Δευτέρα, 26 Αυγούστου 2013

Πέτα το κινητό απ' το μπαλκόνι! Και ξαναζήσε...

Υπήρχε ζωή πριν το κινητό;

Οπωσδήποτε πολλοί άνθρωποι κάτω των 30 θα δυσκολευτούν να απαντήσουν.
Ιδίως οι κάτω των 20 πιθανότατα θα απαντήσουν πως σίγουρα δεν υπήρχε.

Όταν πρωτοκυκλοφόρησαν τα κινητά στην Ελλάδα, κάπου στις αρχές της δεκαετίας του '90, οι περισσότεροι κοιτούσαν επικριτικά με απορία, περιέργεια έως και απέχθεια αυτούς τους λίγους που περπατούσαν στο δρόμο μιλώντας σε ένα τηλέφωνο.
Φαινόταν αξιοπερίεργο, τόσο που οι χρήστες κινητού τότε θεωρούνταν μάλλον επιδειξιομανή ψώνια- και όχι πάντα αδίκως.
Αν έμπαινες τότε σε λεωφορείο, άκουγες έναν τύπο να γαβγίζει στο τηλέφωνο, τόσο όσο χρειαζόταν για να γυρίζει όλο το λεωφορείο να τον κοιτάζει.

Τα χρόνια πέρασαν, μπήκε το νερό στ' αυλάκι και το κινητό αποτέλεσε το βασικό και αναπόσπαστο μέρος του τεχνολογικού μας εαυτού.
Δέκα χρόνια αργότερα, δεν υπήρχε άνθρωπος που να μην έχει κινητό!
Οι πρώιμοι τεχνο-αρνητές έγιναν όψιμοι γκατζετάκηδες.

Πάντως, διαβεβαιώ τους νεώτερους πως και πριν τα κινητά βγαίναμε ραντεβουδάκια, στέλναμε μηνύματα (ραβασάκια) στις γκόμενες, μιλούσαμε με τους φίλους μας, βρίσκαμε τον άλλον όταν τον χρειαζόμασταν (κι όμως, δεν ήταν δύσκολο!), είχαμε ξυπνητήρια και, όταν άξιζε μόνο, βγάζαμε και καμιά φωτογραφία!

Στην αρχή, που λέτε, τα κινητά είχαν πολύ λίγες λειτουργίες.
Δηλαδή, ήταν... τηλέφωνα!
Έκαναν κλήσεις και έστελναν μηνύματα.
Στη συνέχεια μπήκαν και τα παιχνίδια.
Ποιος άλλωστε δεν έπαιξε "φιδάκι" στο ΝΟΚΙΑ 3210;
Στη συνέχεια μπήκαν και άλλες εφαρμογές.


Αλλά η κίνηση που άλλαξε τον ρουν της ιστορίας των κινητών ήταν η φωτογραφική μηχανή που ενσωματώθηκε στη συσκευή.
Από τότε άρχισαν όλοι να αλληλοφωτογραφίζονται συνεχώς.
Την ώρα που έτρωγαν, την ώρα που κοιμόντουσαν, την ώρα που διασκέδαζαν...
Και, σα να μην έφτανε αυτό, μετά από λίγο μπήκε και η βιντεοσκόπηση στις λειτουργίες του κινητού.
Και κάθε σημαντική ή περίπου σημαντική ή καθόλου σημαντική στιγμή της ζωής κάποιος την απαθανάτιζε με τη βιντεοκάμερα του κινητού.

Περάσαμε λοιπόν  κι απ' την εποχή του 3-G εξελιγμένου κινητού με τα τραγούδια, το bluetooth και τα τοιαύτα και πλέον φτάσαμε στην εποχή του i-phone, που το κινητό είναι πια προέκταση του εαυτού μας. Δεύτερή μας φύση!
Αλγεινή εντύπωση μου προκαλεί η συνεχής βιντεοσκόπηση "ιδιαίτερων" στιγμών.
Θυμάμαι που κάποτε κοροϊδεύαμε τα "αμερικανάκια" που βλέπαμε απ' την τηλεόραση να βιντεοσκοπούν κάθε στιγμή τους και γελούσαμε με τα χάλια τους.
Μάλιστα αστειευόμενοι λέγαμε πως αυτοί αν δουν κάποιον να είναι έτοιμος να πέσει απ' το μπαλκόνι, δε θα πάνε να τον τραβήξουν, αλλά θα οπλίσουν το φλας της κάμερας...
Βιντεοσκοπούν όταν τρώνε, όταν πίνουν, όταν γελάνε, όταν γλεντάνε, όταν περπατάνε, όταν κατουράνε, όταν πηδάνε, όταν γεννάνε, όταν πεθαίνουν... όλη η ζωή σε βίντεο!


