Τρίτη, 24 Δεκεμβρίου 2013

Τα παιδικά μου χρόνια, χωρίς τον αη-Βασίλη


Θυμάμαι τον εαυτό μου πολύ μικρό και -μέρες που 'ναι- βλέποντας τους Αγιοβασίληδες να τριγυρίζουν στους δρόμους, πάντα μου 'ρχεται η ίδια σκέψη στο μυαλό: πως εγώ ποτέ δε γνώρισα τον αη-Βασίλη.
Όταν ήμουν στις πρώτες τάξεις του δημοτικού, θυμάμαι τα άλλα παιδιά να λένε τι περιμένουν φέτος απ' τον χοντρό άγιο κι εμένα να τα βλέπω σαν εξωγήινους!
Μου φαινόταν αδιανόητο αυτό που σκέφτονταν: ότι περίμεναν δηλαδή έναν απίθανο και ψιλοχάχα τύπο από την άκρη του κόσμου να 'ρθει στο σπίτι τους, να μπει από την ανύπαρκτη καμινάδα τους και να τους φέρει προσωπικό δώρο!
Όχι, δεν είχα φτάσει σε ηλικία 6-7 ετών σε σημείο να κάνω σπουδαίες οντολογικές εκτιμήσεις.
Απλώς οι γονείς μου ποτέ δε μου μίλησαν για τον Αη-Βασίλη.
Πάντα μου παίρνανε δώρο και συνήθως το άφηναν κάτω απ' το δέντρο, αλλά δεν μου λέγανε ποτέ κάτι σχετικό.
Ήξερα ότι το πήραν αυτοί και τέλειωνε εκεί η ιστορία.
Οι ιστορίες με ταράνδους και άλλα σχετικά μου φαίνονταν τόσο ξένες..
Έτσι κι αλλιώς δεν είχα δει ποτέ ταράνδους στη ζωή μου. Μόνο κατσίκια, κότες, γαϊδούρια κι άλογα είχαμε στο χωριό. Ταράνδους δεν είχε πάρει ποτέ το μάτι μου...

Αλλά δεν ήταν μόνο αυτές οι ιστορίες ξένες.
Ξένες μου ήταν και οι ιστορίες των παραμυθιών: Σταχτοπούτες, 7 νάνοι, πριγκηπόπουλα και βασιλοπούλες.
Δε μου είπαν ποτέ τέτοια παραμύθια.
Προτιμούσαν πάντα να μου λένε -αντί παραμυθιών- ιστορίες απ' την ελληνική μυθολογία.
Έτσι, αντί να μαθαίνω για το Κοριτσάκι με τα σπίρτα και την Κοκκινοσκουφίτσα, μάθαινα για τον Προμηθέα που 'κλεψε απ' τους θεούς τη φωτιά για να τη δώσει στους ανθρώπους να φτιάξουν πολιτισμό και τιμωρήθηκε σκληρά γι' αυτό.
Μάθαινα για το συνετό Δαίδαλο και τον τρελο-Ίκαρο που κάηκε προσπαθώντας να ξεπεράσει τη φύση του.
Μάθαινα για το ατελείωτο μαρτύριο του Ταντάλου και για την τραγική τύχη αλαζόνα Κρέοντα.
Μάθαινα για την αφηρημάδα του Θησέα, η οποία κόστισε το θάνατο του πατέρα του, Αιγέα.
Μάθαινα για τον πόλεμο του Ηρακλή ενάντια στη θεϊκή Μοίρα, που μπορεί να τον νίκησε τελικά, δεν κατάφερε, όμως, να τον εμποδίσει να φέρει εις πέρας τις φοβερές δοκιμασίες του.
Μάθαινα για τον οίκο των Ατρειδών και για την διαρκή καταστροφή που φέρνουν σε μια οικογένεια οι ανόσιες και ανήθικες πράξεις.
Μάθαινα για το ατελείωτο ταξίδι του Οδυσσέα που πολεμούσε να εναρμονίσει τα ανθρώπινα πάθη του με την ανάγκη του να ξαναδεί την πατρίδα του και την οικογένειά του.
Μάθαινα ακόμη για τη νίκη της υπομονετικής χελώνας (του Αισώπου) επί του αλαζόνα λαγού, όπως και για το βοσκό που 'χασε τα πρόβατά του απ' το λύκο, επειδή έλεγε συνεχώς ψέματα και κανείς δεν τον πίστεψε όταν ζήτησε πραγματική βοήθεια.


