Κυριακή, 30 Μαρτίου 2014

Τίς πταίει και το Σύνταγμα δεν κλαίει;


 
Κάθε έξι μήνες, τέτοιες μέρες που ψηφίζονται νέα μέτρα, επανέρχεται το ίδιο βασανιστικό ερώτημα:  γιατί δεν κατεβαίνουμε πια στους δρόμους;
Ή για να το πούμε τρικουπικά... "τίς πταίει;"
Μη φταίει ο καναπές που 'ναι αναπαυτικός;
Μη φταίει η απογοήτευση;
Μη φταίει η αίσθηση της ήττας;
Μη φταίνε τα κωλοκάναλα;
Μη φταίει το success story; (λέτε ρε να σωθήκαμε, γι' αυτό να ηρεμήσαμε;)
Μη φταίει ο ΣΥΡΙΖΑ; (ε, να μη φταίει κι αυτός;)
Κάποιος πρέπει να φταίει.

Για να δούμε, όμως, τι φταίει που δεν κατεβαίνουμε, πρέπει να δούμε πρώτα τί μας έκανε πρωτύτερα να κατεβαίνουμε στους δρόμους.
Να δούμε ποιες ήταν οι αιτίες, οι συνθήκες και ποια τα κίνητρα τότε, ώστε να διαπιστώσουμε αν αυτά λείπουν σήμερα.

1) Πλέον δεν έχουμε πολλά να χάσουμε.
Τη διετία άνοιξη 2010- άνοιξη 2012 ερχόμασταν από ένα καλό βιωτικό επίπεδο.
Πολύ καλό θα έλεγα. Σίγουρα πρωτοφανές στη νεοελληνική ιστορία και σπάνιο και στην ευρωπαϊκή.
Η αίσθηση ότι με μια συμφωνία που θα υπογραφεί και θα ψηφιστεί κινδυνεύουν άμεσα τα κεκτημένα μας, μάς κατέβασε μαζικά στους δρόμους.
Αισθανόμασταν πως, αν ψηφιστεί το τάδε αισχρό μνημόνιο/πολυνομοσχέδιο/μεσοπρόθεσμο, θα άλλαζε δραματικά η ζωή μας από την επόμενη ημέρα.
Επομένως υπήρχε η αίσθηση της τελευταίας οπισθοφυλακής, για να γλιτώσουμε το κακό.
Γνωρίζοντας πως οι κυβερνητικοί βουλευτές -με το καλό ή με το κακό- θα υπερψηφίσουν τα όποια μέτρα, συμμετείχαμε στις μεγάλες κινητοποιήσεις, προκειμένου να δημιουργήσουμε κυβερνητική κρίση και, ει δυνατόν, πτώση, με στόχο βέβαια να μην περάσουν τα μέτρα που θα δυσχέραιναν τη ζωή μας.

Σήμερα, μετά από εκατοντάδες μέτρων που έχουν περάσει και εφαρμοστεί, με το βιωτικό μας επίπεδο να έχει καταβαραθρωθεί και τη ζωή μας να έχει αλλάξει άρδην, δεν υπάρχει η ίδια αίσθηση πως αύριο είναι μια άλλη μέρα, με ψηφισμένο το κάθε νέο μνημόνιο.
Για μας τώρα, το άυριο είναι εξίσου ζοφερό με το σήμερα, γι' αυτό και δε μας φοβίζει πια. Δε μας εξοργίζει.
Είτε ψηφιστεί λοιπόν είτε δεν ψηφιστεί το πολυνομοσχέδιο, ο άνεργος θα μείνει άνεργος, ο άφραγκος άφραγκος, ο χρεωμένος χρεωμένος κι ο πεινασμένος πεινασμένος.
Δηλαδή, συνηθίσαμε. Δεν λειτουργεί πια η αδικία ως ερέθισμα. Απάθεια, το λένε.
Άρα, δεν έχουμε ούτε την οργή, ούτε το φόβο της επόμενης μέρας για να διαδηλώσουμε. Για να σώσουμε τι; Τα αποκαΐδια;

2. Η πολιτική νομιμοποίηση
Το 2010-12, έχοντας στην κυβέρνηση της χώρας το κόμμα που βγήκε με ακατάσχετη (παπαρο-)παροχολογία, αλλά εφάρμοζε τα εκ διαμέτρου αντίθετα, είχαμε την αίσθηση πως όσο περισσότεροι κατεβαίνουμε στους δρόμους, τόσο περισσότερο αποδεικνύουμε την έλλειψη πολιτικής νομιμοποίησης της κυβέρνησης.
Και επομένως, στοχεύαμε σε πτώση της κυβέρνησης και εκλογές, ελπίζοντας πως θα καταποντιστεί το τότε μνημονιακό στρατόπεδο.
(σημείωση: από το Καστελλόριζο ως και το Μάιο 2012 δεν είχε γίνει καμία εκλογική αναμέτρηση για να εκφραστεί η αντίθεση στη μνημονιακή πολιτική)

Σήμερα δεν μπορούμε να ισχυριστούμε το ίδιο, αφού μετά τη διετή πρωτομνημονιακή εμπειρία μας, ψηφίσαμε στις εκλογές του 2012 τη συνέχεια αυτής της πολιτικής και μάλιστα την έντασή της, αφού επιλέξαμε ένα κόμμα (κι έναν πρωθυπουργό) που εκτός απο νεοφιλελεύθερο οικονομικά, είναι και κοινωνικά αυταρχικό.
Τα περί αποχής ή εκλογικού συστήματος ωραία είναι για γενικόλογες κουβέντες δεοντολογικού χαρακτήρα, αλλά δεν αλλάζουν το γεγονός ότι στην Ελλάδα νόμιμη εκλεγμένη κυβέρνηση είναι η ΝΔ με τους συμμάχους της. Τα μπόνους κλπ δε μου λένε τίποτα, διότι θα ίσχυαν ακόμη κι αν πρώτος έβγαινε ο ΣΥΡΙΖΑ. Άρα, αφού όλοι παίζουν με τους ίδιους κανόνες, δεν μπορούμε να τους απονομιμοποιούμε όταν δε μας αρέσει το αποτέλεσμα και να τους δεχόμαστε όταν μας αρέσει.
Άρα δεν υπάρχει πλέον ζήτημα πολιτικής νομιμοποίησης.
Με δεδομένο βέβαια πως (είτε μας αρέσει είτε όχι) το πολίτευμα στην Ελλάδα είναι η κοινοβουλευτική δημοκρατία. Δηλαδή αντιπροσωπευτική. Εκλέγεται μια κυβέρνηση για να υλοποιήσει ένα πρόγραμμα με ορίζοντα τετραετίας, εκτός αν υπάρξουν σοβαρές πολιτικές αναταράξεις που θα διακόψουν τη θητεία της.
Μπορεί σε πολλούς από εμάς να μοιάζει απεχθής αυτή η κυβέρνηση, αλλά η (σχετική έστω) πλειοψηφία απεφάνθη.
Η αίσθηση λοιπόν της πολιτικής νομιμοποίησης της κυβέρνησης και της πολιτικής της αποθαρρύνει τους επίδοξους ανατροπείς της και αποτελεί ένα από τα ελάχιστα πραγματικά επιχειρήματα των υποστηρικτών της.



