Τρίτη, 11 Φεβρουαρίου 2014

Οι κουμανταδόροι


 

Υπάρχει μια κατηγορία ανθρώπων στην κοινωνία μας που δεν έχει αναλυθεί επαρκώς.
Είναι οι λεγόμενοι "κουμανταδόροι".
Είναι αυτοί που θεωρούν αυτονόητο πως μπορούν να κάνουν κουμάντο στη ζωή των άλλων.
Έτσι, κρίνουν, επικρίνουν δηλαδή συνήθως, ό,τι δεν τους αρέσει στη ζωή των άλλων, μα δε μένουν μόνον εκεί.
Μπαίνουν και στα πόδια τους για να επιβάλουν στους άλλους τις δικές τους επιλογές, γούστα, αντιλήψεις, ηθικές αρχές κλπ.

Αν και οι κουμανταδόροι είθισται να μπλέκονται σε κάθε πτυχή της ζωής των άλλων, είναι βέβαιο πως αγαπούν κυρίως μια πτυχή της ζωής: την ερωτική.
Είναι αυτοί που χαριτολογώντας τους ονομάζουμε "μπάτσους στ' αρχίδια μας".

Έχουν άποψη για τα πάντα: για το με ποια/ον βγαίνουμε, χαμουρευόμαστε, πηδιόμαστε...
Για την ηθική των ερωτικών μας συντρόφων, για την ορθότητα των επιλογών μας και για όλα τα σχετικά.
Οι κουμανταδόροι βρίσκονται παντού: στο σόι, στη γειτονιά, στη δουλειά, αλλά βεβαίως και στην οικογένεια.
Και μάλιστα οι εξ οικογενείας κουμανταδόροι είναι οι πιο διεισδυτικοί στη ζωή των άλλων.
Και μάλιστα κάνουν κουμάντο, ανεξαρτήτως της θέσης τους στην οικογένεια.

Έτσι, ο πατέρας αιωνίως θα κάνει κουμάντο στην κόρη του και στις ερωτικές της επιλογές.
Απ' το αν -και πότε- έχει το δικαίωμα να πηδιέται, όσο είναι μικρή, ως τις επιλογές της όταν μεγαλώσει.
Η μάνα πάντα θα κοιτάζει με μισό μάτι την εκλεκτή του γιου, λέγοντάς του πως "αυτή δεν κάνει για σένα" και συχνά θα κάνει ό,τι περνάει απ' το χέρι της για να χωρίσει αυτή τη μέγαιρα απ' τον κανακάρη της.

Αλλά και τα παιδιά δεν πάνε πίσω!
Όταν οι γονείς τους μείνουν μόνοι λόγω χηρείας ή διαζυγίου, θεωρούν πως έχουν το δικαίωμα να ελέγξουν την επιλογή τους να ξαναφτιάξουν τη ζωή τους και στη συνέχεια να την εγκρίνουν ή να απορρίψουν.



Αυτή η... κουμανταδόρικη συνήθεια βέβαια επεκτείνεται ακόμη και στα αδέρφια!
Αν και φαίνεται σα να έχουν βγει από ασπρόμαυρες ταινίες με τον Ηλιόπουλο (βλ. "ο Ατσίδας"), δεν μπορούμε να πούμε πως ανήκουν αποκλειστικά στο παρελθόν οι σκηνές του αδερφού που πάει να βρει τον γκόμενο της αδερφής, για να του σπάσει τα μούτρα επειδή δεν του γουστάρει η φάτσα του!
Δε πα να χτυπιέται η γυναίκα ότι τον αγαπάει και την αγαπάει; Άμα δε γουστάρει ο αδερφός, μπορεί και να στήσει καρτέρι σ' αυτόν που τόλμησε να σηκώσει το βλέμμα του (και όχι μόνο...) στην αδερφή του.

Αυτά όλα εκ πρώτης όψεως μοιάζουν να αποτελούν σκηνές από ταινίες του παλιού ελληνικού κινηματογράφου.
Αλλά όποιος κάτσει και σκεφτεί/θυμηθεί υποθέσεις της προσωπικής ζωής του ιδίου ή των οικείων του, θα διαπιστώσει πως είναι γεμάτες από τέτοιου είδους σκηνές.



Η κοινωνία μας τόσα χρόνια δυστυχώς δεν προόδευσε σχεδόν καθόλου.
Ένα τμήμα της προόδευσε, αλλά άφησε χιλιόμετρα (και αιώνες) πίσω το μεγαλύτερο μέρος της κοινωνίας, το οποίο ακόμη βιώνει την ηθική της περιόδου της τουρκοκρατίας.

Μιλάμε για σεξυοαλική απελευθέρωση εννοώντας συνήθως την ανοχή μας προς τις ερωτικές επιλογές των ομοφυλόφιλων.
Έχουμε παντελώς ξεχάσει, όμως, να απαιτήσουμε τη σεξουαλική απελευθέρωση για τους ετεροφυλόφιλους (τους "φυσιολογικούς", που λένε...)

Πρέπει να δημιουργήσουμε ένα κίνημα που θα επιχειρήσει την επικράτηση των ιδεών της σεξουαλικής επελευθέρωσης για όλους τους πολίτες, άντρες και γυναίκες, ανήλικους κι ενήλικες.
Για να αποκτήσουμε το πλήρες δικαίωμα όλοι μας να πηδάμε και να πηδιόμαστε όπως γουστάρουμε, με όποια/ον γουστάρουμε, για όσο γουστάρουμε, χωρίς να έχουμε ιεροεξεταστές στα τέτοια μας.
Αυτό θα είναι ένα πραγματικό... λαϊκό κίνημα!

