Πέμπτη, 20 Φεβρουαρίου 2014

κι έχει η πλάση... πορτοκαλίσει!


 
Μαύρα πιόνια ή άσπρα πιόνια, το μόνο βέβαιο είναι ότι "τρώγονται" και τα δύο, ώσπου να γίνει η τελική μονομαχία των βασιλιάδων, των βασιλισσών, των πύργων, των αλόγων και των αξιωματικών στο σκάκι.
Είτε κερδίσει ο μαύρος είτε ο άσπρος βασιλιάς, τα πιόνια συνήθως έχουν εξοντωθεί όλα, και τα άσπρα και τα μαύρα.
Κι όσα -λίγα- δεν εξοντωθούν, μετά το ρουά-ματ, πιάνονται αιχμάλωτα απ' το νικητή.

Κάπως έτσι νιώθω καθώς ενημερώνομαι αυτές τις μέρες για τις εξεγέρσεις στην Ουκρανία και τη Βενεζουέλα.
Όπως περίπου ένιωθα και για τη Συρία, την Αίγυπτο, τη Λιβύη.

Στην Ουκρανία το καθεστώς είναι ακραίο, σκληρό ολιγαρχικό, ελέγχεται από κάτι μαφιόζους συνεργάτες του Πούτιν.
Οι διαδηλώσεις ξεκίνησαν με το που ελήφθη η απόφαση για μονομερή διακοπή της ενταξιακής πορείας της χώρας στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Αμέσως ξεχύθηκαν στους δρόμους χιλιάδες πολίτες που βλέπουνσ το πρόσωπο του καθεστώτος μια απάνθρωπη εξουσία και εναποθέτουν τις ελπίδες τους (και πού να 'ξεραν...) στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Η Ε.Ε. και οι Η.Π.Α σιγοντάρουν, με όποιον τρόπο μπορούν, το ξέσπασμα εμφυλίου πολέμου στη χώρα.
Και το ουκρανικό καθεστώς ανταποκρίθηκε τάχιστα με σφαίρες στο ψαχνό. Και να σου ο εμφύλιος!
Σωρός οι νεκροί κι οι τραυματίες μέχρι στιγμής. Και έπεται συνέχεια.

Bg2Z0HdCEAAYZMt.jpg_large

Δυο ολιγαρχίες συγκρούονται μεταξύ τους: η μία βλέπει το συμφέρον της στην πρόσδεση της χώρας στο άρμα της Ρωσίας και η άλλη διαβλέπει το δικό της συμφέρον στην πρόσδεση της χώρας στο άρμα της Ε.Ε. και των Η.Π.Α.
Ποια είναι καλύτερη; Απλούστατα, καμία.
Είναι ένα σκάκι με έναν άσπρο κι έναν μαύρο βασιλιά, που παίζουν για τη νίκη με κάθε κόστος.
Και θυσιάζουν τα πιόνια τους.
Και τα πιόνια νομίζουν πως αγωνίζονται για τη δική τους ευημερία.
Παπάρια.
Όλα γίνονται για τη διευθέτηση συμφερόντων μεταξύ των ολιγαρχών.

Και μάλιστα, να που φαίνεται να τα ψιλοβρίσκουν κιόλας μεταξύ τους οι "μεγάλοι".
Ενόσω ακόμη χάνεται τζάμπα κόσμος στους δρόμους, η.... "ομόδοξη Ρωσία" του Πούτιν (να μην ξεχάσουμε να στηριχτούμε κι εμείς πάνω της) δείχνει να "πουλάει" τον Ουκρανό πρόεδρο και να τα βρίσκει σιγά-σιγά με την Ε.Ε. και τις Η.Π.Α. για την επόμενη μέρα, με μια... "δίκαιη μοιρασιά".

