Τετάρτη, 21 Αυγούστου 2013

Τα Καλλιτεχνικά, η Τεχνολογία και η δασκάλα της Μουσικής


Όταν πήγαινα στο σχολείο, ήμουν απ'τους καλύτερους μαθητές. Για να περιαυτολογήσω λιγάκι, ήμουν ο καλύτερος στην τάξη.
Μου άρεσαν όλα τα μαθήματα. Τα Αρχαία, η Λογοτεχνία, τα Μαθηματικά, η Φυσική, το Δίκαιο, η Έκθεση, η Γεωγραφία... Έτρεφα αντιπάθεια μόνο για κάποια κεφάλαια της Χημείας και της Βιολογίας, τα οποία θεωρούσα πολύ βαρετά και αδιάφορα. Πάντως, ήμουν καλός και σ'αυτά.
Αλλά δεν μπορώ να ξεχάσω και τρία μαθήματα που ήταν απ'αυτά που λέμε "του πεταματού".
Τη Μουσική, τα Καλλιτεχνικά και την Τεχνολογία.
Τα έκανα μόνο στο Γυμνάσιο, αλλά μπορώ να πω ότι και τα τρία μου προσέφεραν αξιόλογες γνώσεις για τη ζωή μου.

Στα Καλλιτεχνικά είχαμε μια καθηγήτρια πολύ έξω καρδιά, χαλαρή και με διάθεση να μάθει κάτι σε όποιον το γουστάρει, αλλά άφηνε στην ησυχία του όποιον δε γούσταρε.
Έτσι κατάφερε σχεδόν όλοι να γουστάρουμε!
Μας έβαζε άλλοτε να ζωγραφίζουμε προσπαθώντας να αντιγράψουμε (με το δικό μας τρόπο) κάτι που ζωγράφιζε η ίδια στον πίνακα και άλλοτε να ζωγραφίζουμε τελείως ελεύθερα χρησιμοποιώντας τη φαντασία μας, δίνοντάς μας τη δυνατότητα να βάλουμε μουσική της αρεσκείας μας στο κασετόφωνο για να εμπνευστούμε. Και βάζαμε ροκιές!
Μας έμαθε τότε, μεταξύ άλλων, να κάνουμε και κάποια σχέδια που δημιουργούν οφθαλμαπάτη. Ένα απ'αυτά μάλιστα το θυμάμαι ακόμα και κάθομαι και το ζωγραφίζω!
Όμορφες ώρες μαθήματος, χαλαρές, αλλά και δημιουργικές.


Στην Τεχνολογία είχαμε έναν καθηγητή, στον οποίο άρεσε να μας λέει ιστορίες σχετικές με τεχνολογικά... παρασκήνια! Θυμάμαι πόσο πολύ εντυπωσιαζομασταν τότε!
Στην Α' Γυμνασίου μας είχε βάλει να κάνουμε μια τεχνολογική κατασκευή και να την παρουσιάσουμε στην τάξη, μαζί με εγκυκλοπαιδικά στοιχεία που τη συνοδεύουν.
Ανταγωνιζόμασταν ο ένας τον άλλον για την καλύτερη και πιο πρωτότυπη κατασκευή.
Κάποιοι μάλιστα είχαν καταφέρει πολύ πρωτότυπες και αξιόλογες δημιουργίες! (Η δική μου ήταν απ'τις χειρότερες...)

Στην Γ' Γυμνασίου είχε έρθει η ώρα της ομαδικής εργασίας. Μας χώρισε σε ομάδες των 5-6 ατόμων και ανέθεσε στην καθεμία την εικονική κατασκευή ενός εργοστασίου. Έπρεπε να επινοήσουμε ένα προϊόν, να το ονοματίσουμε, να κατασκευάσουμε τη μακέτα, να ψάξουμε να βρούμε τα πόστα που απαιτούνται σε ένα εργοστάσιο και να μοιράσουμε τους ρόλους: διεύθυνση πωλήσεων, ποιότητας, διαφήμισης, προσωπικού κλπ.
Μας έβαλε να σκεφτούμε διαφημιστικά σλόγκαν για το προϊόν μας, αλλά και άλλες ιδέες που θα μπορούσαν να αποδώσουν.
Θυμάμαι πως κάναμε συμβούλια επί συμβουλίων για να βρούμε λύσεις!
Άσε που όλοι γίναμε "Διευθυντής Τάδε"! (το ελληνικό χούι δεν κόβεται...)
Από εκεί μάθαμε από τί αποτελείται μια επιχείρηση και πώς λειτουργεί.
Χρήσιμες και ιδιαιτέρως ενδιαφέρουσες γνώσεις, δηλαδή απ'το μάθημα της Τεχνολογίας.

Από τις κινητοποιήσεις των καθηγητών των καλλιτεχνικών και της μουσικής που αντιστέκονται στην κατάργηση και υποβάθμιση των μαθημάτων στη δημόσια εκπαίδευση

Άφησα τη Μουσική για το τέλος, διότι επρόκειτο για ένα απ' τα πολύ αγαπημένα μου μαθήματα.
Είναι αλήθεια πως ασχολήθηκα με τη μουσική από πολύ μικρός, χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία. Είχα όμως άσβεστο το μεράκι της.
Η καθηγήτρια της Μουσικής ήταν μια γυναίκα με πραγματικό πάθος για την αποστολή της. Δεν ήθελε να μας αφήσει να φύγουμε απ'το Γυμνάσιο χωρίς να "πάρουμε" κάτι μαζί μας.
Από την Α' Γυμνασίου κιόλας προσπαθούσε μέσα στις λίγες ώρες του μαθήματος να μας μάθει να τραγουδάμε σωστά. Μας μάθαινε το μουσικό αλφάβητο, τους μουσικούς φθόγγους, τις αξίες, τη στίξη κλπ.
Προσωπικά, με προέτρεψε επιτακτικά να επιστρέψω στην ενασχόλησή μου με την κιθάρα, που είχα παρατήσει τότε. Την άκουσα και πραγματικά την ευχαριστώ πολύ γι'αυτό.
Διότι αργότερα στη ζωή μου, έζησα πολύ ωραίες στιγμές με την κιθάρα.

Μας μιλούσε για την κλασική μουσική. Έβαζε χαμηλόφωνα να παίζει μια κασέτα με κομμάτια μεγάλων κλασικών και μας μιλούσε για τον Μότσαρτ (μεγάλη αδυναμία του είχε), τον Χάυντν, τον Μπαχ, τον Μπετόβεν (μεγάλη αδυναμία του έχω), τον Βιβάλντι και άλλους.
Πόσα μας έμαθε για το Μπαρόκ, το "εκκλησιαστικό όργανο", τη φούγκα...
Μιλούσε και ταξιδεύαμε, θαρρείς, σε άλλην εποχή!
Όταν, πολύ αργότερα, είχα εξεταστική στο Πανεπιστήμιο και δεν μπορούσα να συγκεντρωθώ στο διάβασμα, ήρθε στο μυαλό μου η προτροπή της καθηγήτριας της Μουσικής στο Γυμνάσιο να διαβάζουμε με μουσική υπόκρουση Μότσαρτ και Μπετόβεν.
Το έκανα. Και πραγματικά... "δούλεψε"!