Για αη-Βασίληδες, πριγκηπόπουλα και βασιλοπούλες, όμως, ποτέ δεν έμαθα.
Και δεν αισθάνθηκα ποτέ το κενό.
Γιατί συναισθανόμουν το βάθος αυτών των μεγάλων αληθειών της ζωής που μάθαινα.
Ένιωθα την αγωνία από την περιπέτεια, αλλά και την ανατριχίλα από τα τραγικά διλήμματα των ανθρώπων πάνω στα μεγάλα ερωτήματα της ζωής.

Δε με πήγαιναν εξάλλου σε παιδικά θέατρα και κουκλοθέατρα (με εξαίρεση τον Καραγκιόζη).
Προτιμούσαν πάντοτε να με πηγαίνουν σε παραστάσεις αρχαίου θεάτρου.
Πόσο μου άρεσε από μικρός να βλέπω τραγωδίες!
Τι Ιφιγένεια, τι Οιδίποδας... πόσα έργα είδα μικρός!
Τόσο που βαριόμουν απελπιστικά όταν καμιά φορά μας πήγαιναν με το σχολείο να δούμε παιδικό θέατρο. Το θεωρούσα τόσο ανούσιο και ανιαρό...
(μόνο η Πεντάμορφη και το Τέρας μου άρεσε, για... αδιευκρίνιστους λόγους)

Και επίσης αντί να με πηγαίνουν σε "ζαχαρουπόλεις" και παιδότοπους με καταναλωτικά παιδομπιχλιμπίδια, με πήγαιναν σε μουσεία και θαύμαζα την αισθητική αρτιότητα ενός Ερμή του Πραξιτέλη.
Αντί να με πηγαίνουν στου Φιλοπάππου να τρώω κεφτέδες σε καρό τραπεζομάντηλα, προτιμούσαν να με πάνε στην Ακρόπολη και να με ξεναγήσουν στο μεγαλείο του ανθρώπου.
Αντί να με πάνε να κοιτάζω τα Λιονταράκια στο Ηράκλειο, προτιμούσαν να με πάνε να μελετήσουμε σπιθαμή προς σπιθαμή το παλάτι της Κνωσού.


Βαριόμουν απίστευτα τα τραγουδάκια των Χριστουγέννων και μου φαίνονταν χαζά τα σκετσάκια που παίζαμε. Μου άρεσε να παίζω, βέβαια, αλλά μόνο για τον χαβαλέ της φάσης και το ψώνιο...
Και γενικώς, από μουσική, αντί οι γονείς μου να μου βάζουν να ακούω Λιλιπούπολη και άλλα σχετικά παιδικά τραγούδια, άκουγα μαζί τους Θεοδωράκη, Τσιτσάνη και Λοΐζο, Νταλάρα, Αλεξίου και Παπακωνσταντίνου.
Αντί να διαβάζω ανούσιες ιστορίες Μίκυ Μάους, μου αγόραζαν Αστερίξ (εξ ου και το κόλλημα με τα Γαλατικά και το όνομα του λογαριασμού μου, φυσικά...), που συνδύαζε το κόμικ, με το γέλιο και μια υποβόσκουσα ελευθεριάζουσα φιλοσοφία.
Είχα όλα τα τεύχη ανεξαιρέτως και τα διάβαζα και τα ξαναδιάβαζα. Ποτέ δεν τα βαρέθηκα. Τα περισσότερα ακόμη τα 'χω. Πού και που τα ξαναδιαβάζω. Και καταλαβαίνω κάθε φορά ακόμη περισσότερα...
Κι αντί σαν παιδί να βλέπω τη Βουγιουκλάκη να τσιρίζει, χάζευα το στοχευμένο χιούμορ του Σακελλάριου και του Ψαθά.