 

Και τα πιόνια που σκοτώνονται, αγωνιζόμενα για καλύτερες μέρες;
Εντάξει μωρέ, δεν έγινε και τίποτα.
Τα πιόνια γι αυτό υπάρχουν άλλωστε, αυτός είναι ο ρόλος τους: για να λειτουργούν ως πρώτη γραμμή άμυνας των "μεγάλων", να σκοτώνονται και να ανοίγουν δρόμο για τα ρουά-ματ των βασιλιάδων.
Και στο τέλος ξεπληρώνονται με ένα μνημείο "Στον άγνωστο στρατιώτη"!

Και τι νόημα έχουν τελικά όλα αυτά που λέμε, φωνάζουμε, κάνουμε και σχεδιάζουμε;
Τι ρόλο παίζουμε εμείς στην ιστορία;
Τι μπορούμε να κάνουμε ως χώρα, ως λαός;
Με ποιον να τα βάλουμε και πώς; Και με τι προσδοκίες;
Οι "πορτοκαλί επαναστάσεις" ξεσπούν μέχρι να πεις κύμινο.

Το μόνο που χρειάζεται είναι να έχεις ένα καθεστώς μη αρεστό στις ΗΠΑ και την ΕΕ.
Μπορέι να 'ναι καλύτερο ή και χειρότερο απ' τα δυτικά καθεστώτα.
Αλλά αυτό δεν έχει και μεγάλη σημασία. Οι αφορμές θα δοθούν, δυσαρεστημένοι πάντα και παντού θα υπάρχουν.
Και φυσικά, θα βρεθούν οι κατάλληλοι για να χρησιμοποιηθούν απ' τους δυτικούς γι' αυτό το σκοπό.
Οι Ουκρανοί νεοναζί π.χ. είναι πρώτοι στη γραμμή της σημερινής εξέγερσης.
Όπως, με τον ίδιο τρόπο προετοιμάζονται απ' τους δυτικούς, για να λειτουργήσουν και τα εξοπλισμένα, χρηματοδοτημένα και εκπαιδευμένα τάγματα εφόδου της Χρυσής Αυγής αύριο-μεθαύριο.

Το σίγουρο είναι πως , όπου υπάρχουν προβλήματα -ή κι εκεί που δεν υπάρχουν- η πλάση αντί να κοκκινίσει (που έγραφε κι ο Βάρναλης), τελικά "πορτοκαλίζει"...
Πορτοκαλί, ξε-πορτοκαλί πάντως, το αποτέλεσμα είναι πάντοτε ίδιο: κόκκινο.
Αυτά τα κόκκινα σημάδια στους τοίχους μπορεί να 'ναι κι από αίμα,
όλο το κόκκινο στις μέρες μας είναι αίμα.
Έτσι έγραφε ο Ρίτσος.
Και φαίνεται πως οι προτοκαλί επαναστάσεις είναι κατακόκκινες.
Και, παρά την πορτοκαλί επίστρωση, τελικά η γη γίνεται κόκκινη. Απ' άκρη σ' άκρη.
Όχι κόκκινη από ζωή όμως, που 'λεγε κι η Ρόζα Λούξεμπουργκ, αλλά κόκκινη από θάνατο.
Θάνατο πιονιών, που εν αγνοία τους σκοτώνονται στο όνομα κάλπικων ιδεών και οραμάτων.
Θάνατο πιονιών για το συμφέρον και τη λόξα βασιλιάδων.



Ελπίδα για το μέλλον;
Δεν ξέρω, πάντως, αν δεν κάνω λάθος, στο σκάκι είναι αδύνατο να κάνεις ρουά-ματ μόνο με πιόνια.
Άρα τα πιόνια είναι καταδικασμένα να σέρνονται αιωνίως πίσω από αδίστακτους αξιωματούχους, που θα τα θυσιάζουν σε κάθε περίπτωση για τα δικά τους ρουά-ματ...