Κάποια χρονιά, τη μέρα που το σχολείο θα έκλεινε για τις διακοπές των Χριστουγέννων, μας ζήτησε σαν χάρη-αποστολή-εθελοντική εργασία, να ψάξουμε στα ντουλάπια των γονιών μας -ή αν μπορούμε και σε δισκοπωλεία- το δίσκο "Το χαμόγελο της Τζοκόντας" του Χατζηδάκι.
Όταν γύρισα σπίτι το έψαξα. Δεν περίμενα να το βρω, γιατί στο σπίτι δεν θυμάμαι να ακούγανε ποτέ Χατζηδάκι. Κυρίως Θεοδωράκη, Τσιτσάνη και Λοΐζο προτιμούσαν.
Κι όμως, το βρήκα!  Και το άκουσα. Και ήταν εκπληκτικό αυτό το "Χαμόγελο"!
Ήταν η πρώτη μου ουσιαστική επαφή με το Χατζηδάκι.
Και βέβαια στην τάξη μας έβαζε συχνά να τραγουδάμε Χατζηδάκι.
Πόσα σπουδαία τραγούδια μάθαμε!
Τί όμορφες στιγμές!

Και, πιστέψτε με, τις ίδιες σκέψεις κάνουν ακόμη και κάποιοι παλιοί συμμαθητές μου, που δεν ήταν καλοί μαθητές. Τους βλέπω ακόμη κι, όταν καμιά φορά πούμε κάτι για το σχολείο, όλα τα παραπάνω τα θυμούνται χαρτί και καλαμάρι!
Γιατί το σχολείο μπορεί να προσφέρει πάρα πολλά στο μαθητή.
Ακόμη και στον πιο κακό μαθητή.
Ούτε ο κακός μαθητής ξεχνά αυτές τις υπέροχες σχολικές στιγμές.
Τις κουβαλάει μαζί του.


Και τώρα αυτές τις υπέροχες σχολικές στιγμές τις απαξιώνουν.
Αντί να επεκτείνουν το ωράριο και κυρίως το ρόλο και το κύρος αυτών των μαθημάτων στο Λύκειο, για να 'χουν τη δυνατότητα οι μαθητές, πιο μεγάλοι πια, να εντρυφήσουν λίγο περισσότερο στα αριστουργήματα του ανθρώπινου μυαλού, τις Καλές Τέχνες (Μουσική, Καλλιτεχνικά, Σχέδιο) και τις Τεχνικές γνώσεις (Γραμμικό Σχέδιο, Τεχνολογία, Πληροφορική) , τώρα με τα νέα προγράμματα περιορίζουν δραστικά τη θέση αυτών των μαθημάτων στη σχολική ζωή.
Για να βάλουν τι;
Κι άλλη παπαγαλία;

Ό,τι δημιουργικό απέμεινε στο σχολείο, αντί να το επεκτείνουμε, το εξαφανίζουμε;
Για να ανατραφούν τί σόι άνθρωποι;
Λοβοτομημένα ρομπότ, προγραμματισμένα στους ρυθμούς της Αγοράς;

Όχι, υπουργέ!
Το σχολείο του 21ου αιώνα έχει μέσα τη δημιουργικότητα και τη φαντασία.
Έχει την Τέχνη και την Τεχνολογία σε πρώτο πλάνο.
Πλάι στον Πλάτωνα και τον Σοφοκλή, το Σολωμό και τον Παλαμά, το πυθαγόρειο θεώρημα και τις εφαπτομένες, την επιτάχυνση και τα πηνία, τις οργανικές και τις ανόργανες ενώσεις, οφείλουν να έχουν θέση ο Μπετόβεν κι ο Χατζηδάκις, ο Φειδίας και ο Τσίλλερ, ο Φορντ και ο Γκέιτς.

Ξέρω πως δε μου χρειάζονταν παραπάνω ώρες στα Μαθηματικά και στα Αρχαία. Έφταναν και με το παραπάνω. Όποιος ήθελε, διάβαζε.
Ξέρω, όμως, και ότι τα Καλλιτεχνικά, η Τεχνολογία και η Μουσική με έκαναν πληρέστερο άνθρωπο.
Ίσως και καλύτερο.
Μάλλον αυτό τους τρομάζει.

43 σχόλια:

  1. Σπασικλάκι!!!:-)

    Έτσι είναι! Θέλουμε ένα σχολείο ακόμα πιο ελεύθερο και δημιουργικό, με περισσότερες εργασίες και όχι παπαγαλίες, με φαντασία, με κατασκευές των χεριών και του μυαλού.

    Αλλά ακριβώς αυτό δεν θέλουν, να βγαίνουν από το σχολείο ολοκληρωμένοι άνθρωποι, που θα έχουν κριτήρια και άποψη για τον κόσμο, που δεν θα είναι απλά καλά εξειδικευμένοι σε κάτι και από εκεί και πέρα υποταγμένα φυτά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ε όχι και σπασικλάκι βρε Κερασιά!
      Πρώτη μούρη ήμουν σε κάθε (προσωπικό ή ομαδικό) καβγά, σε κάθε απόπειρα για αποχή ή κατάληψη, αρχηγός της ομάδας ποδοσφαίρου της τάξης, βασικός και στην ομάδα μπάσκετ, συγκάλυπτα τους μονίμως απουσιάζοντες για να μη μείνουν από απουσίες (μου 'χαν φορτώσει και το απουσιολόγιο γαρ), έδειχνα για να αντιγράφουν σε όσους κινδύνευαν να μείνουν... και αρνιόμουν ορθά-κοφτά στο θεολόγο να ανεβώ να πω την προσευχή! (ήμουν και πολιτικοποιημένο νιάνιαρο, τρομάρα μου!)
      Ε, δεν το λες και σπασικλάκι! Ε;
      :-)

      Πάντως, όσο περνούν τα χρόνια, τόσο πείθομαι και περισσότερο πως ποτέ δε θα υπάρξει αυτό το σχολείο που θα 'χει κεντρικό ρποσανατολισμό την καλλιέργεια ανθρώπων με γνώσεις, λογική, δημιουργική φαντασία, επιστημονική σκέψη, ικανότητα στην ομιλία, συνείδηση ευθύνης, υποχρεώσεων και δικαιωμάτων.

      Διαγραφή
  2. Μαζεστίξ, ακόμα μια άριστη, όμορφη και ουσιαστική τοποθέτησή σου...

    Δυστυχώς όμως, και οι ίδιοι οι καθηγητές (τουλάχιστον στο σχολείο μου όταν πήγαινα) δεν έδιναν ιδιαίτερη σημασία στα μαθήματά τους. Στα Καλλιτεχνικά είχαμε μια τύπισσα η οποία φοβόσουν να τις μιλήσεις, και δεν έδινε δεκάρα για το μάθημά της, μας έλεγε απλώς "ζωγραφίστε ότι θέλετε και ήσυχα"... Στην Τεχνολογία όμως είχαμε έναν εξαιρετικό καθηγητή, που όμως δυστυχώς οι συμμαθητές μου τον έπαιρναν στο ψιλό, αυτός δεν αντίδρασε ποτέ του και, δεν γινόταν ποτέ σοβαρό μάθημα...

