε φιλώ :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ζηλώτρια σε βλέπω Πέτρα!
      Α, δε μας τα 'πες αυτά!
      Μια και θέτεις το ζήτημα της σιεράς, να υποθέσω πως θεωρείς πως είναι χρησιμότερο να προηγηθεί η κραυγή του ζηλωτή;
      Εμένα θα μου φαινόταν καλύτερο το αντίστροφο: να προηγηθεί η γαλήνια σοφία του δασκάλου, ώστε να καθοδηγήσει τον κόσμο να ζητήσει απ'τη ζωή του αυτά που πραγματικά αξίζουν και στη συνέχεια, με νέο αξιακό κώδικα, να ακολουθήσει η κραυγή του ζηλωτή, με την οποία θα διεκδικήσει αυτά που ζητά.
      Διότι όταν προηγεγίται ο ζηλωτής, τότε τα αποτελέσματα της κραυγής πιθανόν να μην είναι τα επιθυμητά, ακομη κι αν η κραυγή νικήσει.
      Χρόνια πολλά!

      Διαγραφή
    2. Δεν συμφωνώ με τον όρο "ζηλώτρια". Εκείνο που θεωρώ ως δεδομένο είναι πως πρέπει να υπάρξει τιμωρία των δυναστών της χώρας και μάλιστα παραδειγματική (το έχω υποστηρίξει άλλωστε και παλαιότερα). Αν δεν τιμωρηθούν οι δυνάστες, δεν μπορεί να υπάρξει (κατευθείαν) η γαλήνια σοφία. Η τιμωρία των δυναστών δεν γίνεται απαραίτητα μέσω του όχλου, αλλά μέσω μιας Δικαιοσύνης, χωρίς εισαγωγικά, γιατί ΚΑΙ η Δικαιοσύνη είναι πουλημένη στην εποχή μας και στη χώρα μας και κάνει ο,τι μπορεί για να καταταγεί (έστω και στη συνείδηση του κόσμου) με την πλευρά των δυναστών. Ελπίζω να έγινε πιο σαφής η θέση μου. Κι αν δεν σε τρομάζει το θέμα, ίσως θα μπορούσες να αναπτύξεις και το (αιρετικό κατά πολλούς) ερώτημα: "Ανέστη ή;;;......." (Ελπίζω να μην με πάρουν με τις πέτρες, αν και (θέλω να) πιστεύω πως Ανέστη...)

      Διαγραφή
    3. Η δικαιοσύνη στη χώρα μας υπάρχει μόνο με εισαγωγικά.
      Και με.. εξαγωγικά, οταν πρόκειται για μεγαλοκαρχαρία..

      Στο αιρετικό σου ερώτημα, δεν έχω σχεδόν καθόλου αμφιβολίες.
      Η απάντησή μου βρίσκεται μετά το "ή...".
      Μα, δεν έχει σημασία τόσο αυτό.
      Οι συμβολισμοί της ιστορίας αυτής έχουν σημασία.

      Διαγραφή
  2. Έχεις ένα ταλέντο όπως παρατηρώ εδώ και καιρό. Πιάνεις θέματα απλά, καθημερινά, που μπορούν να έχουν απασχολήσει τον καθένα μας, όχι όμως ασήμαντα, και τα αναπτύσσεις με ανάλαφρη φιλοσοφική διάθεση.

    Χτες έβλεπα την ταινία του Τζεφιρέλι που έδειχνε τη σχετική σκηνή, οπότε με απασχόλησε κι εμένα κάποιο ανάλογο ερώτημα. Πιο πολύ όμως σκεφτόμουνα εκείνη την εποχή, το αν αυτή όλη η ιστορία έχει ίχνος αλήθειας, μιας και δεν υπάρχουν τεκμήρια πέρα από τις γραφές οι οποίες όμως είναι πολύ αργότερα γραμμένες και ... καταλλήλως πειραγμένες...