Δεν πρέπει να χρονοτριβούμε άλλο.
Γιατί οι ζωές μας δεν υποβαθμίζονται μόνο από οικονομικά μνημόνια και λιτότητες.
Υποβαθμίζονται και ενίοτε εκφυλίζονται και από τα "ηθικά μνημόνια" και τις "ηθικές λιτότητες" που επιβάλλουν οι "ηθικές τρόικες" στη ζωή μας.



Πόσοι και πόσοι, άντρες και γυναίκες, εξαναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τον άνθρωπο που αγαπούσαν, επειδή κάποιοι κουμανταδόροι τους το επέβαλαν;
Πόσοι και πόσοι αναγκάστηκαν να ζήσουν διαφορετική ζωή απ' αυτήν που ονειρεύτηκαν, εξαιτίας των "μπάτσων της ηθικής" που τους εξανάγκασαν σε αλλαγή της επιλογής τους;
Πόσοι και πόσοι ζουν δυστυχισμένοι με το σαράκι να τους κατατρώει, επειδή κάποιοι αποφάσισαν γι' αυτούς, χωρίς αυτούς;

Πόσο ακόμη θα κλείνουμε τα μάτια μπροστά στο άδικο;
Πόσο ακόμη θα αφήνουμε τη δυστυχία να νικά την ευτυχία;
Πόσο ακόμη θα επιτρέπουμε στους νεκροθάφτες των συναισθημάτων να επιβάλουν τις δικές τους επιλογές στη ζωή των άλλων;

Πόσοι Ρωμαίοι και πόσες Ιουλιέττες πρέπει να θυσιαστούν ακόμη για το αυτονόητο;
Πόσοι Αίμονες και πόσες Αντιγόνες;

Πόσα "θέλω" πρέπει να θαφτούν ακόμη στο χώμα των "πρέπει";

37 σχόλια:

  1. Ποιος θέλει να γίνει κεχαγιάς στα αρ@@ια σου, πουλάκι μου; Γράψτον!
    Κι αν τα λες αυτά εσύ που είσαι άνδρας, τι πρέπει να πούμε κι εμείς οι γυναίκες! Ξέρεις πόσο εύκολα χαρακτηρίζεται εύκολη μια γυναίκα; Πως κατηγοριοποιούνται σε γυναίκες για σπίτι ή για κρεβάτι; Και πάω στοίχημα ότι σ' αυτό το τρυπάκι έχεις πέσει ακόμη κι εσύ που δεν είσαι πουριτανός!
    Αχ, αυτά τα θέλω και τα πρέπει...μια ζωή ψάχνουμε την ισορροπία ανάμεσα σ' αυτά τα δύο...αν υπάρχει!
    Φιλιά, Αρχηγέ, και σκέψου πως σ' αυτήν την οπισθοδρομική κοινωνία είναι πλεονέκτημα που είσαι άνδρας. Εσάς σας συγχωρεί! Εμείς να δεις πόσους κεχαγιάδες έχουμε!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Οι γυναίκες σίγουρα έχουν τραβήξει πιο πολλά, αλλά μην ξεχνάς πως όταν καταπιέζεται μια γυναίκα, τότε καταπιέζεται εξ αντανακλάσεως κι ο άντρας που θέλει!

      Και, ναι, σίγουρα κι εγώ -όπως και όλοι- έχω μπει στο τρυπάκι κάποια στιγμη να σχολιάσω αρνητικά επιλογές.
      Αλλά ουδέποτε μπήκα στη διαδικασία να επιβάλω τη δική μου θέληση στη ζωή κάποιου άλλου.
      Εκείνο νομίζω είναι το φοβερό της υπόθεσης.
      Ένα σχολιάκι ο καθένας θα το κάνει...

      Διαγραφή
  2. Δυστυχώς πρέπει να λέμε τα αυτονόητα.Να αρχίσουμε από το α,β...
    Στη ψυχολογία η "οικογένεια" ορίζεται ως "μηχανισμός παραγωγής νευρώσεων"
    Θυμίσου εκείνον το τοίχο που έγραφε "τρόμος είναι η θαλπωρή της οικογένειας.."

    Ο Έλεγχος της σεξουαλικότητας είναι έλεγχος/υποδούλωση του ατόμου και όλες οι εξουσίες-γονείς/θρησκεία/νομοι κράτους κλπ-θέλουν να τον έχουν.Σχετίζεται άμεσα με το θεσμό της ιδιοκτησίας/περιουσίας.Αυτά έχουν επιβεβαιωθεί από την εθνογραφία μελετώντας πρωτόγονες κοινωνίες.Ο Βίλχελμ Ράιχ τα φώναξε και ανάλυσε τη σχέση τους με τον φασισμό.

    Τέλος κανένας σοβαρός φιλόσοφος από την αρχαιότητα έως σήμερα δεν μπέρδεψε την ηθική με τη σεξουαλικότητα.

