Παρασκευή, 25 Οκτωβρίου 2013

Ο λυρικός οίστρος των "αριθμών"


(Γράφει η φίλη Γλαύκη.
Σχολιάζει παρακάτω ο Μαζεστίξ.)

«Λυρικός οίστρος»!  Αυτή η φράση μου έμεινε, τις τελευταίες ημέρες αναλύοντας ένα κείμενο του Ι.Μ. Παναγιωτόπουλου με τους μαθητές μου.
Ένας τέτοιος οίστρος θα έπρεπε να διακατέχει όσους κρατούν στα χέρια τους την τύχη της παιδείας και όχι ο εκδικητικός οίστρος…!
Γιατί μόνο με εκδίκηση μοιάζει ο ακρωτηριασμός του μέλλοντος των παιδιών,  με ψαλίδισμα των φτερών των νεοσσών ή ακόμα χειρότερα με δηλητηριασμένη ατμόσφαιρα μέσα στην οποία τους επιτρέπεται μόνο ν’ αναπνέουν…!!

Γι’ αυτούς είναι απλοί, φυσικοί αριθμοί, όπως όλοι μας, σαν τους αιχμάλωτους στα στρατόπεδα συγκέντρωσης με τα νούμερα κολλημένα στην πλάτη…
Υποκρίνονται το νοιάξιμο, τη φροντίδα, το «νέο σχολείο»… για το καλό τους!!
Μόνο «νέο» δεν μπορεί να είναι ένα τέτοιο σχολείο…

Άσκηση σεισμού και μέτρα για μαθητές και δασκάλους στοιβαγμένους σ’ αίθουσες 3 χ 3…
Προσωπικό, το οποίο αλλού ήταν να πάει, αλλού βρέθηκε κι ακόμα δεν ξέρει την επομένη που θα πατάει! Σαν ένα λεωφορείο όπου άλλος μπαίνει, άλλος βγαίνει κι άλλος χάνει τη στάση!!
Μαθήματα στεγνά, δίχως έμπνευση, δίχως φαντασία! Οι πόρτες και τα παράθυρα στενά κι απ’ έξω όλα σκοτεινά…
Το παιχνίδι και η χαρά σκιάζονται και φεύγουν μπροστά στην υποχρέωση!



Κρίμα, οι μέθοδοι πολλές και οι θεωρίες άλλες τόσες, όμως υποτάσσονται κι αυτές στην υποχρέωση, χάνοντας έτσι το δρόμο της αγάπης!
Κι ο γονιός δε στέκεται πάντα αρωγός. Τον νοιάζει ο βαθμός, άλλος ένας αριθμός, φυσικός ή δεκαδικός! Για άλλη μια φορά το παιδί λογαριάζεται ως αιχμάλωτος!!
Αιχμάλωτος, που όλο και πιότερο ασφυκτιά, αναζητώντας τρόπο να σπάσει τα δεσμά!!

Πόση χαρά, όμως, κι ελπίδα με κατακλύζει συναντώντας καθημερινά μάτια λαμπερά, που υπόσχονται πολλά…!
Φως διαχέεται παντού απολυμαίνοντας, μέρα με τη μέρα, κάθε χώρο από τα απόβλητα!!

Περιμένοντας, λοιπόν, να τα πιάσει εκείνα ο «λυρικός οίστρος»…
Τότε είναι που θα σκιαχτούν ΟΛΟΙ !!!

 
Τι λες, Μαζεστίξ;
Είναι έτσι;
Ή σφάλλω θλιβερά;


Γλαύκη, η σχέση σχολείου-παιδιών βρίσκεται σε διαρκή αναλογία με τη σχέση κοινωνίας-πολίτη.
 