Όλα αυτά με έκαναν να μοιάζω κάπως παράξενο παιδί.
Είχα διαφορετικά γούστα από τα περισσότερα παιδιά.
Όταν τα υπόλοιπα έπαιζαν ακόμη με κούκλες και αυτοκινητάκια, εγώ ήξερα ήδη να παίζω καλό ποδόσφαιρο απέναντι σε μεγαλύτερα παιδιά. Ήξερα και τους κανόνες.
Εξάλλου, αντί να με πηγαινοφέρνουν στα πάρκα για να τρώω παγωτά, με πήγαιναν στο γήπεδο και είχα μάθει να λέω και "κακές λέξεις" από πολύ μικρός... (αυτό κατάφεραν να μου το περιορίσουν ευτυχώς). Άσε που γνώρισα από πρώτο χέρι και τα επεισόδια...
Ήξερα και πέντε βασικά από πολιτικά! Ποιοι είναι οι δεξιοί, οι αριστεροί κι οι κεντρώοι. Ήξερα μάλιστα και τι είναι οι απεργίες!
Ήξερα να παίζω χαρτιά (πόκερ, δηλωτή και Θανάση, όχι μαλακίες...), τάβλι, σκάκι, ντάμα και όλα τα σχετικά.
Ήξερα την ελληνική ιστορία κι έτσι δε χρειαζόταν καν να πολυδιαβάζω στο σχολείο.
Ιδίως τους Περσικούς πολέμους και την ιστορία της αρχαίας Αθήνας που με εντυπωσίαζε τόσο!
Ήξερα να μετράω και να κάνω με ευκολία πράξεις με το μυαλό μου.
Είχα μάθει να λύνω με το μυαλό μου και προβλήματα φυσικής, να υπολογίζω δηλαδή τον χρόνο και την κίνηση και να βρίσκω πόσο χρόνο χρειάζεται ένα σώμα για να μετακινηθεί από ένα σημείο σ' ένα άλλο και πότε θα συναντηθεί με ένα άλλο σώμα που εκτελεί αντίθετη κίνηση!
Μισοκαταλάβαινα, δε, και κάτι αρχαία, αν δεν ήταν πολύ βαριά...
Δεν ήμουν ούτε "παιδί-θαύμα" ούτε κάποιο υπερφυσικό ον προφανώς. Δεν είχα κάποια μεγαλύτερη ικανότητα από τα υπόλοιπα παιδιά. Απλώς ακολούθησα άλλο δρόμο.


Ναι, ήμουν πράγματι λίγο αλλόκοτο παιδί, γιατί μου άρεσε να παρευρίσκομαι σε συζητήσεις "μεγάλων" και ορισμένες φορές να συμμετέχω κιόλας!
Κάποιοι εξ αυτών, μάλιστα, εντυπωσιασμένοι με αποκαλούσαν (μεταξύ τους- το έμαθα πολύ αργότερα) "φιλόσοφο"...
Μεταξύ σοβαρού κι αστείου προφανώς.
Δεν ξέρω τελικά αν όλα αυτά μου έκαναν καλό ή όχι.
Ξέρω μόνο πως με έκαναν διαφορετικό από τα περισσότερα παιδιά.
Όχι ότι εγώ ήμουν ο έξυπνος και οι άλλοι χαζοί. Ήμουν όμως διαφορετικός, εκπλήσσοντας δασκάλους και συμμαθητές.

Δεν είναι καθόλου βέβαιο, όμως, πως όλα αυτά με έκαναν να χάνω την παιδικότητά μου.
Μου άρεσε πολύ να παίζω.
Πήγαινα άλλωστε συνεχώς για παιχνίδι στο πάρκο με τα υπόλοιπα παιδιά.
Μπάλα όταν ήμασταν μόνο αγόρια, μήλα όταν ερχόντουσαν και κορίτσια. Και στα μεγάλα κέφια και κυνηγητό "αγόρια-κορίτσια"!
Δεν έχανα λοιπόν την παιδικότητα. Απλώς την έβλεπα διαφορετικά.
Είχα μάθει να σκέφτομαι με έναν τρόπο, ώστε μου φαινόταν αδιανόητο το να λέει ένα παιδί στην παρέα "αφού είστε έτσι, παίρνω τη μπάλα μου και φεύγω"!
Με το να στηρίζεται η αγωγή μου, όχι στα βορειοευρωπαϊκά παραμύθια, αλλά στους μύθους και τα διδάγματα της αρχαίας Ελλάδας, έμαθα πάνω απ' όλα την αξία μιας έννοιας: του μέτρου.
Το μέτρο καθόριζε τον τρόπο σκέψης και υπερκάλυπτε την τάση για κατανάλωση, χαζοεγωισμούς και κλάψες. Δε ζητούσα τίποτα. Τίποτα παραπάνω, δηλαδή, από όσα καταλάβαινα ότι μου αναλογούσαν. Και αυτά μου τα προσέφεραν (και με το παραπάνω) και χωρίς να τα ζητήσω.


Έτσι, μου φαινόταν αδιανόητο να περιμένουν τον Αη-Βασίλη οι συνομήλικοί μου να τους φέρει δώρα.
Τι να τα κάνω άλλωστε; Ποτέ δε ζήτησα δώρα. Ούτε και πολυενθουσιαζόμουν συνήθως όταν μου φέρνανε δώρα.
Άλλα πράγματα ένιωθα πως είχα ανάγκη.
Και αυτήν την ανάγκη δεν την κάλυπτε ένας "άγιος της κατανάλωσης".
Την κάλυπταν πληρέστερα ο αγέρωχος Ηρακλής, ο ακούραστος Οδυσσέας, οι φιλελεύθεροι Αθηναίοι, οι ανυπότακτοι Γαλάτες, ο επαναστάτης Προμηθέας, η τελειότητα της Ακρόπολης, η κρυμμένη ενέργεια της Ολυμπίας, η ευρηματικότητα της Κνωσού...

