Δευτέρα, 14 Απριλίου 2014

Αυτός που φεύγει έχει δίκιο ή αυτοί που μένουν πίσω;


 
Κάθε φορά που παίζει στην τηλεόραση αυτή η ταινία, πάντοτε σε προκαλεί να τη συζητήσεις, διότι περιέχει ένα ηθικό δίλημμα.
Αυτές άλλωστε είναι και οι ταινίες που σου μένουν στο μυαλό, ακόμη κι όταν -κατά τ' άλλα- δεν είναι σπουδαίες.
Μόλις τώρα την έβλεπα και, με την ευκαιρία που συζητούσαμε στο σπίτι για το ποιος έχει δίκιο στην ταινία, λέω να το συζητήσουμε και εδώ μέσα.

Μιλώ, λοιπόν, για την ταινία "Ο άνθρωπος που γύρισε από τη ζέστη" των Σακελλάριου-Γιαννακόπουλου.
Στην ταινία ο κεντρικός ήρωας (τον υποδύεται ο Λάμπρος Κωνσταντάρας) ζει 19 χρόνια στην Αφρική. Εφυγε για να εξασφαλίσει τα προς το ζην στην οικογένειά του. Όταν αναγκάστηκε να μεταναστεύσει, βίωνε πολύ δύσκολες στιγμές και προσδοκούσε να βρει χρήματα για την οικογένειά του στην ξενιτιά.
Άφησε πίσω τη γυναίκα του με δυο βρέφη στην αγκαλιά, μια γυναίκα που τον παρακαλούσε να μη φύγει, αλλά δεν του πρότεινε και κάτι καλύτερο βέβαια ως εναλλακτική λύση.
Όλα αυτά τα 19 χρόνια ο ήρωας κατάφερε να δημιουργήσει μια αρκετά μεγάλη περιουσία και έστελνε τακτικά ένα μεγάλο χρηματικό ποσό στη γυναίκα του για να εξασφαλίζει την καλύτερη και ανετότερη δυνατή ζωή για τα παιδιά τους.

Η πλοκή του έργου λοιπόν αρχίζει με την απόφαση του ξενιτεμένου ήρωα να επιστρέψει επιτέλους στην πατρίδα και στο σπίτι του.
Να επσιτρέψει στην οικογένειά του μετά από τόσα χρόνια!
Στην οικογένειά του; Είναι τελικά οικογένειά του;
Αυτό είναι και το κεντρικό ερώτημα του έργου.

Γυρίζει λοιπόν αυτός στο σπίτι του γεμάτος χαρά και περιμένοντας να αγκαλιάσει την οικογένειά του, τη γυναίκα και τα παιδιά του, ονειρευόμενος χαρές, γλέντια και τσιμπούσια, αντικρύζει την απόλυτη παγωμάρα!
Τη μέρα που φτάνει στο σπίτι τυχαίνει ταυτόχρονα να διοργανώνεται ένα πάρα πολύ σημαντικό τραπέζι προς τιμήν του γιου του που σπουδάζει μουσικός, ένα τραπέζι που θα καθόριζε πιθανότατα ολόκληρη την επαγγελματική -και όχι μόνο- ζωή του και το μέλλον του.
Έχοντας πληροφορηθεί την επιστροφή του, η γυναίκα του διστάζει να ακολουθήσει το γιο της στο βαρυσήμαντο αυτό τραπέζι, στο οποίο ήταν καλεσμένη μια διεθνής προσωπικότητα του χώρου που θα βοηθούσε το γιο στην εξέλιξή του, προκειμένου να υποδεχθεί τον άντρα της που γύρισε μετά από 19 χρόνια ξενιτιάς. Αλλά ο γιος με παρακάλια καταφέρνει και την παίρνει μαζί, όπως και την αδερφή του, αφήνοντας τον πατέρα μόνο στο σπίτι την πρώτη μέρα της επιστροφής του, χωρίς να προλάβουν ούτε καν να χαιρετηθούν!



Την επόμενη μέρα, επιτέλους ο ήρωάς μας, προσπαθώντας να παραβλέψει την απόλυτη χθεσινή του απογοήτευση, συναντά την οικογένειά του.
Η γυναίκα του όμως τον υποδέχεται μάλλον ψυχρά, ο γιος του του τείνει το χέρι μ'ένα "χαίρω πολύ", ενώ η κόρη του τού... φιλά ψυχρά το χέρι!
Και γενικώς επί δυο μέρες, ουσιαστικά δεν τον υποδέχεται κανείς και τον αφήνουν συνεχώς μόνο του, διότι τρέχουν σε διάφορες δουλειές.