3. Ρεαλιστική στροφή του αριστερού λόγου
Ως το 2012, με το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ να μονοπωλούν το μιντιακό ενδιαφέρον και με την αριστερά στο περιθώριο, ο κάθε μορφής αριστερός λόγος ήταν πλήρως ριζοσπαστικός και ενέπνεε για συγκρούσεις και ανατροπές.
Ανατροπή παντού και στα πάντα.
Ήταν ακόμη η εποχή που η αριστερά ως φτωχός συγγενής καθόταν στη γωνία και, όντας έξω απ'το χορό, ήξερε πολλά τραγούδια.
Έτσι ο αριστερός λόγος γαλουχούσε συνειδήσεις ανατροπής, δίνοντας ένα -αόριστο- όραμα για το σοσιαλιστικό αύριο.

Απ' τον Μάιο του '12 και μετά και την εκρηκτική άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ, ξεκίνησε η συζήτηση στη χώρα μας (αλλά και εκτός αυτής) για το τί μπορεί να κάνει μια αριστερή κυβέρνηση μέσα σ' αυτό το ασφυκτικό πλαίσιο της διεθνούς συγκυρίας.
Επομένως, μετά τα φανταχτερά και πλουμιστά συνθήματα της ανατροπής, ήρθε επιτέλους η ώρα να συζητηθεί σοβαρά ποιες δυνατότητες υπάρχουν.
Τότε το ΚΚΕ ανακοίνωσε πως δεν υπάρχει λύση και πως πρέπει να πεθάνουμε, ώσπου να γίνουν οι συνθήκες κατάλληλες, η εξωκοινοβουλευτική αριστερά συνέχισε ασχολείται μόνο με μπάτσους, φυλακισμένους, φασίστες και μετανάστες, η ΔΗΜΑΡ δοκίμασε να αλλάξει τα πράγματα από μέσα αλλά γέλασε και το παρδαλό κατσίκι, ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ κάθε μέρα βάζει και άλλο λίγο νερό στο κρασί του, προσπαθώντας να ισορροπήσει ανάμεσα στην επαγγελλόμενη ανατροπή και στην επερχόμενη διαχείριση, με τη ζυγαριά να γέρνει νομοτελειακά ολοένα προς τη δεύτερη.
Έτσι, η Αριστερά είτε εξοργίζει τον κόσμο (ΔΗΜΑΡ) είτε τον αφήνει αδιάφορο (εξωκοινοβουλευτική) είτε του δίνει την αίσθηση της προδοσίας (ΚΚΕ) είτε του κόβει τα φτερά (ΣΥΡΙΖΑ).
Ακόμη κι αυτοί που δε συμμερίζονται το όραμα μιας κυβέρνησης της Αριστεράς με κέντρο τον ΣΥΡΙΖΑ, εκ των πραγμάτων αναγκάζονται να συμμετέχουν κι αυτοί στη συζήτηση για τις δυνατότητες που υπάρχουν, "εκ-ρεαλίζοντας" έτσι κι αυτοί τον λόγο τους και δείχνοντας στον κόσμο πως η κατάσταση είναι από πολύ δύσκολη έως μη αναστρέψιμη.
Με την Αριστερά λοιπόν να μην μπορεί να πολυπαπαρολογήσει και να μη δύναται να συνθηματολογεί πειστικώς επαναστατικά, ποιος να κατεβάσει τον κόσμο στους δρόμους;

4. Η διαπίστωση της έλλειψης εναλλακτικών.
Στα πρωτομνημονιακά χρόνια, υπήρχε η αίσθηση πως, αν δεν υπογραφεί το τάδε μνημόνιο, θα τη γλιτώσουμε.
Δεν είχε γίνει ακόμη και η κρίση της Κύπρου και πετούσαμε στα σύννεφα, ενώ ταυτόχρονα τα "αντιμνημονιακά πρότυπα",  η Βενεζουέλα και η Αργεντινή, έδειχναν να ξεφεύγουν από το σκοτεινό μνημονιακό παρελθόν τους.
Σήμερα πια, το Μνημόνιο δεν είναι μια συμφωνία που ή υπογράφεται και την κάτσαμε ή δεν υπογράφεται και γλιτώσαμε.
Το Μνημόνιο είναι η πραγματικότητά μας, η καθημερινότητά μας.
Πλέον έχει ορατά και απτά αποτελέσματα.
Δεν είναι πια μια συμφωνία προς εφαρμογή, αλλά μια συμφωνία σε πλήρη εφαρμογή.
Αν πριν πιστεύαμε πως με ένα "όχι" θα αποτρέψουμε το ζοφερό μέλλον, τώρα τι να πιστέψουμε ότι θα φέρει ένα "όχι"; Μπορεί να ανατραπεί η πραγματικότητα;
Τώρα πια το "όχι" δε φτάνει, όπως ίσως έφτανε το '10.
Τώρα πια το "όχι" είναι ένα ζήτημα μόνο ηθικής τάξεως. Ένα ζήτημα αξιοπρέπειας. Αλλά δε φτάνει μόνο αυτό.
Τώρα πρέπει να καταρτιστούν σχέδια για την επόμενη μέρα. Εφαρμόσιμα, φυσικά.
Σχέδια όχι εναλλακτικά του Μνημονίου ("ισοδύναμα" κλπ), αλλά αυτά που θα πάρουν τη χώρα μέσα από την κατάσταση της πτώχευσης και θα την οδηγήσουν έξω απ' αυτήν.
Το Μνημόνιο τέλειωσε. Τώρα αρχίζει η πολιτική.