    Αλλά ο καθηγητής μου της Μουσικής ήταν πιθανώς ο χειρότερος καθηγητής. Μια φορά είχαμε γράψει ένα διαγώνισμα, και όταν ανακοίνωσε τις βαθμολογίες μου είπε ότι πήρα 20, αλλά επειδή ΒΑΡΙΟΤΑΝ να διαβάσει το γραπτό μου... Εγώ φυσικά δεν το δέχτηκα, και ας με ωφελούσε ο βαθμός αυτός, αλλά δεν άλλαξε τίποτα και μέχρι σήμερα αυτό το εικοσάρι εξακολουθεί να είναι το μοναδικό εικοσάρι που δεν το άξιζα... Χώρια που ήταν και υποχόνδριος, και μια μέρα μας απέβαλε όλους από την αίθουσα, διότι ένα παιδί έβηξε, εκείνος νόμιζε ότι το έκανε επίτηδες για να τον εκνευρίσουμε, και επειδή εμείς υποστηρίξαμε το παιδί, φάγαμε όλοι μας από μια ωριαία...

    Δυστυχώς, έτσι ήταν τα πράγματα που, όχι τόσο τα χρόνια του Γυμνασίου, αλλά κυρίως τα χρόνια του Λυκείου, είναι μέχρι στιγμής τα χειρότερα της ζωής μου... Αλλά χαίρομαι πραγματικά που βλέπω άτομα που ευχαριστήθηκαν τα σχολικά τους χρόνια...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ο υποκειμενικός παράγοντας είναι η ευχή και η κατάρα σ' αυτό το επάγγελμα.
      Όσο ευλογία μπορεί να είναι το να πέσεις σε δάσκαλο έτοιμο να δώσει τα πάντα, τόσο καταστροφή είναι να πέσεις σε κάποιον "διεκπεραιωτή".

      Διαμαρτυρήθηκες για το είκοσι;;;
      Αναμφιβόλως, πρωτότυπο...

      Κι όμως, το πόσο ωραία είναι τα χρόνια του σχολείου οι περισσότεροι το καταλαβαίνουν λίγα χρόνια μετά.

      Διαγραφή
    2. Μακάρι να έρθει κάποια στιγμή στη ζωή μου που να πω ότι τελικά ήταν ωραία εκείνα τα χρόνια, αλλά σκεπτόμενος τα πεπραγμένα εκείνης της εποχής, δν νομίζω να το πω ποτέ. Θα σου δώσω όμως μερικά παραδείγματα καθηγητών στο λύκειό μου, το περίφημο 1ο Γενικό Ξάνθης, και θα καταλάβεις γιατί θεωρώ άθλια εκείνα τα χρόνια, βάζοντας στην άκρη τα όποια προσωπικά προβλήματα, και ζητώντας προκαταβολικά συγνώμη για το επερχόμενο "σεντόνι"...

      Καθηγήτρια Φυσικής: Δεν ήξερε τίποτα στο αντικείμενό της, μάλιστα μου έχει μείνει στο μυαλό μου μια άσκηση που μας έκανε και είχε βγάλει αρνητικό χρόνο (πράγμα αδύνατον) και όχι μόνο δεν παραδεχόταν το λάθος της, προσπαθούσε να μας δείξει ότι εξακολουθούσε να είχε δίκιο... Κατέληξε να είναι σήμερα υποδιευθύντρια (ασχολίαστο)...

      Καθηγητής Οικονομικών: Σε κάθε μάθημα που τον είχαμε, πάντα μα πάντα γκρίνιαζε γιατί πίστευε ότι στην ηλικία του έπρεπε να κάθεται σπίτι του τα μεσημέρια και όχι να αναγκαζόταν να μάθει σε εμάς τρία πράγματα που "δεν είχαμε στον ήλιο μοίρα" κατά την γνώμη του...

      Καθηγητής Μαθηματικών κατεύθυνσης: Σε κάθε μάθημα προσπαθούσε να μας αποδείξει ότι εκείνος ήταν ο δεύτερος Αρχιμήδης, και ότι εμείς ότι και να κάναμε, στις Πανελλήνιες θα πατώναμε...

      Καθηγητής Θρησκευτικών: Πατριός της "celebrity" Σάσας Μπάστα, και θλιβερός πέφτουλας, την είχε πέσει σε όλα τα κορίτσια του Λυκείου με το πουκάμισο πάντα ξεκούμπωτο (!), επί χρόνια ολόκληρα, συμπεριλαμβανομένης και της αδερφής μου όταν πήγαινε. Σημειωτέον ότι η αδερφή μου είναι δέκα χρόνια μεγαλύτερη από εμένα...

      Καθηγητής Πληροφορικής: Συνδεσμίτης ΠΑΟΚτζής και, εντελώς ειρωνικά, σωσίας του Σαλπιγγίδη, όποτε έχανε ο ΠΑΟΚ (πράγμα συχνό πριν από 5 χρόνια) ήταν μες στις μαύρες του, και επειδή είχαμε Πληροφορική τις Δευτέρες δεν έκανε καθόλου μάθημα, μας άφηνε απλώς να παίζουμε στους υπολογιστές...

      Όσο δύσκολο και αν είναι να τα πιστέψεις, με το χέρι στην καρδιά, τρία χρόνια στο Λύκειο τα πέρασα μέσα στην υπερβολική πίεση απ' τους δικούς μου, και στην πλήρη απαξίωση από τους υπαλλήλους (διότι εκπαιδευτικούς δεν του λες τους συγκεκριμένους), συνεπώς, κλείνοντας, γι' αυτούς τους λόγους επιγραμματικά σιχάθηκα τα χρόνια του Λυκείου...

      Διαγραφή
    3. Τι να πω;
      Μερικές φορές συμπίπτουν τόσοι καταστροφείς σε ένα σχολείο, ώστε χαντακώνουν ολόκληρες γενιές μαθητών μιας περιοχής.
      Γι' αυτό και είμαι κριτικά υπέρ της αξιολόγησης. Αρκεί να διεξάγεται αξιοκρατικά βέβαια.

      Κοίταξε, από τα έξι χρόνια γυμνασίου και λυκείου κι εγώ έχω να ανασύρω αρκετές περιπτώσεις καθηγητών που η΄ταν για το.. ίδρυμα.
      Ένας φυσικός που δεν ήξερε να λύνει τις ασκήσεις που έβαζε, καλή ώρα σαν τη δική σου φυσικό. Τον διορθώναμε, αυτός αρνούνταν να παραδεχτεί το λάθος του, έφευγε από την τάξη για να συγκεντρωθεί να το λύσει, επέστρεφε λέγοντάς μας πως θα μας πει αύριο πού κάνουΜΕ λάθος και ερχότνα την επόμενη μέρα και έλεγε Ἑντάξει, δίκιο είχατε", βρίσκοντας μια δικαιολογία για το λάθος του.
      Κι εμείς σκάγαμε στα γέλια!

      Κωμικοτραγικές καταστάσεις.
      Σε μένα ευτυχώς έτυχαν λίγοι επικίνδυνοι, γι'αυτό και έχω θετικές αναμνήσεις. Οι περισσότεροι ήταν καλοί καθηγητές.
      Σε σένα πάλι, ήταν τόσοι μαζεμένοι οι άχρηστοι, οπότε σε κατανοώ πλήρως για τις αρνητικές σου μνήμες.

      Πάντως ακόμη κι απ'αυτό το σχολείο κάτι έμαθες: το πώς ΔΕΝ πρέπει να είναι ένα σχολείο...

      Διαγραφή
    4. Και μάλλον είναι το μοναδικό που έμαθα τρία ολόκληρα χρόνια στο Λύκειο...