Παλιότερα, που η κοινωνία ήταν σκληρή και αυστηρή, μονοδιάστατη και φτωχή, τα σχολεία ήταν αναλόγως φτωχά, αυστηρά και αυταρχικά, μονόπλευρα και τιμωρητικά.
Κι όμως, κάπου ανέτειλλε ένας μικρός ήλιος που φώτιζε τα ξυπόλητα παιδιά που ήθελαν να προοδεύσουν, να δημιουργήσουν, να μάθουν, να ξεφύγουν, να αναπτυχθούν.
Έτσι και οι πολίτες της τότε κοινωνίας. Μέσα στα χίλια στραβά που είχε η τότε κοινωνία, οι πολίτες μπορούσαν και συχνά έβρισκαν τους τρόπους για να ξεφύγουν και να δημιουργήσουν κάτι αξιόλογο. Κάτι που θα τους γέμιζε την ώρα που θα γύριζαν το μεσημέρι στο σπίτι με μισή φρατζόλα ψωμί στη μασχάλη κι ένα χαμόγελο ως τα αυτιά που θα κάλυπτε τα ταλαιπωρημένα τους μάγουλα.

Σήμερα, σε μια κοινωνία φυσικά πολύ πιο φιλελεύθερη, όπου το παιδί έχει κάθε είδους δικαίωμα και προστατεύεται από χίλιες μεριές, το σχολείο μοιάζει να συρρικνώνει τους ορίζοντες των παιδιών τελικά. Σα να υψώνει τοίχους γύρω τους.
Δεν υπάρχει πια ξύλο, βέργα, τράβηγμα αυτιού μέχρι… αποκολλήσεως, ούτε και τιμωρίες.
Μα το σχολείο μοιάζει να είναι πια πολύ πιο βασανιστικό για το παιδί!
Και μάλλον και για το γονιό του. Σαν μια θλιβερή υποχρέωση.

Και το σχολείο συκοφαντημένο, απαξιωμένο, δεν είναι πια έρωτας, μα κατάντησε μια… «τυπική διαδικασία», που τραγουδούσε κι ο Τερζής!
(σ.σ. όπως κι ο έρωτας, έτσι και το σχολείο "θέλει ψυχή και φαντασία"...)
Δεν είναι μόνο το κράτος που το απαξιώνει.
Είμαστε κι εμείς.
Εκεί που κάποτε το καμάρι του σογιού ήταν ο δάσκαλος ή ο γιατρός, σήμερα είναι ο μπάτσος κι ο στρατιωτικός.
Γιατί «εκεί έχει δουλειά σήμερα! Όχι που μου γίνονται όλοι γιατροί και δικηγόροι και ψωμολυσσάνε! Τέτοιον να πάρεις κόρη μου! Τα γράμματα δεν τρώγονται! Τα μισθά τρώγονται…»
Στην κοινωνία που ο μπάτσος ζυγίζει πιο πολύ απ’ το δικηγόρο, δεν μπορείς να περιμένεις σχολείο με δημιουργικότητα και φαντασία.

Έτσι κάπως είναι και η κοινωνία μας. Έχουμε τόσα και τόσα δικαιώματα, δε μας χτυπάει κανείς, δε μας φυλακίζει, δε μας εξορίζει κανείς.
Κι όμως είμαστε πολύ πιο φοβισμένοι, πολύ πιο αποκλεισμένοι, πολύ πιο παγιδευμένοι μέσα σε τοίχους, παρόλο που η ΕΑΤ-ΕΣΑ είναι πια μακρινό παρελθόν.

Τελικά ίσως να μη φταίνε απλά και μόνο τα εκπαιδευτικά συστήματα.
Ίσως υπάρχει μια μυστική αλήθεια στον κόσμο αυτό, που ίσως σας την έχω ξαναπεί.
Μια αλήθεια οξύμωρη.
Πως αν δέσεις τον άνθρωπο με αλυσίδες, αυτός θα δώσει τον αγώνα της ζωής του για να ελευθερωθεί.
Αν όμως δώσεις στον άνθρωπο ελευθερία, τότε αυτός τρέξει να κρυφτεί και να αλυσοδεθεί. Θα αναζητήσει την ασφάλεια.