Κι όμως, όπως και όλα τα υπόλοιπα, έτσι κι αυτό ήρθε για να μας εκδικηθεί.
Έτσι, βιώνουμε τα τελευταία χρόνια την ολοκληρωτική παράδοση της ζωής μας στα κινητά.
Πάω να ακούσω μια συναυλία και την ώρα που παίζει ένα πολύ όμορφο τραγούδι και συνεπαρμένοι πολλοί το τραγουδάμε, ταυτόχρονα υψώνονται εκατοντάδες χέρια -όχι πια με αναπτήρες- αλλά με κινητά, με τα οποία βιντεοσκοπούν τη στιγμή του τραγουδιού...
Πάω στο γήπεδο, κερδίζουμε πέναλτι εναντίον του Ολυμπιακού (σπάνια στιγμή...) και ενώ το μισό γήπεδο παρακολουθεί με αγωνία και κρέμεται κυριολεκτικά από τα πόδια του Σισέ, το άλλο μισό γήπεδο έχει υψώσει τα κινητά για να βιντεοσκοπήσει τη στιγμή!! Και μάλιστα παρακολουθούν τη στιγμή μέσα απ' τη μικρή οθόνη του κινητού τους και δε βλέπουν με τα μάτια τους αυτά που εξελίσσονται μρποστά τους!
Πάω σ' ένα γάμο και την ώρα του γλεντιού, οι μισοί καλεσμένοι γιορτάζουν, ξεφαντώνουν, γελούν, πειράζονται, χορεύουν -με λίγα λόγια γλεντούν-,  ενώ οι άλλοι μισοί καλεσμένοι τραβούν σε βίντεο τους πρώτους μισούς καλεσμένους που γλεντούν!!!

Όλους αυτούς αν τους ρωτήσω "πώς πέρασες στη συναυλία/στο γήπεδο/στο γάμο;" θα μου απαντήσουν "ήταν τέλεια! Ορίστε, δες και στο βίντεο που τράβηξα!"
Έτσι μου 'ρχεται να τους πω (και τους το λέω):
"Τι λες ρε; Πού πέρασες καλά; Δεν περνάς πια καλά!
Δε διασκεδάζεις, δεν κάνεις παρέα, δεν πανηγυρίζεις, δε χαίρεσαι, δεν αλληλεπιδράς.
Το μόνο που κάνεις είναι να υπάρχεις κάπου απαθανατίζοντας στιγμές από τις οποίες εσύ λείπεις.
Δε σε νοιάζει να περάσεις καλά. Σε νοιάζει μόνο να δείξεις στους άλλους πως πέρασες καλά.
Μέσα σ' αυτούς και στον εαυτό σου, που θα βλέπει μετά από χρόνια τις χιλιάδες φωτογραφίες και τα βίντεο που τράβηξες και θα λες "αχ τι ωραία που περνούσαμε τότε!"
Αρχίδια καλά περνάς! Το σώμα σου είναι εκεί. Το μυαλό σου είναι στην επίδειξη.

Οπότε το αρχικό ερώτημα "υπήρχε ζωή πριν το κινητό;" μετατρέπεται σε...
"Υπάρχει ζωή χωρίς κινητό;"
ή ακόμη καλύτερα...
"Υπάρχει ζωή ΜΕ κινητό;



Με το που φτάνεις κάπου, κάνεις tag για να δουν όλοι οι γνωστοί σου ότι είσαι εκεί.
Μόλις κάθεσαι με την παρέα, αρχίζεις και φωτογραφίζεσαι με όλους δεκαπέντε φορές και σε δήθεν αστείες πόζες για να ανεβάσεις τις φωτογραφίες στο facebook και να δουν όλοι... πόσο καλά περνάς.
Αλλά δεν περιμένεις καν να επιστρέψεις σπίτι για να τις ανεβάσεις. Έχεις την εφαρμογή facebook mobile, προκειμένου να τις ανεβάζεις επί τόπου απ' το κινητό σου.
Και τρως καμιά ώρα μέχρι να... ταγκάρεις (sic) όλη την παρέα στις φωτογραφίες.
Και μου λες πως περνάς καλά! Πού περνάς καλά μωρέ; Πότε πρόλαβες;
Αφού από τις τρεις ώρες που ήσουν εκεί, τις δύο ασχολιόσουν με το κινητό σου ανεβάζοντας φωτογραφίες και τραβώντας βίντεο.
Έχεις πεθάνει! Κατάλαβέ το!

Γιατί άνθρωπος που δεν μπορεί πια να γελάσει, να διασκεδάσει, να καλαμπουρίσει, να αστειευτεί, να συζητήσει, να,...,να...να...., δεν είναι πια ζωντανός.
Είναι ένα κινούμενο ζόμπι ζωσμένο με τεχνολογική ύλη που περιφέρεται ασκόπως στον πλανήτη.
Κι εσύ απ' αυτούς είσαι. Πεθαμένος και δεν το ξέρεις.
Ή κι αν το ξέρεις, δε σε νοιάζει πια.


Θυμήσου, καλέ μου άνθρωπε, τις μέρες εκείνες που ζούσες σαν άνθρωπος!
Τις μέρες εκείνες που μιλούσες, επικοινωνούσες, διασκέδαζες, νευρίαζες, τσακωνόσουν, τα ξαναέβρισκες, ερωτευόσουν, φλέρταρες, τραγουδούσες, αγωνιούσες, χόρευες, γελούσες...
Θυμήσου πως τότε ζούσες.
Σήμερα και κάθε σήμερα που έρχεται, πεθαίνεις.
Και απλά απαθανατίζεις τη στιγμή...