    Όπως λες,πάνω σ'αυτές τις αθλιότητες,την άγνοια,και τα συμπλέγματα γράφτηκαν και γράφονται τραγωδίες....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ξέρεις ένας στίχος του Τριπολίτη λέει:
      "έχω τον έλεγχο των πιο κρυφών κυττάρων σου
      του οργασμού, της πείνας σου, της μάρκας των τσιγάρων σου"
      ("Κοντρόλ")
      Με λίγα λόγια, αν ελέγχεις τη σεξουαλικότητα κάποιου, τον ελέγχεις απόλυτα.
      Τόσο μελάνι (έστω... μαρμαρόπλακα) χάλασαν ο Ευριπίδης κι ο Σοφοκλής κι ακόμη σήμερα μετά από 2500 χρόνια ακόμη σταυρώνουμε τα θέλω των ανθρώπων.

      Διαγραφή
  3. Πόσο μου άρεσε αυτή η ανάρτηση δε λέγεται!
    Είδα κι έπαθα για να γράφω στα παλιά μου τα υποδήματα πολλά .....αλλά και πάλι δεν είναι και ονειρικά τα πράγματα!
    Κι έτσι για να γλιτώνω....έμαθα όλα στα κρυφά να τα κάνω....
    Κι είμαι και 43 τρομάρα μου!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Οι κουμανταδόροι δε χαρίζονται ούτε σε ηλικίες ούτε σε τίποτα!
      Δε θα γλιτώσεις ποτέ απ' αυτούς.
      Και αν ουδέν κρυπτόν υπό τον ήλιον, φαντάσου ότι οι κουμανταδόροι κοιτάζουν και το βράδυ!
      Κοιτάζουν, ακούν, παραφυλάνε, ψυλλιάζονται κλπ.
      Μπορεί να κρύβεσαι και όοολοι να το ξε΄ρουν, μα εσύ να μην το ξε΄ρεις πως το ξέρουν.
      Είναι φοβεροί.

      Διαγραφή
    2. Το ξέρω! Να πω ότι δεν το ξέρω!Κάθε νίκη είναι πρόσκαιρη! Είναι συχνό φαινόμενο τα πισωγυρίσματα!
      Θεωρούσα επιτυχία που κατάφερα να αποδεχτούν τη σχέση μου με ένα παλικάρι κατά ΠΟΛΥ μικρότερο μου κάποτε. Τώρα όντας ελεύθερη έχουμε ξανά έλεγχο στο βρακί ( σόρρυ κιόλας)! Και δεν μένουμε και μαζί! Φαντάσου να μέναμε!
      Θέλει μεγάλο τσαγανό για τα κόψεις ( -τους κόψεις τα @@@@) μαχαίρι και να είσαι έτοιμος και δυνατός να δεχτείς να χαρακτηριστείς μαύρο πρόβατο!

      Το θέμα δεν είναι αν κρύβομαι και πόσο καλά κρύβομαι και αν το ξέρουν ή δεν το ξέρουν. Αν θέλω να είμαι αληθινή απέναντί μου το πρόβλημα είναι πόσο παίζω κρυφτούλι με μένα! Και πόσο είμαι διατεθειμένη να σταματήσει όλο αυτό ΧΑΝΟΝΤΑΣ ΤΑ ΠΡΟΝΟΜΙΑ!!!!
      Γιατί νομίζω ότι πρέπει να μπει κι αυτό στο τραπέζι μας ε;

      Διαγραφή
    3. Όταν αρχίζει κάποιος το κρυφτούλι με τον κόσμο, τελικά καταλήγει να παίζει και με τον εαυτό του.
      Τα προνόμια που αναφέρεις φαντάζομαι πως είναι το αντίκρυσμα της κοινωνικής αποδοχής.
      Σίγουρα είναι στοιχείο σημαντικό στην υπόθεση...

      Διαγραφή
  4. Eγραψες φιλε μου! Κεντησες μπορω να πω! Μεγαλη κουβεντα....Καθενας εχει μια ηθικη και επιμενει να την επιβαλλει στους αλλους, για το καλο τους! Εχω απειρα παραδειγματα κι ενιοτε εχω πεσει κι εγω σε λουμπα...
    Καλο βραδι!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Όταν καταλάβεις πως είχες πέσει κάποτε σε λούμπα, αυτό σημαίνει πως δε σου ταίριαζε και επομένως δεν ανήκεις σ' αυτούς!
      Κρίνουν εξ ιδίων τα αλλότρια.
      Δεν τους αρέσει κάποιος/α και τότε είναι σχεδόν αυτονόητο πως πρέπει να μην αρέσει και σε κανέναν!

      Διαγραφή
  5. Αρχικά συμφωνώ με ό,τι λέει η Σοφία και ο Λύσιππος.
    Επίσης με μπάτσους τα έχει βάλει σήμερα ο Ακυβέρνητος με "μπάτσους" κι εσύ!
    Τάξις και ηθική, λοιπόν!
    Έλα όμως που το σχόλιο που έκανα στον Πέτρο ταιριάζει πιο πολύ στους δικούς σου "μπάτσους".
    "Μπάτσοι", λοιπόν, της συμφοράς, της καμφοράς και της αποφοράς...
    Με όλων των ειδών τα σώματα ελέγχου και ασφάλειας δεν τα πήγα ποτέ καλά!