      Πάντως, από την ώρα που έγραψα για τους καθηγητές μου στο Λύκειο, κάθομαι και σκέφτομαι όλα αυτά τα χρόνια και ξέχασα να αναφέρω τον χειρότερο απ' όλους:

      Τρίτη Λυκείου, Μαθηματικά γενικής. Επιεδή το συγκεκριμένο μάθημα το έδινα στις Πανελλήνιες, είχε ένα ειδικό βάρος στο καθημερινό μου πρόγραμμα, και προσπαθούσα να τα πάω όσο πιο καλά μπορούσα. Είχα γράψει καλά στο διαγώνισμα του τετραμήνου, ήμουν τακτικός στο μάθημα, μιλούσα πολύ, και όπως είναι το φυσιολογικό, περίμενα έναν αρκετά υψηλό βαθμό. Παίρνω τους βαθμούς του πρώτου τετράμηνου και βλέπω ότι στο συγκεκριμένο μάθημα πήρα μόλις 9,5. Έπαθα πραγματικό σοκ, πάγωσε το αίμα μου πραγματικά. Στο επόμενο μάθημα ζητάω να τον δω κατ' ιδίαν για να τον ρωτήσω με ποιό σκεπτικό μου έβαλε αυτόν τον άσχημο βαθμό. Η ομολογία του ήταν κυνική. "Ξέρεις Παναγιώτη, εμείς οι καθηγητές βαθμολογούμε και με βάση τη συμπάθεια". Ουσιαστικά μου έλεγε ότι με αντιπαθούσε και όσο καλά και να τα πήγαινα, θα μου έβαζε άσχημους βαθμούς. Εγώ φυσικά, μετά από αυτό δεν μπήκα καν στον κόπο να συνεχίσω την συζήτηση, σηκώθηκα και έφυγα απ' την αίθουσα χωρίς να του πω τίποτε άλλο...

      Το αξιοπερίεργο είναι ότι εγώ πραγματικά δεν του έδωσα λόγο να με αντιπαθεί, δεν τον ήξερα τον άνθρωπο, και από τότε που τελείωσα το Λύκειο δεν τον έχω ξαναδεί, οπότε δεν μποτώ να το καταλάβω αυτό... Αλλά αυτός με απεχθανόταν, μάλιστα σε κάποιο μάθημα φταρνίστηκα μπροστά του και αντί να πεί "γείτσες" με σιχτίρισε... Και όταν είχα χτυπήσει το κεφάλι μου (βούτηξα στην κυριολεξία έναν όροφο επειδή γλύστρησα στις σκάλες, ευτυχώς βρήκα με την τσάντα στο έδαφος και δεν πέθανα) ήταν από τους πραγματικά πολύ λίγους που δεν ενδιαφέρθηκαν για την κατάστασή μου...

      Α στο καλό του, στενοχωρήθηκα πάλι...

      Διαγραφή
    5. Μα καλά... σε τί σχολείο πήγες;
      Στο 1ο Λύκειο Φαρ Ουέστ;

      Απίστευτες καταστάσεις!
      Έχω αούσει ιστορίες κι ιστορίες για σχολεία, αλλά τέτοια ρπάγματα πρώτη φορά ακούω!

      Ειλικρινά, πώς δεν τους έβαλες βόμβα... είναι ένα μεγάλο ερώτημα...

      Διαγραφή
    6. Κάποτε έλεγα ακριβώς το ίδιο πράγμα, ότι ήθελα να βάλω μια ωραία, μεγάλη βόμβα, όχι τίποτε άλλο, για να μην σπαταλείται πολύτιμος χώρος για την τοπική κοινωνία... Τώρα πλέον, όποτε τυχαίνει να περνάω έξω απ' το κτίριο, αρκούμαι στο να του ρίχνω μια μούτζα και κανά βρισίδι...

      Ειλικρινά, τώρα που το σκέφτομαι, το μόνο καλό που είχε ήταν η θέα του. Ήταν ψηλά και είχες μια ωραία πανοραμική άποψη της πόλης...

      Δόξα τω Θεώ που αντιστράφηκαν τα πράγματα στο Πανεπιστήμιο...

      Διαγραφή
    7. Γιατί δεν άλλαξες σχολείο να ησυχάσεις;

      Διαγραφή
    8. Γιατί η μητέρα μου ήταν αντίθετη σε αυτό βασικά...

      Διαγραφή
  3. Θέλω να διαμαρτυρηθώ εντόνως ! Καημό το έχω!
    Δεν διδάχτηκα ποτέ μουσική - δεν είχαμε καθηγητή τη χρονιά που το πρόγραμμα έλεγε μουσική!
    Καλλιτεχνικά επίσης δεν έκανα ποτέ μου! Τεχνολογία δεν ήξερα καν ότι υπήρχε! Μα πόσο μεγάλη είμαι θεέ μου; Θα μαραζώσω απόψε!
    Και το έχω καημό για τη μουσική γιατί είναι που δεν απέκτησα ποτέ μουσική παιδεία τουλάχιστον στη βάση!

    Όσο για τα καλλιτεχνικά (αφού δεν έχω ιστορίες από το σχολείο να θυμηθώ) θα μοιραστώ τη δική μου:
    Περνώντας σε μια κρίσιμη καμπή της ζωής μου κατάθλιψη και στην προσπάθεια που έκανα μόνη να βγω,αγόρασα βιβλία με ιστορία της τέχνης και μαθήματα για αρχάριους γύρω από το σχέδιο, τη φωτοσκίαση και την ελαιογραφία. Αγόρασα καβαλέτο,. τελάρα, λάδια, πρόσθετα, πινέλα και βάλθηκα να ζωγραφίζω. Δεν ξέρω αν για τους άλλους έμαθα να ζωγραφίζω αλλά η ζωγραφική ήταν η σωτηρία μου!
    Καλό βράδυ!

    ΥΓ: Εξαιρετική και πάλι δημοσίευση!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Να ευχαριστείς την τύχη σου που δεν έκανες μουσική στο σχολείο.
      Γιατί αν ο καθηγητής ήταν ντόπιος θα σας δίδασκε Μάκη Χριστοδουλόπουλο και Κώστα Μετζελόπουλο...
      Οπότε μη μαραζώσεις απόψε!

      Αν εσύ καταλάβαινες τι "αχνοφαινόταν" πίσω απ' τα σχέδιά σου, πάει να πει πως καλώς ζωγράφιζες.
      Το να αρέσει στους άλλους είναι καλό. Αλά όχι και απαραίτητο..

      Διαγραφή
    2. αχαχαχα! Έλιωσα στα γέλια με τον Χριστοδουλόπουλο! Φτηνά τη γλίτωσα δηλαδή!

      Διαγραφή
    3. Αμέ! Θα άπλωνε στα θρανία και γουρ'νοπούλα στη λαδόκολλα...
      Μεγάλες στιγμές!