    Αλλά έστω πως τα πράγματα γίνανε έτσι ή αν γίνονταν τι θα κάναμε. Τελευταία σκέφτομαι οτι η ζωή, η ιστορία, προχωράνε ως η συνισταμένη όλων μας, όλων των τάσεων, απόψεων, πράξεων. Τίποτα δηλαδή δεν πάει χαμένο, όλα έχουν ένα ρόλο. Ο Χριστός σταυρώθηκε αλλά εκείνος έγραψε μια τόσο ένδοξη ιστορία ίσως και εξαιτίας της θανάτωσής και της ανάστασης που εκτόξευσε τη φήμη του ως θεανθρώπου. Από την άλλη είμαι και με τις πιο αποτελεσματικές μεθόδους!!! Βέβαια, όπως το δείχνει ο Τζεφιρέλι, που δείχνει το Βαραββά να κατηγορεί τον Ιησού, δεν μ' αρέσει. Πιο καλά θα ήταν να έχουνε συνεργαστεί οι δυο τους, χαχαχα!

    Ρε τι λέμε πασχαλιάτικα!

    Χρόνια Πολλά Μαζεστίξ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αυτό που περιγράφεις στην αρχή, αυτό ακριβώς είναι που κάνω και στις καθημερινές μυο συζητήσεις στις παρέες (σήμερα πάλι τους... ανακάτεψα με ζητήματα παιδαγωγικής) και αυτός ήταν και ο αρχικός στόχος της ύπαρξης αυτού του μπλογκ, που όμως μπήκε στην άκρη δυστυχώς λόγω των καταστάσεων.

      Κι εγώ -όπως κι εσύ- ξεκινώ με το "έστω πως έγιναν έτσι τα πράγματα". Διότι δε με αφορά από ιστορικής πλευράς το ζήτημα. Ακόμη κι αν δεν έγιναν έτσι ακριβώς, η ιστορία αυτή είναι τόσο όμορφη και διδακτική ώστε αξίζει τον κόπο να τη μελετάμε. Έστω και σαν... τανιία.
      (παρεμπιπτόντως, μετά τον "Χριστό" του Τζεφιρέλι, δηλ. τον Πάουελ, δεν μπορώ να παρακολουθήσω άλλη ταινία με "Χριστό", διότι μου φαίνονται όλοι τόσο αποτυχημένοι μπροστά σ'αυτήν την απίστευτη ερμηνεία.)

      Επί του θέματος που θίγεις, τώρα, η παραδοσιακή κυρίαρχη θεολογική άποψη λέει πως και ο Ιούδας αλλά και ο Πιλάτος και όλα όσα έγιναν εκείνη τη μέρα, υπηρετούσαν το σχέδιο του Θεού, δηλαδή να σταυρωθεί και να αναστηθεί ο Ιησούς.
      Αν το πάρουμε συμβολικά δηλαδή, θα μπορούσαμε να ενστερνιστούμε την άποψη που λέει ότι μερικοί άνθρωποι προσφέρουν πιο πολλά με το θάνατό τους παρά με τη ζωή τους.

      Πάντως, αν συνεργαζόντουσαν ο Ιησούς με τον Βαραββά, το βέβαιο είναι πως θα τους κατηγορούσε το Ιερατείο για... διγλωσσία!
      Φαντάσου μετά από κάθε μαλακία του Βαραββά, να λέει ο Καϊἀφας στο Χριστό "καταδίκασε ρε τη βία, απ' όπου κι αν προέρχεται!"
      Μετά απ' αυτό ο Χριστός θα αυτοσταυρωνόταν...

      (μη συνεχίσω την φαντασία μου, γιατι θα με πάνε μέσα για ασέβεια και βλασφημία)

      Χρόνια πολλά!

      Διαγραφή
  3. Χαμογελάω γλυκά! Πώς τα καταφέρνεις!!!
    Περνάς υποσυνείδητα μηνύματα, κατέχεις τους μηχανισμούς του λεγόμενου manipulation!
    Φυσικά και στοχεύεις εξαρχής στην απουσία των πολλών (πχ στις εκλογές!) και πολύ όμορφα έφτασες εκεί!
    Η δύναμη του Όχλου! Συμπαρασύρει κάθε λογική αλλά αδύναμη φωνή!
    Από την άλλη τα ψευτοδιλήμματα σαφώς και υπάρχουν. Πρέπει όμως να μπορείς να τα αναγνωρίσεις και να απομακρυνθείς πριν τυφλωθείς και συνεχίζεις να χορεύεις σε φαύλους κύκλους! Έχω μια ωραία ιστορία (Ζεν) πάνω στα ψευτοδιλήμματα. Κάπου πρέπει να την έχω και στο μπλογκ!
    Σταματώ εδώ γιατί προβλέπω ότι έστρωσα σεντόνι !