Έτσι, κι αν μεγαλώσεις το παιδί σπάζοντάς του τις αλυσίδες, τότε αυτό θα τρέξει πίσω στα φουστάνια της μαμάς του να κρυφτεί.
Αλλά αν το μεγαλώσεις με μια αίσθηση «αλυσόδεσης», τότε (κι αφού πρώτα διακριτικά του δείξεις πού να ψάξει για τα κλειδιά) αυτό θα κάνει το παν για να ελευθερωθεί, για να ελευθερώσει το νου του, το πνεύμα του, το σώμα του, την ψυχή του, την καρδιά του.

Ας προχωρήσουμε λοιπόν σ’ αυτό το «γενναῖον ψεῦδος» που έλεγε και ο Πλάτωνας.
Ας υποκριθούμε όλοι μαζί στα παιδιά πως τα αλυσοδένουμε, για να τα αναγκάσουμε να αγωνιστούν για να ανατρέψουν αυτά τα ίδια τον αριθμόκοσμο που τους ορίσαμε (και μας ορίσανε) να ζήσουν.

13 σχόλια:

  1. α ενταξει, φτιαξατε τελειο ποστ! μπραβο και στους δυο σας!
    δεν εχω να πω κατι, τα ειπατε ολα!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ωραία!!! Το Γαλατικό χωριό, τιμώντας την παράδοση, δίνει φιλόξενο βήμα σε άξιες φωνές!
    Γλαύκη, είσαι φτιαγμένη από την πάστα, που ο Θεός (και όχι οι πανελλήνιες) διάλεξε για τους Δασκάλους. Κι αν η αίθουσα που διδάσκεις είναι 3 Χ 3, ο νους και οι ψυχές της κοινωνίας των μαθητών σου, απλώνονται στους ορίζοντες που εσύ, η Δασκάλα, έχεις φωτίσει. Καλά ταξίδια σου εύχομαι, με τα "παιδιά σου" σε ορίζοντες χωρίς τέλος.
    Μαζεστίξ, μου επιτρέπεις με την σειρά μου να απευθύνω μια ερώτηση;
    Πιστεύεις ότι όλοι οι δημόσιοι λειτουργοί, θα πρέπει να αμείβονται το ίδιο, ή με βάση το έργο που πράττουν; Με άλλα λόγια, ο δάσκαλος που λέει "για τόσα λίγα που παίρνω, τέτοιο μάθημα κάνω" είναι ισότιμος με εκείνον που δίνει τον καλύτερο εαυτό του, με μόνη αμοιβή το βλέμμα των μαθητών του; Ο γιατρός που δεν είναι ποτέ στο πόστο του και που αντιμετωπίζει τον άρρωστο σαν ακόμα έναν μπελά, ή σαν φακελάκι, είναι ισότιμος με εκείνον που ρισκάρει την υγεία του ως και τη ζωή του, με απανωτές, απάνθρωπες εφημερίες; (κ ο κ) Και μην πει κανείς "πώς να τους ξεχωρίσω". Το αποτέλεσμα της δουλειάς είναι φανερό.
    Θέλουμε, δηλαδή, (κατά Ισοκράτη) την ισότητα που αποδίδει τα ίδια σε όλους, ή αυτή που αποδίδει το πρέπον στον καθένα;
    (βλ παρακάτω)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Από τον Αρεοπαγιτικό λόγο του Ισοκράτη :
      Μέγιστον δ’ αὐτοῖς συνεβάλετο πρὸς τὸ καλῶς οἰκεῖν τὴν πόλιν, ὅτι δυοῖν ἰσοτήτοιν νομιζομέναιν εἶναι, καὶ τῆς μὲν ταὐτὸν ἅπασιν ἀπονεμούσης, τῆς δὲ τὸ προσῆκον ἑκάστοις, οὐκ ἠγνόουν τὴν χρησιμωτέραν, ἀλλὰ τὴν μὲν τῶν αὐτῶν ἀξιοῦσαν τοὺς χρηστοὺς καὶ τοὺς πονηροὺς ἀπεδοκίμαζον ὡς οὐ δικαίαν οὖσαν, τὴν δὲ κατὰ τὴν ἀξίαν ἕκαστον τιμῶσαν καὶ κολάζουσαν προῃροῦντο καὶ διὰ ταύτης ᾤκουν τὴν πόλιν Το οποίο μεταφράζεται σε: Πάρα πολύ τους βοήθησε στην καλή διοίκηση της πόλης, ότι ενώ εθεωρείτο ότι υπάρχουν δύο ισότητες, και η μία αποδίδει το ίσο σε όλους, η δε άλλη το πρέπον στον καθένα, δεν αγνόησαν την χρησιμότερη ισότητα, αλλά αποδοκίμαζαν την ισότητα εκείνη, η οποία έκρινε άξιους των ιδίων αμοιβών και τιμών τους φαύλους, προτιμώντας εκείνη (την ισότητα) η οποία τιμά και τιμωρεί καθένα σύμφωνα με την αξία του.

