Δευτέρα, 8 Ιουλίου 2013

Το δάκρυ της Lisicki καθάρισε για λίγο την ψυχή μας

Germany's Sabine Lisicki reacts in her w
Μες στην ντάλα του καλοκαιριάτικου μεσημεριού, την ώρα που ο ήλιος καίει τον τόπο, τι καλύτερο απ' το να αράζεις σ' ένα δροσερό μέρος βλέποντας κορυφαίους αγώνες τένις;
Εχθές τελείωσε το κύριο μενού του ιστορικού τουρνουά τένις του Wimbledon.
Παρακολούθησα, λοιπόν, πολλούς αγώνες του τουρνουά.

Ανάμεσα στους αθλητές και τις αθλήτριες ξεχώρισα μια φιγούρα πολύ ιδιαίτερη.
Ήταν η Sabine Lisicki, Γερμανίδα πολωνικής καταγωγής.
Είδα όλους τους αγώνες της απ' την αρχή ως το τέλος του τουρνουά.
Τη συμπάθησα εξαρχής και την υποστήριξα αυθόρμητα.
Όχι μόνο επειδή πρόκειται για μια πραγματικά σπουδαία τενίστρια. Τέτοιες υπάρχουν αρκετές.
Όχι μόνο επειδή πρόκειται για μια πολύ όμορφη γυναίκα. Τέτοιες επίσης υπάρχουν πολλές.
Αλλά επειδή, βλέποντας το πρόσωπό της, είδα κάτι ξεχωριστό στο ύφος της, στο βλέμμα της.
Κάτι σπάνιο για πρωταθλητές έκρυβε αυτό το πρόσωπο με το μελαγχολικό χαμόγελο.
Το αλάνθαστο ένστικτό μου δε με πρόδωσε.

Πράγματι, η Lisicki κέρδισε με σχετική άνεση τους πρώτους αγώνες της.
Ανάμεσα στα "θύματά" της και η σπουδαία Serena Williams, νο1 στην παγκόσμια κατάταξη.
Και μάλιστα με πάταγο.
Ώσπου έφτασε στον ημιτελικό και αντιμετώπισε έναν άλλον... διάολο του τένις την -όμορφη, αλλά ξινή- Radwanska.
Εκει που στο τελευταίο σετ έδειχναν όλα να 'χουν χαθεί για τη Lisicki και διαφαινόταν η άνετη επικράτηση της αντιπάλου της, εκεί ακριβώς κάποια δύναμη την ξυπνάει από τον λήθαργο και την οδηγεί σε μια συγκλονιστική ανατροπή, όπου φάνηκε η δύναμη του πείσματος και της θέλησης για νίκη.
( δείτε εδώ τις καλύτερες στιγμές απ' αυτόν τον σπουδαίο αγώνα)



Έτσι, έφτασε στον τελικό για να αντιμετωπίσει τη Γαλλίδα Bartoli, η οποία δεν είχε χάσει ούτε σετ σε όλο το τουρνουά!
Ξεκινάει ο αγώνας ισορροπημένα, αλλά κάποια αβίαστα λάθη της Lisicki οδηγούν τελικά τη Bartoli να πάρει πανηγυρικά το πρώτο σετ με 6-1 και με τη Lisicki απηυδισμένη, διότι δεν της βγαίνει τίποτα.
Τα νεύρα και η πίεση αρχίζουν να ασφυκτιούν μέσα στο πρόσωπο της Γερμανίδας.
Ξεκινά το δεύτερο σετ και συνεχίζει να μην της πηγαίνει τίποτα καλά.
Όλα της τα καλά στοιχεία έχουν χαθεί μέσα στην πίεση της νίκης και κάνει λάθη που θα δικαιολογούνταν μόνο αν στη θέση της έπαιζα... εγώ!
Αρχίζει και κάνει άλλα αντί άλλων στο παιχνίδι και κοιτά αποσβολωμένη την αντίπαλό της να την κατασπαράσσει αγωνιστικά.

Και κάπου εκεί συμβαίνει το... ανεπανάληπτο!
Η σπουδαία τενίστρια Sabine Lisicki βάζει τα κλάματα την ώρα του αγώνα!
Ναι! Κι όμως, την ώρα του αγώνα!

Συγχωρήστε μου την έκπληξη, αλλά δεν έχω ξαναδεί ποτέ επαγγελματία αθλητή να κλαίει την ώρα του αγώνα.
Να ξεσπάει σε λυγμούς και ταυτόχρονα να συνεχίζει να αγωνίζεται με όσο κουράγιο της απομένει!
Έχω ξαναδεί αρκετές φορές πρωταθλητές να κλαίνε μετά το τέλος ενός αγώνα, αλλά ποτέ κατά τη διάρκεια.



Σ' αυτό το δάκρυ της Lisicki είδα τον άνθρωπο πίσω από τον αθλητή.
Το παιδί πίσω από τον επαγγελματία.
Το κορίτσι πίσω απ' τα συμβόλαια.