    Χρόνια πολλά και καλά, με υγεία κι αγάπη!
    Χριστός Ανέστη Μαζεστίξ! :)))

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Υποσυνείδτα μηνύματα; Μπράβο μου; Ούτε η... Κοκα-κόλα τέτοιο πράγμα δηλαδή!
      Η στόχευση που ανιχνεύεις είναι σχεδόν αυτή, πράγματι, αλλά όχι μόνο.
      Διότι, ναι μεν φαίνομαι πιο θετικά διακείμενος προς τη μία άποψη, αλλά προσπαθώ να δικαιολογήσω και την άλλη.
      Δεν είμαι βέβαιος για το ποιο είναι το σωστό.
      Δεν είμαι βέβαιος ούτε καν για το τι θα έκανα αν ήμουν εκεί.
      Ή αν θα ήμουν καν εκεί.

      Όσο για τα ψευτοδιλήμματα, θα ήθελα να μας πεις την ιστορία που αναφέρεις.
      Άμα τη βρεις, δώσε κάνα λινκ!

      Διαγραφή
    2. Ξέχασα να ευχηθώ: χρόνια πολλά!

      Διαγραφή
    3. Καλημέρα! Μα ούτε εγώ μπορώ να ξέρω τι θα έκανα αν ήμουν εκεί! Μπορεί να μας είχε συμπαρασύρει ο όχλος ! Μπορεί να το είχαμε βουλώσει και να υποφέραμε σιωπηλά!

      Βρήκα την ιστορία. Τη μεταφέρω εδώ να μη σας μεταναστεύω...

      Υπάρχει ένα βουδιστικό μοναστήρι στο Θιβέτ ....
      Εκεί όταν πας σε υποδέχεται ένας θιβετιανός μοναχός... και κρατά ένα ραβδί !
      Με το που σε βλέπει δε σε χαιρετά ...χέστηκε εν ολίγοις για τους τύπους και σου υποβάλει αμέσως μια ερώτηση:
      -Τι είναι αυτό που κρατώ;
      -Αν μου πεις ραβδί θα σε χτυπήσω με αυτό! Αν μου πεις ότι δεν είναι ραβδί πάλι θα σε χτυπήσω με αυτό!

      (ωραία σκέφτεσαι εσύ ...δεν θα πω τίποτα κι έτσι θα γλιτώσω)!

      Αλλά εκεί που εσύ χαίρεσαι με αυτό που σκέφτηκες και καμαρώνεις σαν χαζός που το σκέφτηκες, πετάγεται αυτός ο μοχθηρός μοναχός και σου λέει:

      -Αν δεν μου δώσεις απάντηση πάλι θα σε χτυπήσω με αυτό !
      Εσύ φυσικά δεν ξέρεις τι να κάνεις...

      Και τότε σου έρχεται η πρώτη κατραπακιά στο κεφάλι ! Και πονάει !!!!!
      -Μπρος πήγαινε στο δωμάτιό σου και μη βγεις αν δεν έχεις απάντηση για μένα!

      Πας κι εσύ μισοζαλισμένος ... κι αναρωτιέσαι τι στο διάολο ήθελες εκεί πάνω ...

      Και τώρα τι είναι πάλι τούτο ; Δεν είναι καν μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα ...γιατί σε αυτήν την περίπτωση ούτε πηδάς ούτε πας πίσω ...τουλάχιστον κερδίζεις χρόνο!
      Αλλά εδώ;;;

      Φυσικά και είναι ψευτοδίλημμα!
      Τι θα έκανες εσύ αρχηγέ; Ποια απάντηση θα ικανοποιήσει τον μοναχό;

      Σε αφήνω να το σκεφτείς και θα ξαναέρθω με την απάντηση! :))))

      Διαγραφή
    4. Αριστέα, ν' απαντήσω; Ή πρέπει πρώτα ο Γαλάτης;

      Διαγραφή
    5. Τι είναι αυτό που κρατάει;
      Τους ανθρώπους σε αγωνία, μάλλον...

      Δεν είμαι καθόλου καλός στα αινιγματα, αλλά θα δώσω μια απάντηση, πριν απαντήσει η Γλαύκη...

