Παρασκευή, 15 Νοεμβρίου 2013

Να καταργήσουμε το "μνημόσυνο" του Πολυτεχνείου!

Όταν πεθαίνει κάποιος, τότε την επομένη γίνεται η κηδεία, όπου ο θρήνος και ο φόρτιση βρίσκονται στο απώγειό τους, ιδίως όταν πρόκειται για κάποιον που έφυγε πρόωρα.
Τις αμέσως επόμενες μέρες γίνονται μνημόσυνα και τρισάγια, στα τριήμερα, στα εννιάμερα και στα σαράντα.
Σ'αυτές τις τελετές, επειδή το γεγονός είναι ακόμη πολύ πρόσφατο, σχεδόν επαναλαμβάνεται το σκηνικό της κηδείας. Κλάμα, συγκίνηση και άλλα έντονα συναισθήματα.
Στη συνέχεια, η ζωή επανέρχεται σιγά-σγά στους κανονικούς της ρυθμούς και προοδευτικά απαλύνεται ο βαρύς πόνος και μετουσιώνεται σε μελαγχολία.
Το τελευταίο ουσιαστικά μνημόσυνο είναι "ο χρόνος", όταν ουσιαστικά κλείνει ο κύκλος των τελετών προς τιμήν του θανόντος και πλέον η ζωή των οικείων του συνεχίζεται.
Η αποκλιμάκωση της συναισθηματικής φόρτισης είναι σύμφωνη με τα "στάδια του πένθους".
Και κάποια στιγμή το πένθος γίνεται ανάμνηση.
Τα τρισάγια που ίσως γίνονται μετά, αφορούν πλέον μόνο την οικογένεια.

Κάπως έτσι σκέφτομαι και την πορεία στο χρόνο της γιορτής του Πολυτεχνείου.
Προσπαθώ πλέον να καταλάβω το λόγο που συνεχίζουμε να γιορτάζουμε το γεγονός.
Η εξεγερση του Πολυτεχνείου υπήρξε η μοναδική σπουδαία αντιδικτατορική λαϊκή δράση (στην οποία βέβαια συμμετείχαν λίγες χιλιάδες και όχι "όλος ο λαός" όπως θα ήθελε η μυθολογία της {κεντρο;}αριστεράς).
Τελοσπάντων, έγινε το μακελειό στο Πολυτεχνείο και μετά από οχτώ μήνες (για άλλους λόγους) έπεσε η Χούντα και επομένως ήταν λογικό το πρώτο ετήσιο "μνημόσυνό" του να τιμηθεί από μια λαοθάλασσα, αφού δεν μπόρεσε για ευνόητους λόγους να τελεστεί η "κηδεία" του σε πραγματικό χρόνο.

Οι εξεγέρσεις ανήκουν στα πρόσωπα και στη στιγμή που συμβαίνουν.
Ανήκουν σ'αυτά τα φλογερά, και γεμάτα πάθος, μάτια
Οι επίγονοι απλώς θαυμάζουν. Δεν τους ανήκει τίποτε.

(αυτός δεξιά στην καγκελόπορτα με τα μούσια, φτυστός ο ΓΑΠ δεν είναι; χαχα)

Λόγω της σημασίας του γεγονότος και λόγω της παραμονής στην εξουσία -και μετά την αποκατάσταση της δημοκρατίας- μιας μερίδας των αιτίων της κατάλυσής της, συνεχίστηκε να τιμάται η εξέγερση με διαδήλωση σε κάθε επέτειο.
Ήταν άλλωστε και ένας τρόπος να πάρει η αριστερά την εκδίκησή της, να βγάλει το άχτι της, μετά από τόσα χρόνια παρανομίας.
Δηλαδή, τα πρώτα μεταδικτατορικά χρόνια ήταν λογικό να διεξάγονται τα ετήσια "μνημόσυνα" ως μέθοδος σταδιακής αποφόρτισης των εύλογων απωθημένων της αριστεράς.

Στη συνέχεια, και με την άνοδο του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία, το Πολυτεχνείο από επέτειος μνήμης μιας αριστερής και δημοκρατικής εξέγερσης, μεταβλήθηκε σχεδόν σε εθνική επέτειο.
Καθιερώθηκαν γιορτές στα σχολεία και επιβλήθηκε σχεδόν πανεθνικό προσκύνημα στα οράματα του Πολυτεχνείου. Θεωρούνταν ντροπή ακόμη και για τον πιο σκληρό δεξιό να μην υποκλίνεται στην εξέγρση του Πολυτεχνείου.
Έτσι, η επέτειος μιας εξέγερσης αποκαταστάθηκε ηθικά και πολιτικά από το καθεστώς.
Και αυτό ακριβώς είναι το άτοπο της ιστορίας.

Ο ΓΑΠ καταθέτει στεφάνι στο Πολυτεχνείο,
λίγο πριν πνίξει στα χημικά τους σύγχρονους εξεγερμένους.
Συμπέρασμα: καθεστώς και εξέγερση δεν πάνε μαζί!