Το πρόβλημα όμως προκύπτει από αλλού: ο πατέρας διαφωνεί με την καριέρα μουσικού που διάλεξε ο γιος του, σπάζοντάς του το βιολί και διώχνοντάς τον απ'το σπίτι, όταν αυτός αρνήθηκε να σταματήσει τη μουσική. Επίσης διαφωνεί και με τον αρραβώνα της κόρης και, όταν αυτή αρνείται να παρατήσει τον αρραβωνιαστικό της, τη διώχνει κι αυτή από το σπίτι.
Και όταν ζητάει το λόγο απ'τη γυναίκα του, επειδή δεν ήταν ενήμερος για όλες αυτές τις εξελίξεις, αυτή του απαντά πως "μετά από τόσα χρόνια γίνανε ξένοι και άμα θέλει να... περάσει καμιά μέρα να πάνε να πιουν κάνα καφεδάκι να τα ξαναπούν"!

Και σ' αυτό το σημείο γεννιούνται τα ερωτήματα:
Ποιος έχει δίκιο;
  • Δεν έχει δίκιο ο πατέρας όταν βλέπει πως γύρισε μετά από 19 χρόνια απ' την ξενιτιά, όπου παρέμεινε για χάρη της οικογένειάς του, και τελικά τον υποδέχονται οι -υποτίθεται -δικοί του άνθρωποι με απόλυτη ψυχρότητα και μάλλον με αδιαφορία, λες και ερχόταν κάποιος ενοχλητικός ξένος;
  • Δεν έχει δίκιο ο πατέρας πως, αφού πλήρωνε όλα αυτά τα χρόνια για τα πάντα, έπρεπε να είναι ενήμερος και να έχει και λόγο για ό,τι συμβαίνει στην οικογένειά του;
  • Απ'την άλλη, δεν έχει δίκιο η γυναίκα του που διαπιστώνει πως μετά από χρόνια ουσιαστικά γίνανε ξένοι; Που του κρατάει το παράπονο γιατί την άφησε να μεγαλώσει μόνη τα παιδιά της, αλλά και να ζήσει και η ίδια μόνη, θυσιάζοντας τα καλύτερα χρόνια της ζωής της;
  • Δεν έχει δίκιο η γυναίκα του που του εξηγεί πως δεν είναι τα λεφτά που μεγαλώνουν τα παιδιά, αλλά η αγάπη και η τρυφερότητα και η καθημερινή ενασχόληση μ' αυτά;
  • Δεν έχει δίκιο όμως και ο πατέρας που διαπιστώνει πως η γυναίκα του δεν έμαθε τα παιδιά να τον αγαπούν, ακόμη κι αν έλειπε; Πως όλα αυτά που κάνουν τα παιδιά χτίστηκαν πάνω στα λεφτά που μύριζαν τον κόπο και την ξενιτιά του πατέρα;
  • Δεν έχουν δίκιο, όμως, και τα παιδιά πως αφού έλειπε τόσα χρόνια, δεν μπορεί να έρχεται τώρα εκ των υστέρων να κάνει κουμάντο στη ζωή τους;


Είναι πολλά τα ερωτήματα που γεννιούνται βλέποντας αυτήν την ταινία. Ιντριγκαδόρικη, σίγουρα...
Όσες φορές την έχω παρακολουθήσει, έχει ξεσπάσει πάντοτε παρόμοι συζήτηση.
Βρίσκει κανείς δίκιο κι άδικο σε όλους.

Φταίει ο ξενιτεμένος που έφυγε για να εξασφαλίσει μια καλύτερη ζωή για τους δικούς του ανθρώπους ή φταίνε αυτοί που μείναν πίσω και έμαθαν να ζουν χωρίς αυτόν;
Τελικά, έχουμε το ηθικό δικαίωμα να μεταναστεύουμε;
Περιμένουμε να επιστρέψουμε και να είναι όλα όπως τα αφήσαμε κι όπως τα ονειρευόμαστε;
Και τελικά ποιοι είναι οι δικοί μας άνθρωποι;
Αυτοί που μοιραζόμαστε το ίδιο αίμα και μια μακρινή αγάπη ή αυτοί με τους οποίους μοιραζόμαστε τα βιώματά μας;

28 σχόλια:

  1. Είσαι όμως άπαιχτο γατόνι!
    Ξέρεις ότι είναι αναγκαίο να θέτουμε ηθικά διλήμματα στα παιδιά, προκειμένου ν' αναπτύσσεται η ηθική τους κρίση;
    Έτσι, λοιπόν, ας γίνουμε κι εμείς παιδιά, κ. καθηγητά!