Την επόμενη φορά που θα πας να πιεις έναν καφέ με την παρέα σου (όσο ακόμα την έχεις) και επί δυο ώρες, αντί να μιλήσετε, να γελάσετε, να κουτσομπολέψετε, να χαζολογήσετε, εσύ θα σκαλίζεις κάτι στο κινητό σου, τότε θυμήσου πως πεθαίνεις.
Την επόμενη φορά που θα πας σε μια συναυλία να ακούσεις τον αγαπημένο σου τραγουδιστή και στα ομορφότερα ρεφρέν αντί να αφεθείς στη μαγεία και να τραγουδάς αγκαλιασμένος/η με το ταίρι σου, εσύ θα τραβάς τη στιγμή σε βίντεο, θυμήσου πως πεθαίνεις.
Την επόμενη φορά που θα πας στο γήπεδο και, αντί να παρακολουθήσεις το γκολ με τα ματάκια σου και να το πανηγυρίσεις με τους διπλανούς σου, εσύ θα παρακολουθείς τον αγώνα μέσα από την κάμερά σου, θυμήσου πως πεθαίνεις.
Την επόμενη φορά που θα βρεθείς σε γλέντι να διασκεδάσεις και, αντί να χορεύεις, να ξεφαντώνεις, να γελάς, να διασκεδάζεις, εσύ θα τραβάς τους άλλους που γλεντούν με την κάμερα, θυμήσου πως πεθαίνεις.

Αν δεν μπορείς να αρχίσεις να χρησιμοποιείς το κινητό σου τηλέφωνο για το λόγο που το χρειάζεσαι, τότε απλά... πέταξέ το στο ποτάμι!
Να το πάρει κι αυτό μαζί με τα υπόλοιπα λύματα του "πολιτισμού".
Αν δε βρεις ποτάμι, πέτα το απ' το μπαλκόνι!
Ή, αν δεν μπορείς και το χρειάζεσαι οπωσδήποτε, τότε κάνε κάτι απλό: αγόρασε ένα κινητό παλιάς τεχνολογίας. Μόνο για τηλέφωνα και μηνύματα.
Να ελευθερωθείς απ' τα δεσμά του γκατζετο-λαιφστάιλ!

Πριν με βρίσεις, δες αυτό το δίλεπτο ταινιάκι που έχει αυτό ακριβώς το θέμα.
Δες το και ξανασκέψου: θες να συνεχίσεις να πεθαίνεις ή να ξαναδοκιμάσεις να ζεις;
Ακόμα προλαβαίνεις.
Αλλά ξεκίνα γρήγορα.
Ξεκίνα σήμερα!

26 σχόλια:

  1. η αλλογιστη χρηση ειναι αυτη ου αλλαξε το ρολο των κινητων και ολων των ραγματων εισης!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ακριβώς. Οτιδήποτε γίνεται σε υπερβολή, τελικά οδηγεί σε καταστάσεις ανωμαλίας.
      "Μηδέν άγαν" έλεγαν σοφά οι αρχαίοι...

      Διαγραφή
  2. Απίθανες φωτογραφίες, όπως πάντα και το βιντεάκι που τα λέει όλα! Εσύ που τα λες όλα για άλλη μια φορά! Είναι απίστευτο αυτό που συμβαίνει πραγματικά... Αυτό με τους γάμους το σιχαίνομαι, το θεωρώ καραγκιοζιλίκι! Ευτυχώς, τα υπόλοιπα δεν τα έχω βιώσει σε παρέες μου, μόνο τα βλέπω γύρω μου και μου σηκώνονται τα μαλλιά!
    Επίσης, δε φωτογραφίζω συχνά ούτε με τη φωτογραφική μηχανή, γιατί θεωρώ όπως είπες κι εσύ ότι θα χάσω τη στιγμή, την οποία προτιμώ να κρατήσω στη μνήμη μου. Σίγουρα, είναι μεγαλύτερης χωρητικότητας (λέμε τώρα)!
    Σαν να είσαι πάλι στο μυαλό μου! Δες το μήνυμα και θα καταλάβεις, βέβαια αναφέρομαι σε κάτι άλλο που όμως έχει σχέση με αυτά που γράφεις...
    Τώρα συγγνώμη,έχασα πολύτιμο χρόνο, πρέπει να συνεχίσω την παρακολούθηση από το κινητό μου της ζωής που δεν έζησα...!!!!
    Γλαύκη

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Η χωρητικότητα της μνήμης είναι όση χρειάζεται.
      Δεν είναι ανάγκη να τα θυμόμαστε και όλα!
      Η φύση μας είναι πιο σοφά από τα γκάτζετ.
      Θυμόμαστε όσα δε νοούμαστε να ξεχάσουμε.
      Γι' αυτό και δεν πήρα ποτέ φωτογραφική μηχανή.

      Αλλά η φωτογραφική δεν είναι το πρόβλημα.
      Ίσα-ίσα που είναι τέχνη η φωτογραφία.
      Μου τη δίνει στα νεύρα αυτή η συνεχής φωτογράφιση και βιντεοσκόπηση κάθε στιγμής.
      Σε τέτοιο σημείο ώστε αποτυπώνουμε στιγμές τις οποίες όμως δε ζούμε!

      Διαγραφή
  3. Νομίζω ότι απέκτησα κινητό από τους τελευταίους....κάπου το 2000;
    Εδώ και δέκα χρόνια έχω το ίδιο κινητό. Παίρνει τηλέφωνα και στέλνει μηνύματα.
    Μου έδωσε η κολλητή μου το παλιό της που τραβάει καλύτερες φωτογραφίες. Το έχω στην άκρη και το χρησιμοποιώ ως φωτογραφική μηχανή.... για το μπλογκ μου!
    Νομίζω ότι είμαι η τελευταία των Μοϊκανών!
    Μόνο να χειροκροτήσω για τη δημοσίευση μπορώ και να νιώσω ικανοποίηση γιατί πρόσφατα μου είπαν να βάλω το κινητό μου στην τσάντα μου ...γιατί είναι ξεφτίλα!
    Εγώ πάλι ...χαμογέλασα γλυκά!
    Σε φιλώ και σένα λοιπόν...γλυκά! :))

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Την καλύτερη δουλειά κάνεις!
      Να τους πεις ότι ξεφτίλα είναι να σε εξουσιάζει ένα μηχάνημα!