Κανείς πια δεν ήταν εναντίον της.
Όλοι ήθελαν να νικήσει.
Να ξεπεράσει την ανθρώπινη φθορά.

Η κάμερα δεν μπορούσε να ξεκολλήσει από το κλαμένο της πρόσωπο την ώρα του αγώνα.
Καθώς κυλούσαν τα δάκρυα στα μάγουλά της, εκείνη έβαζε όλη της τη δύναμη για να αντιδράσει στο αναπόφευκτο της ήττας.

Κι όμως! Αυτό το δάκρυ λειτούργησε διεγερτικά, δίνοντάς της τη δύναμη να σηκωθεί από τον πάτο της ανεμπόδιστης ήττας.
Μόλις έχει ξεσπάσει σε κλάματα, όμως, η Lisicki ξαφνικά ξαναβρίσκει τον εαυτό της και παίρνει αμπάριζα την αντίπαλό της!
Κι έτσι, το 1-5 των games του δεύτερου σετ, ξαφνικά μ' ένα σπουδαίο σερί αριστοτεχνικών χτυπημάτων, γίνεται 4-5 και η Lisicki βάζει πλώρη για τη μεγάλη ανατροπή.
(σημ.: για να κερδίσει κάποιος το σετ, πρέπει να κερδίσει 6 games)

Ξέρει ότι αν κερδίσει άλλο ένα game, τότε η Bartoli έχει τελειώσει ψυχολογικά.
Ξέρει ότι αν η κλαμένη πρωταθλήτρια κατορθώσει και σηκωθεί όρθια, τότε αυτό το απόλυτο αναβολικό, το ξέσπασμα σε κλάματα, είναι ικανό να λειτουργήσει ως μαγικός ζωμός του δρουίδη Πανοραμίξ και με αυτό να κατατροπώσει κάθε αντίπαλο.
Αν τα καταφέρει, το κατόρθωμά της θα μοιάζει υπεράνθρωπο.

Πίσω απ' τα δάκρυα αρχίζει και διαφαίνεται η προσδοκία μιας ανέλπιστης νίκης.
Μιας απίστευτης ανατροπής.
Τα μάτια της Lisicki ξαφνικά αλλάζουν περιεχόμενο.
Και ξεσπά σε γέλια.
Το δάκρυ έφερε το χαμόγελο.
Το δάκρυ της ανεμπόδιστης ήττας οδήγησε στο χαμόγελο του αγώνα που δεν πάει ποτέ χαμένος.

(δείτε εδώ τα σημαντικότερα στιγμιότυπα του τελικού)

Φευ! Πάνω που φαινόταν πως καταφέρνει τη μεγάλη ανατροπή, λυγίζει οριστικά.
H Bartoli παίρνει το τελευταίο game που χρειαζόταν και στέφεται πρωταθλήτρια στο Wimbledon.
Η αρνητική έκβαση της μάχης, η ήττα, καθιστά πιο ανθρώπινο το επίτευγμα της Lisicki.
Αν τα κατάφερνε και εκεί, θα ήταν ημίθεα, θα ήταν ένας θηλυκός Ηρακλής.
Δεν τα κατάφερε όμως. Και έγινε πιο αγαπητό σύμβολο, σαν ένας άλλος σπουδαίος πολεμιστής Έκτορας, που, αν και νικάει συνεχώς, δεν είναι άτρωτος και κάποια στιγμή λυγίζει, κλαίει και αγωνίζεται, ακόμη κι αν ξέρει πως θα χάσει απ' τον Αχιλλέα.

Με το πρόσωπο δακρυσμένο ξαναβρήκε τον εαυτό της.
Μόλις ξαναχαμογέλασε, έχασε οριστικά.
Σαν κάποια ανώτερη δύναμη να ήθελε απλώς να την κάνει να χαμογελάσει πριν χάσει.
Να τη δει να χαμογελάει χάνοντας.


Και κάπως έτσι κατάφερε ένας αγώνας τένις να αποκτήσει τις διαστάσεις μιας αρχαίας τραγωδίας.
Επέτυχε το στόχο του τραγωδού!
Δι' ελέου και φόβου οδήγησε στην κάθαρση!
Το δάκρυ στο μάγουλο της Lisicki επούλωσε το τραύμα που έσκαβαν ο έλεος και ο φόβος στην ψυχή της ηρωίδας του δράματος.
Το δάκρυ της Lisicki έδειξε πως, ακόμη και μέσα στη λάσπη του χρήματος υπάρχουν ακόμη διαμάντια της ψυχής που λάμπουν και δεν μπορούν να σκιαστούν από καμία βαλίτσα με δολλάρια.
Το δάκρυ της Lisicki καθάρισε για λίγο την ψυχή μας.