Γιατί εξάλλου βλέπουμε πως και η Κύπρος, παρά τις αντιστάσεις που προέβαλε, "έπεσε" από τις διεθνείς πιέσεις, διαπιστώνοντας έτσι πως τα διεθνή κοράκια δεν αστειεύονται καθόλου.
Αλλά βλέπουμε ότι και οι χώρες που στάθηκαν όρθιες απέναντι στις πιέσεις, δεν μπορούν να ξεφύγουν από αυτόν το φαύλο κύκλο της κρίσης μέσα στο ασταθές διεθνές περιβάλλον.
Βλέπουμε πως ξεπηδούν "αυθόρμητες" εξεγέρσεις σε Αργεντινή και Βενεζουέλα και πώς οι διεθνείς οίκοι συνεχίζουν να στραγγαλίζουν τις οικονομίες τους, μη αφήνοντάς τες να ορθοποδήσουν.
Κι αν η μεγάλη Αργεντινή τραβάει όλα αυτά, η Ελλάδα τι θα τραβήξει; Θα μπορέσει να ξεφύγει; Είναι ερωτήματα που βασανίζουν ολοένα και περισσότερους πλέον.



5. ΜΜΕ
Απ' το ερώτημα βέβαια "τι φταίει και δεν κατεβαίνουμε στους δρόμους", δεν μπορεί να απουσιάζουν τα ΜΜΕ, ο κεντρικός διαμορφωτής κοινής γνώμης.
Τα ΜΜΕ όμως υπήρχαν και το '10-'12. Γιατί τότε δε μας επηρέαζαν, δε μας ψέκαζαν και δε μας αποκοίμιζαν;
Ώσπου να γίνουν οι εκλογές του '12 και να αναγκαστούν τα ΜΜΕ να παρέχουν αρκετό τηλεοπτικό χρόνο σε άλλες δυνάμεις, τον δημόσιο διάλογο μονοπωλούσαν ΠΑΣΟΚ και ΝΔ.
Η αίσθηση λοιπόν πως η φωνή μας δεν ακούγεται, η αίσθηση του δημοσίου μονολόγου ουσιαστικά, αυτή διόγκωνε την ανάγκη μας να ακουστούμε. Να ακουστεί και το μέρος εκείνο των πολιτών που σιχτίριζαν με κάθε μέτρο.
Αυτό είναι εξάλλου και η διαδήλωση. Απ'το ρήμα "δηλόω-ῶ" που σημαίνει φανερώνω. Είχαμε την ανάγκη να φανερώσουμε σε όλους (εντός και εκτός συνόρων) τη διαφωνία μας.

Σήμερα όμως, που έχουν πια αναγκαστεί τα ΜΜΕ να μοιράσουν τον τηλεοπτικό και ραδιοφωνικό χρόνο και στον ΣΥΡΙΖΑ και στους Ανεξ. Ελλ. και στο ΚΚΕ και ενίοτε και στη Χρυσή Αυγή, υπάρχει πλέον η αίσθηση της εκπροσώπησης.
Υπάρχει η αίσθηση ότι η φωνή μας ακούγεται, ότι τα επιχειρήματά μας ακούγονται.
Λέγεται και ανάθεση αυτό.
Προσοχή! Δε λέω πως αυτό είναι καλό που συμβαίνει. Απλώς διαπιστώνω ότι συμβαίνει.
Δηλαδή δεν έχουμε την ίδια ανάγκη να δια-δηλώσουμε την αντίθεσή μας με τα μέτρα, αφού την εκφράζουν πληρέστερα εκλεγμένοι αντιπρόσωποι και εξάλλου την εκφράσαμε και στις εκλογές και υπάρχει η αίσθηση ότι θα την ξαναεκφράσουμε με κάθε ευκαιρία.
Υπάρχει άλλωστε και η ελπίδα της ανάληψης της διακυβέρνησης από τον ΣΥΡΙΖΑ που λειτουργεί αποσυμπιεστικά.
Κακά τα ψέματα, ο ελληνικός λαός δε θέλει να κάνει επανάσταση και βλέπει πως, αν είναι να αλλάξει κάτι, αυτό θα αλλάξει με κοινοβουλευτικές μεθόδους. Επομένως η δια-δήλωση του φαίνεται δώρον-άδωρον, αφού ό,τι είναι να γίνει θα γίνει μέσω εκλογών, όταν αυτές έρθουν.

6. "Όταν εγώ κατέβαινα..."
Τέλος, υπάρχει και κάτι που σχετίζεται με την ψυχολογία όσων διαδήλωναν τη διετία 2010-12.
Οι περισσότεροι εξ αυτών από την πρώτη στιγμή της μνημονιακής περιπέτειας εξαπέλυαν μύδρους κατά της επιλογής αυτής, κατηγορώντας συχνά τους υπευθύνους για τη χρεοκοπία και τα μνημόνια ως προδότες και δοσίλογους.
Αυτό είχε ως συνέπεια να ταυτίζονται μεν απόλυτα σε πάθος με αυτούς που επίσης κατέβαιναν, αλλά να έρχονται ταυτόχρονα και σε μεγάλη σύγκρουση με αυτούς που δεν κατέβαιναν και αντιδρούσαν έντονα στην προδοτολογία των πρώτων.
Έτσι, οι τότε διαδηλωτές ένιωθαν σα να ζουν σε άλλη χώρα με τους άλλους και, αντιλαμβανόμενοι την αντίστασή τους σχεδόν ως ιεραποστολική διότι διαισθάνονταν την επερχόμενη καταστροφή, συχνά καταφέρονταν έντονα ενάντια στους άλλους που ακόμη δεν αντιδρούσαν ή αντιδρούσαν χλιαρά.

Επειδή λοιπόν αυτοί βίωσαν μια -πρωτοφανή για τα μεταπολιτευτικά δεδομένα- βιαιότητα και καταστολή και αντιμετώπισαν πραγματικό κίνδυνο για τη σωματική τους ακεραιότητα αλλά και την ελευθερία τους νιώθοντας απομονωμένοι από τους υπόλοιπους, όταν έφτασε η ώρα πια και οι τελευταίοι αντιλήφθηκαν την καταστροφή και άρχιζαν πια να αγανακτούν κι αυτοί, θέλοντας να κατέβουν κι αυτοί με τη σειρά τους στους δρόμους, οι πρώτοι διακατεχόμενοι από αισθήματα χαιρεκακίας, αρνούνται πια να κατέβουν.
Απ' τη μια λοιπόν η χαιρεκακία του "όταν εγώ κατέβαινα με έλεγες γραφικό, τώρα λούσου τα μόνος σου", απ'την άλλη η αίσθηση της ήττας, της απογοήτευσης και της ματαιοπονίας, κρατούν σπίτι του πολύ απ'τον κόσμο που διαδήλωνε τον πρώτο καιρό, ενώ αυτοί που προθυμοποιήθηκαν εκ των υστέρων δε... βρίσκουν μαζική διαδήλωση να πάνε και κολλάνε απογοήτευση απ' τους άλλους!