      Διαγραφή
    2. Γλυκιά Αννούλα, κάνω παρέμβαση για να...παρέμβω στο πρώτο σου σχόλιο: πιστεύεις πως ο (νεο)έλληνας ψηφίζει αξιοκρατικά, για να έχει επιτέλους κάποτε αξιοκρατία ή ψηφίζει ακριβώς έτσι όπως τον συμφέρει; Διότι αν ισχύει το δεύτερο (που προφανώς ισχύει), αυτή η χώρα ΠΕΘΑΝΕ δοξάζοντας και αποθεώνοντας μόνο τα ΚΑΤΩ ΤΟΥ ΜΕΤΡΙΟΥ, όχι μόνο στον δημόσιο, αλλά και στον ιδιωτικό τομέα, πόσο μάλλον δε, στις εκάστοτε επιλογές αυτών που τον κυβέρνησαν/κυβερνούν! Είμαστε οι επιλογές μας, δεν είπαμε;; (το σχόλιο μου είναι ο προβληματισμός μου γενικότερα και όχι απαντώντας στο δικό σου, με το οποίο συμφωνώ μεν, αν και όλοι λέμε ότι συμφωνούμε και μετά κάνει ο καθένας ότι έμαθε από την παιδεία που πήρε από το σπίτι του, αλλά κι από την συνείδηση του... Εγώ ΞΕΡΩ τι προσφέρεις εσύ καθημερινά..... ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΚΑΝΕΙΣ/ΠΡΟΣΦΕΡΕΙΣ ΕΣΥ όμως, μη νομίζεις ότι το κάνουν πολλοί ακόμα σ' αυτόν τον τόπο......)

      Διαγραφή
  3. Καλημέρα και στους δύο.

    Γλαύκη, οι σκέψεις που μοιράστηκες μαζί μας μου θύμισαν πάρα πολύ αυτό.
    Πιστεύω πως έχεις δει το βίντεο, καλό θα είναι να το δουν και οι υπόλοιποι, ιδιαίτερα όσοι είναι γονείς και οι εκπαιδευτικοί. Κατά τη γνώμη μου πρόκειται για ένα από τα πιο διαφωτιστικά και δημιουργικά 20λεπτα που θα ‘σπαταλήσουν’.

    Αν έχουμε ανθρώπους στην εκπαίδευση όπως εσείς οι δύο, δεν χάνω τις ελπίδες μου. Τα παιδιά μας σας έχουν ανάγκη, δεν σας έχει το Σύστημα γιατί του έχετε κηρύξει πόλεμο.
    Καλή δύναμη.