Απ' τη στιγμή που μια εξέγερση αναγνωρίζεται από το καθεστώς σημαίνει πως πλέον είναι ακίνδυνη η ανάμνησή της.
Και επομένως καλά θα κάνουν όσοι τη θυμούνται και την τιμούν να μη χαίρονται καθόλου με αυτήν την εξέλιξη.
Στην ουσία με τη γιορτή του Πολυτεχνείου αναδεικνυόταν όχι τόσο η αξία της εξέγερσης, αλλά το ηθικό πλεονέκτημα της μεταπολίτευσης επί της επταετούς χούντας.

Τι γινεται όμως τώρα, που η μεταπολίτευση έχασε παντελώς το ηθικό της πλεονέκτημα;
Η γιορτή του Πολυτεχνείου μοιάζει με παρωδία.
Σημιτάνθρωποι, Κουβελάνθρωποι και Βενιζελάνθρωποι, που καθημερινα οδηγούν παρέα με την ακροδεξιά συμμορία του Σαμαρά τη χώρα σε νέα Χούντα, ομνύουν ταυτόχρονα στη γιορτή της δημοκρατίας!
Υποστηρικτές των τεχνοκρατικών και μη εκλεγμένων κυβερνήσεων και διακινητές των τελικών λύσεων περιφέρουν τη ματωμένη σημαία ως λάφυρο.

Οι ΠΑΣΠίτες κάτοχοι της ματωμένης σημαίας.
Η σημαία μάλλον είναι ο "σωματοφύλακάς" τους.
Γιατί αλλιώς, δε θα τη 'βγάζαν καθαρή στην πορεία...

Αλλά κι απ'την άλλη, αριστεροί, αναρχικοί και κομμουνιστές βρίσκουν απλώς την ευκαιρία για μια επαναστατική γυμναστική με όρους του παρελθόντος.
Και μάλιστα όλοι αυτοί ζητούν στο μνημόσυνο των... σαραντάχρονων του θανόντος να κλαίμε με την ίδια συγκίνηση τον μακαρίτη και να επαναλάβουμε το σκηνικό του πρώτου μνημοσύνου-κηδείας, όπως έγινε το '74.
Εμ, συντρόφια, δυο φορές κηδεία δε γίνεται!

Ούτε πια μπορεί να γίνει μεγάλο μνημόσυνο, την ώρα που για πολλούς (δικαίως ή αδίκως) η σορός του θανόντος άρχισε να μυρίζει έντονα.

Πρέπει όσοι τιμούν και κλαίνε κρυφά κάθε που ακούνε το "εδώ Πολυτεχνείο" να ζητήσουν από μόνοι τους (πριν το επιβάλει για άλλους λόγους ο Σαμαράς) να καταργηθεί η γιορτή του Πολυτεχνείου!
Από σεβασμό προς την ίδια την εξέγερση.
Το Πολυτεχνείο πια ανήκει στην ιστορία.
Όπως δε γιορτάζεται ως πανεθνική γιορτή κάθε σπουδαίο ιστορικό γεγονός (όπως π.χ. ο Γοργοπόταμος, το Δίστομο, η έξοδος του Μεσολογγίου ή η μάχη της Κρήτης), έτσι δε χρειάζεται να γιορτάζεται πια το Πολυτεχνείο.

Τώρα που πέρασε ο καιρός κι η ιστορία, ας περάσει κι απ΄τη μνήμη στην καρδιά!
Όπως περνά στην καρδιά η ανάμνηση κάθε αγαπημένου προσώπου που έφυγε και έχει περάσει ο χρόνος του πένθους.

Επετειακή διαδήλωση-βόλτα επί της Βασιλίσσης Σοφίας.
Ή αλλιώς... καταμέτρηση δυνάμεων αριστερών κομμάτων και οργανώσεων.

Ας μη βεβηλώνουμε άλλο την πύλη του Πολυτεχνείου και ας μην προσπαθούμε να χτίσουμε νέες αντιστάσεις πάνω σε τιμημένες, μα και σκουριασμένες, πύλες.
Αυτοί που έκαναν την εξέγερση του Πολυτεχνείου δεν την έκαναν επειδή γιορταζόταν επετειακά ο Γοργοπόταμος, ο Πέτρουλας ή το.... 1-1-4!
Δεν είχαν ανάγκη τις επετείους. Δε θα βοηθούσαν σε κάτι την αγωνιστική τους συνείδηση.
Έκαναν την εξέγερση επειδή το 'λεγε η καρδιά τους!