    Μπορεί όλα τα μέλη μιας τέτοιας οικογένειας να έχουν το δίκιο με το μέρος τους, όμως υπάρχει κι ένα αλλά...
    Όλα εξαρτώνται από το τι είδους σχέσεις έχουν επιτρέψει ή επιδιώξει να έχουν μεταξύ τους. Κύριοι υπεύθυνοι οι ενήλικες φυσικά. Αν εκείνοι έχουν μια πολύ ζεστή και πιο βαθιά σχέση, θα βρουν τρόπους να τη διατηρήσουν παρόλα τα σκαμπανεβάσματα και τις όποιες δυσκολίες. Εδώ ημίμετρα δεν χωρούν και οι χιλιομετρικές αποστάσεις εκμηδενίζονται, γιατί βρίσκουν διεξόδους, για να είναι κοντά ο ένας στον άλλο. Αυτό μεταδίδεται αυτόματα και στα παιδιά και με αυτό μεγαλώνουν.
    Υπάρχουν πολλά παραδείγματα από παλαιότερες γενιές, που αναγκάστηκαν οικογένειες να ζουν χωριστά λόγω μετανάστευσης, αλλά δεν έχασαν τη συνοχή τους σε τέτοιο μεγάλο βαθμό και οι απώλειες ήταν μικρές. Χωρίς απώλειες δεν γίνεται και είναι δεδομένο αυτό.
    Άλλο παράδειγμα, κι έχω τέτοια προσωπικά, είναι ο θάνατος του πατέρα, όπου η γυναίκα και τα παιδιά έζησαν σαν να ήταν πάντα μαζί τους εκείνος (η μορφή του, οι αξίες του, η αγάπη του). Εντάξει δεν είναι ακριβώς το ίδιο, αλλά μπορεί να αποτελέσει παράδειγμα της σύνδεσης ανάμεσα στο ζευγάρι.

    Όσο για το ποιοι τελικά είναι οι δικοί μας άνθρωποι, θεωρώ ότι είναι εκείνοι που βρίσκονται πρώτα απ' όλα στην καρδιά μας και στη σκέψη μας, όσος χρόνος κι αν περάσει και σε όση απόσταση κι αν βρίσκονται. Αυτό για να διατηρηθεί θέλει σίγουρα ισχυρά συναισθήματα, κι όχι νερόβραστα, και δουλειά πολλή, στην οποία δίνουν ώθηση και στήριξη τα ίδια τα συναισθήματα.
    Δε διαφωνώ φυσικά ότι δικοί μας άνθρωποι είναι και αυτοί που μοιραζόμαστε τα βιώματά μας, αλλά χωρίς να παραμερίζω και όσα είπα μόλις παραπάνω. Πιστεύω ότι είναι ζήτημα θέλησης και τίποτα περισσότερο.

    Πάλι φλυαρία με έπιασε.
    Αν μου έρθει κάτι άλλο, θα επανέλθω Ζήκο (Προσοχή στην Πέτρα, γιατί είναι μεταδοτικό)!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Εχθές το βράδυ που έγραφα το σχόλιο προσπάθησα να το δω λίγο πιο ελαφρά το θέμα.
      Η Πέτρα και ο Λαθρεπιβάτης πιο κάτω το θέτουν σε πιο καλές βάσεις σημερινές. Τι να πουν τα παραδείγματα από παλιότερες εποχές, όταν στο τώρα τα πράγματα είναι σαν τότε και χειρότερα;
      Ζεις λοιπόν και μαζί και χώρια, όταν θα βρεις το άτομο που θες πολύ; Ζεις. Μπορείς να κάνεις κι αλλιώς; Η ανάγκη θα σε κάνει να υπομένεις τη σκληρή πραγματικότητα.
      Πάντα βέβαια υπάρχει και η επιλογή της μοναξιάς, του καλού προξενιού... και του απόλυτου συμβιβασμού.
      Ας μην ξεχνάμε όμως ότι οι παλαιότεροι μες στη φτώχεια τους δεν σταμάτησαν να δημιουργούν οικογένειες με κάθε τρόπο!!
      Σήμερα έχουμε μάθει να τα θέλουμε όλα και ξεχνάμε ποια είναι τα σημαντικά...
      Καλομάθαμε στα πούπουλα!!!
      Τελοσπάντων σε ζάλισα.

      υ.γ.
      Θεώρησε τα δύο σχόλια σαν ένα, όταν θα απαντήσεις.

