Τρίτη, 23 Ιουλίου 2013

Ιδιωτεύω για να υπάρχω


Προσπαθώ μέρες να βρω κάτι να γράψω, μα δε βρίσκω κάτι αξιόλογο.
Και τελικά αποφάσισα πως αυτό θα είναι το σημερινό μου θέμα:
ότι δεν έχω τίποτα να πω!

Δεν έχω κάποια συναρπαστική ιστορία διακοπών να σας διηγηθώ.
Ούτε μια περιπέτεια του καλοκαιριού.
Ούτε ένα καινούριο τραγούδι που άκουσα και θα ήθελα να το μοιραστώ μαζί σας.
Ούτε ένα μαγευτικό προορισμό να σας τον προτείνω.

Δεν έχω κάποια νέα ιδέα να ρίξω στο τραπέζι.
Ούτε μου ήρθε καμιά φιλοσοφία στο μυαλό για να τη "μετρήσω" μαζί σας.
Ούτε παρατήρησα κάτι αξιόλογο γύρω μου που να αξίζει να σας το κοινοποιήσω.

Επίσης, δεν ενημερώνομαι σχεδόν καθόλου.
Δεν έβαλα αποκωδικοποιητή, δεν έχω τηλεόραση, δεν ξέρω τί γίνεται εκεί έξω.
Δεν έχω καθόλου εικόνα. Ούτε καν τη στρεβλή τηλε-εικόνα.
Έχω εικόνα μόνο του δικού μου μικρόκοσμου, ο οποίος ίδιος ήταν και ίδιος παρέμεινε, παρά τα όσα γίνονται στα κέντρα των εξελίξεων.
Απλά υπάρχω μες στο μικρόκοσμό μου.

Ιδιωτεύω, λοιπόν, με λίγα λόγια.
Πάντοτε φοβόμουν αυτήν την εξέλιξη.
Φοβόμουν, βλέπετε, πάντοτε την ιδιώτευση, έχοντας υπ' όψιν μου την αρχαία αθηναϊκή άποψη επί του θέματος.
Δίκιο είχαν. Το να μην έχεις να πεις τίποτα είναι στα όρια της ηλιθιότητας.
Η απόσταση ανάμεσα στην "ιδιώτευση" και στην "ιδιωτεία" είναι πολύ μικρή.
Όσο ένα γλωσσολογικό εύρημα για να μας αθωώνει απ' το έσχατο των πολιτικών εγκλημάτων.
Είτε με τον έναν είτε με τον άλλον τρόπο, "ιδιώτης" γίνεσαι.
"Idiot" που λένε κι οι φίλοι μας οι Άγγλοι.

Η ιδιώτευση είναι, όμως, και ένα ισχυρό όπλο ψυχολογικής αυτοσυντήρησης.
Απέχω, αποσύρομαι, απενεργοποιούμαι, αποστασιοποιούμαι, αδιαφορώ στα όρια της απάθειας.
Δεν ασχολούμαι, δεν παθιάζομαι, δεν επηρεάζομαι και άρα δε με αγγίζει τίποτα απ' όσα συμβαίνουν.
Περιμένω απλώς σαν κρέας στην ουρά της μηχανής του κιμά για να ακολουθήσω κι εγώ την τύχη της κορυφής της ουράς.
Αν γίνει... ε! δε θα 'μαι ούτε ο πρώτος ούτε ο τελευταίος!
Αλλά μπορεί λίγο πριν... να κοπεί το ρεύμα και να γλιτώσω κατά τύχη!
Έτσι κι αλλιώς μόνο η τύχη μπορεί να μας σώσει πια...

Ιδιωτεύω, άρα υπάρχω;
Όχι.
Ιδιωτεύω για να υπάρχω.



12 σχόλια:

  1. Ωραία έπαιξες με τη λέξη "ιδιώτης"! Τι ωραία δηλαδή ; Ευφυέστατο!

    Αυτόν τον αποκωδικοποιητή ούτε εγώ τον έβαλα ....απέχω από όλα αλλά μαθαίνω ....Να΄ναι καλά η φίλη Πέτρα! Με κρατά ενήμερη :)))

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Μην τα παρατας...!!!
    Γραφε αστεια...!!
    Θες να κανουμε εναν διαγωνισμο...Ρατσιστικου ανεκδοτου;;;
    Να γραψουμε ανεκδοτα με...Παπαδες...!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Βρε Μαζεστίξ, ε, όχι και σαν κρέας στην ουρά της μηχανής του κιμά! Μάλλον υπερβάλλεις και σε έπιασε πιθανόν πανικός μέσα στην απραξία σου. Δεν νομίζω ότι είναι ηλιθιότητα να σιωπάς κάποιες στιγμές, αλλά σημαντική ανάπαυλα. Κάποιες φορές είναι αναγκαίο ή οι καταστάσεις μπορεί να σε αναγκάζουν να αναδιπλώνεσαι και να περιμένεις την κατάλληλη στιγμή, για να μιλήσεις. Επίσης, ναι, μπορεί να χρειάζεται να νιώσεις ότι για λίγο ιδιωτεύεις, εφόσον εσύ ξέρεις πολύ καλά τι είσαι! Είναι πολύ ανθρώπινο και αυτό, αφού δυστυχώς δεν μπορούμε να είμαστε Γαλάτες με το μαγικό φίλτρο τους. Μπορείς ακόμα να γράψεις καμιά σαχλαμπούχλα να ευθυμήσουμε. Άσε, που μπορούμε κι εμείς να σε παρακινήσουμε, όλο και κάποιος θα έχει καμιά ιδέα!
    Πάντως ούτε εγώ βλέπω τηλεόραση,καθώς είμαι μακριά από την έδρα μου και αποφεύγω τελείως να βλέπω σε διακοπές, οπότε ψιλοενημερώνομαι από το διαδίκτυο, έτσι για να μη χάνω τη συνέχεια της θρίλερ σειράς της Ελλάδας μας!
    Γλαύκη