Συμπέρασμα;
Νομίζω πως μάταια περιμένουμε πως θα ξανακατεβούμε στους δρόμους.
Κι αυτό γιατί, όπως προκύπτει κι από τα παραπάνω, δεν υπάρχει πια ελπίδα ή προσμονή για -οποιασδήποτε μορφής- νίκη, παρά μόνο μια θέληση για αξιοπρεπέστερη διαχείριση της ήττας.
Κι αυτό δεν είναι αρκετό ως κίνητρο για μαζικές και μαχητικές διαδηλώσεις.
Τις πταίει και το Σύνταγμα δεν κλαίει (από τα δακρυγόνα) λοιπόν;
Όπως ευστοχότατα έγραψε με τρεις λέξεις ένας από τους παλιότερους bloggers της χώρας, ο Old Boy: Το Μνημόνιο νίκησε. 

21 σχόλια:

  1. Γαλάτη, προσπάθησες να δώσεις μια ολκληρωμένη εικόνα της κατάστασης, στην οποία έχουμε περιέλθει ως λαός.
    Ακινητοποιημένους θα μας έλεγα! Πολύ εύστοχη η μεσαία φωτογραφία που επέλεξες!!!
    Πιστεύω ότι θα περιμένουμε καταλυτικές κινήσεις στην παγκόσμια σκακιέρα, στην οποία το παιχνίδι βρίσκεται σε κρίσιμη καμπή. Αμερική, Ρωσία, Κίνα και τον Καραγκιόζη την Ευρωπαϊκή Ένωση. Τα σενάρια πολλά και το μέλλον άγνωστο. Σε μάγισσες και χαρτορίχτρες θα πρέπει να ανατρέξουμε!
    Προς το παρόν, κι ενώ όλοι οι τομείς βάλλονται άγρια και θα έπρεπε να έχουμε κοινωνική εξέγερση, περιμένουμε όλοι τις εκλογές. Πιστεύουμε ότι ίσως αλλάξει κάτι μέσα από αυτή την τελευταία ευκαιρία...
    Είναι έτσι όμως;;;
    Ναι, συμφωνώ τα μηνμόνια νίκησαν και τώρα είναι η ώρα της αληθινής πολιτικής, για να διαχειριστεί την ήττα.
    Μπορεί ν' ασκηθεί πολιτική από κάποιους που έχουν α@#$%#%;;; Και ο λαός έχει συνειδητοποιήσει ότι επιβάλλεται να είναι ενωμένος σ' αυτή την προσπάθεια;;;
    Το πήρε το μήνυμα επιτέλους;;;

    Απελπιστική η κατάσταση σε μια χώρα που έχει πετάξει το Σύνταγμά της στον κάλαθο των αχρήστων, σε μια χώρα δίχως λαό, δίχως Τσε... (όπως έγραψες πολύ έξυπνα κι εύστοχα σε παλαιότερο σχόλιό σου)

    Μέσα από τα συντρίμμια φαίνεται η αλήθεια, όπως, κάπως έτσι, έλεγε ο Άσιμος!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. "Μες στα συντρίμμια ολοκληρώνεσαι αλήθεια" για το ακριβές του λόγου και πιο ποιητικό.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Όσο με αφορά δεν κατεβαίνω επειδή αποδείχτηκε (2010-2012) οτι δεν πέφτουν έτσι, δεν είναι αυτός ο κατάλληλος τρόπος. Ο μόνος τρόπος είναι πολύ πιο δυναμικός και συλλογικός και είναι απεργίες σκληρές και διαρκείας και καταλήψεις παντού, τίποτα λιγότερο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Αν και συμφωνώ στη γενική ανάπτυξη του προβληματισμού σου,θα έλεγα ότι κάποιοι παράγοντες που αναφέρεις έχουν περισσότερη βαρύτητα.π.χ ο ρόλος των ΜΜΕ και του Περισσού-ΚΚΕ.
    Ας μη ξεχνάμε ό,τι το 2012 παρά τις εκκλήσεις για ενωμένο μέτωπο,ζούμε αυτό που ζούμε μετά το '12 γιατί το γελοίο 4,5% του Περισσού επέτρεψε να μας κυβερνάνε Σαμαροβενιζέλοι.Και συνεχίζει το ρόλο του απροκάλυπτα πλέον.

    Κάτι άλλο επίσης γνωστό από παλιά είναι ότι αρκεί η εξουθένωση ενός ανθρώπου για να του αφαιρέσει και τη δύναμη αντίδρασης.Ο εξουθενωμένος δεν επαναστατεί.Επαναστατεί αυτός που "κάτι του έχει μείνει ακόμη..."

    Τέλος η παράθεση της ρήσης του "παλαιού blogger" με ξενίζει,καθότι τον συγκεκριμένο τον χαρακτηρίζει ο θολός και ύποπτος(για να μη πω ύπουλος) λόγος,και τα δυσδιάκριτα όρια μεταξύ αλήθειας και προπαγάνδας ηττοπάθειας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. "τα δυσδιάκριτα όρια μεταξύ αλήθειας και προπαγάνδας ηττοπάθειας"
    Συμφωνώ σ' αυτό, γιατί είναι η παγίδα, που γίνεται καραμέλα προς εφησυχασμό συνειδήσεων και πλήρους απραξίας. "Δε θα γίνει τίποτε, οπότε γατί να κουνηθώ από τη θέση μου;"
    Πραγματικά επικίνδυνο, καθώς βολεύει πολύ!
    Σαν τα ποντικάκια του μύθου, τα οποία είχαν πέσει στο γάλα. Το ένα δεν πίστευε ότι θα σωθεί και αφέθηκε να πνιγεί, ενώ το άλλο, γνωρίζοντας ότι μπορεί να πνιγεί, αποφάσισε να χτυπάει τα ποδαράκια του μέχρι να έρεθι εκείνη η ώρα. Έτσι κατάφερε να μετατρέψει το γάλα σε βούτυρο, πάνω στο οποίο πάτησε και σώθηκε!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. "Τα μπόνους κλπ δε μου λένε τίποτα, διότι θα ίσχυαν ακόμη κι αν πρώτος έβγαινε ο ΣΥΡΙΖΑ. Άρα, αφού όλοι παίζουν με τους ίδιους κανόνες, δεν μπορούμε να τους απονομιμοποιούμε όταν δε μας αρέσει το αποτέλεσμα και να τους δεχόμαστε όταν μας αρέσει."

