Παρασκευή, 21 Φεβρουαρίου 2014

Δικοί μας άνθρωποι


 
Πόσο παράξενη είναι αυτή η αίσθηση της θλίψης που σου αφήνει ο χαμός ενός καλλιτέχνη, όμως ε;
Άνθρωποι που ουδέποτε τους έχουμε μιλήσει ή συναναστραφεί, άνθρωποι που δεν έχουμε ανταλλάξει μαζί τους ούτε δυο ματιές ή δυο κουβέντες...
κι όμως όταν χάνονται προκαλούν ένα συναίσθημα λύπης, σα να χάθηκε ένας συμπαθής γείτονας, που μας έλεγε κάθε μέρα μια χαμογελαστή καλημέρα!
Μοιάζει παράξενο να στενοχωρηθείς για κάποιον που δεν είναι στον ευρύτερο κύκλο αυτών που ονομάζουμε "δικούς μας ανθρώπους".
Αλλά μπορεί και να μην είναι τόσο παράξενο.

Γιατί στο κάτω-κάτω τι σημαίνει "δικοί μας άνθρωποι";
Δικοί μας άνθρωποι δεν είναι αυτοί με τους οποίους μοιραζόμαστε τις όμορφες και άσχημες στιγμές μας;
Ε λοιπόν, με τους αγαπημένους μας καλλιτέχνες δε μοιραζόμαστε όλες αυτές τις στιγμές;
Και μάλιστα τις πιο έντονες και προσωπικές μας στιγμές;

Γλεντάμε, χαιρόμαστε, χορεύουμε, διασκεδάζουμε με τις φωνές τους, τραγουδάμε... "ντουέτο" μαζί τους τα τραγούδια τους στο αυτοκίνητο.
Συγκινούμαστε, αναπολούμε, μελαγχολούμε, δακρύζουμε με τη φωνή τους τα βράδια, παρέα με ένα ποτήρι ουίσκυ κι ένα πακέτο τσιγάρα.
Μας συνοδεύουν στις πιο μεγάλες στιγμές μας: στον έρωτα, στο θάνατο, στο γάμο, στην εφηβική παρέα των διακοπών, στο χωρισμό...
Γελάμε μέχρι δακρύων με τις ταινίες τους ή συγκινούμαστε, ταυτιζόμαστε και συναρπαζόμαστε με τους ρόλους τους. 
Εκεί που πολλές φορές δεν υπάρχει κανεις άλλος άνθρωπος δικός μας, βρίσκονται αυτοί οι χαρισματικοί ανθρωποι, που έχουν το χάρισμα να μπορούν να μας κάνουν να γελάμε και να κλαίμε, να γλεντάμε και να μελαγχολούμε.
Παρέα μας είναι αυτοί.

Δενόμαστε με τις φωνές τους, τις φάτσες τους, την παρουσία τους εν τέλει.
Είναι τελικά κι αυτοί "δικοί μας άνθρωποι".
Μα αυτοί οι δικοί μας άνθρωποι, σε αντίθεση με τους φυσικώς δικούς μας ανθρώπους, συνεχίζουν να μας κάνουν την ίδια παρέα, ακόμη και μετά το χαμό τους.
Γιατί δεν είμαστε φίλοι τόσο με το πρόσωπο, αλλά με το έργο τους.
Με αυτό που αφήσαν πίσω.
Κι αυτό μένει για πάντα να μας συντροφεύει, σαν την πιο καλή παρέα.