    Αν κάποιος δε θέλει να έχει "μπάτσους" στα α@#^$$%# του (πάντα μεταφορικά, αλλά και κυριολεκτικά για τους άντρες), τότε να δείχνει πρώτα απ' όλα ότι έχει απ' αυτά!
    Αν δεν σπάσεις τ' αυγά, ομελέτα δε γίνεται...
    Όλα τ' άλλα είναι φλυαρίες!
    Θες κι άλλα;
    Ή γυρίζεις τον κόσμο ανάποδα, γιατί θέλεις κάτι πάρα πολύ και είσαι έτοιμος για τις όποιες συνέπειες ή αλλιώς σκας και κολυμπάς (όπως το έχω πει κι άλλη φορά) με όλο το κόστος και πάλι!
    Ζήτημα επιλογής και θέλησης του καθενός είναι, και όχι των άλλων. Δε ζει κανείς για τους Άλλους!
    Αυτά τα ολίγα, Γαλάτη.
    Γλαύκη

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δε ζει κανείς για τους άλλους.
      Αλλά ζει με τους άλλους.
      Και επομένως δεν μπορεί κάποιος να ζει σαν τη μύγα μες στο γάλα.
      Και βέβαια η ζωή μπορεί να συμπεριλαμβάνει τις κωμικοτραγικές σκηνές των ταινιών, αλλά δε συμβαίενι το ίδιο και με τις ηρωικές σκηνές.
      Ο κόσμος δε γυρίζει ανάποδα.
      Το πολύ πολύ να γυρίσει ο "άσωτος" ανάποδα μες στον κόσμο και να τον παρασύρει το αντίθετο ρεύμα.

      Διαγραφή
    2. Ξέρεις κάτι, Γαλάτη, όταν έχεις αποδεχτεί να σκάσεις και να κολυμπήσεις στο ρεύμα είναι γιατί αυτό που ονειρεύτηκες κάποια στιγμή δε το θέλησες πολύ.
      Είναι νωρίς για σένα να δέχεσαι στη ζωή τη μοιρολατρεία. Να δέχεσαι να στην ορίζουν άλλοι (έστω ως ένα βαθμό).
      Γλαύκη

      Διαγραφή
    3. Ο ηρωισμός του "κόντρα στο ρεύμα" έχει όρια.
      Άλλοτε κρατάει το κλαδί για να πιαστείς κι άλλοτε όχι.
      Δεν μπορώ να κατηγορήσω κάποιον/α γιατί έκρινε πως το κλαδί δεν αντέχει το βάρος.

      Και τελοσπαντων ο ηρωισμός είναι θεωρητικώς η ενδεδειγμένη αντίδραση σε όλα αυτά.
      Αλλά ξέρεις τι λένε;
      Η απόσταση μεταξύ θεωρίας και πράξης είναι μικρή στη θεωρία, αλλά μεγάλη στην πράξη.

      Διαγραφή
    4. Ίσως ήταν αρκετά αυστηρό το ύφος με το οποίο σχολίασα και φυσικά δεν είχα την πρόθεση να κατηγορήσω κανέναν. Ούτε παριστάνω αυτή που έχει πάει κόντρα σε όλα. Σε αρκετές περιπτώσεις όμως στη ζωή μου το έκανα και δεν μου βγήκε σε κακό, περνώντας ψυχολογικά από 40 κύματα! Η απόφασή μου με δικαίωσε, καθώς ήμουν ταυτισμένη με τον εαυτό μου και τη συνείδησή μου.
      Αυτοί οι Άλλοι αποτελούν πάντα ένα βάσανο στη ζωή μας και επειδή η ζωή είναι μία και περνάει γρήγορα η ρημάδα, τόσο που δεν προλαβαίνεις να το συνηδειτοποιήσεις, είναι άδικο να μην την ζεις όπως περίπου θα ήθελες.
      Ειδικά για όσους - και όχι μόνο - έχουν πολύ καιρό (θεωρητικά) μπροστά τους, και δεν έχουν κάνει πολλά πράγματα, θεωρώ ότι είναι χρέος προς τον εαυτό τους να προσπαθήσουν για το καλύτερο.
      Απλά λυπάμαι όταν αυτό δεν γίνεται και ίσως κάποιες φορές με θυμώνει!
      Ποιος σου είπε ότι η καθημερινότητα δεν έχει να μας δείξει ηρωικές πράξεις γύρω μας; Όχι στη θεωρία αλλά στην πράξη.
      Δεν προσπαθώ να σε πείσω, γιατί ξέρω ότι έχεις πάντα δίκιο (το είπαμε αυτό), αλλά να αναδείξω κι άλλες οπτικές αυτού του τόσο σημαντικού θέματος, που έθεσες.
      Γλαύκη

      Διαγραφή
    5. * συνειδητοποιήσεις
      Γλαύκη

      Διαγραφή
    6. Η κόντρα με όλους και με όλα πολλές φορές δεν επηρεάζει μόνο εσένα που το επιλέγεις, αλλά και άλλους ανθρώπους.
      Το να πάει κόντρα με όλους και με όλα π.χ. μια μάνα που θα αποφασίσει να μη βαφτίσει το παιδί της σε εκκλησία δεν θα επηρεάσει μόνο την ίδια, αλλά και το παιδί της. Και θα το επηρεάσει ερήμην του.
      Επομένως και αυτό η κόντρα δεν είναι για να φοριέται παντού και πάντα.
      Οι επιλογές των ανθρώπων καλώς ή κακώς επηρεάζουν και τους γύρω τους, γι αυτό και δεν μπορούν να κάνουν πάντα αυτό που θέλουν.
      Επομένως το καλύτερο θα ήταν, αντί να προσπαθεί κανείς να πάει κόντρα στον άνεμο, να προσπαθήσει να τον αλλάξει (τον άνεμο).
      Γιατί όποιος ρποσπαθεί συνεχώς να πηγαφίνει κόντρα, χρειάζεται τόσο πολλές δυνάμεις, ώστε οι δυνάμεις του κάποια στιγμή θα τον προδώσουν.
      Η αλλαγή του ανέμου, πάλι, είναι πιο δύσκολη ιαδικασία, αλλά, εφόσον επιτευχθεί, αποφέρει μονιμότερα και ευκολότερα αποτελέσματρα.