      Εγώ δεν ήθελα να πάρω κινητό, αλλά το 1999 χρειάστηκε να πάρω προσωρινά, αλλά ουδέν μονιμώτερον του προσωρινού...
      Και φυσικά μόνο για τηλέφωνα και μηνύματα το 'χω.

      Διαγραφή
  4. Λοιπον..Λογω,που δεν..Φημιζομαι και για την καλη μου...Ακοη...!!
    [Καταλαβες..Τα αυτια..Ειναι για να..Βλεπω!! Αφου..στηριζουν τα..Γυαλια μου...!!]

    ΔΕΝ ΑΠΕΚΤΗΣΑ ΠΟΤΕ ΚΙΝΗΤΟ...!!

    Ναι..!!

    Το ελεγα στην..Τραπεζα,τις προαλλες...Και...Μου εκαναν ευνοικη ρυθμιση...!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δεν απέκτησες κινητό;
      Είσαι στο 1% που δεν νικήθηκε από τη λαίλαπα των κινητών;

      Άμα το πεις στον Στουρνάρα, μάλλον θα πάρεις και επίδομα!

      Διαγραφή
  5. Η σχέση μου με το κινητό μου, είναι ίδια με αυτή με τον υπολογιστή μου: ανεπίδεκτη! Μια μέρα πήγα σε ένα σπίτι και μου λέει ένα 10χρονο παιδάκι: μπορώ να δω το κινητό σου, γιατί δεν έχω ξαναδεί τέτοιο μοντέλο;; Του λέω, φυσικό δεν είναι;; αφού έχει καταργηθεί εδώ και χρόνια! (και δεν έχει φωτογραφική μηχανή ή........μπας και έχει και δεν έχω πάρει χαμπάρι;; χαχαχα!! πολύ πιθανό κι αυτό!!)

    http://pistos-petra.blogspot.gr/2013/08/blog-post_26.html#comment-form

    Γιαααααααα...ξαναπέρνα μια βολτίτσα! Η άποψη σου με ενδιαφέρει γενικότερα κι όχι μόνο επί των καλλιτεχνικών (που με νικάς κιόλας!!) Σε φιλώ γλυκά! :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Τεχνολογικά αναλφάβητη λοιπόν;
      Έλα κι εσύ στο κλαμπ!

      Εγώ μια φορά είχα εξελιγμένο κινητό κι αυτό το απέκτησα επειδή το βρήκα πεσμένο στο έδαφος!
      Εκεί εμαθα πώς δουλεύουν τα μαραφέτια...

      Διαγραφή
  6. Ζητάς από κάποιους να θυμηθούν τη ζωή που δεν έζησαν. Όχι, γι’ αυτούς τους <20 δεν υπάρχει ζωή χωρίς κινητό. Είναι σα να απαιτείς από 10χρονο να θυμηθεί τις δραχμές.
    Η ζωή τους δεν είναι απλά απόλυτα συνυφασμένη με τα κινητά και τις εκατοντάδες χρήσεις τους, αλλά ζουν και αναπνέουν με όνειρο πότε θα βγει το καινούριο. Ζήτησε τους να μη στείλουν μήνυμα ή να μη φωτογραφίσουν για μια εβδομάδα να δεις απάντηση που θα εισπράξεις. Ζήτα τους να το κλείσουν για μια μέρα και θα σε κοιτάνε σαν ούφο! Φωτογραφίζουν ότι να ’ναι και μετά τρελαίνονται να το ανεβάζουν στο fb.
    Ζωή του κώλου!
    Έχω μεταχειρισμένο κινητό που μου έχουν κάνει δώρο, δεν έχω σύνδεση, βάζω 3-4 κάρτες των 5€ το χρόνο, τις περισσότερες ημέρες είναι ξεφόρτιστο, δεν στέλνω ποτέ μήνυμα, δεν τραβάω φωτογραφίες, ενώ αγνοώ παντελώς τις περισσότερες χρήσεις του. Μια φορά το χρειάστηκα πραγματικά λόγω του GPS και πραγματικά με βοήθησε.
    Να σκέφτεσαι πως είσαι ‘ευλογημένος’ που γεννήθηκες μια εποχή όπου μπόρεσες να απολαύσεις μια - από πολλές απόψεις - φυσιολογική ζωή. Εσύ μπορείς και κάνεις συγκρίσεις. Αν σε διαβάζει κάποιος γύρω στα 10-20 θα σε λέει γέρο και εκτός τόπου και χρόνου.
    Κι εμένα ούτε αυτός ο τόπος με χωράει, ούτε αυτός ο χρόνος με γεμίζει.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Θυμάμαι μια μέρα πρόσφατα που προσπαθούσα να εξηγήσω σε μια παρέα παιδιών γύρω στα 15 πώς ήταν η ζωή πριν τα κινητά.
      Με κοιτούσαν σα χάνοι.
      Τρελαίνονταν μάλιστα όταν άκουγαν πώς κανονίζαμε ραντεβουδάκια και πώς παίρναμε τηλέφωνο στο σπίτι της κοπέλας που μας άρεσε.
      Βέβαια τώρα πια δεν υπάρχει ούτε αυτή η μικρή επίφαση αυστηρότητας που πρόλαβα εγώ από τους πατεράδες.
      Ένα ουδούνισμα του τηλεφώνου, συνθηματικό, για να καταλάβει πως ήμουν εγώ και να πάρει εκείνη και άλλα τέτοια κολπάκια.
      Επίσης τα καρτοτηλέφωνα στους δρόμους που στέναζαν από τα... μέλια.