18 σχόλια:

  1. Δεν τον είδα ποτέ σε κάποια μουσική σκηνή, όμως πάντα μου ήταν ιδιαίτερα αγαπητός. Η πρώτη και τελευταία φορά που τον συνάντησα ήταν στο καφέ ενός πολυκαταστήματος κοντά στο αεροδρόμιο πριν δύο χρόνια. Καθόμασταν σε διπλανά τραπέζια. Εκείνος έπινε μόνος τον καφέ του. Του ζητήσαμε συγνώμη, διότι θεωρήσαμε 'οτι ενοχλούσε μία από τις καρέκλες μας, χωρίς να έχουμε δει ποιος ήταν. Την ώρα που μας απαντούσε, το διαπιστώσαμε και του χαμογελάσαμε. Μας απάντησε, χαμογελώντας, με ευγένεια, απλότητα και ζεστασιά.
    Μια συμπαθέστατη φιγούρα και πολύ οικεία.
    Αρχηγέ μου, μού ήρθε αυτή η εικόνα ολοζώντανη στο μυαλό μου, σαν να ήταν χθες, διαβάζοντας το κείμενό σου.
    Γλαύκη

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Εγώ έτσι θυμάμαι μια φορά που συνάντησα στο δρόμο τον Ρασούλη.
      Και η μορφή του μου 'μεινε στο μυαλό, για την κομψότητα και την ιδιαιτερότητά της.
      Μετά από μερικούς μήνες πέθανε κι εκείνος.
      Ευγενικές φιγούρες...

      Γιατί έχω πετύχει κι έχω τσακωθεί στο δρόμο με θρασύτατα αστέρια της λαϊκοπόπ, που νομίζουν πως επειδή πιάσανε ένα μικρόφωνο, μπορούν να βγαίνουν από τα στενά με την αυτοκινητάρα τους όπως γουστάρουν.

      Εκεί είναι η διαφορά μεταξύ Μπουλάδων και Μουλάδων.

      Διαγραφή
    2. Αστέρια της λαϊκοπόπ, το μεταλλαγμένο και χυδαίο είδος. Μπλιαχ!
      Δήθεν μάγκες!
      Μουλάδες, όπως λες.
      Ευτυχώς δεν έχω συναντήσει κανέναν.
      Γλαύκη

      Διαγραφή
  2. Μη σου πω πως, σε αρκετές περιπτώσεις, κάποιοι καλλιτέχνες υπήρξαν πιο "δικοί μας" από κάποιους δικούς μας. Εξάλλου, καλλιτέχνες τέτοιου εκτοπίσματος έχουν δώσει κι έχουν διδάξει πολλά, και μέσα από την φιλοσοφία τους για τη ζωή, αλλά και μέσα από το χιούμορ τους.... Και στην τελική, μην υποτιμούμε τη δύναμη της τηλεόρασης... Ο "Σάββας" (Σαββατογεννημένες) έμπαινε στο σπίτι μας και τον νιώθαμε ως μέλος της οικογένειας, κατά έναν παράδοξο τρόπο...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πλάκα-πλάκα, πιο πολλές φορές έχω φάει "παρέα" με τον Χάρη Ρώμα-Καντακουζηνό, παρά με τους οικείους μου...
      Οι καλλιτέχνες -ιδίως οι τηλεοπτικοί- μπαίνουν στα σπίτια μας και κατά κάποιον τρόπο πιάνουν κι αυτοί μια θέση στη ζωή μας.
      Κι αυτοί ούτε που μας ξέρουν!
      Παράξενο δεν είναι;

      Διαγραφή
    2. Εγώ να δεις πόσες φορές έχω φάει με τον "Πόποτα" και με τον "Φατσέα"!! (Εεεεε, με τόσες επαναλήψεις πια, έχουμε γίνει συγγενής Α' βαθμού, αλλά ο Πόποτας κι ο Φατσέας ούτε που το/μας ξέρουν, αν και κάτι θα υποψιάζονται!)

      Διαγραφή
    3. Το μόνο βέβαιο συμπέρασμα είναι ότι τρως πιο αργά από μένα!

      Άσε που με το αγγουρο-παίξιμο του Ρώμα στον Πόποτα, μου κόβεται η όρεξη, ειδικά εκεί που πάει να το παίξει μάτσο άντρας και βγάζει τσιρίδα...
      Απ' τα γέλια μου βγαίνει η μπουκιά απ' το στόμα!