    Θα διαφωνήσω.
    Υποστηρίζεις δηλαδή πως επειδή ο νόμος του Πάκη είναι για φτύσιμο όσα κόμματα συμμετείχαν στις εκλογές ουσιαστικά τον νομιμοποίησαν; Δεν φαντάζομαι να εννοείς κάτι τέτοιο. Δεν φαντάζομαι να ήθελες να απέχουν ομαδικά τα υπόλοιπα κόμματα για να πάρουν οι σαμαροβενιζέλοι το 100% των ψηφισάντων.

    Θα διαφωνήσω και με αυτό που λες από κάτω. Όντως εκλέγεται μια κυβέρνηση για να υλοποιήσει ένα πρόγραμμα με ορίζοντα τετραετίας, αλλά όταν εφαρμόζει το ακριβώς αντίθετο πρόγραμμα από αυτό που έφερε στο εκλογικό σώμα προς ψήφιση, ποια νομιμοποίηση μπορεί να έχει;
    Καμία απολύτως!
    Διαφορετικά να υπόσχονται όλοι (όλοι όμως!) αυξήσεις μισθών, σπίτια και κότερα για να ανέβουν στην καρέκλα και μετά να μας αρχίζουν το πήδημα. Ξέρω, και σήμερα αυτό γίνεται, πιο διακριτικά πρέπει να παραδεχθείς. Δεν σου λένε φόρα-παρτίδα “είσαι μαλάκας”, σε αφήνουν να το καταλάβεις δια των νομοσχεδίων.

    Βλέπω μια ηττοπάθεια ή μου φαίνεται; Βλέπω και από τη μεριά σου νερό στο κρασί ή καταλαβαίνω λάθος;
    Όταν γίνουν εκλογές και αν νικήσει ο ΣΥΡΙΖΑ (πάρα πολύ δύσκολο το βλέπω) τότε αυτοί που σήμερα πιστεύουν πως το μνημόνιο νίκησε και τίποτα δεν πρόκειται να αλλάξει θα βγουν στους δρόμους διεκδικώντας αυξήσεις και δουλειές.
    Μήπως την έχουμε τη σχιζοφρένειά μας;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Γλαύκη, δεν βλέπω κανένα λαό αποφασισμένο να αλλάξει τα πράγματα, συνειδητοποιημένο και σε κάποιο βαθμό ενωμένο για να κάνει κάποια προσπάθεια.
    Αφού πρώτα απ' όλα κανείς δε συμφωνεί με κανένα σχεδόν στο τί θέλει και τι δε θέλει.
    Υπάρχει ένας απίστευτος αχταρμάς, ο οποίος αδυνατεί να πάρει πολιτικά χαρατηριστικά.
    Επομένως παραμένουμε σε ακινησία και βλέπουμε.


    Κερασιά, ένα ζήτημα είναι ότι οι απεργίες και οι καταλήψεις δεν ξεκινούν εκ του μηδενός.
    Αν δεν μπορεί να μαζευτεί ένα μεγάλο και αποφασισμένο πλήθος σε μια ανώδυνη συγκέντρωση για να διαδηλώσει την αντίθεσή του στα μέτρα, πώς περιμένουμε το ίδιο πλήθος να συμμετάσχει και να πρωταγωνιστήσει σε κάτι πολύ πιο επώδυνο και επικίνδυνο και με προσωπικό και οικογενειακό κόστος, όπως οι σκληρές απεργίες και καταλήψεις;
    Και το 10-11 που υπήρξε ένα αξιοπρεπές κύμα απεργιών και καταλήψεων (που είχε ως αποτέλεσμα την ανάσχεση σε κάποιο βαθμό της εφαρμογής του μεσοπρόθεσμου, ιδίως σε ό,τι αφορούσε το δημόσιο), όλο αυτό ξεκίνησε, βασίστηκε στις δυναμικές διαδηλώσεις.
    Εκεί χτίζεται το φρόνημα, σφυρηλατούνται οι συνειδήσεις και μετριούνται οι δυνάμεις, και έπονται τα πιο ακραία μέσα αντίστασης.

    Επίσης, απεργίες και καταλήψεις αποφασίζονται και πραγματοποιούνται από συνδικαλιστικά όργανα και όχι από μεμονωμένα άτομα. Όπως βλέπουμε όμως, στα περισσότερα συνδικάτα/σωματεία/ομοσπονδίες κλπ, ακόμη και σήμερα νικητές κατά κράτος βγαίνουν οι της ΠΑΣΚΕ και της ΔΑΚΕ.
    Άρα, οι ίδιοι εργαζόμενοι δεν εγκρίνουν στην πλειοψηφία τους τέτοιες μορφές πάλης.
    Και άρα, δεν είναι πιθανό να βρεθεί πλειοψηφία που να ψηφίσει και να στηρίξει μέσα στο πλαίσιο του εργασιακού της χώρου ενέργειες όπως καταλήψεις και απεργίες.


    Λύσιππε, τα ΜΜΕ μάλλον είναι ο Νο1 ένοχος.
    (η αρίθμηση του κειμένου είναι τυχαία και όχι με αξιολογική σειρά)
    Αλλά, εδώ που τα λέμε, όλη η Ελλάδα έχει καταλάβει το ρόλο των καναλιών.
    Και όμως, παρότι τα βρίζει, κάθεται και επηρεάζεται από τη γνώμη τους.
    Αυτό είναι το φοβερό: ότι βλέπω ανθρώπους να βρίζουν τον Πρετεντέρη, τον Τσίμα, τον Πορτοσάλτε, τον Αυτιά, τον Τράγκα κλπ "γιατί τα παίρνουν" και ταυτόχρονα να παπαγαλίζουν κάθε πρωί ό,τι είπαν "οι πουλημένοι" χτες βράδυ!
    Αυτό δεν ξέρω πώς μπροεί να αντιμετωπιστεί.