      Δεν ξέρω αν είμαστε τυχεροί που θυμόμαστε πώς ήταν η ζωή πριν απ' αυτό το μαραφέτι.
      Γιατί όταν ξέρεις, τότε σε πειράζει περισσότερο.
      Αν ήμασταν 16 χρονών, μάλλον δε θα μας ενοχλούσε η κατάσταση. Θα ήταν κάτι δεδομένο.

      (Μα κι εσύ, είπαμε, φόρτισέ το καμιά φορά!)

      Διαγραφή
  7. Καλημέρα. Χαίρομαι για τους φίλους που σχολίασαν πιο πάνω (εξαιρώντας την αγαπητή μας Κική που είναι πιτσιρίκα μπροστά μας ).
    Η γενιά μας κάνει κάνει ακόμα τη διαφορά. Εύχομαι όσοι γονείς να μαθαίνεται στα παιδιά σας τη σωστή του χρήση. Μη μου πείτε "παιδιά...παρασύρονται"! Μητέρα μαθητή μου, που ο γιος της ζήλευε τους συμμαθητές του κι ήθελε κινητό, ανταποκρίθηκε με τα πολλά στην επιθυμία του: του αγόρασε ένα που τηλεφωνούσε κι έστελνε μηνύματα. Μόνο. Ούτε φωτογραφική δεν είχε! Με αυτό υποχρεώθηκε να τελειώσει το σχολείο. Ούτε το "έχασε" το παιδί, ούτε μίζερο έγινε. Έμαθε να περιμένει , να μη βιάζεται, να μη ζηλεύει τους άλλους!
    Συγγνώμη για τη διαλεξη πρωινιάτικα!
    Τα φιλιά μου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αχ αυτοί οι γονείς!
      Πόσο δυσκολεύονται να πουν όχι στα παιδιά τους!
      Επειδή δεν έχω ακόμη παιδιά, δε θέλω να είμαια φοριστικός, διότι άμα σου ζητά κάτι το πιτσιρίκι και σε κοιτά μ' αυτό το βλέμμα... τότε δεν ξέρω κατά πόσο έχουν όλοι τις αντιστάσεις να τηρήσουν το όχι.
      Υπάρχουν βέβαια κι εκείνοι που απλά ικανοποιούν τέτοιες ορέξεις των παιδιών τους προκειμένου να μην τους ζαλίζουν τα τέτοια αι να τα ξεφορτώνονται.
      Θα συνιστούσα πάντως στους γονείς να μην παίρνουν κινητό στο παιδί τους πριν τα 14 και από τότε και μετά μόνο, αν το θέλουν τόσο πολύ πια, να τους παίρνουν ένα παλιάς τεχνολογίας, μόνο για τηλέφωνα και μηνύματα.
      Είμαι της άποψης πως δεν πρέπει να τα βρίσκει κανείς όλα έτοιμα. Πρέπει να στερείται και να κατακτά σιγά-σιγά.

      Διαγραφή
  8. Εξαιρετική ανάρτηση-τροφή για σκέψη.

    Προβάλλουμε και από την πλευρά μας το θέμα σας στη στήλη "ΕΜΦΑΣΗ" του blog "Ευρυτάνας ιχνηλάτης". Η συγκεκριμένη στήλη βρίσκεται στην πλαϊνή κάθετη μπάρα του blog μας και η αναδημοσίευση γίνεται με απευθείας παραπομπή στο δικό σoυ ιστολόγιο.
    Καλή συνέχεια…

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αυτή η τροφή για σκέψη θα μας φάει.
      Παχύσαρκοι θα γίνουμε απ' την πολλή τροφή...

      Διαγραφή
  9. Άλλη μια φορά ένα ευστοχότατο και πανέμορφα εκφρασμένο κείμενο Μαζεστίξ...

    Εγώ είμαι 22 χρονών. Πριν από 2-3 χρόνια, θυμάμαι ότι είχα πεταχτεί στον φούρνο μια μέρα και δεν πήρα το κινητό μου και είχα φρικάρει, αισθανόμουν άδειος. Και μιλάμε για απόσταση τριών λεπτών. Από τότε κατάλαβα ότι ήμουν εξαρτημένος από το κινητό και σιγά-σιγά κατάφερα να ξεφύγω. Πλέον το κινητό μου το έχω για τρείς λόγους: Πρώτον, για να με τηλεφωνεί η μητέρα μου όταν είμαι μακριά της και ανησυχεί (κλασσική Ελληνίδα μητέρα), δεύτερον για να βλέπω την ώρα γιατί ρολόι δεν έχω και τρίτον, για να ακούω μουσική μιας και χάλασαν για πλάκα τέσσερα MP3...