      Διαγραφή
    4. Μα πως σου βγαίνει η μπουκιά απ' το στόμα ρε άνθρωπε;; Αφού έχεις φάει ήδη!! Χαχα! Εκτός κι αν είσαι στο φρούτο εκείνη την ώρα! :) Πάντως (θα σου πω κι αυτό και πάω για ύπνο), με εκείνο το σήριαλ που δεν "συνέφαγα" ουδεπόποτε γιατί θα ξερνούσα, ήταν το Ρετιρέ!! Άντε, καλό ξημέρωμα!

      Διαγραφή
    5. Μα, είπαμε, αυτός είναι ο λόγος που τρώω νωρίτερα!
      Βλέποντας το Ρετιρέ, το μόνο που σου 'ρχεται να καταπιείς είναι μια κούτα χάπια.
      Για φαΐ, πάντως, τελευταία επιλέγω Ντόλτσε Βίτα. Ανοίγει περισσότερο την όρεξη... (είμαι φαν του Ρήγα)
      Καληνύχτα!

      Διαγραφή
  3. Εγώ αυτό το αισθάνομαι πολύ έντονα με αγαπημένους καλλιτέχνες που φεύγουν. Όμως ακόμη κι αν έχω ευκαιρία, δεν τους πλησιάζω να τους μιλήσω, νομίζω ότι παραβιάζω την ιδιωτικότητά τους. Προτιμώ να τους αγαπώ εξ αποστάσεως για το έργο τους, για αυτό που εκπέμπουν, για αυτό που προσφέρουν, για τις στιγμές που "μίλησαν" μέσα μου.
    Μ' ένα ποτήρι ουίσκι λοιπόν και τσιγάρα και βλέποντας βίντεό του από μουσικές σκηνές, τον αποχαιρετώ κι εγώ σήμερα...νομίζω πως θα του άρεσε...
    Καληνύχτα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σε νιώθω, Σοφία! Κι εγώ ποτέ μου δε γούσταρα να ικανοποιήσω τη ματαιοδοξία κανενός και δεν εχω πάει ποτέ σε κάποιον αγαπημένο καλλιτέχνη να του μιλήσω, να του ζητήσω αυτόγραφο κλπ
      Δε μου άρεσε ποτέ να ταυτίζω το πρόσωπο με την περσόννα.
      Εγώ έκανα παρέα με την περσόννα.
      Το πρόσωπο το άφηνα πάντα στην ησυχία του.
      Και όσες φορές έχω γνωριστεί κσι συνυπάρξει σε ομήγυρη με ανθρώπους του "χώρου", πάντοτε τους μιλούσα όπως και σε κάθε άλλον, χωρίς την παραμικρή αναφορά στην ιδιότητά τους.
      Κι όσο θυμάμαι έναν δύσμοιρο ζεν πρεμιέ που του τα 'χαν κάνει τσουρέκια οι ξαναμμένες θαυμάστριες! Πωπω φρίκη περνάνε! (κι ακόμη μεγαλύτερη φρίη περνάεν αυτοί που τύχει να βρεθούν στην παρέα τους, γιατί εμ τους ζαλίζουν τον έρωτα, εμ κολλάνε στον άλλον!)

      Διαγραφή
  4. Καλημέρα κι απο μενα.
    Οσα ανεφερες στην αναρτηση σου δειχνουν με το παραπανω για ποιο λογο αισθανομαστε δικους μας ανθρωπους καλλιτεχνες που δεν τους ξεραμε απο κοντα αλλα τους νοιωθαμε ομως.
    Επισης θελω να πω πως πολλες φορες τυχαινει να ακουω κατι πχ στις ειδησεις για καποιον συνανθρωπο και να κλαιω. Δεν εχει να κανει μονο με το εργο των ανθρωπων, εχει να κανει και με το τροπο που φευγουν, οπως επισης και με τη συναισθηματικη κατασταση που βρισκομαστε εκεινη τη στιγμη.