Γι' αυτό και όταν ανοίγανε τα σχολεία μετά τις διακοπές των Χριστουγέννων και η δασκάλα μας ρωτούσε "τι μας έφερε φέτος ο αη-Βασίλης", εγώ απαντούσα με νόημα "οι γονείς μου μού πήρανε..."

Γι' αυτό και μου 'χει μείνει το ερώτημα: αν και όταν κάνω τα δικά μου παιδιά, τα θα κάνω με τον αη-Βασίλη: να ακολουθήσω το παράδειγμα των γονιών μου ή όχι;

32 σχόλια:

  1. Χο,χο,χο, είμαι ο Άι Βασίλης και σου έφερα το δωράκι σου επειδή ήσουνα καλό παιδάκι φέτος!!! Χο, χο, χο!!!

    http://youtu.be/2e5TYdNqJ8M


    Καλά, ούτε κι εμένα μου είπαν ποτέ για Αι Βασίλη, είναι εντελώς μεταφυσικό να το πιστεύει κανείς.

    Καλά Χριστούγεννα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Άγιε Βασίλη, αν είσαι πράγματι ο Άγιος Βασίλης ξέρεις πως δεν ήμουν καθόλου καλό παιδάκι φέτος και πως αντί για δώρο έπρεπε να μου φέρεις καμιά μήνυση!
      Καλά Χριστούγεννα!

      Διαγραφή
  2. Ο Αη - Βασίλης πάντοτε ήταν και θα παραμείνει ο "Αη - Βασίλης" με τα δώρα....

    Είναι όμορφο και γοητευτικό κάποιοι να παίρνουν πρωτοβουλία και να χαρίζουν στο παιδί τους, στο σύντροφό τους, στους δικούς τους ανθρώπους, στους φίλους, σε κάποιον μόνο και ξεχασμένο (έτσι το είχαμε) ....δώρα εορτών.

    Σήμερα οι εποχές άλλαξαν. Θα πρέπει να προσθέσουμε σ' αυτούς που θυμόμαστε και τους ανθρώπους κυριολεκτικά της διπλανής πόρτας που έχουν ανάγκη από τα πλέον βασικά για να στρώσουν ένα καθημερινό τραπέζι.
    Και εξυπακούεται ότι δίνουμε από αυτά που έχουμε και δεν περιμένουμε να δώσουμε από αυτά που θα μας περισεύουν.

    Η Κοινωνία βαρυγγομά και ζητάει την όποια στήριξη.
    Λίγη σημασία έχει να "ντυθείς" Αη- Βασίλης για να κάνεις αυτό που πρέπει....
    Μην περιμένεις από τους άλλους....Επικεντρώσου στη δική σου συμμετοχή.....

    Μην προσπαθείς να δικαιολογηθείς για το τι κάνει και το κυριώτερο τι δεν κάνει η Πολιτεία, ο δήμος, η εκκλησία......

    Χρόνια πολλά με υγεία, καλοημέρευση, καλή διάθεση και γιορτινό τραπέζι για όλους..........

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Να ψάξουμε τον αη-Βασίλη μετά ή άνευ δώρων!
      Καλές γιορτές να 'χεις και κάθε καλό

      Διαγραφή
  3. Είναι πολύ όμορφα όλα αυτά που περιέγραψες και μου θύμισαν τα δικά του παιδικά χρόνια, αν αφαιρέσω τις αρχαίες τραγωδίες αφού δεν είχε στην πόλη μου εκείνα τα παλιά χρόνια :)))
    Σαν παιδαγωγός θα σου πω ότι δεν είναι κακό να υπάρχει μαγεία, πολύ παιχνίδι, ξεγνοιασιά και πίστη στον άγιο Βασίλη.
    (http://aplosetoxeri.wordpress.com Δες το άρθρο μου για τον Άγιο Βασίλη ).

    Όλα μπορούν να συνυπάρξουν, αν ο γονιός είναι δίπλα και κρατάει τις ισορροπίες.
    Ένας μικρός κίνδυνος υπάρχει να μεγαλώσει το παιδί πιστεύοντας σε ένα ελιτισμό αλλά εξαρτάται από όλη τη διαπαιδαγώγηση που δέχεται!