    Μια παρατήρηση ως υστερόγραφο: Η Άννα έβαλε στο διαδικτυακό τραπέζι ένα πολύ σοβαρό θέμα. Πάσα για ανάρτηση θα το ‘λεγα. Μπράβο Αννούλα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πέτρο, δεν σχολίασα παρακάτω για το βίντεο, το οποίο γνωρίζω και στέκομαι στο λάθος που επιβάλλεται να είναι αποδεκτό καθώς είναι διδακτικά απόλυτα ωφέλιμο! Αλλά και στο γεγονός πως δεν υπάρχει άνθρωπος που να μην έχει κάποια ιδιαίτερη ικανότητα, την οποία το περιβάλλον του θα πρέπει να εντοπίσει και να αναδείξει!
      Φυσικά, και χωρίς δημιουργικότητα δεν υπάρχει αλλαγή ούτε καλύτερο μέλλον!
      Γλαύκη

      Διαγραφή
  4. Κική, καλημέρα, το κακό είναι πως είμαστε φλύαροι και εγώ και η Γλαύκη και φαίνεται καμιά φορά σα να τα έχουμε πει όλα!
    Κι όμως, τα φαινόμενα απατούν.
    Ελάχιστα είπαμε...


    Άννα, θέτεις ένα ζήτημα το οποίο δεν απαντιέται εύκολα με ένα σχόλιο.
    Αλλά θα προσπαθήσωνα πω επιγραμματικα τη σκέψη μου.
    Είμαι υπέρ της μισθολογικής ενότητας εντός των κλάδων.
    Κλάδος με κλάδο να εχουν διαφορά, αναλογα με το επάγγελμα που ασκούν, αλλά εντός του επαγγέλματος να υπάρχει ισότητα.

    Και θα μου πεις τώρα: "ο γιατρός ο σκιτζής να παίρνει τα ίδια με το γιατρό που πολεμάει μέσα στα χειρουργεία για να σώζει ζωές; Ο δάσκαλος που απλώς περνά την ώρα του διεκπεραιωτικά στην τάξη να παίρνει τα ίδια με το δάσκαλο που με αυτοθυσία παραδίδει τον εαυτό του άνευ όρων στην διάπλαση των παιδιών;"
    Αν σου πω ναι, θα φανεί χαζό.
    Αν σου πω όχι, θα σε ρωτήσω: και πώς θα κριθεί αυτό;
    Με αξιολόγηση, φαντάζομαι.

    Συμφωνώ με την αξιολόγηση, αν και κρατώ επιφυλάξεις για το ποιος, πώς και με ποιο σκοπό τη διενεργεί.
    Αλλά τελοσπάντων, αν υποθέσουμε πως διεξάγεται μια αξιολόγηση αποδεκτή, τότε θα σου απαντήσω πως, αν αξιολογηθεί ο γιατρός ως σκιτζής,τότε δεν πρέπει να πάρει λιγότερα από τον καλό γιατρό.
    Διότι πρέπει να απολυθεί.
    Ομοίως και ο δάσκαλος.

    Αν κάποιος κριθεί επικίνδυνος για την παιδεια ή για την υγεία (δηλ. για το κοινωνικό σύνολο), τότε δεν μπορώ να φανταστώ πώς θα παραμείνει στο πόστο του.
    Προφανώς δεν πρέπει να απολυθεί;
    Ε, οι υπολοιποι που θα αξιολογηθούν ως κατάλληλοι, αυτοί να παίρνουν τα ίδια λεφτά για τη δουλειά που κάνουν.