      Διαγραφή
  4. Ναι, Μαζεστίξ, αυτό τους τρομάζει! Προτιμούν τα ρομποτοειδή, για να έχουν το κεφάλι τους ήσυχο, δίχως μπελάδες. Κριτική σκέψη; Τι είναι αυτό; Ελευθερία σκέψης και λόγου; Τι είναι τούτο πάλι; Μπελάδες! Α πα πα! Τους χαλάμε τη "μαγιά"...
    Από κάποιους συναδέλφους (και λυπάμαι πολύ γι' αυτό): "Τα παιδιά της τάξης σου έχουν άποψη για όλα, μιλάνε πολύ! Δημιουργούν πρόβλημα!"
    Ταράζουν βλέπεις τα νερά, ώστε πρέπει να επιχειρηματολογείς και να δίνεις εξηγήσεις συνεχώς... Α πα πα!
    Βλέπεις δεν κάθονται ήσυχα με σταυρωμένα τα χεράκια και να χάφτουν κάθε μύγα που περνά! Είναι δραστήρια και μέσα σ' όλα. Ναι, έχουν άποψη , αισθάνονται ελεύθερα και είναι χαρούμενα και όχι χαζοχαρούμενα! Απολαμβάνουν το καλό χιούμορ και ξέρουν ότι όλα έχουν τη δική τους μοναδική αξία ως άτομα. Δείχνουν εμπιστοσύνη και αλληλοστηρίζονται, νοιάζονται.
    Ναι, τέτοια παιδιά θέλουμε! Κόντρα στην προσκυνημένη π... εποχή!
    Άντε, πάλι με ταρακούνησες πολυμήχανο πλασματάκι!
    Γλαύκη

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Χωρίς τα ρομποτοειδή, οι ίδιοι δε θα υπήρχαν.
      Γι'αυτό και τα διαιωνίζουν. Για να διαιωνίσουν τους εαυτούς τους.
      Ελευθερία λόγου υπάρχει: είσαι ελεύθερος να πεις αυτό που θέλουν!

      Πες στους συναδέλφους πως μπορεί τα παιδιά που έχουν άποψη για όλα να δημιουργούν πρόβλημα, αλλά τα παιδιά που δεν έχουν άποψη για τίποτα, είναι αυτά το πρόβλημα.

      Να μιλούν, να γελούν, να τσακώνονται, να λυπούνται... έτσι τα θέλω τα παιδιά. Έντονα, με καλλιεργημένο όλο το φάσμα τω συναισθημάτων. Και όχι αποχαυνωμένα ρομπότ.

      (σ.σ. χθες ένας νεαρός στη Γερμανία πέθανε από υπερβολική εργασία. Αυτό θα 'ναι το μέλλον μας)

      Διαγραφή
  5. Συμφωνώ απολύτως με τις απόψεις σου!

    Όταν ήμουν στο γυμνάσιο, είχαμε μία καθηγήτρια μουσικής απλά..εκπληκτική! Μου έδωσε να καταλάβω τι πραγματικά σημαίνει κλασσική μουσική! Καλλιέργησε μέσα μου τη βαθιά εκτίμηση που τώρα τρέφω για τη μουσική της μπαρόκ και κλασσικής περιόδου! Και ταυτόχρονα έτρεφε σεβασμό για τη σύγχρονη μουσική, ανεξαρτήτως από το είδος με το οποίο εκφράζεται, είτε αυτό λέγεται ροκ, μέταλ, ραπ, χιπ-χοπ, τζαζ, μπλουζ!
    Η ίδια, μάλιστα, έτρεχε από δω κι από κει για να οργανώσει μουσικές εκδηλώσεις για το σχολείο, ακόμη και για το λύκειο στο οποίο ήμουν αργότερα και δε δίδασκε εκεί!
    Στα καλλιτεχνικά είχαμε επίσης έναν πολύ καλό καθηγητή, ο οποίος μου έμαθε κάποιους "κανόνες" ζωγραφικής!
    Στην τεχνολογία, δυστυχώς, είχαμε έναν διδάσκοντα, ο οποίος, αν και καλός άνθρωπος, ήταν μάλλον αδιάφορος για τη δουλειά του!

    Όμορφη η δημοσίευσή σου και ιδιαίτερα εύστοχη! Καλές οι επιστήμες, χρήσιμες, αλλά (κατ' εμέ) πιο χρήσιμες οι ηθικές αξίες που δίνουν οι τέχνες!

    Κώστας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αν δε μου 'λεγες πως είχες άντρα καθηγητή καλλιτεχνικών, θα νόμιζα πως πηγαίναμε στο ίδιο σχολείο!
      Η επιστήμη, χωρίς πλήρως και ορθολογικά δημιουργημένο αξιακό κώδικα, καθίσταται όργανο αυτοκαταστροφής.
      Τι να την κάνεις τη διάσπαση του ατόμου, αν τελικά τη χρησιμοποιείς για Χιροσίμες;
      Η Βιοηθική είναι εξίσου χρήσιμη με τη Βιολογία.
      Η δεοντολογία της κάθε επιστήμης είναι το ευαγγέλιό της.
      Απορώ τί ποσοστό των γιατρών γνωρίζουν τον όρκο του Ιπποκράτη.
      Και κυρίως πόσοι απ' αυτούς τον έχουν ως φάρο της δραστηριότητάς τους.

      Διαγραφή
  6. Άγνωστα μαθήματα ήταν για μένα στο σχολείο όλα αυτά που περιέγραψες. Δεν υπήρχε άνθρωπος να θελήσει να μας τα διδάξει. Τα θεωρούσαν χάσιμο χρόνου. Η "τιμωρία" κυρίως, μάλλον ήταν "το μάθημα" που τους ενδιέφερε περισσότερο. Μέσα σε όλο αυτόν τον ορυμαγδό του σχολείου υπήρξε ένας φιλόλογος μόνο, που στην Α' Λυκείου με πήρε από το χέρι και μου είπε να ασχοληθώ με τη συγγραφή, επειδή έγραφα τις καλύτερες εκθέσεις. Έτσι κι εγώ, όταν μεγάλωσα, έκανα μπλοοοοοοοοοογκ...! Άσχετο; Εγώ πάντως αυτά θυμάμαι από τα σχολικά μου χρόνια (και πολλές άλλες φρικτές αναμνήσεις που θα μου τις εκμαιεύσεις σε άλλη σου ανάρτηση) Καλό ξημέρωμα αρχηγέ και......τίποτα δεν είναι τυχαίο... :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ώστε λοιπόν φιλόλογος ευθύνεται για ό,τι βλέπουμε, ε;
      Δεν καθόταν στα αυγά του κι αυτός!
      :-)

      Πάντως αυτό το κακό συνήθειο με καθηγητές και δασκάλους να κάνουν όποιο μάθημα γουστάρουν στη θέση του μαθήματος που δε γουστάρουν είναι πραγματικά πολύ άσχημο.
      Στο δημοτικό το έζησα αυτό.
      Η δασκάλα ήταν εκπληκτική σε όλα της.
      Αλλά δε συμπαθούσε τα καλλιτεχνικά, μουσικά κλπ....
      Το μόνο παράπονο που της έχω είναι.

      Σε επόμενη ανάρτηση θα μιλήσουμε για τις κοπάνες.
      Εκεί θα μας πεις τα υπόλοιπα!