    Καλές γιορτές να έχεις!
    Εύχομαι να σε επισκεφτεί κάποτε ο Άγιος Βασίλης σαν πνεύμα! Θα σου κάνει καλό!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Το παιδί χρειάζεται το παραμύθι.
      Έχω κάποιες σκέψεις για το τι σόι παραμύθι...

      Καλά να περάσεις!
      Υγεία και χαρά!

      Διαγραφή
  4. Τίποτα δεν είναι τυχαίο τη ζωή Μαζεστίξ.
    Μιλώ για αυτούς τους γονείς, που μεγάλωσαν ένα τέτοιο παιδί σαν εσένα. Να τους δώσεις τα θερμά μου συγχαρητήρια! Καλά Χριστούγεννα, πολλά φιλιά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Είδες τι παιδί μεγαλώσανε;
      Το καλύτερο!
      Καλά Χριστούγεννα!

      Διαγραφή
  5. Αυτή η διαφορετικότητα μας ξεχωρίζει από τους άλλους. Δεν είναι θέμα καλού ή κακού, απλά διαφορετικού. ("Δεν ξέρω τελικά αν όλα αυτά μου έκαναν καλό ή όχι.
    Ξέρω μόνο πως με έκαναν διαφορετικό").

    Καλά Χριστούγεννα να έχεις Μαζεστίξ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ο διαφορετικός πολλές φορές μοιάζει με εξωγήινο.
      Αυτό ώσπου να τον αποδεχτούν οι υπόλοιποι (κι αυτό προϋποθέτει προσπάθεια απ' όλες τις πλευρές), οπότε όλοι καταλαβαίνουνε πως το "τέρας" είναι σαν κι αυτούς, αλλά απλώς μεγάλωσε διαφορετικά.
      Καλές γιορτές!

      Διαγραφή
  6. Έχεις σκεφτεί ότι μπορεί και να φέρεις μέσα σου το πνεύμα του Αϊ Βασίλη με τόσο πλούτο που σου προσέφεραν οι γονείς σου;
    Ο Αϊ Βασίλης (και αυτός της Δύσης αλλά και ο Άγιος της ορθοδοξίας) συμβολίζουν τη δοτικότητα και την αγάπη προς τον κόσμο. Τα έχεις κι ας γκρινιάζεις! Εξάλλου δίκιο έχεις πολλές φορές που γκρινιάζεις, καθώς θα ήθελες το αυτονόητο, να είναι καλύτερα τα πράγματα για όλους!
    Μεγάλωσες με αξίες τέτοιες που κάθε γονιός θα έπρεπε να αναθρέφει τα παιδιά του. Ίσως εσύ να μεγάλωσες λίγο πιο προσγειωμένα, αλλά σε ωφέλησε θα έλεγα.
    Θεωρώ αξεπέραστη την ελληνική μυθολογία για τα παιδιά (μ' αυτή μεγάλωσα κι εγώ), όμως και τα παραμύθια είναι πολύ σπουδαία για την παιδική ψυχή. Τους δίνει την ελπίδα και τη δύναμη να παλέψουν στον ζόρικο κόσμο που καλούνται να ζήσουν.
    Όταν έρθει η ώρα να κάνεις δικά σου παιδιά, θα πράξεις με βάση αυτό που λέει η καρδιά σου! Μόνο τότε θα είναι αληθινό και θα τους βγει σίγουρα σε καλό...
    Απόλαυσε προς το παρόν τα δικά σου δώρα από τους δικούς σου Αϊ Βασίληδες - τους γονείς σου!!!!
    Καλά Χριστούγεννα, γαλατοαρχηγέ!
    Γλαύκη

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Το θέμα είναι να σέρνεις μαζί σου τις αξίες.
      Τώρα αν τις ονομάσεις Άγιο Βασίλη, θεό Απόλλωνα, Σούφι ή απλώς σεβασμό, αυτό ελάχιστη σημασία έχει.
      Το θέμα είναι να βρεις τον τρόπο να τις αποκτήσεις.
      Καλά Χριστούγεννα!

      Διαγραφή
  7. Δεν είναι τόσο σημαντικός ο Άγιος Βασίλης σαν πρόσωπο αλλά η αναμονή και η ελπίδα για κάτι.
    Χρόνια πολλά φίλε μου καλέ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Όπως λέγαμε και πιο πάνω με τη Γλαύκη, το ζήτημα δεν είναι το πρόσωπο και το όνομα, αλλά να βρεις τον τρόπο να χτίσεις το δικό σου εσωτερικό κόσμο με τα καλύτερα υλικά.
      Καλές γιορτές να περάσεις!