      Λοιπόν, μια και οτιδήποτε κι αν απαντούσα, θα την έτρωγα κατακέφαλα, θα έπαιρνα την απόφαση να του πω "ραβδί είναι".
      Θα τη φάω που θα τη φάω, τουλάχιστον να έχω και την ικανοποίηση ότι είπα αυτό που πίστευα...

      (μάλλον δεν ήταν η σωστή απάντηση, ε; )

      Διαγραφή
    6. Κι εγώ την ίδια απάντηση θα έδινα, ακριβώς για τους ίδιους λόγους! Κι ας μην είναι η σωστή!

      Διαγραφή
    7. Τώρα μπορώ να απαντήσω κι εγώ, ως παπατρέχας που είμαι!
      Συγκρατήθηκα όμως δεν μπορείτε να πείτε!!!
      Γαλήνιος δάσκαλος είπαμε...
      Λοιπόν, δεν διαφέρει και πολύ από αυτό που απάντησες Γαλάτη:

      "Αφού θέλεις τόσο πολύ να βαρέσεις, βάρα"!

      Αφού αυτό ήθελε ο μοναχός, να έχει τον πλήρη έλεγχο.
      Θα μου έλεγε ότι δεν απάντησα στο ερώτημά του μήπως;;;
      Τι λες Αριστέα;
      Εσύ Γαλάτη;

      Διαγραφή
    8. Καλησπέρα σας και χρόνια πολλά :)
      Επέστρεψα για λίγο στη βάση μου και ...να μην σας κρατώ άλλο σε αγωνία:

      Η απάντηση είναι πολύ απλή: παίρνεις το ραβδί και το τσακίζεις στη μέση! Αυτό περιμένει από εσένα να κάνεις ο μοναχός! Και θέλει πολύ να σε δει να το κάνεις!
      ( Μη στενοχωριέσαι έχει πολλά τέτοια ραβδιά! ) Θα χαρεί απίστευτα να του το σπάσεις η να του το αρπάξεις και να το πετάξεις μακριά!

      Με αυτό τον τρόπο δείχνεις δυο πράγματα: πρώτον ότι εσύ αποφασίζεις για το κεφάλι σου-ποιος είναι αυτός που θα σου δίνει βουρδουλιές στα καλά καθούμενα- και δεύτερον και κυριότερο: αναλαμβάνεις δράση...Όταν δεν κάνεις κάτι είσαι άμοιρος ..... Όταν όμως κάνεις κάτι αισθάνεσαι ότι το παιχνίδι το έχεις εσύ στο χέρι σου- όχι ο άλλος!


      Έτσι βγαίνουμε από όλα τα ψευτοδιλήμματα βασικά: αναγνωρίζοντας το "ψεύτικο" του όλου προβληματισμού!

      Φιλιά και ξαναφεύγω :)

      Διαγραφή
    9. Χαχαχα!!!
      Πολύ σωστά!!!
      Κι εγώ που περίμενα να τον αφοπλίσω με τη φράση μου, πιστεύοντας πως έτσι θα καταλάβαινε την χωρίς νόημα πράξη του, το ψευτοδίλημμα που έθετε. Να του δείξω πως δεν τον φοβάμαι, ρισκάροντας βέβαια να τις φάω.
      Αμ δεν θέλει λόγια, αλλά έργα χειροπιαστά!
      Κάποιες φορές αφοπλίζεις πράγματι με τα λόγια, αλλά οι εύστοχες πράξεις τα λένε όλα.
      Αριστέα, φιλιά!!!
      Πολύ μου άρεσε το ψευτοδίλημμα!!!

      υ.γ.
      Όλοι μάλλον θα τις τρώγαμε μου φαίνεται!

      Διαγραφή
    10. Για στάσου, Αριστέα!
      Δεν μπορεί ο μοναχός να λέει ό,τι γουστάρει!
      Μη μας μπερδεύει έτσι!
      :-)

      Διότι και πού το ξέρουμε στο κάτω-κάτω εμείς πως ο μοναχός θέλει να μας διδάξει τη χειραφέτηση;
      Κι αν είναι σαν τον μοναχό... Εφραίμ του Βατοπαιδίου και θέλει απλώς να κονομήσει;
      Ή σαν καθολικός μοναχός και θέλει τις... "ραβδιές" του για να "τη βρει";
      Επομένως, για να αναγνωρίσουμε το ψευτοδίλημμα, πρέπει εξαρχής να γνωρίζουμε τις ακριβείς προθέσεις εκεινου που το θέτει...