    Όσο για το ΚΚΕ, τείνω να πιστέψω αυτό που μου λέγανε πολλοί όλα αυτά τα χρόνια που του έδειχνα μια κάποια ανοχή, ας πούμε:
    πως είναι ό,τι χειρότερο κυκλοφορεί στην ελληνική κοινωνία.
    Πως είναι το πιο βρώμικο κόμμα απ' όλα και πως δεν πρέπει να περιμένουμε τίποτα απολύτως απ' αυτό.
    Φαίνεται να είχαν δίκιο.

    Όσο για την εξουθένωση, αυτή λειτουργεί σαν αυτοεκπληρούμενη προφητεία.
    Θυμάμαι που οι περισσότεροι το λέγαμε τότε: ό,τι είναι να γίνει, να γίνει γρήγορα γιατί, αν εξαντληθούμε, τότε θα 'ναι πια αργά.
    Και, τέλος, ας μη χρεώνουμε ιδιοτέλεια και στον Old Boy. Κι αυτός άνθρωπος είναι. Μπορει να εξουθενώθηκε, όπως και οι υπόλοιποι, όπως ίσως κι εμείς.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Πέτρο, δεν εννούσα αυτό για τον εκλογικό νόμο. Έτσι κι αλλιώς είμαι πάντοτε κατά της λύσης της αποχής, για το λόγο που ανέφερες κι εσύ.
    Απλά λέω πως, ακόμη κι αν έναν κανόνα του παιχνιδιού τον βρίσκουμε εξαιρετικά λανθασμένο, απ' τη στιγμή όμως που ισχύει για όλους και συμμετέχεις στο παιχνίδι και θα πάρεις με χαρά το ευεργέτημα του μπόνους των εδρών, μπορείς μεν να κράζεις τον κανόνα, αλλά δεν μπορείς να λες "Δεν αναγνωρίζω το αποτέλεσμα".
    Γιατί, αν πρώτο είχε βγει το κόμμα που εμείς γουστάρουμε, τότε δε θα λέγαμε πως "Δεν έχει νομιμοποίηση αυτή η κυβέρνηση, επειδή έχει πλειοψηφία χάρη στο μπόνους".
    Αν διαφωνούμε με τον κανόνα αυτό, ευχαρίστως να απαιτήσουεμ την αλλαγή του. Αλλά ώσπου να αλλάξει, όποιος βγει πρώτος νομιμοποιείται να τον χρησιμοποιεί.
    Τουλάχιστον αυτός ισχύει για όλους. Υπάρχουν και άλλοι κανόνες που δεν ισχύουν για όλους και εκείνους θα πρέπει να πολεμήσουμε περισσότερο, όπως π.χ. η ισηγορία στο δημόσιο λόγο και η τραπεζική χρηματοδότηση.

    Όσο για το δεύτερη διαφωνία που αναφέρεις, στην ουσία δε διαφωνώ ούτε εγώ.
    Όπως είπα και στο κείμενο, από την κυβέρνηση Παπανδρέου έλειπε η πολιτική νομιμοποίηση για την υλοποίηση του Μνημονίου, αφού είχε βγει με πρόγραμμα εκ διαμέτρου αντίθετο.
    Η κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου, όμως, εξελέγη έχοντας γνωστοποιήσει την κατεύθυνση της υποταγής και της υπακοής στα διατάγματα της Τρόικα.
    Θα μου πεις τώρα "και τα 18 σημεία του Ζαππείου"; Ε, αυτά είναι τα κατά συνθήκην πολιτικά ψεύδη, που πάντα λέγονται και θα λέγονται.
    Έτσι κι αλλιώς καμία κυβέρνηση ποτέ στην ιστορία δεν εφάρμοσε σε εμγάλο ποσοστό το πρόγραμμα με το οποίο βγήκε. Αυτό δεν καθιστά τις κυβερνη΄σεις όλου του κόσμου και της ιστορίας απονομιμοποιημένες.
    Δεν έχουν σημασία τόσο οι προεκλογικές παροχολογίες, όσο σημασία εχει η κατεύθυνση της πολιτικής.
    Και οι Σαμαράς, Βενιζέλος είχαν γνωστοποιήσει την κατεύθυνση της πολιτικής τους. Εξάλλου είχαν ψηφίσει και το 2ο Μνημόνιο και επομένως δεν μπροούμε να ισχυριστούμε πως μας ξεγέλασαν, όπως μπορούμε αν το ισχυριστούμε για τον Παπανδρέου.
    Φαντάσου να γίνουν αύριο παλι εκλογές και ο Σαμαράς να υποσχεθεί ανάπτυξη και ότι δε θα έρθουν νέα μέτρα και ότι θα βγούμε απ' τα Μνημόνια κλπ.
    Αν ψηφιστεί πάλι, αλλά συνεχίσει την ίδια πολιτική που ασκεί και δεν τηρήσει τις υποσχέσεις του, θα μπορούμε να ισχυριστούμε πως μας εξαπάτησε και πως δεν είναι νομιμοποιημενη η κυβέρνησή του;
    Τον Ιούνιο του '12 όλοι γνωστοποίησαν τις βασικές προθέσεις και κατευθύνσεις τους και ο ελληνικός λαός έδωσε μια πύρρειο, έστω, νίκη στον Σαμαρά.
    Υπεύθυνη λοιπόν για τα σημερινά μέτρα δεν είναι η οροϊδία του Σαμαρά, αλλά η ενσυνείδητη επιλογή του ελληνικού λαού.

    Το μόνο επιχείρημα για μη νομιμοποιημένη κυβέρνηση που θα μπροούσε να σταθεί, είναι νομίζω η "αντι-σύριζα" τρομοκρατία που ασκήθηκε στους Έλληνες πολίτες μέσω των ΜΜΕ, ιδίως την περίοδο Μαΐου-Ιουνίου '12. Μια τρομοκρατία που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ψυχολογική νοθεία.