      Διαγραφή
    2. Τα ηθικά διλήμματα χρειάζονται, νομίζω, σε όλους.
      Μια περί ηθικής συζήτηση βοηθά και τους μεγάλους.
      Από κει και πέρα, σωστά όσα λες περί δύναμης συναισθημάτων, αλλά υπάρχει ένα ρητό που αναπόφευκτα μονωπωλεί τη συζήτηση αυτή:
      "μάτια που δε βλέπονται, γρήγορα λησμονιούνται"
      Κι αν σήμερα λόγω τεχνολογίας έχουν τη δυνατότητα να ψιλοβλέπονται μέσω skype, στην ουσία δεν αλλάζει τίποτα, αφού το θέμα δεν είναι αν βλέπεις απλά τη μορφή του άλλου και να λέτε τα νέα σας, αλλά να συμμετέχει ο ένας στην καθημερινότητα του άλλου.
      Διότι τα δυνατά συναισθήματα μπορεί να βοθήσουν μεν να διατηρηθεί άσβεστη η φλόγα των ανθρώπων να ξαναδούν το αγαπημένο τους πρόσωπο, αλλά η απόσταση κι ο χρόνος θα κάνουν την αγάπη ρπος το πρόσωπο να μεταβληθεί σε αγάπη προς ένα είδωλο του προσώπου αυτού.
      Γιατί, όσο κι αν κρατήσουμε κόντρα, τον χώρο και το χρόνο δεν μπορούμε να τους νικήσουμε...

      Διαγραφή
  2. Την έχω δει παλαιότερα αυτή την ταινία, χτες δεν την ξαναείδα επειδή δεν είναι καλή σκηνοθετικά κλπ. Υπάρχουν πολύ ανώτερες ελληνικές ταινίες.

    Αλλά σχετικά με τα ερωτήματα που θέτεις, κατά τη γνώμη μου η ξενιτιά δεν είναι συνήθως επιλογή, είναι κυρίως ανάγκη, αλλά και επιλογή σε δεύτερο επίπεδο.

    Υπάρχει και μια άλλη ταινία με αυτό το θέμα, με την Μαίρη Αρώνη και τον καπετάνιο άντρα της που τον παίζει ο Διονύσης Παπαγιανόπουλος. Και εκεί, όπως και σε αυτή, βγαίνει η ίδια αλήθεια: πως μάτια που δεν βλέπονται γρήγορα λησμονιούνται.

    Τι πατέρας είναι γι αυτά τα παιδιά κάποιος που δεν έχουν δει ποτέ; Δεν τον ξέρουν. Από την άλλη, τι σόι σύζυγος, σύντροφος είναι αφού έχουν χρόνια να κοιμηθούν στο ίδιο κρεβάτι; Εκ των πραγμάτων δημιουργείται απόσταση. Άσε που οι ναυτικοί έχουν και διάφορες άλλες υπάρξεις ανά την υφήλιο και ίσως και ο ήρωας της ταινίας.

    Επομένως δεν γίνεται να επιστρέφεις μετά από 19 χρόνια και να περιμένεις να είναι όλα εκεί ακίνητα και να σε περιμένουν, είναι απάνθρωπο γι αυτούς που μένουν πίσω. Προσωπικά δεν επρόκειτο ποτέ να πάρω σύζυγο ναυτικό ή κάποιον που ζει χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά, μου φαίνεται παράλογο, δεν είναι παρά εικονική σχέση. Τα χρήματα είναι δευτερεύον, δεν εξαγοράζουν το χάδι που απουσιάζει, τόσο για τη σύντροφο όσο και για τα παιδιά. Μετά την επιστροφή η σχέση θέλει χρόνο να ξαναχτιστεί, αν ξαναχτιστεί.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Συμφωνώ πως δεν είναι τίποτα το σπουδαίο ως ταινία.
      Κάθε φορά όμως που τη βλέπουμε, προβληματιζόμαστε πάντα για το ποιος έχει δίκιο.
      Την έχω δει και την άλλη ταινία με τον Παπαγιαννόπουλο και την Αρώνη. Συμπαθητική είναι κι αυτή...

      Επί του θέματος, και έχοτνας γνωρίσει αρκετές οικογένειες με άντρα ναυτικό και γυναίκα στο σπίτι, διαπιστώνω πως τελικά μόνο... σπίτι δεν είναι.
      Ο άντρας έχει πάρει ό,τι πόρνη κυκλοφορεί στη νοτιοανατολική Ασία, η γυναίκα κι αυτή έχει πάρει συνήθως ό,τι αρσενικό έμπαινε στοσ πίτι και γενικώς είναι μια ωραία ατμόσφαιρα!
      Και ξέρεις τι; Δε με ξενίζει η πολυγαμικότητα όταν γίνεται από άποψη. Αλά στις περιπτώσεις αυτές το αστείο είναι πως ο ένας έχει και απαίτηση να του είναι πιστός ο άλλος!
      Μα δε γίνεται αγαπητέ μου να βολοδέρνεις μήνες ολόκληρους στις θάλασσες και να κάθεται η γυναίκα σου να πλέκει τη φανέλα του... ναυτικού!
      Ούτε βέβαια γίνεται ι ο άντρας μπαϊλτνισμένος από τις κακουχίες τοου καραβιού να μην έχει ανάγκη να ξεδώσει σε όποιο λιμάνο κατέβει.
      Είναι η φύση τέτοιων σχέσων καταδικασμένη.
      Και όχι μόνο αυτό, αλλά το χειρότερο είναι ότι όταν γυρίζουν απ'το ταξίδι και κάθονται κάποιους μήνες στο σπίτι, τότε διαπιστώνουν πως δεν μπορούν πια να συνυπάρξουν με τη γυναίκα τους.
      Γιατι, καλώς ή κακώς, ο καθενας έχει μάθει να ζει κάπως και έχει διαμορφώσει τις συνήθειές του και την αθημερινότητά του με έναν τρόπο, τον οποίο δεν μπορεί να αποδεχθεί ο άλλος.
      Κι έτσι το χειρότερο δεν είναι το -αναπόφευκτο- κέρατο, αλλά η πλήρης συμφωνία συνηθειών και χαρακτήρων εντέλει που προκύπτει απ'τα χρόνια διαστήματα χωριστής ζωής.