    Πέτρο, σου γράφω μην έχοντας δει ακόμη το βίντεο.
    Στη εκπαίδευση πάντως πρέπει νααλλάξουνολα, από το νηπιαγωγείο ως το παανεπιστήμιο.
    Πρέπει να αλλάξει άρδην η οπτική και των τριών συντελεστών της: εκπαιδευτικών, μαθητών και γονέων.
    Το πρόβλημα υπάρχει και στις τρεις πλευρές.
    Και πρέπει να ξηλωθεί όλο το σύστημα για να ξαναρχίσει απ'την αρχή με νέους όρους.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Για τρίτη φορά ήρθα να θαυμάσω τον "λυρικό οίστρο" δυο θαυμάσιων φίλων, αλλά και σπάνιων λειτουργών (από ότι έχω αντιληφθεί, σε ότι αφορά την επαγγελματική ιδιότητα και των δυο σας) Αν δίδασκαν ΤΕΤΟΙΑ ΜΥΑΛΑ στα σχολεία μας, αυτός ο τόπος θα είχε από πάντα άλλη εξέλιξη! Δυστυχώς, φοβάμαι πως δεν θα την μάθουμε ποτέ... Μαζεστίξ, είσαι σίγουρος ότι η μέθοδος/μεθοδικότητα, της ΕΑΤ-ΕΣΑ, ως εφαρμογή στην κοινωνία γενικότερα, αλλά και ως "ψυχολογικό" μέσο, είναι πια μακρινό παρελθόν;...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Κική, όπως είπε και ο Μαζεστίξ, θα μπορούσαμε να πούμε κι άλλα ή να συμπληρώσει και η παρέα πολλά. Σ' ευχαριστώ για τα πολύ καλά σου λόγια!
    Άννα, με συγκινείς και η εκτίμηση είναι αμοιβαία! Σε γνωρίζω λίγο, όμως αισθάνομαι πολύ περισσότερα για σένα μέσα από τον τρόπο που σχετίζεσαι με όλους εδώ!!
    Ακυβέρνητε, σήμερα δε θα σε πειράξω!
    "Τα παιδιά μας σας έχουν ανάγκη, δεν σας έχει το Σύστημα γιατί του έχετε κηρύξει πόλεμο." Εδώ έχεις πέσει μέσα! Ακριβώς έτσι αισθάνθηκα από την πρώτη στιγμή που πάτησα το πόδι μου σε τάξη!! Πάω αρκετά κόντρα και προς το παρόν δεν έχω βγει χαμένη! Λειτουργώ κατά συνείδηση, οπότε δε με νοιάζει το κόστος!
    Σ' ευχαριστώ θερμά, μου δίνεις κουράγιο!
    Ρε τρελοκόριτσο, Πέτρα, ευτυχώς μας σχολίασες!! Είχα αρχίσει ν' ανησυχώ!
    Δεν πίστευα ότι θα το αφήσεις ασχολίαστο!!!
    Όσο για τα μυαλά, εντάξει είναι τέτοια, όμως θα τα έχουμε για πολύ καιρό ακόμα ή θα μας λαλήσουν...;;;
    Γλαύκη