Τι ελπίδα έχουμε;
Με ποιον να τα βάλουμε και πώς;
Και τελικά ποιος είναι ο εχθρός;
Μήπως το σύστημα έχει γίνει πια τόσο δυνατό, ώστε είναι αδύνατο να το χτυπήσουμε;
Μοιρολατρία; Ίσως.
Και τι άλλο μπορεί να σκεφτεί κανείς, όταν γύρω συμβαίνουν όλα αυτά;

Κι αν αύριο η "Πλατεία Ανεξαρτησίας" του Κιέβου δώσει τη θέση της στην Πλατεία Συντάγματος της Αθήνας;
Κι αν αύριο χύνεται το δικό μας κόκκινο αίμα, για μια άλλη πορτοκαλί επανάσταση;
Για ποιον και γιατί;
Για να πετύχουμε τι;
Τι άλλο, πέρα απ' το θάνατο;

17 σχόλια:

  1. Μόνο μια ελπίδα έχουμε: αν ξεσηκωθούμε. Άκουσε και αυτό:

    http://www.neakriti.gr/?page=newsdetail&DocID=1116082&srv=364

    Σχετικά με την Ουκρανία σήμερα το μεσημέρι λέγανε πολύ ενδιαφέροντα πράγματα στο Κόκκινο, έχουν έναν πολύ καλό ανταποκριτή στη Ρωσία. Η δυτική μεριά είναι σε μεγάλο βαθμό ναζί, αυτοί που θέλουν την ένωση με την ΕΕ. Τους ναζί γενικά τους χρησιμοποιούνε εναντίον κυβερνήσεων που τους είναι ανεπιθύμητες. Σκέφτομαι οτι αυτό το ρόλο θα παίξει και η ΧΑ δυνητικά εδώ σε περίπτωση κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ που τους κάνει ... νερά. Η ανατολική Ουκρανία, ο λαός της, δεν πρόκειται ποτέ να μπει υπό την εξουσία των ναζιστών/φιλοευρωπαίων. Η Ουκρανία έχει τεράστια σημασία για τη Ρωσία αλλά και μεγάλη ιστορία. Όχι μόνο ενεργειακά και γεωστρατηγικά είναι κρίσιμη, αλλά το Κίεβο ήταν ο τόπος της πρώτης εγκατάστασης των Ρώσων τον 10ο αιώνα - νομίζω. Η Ευρώπη θα βγει χαμένη από αυτή τη σύγκρουση, γιατί εκεί που υποτίθεται έπεσε το τείχος και επικράτησε η Δύση, τώρα θα υψωθεί ένα ίδιο τείχος, όχι πια στο Βερολίνο, αλλά στο Κίεβο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Το θέμα είναι ότι η Ρωσία, η Ουκρανία, οι ΗΠΑ και ξέρω γω ποιος άλλος παίζουν παιχνίδια σε κρατικό επίπεδο.
      Αλλά οι λαοί;
      Για τον Ουκρανό π.χ. τι θα αποβεί καλύτερο για τη ζωή του;
      Και για μας; Μέσα στην ΕΕ βλέπουμε τα χάλια μας. Έξω απ' την ΕΕ, μετά κι απ' όλα αυτά που βλέπουμε να γίνονται, νομίζω πως είναι φανερό το τι μακελειό έχει να γίνει.

      Διαγραφή
  2. Αν σκέφτονταν έτσι οι άνθρωποι καμία επανάσταση δεν θα είχε γίνει ποτέ! Στο αίμα που χύθηκε έγιναν οι όποιες κατακτήσεις κι αλλαγές.
    Το κακό είναι πως έχει δίκιο σε όσα παρομοίωσες με το σκάκι...κι ανησυχώ για τις χαμένες παρτίδες!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ίσως ευτυχώς που οι άνθρωποι δε σκέφτονταν πάντοτε όπως σκεφτόμαστε εμείς.
      Αλλά απ' την άλλη, μήπως οι άνθρωποι τον καιρό των επαναστάσεων είχαν μια αμυδρή έστω ελπίδα επικράτησης;
      Μήπως υπήρχαν κάποιες έστω μικρές χαραμάδες ελπίδας, οι οποίες δεν υπάρχουν σήμερα στο παγκοσμιοποιημένο σύστημα της παγκυριαρχίας;