      Διαγραφή
    7. Καλέ μου Γαλάτη, δεν ξέρω αν διάβασες προσεχτικά αυτά που γράφω, όμως δε αναφέρομαι σε μια κόντρα σε όλα, σε μια κόντρα που την κάνει κάποιος σημαία του. Θα ήταν αφελές και καθαρά εγωκεντρικό κάτι τέτοιο. Να αποδείξει τι; Ότι είναι σούπερ ήρωας απλά και μόνο για κάνει το δικό του ισοπεδώνοντας τα πάντα;
      Σαφώς δε μίλησα για κάτι τέτοιο και λύπαμαι αν το σου έμεινε αυτή η εντύπωση.
      Συμφωνώ απόλυτα με την προσπάθεια για αλλαγή του ανέμου, η οποία θα οδηγήσει σε κάποια πιο εύστοχα αποτελέσματα και πιστεύω πως αυτό εννοείται όταν η κόντρα στον άνεμο επιφέρει την κόπωση και μηδενικά αποτελέσματα.
      Δε συμφωνώ όμως καθόλου με την παραίτηση και την απόφαση να αφεθεί κάποιος να τον παρασύρει το ρεύμα, δίχως να αγωνιστεί με κάποιο τρόπο είτε "ηρωικό" είτε μέσω κάποιας στρατηγικής. Η επιλογή ανάμεσα στους δύο τρόπους έχει να κάνει με τη ιδιοσυγκρασία του καθενός.
      Επίσης συμφωνώ απόλυτα με αυτό που λέει η Άννα παρακάτω , και το έχω αναφέρει ήδη πιο πάνω κι εγώ, πως το πιο σημαντικό είναι το υποκείμενο για το οποίο αγωνίζεσαι και η αξία που έχει για σένα.
      Το αν αξίζει να αγωνίζεται κανείς, αυτό που έχει λατρέψει θα του δώσει την ώθηση και τη δύναμη να προσπαθήσει.
      Κι αν πρόκειται για την αγάπη, δεν μπορούμε πάντα να είμαστε "νικήτες". Θα ξέρουμε όμως ότι έχουμε παλέψει γι' αυτήν και δεν την αφήσαμε αμαχητί να μας φύγει μέσα από τα χέρια.
      Εξάλλου όποιος έχει αγαπήσει αληθινά είναι νικητής έτσι κι αλλιώς, γιατί αισθάνεται γεμάτος απ' αυτήν και οι δυνάμεις που "σπατάλησε" άξιζαν τον κόπο. Τίποτα δεν πάει χαμένο.
      Γλαύκη

      Διαγραφή
    8. Η δύναμη της θέλησης μπορεί να σε οδηγήσει και να σε κρατήσει ως ένα σημείο.
      Οι άνθρωποι όμως έχουν όρια.
      Τελοσπάντων, απόψεις είναι αυτές..

      Διαγραφή
  6. Μαζεστίξ, νομίζω πως μέσα (και) από αυτήν την ανάρτηση σου, είναι οφθαλμοφανής η διαπίστωση, γιατί η ελληνική κοινωνία δεν έχει βάσιμες ελπίδες να αλλάξει -αν όχι ριζικά- έστω εν μέρει, την τύχη της. Διότι ο ρόλος του "κουμανταδόρου" είναι κατά την άποψη μου ο πιο δελεαστικός κι επικρατέστερος κι αν μπορούσε να αποτελέσει κάποιο ιδιότυπο στατιστικό στοιχείο, προφανώς και θα αναδεικνυόταν ως "ο καταλληλότερος δερβέναγας" ο κουμανταδόρος, με συντριπτικά ποσοστά. Θα μπορούσα να γράψω κι άλλα, αλλά ας μην το κουράσω το πράγμα.

    Υ.Γ Επειδή φιλοσοφείς κατά βάσει, έχεις πολύ καιρό να αμπελοφιλοσοφήσεις!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Η αλήθεια είναι πως συμφωνώ πως η ελληνική κοινωνία έχει ελάχιστες πιθανότητες να αλλάξει.
      Ο πουριτανισμός δεκάδων αιώνων, παρά τις πολλές προσπάθειες που έχουν γίνει, δεν εχει καταστεί δυνατό΄να ανατραπεί σε μεγάλο βαθμό.
      Ακόμη και σήμερα δεν είμαστε ελεύθεροι να διαθέσουμε τον εαυτό μας όπως θέλουμε.
      Πρέπει να πάρουμε την έγκριση κάθε πιθανού και απίθανου τύπου, που έχει καταστεία υτόκλητος κουμανταδόρος της ζωής των άλλων.