      Διαγραφή
  8. σε μεγαλο βαθμο θυμηθηκα τα παιδικα μου χρπνια...δε θυμαμαι ποτε επαψα να πιστευω στον αγιο βασιλη, αλλα θυμαμαι οτι ειχα ενα συνδυασμο ολων απο τους γονεις μου. ηξερα απο εξω ολα τα παιδικα παραμυθια και ολη την ελλ. μυθολογια.πηγαινα συχνα σε παιδικα θεατρα αλλα και επιδαυρπ,ηρωδειο με τπ κουταλι.πηγαινα σε παρκα και σε αρχαιολογικους χωρους σε ολη την ελλαδα.κατι τετοιο προσπαιω να εφαρμοσω στο γιο μου,να τα δει ολα,να ανποξει το μυαλο τοθ απο καθε πλευρα...τι παραξενο…ποτε δεν ειχα σκεφτει ποσο ολα αυτα επηρεασαν το ποια ειμαι σημερα μεχρι που διαβασα την αναλυση σου στη δικη σου παιδικη ηλικια... να εισαι καλα.
    χρονια πολλα καλα κι ευτυχισμενα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ώστε ήσουν κι εσύ απ' αυτά τα... περίεργα παιδιά;
      Σύμφωνοι, όσο περισσότερες πλευρές της ζωής γνωρίσει κανείς από μικρός, τόσο πιο εφοδιασμένος είναι για τη ζωή του και τόσο πιο ανοιχτό μυαλό θα έχει.
      Χαίρομαι που έγινα αφορμή για να θυμηθείς τα παιδικά σου χρόνια!
      Σου εύχομαι κάθε καλό!

      Διαγραφή
  9. Λοιπον Γαλατη....
    Μερικοι θα σε βλεπουνε σαν φρικουλο...!!!
    Αμα θες να μαθεις την πασα αληθεια φιλε....
    Και μερικοι δασκαλοι..Θα λεγανε και τους γονεις σου ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΥΣ και'ΚΟΥμμουνιστες...Που δεν πιστευουνε σε Θεο...Και θα μας παρουνε τα σπιτια....
    ΣΙΓΟΥΡΑ οι μαμαδες-Θεουσες...Δεν αφηνανε τα παιδακια τους να κανουνε παρεα με το...ΑΙΡΕΤΙΚΟ παιδακι,των ειδωλολατρων...!!!
    Αφου..Ουτε Εκκλησια θα σε πηγαινανε..Ουτε Κατηχητικο...Ουτε αγοραζες τον Ερυθρο Σταυρο..Και τα αλλα Θεουσικα περιοδικα στο σχολειο....

    Ετσι δεν ειναι;;
    Οσο για τα παραμυθια...Εμενα με μεγαλωσε η Ανατολικη παραμυθολογια..Ο Σεβαχ..Ο κλεφτης της Βαγδατης..Τα ιπταμενα χαλια..Τα βουνα που ανοιγουνε..
    Οι Πατισσαχηδες, οι Βεζυραιοι..Οι μαγοι και ο Χοτζας....!!!
    Φυσικη συνεχεια των οποιων υπηρξε 0 Καραγκιοζης...!!!
    Αλλα..
    Φαντασου,οτι καποι ΜΑΝΑ..Οταν πηγαινα στο σπιτι της....
    Ως φιλος του γιου της...[Λυκειο]....
    μετα..
    ΘΥΜΙΑΖΕ...!!!

    ΧΑΧΑΧΑΧΑ..Ακομα το θυμαμαι και σκαω στα γελια...!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μαχαίρη, σε ξόρκιζαν μικρό;;;
      χαχαχα
      Αυτή ήταν μεγάλη αποκάλυψη!
      Και αν σκεφτείς πως οι γονείς μου ούτε κομμουνιστές υπήρξαν ποτέ αλλά ούτε και καθαρόαιμα άθεοι.
      Απλώς δε γούσταραν όλο το πανηγύρι και τη θρησκοληψία.
      Μου έλεγαν "ξέρω ότι όλα αυτά είναι παραμύθια, αλλά οι άνθρωποι έχουμε ανάγκη να πιστεύουμε στο παραμύθι του θεού. Επομένως πιστεύουμε, όχι γιατί έχουμε πειστεί πως έτσι είναι τα πράγματα, αλλά γιατί έτσι είναι καλύτερα"
      Καλά για κατηχητικό ούτε λόγος! Δεν υπήρχε ούτε η παραμικρή περίπτωση να με πάνε εκεί.
      Καλά να περάσεις στις γιορτές!