      Διαγραφή
  3. Ξεκινώ από το τέλος.
    Μα ο θάνατος είναι το μόνο σίγουρο και «ασφαλές σημείο» στη ζωή μας…
    Μήπως τελικά δεν θα έπρεπε να μας φοβίζει τόσο;
    Μήπως θα ήταν θεμιτή η μεγαλύτερη εκτίμηση και αγάπη προς τη ζωή;
    Μια ζωή που να έχει λίγη αξιοπρέπεια.
    Άνθρωποι πέθαιναν πάντα είτε μένοντας πιστοί στα ιδανικά τους, οπότε ήταν επιλογή τους και έτσι άξιζε τον κόπο, είτε παραδίνοντας τον εαυτό τους ως πιόνια στα χέρια έξυπνων, αδίστακτων και πιο ισχυρών σκακιστών.
    Οπότε το δίλημμα αισθητό.
    Μοιρολατρία και ζωή με μυρωδιά θανάτου ή όποια συνειδητή προσπάθεια με πιθανό θάνατο και άρωμα ζωής;
    Η απάντηση δύσκολη, γιατί είμαστε άνθρωποι, και ειδικά σήμερα καλομαθημένοι.
    Το εφιαλτικό είναι ότι τα κοράκια δεν αφήνουν κανέναν σε ησυχία και πουθενά.
    Είναι σαν το παλιό τραύμα που δεν μπορεί να απαλλαγεί από τη σφαίρα, που έχει σφηνώσει μέσα του.
    Απαιτείται λεπτή χειρουργική επέμβαση και μάλιστα από πολύ έμπειρα, με γνώση, υπομονή και φαντασία, χέρια!
    Ελπίδα;
    Δεν ξέρω. Ο άνθρωπος την κρατά μέχρι την τελευταία στιγμή.
    Γλαύκη

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Οι άνθρωποι που αγωνίζονταν πάντοτε είχαν στο μυαλό τους ότι παίζουν τη ζωή τους κορώνα-γράμματα.
      Τι θα έκαναν όμως αν κι απ' τις δύο πλευρές του νομίσματος είχε κορώνα;
      Τον επαναστάτη τον κρατάει όρθιο η ελπίδα για καλύτερες μέρες.
      Και την ελπίδα την κρατάει όρθια το όραμα της νίκης.
      Χωρίς όραμα νίκης, πού να ανθίσει η ελπίδα;