      ΥΓ.: Στην ουσία κι αυτά αμπελοφιλοσοφίες είναι.
      Επομένως μες στο κλίμα βρισκόμαστε.
      Μη σου πω, και μες στο κλήμα...

      Διαγραφή
  7. Ο κόσμος είναι γεμάτος "πεθερές", Αρχηγούλη μου.
    Κάθε φορά που πέφτεις πάνω σε μία, πρέπει να κρίνεις αν αξίζει "η νύφη" (ή "ο γαμπρός", για μας) για να το παίξεις "γαμπρός" (ή "νύφη"), κάνοντας ΠΡΟΣΩΡΙΝΟ τουμπεκί ψιλοκομμένο, ώσπου να αναπτύξεις αποτελεσματική αντεπίθεση.
    C'est la guerre, η ζωή, έτσι δεν λένε;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μου αρέσει ο τρόπος που σκέφτεσαι, Άννα!
      Χρειάζεται σύστημα για να πετύχεις το σκοπό σου.
      Γιατί πάνω απ' όλα είναι να πετύχει.
      Τι να τα κάνω τα ηθικά παράσημα, αν δεν έχω σχέδιο νίκης;
      Και βέβαια εξαρτάται όλο αυτό από την αξία του "επάθλου".
      Αν δεν αξίζει, προς τί να χαλάμε τις καρδιές μας, άλλωστε;

      Διαγραφή
  8. Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Δεν είναι ο τρόπος που πράττουμε, που ορίζει την ηθική μας υπόσταση, Μαζεστίξ. Το ηθικό μας υπόβαθρο ορίζει τον τρόπο που πράττουμε.  Και ναι, αν κρίνω πως δεν αξίζεις (όχι ειδικά εσύ, γενικά μιλάω) τον κόπο, δεν θα μπω σε διαδικασία μάχης για χάρη σου. Για κάτι όμως που θεωρώ σημαντικό, δεν θα αφήσω καμιά "πεθερά" να με πτοήσει.
    ΥΓ :Η ειρωνεία, δεν υπήρξε ποτέ ένα από τα "όπλα" που χρησιμοποίησα ή στα οποία υπέκυψα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Τώρα που διάβασα και τα παραπάνω σχόλιά σου, όταν λες : "αντί να προσπαθεί κανείς να πάει κόντρα στον άνεμο, να προσπαθήσει να τον αλλάξει (τον άνεμο)" , σε τι άλλο αναφέρεσαι, αν όχι σε μια στρατηγική μάχης;

      Διαγραφή
    2. Κατ'αρχάς, δε διαφώνησα με όσα είπες πιο πάνω.
      Τη συμφωνία μου εξέφρασα.

      Η ηθική μας υπόσταση χτίζεται από επανάληψη όμοιων πράξεων ηθικού περιεχομένου.
      Επομένως, είναι μάλλον αμφίδρομη η σχέση μεταξύ ηθικής υπόστασης και πράξεων.

      Σχετικά με τη σρατηγική μάχης, πιστεύω πως χρειάζεται.
      Το ζήτημα είναι αν αρκεί και αν ενδείκνυται εν τέλει η προσωπική μάχη ή μήπως τελικά χρειάζεται μια γενικότερη μάχη σε επίπεδο κοινωνίας.

      Διαγραφή
    3. Σόρυ, σε παρεξήγησα, νόμισα ότι τα σχόλιό σου ήταν ειρωνικό.
      Όσο για τις μάχες, νομίζω ότι χρειάζονται και τα δύο είδη. Οι προσωπικές μας μάχες, (όσες πετύχουν) είναι αυτές που θα μας δώσουν άμεσα ορατά αποτελέσματα. Οι γενικότερες μάχες, σε επίπεδο κοινωνίας, αν πετύχουν, θα φέρουν αποτελέσματα που θα τα δουν τα εγγόνια μας. Και που θα αποτελέσουν την μαγιά για να ζυμωθεί ένα καλύτερο Αύριο. Έτσι νομίζω.
      Καληνυχτοφιλιά.

      Διαγραφή
    4. Το κατάλαβα ότι το παρεξήγησες.
      Έτσι κι αλλιώς αποφεύγω τη γραπτή ειρωνεία, διότι, αν δεν υπάρχει οπτική επαφή, εύκολα γίνονται παρεξηγήσεις.