      Διαγραφή
    11. Λοιπόν, επειδή μου άρεσε το ψευτοδίλημμα, το έθεσα στην οικογένεια.
      Είπες, Μαζεστίξ, για "ραβδιές" στους καθολικούς, ε, η κόρη μου είπε ότι θα του τις "έβρεχε". Παιδί "Ράμπο" έχω!
      Μόνο ο μπαμπάς της είπε ότι θα του το έπαιρνε από τα χέρια και θα τον ρώταγε τα ίδια... μάλλον αυτός δεν θα έτρωγε κατραπακιές.
      Θα κάνω γκάλοπ και σε φίλους!
      Έχει ενδιαφέρον και σίγουρα θα πρέπει να έχεις αντιληφθεί τις προθέσεις του μοναχού. Σίγουρα, αν λάβεις υπόψη σου την φιλοσοφία των μοναχών αυτών, μπορείς να φανταστείς ότι θέλουν να σε διδάξουν κάτι.
      Αριστέα, πάλι ξεσήκωσες τον κόσμο!!!

      Διαγραφή
    12. χεχε! Το έθεσα κι εγώ στην οικογένεια χτες το μεσημέρι! :))
      Θα επανέλθω αργότερα από το σπίτι !
      Είμαι ακόμα στη δουλειά!
      Φιλιά!

      Διαγραφή
    13. Ήρθα ξανά από το σπίτι!
      Με κάλυψε πολύ η Γλαύκη! Αρχηγέ φαντάζομαι για να πάει κάποιος εκεί πάνω
      νομίζω ότι είναι μυημένος. Άκυρα τα ερωτήματα σου! Επίσης θυμίζω ότι το στόρι είναι υπαρκτό. Ας μην κάνω την έξυπνη ( αν και απάντησα σωστά). Είναι από βιβλίο ψυχολογίας. Απάντησα σωστά γιατί το κεφάλαιο μιλούσε για τα ψευτοδιλήμματα και την ενεργητική δράση, άρα εγώ τουλάχιστον ήμουν υποψιασμένη! Η οικογένεια μου πάντως δεν εντυπωσιάστηκε από το δίλημμα και περάσαμε γρήγορα σε άλλα αινίγματα ( μεταξύ μας παιδαριώδη)!
      Ευτυχώς εδώ περνάω καλύτερα :)))

      Διαγραφή
    14. Τα ερωτήματά μου ήταν... μη μυημένα!

      Και που λες, αν κι εγώ ήμουν -όπως κι εσύ- υποψιασμένος, αλλά απάντησα... άλλα αντ' άλλων!
      (Σε αντίθεση με σένα)

      Γι αυτό δεν πήγα να σπουδάσω ψυχολογία...

      Διαγραφή
    15. Κι εγώ μη νομίζεις ...ξώφαλτσα τη γνώρισα. Πιο πολύ κοινωνιολογία έκανα!
      Ό,τι διάβασα μετά μόνη μου! Κι εξακολουθώ να πιστεύω ότι η μελέτη δεν σταματά ποτέ!
      Αρχηγέ by the way και στο άσχετο ...η Γλαύκη παρέλαβε το δώρο της. Εσύ;

      Διαγραφή
    16. Φαντάζομαι πως αύριο θα μου το φέρουν, διότι σήμερα λογικά δε θα με βρήκαν.
      Κάνω υπομονή ως τότε και ελπίζω να έρθει αύριο...