      Διαγραφή
  3. Αρχηγέ, επανήλθα χωρίς τον Ζήκο και όχι για καλό.
    Δυστυχώς για άσχετο λόγο με αυτή σου την ανάρτηση, αλλά θεωρώ ότι έπρεπε να το κάνω και συγνώμη για την παρέμβαση.

    Μπες στο μπλογκ της Κερασιάς σήμερα και όποιος άλλος θέλει απ' αυτούς που σε διαβάζουν να ακούσεις την συνέντευξη του Δελαστίκ. Αν δεν το γνωρίζεις ήδη.
    Τα σενάρια που φοβόμουν, και είμαι σίγουρη και πολύς κόσμος, τα περιγράφει μια χαρά!!!!

    Παραθέτω το παρακάτω μελοποιημένο ποίημα, που τα λέει όλα, όπως μας πρέπει:

    http://www.youtube.com/watch?v=xGNUNqYSvRw

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Θα μπορούσα να σου γράψω πολλά, αλλά δεν θα το κάνω. Το θέμα θα το πάρω..αλλιώς. Σήμερα εκείνοι που μεταναστεύουν είναι τα παιδιά μας. Κυρίως αυτά. Δεν ξέρεις πόσο πολύ με πονάει που ζει σε άλλη χώρα το ανίψι μου -που το λατρεύω με τρέλα σαν το άλλο μου παιδί- κι αρχίζουμε να απομακρυνόμαστε, γιατί έτσι είναι η ζωή η πουτάνα (κι οι μαλάκες οι κυβερνώντες) και αυτό με τρελαίνει. Με τον εν δυνάμει φόβο να φύγει κάποτε κι ο γιος μου, έχω συνειδητοποιήσει πολύ καλά τι θα μου συμβεί: η κατάθλιψη θα τρυπώνει εντός μου ώρα με την ώρα... Άσε μας ρε Μαζεστίξ. Καλύτερα να γράφεις ποιήματα, πονάνε λιγότερο.. :(

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δε θα πω ψέματα. Είναι πάρα πολύ άσχημο να φεύγουν δικοί σου άνθρωποι στο εξωτερικό. Είναι δύσκολο για όλους.
      Ακόμη και με προορισμό εσωτερικού να φύγουν και πάλι είναι δύσκολο. πόσω μάλλον έξω.
      Από κει και πέρα, ας μην ξεχνάμε πως η φύση προστάζει τα πιαιδά να φεύγουν μακριά απ τους γονείς τους για να φτιάξουν τη δική τους τύχη, τη δική τους ζωή.
      Μακάρι το "μακριά" αυτό να είναι απόσταση εντός χώρας και εντός πόλης.
      Αλλά ακόμη κι όταν είναι αρκετά εκτός, το ζήτημα είναι ποιο ειναι το καλύτερο για το παιδί.
      Γιατί είπαμε η φύση ορίζει το παιδί να φεύγει απ'τους γονείς όταν μεγαλώσει και ετοιμαστεί κατάλληλα.
      Να μην αφήσει πίσω γυναίκα και μικρά παιδιά που τον έχουν ανάγκη είναι το μείζον.
      Γονείς από μακριά γίνεται. Σύζυγοι όμως, όχι.
      Επομένως, όσο κι αν πονάει, δες το σαν φυσικό επακόλουθο της ζωής.
      Φυσικά εύχομαι και σε σένα και σε όλες τις μανάδες, το "μακριά" του γιου τους να ναι μια-δυο στάσεις με το μετρό. (για να τηρείται κι ο γνωστός κανόνας "να είναι τέτοια η απόσταση ώστε να μην πηγαίνει η μάνα στο σπίτι του γιου με τις παντόφλες")

      Διαγραφή
    2. Μαζεστίξ, από τις μια-δυο στάσεις με το μετρό, μέχρι την ΞΕΝΙΤΙΑ είναι έτη φωτός απόσταση....... Το λέει και η λέξη, που είναι τόσο θλιβερή, όσο αυτό που αντιπροσωπεύει.. Καλό ξημέρωμα.