      Διαγραφή
    2. Πω πω... Να με κάψεις θες;....
      Δεν είχα κάνει ΟΥΤΕ ΜΙΑ ΚΟΠΑΝΑ στο σχολείο.......
      Φοβόμουν (το ξύλο) στο σπίτι....
      Έχεις σκοπό να μου βγάλεις όλα τα σύνδρομα μου στον αέρα;;
      Σε φιλώ γλυκά και καλή σου μέρα! :)

      Διαγραφή
    3. Ούτε μία κοπάνα;;;
      Δήλαδη "ρόδα, τσάντα &... τίποτα";;;

      Αποβολή πήρες ποτέ;
      (ημερήσια ή ωριαία)

      Τιμωρία απ'το δάσκαλο;

      Διαγραφή
  7. Από τα τρία αυτά μαθήματα που αναφέρεις μου έχουν μείνει οι ζωγραφιές στα Καλλιτεχνικά γιατί μπόρεσα και σχεδίασα τις εργασίες που μας ανέθετε η καθηγήτρια. Βλέπεις στο σχέδιο είμαι εντελώς άσχετος αφού δεν το 'χω καθόλου. Ωστόσο κατάφερα στο γυμνάσιο να σχεδιάσω στοιχειωδώς.

    Στη μουσική και στην τεχνολογία είχαμε αδιάφορους και τυπικούς καθηγητές και στην τάξη δεν γινόταν μάθημα.

    Καλό ξημέρωμα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δεν ήταν πολύ ωραία η αίσθηση όταν κατάφερες επιτέλους να σχεδιάσεις στοιχειωδώς;
      Εκεί δε χρειάζεται ούτε μράβο, ούτε 20 στον έλεγχο, ούτε τίποτα.
      Το παιδί μέσα του έχει ήδη καταλάβει πως με την προοσπάθειά του κατάφερε να πετύχει κάτι που ρπιν του φαινόταν ακατόρθωτο.
      Αυτά είναι μαθήματα ζωής.
      Χωρίς κηρύγματα.

      Δυστυχώς όμως στο σχολείο υπάρχει κακή νοοτροπία από μαθητές, καθηγητές και γονείς.
      Και οι τρεις πλευρές συμμετέχουν στη διαδικασία απλά για να περάσει η ώρα, να έρθει το μεσημέρι και να πάνε σπίτια τους.

      Διαγραφή
  8. Λοιπον..ΚΑΘΑΡΑ και οπως παντα,συμφωνω μαζι σου...
    Κυριως στα..Συμπερασματα...
    Αφου και οι..Βοσκοι στα βουνα..Παιζουν μουσικη...
    Οι ναυτες ζωγραφιζουν...
    Συναντησα και ΑΝΑΠΗΡΟ..που κατασκευαζει,με..Οτι εχει απομεινει απο χερια...
    Που ζωγραφιζει με το στομα...
    Και ο Μπετοβεν...
    Δεν ξερω αν ειναι αληθεια..Οτι ηταν ΚΟΥΦΟΣ σαν και μενα..Αλλα ΕΦΤΙΑΧΝΕ μουσικη...!!

    Φαινεται τελικα..Οτι ΜΟΝΟ στα σχολεια...
    Θα απαξιωσουμε..Τον λογο για τον οποιο,φτιαχτηκε το σχολειο..
    Την εννοια του σχολειου...

    Και θα το αντικαταστησουμε το σχολειο..Με...

    Παπαγαλιστηριο προκατασκευασμενων και τυποποιημενων γνωσεων..ΑΧΡΗΣΤΩΝ σε ολους,ακομα και σ οσους..Ενδιαφερονται,για το μαθημα...

    ΕΤΣΙ...βγαλμενος κι εγω απο ενα τετοιο σχολειο,της Χουντας...
    Εκατηντησα να καταλαβω..ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ γλωσσα...!!!
    Απο την φιλολογο κορη μου...!!
    Στα 60 χρονια μου...!!
    -Γλωσσα πατερα..Μου ειπε...
    Ειναι ο πολιτιστικος ΚΩΔΙΚΑΣ καθε λαου...!!
    Κι εγω..Την κοιτω και καμαρωνω...ΤΗ ΔΑΣΚΑΛΑ...Που θα μαθει στα παιδια...Αυτο που δεν ευτυχησα εγω να μαθω..Στο σχολειο,ΤΟΤΕ...!!

    Θα την...Αφησουν;;;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Η Τέχνη κι η Τεχνολογία είναι η ουσία της ανθρώπινης εξέλιξης.
      Έχουν και άμεση μεταξύ τους σχέση, γι'αυτό και είναι ετυμολογικά συγγενείς.
      Η Τεχνολογία είναι μέρος της Τέχνης. Ο Πρωταγόρας την ονόμαζε "έμπυρον τέχνην".

      Και το σχολείο οφείλει να υπηρετεί την πνευματική ανάπτυξη του παιδιού και απ'αυτήν δε νοείται να εξάιρούνται η Τέχνη και η Τεχνολογία.

      Ο Μπετόβεν δε γεννήθηκε κουφός.
      Σταδιακά με τα χρόνια έχανε την ακοή του.
      Στο τέλος της ζωής του είχε κουφαθεί τελείως. Ήταν τότε που έγραψε την 9η συμφωνία.

      Η γλώσσα είναι η ταυτότητα κάθε λαού.
      Ένας λαός που δεν σέβεται και δε μελετά τη γλώσσα του μοιάζει με κιθαρίστα που δεν κουρδίζει τις χορδές της κιθάρας του.
      Ένας λαός που αμελεί τη γλώσσα του είναι "ξεκούρδιστος".

      Να χαίρεσαι την κόρη σου. Να 'ναι πρώτα δασκάλα και μετά φιλόλογος. Αυτό να μην ξεχάσει ποτέ.
      Και όλα τ'άλλα θα ῤθουν.
      Την αφήσουν-δεν τηνα φήσουν, αν θέλει, θα προσφέρει πολλά στα παιδιά.
      Όσο ασφυκτικά κι αν είναι τα όρια ενός συστήματος, πάντα βρίσκονται διέξοδοι.
      Θυμήσου και τον Προμηθέα.

      Διαγραφή
  9. Απορία 1η: Τι είναι το μάθημα της Τεχνολογίας;
    Απορία 2η: Πότε τελείωσες το σχολείο και θυμάσαι ακόμα τόσες λεπτομέρειες;
    Κατά τα λοιπά συμφωνώ μαζί σου από τότε που πήγαινα κι εγώ σχολείο!

    Σοφία

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Η Τεχνολογία είναι ένα μάθημα που διδασκόταν μόνο στο Γυμνάσιο και είχε σκοπό την εξοικείωση των μαθητών με τον τεχνολογικό πολιτισμό.
      Στην πρώτη γυμνασίου οι μαθητές ασχολούνται με την τεχνοτροπία απλών κατασκευών, με τη μελέτη σπουδαίων εφευρέσεων κλπ
      Στην τρίτη γυμνασίου το μάθημα κινείται κυρίως γύρω από την ομαδική εργασία που αφορά το "στήσιμο"ενός εργοστασίου, όπως περιέγραψα παραπάνω.

      Ενδεχομένως να υπάρχουν και άλλες μέθοδοι.
      Ή και να έχει αλλάξει και το αναλυτικό πρόγραμμα από τότε.
      Μιλάμε για 15-17 χρόνια πίσω...

      Αλλά θυμάμαι πάρα πολλά απ'το σχολείο!
      Μου άρεσε.
      (ναι, ήμουν απ'τους ανώμαλους)

      Διαγραφή
    2. Πωπω μόλις συνειδητοποίησα ότι είμαι πολύ μεγάλη!
      Πάνε 25 χρόνια που τελείωσα το σχολείο :))

      Διαγραφή
    3. Κρύβε λόγια!