      Διαγραφή
  4. Το πιο δύσκολο ψυχικά δίλημμα, Γαλάτη μου, είναι αυτό που έχει να κάνει με τη συνέχεια ή όχι της ανθρώπινης ζωής!
    Δεν υπάρχει άλλο για μένα πιο μεγάλο και το λέω, γιατί για πρώτη φορά στη ζωή μου - κι εύχομαι καμία άλλη - κλήθηκα να πάρω θέση πρόσφατα για ένα πολύ αγαπημένο μου πρόσωπο. Είναι πολύ σκληρό ως σκέψη μόνο και δεν συζητώ ως πράξη. Σε στοιχειώνει.
    Αυτή τη χρονιά για μένα πέσανε πολλά μαζεμένα τα διλήμματα και συχνά με πίεζαν παράλληλα. Το φορτίο λίγο ασήκωτο.
    Τελικά το σηκώνεις το ρημάδι προσπαθώντας να δράσεις με τη σοφία του γαλήνιου δασκάλου, αλλά αξιοποιώντας κάποιες στιγμές και την κραυγή του ζηλωτή!
    Πιστεύω ότι για κάθε δίλημμα που αφορά στην προσωπική μας ζωή ή στην κοινωνία που είμαστε ενταγμένοι χρειάζεται να δρούμε με τη σοφία του δασκάλου, η οποία θα μας υποδείξει τον κατάλληλο χρόνο που θα χρησιμοποιήσουμε την κραυγή του ζηλωτή και το είδος της.
    Συγνώμη για τη συναισθηματική φόρτιση, η οποία ξεκίνησε με το που άρχισα να διαβάζω το κείμενό σου!
    Συμφωνώ ότι με κάθε απόφασή μας σώζουμε ένα κομμάτι του εαυτού μας και σκοτώνουμε ένα άλλο...

    Εύχομαι να μην αργήσει η ανάσταση στις ψυχές των ανθρώπων!
    Χρόνια Πολλά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Τα διλήμματα που μας τίθενται πολλές φορές είναι τόσο ανυπόφορα και μας καλούν να τα απαντήσουμε ενώ δεν είμαστε έτοιμοι γι'αυτό.
      Αλλά, όσο κι αν αυτό μας φέρνει σε τραγικά δύσκολη θέση, εμείς είμαστε υποχρεωμένοι να το απαντήσουμε άνοντας την καρδιά μας πέτρα.
      Επειδή όμως η καρδιά δεν είναι πέτρα, μόλις ληθεί η απόφαση, λυγίζει.
      Αρκεί μόνο την επόμενη στιγμή να σκεφτεί πόσο θα λύγιζε αν είχε πάρει την αντίθετη απόφαση. Και κυρίως τι κακό θα προκαλούσε και στον εαυτό του αλλά και στους υπόλοιπους.
      "Μεταξύ δύο κακών" που λένε... (την ξέρεις την παρεξηγημένη συνέχεια της παροιμίας)

      Χρόνια πολλά!

      Διαγραφή
    2. Βλέπω, από την απάντηση που έδωσες στην Πέτρα κι αυτά αναφέρω στο δικό μου σχόλιο, πως συμφωνούμε στο ότι πρέπει να προηγηθεί η σοφία του γαλήνιου δασκάλου κι έπειτα η κραυγή του ζηλωτή.
      Όμως πόσος χρόνος χρειάζεται για να αλλάξει ο υπάρχων αξιακός κώδικας;;;
      Απαραίτητη λοιπόν και η υπομονή του γαλήνιου δασκάλου;;;
      Τι λες;

      Διαγραφή
    3. Δεν μπορώ να προβλέψω το χρόνο.
      Αλλά έχω την αίσθηση πως πρέπει να είμαστε γρήγροι, μα όχι βιαστικοί.
      Έτσι κι αλλιώς, δεν πάει και πολύ παρακάτω το πράγμα, νομίζω.

      Διαγραφή
  5. Καλησπέρα, Αστερίξ και χρόνια πολλά.
    Στο κείμενό σου πιο πολύ μού έκανε εντύπωση το απόσπασμα, "Η απουσία όμως των πολλών από το δίλημμα έστειλε τον Ιησού στο σταυρό.
    Διότι και αυτοί που δεν ήταν ούτε ζηλωτές σαν τον Βαραββά ούτε μαθητές και ακόλουθοι του Ιησού έπρεπε να παραστούν και να επιλέξουν στο δίλημμα για το ποιος θα αθωωθεί.
    Αλλά η... ουδέτερη -μεταξύ των δύο- κοινή γνώμη δεν παρέστη τελικά και με συνοπτικές διαδικασίες η οργανωμένη μειοψηφία του συστήματος.. πλειοψήφισε!"
    Και μου θύμισε όλους αυτούς που στις σύγχρονες αντιπροσωπευτικές δημοκρατίες απέχουν ή σνομπάρουν τις εκλογές, αφήνοντας τελικά τους φανατικούς ή τους εξαγορασμένους να κάνουν παιχνίδι. Μπορεί να είναι οι καλύτεροι άνθρωποι, αλλά ίσως και να καθορίζουν τις ζωές μας περισσότερο από τους άλλους.