    Πάντως και εγώ σιχαίνομαι όλη αυτήν την υπερβολή και την αλόγιστη χρήση των κινητών, ειδικά δε όταν σκέπτομαι ότι είναι ο ακρογωνιαίος λίθος της νεοελληνικής "μόστρας"... Εδώ και καιρό δεν είμαστε αυτό που στην πραγματικότητα είμααστε, αλλά αυτό που φαινόμαστε...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πάνο, έχει γίνει μεγάλη ζημιά στην κοινωνία μας.
      Ανήκεστος η βλάβη.
      Όλα για το φαίνεσθαι, για τη μόστρα.
      Κινητά, σπίτια, αυτοκίνητα, όλα στην υπηρεσία όχι των αναγκών μας αλλά της μόστρας.
      Όλα στην υπερβολή.

      Είναι πάντως πολύ ελπιδοφόρο το ότι, αν και μεγάλωσες μέσα στην "κινητή ζωή", εντούτοις έχεις την ικανότητα να δεις παραμέσα από τα γκάτζετ και τη "μούρη".
      Όταν είμαστε εξαρτημένοι από κάτι, τότε δεν είμαστε ελεύθεροι.
      Είτε πρόκειται για ναρκωτικά είτε για αλκοόλ είτε για κινητά.
      Το αίτημα λοιπόν δεν είναι η τεχνολογική οπισθοδρόμηση (δε θα γυρίσουμε δα και στις σπηλιές) αλλά η ελευθερία μας, μέσω της ορθολογικής χρήσης των τεχνολογικών μέσων.
      Η τεχνολογία στην υπηρεσία του ανθρώπου και όχι το αντίστροφο.

      Διαγραφή
  10. Παχύσαρκοι γίνονται οι άνθρωποι από την κόκα-κόλα, την τι.βι και τον καναπέ φίλε Μαζεστίξ.
    Χαιρετώ εγκαρδίως.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Έκοψα την τι.βι, αντικατέστησα τον καναπέ με καρέκλα (για να 'μαι, αν και καθήμενος, σε εγρήγορση), αλλά -όλα κι όλα-την κοκα-κόλα δεν την κόβω!
      Τη χρειάζομαι για να χωνεύω όσα αχώνευτα συμβαίνουν καθημερινά γύρω μας.

      Διαγραφή
  11. Μην με γεμίζεις ενοχές, βρε Μαζεστίξ!
    Ένα καλό μου έκανε κι εμένα η εξέλιξη της κινητής τεχνολογίας, το να μου δώσει την δυνατότητα να σας γνωρίσω και να επικοινωνήσω μαζί σας. Να μπω σε μια συντροφιά από... αδελφές ψυχές (σαν την Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων, θυμάσαι;), που διαφορετικά δεν είχα καμία ελπίδα να συναντήσω. (εγώ που συνήθως τρέχω πάνω κάτω και τα διεκπεραιώνω όλα στο πόδι, δεν θα 'κανα ποτέ τέτοιο ταξίδι από επιτραπέζιο pc)
    Λοιπόν νομίζω, ότι δεν φταίει το κινητό, για το ότι χρησιμοποιειται σαν μόστρα και δείκτης κοινωνικού στάτους. Αυτοί που το χρησιμοποιουν έτσι, πάντα έβρισκαν και θα βρίσκουν κάτι (ρούχα, αξεσουάρ, αυτοκίνητα) για να επιδείξουν την κενότητα της ματαιοδοξίας τους.
    Η εξάρτηση που προκαλεί, ιδίως στις νεαρότερες ηλικίες, είναι, ίσως το πιο κρίσιμο σημείο, που απαιτεί προσεκτικους χειρισμούς από τους γονείς. Ωστόσο, έχω εμπιστοσύνη στην προσαρμοστικότητα των παιδιών, που ξεπερνά κατά πολύ την δικιά μας.
    Αυτά και κλείνω,για να αφήσω πια από το χέρι μου το κινητό, το οποίο αν δεν μου είχαν χαρίσει, θα είχατε γλιτώσει από τα μακροσκελή μου σχόλια!
    Πολλά κυβερνοφιλιά
    Άννα Πάρος

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Φυσικά και δε φταίει το κινητό ούτε ο υπολογιστής ούτε η τηλεόραση ούτε κανένα τεχνολογικό προϊόν.
      Απεναντίας είναι χρήσιμα εργαλεία για να βελτιώσουμε τη ζωή μας.
      Εξάλλου, πώς αλλιώς θα σας γνώριζα κι εγώ αν δεν ήταν το ίντερνετ;
      Το θεμα είναι η χρήση του κάθε εργαλείου.
      Δε φταίει το πιστόλι επειδή ο άλλος το χρησιμοποιεί για να σκοτώνει.
      Αλλά όταν βλέπουμε γύρω μας συνεχώς φόνους, επόμενο είναι να φωνάξουμε "πετάξτε τα πιστόλια, αφοπλιστείτε οι πολλοί, για να τα έχουν μόνο όσοι και όσο τα χρειάζονται!", αφού γίνεται φανερό πως δεν μπορεί να γίνει ορθολογική χρήση.
      Θεωρώ πως τα παιδιά είναι εύκολα διαχειρίσιμα από τη βιομηχανία του λάιφταιλ. Γι' αυτό άλλωστε είναι και το target group που αποδίδει τα μεγαλύτερα κέρδη.
      Και τώρα αν τα δεις τα μισά γυρίζουν σαν αποχαυνωμένα από την υπερβολική χρήση των ηλεκτρονικών μέσων. Πρέπει να γίνει κάτι ρηξικέλευθο. Ακόμη κι αν, εκ πρώτης όψεως, φανεί συντηρητικό. Αλλά πρέπει να σωθεί μια γενιά από την πορεία αποχαύνωσης.
      Είναι ευάλωτα τα παιδιά κι έχω τη γνώμη πως δεν μπορούν να διαχειριστούν την κατάσταση με σύνεση και να προσαρμοστούν, όπως λες.