Ούτε βέβαια την περίοδο της Κατοχής έκαναν.... δεύτερη κηδεία στον Παλαμά για να διαδηλώσουν ενάντια στο ναζιστικό καθεστώς!
Όταν πέθανε ο Παλαμάς κατέβηκε στην κηδεία του όλη η Αθήνα, μετατρέποντας την τίμησή του σε διαδήλωση ενάντια στις δυνάμεις κατοχής.
Ευτυχώς, ένα χρόνο μετά, οι αντιστασιακοί ιθύνοντες δεν είπαν "ε, μια και πήγε καλά πέρσι, ας κάνουμε και τώρα ένα μνημόσυνο για να κατεβάσουμε τον κόσμο στο δρόμο. Έτσι κι αλλιώς οι Γερμανοί είναι ακόμη εδώ!"
Ό,τι έγινε, έγινε εκείνη τη στιγμή που έπρεπε.
Κάθε στιγμή είναι μοναδική.
Και η πρόσπάθεια επανάληψής της είναι τουλάχιστον συντηρητική, έως και... ιδεο-φολκλορική.

Η κηδεία του Παλαμά το 1943.
Ευτυχώς δεν επαναλαμβάνεται απ' το 1944 και έκτοτε,
 σαν ανάμνηση της τότε μεγαλειώδους λαϊκής διαδήλωσης...

Οι επαναστάσεις και οι ανατροπές δε γίνονται με αναγωγές στο παρελθόν αλλά με το βλέμμα στο μέλλον.
Γι' αυτό προτείνω να γίνει μια αριστερή πρωτοβουλία για κατάργηση της γιορτής του Πολυτεχνείου και όλων των παρελκομένων της.
Όχι από επιθυμία για να σβήσει η ανάμνησή του, αλλά για να αποκατασταθεί ηθικά στις καρδιές των εκάστοτε εξεγερμένων.
Οι εξεγέρσεις δεν τιμούνται με λουλούδια κι επετείους.
Οι εξεγέρσεις τιμούνται με εξεγέρσεις.

Αν θέλουμε να ζήσουμε "της γενιάς μας τα Πολυτεχνεία", πρέπει να απογαλακτιστούμε από της προηγούμενης γενιάς το Πολυτεχνείο!

22 σχόλια:

  1. Συμφωνώ για άλλη μια φορά μαζί σου, Μαζεστίξ, σχετικά με την κατάργηση του εορτασμού του Πολυτεχνείου. Ως απλή καταναγκαστική διαδικασία δεν έχει να πει τίποτα, σίγουρα! Ως καθεστωτικά αναγνωρισμένο γεγονός, επίσης, δεν έχει να πει απολύτως τίποτα!!
    Όμως, ως ιδέα δεν πρέπει να πεθάνει! Πιστεύω πως μπορεί να είναι διαχρονικό για τους ανθρώπους που δεν θέλουν να βολεύονται, αλλά επιζητούν σε κάθε τους βήμα την αξιοπρέπεια!!!
    Θα μπορούσε να προσφέρει πολύ περισσότερα στα παιδιά όλων των βαθμίδων και ηλικιών, η μελέτη του Πολυτεχνείου ως ιστορικό γεγονός με τα θετικά και τα αρνητικά του στοιχεία, έχοντας έτσι οι μαθητές όλη την αλήθεια μπροστά τους κι όχι εξιδανεικευμένη και όχι ως ακόμα μία τυπική διαδικασία. Δίνοντας επίσης την ευκαιρία στα παιδιά να εμβαθύνουν στις ιδέες που σχετίζονται με το Πολυτεχνείο μέσα από την ποίηση, τη μουσική, αλλά και δημιουργικές εργασίες που θα κάνουν τα ίδια πάνω σε όλο αυτό με το οποίο θα έρθουν σε επαφή.
    Πιστεύω πως όλα τα ιστορικά γεγονότα είναι πιο εύστοχο να τα έχουμε ως αφορμή για ν' αναγνωρίσουμε σημεία που θα μας οδηγήσουν πιθανόν σε νέους δρόμους στην εποχή την οποία ζούμε και όχι ν' αντιγράψουμε, να επαναλάβουμε τα περασμένα ή να τους κάνουμε απλά ένα μνημόσυνο χωρίς πλέον καμιά αξία!!!
    Μόνο έτσι, η ιστορία θα μπορέσει να είναι το εφαλτήριο απ' όπου οι νεώτεροι θα θα ξεκινήσουν την νέα τους δημιουργική πορεία, έχοντας και τη γνώση αλλά και την κριτική σκέψη με τη φαντασία μαζί!!
    Μόνο τότε θα αρχίσει να το λέει η καρδιά τους...
    Τι λες, αρχηγέ;;;
    Γλαύκη

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Η ιδέα δεν πεθαίνει, όσο υπάρχει έστω κι ένας άνθρωπος ακόμη που εμπνέεται απ' αυτήν την ιδέα.
      Έτσι θα ήθελα κι εγώ τη διαχείριση του Πολυετεχνείυο στα σχολεία: όχι σαν γιορτή με τζέρτζελο και χαβαλέδες, αλλά σαν εργασία σε σεμιναριακό στυλ, όπου θα αναδεικνύονται όλες οι πτυχές της εγκαθίδρυσης μιας δικτατορίας, τα πεπραγμένα της δίχως αφορισμούς αλλά με βάση την ψύχραιμη ιστορική αποτίμηση και βεβαίως την εξιστόρηση της εξέγερσης του Πολυτεχνείου, με τα αίτια, τις συνθήκες, την πραγματική συμμετοχή και τις συνέπειες και τέλος τον λόγο που έπεσε τελικά η χούντα.