8 σχόλια:

  1. Μαζεστίξ, πορώθηκες βλέπω με τους αγώνες τένις! Δίκιο έχεις. Μου αρέσουν κι εμένα πολύ, όμως δεν τους παρακολούθησα, γιατί δεν είχα ενημερωθεί. Κρίμα!
    Σχετικά όμως με την αναπάντεχη συναισθηματική έκφραση της αθλήτριας, συμφωνώ κι επαυξάνω! Επιτέλους, δεν ακούστηκαν βρισιές αλλά βγήκε ευαισθησία. Δυστυχώς τόσο σπάνια στην εποχή μας. Γύρω μας οι περισσότεροι κυκλοφορούν με προσωπεία δίχως έκφραση! Θεωρείται ντροπή ή γραφικότητα να εκδηλώσεις με τέτοιους τρόπους τα συναισθήματά σου. Για μένα δείχνει ειλικρίνεια και γενναιότητα να μπορείς να το κάνεις αυτό. Πόσο ανάγκη έχουμε να το βλέπουμε αυτό και σε άλλους πέρα από τον εαυτό μας. Το λέω, γιατί πιστεύω στην ειλικρίνεια, την ευθύτητα, την ευαισθησία και ναι, γιατί όχι, στη γενναιότητα και ας με πουν γραφική!!
    Γλαύκη

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Α Ρε Μαζεστιξ Μεγαλε...
    Μ αρεσεις που πορωνεσαι με το συναισθημα...
    Εισαι καλος ανθρωπος...
    Και σπανιος..!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Και η Κασσανδρα Ειναι.."κακη" γιατι αυτα που ελεγε..Ητανε..Αντιδημοφιλη...Ασχετο αν ητανε σωστα,γαμωτο...!!
    Ασχετα...!!

    Οχι ΔΕΝ μου θυμιζει τιποτα...!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Μ' αρέσει που τελευταία (αρκετό καιρό δλδ) έχεις γίνει "κάπως"........ Κάπως πιο τρυφερός, ακόμα πιο ευαίσθητος, πιο...δεν το βρίσκω...συναισθηματικός....πιο, ακόμα πιο....! Σου πάει τρέλα!

    Κι άμα γουστάρεις, έλα από κει, ο σύντεκνος Ξυλούρης έχει την τιμητική του στη μνήμη μας απόψε...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Συμπαθέστατη η Σαμπίνε, θαυμάσια η περιγραφή σου! Σπανίως παρακολουθώ τένις, αλλά με έκανες να δω με πολύ ενδιαφέρον τα δύο βιντεάκια.
    Καλή σου νύχτα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Γλαύκη, είμαι της άποψης "ή βλέπεις ή δε βλέπεις. Αν βλέπεις, να γουστάρεις και να πωρωθείς!"
    Αυτό ρε γαμώτο το συναίσθημα είναι που με κινητοποίησε.
    Αυτή η απενοχοποίηση του κλάματος.
    Όπως λες κι εσύ "πόσο ανάγκη έχουμε να το βλέπουμε αυτό και άλλους, πέρα απ' τον εαυτό μας"!


    Μαχαίρη, νομίζω πως κάθε άνθρωπος, που δεν έχει ακόμη ρομποτοποιηθεί από το σύστημα, πωρώνεται με το συναίσθημα.
    Ποιος μπορεί να κλείσει τα μάτια μπροστά σε κλαμένα μάτια;

    Όσο για την Κασσάνδρα, μοιάζει με τον "άγγελο τον εξάγγελο" που "αφού δεν είχε νέα ευχάριστα να πει, καλύτερα να μη μας πει κανένα".
    Στη δική μας περίπτωση, πάντως, καλό θα ήταν πάντως η κάθε Κασσάνδρα να μη μένει στις (σωστές) προβλέψεις για τους κινδύνους, αλλά να προχωράει και στην αντιμετώπιση των κινδύνων.


    Πέτρα, προσπαθώ να κάνω αποτοξίνωση απ' όσα μαυρίζουν την ψυχή μου και ασχολούμαι με τα "ευτελή" που στη πραγματικότητα μόνο ευτελή δεν είναι.
    Θα ρθω στον Ξυλούρη φυσικά!


    Λωτοφάγε, αυτούς τους αγώνες τους απόλαυσα.
    Γιατί μου έβγαζαν κάτι το πραγματικά αθλητικό.
    Μου αρέσει που οι αθλητές αι οι αθλήτριες έχουν κανονικό σώμα ανθρώπου και δεν έχουν γίνει τέρατα του πρωταθλητισμού.
    Κανονικό σώμα, κανονικά συναισθήματα, κανονική συμπεριφορά.
    Απλοϊκό, αλλά σπουδαίο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Χμμμ, μάλλον είσαι «νεόκοπος» στο τέννις (δεν το λέω ειρωνικά) και δεν θυμάσαι αυτή την ιστορική συγκλονιστική και ανθρώπινη στιγμή του συμπατριώτη μας Σάμπρας στο Αυστραλιανό Όπεν του 1995, έχοντας μάθει πως ο προπονητής του πάσχει από καρκίνο. www.youtube.com/watch?v=yyrALjicZnA

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Δεν τη θυμάμαι τη στιγμή.
    Αλλά θυμάμαι τον Σάμπρας.
    Σπουδαίος παίκτης.

    ΑπάντησηΔιαγραφή