    Υ.Γ.
    Αρχηγέ, σε αντέγραψα και στα σχόλια! Αισθάνομαι κι εγώ τώρα ένας μικρός αρχηγός...!!! (Ήπια το μαγικό φίλτρο!)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Γλαύκη, ήταν να μην πάρεις φόρα! Ποιος σε πιάνει τώρα!(Για να συνεχίσεις στο λέω!)
    Σοβαρά τώρα, χαίρομαι που υπάρχουν παιδαγωγοί σαν κι εσένα με επίγνωση του ρόλου τους. Δε χρησιμοποιώ το όρο "δάσκαλος", γιατί για μένα είναι αρνητικά φορτισμένος από την εποχή που ήμουν μικρή και μου' λεγαν διάφοροι στον περίγυρό μου "Να γίνεις δασκάλα, για να κάθεσαι τρεις μήνες το καλοκαίρι!". Να γίνω δασκάλα για να κάθομαι! Μπρρρρ....ανατρίχιαζα και μόνο στη σκέψη!
    Σκέφτομαι τους δικούς μου δασκάλους και καθηγητές και τελικά αυτοί που θυμάμαι, αυτοί που μ' επηρέασαν στα σχολικά μου χρόνια ήταν 5-6 άνθρωποι που ξέφυγαν από τα στενά πλαίσια της διδακτέας ύλης και μας δώσαν κάτι παραπάνω (πολλές φορές και εκτός ωραρίου), μας μίλησαν για άλλα πράγματα, μας μύησαν στην ομορφιά του θεάτρου, του χορού, της μουσικής, της λογοτεχνίας, της ζωγραφικής και μας δώσαν ερεθίσματα ν' ασχοληθούμε μ'αυτά και να εξερευνήσουμε τα ταλέντα μας, αυτοί που μας αντιμετώπιζαν σας μελλοντικούς ενήλικες και κάναν το μάθημα παιχνίδι και κάπως έτσι μας μάθαν να μαθαίνουμε.
    Του χρόνου ο γιος μου θα πάει στο Δημοτικό και ξέρεις τι άγχος έχω μην πέσει σε ανθρώπους που γίναν δάσκαλοι για να κάθονται τρεις μήνες; Δεν περιμένω και πολλά από το σημερινό σχολείο, όμως η αλήθεια είναι ότι και μόνη μου δεν μπορώ να τα καταφέρω, δεν γνωρίζω την εκπαιδευτική διαδικασία.
    Μαζεστίξ, καταλαβαίνω ότι όταν ο άνθρωπος δεν είναι ελεύθερος αγωνίζεται περισσότερο κι όταν αποκτήσει την ελευθερία του δεν ξέρει πως να τη διαχειριστεί, γιατί δεν έχει μάθει να είναι ελεύθερος. Μπορείς όμως να μου εξηγήσεις τα περί "αλυσόδεσης" και "γενναίου ψεύδους" στη διαπαιδαγώγηση των παιδιών, γιατί δεν κατάλαβα πως ακριβώς το εννοείς, τι μέθοδος είναι αυτή. Μ' ενδιαφέρει ως γονιός.
    Άννα, η αληθινή πληρωμή των εκπαιδευτικών, των γιατρών, των δημόσιων λειτουργών εν γένει που κάνουν σωστά τη δουλειά τους δεν είναι η κρατική και δεν είναι χρηματική. Απολαβές τους είναι η αγάπη που καθρεφτίζεται στα βλέμματα των παιδιών, η ευγνωμοσύνη και οι ευχές των ασθενών που βρήκαν τη γιατρειά τους, ο καλός λόγος και η εκτίμηση αυτών που βοηθήθηκαν στην ανάγκη τους. Κι αυτά τους δίνουν κουράγιο να συνεχίσουν. Θαρρείς πως η απόδοση της Γλαύκης έπεσε κατά 30-40% κι έγινε χειρότερη στη δουλειά της, επειδή πετσοκόπηκε κατά 30-40% ο μισθός της;
    Αξιολόγηση σοβαρή από το κράτος μην περιμένετε! Έτσι κι αλλιώς η αξιολόγηση εμπεριέχει το υποκειμενικό στοιχείο (και πως ν' αξιολογήσεις την προσωπικότητα του άλλου, πως να μετρήσεις τους εξωτερικούς παράγοντες που επηρεάζουν την απόδοσή του;) Τα δε αντικειμενικά κριτήρια εξαντλούνται συνήθως στα τυπικά προσόντα. Έχω γνωρίσει ανθρώπους με διδακτορικά που δεν ξέρουν να μοιράσουν δυο γαϊδουριών άχυρο.
    Πολλά είπα! Καλημέρα σας!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Σοφία, καλημέρα!
    Σ' ευχαριστώ για τα ενθαρρυντικά σου λόγια!
    Αυτά είναι η πληρωμή μας, από αυτά παίρνουμε ικανοποίηση και δύναμη!
    Δέχομαι τον ρόλο του παιδαγωγού, γιατί αυτόν βάζω σε πρώτη θέση!
    Παλιότεροι μαθητές μου μού λένε πως έμαθαν γελώντας και διασκεδάζοντας...
    Δεν υπάρχει μεγαλύτερη χαρά για έναν δάσκαλο να το ακούει αυτό!
    Όσο για τις διακοπές, σίγουρα δεν επέλεξα το επάγγελμα αυτό με αυτό το κριτήριο! Έλεος πια, το έχουν κάνει όλοι "καραμέλα"!
    Η φύση της εργασίας είναι τέτοια που αν προσπαθήσεις να την κάνεις συνειδητά, μπορεί να σε αδειάσει πνευματικά, σωματικά και ψυχικά...!
    Είναι απαραίτητες αυτές οι διακοπές για ανασυγκρότηση και αυτοεξέλιξη!
    Σχετικά με την αξιολόγηση, από τη μια δεν έχω αντίρρηση, αλλά από την άλλη δεν εμπιστεύομαι κανέναν και τίποτα!
    Είναι μια εργασία που πολύ δύσκολα μπορεί να αξιολογηθεί ουσιαστικά, διότι οι παράμετροι είναι πάρα πολλοί, όπως περιέγραψες κι εσύ (για να μην επαναλαμβάνω).
    Γλαύκη