      Θα ήμυον υπέρ ενός μαθήματος "δημοκρατικής παιδείας" στα σχολεία.
      Αλλά δεν εχω ακόμη επεξεργαστεί επαρκώς στο μυαλό μου το σχέδιο.
      Η ορθολογική προσέγγιση (και όχι οι συναισθηματικοί αφορισμοί) αρκεί από μόνη της για να οδηγήσει κάποιον στην απόρριψη των απολυταρχικών καθεστώτων.

      Διαγραφή
    2. Ναι, φοβερή η ιδέα σου για μάθημα δημοκρατικής παιδείας!!!
      Αν και η δημοκρατία διδάσκεται ολιστικά στα σχολεία, δηλαδή από τη στάση του δασκάλου απέναντι στα παιδιά πρώτα απ' όλα και ακολούθως από το πώς γίνεται το μάθημα, με ποιες μεθόδους, αλλά και τις διαδικασίες που ακολουθούνται ως προς τις αποφάσεις που παίρνονται μέσα στην ομάδα μιας τάξης.
      Όμως θα μπορούσε να διδάσκεται και χωριστά και πιο εξειδικευμένα μέσα από τη μελέτη περίπτωσης ή εντελώς βιωματικά μέσα από το παιχνίδι ρόλων!!
      Δώσε ιδέες και εγώ βάζω τις μεθόδους...
      Γλαύκη

      Διαγραφή
    3. Θα μπορούσε να γίνεται -και με βιωματικές μεθόδους- η εξέταση των πολιτευμάτων, με τους μαθητές να εναλλάσονται σε ρόλους.
      Μη μου ζητάς μία η ώρα το βράδυ να σου βγάλω και παιδαγωγικές μεθόδους!
      Μια ιδέα έριξα!

      Διαγραφή
    4. Είπαμε εσύ τις ιδέες κι εγώ τις μεθόδους!!!
      Πάλι τσικουδιές πίνεις καλέ;;;
      Τώρα θα τα πούμε όλα;
      Βέβαια, παρά την κούραση, με τη μέθοδο έτοιμη ήρθα!!
      Δεν έχεις παράπονο, είμαι σε ετοιμότητα!
      Γλαύκη

      Διαγραφή
  2. Η διαφορά είναι πως ο Γοργοπόταμος, το Δίστομο, το Μεσολόγγι δεν …“εξέθρεψαν” μεγαλοσυνδικάλες, μεγαλοστελέχια, δημάρχους, νομάρχες, βουλευτές, υπουργούς και πρωθυπουργούς. Πέρασαν χρόνια για να καταλάβω πως ο εορτασμός του Πολυτεχνείου δεν αφορούσε τη μνήμη των νεκρών και την αρχή του τέλους για τη χούντα, αλλά καθιερώθηκε από κάποιους για να τους θυμίζει την αρχή …της μάσας.
    Λυπάμαι που το λέω, πολλοί «επώνυμοι» της γενιάς εκείνης εξαργύρωσαν στο έπακρο τη συμμετοχή τους στην εξέγερση (αν και για μερικούς αμφισβητείται ακόμη και αυτή).
    Αυτοί οι ξεφτίλες είναι που έδωσαν λαβές στα πιθηκοειδή μαλακισμένα να μιλάνε για «δημοκρατική χούντα».
    Θα σου πω κάτι που ήδη ξέρεις: αλίμονο στις γενιές που αρκούνται μόνο στο να τιμούν τους αγώνες των προηγούμενων.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Α είδες κι εσύ την περίφημη ατάκα που κυκλοφόρησε σήερα περί διαφοράς ανάμεσα σε "δημοκρατική χούντα" και... "χουντική δημοκρατία";;;
      Τι σκέφτονται οι άνθρωποι!

      Το Πολυτεχνείο ΄στην πορεία του χρόνου απέκτησε υπεράνθρωπα χαρακτηριστικά και επομένως δημιούργησε και το ανάλογο... ιερατείο.
      Και ως ιερατείο έπεσε με τα μούτρα στη διαφθορά και διέσυρε την ανάμνηση του σπουδαίου αυτού γεγονότος.
      Όπως δηλαδή οι επίσκοποι κι οι μεγαλοπαπάδες έχουν αμαυρώσει την ανάμνηση του Χριστού, σα να λέμε...

      Διαγραφή
  3. Ας μην μπλέκουμε τον Παλαμά με το Πολυτεχνείο.
    Είναι δυο διαφορετικά πράγματα.
    Προσωπικά με ενοχλεί η γενιά του Πολυτεχνείου.
    Εξαργύρωσαν τον αγώνα τους με καρέκλες στη Βουλή και αυτό λέει πολλά.
    Οταν τιμούμε το Πολυτεχνείο, αυτούς δεν τιμούμε;
    Αυτή τη γενιά...
    Μόνο και μόνο για το λόγο αυτό εγώ δεν πηγαίνω.
    Ετυχε να έχω γνωρίσει αρκετούς από εκείνους.
    Τους σιχαίνομαι!
    Καιρός να απογαλακτιστούμε όπως λες και να δείξουμε πως δεν τους μοιάζουμε!!!