      Διαγραφή
    3. Δηλαδή, αν κατάλαβα καλά, θες να πεις πως... δεν έχω δίκιο;;;
      :-ο

      Διαγραφή
    4. Θέλω να πω, γουστάρεις μια ίντριγκα να ανάψουν τα αίματα, ειδικά τώρα που λείπει και "ο άλλος" και δεν υπάρχει κανείς να σου την πει;; ;)

      Διαγραφή
    5. Το ξέρεις, βλέπω, πως λατρεύω τις ίντριγκες...
      Τελοσπάντων, επειδή λείπει ο "άλλος" ας κάνω πίσω.
      Για να μη λέτε πως "όταν λείπει η γάτα χορεύουν τα ποντίκια"!
      Μα κι αυτός... είπαμε να πάει λίγες διακοπούλες, αλλά το κατάντησε.. μήνα του μέλιτος!

      Διαγραφή
  5. Φίλε, το σήμερα είναι ακόμη πιο τραγικό !
    Κακώς και δεν το συμπεριέλαβες στην κύρια ανάρτηση.
    Γιατί στις παρενθέσεις που θα ακολουθήσουν δεν πρόκειται να αποδωθεί η πραγματική εικόνα που βιώνει η σημερινή Κοινωνία.
    Και γίνομαι πιο σαφής.
    Σήμερα η ζωή είναι ακόμη πιό σκληρή.
    Το νεαρό ζευγάρι δεν κάνει παιδιά γιατί ο εργοδότης της γυναίκας θα προτιμήσει να απολύσει την εγκυμονούσα για να προσλάβει με μικρότερο μισθό άλλο εργαζόμενο (γιατί δεν τα βγάζει πέρα).
    Ο μηχανικός σύζυγος που δουλεύει στη τάδε εταιρία παρά το γεγονός ότι είναι με σύμβαση έργου υποχρεωτικά το χρόνο θα βρίσκεται στα εργοτάξια του εξωτερικού τουλάχιστον ένα εξάμηνο.
    Βλέπουμε πολλά νεαρά παιδιά να έχουν τη σχέση τους σε μεγάλες αποστάσεις, σε διαφορετικές χώρες και βλέπονται δυό φορές το χρόνο. Για γάμο δεν μιλάνε. Οι γονείς ονειρεύονται να προκύψει κανένα εγγόνι για να γίνει γάμος και βαπτίσια μαζί και να δουν τα παιδιά τους να παντρεύονται.
    (Και μην το παίξουν κάποιοι "προχωρημένοι" απλά κάνουν την ανάγκη φιλότιμο χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν το χαίρονται αν προκύψει).
    Από ψυχολογία, ποιός έχει δίκιο και ποιός άδικο, άστα καλύτερα.
    Όλοι δίκιο έχουν. Απλά δεν μαζεύεται η κατάσταση.
    # Αν ο καθένας μας που μπαίνει και γράφει αναφέρει και μια καθημερινή ιστορία του σήμερα θα μαυρίσει Μεγαλοβδομαδιάτικα το μάτι μας.....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Επίτηδες δεν το συμπεριέλαβα στην κύρια ανάρτηση και το αφησα να αιωρείτια με τα ερωτήματα στο τέλος.
      Για να αναφερθεί ο σχολιασμός σ'αυτό το θέμα και να μην.. χειραγωγήσω τον προβληματισμό.
      Όπως λέω και ξαναλέω, το μεγαλυτερο έγκλημα των τελευταίων ετών είναι η διάλυση κάθε ονείρου για δημιουργία οικογένειας, εξαιτίας των απάνθρωπων εργασιακών σχέσων κυρίως και δευτερευόντως λόγω των οικονομικών συνθηκών.
      Η μάστιγα των ζευγαριών μέσω... skype έχει εξαπλωθεί σε πολύ μεγάλο βαθμό. Και το χειρότερο είναι πως κατά κύριο λόγο δεν οδηγεί πουθενά.
      Η φυσιολογικότητα (επιτρέψτε μου τη λέξη) των ανθρώπινων σχέσεων ε΄χει ανατραπεί απ'την απλή δυνατότητα για μια απλή μακρόθεν συζητησούλα, ένα πήδημα στη χάση καισ τη φέξη και στα ενδιάμεσα... cyber sex!
      Ούτε που το καταλάβαμε πως μας σακάτεψαν (για να μην πω τίποτ' άλλο) τις ζωές.
      Μην το καταλάβουμε κι είναι αργά πια...