    Τέλος, να σημειώσω πως δε νιώθω πως είμαι ηττοπαθής, αλλά ηττημένος.
    Δε φοβάμαι την ήττα, δηλαδή, διότι θεωρώ ότι το ματς έχει ήδη λήξει με κακό αποτέλεσμα. Και μάλιστα με αποτέλεσμα που μοιάζει πολύ δύσκολο να ανατραπεί στην -όποια- ρεβάνς.
    Οι λόγοι πάρα πολλοί, αλλά για να τους πω θα χρειαστώ νέο σεντόνι.
    Ένας λόγος θα μπορούσε να θεωρηθεί η πλήρης απουσία του κόσμου από κινητοποιήσεις. Τρεις κι ο κούκος και χθες.
    Και, κοντολογίς, θα πω πως, κατά τη γνώμη μου, η φράση "κατάργηση των Μνημονίων" δεν υπάρχει πια στο χάρτη.
    Πλέον δεν είναι δυνατό να γίνουν αυτά που μπορούσαν να γίνουν το '10, το '11 ή και το '12. Εκείνες οι εκλογές δεν ήταν η πρώτη, αλλά η τελευταία ευκαιρία για να συντελεστεί κάποια ανατροπή.
    Πλέον δε βλέπω να υπάρχει πιθανότητα ουσιαστικής νίκης για την κοινωνία, παρά μόνο η καλύτερη και ηπιότερη διαχείριση της ήττας.
    (ή η επανάσταση, με τις ανάλογες συνέπειες, βέβαια)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Συμφωνώ, και το είπα και παραπάνω, πως το μόνο που μένει είναι η καλύτερη διαχείριση της ήττας ή η επανάσταση.
      Το ζήτημα είναι από ποιον θα γίνει η καλύτερη διαχείριση (το ηπιότερη δεν καταλαβαίνω, εννοείς χωρίς πολλές απώλειες στο λαό;)!!!
      Όπως και η επανάσταση θέλει το χρόνο της, για να προετοιμαστεί και σίγουρα μεγάλο μέρος κόσμου να συντάσσεται σε κάποιες κοινές γραμμές!!!
      Την επανάσταση μην την παραβλέπουμε με τις όποιες καταστροφικές συνέπειες μπορεί να έχει, αρκεί να υπάρξει "μαγιά" για να υλοποιηθεί.
      Όταν φτάσει μεγάλο μέρος του κόσμου σε απελπιστική κατάσταση η συνέχεια είναι η δουλεία ή η επανάσταση. Εκτός αν εξακολουθήσουν να μάς κρατούν οριακά, οπότε η αντίδραση θα είναι μηδενική!

      Δεν ξέρω ποια είναι η γνώμη σου στα παραπάνω ερωτήματα-ανησυχίες, αλλά πιστεύω ότι μια γεύση θα την πάρουμε με τις εκλογές.
      Εκτός αν μάς προλάβουν άλλες παγκόσμιες εξελίξεις, αφού κι αυτό παίζει ως ενδεχόμενο, οπότε εμείς θα είμαστε απλά κομπάρσοι!!!

      Διαγραφή
    2. "Ηπιότερη" σημαίνει μικρότερη ένταση λιτότητας, "καλύτερη" σημαίνει ανάσχεση λιτότητας.
      Όσο για την επανάσταση, έχω να πω πως η πείνα είναι κακός σύμβουλος.
      Οι καλές επαναστάσεις γίνονται με μισοάδειο στομάχι. Όχι με ολόαδειο.
      Με ολόαδειο μάλλον έρχονται τα χειρότερα...

      Διαγραφή
    3. Για να σου πω την μαύρη αλήθεια πιστεύω ότι δεν θα υπάρξει ούτε ηπιότερη ούτε καλύτερη διαχείριση της λιτότητας. Στον πάτο και την πείνα θα οδηγηθούμε σταδιακά.
      Το ξέρω ότι η πείνα είναι κακός σύμβουλος για μια επανάσταση, όμως μόνο τέτοια επανάσταση μπορεί να γίνει στην Ελλάδα με τα μυαλά που κουβαλάει μεγάλο μέρος της χώρας μας. Φτου της!!!
      Τα χειρότερα θα πρέπει να βλέπουμε μπροστά μας, αν θέλουμε να είμαστε απόλυτα ειλικρινείς.
      Με τα κονσερβοκούτια στους δρόμους, όταν πια θα έχουμε πιάσει πάτο! Μηδενισμός και επανεκίνηση, όπως λέει και ο ακυβέρνητος σε δικό του σχόλιο, ίσως!
      Μπορεί μετά από πολλά χρόνια να δουν άλλοι άσπρη μέρα κι όχι εμείς, αφού θα είμαστε κάτω από τα ραδίκια.
      Προς το παρόν ας απολαύσουμε την ακινησία της νεκροζώντανης κασέλας μας!
      Όσο βραδιάζει γίνομαι πιο μπλακ κι εγώ!
      Προσπαθώ την αισιοδοξία, αλλά βγαίνει με το σταγονόμετρο ρε γαμώτο!
      Πιστεύεις κάτι άλλο;;;

      Διαγραφή
    4. Θα το δείξει η ιστορία τί θα γίνει

      Διαγραφή
  9. Ο λαός ποτέ και πουθενά δεν νίκησε και ούτε θα νικήσει γιατί είναι μια μάζα που άγεται και φέρεται από τους εκάστοτε απατεώνες και δημαγωγούς που τον κυβερνούν
    σε αγαστή συνεργασία με το Κεφάλαιο . Εδώ σήμερα τα ΜΜΕ προβάλουν το Μαρινάκη για δήμαρχο στον Πειραιά ενώ ήδη είναι υποψήφιος ο Μπέος στο Βόλο και του χρόνου ίσως κατεβεί και ο Μελισσανίδης για πρωθυπουργος . Αυτή είναι η κατάντια της ελληνικής κοινωνίας .

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Με ενδιαφέρει αφάνταστα το κείμενο. Προσπάθησα να το παρακολουθήσω ως ένα σημείο. Δεν θέλω να το διαβάσω στο πόδι λοιπόν Θα επανέλθω!
    Μιλώντας για μένα πάντως εδώ στον τόπο μου δεν γίνονται και πολλά. Μάλλον δεν γίνεται τίποτα πια. Μόνη μου να κατέβω;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Εγω τα βρισκω όλα μια χαρά.Δεν καταλαβαίνω γιατί καθεστε και το ζαλιζετε το θεμα.Τα μνημονια ηταν οτι καλυτερο ετυχε στον τοπο.Θα ειναι και για τις επομενες δεκαετιες(δεν πειραζει που ενα κομμα ψηφίζεται για τεσσερα χρόνια αλλά επιβαλει νομους για τα επομενα πενηντα-ο,τι θελει θα πραττει χωρις να ρωταει την γνωμη της καθε τελευταιας αξυριστης φακλανας) ο μοναδικός τρόπος για να διαχωριστει η σαβουρα απο τους αρίστους.Οποιος δε γουσταρει οι πορτες ειναι ανοιχτες στα συνορα και στα νεκροταφεία.Δεν ζουμε στη σοβιετική ενωση ουτε ο θάνατος έιναι κατι το αναποφευκτο.Ειμαστε ελευθεροι και ωραιοι και τετοια δημοκρατία είχαμε να δούμε χρόνια.Αν δε γουσταρετε να πατε στη βορεια κορέα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Αγιορείτη, το χειρότερο δεν είναι πως σκέφτεται να κατέβει ο Μαρινάκης, ως πρόεδρος του ΟΣΦ, για δήμαρχος Πειραιά.
    Το χειρότερο είναι πως κάθε που φτάνουν δημοτικές εκλογές, πλακώνονται οι υποψήφιοι δήμαρχοι για την καρέκλα δίπλα στον εκάστοτε πρόεδρο στο Καραϊσκάκη.
    Αξέχαστες οι στιγμές μάχης ανάμεσα σε Μαντούβαλο, Φασούλα και Αγραπίδη για το ποιος είναι πιο γαύρος...