    Καλό βράδυ καλέ μου Μαζεστίξ:))

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δεν είμαι καθόλου βέβαιος πως μπορούμε να μιλη΄σουμε για "Γενιά του Πολυτεχνείου", αφού σ' αυτό συμμετείχαν συνολικά και τις τρεις μέρες το πολύ 10 με 15 χιλιάδες άνθρωποι, ενώ εμτά την πτώση της Χούντας, η μισή Ελλάδα δήλωνε πως ήταν... μέσα!
      Δε θα 'θελα να συγχέω τους ανθρώπους που ηταν μεσα και οι περισσότεροι έζησαν αξιοπρεπώς με τους διαστρεβλωτές και τους κάπηλους της εξέγερσης.

      Από κει και πέρα, λαμβάνοντας υπ' όψιν το κατάντημα της σημερινής -τελοσπάντων- δημοκρατίας, θεωρώ πως είναι κάπως κωμικό να γιορτάζουμε το γεγονός.
      Μόνο να φανταστούμε πως η γιορτή της δημοκρατίας γιορτάζεται υπό την αιγίδα της πιο αντιδημοκρατικης κυβέρνησης εδώ και 40 χρόνια!
      Είναι σα να κοροϊδεύουμε τους εαυτούς μας...

      Διαγραφή
  4. Πόσο με συνεπήρε το κείμενό σου!
    Ανήκω στη γενιά που μεγάλωσε στο σχολείο με τους πρώτους ένθερμους εορτασμούς και κάθε φορά ένιωθα υπερήφανη για όλα όσα άκουγα... ομιλίες, τραγούδια, φωνές!
    Πόση απογοήτευση δεν νιώσαμε όλοι στην πορεία με αυτούς τους ξεπουλημένους έως λυσσασμένους για εξουσία;
    Είναι κρίμα για αυτούς που πάλεψαν, γιατί έτσι ένιωσαν ότι έπρεπε να κάνουν, και μετά έμειναν για πάντα στην αφάνεια.
    Νομίζω ότι όλοι αυτοί θα έπρεπε να ζητήσουν αυτό που ζητάς Μαζεστίξ στη σημερινή σου ανάρτηση!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Κι εγώ πάτνα ανατρίχιαζα στη γιορτή του Πολυτεχνείου.
      Ενώ, να πω την αλήθεια, δε με συνέπαιρνε το ίδιο συναίσθημα στις γιορτές της 25ης Μαρτίυο και της 28ης Οκτωβρίου.
      Το Πολυτεχνείο από μικρός το ένιωθα "πιο δικό μου".
      Κάτι οι διηγήσεις του πατέρα μου, κάτι το γενικότερο αντιδεξιό κλίμα στο σπίτι, με συγκινούσε πάντα η εικόνα των παιδιών στα κάγκελα.

      Όσο γι' αυτούς που ήτανε κεί, μα έμειναν στην αφάνεια, πιστεύω πως θα ένιωθαν... ψιλομαλάκες επί 40 χρόνια βλέποντας τους άλλους, τους τιποτένιους και ανύπαρκτους να δοξάζονται και να τιμώνται και να λαμβάνουν αξιώματα.
      Αλλά σήμερα που εκείνοι ξεφτιλίστηκαν, μάλλον θα αισθάνονται δικαιωμένοι, θα κοιμούνται με καθαρή τη συνείδησή τους και θα ρίχνουν το... ροχαλητό της τιμιότητας!
      (βλ. Λογοθετίδη στην Κάλπικη Λίρα)