      Διαγραφή
    2. Εδώ θα πρόσθετα ότι σήμερα μακάρι να ήταν η χιλιομετρική απόσταση που χωρίζει τα ζευγάρια. Έχει αλλάξει τόσο πολύ η κατάσταση όπου νέα ζευγάρια, δεν λέμε να ζουν και πολλά χρόνια μαζί, συμβιώνουν σαν φίλοι. Με τόσο άγχος, πίεση και τον σύγχρονο τρόπο ζωής γενικά (εικονικός επίσης) κάνει το sex να φαντάζει όνειρο θερινής νυκτός, όπως και τις ώρες που μοιράζονται τα ζευγάρια. Άμα υπαρχουν και παιδιά, τότε ...
      Άσε το θέμα πάει πιο μακριά από όσα λέμε εδώ πέρα, οπότε ας μη βγάζουμε όλοι εύκολα συμπεράσματα και μόνο σύμφωνα με αυτό που ο καθένας νομίζει ότι θα άντεχε.
      Ανάλογα με τις εκάστοτε συνθήκες προσπαθείς να πλεύσεις.
      Αρκεί να μην αφήνεσαι έρμαιο εντελώς των συνθηκών, αλλά να λειτουργείς όσο το δυνατόν πιο συνειδητά. Γι' αυτό μίλησα παραπάνω για τη θέληση.

      Διαγραφή
    3. Γλαύκη, επειδή το θεωρώ πιθανό να περάσεις ξανά από δω, μήπως να κοιτούσες τα μέηλ σου για να μην ψάχνεσαι αύριο το πρωί;;;;;;;; Άντε, καληνύχτα παιδιά.

      Διαγραφή
    4. Πάλι, καλέ, με μαζεύεις από τις γειτονιές;;;
      Έφτασα!!!!!

      Διαγραφή
  6. Καλησπερα αρχηγε,καλως σε ξαναβρισκω μετα απο καιρο αθελητης απουσιας!Με ποσα πικρα θενατα ασχολιομαστε,ποσο μας εχουν μαυρισει την ψυχη μας!Κι εγω σημερα ζω με την αγωνια του ξενιτεμου του παιδιου μου!Και ποιος φταιει γι αυτο,το ξερουμε ολοι!Θμησου κ το τραγουδι της Μοσχολιου:Κλαιω την ωρα του γυρισμου,με τα σημαδια του σπαραγμου,κλαιω για την ωρα που δε θα χω πια ψυχη να σου πω σ αγαπω!"

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλώς την! Κάλλιο αργά παρά ποτέ, που λένε...
      Εβδομάδα των παθών ξεκίνησε, είπαμε να το ρίξουμε λίγο στη μελαγχολία..
      Όσο για το ξενιτεμένο παιδί, θα σου κάνω copy-paste αυτό που έγραψα καισ την Πέτρα πιο πάνω, που φοβάται μήπως τύχει και σ' αυτήν.

      "Δε θα πω ψέματα. Είναι πάρα πολύ άσχημο να φεύγουν δικοί σου άνθρωποι στο εξωτερικό. Είναι δύσκολο για όλους.
      Ακόμη και με προορισμό εσωτερικού να φύγουν και πάλι είναι δύσκολο. πόσω μάλλον έξω.
      Από κει και πέρα, ας μην ξεχνάμε πως η φύση προστάζει τα πιαιδά να φεύγουν μακριά απ τους γονείς τους για να φτιάξουν τη δική τους τύχη, τη δική τους ζωή.
      Μακάρι το "μακριά" αυτό να είναι απόσταση εντός χώρας και εντός πόλης.
      Αλλά ακόμη κι όταν είναι αρκετά εκτός, το ζήτημα είναι ποιο ειναι το καλύτερο για το παιδί.
      Γιατί είπαμε η φύση ορίζει το παιδί να φεύγει απ'τους γονείς όταν μεγαλώσει και ετοιμαστεί κατάλληλα.
      Να μην αφήσει πίσω γυναίκα και μικρά παιδιά που τον έχουν ανάγκη είναι το μείζον.
      Γονείς από μακριά γίνεται. Σύζυγοι όμως, όχι.
      Επομένως, όσο κι αν πονάει, δες το σαν φυσικό επακόλουθο της ζωής.
      Φυσικά εύχομαι και σε σένα και σε όλες τις μανάδες, το "μακριά" του γιου τους να ναι μια-δυο στάσεις με το μετρό. (για να τηρείται κι ο γνωστός κανόνας "να είναι τέτοια η απόσταση ώστε να μην πηγαίνει η μάνα στο σπίτι του γιου με τις παντόφλες")"