    Επίσης υπάρχουν άνθρωποι (ζουν ανάμεσά μας) των οποίων βασικό κριτήριο στην επιλογή δημάρχου και περιφερειάρχη θα είναι αν και πόσο συμφωνεί με το σχέδιο για το γήπεδο της ΑΕΚ και του Παναθηναϊκού.
    Δηλαδή, όποιος τολμήσει να εκφράσει κάποια αντίρρηση έστω και σε κάποια επιμέρους ζητήματα του σχεδίου, εθωρείτια εθχρός αι προπαγανδίζεται στα οπαδικά φόρα το "μαύρισμά" του.
    Και το χειρότερο; Έχουν τη δύναμη να τα καταφέρουν...


    Αριστέα, ούτε και στο δικό μου τόπο γίνεται τίποτα και επομένως ούτε κι εγώ κατεβαίνω.
    Είμαστε ομοιοπαθείς...
    Περιμένω με ενδιαφέρον την άποψή σου, όταν το διαβάσεις.


    Ληγμένα, το Μνημόνιο "είναι ευτυχία για τον τόπο"!
    Επίσης, "είναι το σοβαρότερο κείμενο στην ιστορία του ελληνικού κράτους"!
    Αξέχαστες ατάκες...
    Λίγο ακόμα και θα ξεβρωμίσει ο τόπος (από μας)- 5% αυξήθηαν οι θάνατοι μέσα σ' ένα χρόνο, όπως διάβασα.
    Ευτυχώς δε λες που έχουμε καπιταλισμό και σέβονται τουλάχιστον την ιδιωτική περιουσία; μπουχαχαχα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. Εγώ πάντως όταν μπορώ κατεβαίνω για την τιμή των όπλων ! Ρίχνω δυο άσφαιρες τουφεκιές και γυρνάω σπίτι!Μονο και μόνο για να κοιμάμαι ήσυχος.
    Έχεις δίκιο μαζεστιξ η ευκαιρία χάθηκε! Μακάρι να ξαναβρούμε κάποια! Αν και με το ρυθμό που έρχονται αυτές στην ιστορία μας 44-74-2012 δε την βλέπω σύντομα!
    nicktheseaman
    YΓ γράφτηκε την ώρα που έβλεπα Βενιζέλο στη βουλή και θέλησα να συμπληρώσω κάτι που μου είπε ένας φίλος άνεργος πολίτικος επιστήμονας:
    ΣΤΗ ΧΩΡΑ ΤΟΥ ΥΠΑΡΚΤΟΥ ΣΟΥΡΕΑΛΙΣΜΟΥ Ο ΑΛΚΟΟΛΙΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. Θα κάνουμε υπομονή, Νίκο.
    Σε καμιά 40αριά χρόνια μπορεί να μας ξαναδοθεί η ευκαιρία.
    Τότε θα 'χει αναγνωρίσει και το... λάθος του το ΚΚΕ, εξάλλου!

    Ο αλκοολισμός είναι και υποχρέωση και ένστιτο αυτοσυντήρησης όταν βλέπεις Βενιζέλο.
    Εγώ δεν το 'χω βάλει.
    Συγχύζομαι όταν βλέπω αλήτες.
    Ευτυχώς όμως δε νιώθω τύψεις τουλάχιστον...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  15. Σαν παιδί του ψέματος, 1η Απριλίου, εύχομαι να μας πουν και καμιά αλήθεια σήμερα, μια και όλο το χρόνο μας έχουν πήξει στα ψέματα!!!
    Μια αλήθεια που να φαίνεται σαν ψέμα!
    Καλό μήνα, αρχηγέ, και ένα ψέμα είναι ο κόσμος, μην πιστεύεις και πολλά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  16. Θα συμφωνήσω με όλα, Μαζεστίξ και θα προσθέσω πως τα καλύτερα παιδιά κουράστηκαν και γύρισαν στο σπίτι.
    Ώς πότε να περιμένεις το ΚΚΕ να ξεκολλήσει από την Ομόνοια, τα πιτσιρίκια με το ζοφερό μέλλον να ανέβουν την Ερμού, τους συνδικάλες να αντικατασταθούν από έντιμους ανθρώπους και τα ληγμένα χημικά να τελειώσουν επιτέλους;
    Μένω σπίτι, διότι βαρέθηκα 3 χρόνια να κινδυνεύω για αδιάφορους και καλοπερασάκηδες.
    ΝΔ-ΠΑΣΟΚ θέλουν, ΝΔ-ΠΑΣΟΚ θα έχουν! Κι ας κατεβάζω καντήλια κάθε φορά που βλέπω αυτά τα λαμόγια που ψήφισαν.
    Καλό σου μήνα, φίλε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  17. Γλαύκη, όλα είναι ένα ψέμα, που ΄λεγε και το τραγούδι.

    Λωτοφάγε, όπως τα λες είναι.
    Ως πότε να κινδυνεύει κανείς, ενώ οι γύρω του σφυρίζουν αδιάφορα;
    Όλοι ξέρουν, άμα θέλουν, να παίξουν το παιχνίδι "ο σώζων εαυτόν, σωθήτω".
    Κι αυτοί που στην αρχή είπαν να παίξουν παιχνίδι ομαδικό, από ένα σημείο και πέρα, δεν μπορούν να αισθάνονται άλλο ο μαλάκας της υπόθεσης.

    ΑπάντησηΔιαγραφή