      Διαγραφή
  5. Εγω θα διαφωνήσω εν μέρει για δυό λόγους:
    Πρώτον , σε τυπικό επίπεδο , εφόσον γιορτάζεται 40 χρόνια και καταργηθεί τώρα θα δώσει άλλα μηνύματα άλλου είδους καθώς οι φασίστες καραδοκούν. Τα ζητήματα δεν έχουν λήξει ακόμα όπως δείχνει και η υπαρξη της ΧΑ. Αν δεν υπήρχε ο εορτασμός ποτέ δεν θα ζητούσα να ξεκινήσει, αλλά ο θεσμικός "υποβιβασμός" ενός γεγονότος δεν θα διορθώσει αυτά που θέλεις να διορθώσει. Εκτός αν βρεθεί καμια καλή και πειστική αιτιολογία. Πάντως να σημειώσω ότι τα υπόλοιπα γεγονότα που αναφέρεις έχουν χαθεί -δυστυχώς- στην λήθη. Η απουσία εορτασμών τους δεν προσέφερε κάτι ουσιαστικό σε αυτά.
    Ο δεύτερος λόγος αφορά το σχολικό σκέλος της γιορτής . Έχω συμμετάσχει και παρακολουθήσει πολλές γιορτές εκπαιδευτικών και μαθητών που το έκαναν με μεράκι και συγκίνηση. Κεντρικό θέμα όλων η αντίδραση στον αυταρχισμό. Υπάρχουν βέβαια και οι γιορτές-αγγαρεία όπως είναι φυσικό. Ο τυπικός και θεσμικός εορτασμός μίας εξέγερσης προφανώς την αποδυναμώνει κοινωνικά. Προφανώς δεν θα ξεπηδήσει νέα εξέγερση αλλά νομίζω ότι δίνεται η ευκαιρία σε νεαρούς μαθητές να έρθουν σε επαφή με την σύγχρονη ιστορία καθώς δεν διδάσκονται τέτοια θέματα.
    Θα συμφωνήσω βέβαια ως προς το πολιτικό σκέλος της γιορτής και την σπέκουλα που γίνεται.
    Τέλος για όσους ταυτίζουν την εξέγερση 10000 φοιτητών με την διαχείριση της γενιάς του πολυτεχνείου κάνουν μεγάλο λάθος. Θα δεχόσασταν να αμυρώσετε την επανάσταση του 21 επειδή μας κυβέρνησαν κατσαπλιάδες και βαυαρόφιλοι; Τον Οκτώβρη του 40 γιατί αυτοί που πολέμησαν εκεί μετά σκοτωθήκαν στον εμφύλιο; τον Γοργοπόταμο γιατί ο Ζέρβας και ο Αρης πλακώθηκαν μεταξύ τους; Όσοι θέλουν , σωστά , να απογαλακτισθούν από τα πολυτεχνεία ας το κάνουν με πράξεις και όχι με λόγια. Ας μην περιμένουν να καταργηθεί ο εορτασμός του πολυτεχνείου και μετά να κάνουν κάτι. Τι τους εμποδίζει , δεν καταλαβαίνω; Ας αντιδράσουν τώρα στον αυταρχισμό και στην διαφθορά των ημερών μας με κάποιο τρόπο και ας αντικαταστήσουν το πολυτεχνείο με το δικό τους.. Θα το ευχαριστηθώ πρώτος και καλύτερος!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ως προς το πρώτο που λες, επειδή είναι η μοναδική εσωτερική μου ένσταση ως ρπος αυτό που έγραψα, θα σου πω πως γι' αυτόν ακριβώς το λόγο πρότεινα "να καταργήσουμε τη γιορτή, πριν μας την καταργήσει ο Σαμαράς".
      Αν εμείς οι ίδιοι που θέλουμε να το τιμούμε, και ακόμη περισσότερο οι πραγματικοί πρωταγωνιστές της εξέγερσης, γυρίσουν και πουν "θέλουμε να σταματήσει να γιορτάζεται η επέτειος", τότε θα αποφευχθεί -πιστεύω- ο κίνδυνος της ιδεολογικής ήττας.
      Και μάλλον η ήττα μεγαλώνει συνεχώς όσο το συνεχίζουμε και πως θα ήταν ηθική νίκη η οικειοθελής κατάργηση.

      Σχετικά με το δεύτερο, νομίζω πως η εξέγερση του Πολυτεχνείου θα έπρεπε να διδάσκεταισ το σχολείο μέσα σ' ένα γενικότερο πλαίσιο ενός "μαθήματος" πολιτικης και δημοκρατικης παιδείας, όπου θα εξετάζονταν διεξοδικά τα πολιτεύματα και οι αξίες που απορρέουν απ' αυτά.
      Νομίζω πως θα έφερνε καλύτερο αποτέλεσμα κάτι τέτοιο.
      Σήμερα ένα γυμνασιόπαιδο μου έλεγε πως πάει στη γιορτή μόνο επειδή ξέρει πως παίρνουν απουσίες...

      Ως προς το τρίτο, θα συμφωνήσω.
      Είχα γράψει ένα σχετικό κείμενο πέρυσι τέτοιες μέρες, όπου έκανα αυτόν ακριβώς τον παραλληλισμό μεταξύ της επανάστασης του '21 και του Πολυτεχνείου και αναφερόμουν στα μετέπειτα πεπραγμένα των γενιών αυτών.
      (Η "Γενιά του Μεσολογγίου" μας κατέστρεψε!
      http://toixo-toixo.blogspot.gr/2012/11/blog-post_16.html )

      Από κει και πέρα, θεωρώ πως η συνεχής αναπαράσταση σκοτώνει την επανάσταση (η ατάκα ανήκει στον blogger Celin), γι' αυτό και προτείνω να πέσει αυαία της αναπαράστασης, μπας και ξανανέβει ποτέ αυτή της επανάστασης.
      Το εμπόδιο είναι μάλλον ψυχολογικό.
      Όσο υπάρχει η εύκολη αναβίωση του παλιού ,τόσο επαναπαυόμαστε σ΄αυτήν και δεν αναζητούμε καινούριους δρόμους.
      Καμια΄φορά για να βρεις νέους δρόμους, πρέπει να σβήσεις τελείως τα φώτα...