      Διαγραφή
  7. Θιγεις ενα θεμα που ποναει πολυ...
    Αυτη η κριση μου εχει στερησει πολλους δικους μου ανθρωπους, εσωτερικους η εξωτερικους μεταναστες.. Κι αυτο μου εχει στοιχισει περισσοτερο απο ο,τιδηποτε αλλο...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δεν έχουν φύγει στο εξωτερικό πρόσωπα της οικογένειάς μου, αλλά η σχεδόν μισή μου αλλοτινή παρέα έχει ήδη μετανασεύσει ή ετοιμάζεται να μεταναστεύσει.
      Και δυστυχώς πήγε έξω και ο πιο καλός μου φίλος που είμαστε μαζί από τις πρώτες τάξεις του δημοτικού.
      Είναι πολύ άσχημο συναίσθημα να μεγαλώνεις μαζί με κάποιους ανθρώπους, να συνδέεις τη ζωή σου με τη δική τους και ξαφνικά μια μέρα να πρέπει να αποχαιρετηστείτε.
      Γιατί σκέφτεσαι πως υπάρχει περίπτωση να "κολλήσει" εκεί έξω και να μην ξαναγυρίσει, παρά μόνο πού και που για διακοπές.
      Γι'αυτό εγώ του λέω του αλλουνού συνέχεια να πηγαίενι με Ελληνίδες!
      Άσε μη γκαστρώσει καμιά Ινδή και για να τον δούμε μετά πρέπει να περάσουμε τον... Γάγγη!

      Διαγραφή
  8. Δεν εχω γιο,αλλα κορη,την οποια μαλιστα εχω αποχωριστει εδω και καιρο λογω σπουδν...Παντα την ενθαρρυνα να πεταει με τα δικα της φτερα σε ουρανους ομως που ηιδια επελεγε..Ομως οταν η ξενιτεια ειναι αναγκαιοτητα κι οχι επιλογη ποναει και τις δυο πλευρες...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αυτό είναι το χειροτερο: η αναγκαιότητα.
      Αλλά η ζωή με τις αναγκαιότητές της οδηγεί τις επιλογές μας.
      Αφού είναι για σπουδές, είναι πιο βατή η αντιμετώπιση της κατάστασης, νομίζω.
      Εύχομαι να επιστρέψει η κόρη σου με το τέλος των σπουδών της και να βρει δουλειά εδώ.
      (Κοίτα που κατάντησε η δουλειά να θεωρείται σχεδόν... ουτοπία!)

      Διαγραφή
  9. Όταν κάποιος φεύγοντας, αφήνει σημαντικά κομμάτια της ζωής του πίσω, τότε... Κι αυτοί που φεύγουν κι αυτοί που μένουν... άστα να πάνε....
    Καλημέρα Αρχηγέ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αυτό ακριβώς.
      Όλοι χάνουν. Κι αυτοί που μένουν κι αυτοί που φεύγουν.
      Όλοι έχουν δίκιο κι άδικο μαζί.

      Διαγραφή
  10. Όταν έχουν όλοι δίκιο έχουμε Τραγωδία και οι καλύτεροι στη παρουσίαση της ήταν οι αρχαίοι έλληνες συγγραφείς μέσα απο τους μυθους.
    Το εκφράζει τέλεια και ο Καλογεροπουλος στους ''Ιππείς της Πύλου'' όπου βάζει το ν παρακάτω μονόλογο:
    -Δίκιο είχε ο Αγαμέμνονας που πήγε στη Τροία να πολεμήσει για τη πατρίδα
    -Δίκιο είχε η Κλυταιμνήστρα που άναψαν τα μπούτια της δέκα χρόνια να περιμένει.
    -Δίκιο ειχε ο Αίγισθος που ρίχτηκε να την σβήσει.
    -Δίκιο ειχε και ο Ορέστης που την έσφαξε ''μωρή καργιόλα ο πατέρας λείπει στα ξένα για δουλειές και συ γαμιέσαι στου Τσελεπη.
    Έτσι είναι η ζωή σαν το θέατρο και όταν όλοι έχουν δίκιο έχουμε τραγωδία.
    ΥΓ Μπορεί να το εχω ξαναπεί αλλά η συγκεκριμένη ταινία είναι ίσως η αγαπημένη μου των τελευταίων χρόνων και τη προτείνω σε όλους.
    nicktheseaman

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ωραίοι διάλογοι!
      Έλεγα να την δω την ταινία, αλλά το αμε΄λησα και δεν την ε΄χω δει ακόμη!
      Αλλά τώρα με.. "΄εψησες"!

      Αυτό λοιπόν είναι τραγωδία: όταν έχουν ολοι δίκιο.
      Γι'αυτό και η αρχαία τραγωδία βασιζόταν στο ηθικό δίλημμα.
      Γιατί δίλημμα σημαίνει πως όποιον δρόμο κι αν διαλέξεις κάτι θα χάσεις, κάτι θα κερδίσεις, θα είσαι δίκαιος και άδικος μαζί.

      Διαγραφή