    Σε ευχαριστώ που με το κείμενό σου μού φώτισες μια πλευρά που δεν είχα σκεφτεί, καθώς δεν ασχολήθηκα μετά το δημοτικό με την Βίβλο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Όχι και... Αστερίξ! Μη μου αλλάζεις το όνομα!
      Εκείνος πηγαίνει με τα πόδια-εγώ μετακινούμαι μόνο πάνω σε ασπίδα...

      Στις σύγχρονες κοινωνίες συμβαίνει ακριβώς αυτό.
      Οι πολλοί ζουν στην μακαρίζουσα αποχή τους και ταυτόχρονα οι ορδές των φανατικών και των εξαγορασμένων αποφασίσοζυν για τη ζωή όλων.
      Δε φταίνε φυσιά οι τελευταίοι. Αυτοί πάντα θα υπάρχουν.
      Φταίνε οι πολλοί που διά της απουσίας τους κάνουν τις μειοψηφίες... μάγκες!
      Ανεξαρτήτως προθέσεως, τελικά προξενούν μεγάλο κακό.

      Χρόνια πολλά!

      Διαγραφή
    2. Σόρρυ αλλά έλιωσα με το ....Αστερίξ και την απάντηση σου!!!!
      αχαχαχαχχαχαχα!!!!!

      Διαγραφή
    3. Ναι, βρε Αριστέα, στην ασπίδα, στην ασπίδα, γιατί δεν πρέπει να λερώσει τα παπουτσάκια του!!!! Χιχιχιχι!!!

      Διαγραφή
    4. Μα να αλλάξω όνομα στα... γεράματα;;

      Διαγραφή
    5. Συγγνώμη, το λάθος οφείλεται στα δικά μου γεράματα. :))

      Διαγραφή
    6. Όποιος αναγνωρίζει πως έκανε λάθος, πάει να πει πως τα γεράματά του είναι ακόμη μακριά.
      Μην ξεχνάμε και το ρητό "γέροντα νουθετεῖν καί νεκρόν ἰατρεύειν ταὐτόν ἐστίν"...

      Διαγραφή
  6. Νομιζω οτι ο εσωτερικος εχθρος ειναι πιο δυνατος, αλλα οι ανθρωποι φοβομαστε να τον πολεμησουμε γιατι απαιτει πολλη δουλεια. Η εικονα ενος ανθρωπου που σε καλει να παλεψεις με τον εαυτο σου απεναντι σε αυτην ενος αλλου που σου υποσχεται επανασταση αλλα απεναντι στους αλλους δυναστες, εν ολιγοις χωρις να κοπιασεις απαραιτητα εσυ ο ιδιος. Ειλικρινα, ποια ακουγεται πιο ελκυστικη;
    Νομιζω πως μεγαλωνω... καποτε δεν θα ημουν τοσο δεκτικη, ημουν πολυ απολυτη, μα εμαθα σιγα σιγα να μην κατακρινω αν δεν εχω η ιδια βρεθει σε αναλογη θεση, με αναλογες μαλιστα συνθηκες...
    Δεν ξερω τι θα εκανα τοτε...
    Ξερω πως μαλλον ηταν μεσα στο σχεδιο να γινουν ακριβως ετσι ολα, να μην σωθει ο Ιησους, καθως τοτε δεν θα ειχε ερθει η Ανασταση...
    Χριστος ανεστη! Χρονια πολλα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αναμφίβολα πιο ελκυστική είναι η άμεση και δραστική λύση του ζηλωτή.
      Και απαιτεί θάρρος, αυτοθυσία, αλλά όχι βαθύτερη εσωτερική "δουλειά".
      Όλοι ας όσο εμγαλώνυομε νομίζω πως αισθανόμαστε το ίδιο με σένα.
      Όλο και λιγότερο απόλυτοι, όλο και λιγότερο (επι)κριτές.
      Με την εμπειρία μας γνωρίζουμε καλύτερα τον Άνθρωπο καια ρχίζουμε να δικαιολογούμε λίγο περισσότερο και την "πτώση" του.
      Κανείς μας δεν μπορεί να ξέρει πώς θα έπραττε τότε.
      Εδώ καλά-καλά δεν ξέρουμε πώς θα πράξουμε τώρα...

      Χρόνια πολλά!