      Διαγραφή
  4. Δεν πιστευω οτι το διλημμα ειναι αν θα πρεπει κανεις να πεθαινει η οχι για τα ιδανικα του, αυτο εξαλλου ειναι προσωπικη επιλογη και ευθυνη...Αλλα το εαν πεθαινοντας για αυτα εχει καμια ελπιδα να επιφερει πραγματικη αλλαγη. Παλιοτερα ημουν πιο "ρομαντικη"...τα χρονια περνουν και αλλαζω, ισως γινομαι κυνικη δεν ξερω, αλλα αρχιζω και φοβαμαι πως οντως πιονια ειμαστε, πως καμια αλλαγη στην ιστορια δεν εγινε εξαιτιας της θυσιας των ανθρωπων, αλλα με μεσο αυτην τη θυσια και με τις ευλογιες των συμφεροντων...Αρχιζω να νιωθω πως τελικα οι μεγαλες αλλαγες δεν ειναι αλλαγες, αλλα οι μικρες αλλαγες, η αλλαγη καθε μερα σε καθε ανθρωπο ισως ειναι ο μονος τροπος να αλλαξει πραγματικα κατι, σε βαθος χρονου...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Συμφωνώ, ομορφοπεταλούδα, πως οι μικρές αλλαγές στον κάθε άνθρωπο είναι αυτές που μπορούν να αλλάξουν κάτι.
      Η κοινωνία, και κάθε μικρή ή μεγάλη ομάδα, είναι ένα σύστημα, οπότε κάθε αλλαγή που θα προκύψει σε κάποιους, θα μπορεί ίσως να επιφέρει αλλαγές και σε άλλα μέλη του συστήματος. Στην πορεία σε περισσότερα και ίσως σαν το κύμα παρασύρει κι άλλους κι άλλους.
      Σίγουρα όλο αυτό θέλει πολύ πολύ χρόνο. Άρα απαιτείται υπομονή, χωρίς να περιλαμβάνεται όμως η παραίτηση.
      Κάθε αλλαγή ζυμώνεται κι επέρχεται σ' έναν ζωντανό οργανισμό από κάθε άποψη. Τα ερεθίσματα είναι αναγκαίο να βρίσκουν ανοιχτές διόδους, ν' ακολουθεί η επεξεργασία τους με βάση ό,τι προϋπάρχει, ώστε να προκύπτει κάθε τι νέο και ν' αξιοποιείται κατάλληλα. Τότε μόνο μπορεί να υπάρξει διαφορά και βελτίωση.
      Μπροστά μας σίγουρα έχουμε νέα δεδομένα, τα οποία θέλουμε χρόνο, για να τα επεξεργαστούμε και να φτάσουμε στη γνώση του τι πρέπει να πράξουμε. Μέχρι τότε θα αισθανόμαστε πιόνια.
      Πιστεύω στη δύναμη της ομάδας, αλλά απαιτείται πολλή ατομική δουλειά πρωτίστως.
      Γλαύκη

      Διαγραφή
    2. Κι εμένα με διακατέχει ολοένα και περισσότερο ο ίδιος προβληματισμός, πως οι λαοί τελικά δε γράφουν ιστορία και ότι απλώς είναι κομπάρσοισ τα παιχνίδια άλλων. Κι αυτό με απογοητεύει. Προσπαθώ να μην το σκέφτομαι, αλλά επανέρχεται μόνη της η σκέψη, όταν συμβαίνουν τέτοια πράγματα στον κόσμο.

      Όσο για το άλλο θέμα που θέτεις, ο Γκάντι έλεγε "γίνε η αλλαγή που θες να φέρεις".
      Είχε μάλλον δίκιο...

      Διαγραφή
  5. 395 χρόνια και φέτος, θέλει ακόμα η Ελλάδα για να ξεσηκωθεί....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Κάτσε να πάρουμε το ΟΚ απ' τον επόμενο Κάνιγκ και θα δεις τι έχει να γίνει!!!

      Διαγραφή
  6. Μαζεστίξ και φίλοι, εδώ και δύο χρόνια, δυσκολεύομαι πάρα πολύ να βρω την πλευρά που θα υποστηρίξω. Ο κόσμος μας παραείναι περίπλοκος πια:
    Στην Ουκρανία είναι οι Νεοναζί που καίνε και σκοτώνουν, αλλά σκοτώνει κι ο διεφθαρμένος Γιαννουκόβιτς. Ανάμεσα, άνθρωποι που ζητούν δημοκρατία.
    Στη Βενεζουέλα, οι διαδηλώσεις είναι υποκινούμενες, αλλά ο Μαδούρο είναι λίγος και περιστοιχίζεται από διεφθαρμένους.
    Στην Αίγυπτο, ο λαός ψήφισε Αδελφούς Μουσουλμάνους, αλλά αυτοί είναι φανατικοί θρησκευόμενοι.
    Στη Συρία η αντιπολίτευση είναι του σχοινιού και του παλουκιού, αλλά ο Άσαντ σκοτώνει πλήθος αμάχους.
    Η μόνη πλευρά που στηρίζω ανεπιφύλακτα είναι οι φοιτητές στη Χιλή, που ζητούν δωρεάν παιδεία.
    Τα υπόλοιπα νιώθω να με ξεπερνούν.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Είναι πιοα όλο τόσο μπλεγμένα, που συμβαίνουν πράγματα που δεν μπροείς να πάρεις θέση.
      Απ' τη μία οι επίσημοι φασίστες, που επικαλούνται τα δημοκρατικά τους δικαιώματα από τους επισήμως δημοκράτες, οι οποίοι καταπατούν τα δικαιώματα των πρώτων, έχοντας τις πλάτες των παγκοσμίων μακελάρηδων.
      Μπλέξιμο, ουφ!