      Διαγραφή
  10. Έχω πολλές ενστάσεις, για να μη σου πω πως αν δεν έχεις κάποια(ες) συγκεκριμένη περίπτωση στο μυαλό σου που σε βασάνισε προσωπικά μπορώ να θεωρήσω το άρθρο ως τρολάρισμα.
    Πρώτα απ’ όλα να ξεκολλήσουμε τις πιασάρικες ταμπέλες του στυλ ‘πουριτανός’, ‘οπισθοδρομικός’ κλπ. Το ότι μέσα στις ανθρώπινες κοινωνίες πρέπει να λειτουργούμε με κανόνες δεν νομίζω πως έχει κάποιος αντίρρηση. Αλλιώς να το ρίξουμε όλοι στην παλαβή και να αρχίσουμε τις χειρονομίες και τα κωλοπιάσματα καταμεσής του δρόμου.
    Ποτέ δεν δέχτηκα κεχαγιά στα παπάκια μου (@), από τη στιγμή τουλάχιστον που ενηλικιώθηκα. Το να συμβουλέψεις το παιδί σου, (όχι το γείτονα, τον γνωστό, ή την τριτοξάδελφη, για το παιδί σου λέω) για το τι πρέπει να προσέχει και τι να αποφεύγει δεν το θεωρώ προσπάθεια επιβολής της άποψης.
    Όποιος δεν το κάνει, μάλλον δεν έχει καθόλου σχέσεις με τα παιδιά του.
    Δεν μπορώ ας πούμε να βλέπω την 9χρονη κόρη μου να χαμουρεύεται στο δρόμο με κάποιον και να κάνω πως δεν είδα.
    Για να μη λέω πολλά, εύχομαι να μην κατάλαβα το νόημα των όσων γράφεις και κάποιοι φίλοι σχολίασαν.
    (Μια ζωή αιρετικός! Μαζέψτε με!)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Φυσικά και έχω μια περίπτωση στο μυαλό μου ως αφορμή, αλλά και πολλές άλλες που ανασύρθηκαν απ'τη μνήμη μου.
      Για ευνόητους λόγους δεν μπορώ να γράφω λεπτομέρειες, διότι δεν υπάρχει και λόγος εξάλλου.

      Επίσης, δεν είπα ότι είναι κακό το να κριτικάρει κάποιος τις πράξεις και τις επιλογές άλλων.
      ολοι το κάνουμε και είναι και θετικό.
      Δείχενι ενδιαφέρον.
      Μίλησα για το "κουμάντο". Δηλαδή για την εμπλοκή στη ζωή και τις επιλογες άλλων.

      Και βέβαια δεν τίθεται θέμα περί 9χρονων.
      Όταν ανέφερα και τους ανήλικους, προφανώς εννοούσα πάνω από 16, όταν δηλαδή έχει διαμορφωθεί το σώμα και ψυχή κατάλληλα.
      Δε μιλάμε για... παιδεραστία, βρε Πέτρο!

      Και τελοσπάντων, αναφέρομαι κυρίως στους ενήλικες.
      Εκεί είναι το ζήτημα.
      Φαντάσου να όριζε κάποιος το αν θα είσαι με τη γυναίκα σου ή όχι!
      Φαντάσου για κάποιο λόγο να της το απαγόρευε!

      Διαγραφή
  11. Πάντα θα το λέω. Όσο καταπιέζουμε τα σεξουαλικά μας ένστικτά και το σεξ θα θεωρείται αμαρτία πάντα θα είμαστε σκλαβωμένοι. Όλες οι τυραννίες ξεκινάν από εκεί, όπως επίσης και η επανάσταση. Για αυτό πάντα το σεξ θα θεωρείτε ταμπού. Ας σκεφτούμε λίγο την θέση του σεξ και γενικότερα του έρωτα στην αρχαία Ελλάδα και μετά ας την αντιπαραβάλουμε με τον μεσαίωνα.
    Ωραίο θέμα για ανάρτηση. Να είχα και μυαλό να γράψω καλά θα ήταν.
    Καλό ξημέρωμα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Η libido είναι το manual κάθε ανθρώπου.
      Όποιος την ελέγχει, ελέγχει και τον ίδιον.
      Κάνε κι εσύ καμιά ανάρτηση επί του θέματος!
      Μάζεψε δυνάμεις!

      Διαγραφή
  12. Πολύ σοβαρό θέμα έπιασες και θα συμφωνήσω με τον Πέτρο πως κάπου σου ξέφυγε.
    Αν αυτό που ήθελες να πεις αφορά αποκλειστικά και μόνο πως δεν πέφτει σε κανέναν λόγος για το αν είναι κάποιος ομοφυλόφιλος, ή για το αν κάποια όπως δήλωσε παραπάνω είναι πιπινοκυνηγός, συμφωνώ.
    Μα κεχαγιά στ αρχίδια ποιανού βάζει κάποιος όταν συμβουλεύει (μεταφέρει δηλαδήςςς εμπειρίες και πεπονόφλουδες που ο ίδος πάτησε, προς αποφυγήν);
    Και που σταματάει αυτή η περιβόητη σεχουαλική απελευθέρωση;
    Στο γούστο και καπέλο μου αν γουστάρω αγοράκια;
    Στο δεν σας πέφτει λόγος αν έχω γκόμενα την γυναίκα του γείτονα;
    Στο η κατσίκα με εξιτάρει;
    Γιατί, πολύ μελάνι έχει χυθεί (να τα χύσια) για την σεχουαλική καταπίεση, μα στο όνομα της απελευθέρωσης βρήκε ο κάθε πονεμένος πάτημα για να νομιμοποιήσει τις αρρώστιες του.
    Θυμηθείτε το κόμμα των παιδόφιλων (κάπου στη σκανδιναυία νομίζω).
    Όσον αφορά δε τις σεξιστικές διαφορές και χαρακτηρισμούς που έχουν επικρατήσει και που η Σοφία μουβου θίγει στο πρώτο σχόλιο, έχω να της ανταπαντήσω τούτο.
    Δώσμου κι εμένα το πλεονέκτημα να κάθομαι σ ένα σκαμπό μπαρακίου βγάζοντας λίγο μπούτι έξω (ή ό,τι έχουν οι άντρες τέλος πάντων), να μου την πέφτουν δεκάδες γκόμενες που ψάχνονται και να αποσύρονται χυλοπιτούμενες, να μπορώ να διαλέξω μέσα σε τόσες σε ποιάν θα κάτσω και ν αφήνω όλες τις άλλες να συναγωνίζονται η μια την άλλη και πές με και εύκολο, και πουτάνα και ό,τι θέλεις.
    Ειδικότερα σ αυτό, θεωρώ πως οι μόνοι πραγματικά ρεαλιστικοί χαρακτηρισμοί είναι του άντρα που καταφέρνει πολλές σαν μάγκα (ας πούμε) και της γυναίκας που κάθεται σε πολλούς, σαν εύκολης.
    Διότι ενώ ο ένας πρέπει να κοπιάσει πολύ, να σχεδιάσει εκ των προτέρων, να αποτρέψει αντιπάλους, να, να , να...η άλλη απλά πρέπει να φτιασιδωθεί, να επιδειχτεί και να περιμένει τους μαλάκες να βγάλουν τα μάτια τους για να διαλέξει.
    όχι τίποτ άλλο, μα σχολιάζω με βάσει ένα πολύ αγαπημένβο μου ποιήμα της Γώγου για την αποκατάσταση του μαύρου.
    Δηλαδής, να πηγαίνω κόντρα κι εκεί που μια χαρά συμφωνείτε όλοι.
    :-P