      Διαγραφή
    2. "Καμια΄φορά για να βρεις νέους δρόμους, πρέπει να σβήσεις τελείως τα φώτα..."
      Έχεις πολύ δίκιο με αυτή τη φράση, που λέει πολλά και για πολλά...
      Όχι μόνο για την κοινωνία σε όλους τους τομείς που την αφορούν, αλλά και για προσωπικά θέματα του καθενός μας!

      Η αμπελοφιλοσοφία σου σήμερα από τις πιο καλές με μια μικρή δόση πίκρας...
      (Σήμερα την είδα, δεν ξέρω πότε την έγραψες, αλλά πάλι "έγραψες"...)
      Γλαύκη

      Διαγραφή
  6. "Ο ΓΑΠ καταθέτει στεφάνι στο Πολυτεχνείο, λίγο πριν πνίξει στα χημικά τους σύγχρονους εξεγερμένους. Συμπέρασμα: καθεστώς και εξέγερση δεν πάνε μαζί!"...Μα τι λες βρε άνθρωπα Μαζεστίξ;; Αφού ο άνθρωπας αυτός ήταν αντιεξουσιαστής στην εξουσία! Το ξέχασες κιόλας μωρέ αδερφέ μου;;...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Εδώ το ξέχασε αυτός... εγώ θα το θυμόμουνα;
      Ο ΓΑΠ είναι πάντα στην καρδιά μου, από τότε που έβαλε κερί στο μανουάλι με το... ποτηράκι!
      Ευτυχώς που δεν έβαλε στο μανουάλι και τη λαμπάδα με τον... Spiderman!

      Αλήθεια, παραπάνω στη φωτογραφία του Πολυτεχνείου, αυτός με τα μούσια δίπλα στην καγκελόπορτα δεν είναι φτυστός (σε σημείο παρεξηγήσεως) με τον ΓΑΠ;

      Διαγραφή
    2. Ναι, εκεί θα ήταν νομίζεις;; Μα, τι λες αγάπη μου;; Αυτός τότε θα (παρα)μορφωνόταν σε κάνα Χάρβαρντ/μη χέσω, για να έρθει στην επόμενη φωτό, με δόξα και τιμή και να το παίξει.....αντιεξουσιαστής στην εξουσία! (πάει, κόλλησε η βελόνα μου! χαχα! αλλά και η δική σου δεν πάει πίσω!!)

      Διαγραφή
    3. Και γιατί να μην ήταν εκεί παρακαλώ;
      Μούσια είχε, μαλλί με χαρακτηριστική χωρίστρα είχε, έπαιζε και κιθαρούλα για να ρίχνει καμιά γκόμενα... όλα τα ΄χε!
      Είχες δει τους "Απαράδεκτους", όπου ο Σπύρος αποκάλυπτε στη Δήμητρα πως τελικά στο Πολυτεχνείο είχε πάει για να ρίξει μια γκόμενα;
      Ε κάτι τέτοιο τελοσπάντων...

      Διαγραφή
    4. Ναι, και το άλλο, που η Δήμητρα θα πήγαινε σε ένα διαγωνισμό ποίησης κι έλεγε ένα ποίημα, του Καβάφη(;) δεν θυμάμαι ακριβώς και προσπαθούσε να πείσει τον Σπύρο ότι ήταν δικό της!!

      Διαγραφή
  7. Σας προτείνω να διαβάσετε την άποψη του Ρφαηλίδη για το Πολυτεχνείο:

    «Στην πραγματικότητα δεν υπήρξε σοβαρή αντίσταση κατά της χούντας. Η αντίσταση ήταν λίγο ως πολύ πλατωνική, εκτός απ’την ηρωική μεν αλλά δυστυχώς αποτυχημένη απόπειρα του Αλέξανδρου Παναγούλη να σκοτώσει το δικτάτορα. Όλες οι προσπάθειες για οργάνωση ένοπλης αντίστασης έμειναν σχέδια, ενώ οι βομβιστικές ενέργειες κάποιων ζωηρών και ριψοκίνδυνων γίνονταν ερήμην των μεγαλυτέρων σε αριθμό αντιστασιακών οργανώσεων, του ΠΑΜ και του ΠΑΚ. Ούτε το πεπειραμένο ΚΚΕ ενέκρινε την βίαιη εξέγερση, τώρα που και τα αστικά κόμματα θα την επιθυμούσαν πολύ. Τελικά το πράγμα περιορίστηκε σε μία τουριστικού τύπου αντίσταση απ’το εξωτερικό, όπου πρωταγωνιστούσε, όπως και στο κυρίως ειπείν θέατρο, η πληθωρική Μελίνα Μερκούρη, που το έπαιζε Πασιονάρια.

    Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί η εξέγερση του Πολυτεχνείου ονομάστηκε έπος. Τούτη η αυθόρμητη παθητική αντίσταση στη χούντα έχει μάλλον έναν λυρικό παρά έναν επικό χαρακτήρα. Και η επέλαση των τανκς κατά των νεαρών αόπλων έχει περισσότερη σχέση με γκραν κινιόλ μέσα στη νύχτα παρά με έπος.