      Διαγραφή
  10. Κοιτα,που ξεχασα να σου ευχηθω....
    Κι εσυ να περασεις ομορφα με τους δικους σου,φιλε,Γαλατη...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Να 'σαι καλά Μαχαίρη!
      Εύχομαι τα καλύτερα.

      Διαγραφή
  11. Ω μοντιέ!
    Οποία κουλτούρα!
    Ρε συ χαλάρωσε. Το παραμύθι δεν έβλαψε κανέναν στην πολύ μικρή του ηλικία. Το ζήτημα είναι να μη παραμυθιάζεται μεγάλος. Να μη χάφτει κάθε αρλούμπα που του πετάνε.
    Εσύ δηλαδή ποτέ δεν είπες παραμύθι στον πατέρα σου; Στον καθηγητή; Σε γκόμενα; Πάντα τσιτωμένος ήσουν;
    Εμένα γι’ αυτόν τον Άη Βασίλη της κοκακόλας ποτέ δεν μου μίλησαν. Είναι που δεν είχαμε και τηλεόραση τότε για να …"ενημερωθούμε"!
    Είχα μια γιαγιά, πολίτισσα, που μας έπαιρνε αγκαλιά και μας έλεγε διάφορα. Τώρα που το σκέφτομαι, λες από τότε να κόλλησα το κουσούρι και να εμπιστεύτηκα την ψήφο μου σε τόσους πολιτικούς;
    Αχ ρε γιαγιά, εσύ φταίς!
    Χρόνια Πολλά και Καλά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ήμουν πιο κουλτουριάρης μικρός, παρά μεγάλος!
      Δεν είπα ότι είναι κακό το παραμύθι.
      Κι εγώ παραμύθια άκουγα.
      Απλά αναρωτιέμαι τι σόι παραμύθια.
      Γιατί την Κοκκινοσκουφίτσα και όχι τον Ιππόλυτο;

      (απ' την Κοκκινοσκουφίτσα πάντως να καταλήξει στην Παπαρήγα δεν το λες και πολύ κοντινό... ούτε απ' τους 7 νάνους στο Σημίτη- ούτε απ'τον σπορτ Μπίλυ στον Τσίπρα!).

      Διαγραφή
  12. Αρχηγέ μου, Χρόνια Πολλά.
    Έχω την αίσθηση, ότι τα μικρά παιδιά έχουν ανάγκη από τα παραμύθια, όσο και από τον αέρα που αναπνέουν. Η δική μας δουλειά, είναι να φροντίζουμε αυτός " ο αέρας" να είναι καθαρός.
    Για τον συγκεκριμένο Άγιο, τα δικά μου παιδιά ξέρουν ότι είναι ένα πνεύμα. Το πνεύμα της Αγάπης, της Αλληλεγγύης και της Γενναιοδωρίας. Σαν Πνεύμα , λοιπόν, μπορεί να πάρει την αγαπημένη μορφή αυτού που πιστεύει σε Αυτό. Και για όποιον δεν πιστεύει, τότε αυτό το αγαθό Πνεύμα, πηγαίνει και ψιθυρίζει στο αυτί κάποιου αγαπημένου του (μπαμπάς, μαμά, γιαγιά κτλ) να γίνει αυτός, ο Άη Βασίλης του μικρού δύσπιστου. Μ'αυτην την εκδοχή, έχουν καλυφθεί από την ηλικία του ενός έτους και ισοβιως, μάλιστα τους έχει γεννηθεί η επιθυμία να γίνουν και αυτά ο Άη Βασίλης για κάποιους άλλους.
    Καλή πρωτοχρονιά, Μαζεστίξ. Σίγουρα κάπου κοντά σου, ή λίγο μακρύτερα, υπάρχει και ο δικός σου Άη Βασίλης.
    Φιλιά πολλά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Τα παραμύθια είναι απαραίτητα σε μικρούς και μεγάλους.
      Η ένστασή μου αφορούσε το είδος των παραμυθιών και το περιεχόμενό τους.
      Από κει και πέρα, καθετί που κάνει τον άνθρωπο καλύτερο και του προσφέρει χαρά και αγαλλίαση είναι καλοδεχούμενο, είτε αυτό ονομαστεί Αη-Βασίλης είτε ξέρω 'γω τι.
      Ο καθένας χτίζει τον δικό του Παράδεισο μέσα του και εκεί μέσα υπάρχουν οι δικοί του άγιοι, που μπορεί να μην είναι χοντροί που κουβαλούν σάκκους με δώρα, αλλά να 'ναι και τίποτε ξερακιανοί που βαστούν ένα φανάρι και "άνθρωπο ζητούν".
      Οι μορφές δεν έχουν σημασία. Το περιεχόμενο έχει.