      Διαγραφή
  7. Καταρχάς, χρόνια πολλά, Μαξεστίξ, και θα συμφωνήσω με την Κερασιά! Έχεις ταλέντο στον τρόπο που θέτεις θέματα προς προβληματισμό και συζήτηση! Είσαι δάσκαλος!
    Ούτε εγώ ξέρω τι θα διάλεγα, αν βρισκόμουν εκεί. Βλέπεις, ο καθένας μας μια ζωή έχει να ζήσει και προτιμάει τα χειροπιαστά, τα άμεσα αποτελέσματα ακόμη κι αν αυτά αφορούν το δέντρο κι όχι το δάσος. Πιστεύω όμως ότι δεν θα απείχα (παραβλέπω το γεγονός ότι ως γυναίκα ούτε από δίπλα δε θα μ' αφήναν να περάσω)!
    Πάντως είναι τρομερό πως ο τρόπος χειραγώγησης του όχλου είναι διαχρονικά ο ίδιος παρά τη διαφορά των μέσων.
    Η γνώμη μου είναι πως δεν μπορείς να πολεμήσεις έναν εχθρό που χρησιμοποιεί αθέμιτα μέσα με θεμιτούς τρόπους (αυτό που προσπάθησε να κάνει ο Ιησούς δηλαδή!). Πρέπει να βρεις τρόπους να χρησιμοποιήσεις τα δικά του όπλα εναντίον του. Έτσι, έχεις ελπίδες να συμπαρασύρεις και τον κόσμο, ο οποίος - από φόβο κυρίως - έχει την τάση να πηγαίνει με τους δυνατούς. Θέλω να πω, καλά και άγια τα ηθικοπλαστικά και η αναζήτηση της ψυχής και του ανθρώπου, αλλά όταν έχεις να κάνεις με θηρία, χρειάζεται κι ένας Μακιαβέλι να σε ξελασπώσει - περισσότερο από τα όπλα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. ...και για να συμπληρώσω "θα 'μαι άγγελος με τους αγγέλους, θα 'μαι σκυλί με τα σκυλιά"!

      Διαγραφή
    2. Πολύ σωστή και η διάσταση πυο δίνεις, πως "μια ζωή την εχουμε" και άρα πρέπει να δούμε και πρακτικά πώς αυτή θα βελτιωθεί άμεσα.
      Απ'την άλλη, θα έλεγε κάποιος πως και η ηθική βελτίωση είναι ένας σημαντικός παράγοντας (ίσως και καθοριστικός) και της πρακτικής βελτίωσης της καθημερινότητας.
      Βέβαια η ηθική βελτίωση δεν είναι πανάκεια που γιατρεύει πάσαν νόσον.
      Αλλά και αυτή δεν είναι μονάχα μια παθητική στάση, αφού, όποτε χρειάζεται, παίρνει και το καδρόνι και τα κάνει λαμπόγυαλο.
      Ας μην ξεχναμε άλλωστε πως σήμερα είμαστε σε καλύτερη ηθική φάση από την Ιουδαία προ 21 αιώνων. Επομένως κι ο Ιησούς έλεγε "τι να τον πολεμήσεις τον Ρωμαίο, αφού εσύ θα είσαι χειρότερος δυνάστης του εαυτού σου".
      Και παρά τα όσα σούρνουμε στο Νεοέλληνα, δε νομίζω ότι είμαστε σε τόσο τραγική κατάσταση από πνευματική και ηθική πλευρά.
      Άρα ίσως σε μας να είναι μια πιο σύντομη διαδικασία το πέρασμα από την ψυχική κάθαρση στη δράση.

      Άρα... καταλήγουμε στην... πρόταση της Κερασιάς, να συνεργαστεί δηλαδή ο Ιησούς με τον Βαραββά;
      :-)

      Χρόνια πολλά!

      Διαγραφή
    3. να συνεργαστούν και να προσλάβουν κι έναν καλό επικοινωνιολόγο!!!

      Διαγραφή
    4. Και να αγοράσουν κανάλι οπωσδήποτε!

      Διαγραφή
  8. Γαλάτη, ευχαριστώ για την παραπομπή στο περσινό κείμενο.
    Αξίζει πολλά.
    Έχω σχολιάσει εκεί.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Το θυμήθηκα χθες και είπα να το ξανανεβάσω.

      Διαγραφή