    mbiker

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Προφανώς και δεν κάλυψα όλες τις εκδοχές και όλες τις πτυχές του θέματος.
      Δεν έκανα, άλλωστε, κάποια ανάλυση. Απλώς γνώμη έγραψα.
      Γι αυτό άλλωστε είναι και τα σχόλια, για να εξειδικεύσουμε.

      Προφανώς και δε συμπεριλαμβάνεται στη σεξουαλικη΄απαλευθέρωση το "δικαίωμα" στην παιδεραστία. Δεν τίθεται θέμα προφανώς και δε νομίζω να άφησα να εννοηθεί κάτι τέτοιο.

      Τώρα το αν έχεις γκόμενα τη γυναίκα του γείτονα ή μια γυναίκα 10 χρόνια μικρότερη ή 10 χρόνια μεγαλύτερη ή μια γυναίκα που προηγουμένως ήταν καμπαρετζού ή ακόμα κι αν έχεις γκόμενο, τότε -ναι-γούστο σου, καπέλο σου!
      Κι ούτε πέφτει λόγος σε κανέναν (εκτός των άμεσα θιγόμενων) αν εσύ άνεις αυτό ή το άλλο.

      Και δε μιλώ για τους συμβουλάτορες, αλλά για τους κουμανταδόρους.
      Δηλαδή γι αυτούς που προχωρούν πέρα απ' τις συμβουλές και αναμειγνύονται δραστικά στη ζωή των άλλων, εξαναγκάζοντάς τους σε επιλογές.

      Διαγραφή
  13. Δεν υπονόησα πως υπονόησες το δικαίωμα στην παιδεραστία, το ανέφερα για να αναδειχτεί το πόσο εύκολα μπερδεύεται το πράγμα.
    Το αν έχεις γκόμενα τη γυναίκα του γείτονα, θεωρώ πως δεν ενδιαφέρει μόνο τον γείτονα, την γυναίκα του κι εσένα. Αφορά ένα ολόκληρο κύκλο γύρω και προφανώς η συνέπειες διαφέρουν ανάλογα με την αιτία γκομενοποίησης. Ως εκ τούτου, δεν το περιλαμβάνω στο πακέτο δεν σας ενδιαφέρει τι κάνω, αντιθέτως.
    Σίγουρα το δεν σας ενδιαφέρει τι κάνω, περιλαμβάνει όσους/όσες γουστάρουν μικρότερες/ρους, μεγαλύτερους/ρες, ιδίου φίλου κλπ.Συμφωνώ κι επαυξάνω.
    Τώρα, το κομμάτι συμβουλάτορες, επειδή πολύ εύκολα συγχέεται με τους κουμανταδόρους, χρήζει ιδιαίτερης προσοχής. Εύκολα ένας τυχαίος γονιός στην προσπάθειά του να συμβουλέψει κινδυνεύει να χαρακτηριστεί κουμανταδόρος.

    mbiker

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αφού δεν υπονόησες πως υπονόησα, τότε νο πρόμπλεμ!.
      Πλάκα πλάκα, πολύ παρεξηγιάρα αυτή η ανάρτηση!
      Είδες όμως, όταν μπαίνουν ζητήματα προσωπικης ζωής, πώς μπορεί να γίνει το μπάχαλο στο πιτς-φυτίλι;

      Τώρα για το αν έχεις γκόμενα τη γυναίκα του γείτονα, θεωρώ πως δεν μπορεί να ανακατεύονται παρεμβατικά (το τονίζω, παρεμβατικά- όχι απλά συμβουλευτικά) οι γύρω-γύρω.
      Δηλαδή π.χ. να 'ρθουν τα αδέρφια της ή ο πατέρας της και να σου σπάσουν τα μούτρα ή να σας εξαναγκάσουν σε χωρισμό με κάποιο άλλο τρόπο.
      Ο αντρας της δικαιούται να ρθει να σου ζητήσει το λόγο και να κάνει ό,τι περνά απ' το χέρι του για να διακοπεί αυτή η σχέση (εξαιρείται η επιλογή του "καθαρίσματος"). Οι υπόλοιποι θεωρώ πως όχι.

      Διαγραφή