      Μα καλά... 3 ετών τελείωσες το σχολείο;
      (κατάφερα τίποτα έτσι;)

      Διαγραφή
  10. Ρε φίλε, αφού την ξέρεις την απάντηση, γιατί τη φυλάς για το τέλος;
    Εμείς δεν είχαμε μάθημα Τεχνολογίας.
    Στα Εικαστικά είχαμε έναν Καθηγητή Κύπριο, σκέτο περιβόλι. Κοντούλης, με μια υποψία γενειάδας και ένα τσιμπούκι στο στόμα να βολτάρει στο προαύλιο κι εμείς να τον πλησιάζουμε με το γνωστό "Δάσκαλε" και να τον πειράζουμε!
    Στη Μουσική είχαμε έναν ΜΑΛΑΚΑ!!! που καθόταν στην έδρα, άνοιγε το δελτίο του ΠΡΟΠΟ και μας ρωτούσε τι να βάλει Παναθηναϊκός - Πανσερραϊκός και Παναχαϊκή - Ολυμπιακός. Όποιος το πετύχαινε έπαιρνε και καλό βαθμό.

    Και το απαραίτητο υστερόγραφο: όποιος ελπίζει με αυτά τα καθάρματα βελτίωση της Παιδείας να επισκεφτεί άμεσα γιατρό. Κινδυνεύει...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Γιατί τη φυλάω για το τέλος;
      Μα για την τηλεθέαση!
      Για το σασπένς...

      Ο μουσικός δεν ήταν και πολύ καλλιτέχνης, ε;
      Πιάνατε τίποτα τουλάχιστον στο προ-πο;

      Είχαμε δυο καθηγητές που η΄ταν βαμμένοι Ολυμπιακοί και όταν είχαμε μάθημα τη Δευτέρα, καθυστερούσαμε να αρχίσουμε το μάθημα, για΄τι τσακωνόμουνα μαζί τους για το αν ήαν πέναλτι το χτεσινό του Ολυμπιακού ή του Παναθηναϊκού
      Πολλή πλάκα! Όταν δεν είχαμε διαβάσει, τους έπιανα την κουβέντα για τα ποδοσφαιρικά επίτηδες για να μην προλάβουν να κάνουν την εξέταση και να προχωρήσουν αμέσως στο επόμενο μάθημα.

      ΥΓ.:Θα επισκεπτόμουν γιατρό, αλλά πάει για 25ευρω. Οπότε θα το ρίξω στα μαντζούνια...

      Διαγραφή
  11. Μουσικη παιδεια για τους μουζικους;Τι ειναι αυτα;Να μαθουν να διαβαζουν,να λογαριαζουν και να παπαγαλιζουν,αυτες ιναι χρησιμες γνωσεις για το ποπολο. ΒΑΣΩ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ο αρχαίος ιστορικός Πολύβιος, αναφερόμενος στις διάφορες αρκεδικες πόλεις, παρατήρησε ότι το βασικόερο στοιχείο παιδείας τους ήταν ο υποχρεωτικός χαρακτήρας της μουσικης παιδείας.
      Δε θεωρούσαν ντροπή το να μην είναι κάποιος καλός σε οποιοδήποτε μάθημα, αλλά θεωρουσαν πως είναι ντροπή για κάποιον να μην έχει μουσική παιδεία.
      Ε΄τσι, ήταν πολύ υψηλό το επίπεδο διαβίωσης στην περιοχή.
      Μια αρκαδική πόλη όμως, οι Κυναιθείς, αμέλησαν κάποια στιγμή αυτήν τη μακρά αρκαδική παράδοση και άφησαν στην α΄κρη τη μουσική παιδεία.
      Άρχισαν να αδικούν ο ένας τον άλλον, να αλληλοσκοτώνονται, να αλληλοκλέβονται κλπ.
      Στη συνέχεια, πρόδωσαν τις υπόλοιπες πόλεις του "Ἁρκαδικού κοινοῦ" και βοήθησαν αντιπάλους να τις κατακτήσουν.
      Οι εισβολε΄ςι αφού κατέσφαξαν τους άλλους, τελικά κατέσφαξαν κι αυτούς.
      Ο Πολύβιος θεωρεί δίκαιη την τιμωρία τους και την αιτία της εκτροπής των Κυναιθέων την εντοπίζει στην παραμέληση από μέρους τους της μουσικής παιδείας.

      Αν η μουσικη΄εξημερώνει τα πλήθη, η έλλειψή της ρποφανώς τα εξαγριώνει, τα εκβραρβαρίζει.

      Διαγραφή
  12. Οπως φαινεται τους τρομαζει ο,τιδηποτε εχει σχεση με την κριτικη σκεψη, τον κοινο νου, την εξελιξη και αυτοπραγματωση του ανθρωπου, το συναισθημα.... Αυτα δηλαδη ακριβως που κανουν τον ανθρωπο ανθρωπο. Τους τρομαζουν και τα παλευουν εδω και πολλα χρονια με μεγαλη ομολογουμενως επιτυχια, εκμεταλλευομενοι την αφελεια μιας παιδικης και εφηβικης ηλικιας που χαρακτηριστικο ειναι να ειναι κανεις καπως "φυγοπονος". Πρεπει να φτασει κανεις σε μια καποια ωριμοτητα για να συνειδητοποιησει πικρα οτι ολα αυτα που τοτε εκαναν τους μαθητες να χαιρονται και να νομιζουν οτι ηταν για το καλο του στοχο μοναδικο ειχαν τη ρομποτοποιηση τους. Τα παιδια πλεον το γνωριζουν... Μα τι μπορουν να κανουν;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πολύ ωραία τα λες.
      Οι μαθητές πολλές φορές δεν καταλαβαίνουν εκείνη την περίοδο πόσο ευχάριστο και ταυτόχρονα χρήσιμο μπορεί να γίνει το μάθημα, ιδίως σε αυτά τα μαθήματα που δε χρειάζονται αποστήθιση, απομνημόνευση κλπ.
      Έτσι, χαίρονται πρόσκαιρα την ώρα των καλλιτεχνικών που στην τάξη γίνεται της πουτάνας και πετούν ο ένας στον άλλον σαΐτες.
      Αλλά αν ρωτούσαν αυτούς που κάνανε πράγματι π.χ. καλλιτεχνικά, θα διαπίστωναν πως εκείνοι στην πραγματικότητα περνούσαν πολύ καλύτερα. Γιατί δημιουργούσαν, χαίρονταν, ήταν ενεργοί.
      Εκ των υστέρων το καταλαβαίνουν, αλλά τότε είναι αργά.
      Η ευθύνη φυσικά γι' αυτή τη νοοτροπία βαραίνει κυρίως το σχολείο και το εκπαιδευτικό σύστημα.
      Αυτό τους "διδάσκει" να αδιαφορούν για οτιδήποτε δε σχετίζεται με τις εξετάσεις και να σνομπάρουν την εκπαιδευτική διαδικασία.
      Τα παιδιά θεωρητικώς το γνωρίζουν αυτό.
      Πρακτικώς, όμως, δεν υπάρχει σε επαρκή βαθμό το παράδειγμα για να φωτίζει και να τους δείχνει συγκεκριμένα το δρόμο.
      Έτσι κι αλλιώς δεν μπορούμε να απιτούμε απ' τα παιδιά να διορθώσουν όσα οι μεγάλοι και οι υπεύθυνοι δεν αξιώνονται δεκαετίες τώρα να διορθώσουν.