    ... Το «έπος» δημιούργησε εντελώς κατά λάθος μια «ηρωίδα», τη Μαρία Δαμανάκη, της οποίας ο ηρωισμός συνίσταται στην εκφώνηση -από το ραδιόφωνο των φοιτητών- των συνθημάτων και των ανακοινώσεων της συντονιστικής επιτροπής. Πάντως πολλοί είχαν την ευκαιρία να βάλουν υποψηφιότητα για πολιτικοί εκεί μέσα στο Πολυτεχνείο. Για τον Μίμη Ανδρουλάκη, τον Κώστα Λαλιώτη και τον Στέφανο Τζουμάκα, ηγετικά στελέχη της εξέγερσης, ο δρόμος προς τη Βουλή, την πολιτική σκηνή, το πολιτικό παρασκήνιο και την εν γένει ελληνική πολιτική αθλιότητα, ξεκινάει από κει. Πράγμα που σημαίνει πως ίσως για την ανανέωση της ελληνικής πολιτικής ζωής σήμερα, πρέπει ίσως να υπάρξει και ένα δεύτερο πολυτεχνείο, και ένα τρίτο, και ένα τέταρτο, μέχρι που να πέσουν οι πολλές δημοκρατικότατες χούντες που προήλθαν απ'τη διάλυση της μεγάλης χούντας.

    Όπως και να'ναι, το έπος του Πολυτεχνείου έγινε ένα ισχυρό αντιστασιακό άλλοθι για κείνους που για εφτά χρόνια λούφαζαν, και ξαφνικά έγιναν αντιστασιακοί εν μια νυκτί, καλά προφυλαγμένοι οι περισσότεροι απ' την πολυκέφαλη μάζα που τους περιέβαλλε πανταχόθεν...»

    Από την «Ιστορία (κωμικοτραγική) του νεοελληνικού κράτους», του Βασίλη Ραφαηλίδη. (Εκδόσεις του Εικοστού Πρώτου)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. "Όπως και να'ναι, το έπος του Πολυτεχνείου έγινε ένα ισχυρό αντιστασιακό άλλοθι για κείνους που για εφτά χρόνια λούφαζαν, και ξαφνικά έγιναν αντιστασιακοί εν μια νυκτί, καλά προφυλαγμένοι οι περισσότεροι απ' την πολυκέφαλη μάζα που τους περιέβαλλε πανταχόθεν...»"
    Εννοείται πως αρκετοί επωφελήθηκαν και αναρριχήθηκαν στην εξουσία συμβάλλοντας, άλλος λιγότερο άλλος περισσότερο, στην σημερινή κατάντια του τόπου. Όμως, νομίζω δε θα πρέπει να επιτρέπουμε αυτό να διαγράφει την προσπάθεια που έκαναν κάποιοι άλλοι, με μόνη τους παντιέρα την ελευθερία, για χάρη κάποιων μικρόψυχων εκμεταλλευτών...!!!
    Θα μου πεις πως ήταν λίγοι αυτοί οι "κάποιοι" και οι υπόλοιποι απλώς ακολουθούσαν "τυφλά" χωρίς να έχουν πλήρη συνείδηση γιατί το έπρατταν.
    Ναι, αλλά πάντα δεν ήταν λίγοι εκείνοι που είχαν απόλυτη συναίσθηση των καταστάσεων, των απόψεων και των δράσεων τους και τολμούσαν να τα βάλουν με θεούς και δαίμονες χωρίς φόβο και άλλο όφελος, παρά να ζήσουν ως Άνθρωποι;;;
    Πάλι ρομαντική έγινα;
    Γλαύκη

    Υ.Γ.
    Κάτι άσχετο!
    Η σημερινή αμπελοφιλοσοφία σου;
    Πώς προέκυψε;
    Βρήκε κοπιαστική την ανάβαση ο Μωαμέθ και αποφάσισε να κατηφορίσει;
    Μήπως κάπνιζε πολύ...!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δε διαγράφεται φυσικά τίποτα απ'ο την προσπάθειά τους.
      Ακόμη κι απ' αυτούς που επέδειξαν ελεεινό πολιτικό ήθος στην συνέχεια.
      Γιατί, όταν έκαιγε η μπάλα, έβαλαν τα κεφάλια τους κάτω απ' τηγ κιλοτίνα κι έπαιξαν όλα για όλα.
      Αυτό δεν μπορεί να μην τους το αναγνωρίζουμε.
      Ακόμη κι αν πρόκειται για τον Ανδρουλάκη ή τη Δαμανάκη ή και τον Λαζαρίδη.
      Αυτοί, όταν ήταν η ώρα τους, κάνανε το χρέος τους να επιχειρήσουν να ανατρέψουν το ανελεύθερο καθεστώς.
      Τώρα είναι η ώρα των επόμενων να αγωνιστούν για να ρίξουν το καθεστώς των προηγούμενων.

      Διαγραφή