      Διαγραφή
    2. Ακριβώς, Μαζεστίξ, τώρα λές την ουσία όλης της συζήτησης εδώ... Πως οι μορφές δεν έχουν σημασία, αλλά το περιεχόμενο είναι αυτό που πάντα κάνει τη διαφορά σε όλα στη ζωή!
      Αυτό το περιεχόμενο είναι που λείπει σήμερα και κάποιοι με ένα φανάρι στο χέρι εκείνο αναζητούν, που είναι τελικά τόσο δύσκολο να το βρουν...
      Όποιος το βρίσκει, είναι μεγάλη η ευτυχία!
      Καλή σου μέρα!
      Γλαύκη

      Διαγραφή
  13. Ένα διαφορετικό χριστουγεννιάτικο τραγούδι για ένα διαφορετικό παιδί:

    http://www.youtube.com/watch?v=MtHyQNmLZ7g

    Τώρα που το σκέφτομαι ούτε εγώ θυμάμαι να πίστευα στον Αη-Βασίλη, όχι όμως από άποψη αλλά από οικονομική στενότητα των γονέων. Δεν παίρναμε κάθε χρόνο δώρα κι όταν μας έπαιρναν ήξερα ότι τα αγόρασαν αυτοί κι ας μου λέγαν για το Αη-Βασίλη. Όπως και να 'χει κακό δεν μας έκανε ούτε εμένα ούτε και σένα!
    Στο παιδί μου τώρα προσπαθώ να μάθω κάποια πράγματα που θεωρώ ότι πρέπει να γνωρίζει και να τα έχει ως βάση αλλά δεν θέλω να είναι και εκτός εποχής. Έτσι διαβάζουμε και κλασικά παραμύθια και μυθολογία, ακούμε έντεχνο αλλά όταν θέλει χορεύουμε και gangman style, πηγαίνουμε σε μουσεία αλλά πηγαίνουμε και σε λούνα παρκ. Εγώ του δίνω ερεθίσματα διάφορα (ερεθίσματα που εγώ ως παιδί δεν είχα παρόλο που τα 'ψαχνα)...μεγαλώνοντας ας διαλέξει αυτός τι του ταιριάζει.
    Όταν αξιωθείς να γίνεις γονιός, θα τη βρεις την άκρη! Θα σε οδηγήσει το ένστικτό σου αλλά και το ίδιο το παιδί! Κι εμείς μαθαίνουμε από αυτά! Κι αφού γράφεις τόσο ωραίες ιστορίες (να σου θυμίσω την ιστορία με το Ρήγα και το καράβι), θα γίνεις καλός παραμυθάς και για το παιδί σου!

    Καλή χρονιά Αρχηγέ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σοφία μου, ευτυχώς τα αισθήματα των γονιών προς το παιδί (και αντιστρόφως) δε μετριούνται με χρήματα κι έτσι μπορεί τα μάτια ενός παιδιού στην έσχατη παράγκα να λάμπουν από ευχαρίστηση όπως τα μάτια ενός παιδιού στην πιο χλιδάτη βίλα.
      Ξέρεις, είχα πετύχει κάπου ένα σκίτσο, όπου ένα κοριτσάκι στους γονείς που του γκρίνιαζαν, απαντούσε: "τι ξέρετε παραπάνω εσείς; την ίδια μέρα που γίνατε εσείς γονείς, την ίδια μέρα έγινα κι εγώ παιδί! Την ίδια εμεπιρία έχουμε!"

      Διαγραφή
  14. Χρόνια πολλά, Μαζεστίξ, και τα συγχαρητήριά μου στους γονείς σου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Χρόνια πολλά, Λωτοφάγε.
      Το ζήτημα είναι τα παιδιά, που δεν έχουν τις δικές μας ευκαιρίες, να αποκτήσουν την πρόσβαση σ' αυτούς τους θησαυρούς.

      Διαγραφή
  15. καλη και αντρεπτικη χρονια ελπιζω, ολα αυτα που περιγραφεις ειναι σαν να τα εγραφε η 8 ετων κορη μου για μενα ,μου εδωσες δυναμη να συνεχισω να πορευομαι με τα παιδια μου σε εναν αλλο δρομο πιο ουσιαστικο και ας φανταζουν τα παιδια μου στο σχολειο τους σαν να ηρθαν απο αλλο πλανητη... τον πλανητη της γνωσης και της αντιστασης που τοσο λιγοι ειναι σε θεση να τον κατανοησουν δυστυχως

    ΑπάντησηΔιαγραφή