      Διαγραφή
  13. Βλέπεις, Μαζεστίξ, για να είσαι "ο πιο καλός ο μαθητής", πρώτο πρώτο σχόλιο, εισέπραξες ένα "σπασικλάκι".
    Κι εγώ, που πήγα στο Γυμνάσιο την εποχή της μπλε ποδιάς και του άσπρου γιακά, που το μάθημα της Τεχνολογίας το γνώρισα τώρα που το έκανε ο γιος μου, αυτόν τον "τίτλο" φορτωνόμουν κάθε χρόνο, μαζί με το απουσιολόγιο και το "βιβλίο ύλης". Που το σχολικό κατεστημένο, μου φόρτωνε "τιμής ένεκεν" για την επίδοσή μου.
    Γνώρισα όλο το φάσμα των καθηγητών. Πολλοί από τους οποίους, στάθηκαν φωτισμένοι Δάσκαλοι (στους "άλλους" δεν θα αναφερθώ).
    Όμως, το πιο μεγάλο μάθημα, μου το έδωσε το αλισβερίσι με αυτό το απουσιολόγιο, που μου το πλάσαραν σαν τιμή, αλλά εγώ το εισέπραττα σαν καταδίκη. Η ανταμοιβή για τον κόπο της άριστης επίδοσης, ήταν να μου ζητούν να γίνω ο "τσοπάνος" των συμμαθητών μου; Να καταδικάζομαι στην αντιπάθεια και την χλεύη τους, για κάτι που ποτέ δεν ζήτησα; Και χρόνο με τον χρόνο, ωρίμαζε μέσα μου η πεποίθηση πως, αν το σχολείο ήθελε οι μαθητές να είναι "παρόντες" όφειλε να κερδίσει και όχι να εκβιάζει την παρουσία τους. Με το να κάνει το μάθημα πιο ενδιαφέρον από την κοπάνα. Κι αφού υπήρχαν ήδη καθηγητές που κανείς δεν ήθελε να χάσει την ώρα τους (και το αντίστροφο) κατέληξα πως η ευθύνη της καταγραφής των απουσιών, έπρεπε να είναι του καθηγητή, ο οποίος μάλιστα καλό θα ήταν να τις χρεώνεται. Έτσι, με το θράσος των 17 μου χρόνων, στην τρίτη Λυκείου αρνήθηκα να αναλάβω την καταγραφή απουσιών, δίνοντας πίσω το απουσιολόγιο στον άναυδο φιλόλογο.
    Τότε έμαθα, πως όταν πας κόντρα στο σύστημα, σου επιτίθεται (κατηγορήθηκα για ανεπάρκεια και αχαριστεία). Έμαθα, επίσης, την δύναμη της συμπαράστασης. (όλοι οι άριστοι συμμαθητές μου, αρνήθηκαν να πάρουν τη θέση μου, δηλώνοντας "ανεπαρκείς"). Τελικά, την χρονιά εκείνη, στο τμήμα μου έπαιρναν τις απουσίες οι καθηγητές.
    Ήταν η αρχή της μύησής μου στην κοινωνία των ενηλίκων.
    Άννα Πάρος
    (συγγνώμη για το σεντόνι, γι αυτό δεν έγραψα πιο πριν, αλλά τελικά δεν κρατήθηκα)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Υπεροχη ιστορια! Μπραβο, δεν ηταν θρασσος, θαρρος ηταν. Ετσι ειναι παντα, καθε τι που ξεφευγει απο το συνηθισμενο βιαζομαστε να το βαφτισουμε, να του βαλουμε ταμπελες, οπως οι καθηγητες σου.
      Το μεγαλυτερο μαθημα η συμπαρασταση! Γιατι να βλεπεις; Υπαρχει ρε γαμωτο και αλληλεγγυη και φιλοτιμο! Καπου εχουν θαφτει, κρυφτηκαν, ποιος ξερει; Αλλα υπαρχουν και με την καταλληλη ευκαιρια ξεμυτιζουν...

      Διαγραφή
    2. Έτσι, και μπράβο σου, γιατί δεν είναι όλοι οι καλοί μαθητές φυτούκλες! Δεν ήμουν απουσιολόγος ποτέ, απλά μια πολύ καλή μαθήτρια. Φτάνει πια με τις εύκολες ταμπέλες, γιατί δεν κάνουμε τον κόπο να κοιτάξουμε πέρα από τη μύτη μας!
      Μαγκιά σου!
      Γλαύκη

      Διαγραφή
    3. Βρε πάντα ερχόμουν ...τρίτη! Πώς τα κατάφερνα ένας θεός ξέρει!
      Αλλά έτσι όπως τα έγραψε η Αννούλα ...καλύτερα τρίτη! αχαχα!

      Διαγραφή
    4. Άννα, σε κατανοώ 100%!
      Πολύ... τσαμπουκαλού ήσουν από μικρή εσύ!
      Μάλλον τους είχες αλλάξει τα φώτα...

      Κι εγώ πιστεύω πως το απουσιολόγιο θα έπρεπε να είναι στα χέρια των καθηγητών.
      Γιατί όπως είναι σήμερα δίνεται η ευκαιρία για στοχοποίηση ενός μαθητή άλλοτε απ' τους συμμαθητές του κι άλλοτε απ' τους καθηγητές.

      Κι εγώ δεν το ήθελα καθόλου το απουσιολόγιο.
      Έλεγα "δεν το θέλω", μου απαντούσαν "είσαι υποχρεωμένος να το πάρεις".
      Την πρώτη χρονιά λοιπόν μου το δώσανε με το ζόρι, ώσπου έκανα επίτηδες λάθη, μέχρι να μου το πάρουν.
      Τελικά μου το πήραν μετά από καιρό.
      Τη δεύτερη, επειδή ήμουν ισόβαθμος μ' έναν άλλον, το παραχώρησα στον άλλον.
      Την τρίτη πάλι μου το δώσανε με το ζόρι. Το δέχτηκα. Αλλά έγινε της... συγκάλυψης το κάγκελο! Όσες απουσίες ήθελα έγραφα. Γλίτωσα δυο-τρεις συμμαθητές μου και δε μείνανε.
      Και έκανα κι άλλα που δεν είναι της παρούσης.

      Στο Λύκειο πάλι μου το δίνανε με το ζόρι, αλλά εγώ αρνιόμουν πλέον πιο πεισματικά. Ώσπου βρέθηκε μια συμμαθήτρια που της άρεσε αυτός ο... ρόλος και της το παρέδωσα μέχρι την τρίτη λυκείου και ξεμπέρδεψα με δαύτο διά παντός!

      Μία απ' τις αιτίες που δεν το ήθελα ήταν αυτή που λες κι εσύ: ο φόβος μήπως χαρακτηριστώ "φύτουλας"!
      Και δεν ήταν παράλογος φόβος. Συνήθως έτσι γινόταν στις τάξεις.
      Ο δεύτερος (ιδίως στο λύκειο) ήταν ότι ήθελα να κάνω κοπάνες τις πρώτες ώρες (ειδικά στη δευτέρα, είχα μια ανυπόφορη φιλόλογο) και, αν ήμουν απουσιολόγος, δεν θα μπορούσα να διαφεύγω της προσοχής των καθηγητών.
      Επομένως χωρίς αυτό το μαραφέτι, μπορούσα να κάνω άνετα τις σκανταλιές μου!

      Διαγραφή