      Όταν πήγαινα στο σχολείο (τις χρυσές εποχές), όταν ένα παιδί ερχόταν με τα καινούρια παπούτσια της Nike, την άλλη μέρα έβλεπες την... απάντηση πολλών εκ των υπολοίπων με ακόμη ακριβότερα Nike ή έστω Adidas.
      Αυτόβ έβαια ερχόταν ως απόρροια του ανταγωνιστικού ιδεολογήματος των γονέων. Αλλά στα παιδιά αυτό φαινόταν ξεκάθαρα και με αρκετές δόσεις υπερβολής.
      Αφού κι εγώ που τα σνόμπαρα όλα αυτά, μια μέρα αισθάνθηκα άσχημα και είπα στη μάνα μου πως θέλω επιτέλους κι εγώ μια φόρμα μάρκας. Αλλά δεν το ξαναδοκίμασα. Ήταν μια και μοναδική φορά...

      Πιστεύω πως θα πρέπει η κοινωνία μας να προχωρήσει σε μια ενδοσκόπηση και να ξαναδεί συμπεριφορές, συνήθειες και ιδέες που την έφεραν σ' αυτό το απόλυτο τέλμα.
      Και να τις διορθώσει προβάλλοντας ένα διαφορετικό αξιακό κώδικα.
      Αν μπορεί. Που πολύ φοβάμαι ότι δεν μπορεί.

      Διαγραφή
  12. Ευπειθώς και υπερηφάνως αναφέρω...τεχνολογικά αναλφάβητη κι εγώ. Είχα ένα κινητό από το 2006 (και τότε που το πήρα δεν ήταν τελευταίο μοντέλο) μέχρι φέτος το Μάρτιο που έριξε ο μικρός κατά λάθος πάνω του καφέ και πάει...οπότε πήρα ένα καινούργιας τεχνολογίας όχι πολύ ακριβό, υποστηρίζει όμως internet κι έτσι μπορώ κι εγώ να επικοινωνώ πιο συχνά μαζί σας, όπως η Άννα από πάνω! Γενικά έχω μάθει και από τους γονείς μου τα υλικά αγαθά να τα χρησιμοποιώ και να μη με χρησιμοποιούν κι αν κάτι δε "φάει τα ψωμιά του" δεν το αντικαθιστώ επ' ουδενί! Με τους υπολογιστές δε η σχέση μου είναι ακόμη χειρότερη!

    Σοφία

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αυτό είναι όλο τοζ ουμί, Σοφία μου: να τα χρησιμοποιείς και να μη σε χρησιμοποιούν.
      Να μη γίνεσαι πρεζάκι της τεχνολογίας.
      Όσο μπορούμε, να κρατάμε το μέτρο στις συνήθειές μας.
      Η τεχνολογία είναι το δείγμα προόδου του ανθρώπου.
      Δεν πρέπει σε καμάι επρίπτωση να τη δαιμονοποιούμε.
      Αλλά πρέπει να μάθουμε να τη χειριζόμαστε προς όφελός μας.
      Γιατί η απόσταση ανάμεσα στα πυρηνικά εργοστάσια παραγωγής ηλετρικού ρεύματος και στη Χιροσίμα είναι "μια λάθος χρήση δρόμος"...

      Κι εγώ το 'χω αυτό να μην πετάω με τίποτα τα υλικά.
      Αν δεν αρχίσει η συσκευή να βγάζει καπνούς και μούτζες, δεν το πετάω και δεν το αντικαθιστώ.
      "Να φάει τα ψωμιά του", που λες κι εσύ, "να βγάλει τα λεφτά του", που λένε άλλοι...

      Διαγραφή
  13. "Φυσικά και δε φταίει το κινητό ούτε ο υπολογιστής ούτε η τηλεόραση ούτε κανένα τεχνολογικό προϊόν.
    Απεναντίας είναι χρήσιμα εργαλεία για να βελτιώσουμε τη ζωή μας.
    Εξάλλου, πώς αλλιώς θα σας γνώριζα κι εγώ αν δεν ήταν το ίντερνετ;
    Το θεμα είναι η χρήση του κάθε εργαλείου.
    Δε φταίει το πιστόλι επειδή ο άλλος το χρησιμοποιεί για να σκοτώνει..."