    Να εισαι καλα! Να εχεις ενα ομορφο σκ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ναι, βεβαια καμιά φορά ακόμη κι αν δεν είναι καθόλου γνωστός κάποιος, μπορεί να σε συγκινήσει η ιστορία του, όπως π.χ. ένα παιδί άρρωστο ή ένας άδικος θάνατος από ιατρικό λάθος.
      Όσο ακόμη μας συγκινεί ο πόνος και το άδικο, ακόμη και των πιο μακρινών μας ανθρώπων, σημαίνει πως είμαστε ακόμη άνθρωποι και κυλάει ζεστό αίμα στις φλέβες μας.

      Διαγραφή
  5. Έχω κλάψει εγώ για ανθρώπους που έφυγαν κι ας μην τους συνάντησα ποτέ από κοντά. Και δεν νιώθω και ντροπή να το πω!
    Στη συγκεκριμένη περίπτωση του Μπουλά. πέρα από το έργο του και το αγνό του χαμόγελο,λάτρεψα την αξιοπρέπεια με την οποία αντιμετώπισε την αρρώστια!
    Καλό ξημέρωμα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Στις δύσκολες, στις ακραίες στιγμές φαίνονται οι άνθρωποι.
      Δεν είναι ντροπή η στενοχώρια και το δάκρυ.
      Αυτό είναι το κακό του "πολιτισμού" μας: δαιμονοποιήσαμε τα συναισθήματα.

      Διαγραφή
  6. Έχω συναντήσει τυχαία 2-3 ‘επώνυμους’ και απλά τους χαιρέτησα. Ούτε αυτόγραφα ζήτησα, ούτε ψιλοκουβέντα έπιασα για να …"μάθω"! Το θεωρώ αδιάκριτο και βλακώδες να σταματάς κάποιον αναγνωρίσιμο στο δρόμο και να του κάνεις προσωπικές ερωτήσεις, λες και είστε φιλαράκια και είναι υποχρεωμένος να σου απαντήσει.
    Ο Σάκης ήταν από τους πολύ συμπαθείς σε εμένα καλλιτέχνες. Πιστεύω πως είχε τεράστια φωνή και θα μπορούσε να μας είχες προσφέρει πολύ περισσότερα σε αυτόν τον τομέα.
    (συγγνώμη Σάκη, αλλά αυτό πιστεύω)
    Τον τράβηξε η υποκριτική αλλά ποτέ δεν σταμάτησε να συμμετέχει σε μπάντες με τους αγαπημένους του φίλους/συνεργάτες.
    Είναι από αυτούς που κέρδισαν την αγάπη μας χωρίς καν να προσπαθήσουν. Ας πάει στο καλό.

    ΥΓ: Χθες που έβλεπα βινεάκια με ατάκες του Σάκη στο youtube είχα ανοιχτή την τηλεόραση (χωρίς φωνή) και είχε τη φάτσα του Βενιζέλου να λέει κάποιες – υποθέτω - από τις γνωστές του πίπες. Κοίτα να δεις, είπα, φεύγουν αυτοί που μας χάρισαν το χαμόγελο και μένουν αυτοί που μας κάνουν να κλαίμε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Κι εγώ συμφωνώ ότι ηφ ωνή που είχε ήταν σπυοδαία και την άφησε εν πολλοίς ανεκμετάλλευτη.
      Αλλά, εδώ που τα λέμε, όταν μπορείς να προσφέρεις το πιο δύσκολο και πολύτιμο αγαθό, τογ έλιο, δύσκολα μπορείς να το αφήσεις στην άκρη για το τραγούδι.

      Και συμβαίνει να φεύγουν όσοι έχουν τσίπα.
      Αν δεις, ιδίως τα τελευταία χρόνια έχουν φύγει σχεδόν αποκλειστικά άνθρωποι με αξιόλογοι και με ποιότητα.
      Οι σάπιοι δεν παθαίνουν τίποτα.
      Η παροιμία "κακό σκυλί ψόφο δεν έχει" βρίσκει απόλυτη εφαρμογή στη χώρα μας τα χρόνια της κρίσης.

      Διαγραφή