    Υ.Γ.
    Είχες δίκιο, Μαζεστίξ, είμαι κι εγώ φλύαρη σαν κι εσένα τελικά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Πέτρα, ήμουν σίγουρος πως κάποιος θα σχολίαζε τα περί ΕΑΤ-ΕΣΑ, αλλά είπα τελικά να μη βάλω υποσημείωση και να αφήσω να δω ποιος θα κάνει την παρατήρηση.
    Τελικά βγήκες νικήτρια!
    (πάρε κι άλλο κύπελλο)


    Σοφία, η πρότασή μου είναι περισσότερο φιλοσοφική και λιγότερο αμιγώς παιδαγωγική.
    Δεν την έχω σχηματίσει ακόμη πρακτικά, παρά μόσο σε επίπεδο προβληματισμού.
    Σαν πρώτη σκέψη, κάπως νεφελώδη, θα σου έλεγα πως εννοώ να μη δίνονται στο παιδί εύκολα και αυτονόητα πολλές ελευθερίες.
    Να τίθενται περιορισμοί, με παράλληλη όμως γονική ευελιξία, ώστε να σπάνε αυτοί οι περιορισμοί, κάθε φορά που το παιδί διεκδικεί με δίκιο, σύνεση και επιμονή κάτι.

    Αυτό θα μπορούσε νά έχει διδακτικό αποτέλεσμα την εκπαίδευση των παιδιών στη συνεχή διεκδίκηση ολοένα και περισσότερων ελευθεριών, αλλά και στην αντίληψη πως τίποτα δεν είναι δεδομένο και δεν αποκτιέται άκοπα.
    Έτσι, το παιδί, κατακτώντας βήμα-βήμα τα δικαιώματά του (με αφανή υποστήριξη φυσικά απ' τους γονείς), χειραφετείται, ωριμάζει και ανατρέφεται ως μελλοντικός ενεργός πολίτης.

    Δεν μπορώ να σου προτείνω με ασφάλεια αυτήν την παιδαγωγική μέθοδο, διότι αφενός είναι ακόμη ανεπεξέργαστη και αφετέρου είναι δικής μου έμπνευσης και επομένως δεν έχει ελεγχθεί, επεξεργαστεί και προταθεί από τους ειδήμονες παιδαγωγούς και ψυχολόγους.


    Γλαύκη, σ' αυτήν την ανάρτηση είσαι οικοδέσποινα, επομένως σερβίρεις εσύ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αρχηγέ, σ' ευχαριστώ για το ρόλο της οικοδέσποινας!
      Προσπάθησα να ανταπεξέλθω με τον καλύτερο δυνατό τρόπο!
      Γλαύκη

      Διαγραφή