      Διαγραφή
  7. Δεν υπάρχει επανάσταση χωρίς αίμα. Η ιστορία γράφεται με αίμα. Κι όποιος λαός αποφασίζει να επαναστατήσει ενάντια στο όποιο καθεστώς, είναι έτοιμος και να πεθάνει. Διαχρονικά βέβαια έχει αποδειχθεί ότι το αποτέλεσμα των επαναστάσεων είναι να αλλάζουν οι λαοί δυνάστες. Τα λεγόμενά σου μου θύμισαν την Φάρμα των Ζώων του Όργουελ, όπου περιγράφεται ακριβώς αυτό.
    Πεσιμισμός ή πραγματισμός; δεν ξέρω...Τα πιόνια απλά ελπίζουν και ακολουθούν.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Η ιστορία γράφεται με αίμα.
      Το μελάνι της είναι το αίμα.
      Αλλά ποιος κρατά το στυλό είναι το θέμα.
      Μήπως το μελάνι χύνεται αδιακρίτως, για να γράψει τελικα΄το χέρι αυτό που θέλει εξαρχής να γράψει;

      Ο Όργουελ έχει περιγράψει τόσο αληθινά αυτήν την εναλλαγή δυναστών στη Φάρμα των ζώων, ώστε μοιάζει περιττό ό,τι άλλο πει κανείς.

      Διαγραφή
  8. .............................................................
    Τόσα κορμιά ριγμένα στα σαγόνια της θάλασσας,  στα σαγόνια της γης. Τόσες ψυχές  δοσμένες στις μυλόπετρες, σαν το σιτάρι. 
    Κι οι ποταμοί φουσκώναν μες στη λάσπη το αίμα  για ένα λινό κυμάτισμα, για μια νεφέλη,  μιας πεταλούδας τίναγμα, το πούπουλο ενός κύκνου, για ένα πουκάμισο αδειανό, για μιαν Ελένη.................
    (Σεφέρης)

    Είχε, τάχα, άδικο ο ποιητής;
    Έχει άλλο χρώμα η επανάσταση παρεκτός κόκκινο;
    Κι ακόμα χειρότερα. Είδε κανείς ποτέ το αληθινό της πρόσωπο, ή από την γέννησή της κιόλας, οι σύγχρονες Ήρες, έντυσαν με το πουκάμισό της ένα αιματοβαμένο είδωλο; Κι ο Ερμής ο κερδώος, μαζεύει νεκρούς σκασμένος στα γέλια.
    Ίσως τελικά, η BUTTERFLY να έχει δίκιο κι η μόνη αυθεντική Επανάσταση, να είναι αυτή που συντελείται αθόρυβα εντός μας...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αυτός ο στίχος του Σεφέρη έχει αποκτήσει στασίδι στο μυαλό μου μέσα.
      Όλα για ένα πουκάμισο αδειανό, για μιαν Ελένη.
      Και τι να κάνουμε;
      Να αφήσουμε την Τροία, γιατί δεν έχει νόημα;
      Να "πάμε κι ας μας βγει και σε κακό";

      Τουλάχιστον ας ξεκινήσουμε απ' αυτό που είπε η Butterfly και βλέπουμε...

      Διαγραφή