    Διαφωνώ κάθετα αρχηγέ.
    Το πιστόλι για να σκοτώνει φτιάχτηκε.
    Κι η τηλεόραση δεν είναι αυθύπαρκτη και αυτόβουλη. Σε εργαλείο συμφερόντων αναδείχτηκε. Δεν είναι απλά μια σκέτη συσκευή, μα μια ολόκληρη κοινωνία περίεργων τύπων που την χρησιμοποιούν για χειραγώγησή μας.
    Το ίδιο και τα κινητά.
    Θεωρώ πως είναι λάθος ν αντιμετωπίζουμε τα τεχνολογικά επιτεύγματα κατά μόνας κι ανεξάρτητα απ όσους τα κατευθύνουν.
    Όπως και το πιστόλι είναι ένοχο επειδή ο ρόλος του είναι να σκοτώνει στα χέρια εκείνου που έχει τέτοια πρόθεση (κι ας έχει κι έναν άλλο πιο αθώο σκοπό ας πούμε, να σου διευκολύνει το κυνήγι), με το ίδιο απλοϊκό αν θέλεις σκεπτικό είναι ένοχα κι όλα αυτά που επιννόησε ο άνθρωπος και ξέφυγαν απ τον αρχικό ίσως στόχο της διευκόλυνσης κι εξυπηρέτησης του ανθρώπου και την αφελή ίσως ελπίδα προς τούτο, ορισμένων απ τους εφευρέτες τους.
    Σε τι διευκολύνει οποιονδήποτε από μας ένα κινητό; το να μας βρίσκουν ας πούμε; ίσα ίσα που το αντίθετο εξυπηρετεί, το να μη μας βρίσκουν. Παλιά, όποιος έπρεπε να τον βρούν, όπου βρισκόταν τηλεφωνόύσε από σταθερό κι έλεγε είμαι στο τάδε νούμερο, ότι χρειαστείς, πάρε με εδώ. Για σκεφτείτε τα δεν το άκουσα, δεν χτύπησε, τόχα ξεχάσει στο αυτοκίνητο κι άλλε μαλακίε που ακούω εγώ απ τις κόρες μου φερ ειπείν...άει βρέστες. όσο για το που είναι ο κανακάρης σας; δίπλα στο συμμαθητή λέει κι άντε να το πιστέψεις πια.
    Οι νέες γενιές δε κινητών, μόνο σαν αγγαρεία κάνουν αυτό που λέγεται τηλεφώνημα, άντε και πάρε δώσε μηνυμάτων. Οι φωτό και το βιντεάκι, τα λένε όλα. Μια εξάρτηση που σκοπό έχει να εξασφαλίζει τον παπάρα πορτογάλο διευθύνοντα σύμβουλο της βοντατέτοιας με πάνω από 10 εκατ ευρώ το χρόνο εισόδημα όπως διάβασα για τους δέκα πιο ακριβοπληρωμένους μανατζαρέους παγκοσμίως.
    Το είπε άλλωστε κάπως έτσι κι ο Χάξλεϋ. Πως η καταστροφή μας θάναι αυτά ακριβώς που μας κάνουν κι ευχαριστιόμαστε μέσω της τεχνολογικής προόδου.
    Και δεν είμαι εχθρός της τεχνολογίας, το αντίθετο μάλιστα...
    Μα σ έναν σοσιαλιστικό κόσμο όπου η τεχνολιγία θάναι ακριβώς για την εξυπηρέτηση και διευκόλυνση του ανθρώπου.
    Λέω γω τώρα...:-)

    mbiker

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Το επιμύθιο (που έγινε και τίτλος), "να πετάξουμε δηλαδή τα κινητά απ'το μπαλκόνι" στην ουσία προέκυψε από ένα σκεπτικό όχι τελείως αντίθετο απ' το δικό σου.
      Μέχρι ένα σημείο ας πούμε πως μπορούμε να διορθώσουμε τη χρήση ενός προϊόντος.Από ένα σημείο και πέρα, όμως, η ακτάσταση εκτραχύνεται και δεν παίρνει διορθώσεις, αλλά απαιτεί πιο δραστικές λύσεις.
      Εξ ου και ο σκανδαλιστικός τίτλος.
      Στην πραγματικότητα δεν πιστεύω πως μπορούμε πια να τα πετάξουμε από το μπαλκόνι, διότι έχουν γίνει απαραίτητα εργαλεία για τη δουλειά μας και εν μέρει και για την καθημερινότητά μας.
      Αλλά ζητώ να αλλάξουμε άρδην τον τρόπο που τα αντιμετωπίζουμε. Να πετάξουμε τις καινούριες συσκευές με τις χίλιες εφαρμογές και να πάρουμε ένα παλιό που να παίρνει μόνο τηλέφωνα και να στέλνει μηνύματα.
      Έτσι, σε πρώτη φάση, θα δούμε πόσο μεγάλη μαλακία κάναμε που παραδίδαμε τους εαυτούς μας στις διαθέσεις ενός προϊόντος. Και ίσως αυτο να αποτελέσει αφετηρία για να αλλάξουμε και πολλά άλλα.

      Εγώ, για παράδειγμα, κοιμάμαι σε δύο σπίτια. Πότε στο ένα πότε στο άλλο.
      Στο σπίτι που είναι δικό μου, δεν έχω β΄λει αποκωδικοποιητή και επομένως δεν έχω τηλεόραση. Ήταν καθαρά συνειδητή επιλογή και όχι απόρροια οικονομιής ένδειας. Μπορούσα να δώσω 25 ευρώ να βάλω αποκωδικοποιητή. Αλλά δεν το κάνω. Ούτε στη δουλειά, που είχα μια τηλεόραση, έχω βάλει digea.
      Αυτό το έκανα για να αποσυνδέσω τη ζωή μου αό την τηλεόραση. Για να κόψω αυτή τη ρημάδα τη συνήθεια να μπαίνω στο σπίτι και πριν ανάψω το φως, να πατάω το κουμπί στο τηλεκοντρόλ
      Βέβαια, στο άλλο σπίτι (όχι με ευθύνη δική μου) υπάρχει τηλεόραση κι έτσι, όταν αράζω εκεί, βλέπω καμιά είδηση.
      Τα απολύτως απαραίτητα.
      Αλλά πλέον έχω απεξαρτηθεί πλήρως απ' την τηλεόραση.
      Κάτι αντίστοιχο ζητώ να κάνουμε και για τα κινητά.

      Διαγραφή