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Μακάρι όλοι οι "ιδιώτες" να "ιδιώτευαν" σαν εσένα! Μέσα σε δύο παραγράφους μας έκανες ιστορική, φιλοσοφική και ψυχολογική ανάλυση της "ιδιώτευσης" και λες πως δεν έχεις τίποτα να πεις και τίποτα να γράψεις; Ακόμη κι αν το πιστεύεις, πάλι εκ του μηδενός θέμα έφτιαξες, Αρχηγέ!
    Κι εκεί που λες ότι δεν έχεις ούτε τραγούδι να μοιραστείς ούτε προορισμό να μας ταξιδέψεις, μας πετάς αυτό το ξεχασμένο διαμαντάκι και μας γυρνάς στα παλιά...Φιλίππειο (ψηλά στο δάσος με θέα όλη τη Θεσσαλονίκη)...βράδυ με πανσέληνο κι η πόλη στα πόδια μας ολόφωτη...παρέα αγόρια κορίτσια κι εγώ η μικρότερη 19 χρονών...ένα όμορφο παλικάρι με ωραία φωνή παίζει στην κιθάρα αυτό το τραγούδι κι όλοι σιγοτραγουδάνε...Ήταν η πρώτη φορά που το άκουσα!
    Κι όπως τα σκέφτηκα όλα αυτά, ξέρεις τι κατάλαβα; Τα ταξίδια στο παρελθόν όσο γραφικώς νοσταλγικά κι αν φαντάζουν, μας χρειάζονται για να κατανοήσουμε την αξία του μέλλοντος! Οι ωραίες στιγμές και οι νέες εμπνεύσεις θα ξανάρθουν! Θα ξανάρθουν οπωσδήποτε, Μαζεστίξ! Ακόμα κι αν χρειαστεί ν' αλλάξουμε τα πάντα!
    Πως μπορεί ένας ανέμπνευστος να προκαλέσει τέτοια έμπνευση; Μη σταματήσεις να γράφεις ακόμα κι αν πρόκειται για στίχους από ημερολόγιο!

    Σοφία

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Πάρε με μαζί σου τσιγγάνε!
    Πόσο θα σου κρατήσει (κι) αυτή τη φορά να δω μόνο!
    Μια; Δυο; Τρεις μέρες;... Μετά θα γίνεις ξανά ο Μαζεστίξ που λατρεύω! Και καλά λέει η Σοφία, δλδ όταν θα έχεις έμπνευση τι θα πεις; Ότι λες πάντα: διαμάντια! (Κι όπως συμφωνήσαμε, ε; Μην με ξεχάσεις! Χαχα!)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Σιγά, τώρα, μην ιδιωτεύεις. Απλώς βαριέσαι να γράψεις για τις γελοιότητες που συμβαίνουν. Το παθαίνω κι εγώ.
    Είναι τότε που ανεβάζω διάφορα βιντεάκια, για να μην βγω στο μπαλκόνι και αρχίσω να φωνάζω "ξυπνήστε, ρεεεεεεεε"!
    Ωστόσο είμαστε πολιτικά ζώα, αγαπητέ, και τέτοια θα μείνουμε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Σε τέτοια φάση είμαι και γω. Νιώθω απίστευτα κουρασμένη έως εξαντλημένη.
    Καλημέρα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Καλησπέρα Μαζεστίξ, στη μάνα σου τόπες;(από την διαφήμιση). Σε γιατρό πήγες, μήπως είναι επικίνδυνο, μεταδοτικό;
    Νάσαι καλά.
    Κλεισθένης

    Αναρτήθηκε στην "Ιδεοπηγή".

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Airis, επιτέλους να απαλλαγούμε από τις τηλεοράσεις.
    Κι από θηρία ενήμερα να γίνουμε θηρία ανήμερα.
    Σχετικά με τα λογοπαίγνια, πρέπει να σε ενημερώσω ότι μου αρέσει η γλωσσολογία.


    Μαχαίρη, το λες επειδή φοράνε μαύρα;
    Τότε θα πρέπει να ξεκινήσουμε τα ρατσιστικά ανέκδοτα και για τους μεταλλάδες!
    Πάντως εγώ με τα ανέκδοτα γελάω, έτσι κι αλλιώς!


    Γλαύκη ακόμη και να χάσεις τις συνέχειες του σήριαλ, μπορείς να κάνεις υπομονή ως το Σεπτέμβρη.
    Θα είναι σα να το βλέπεις σε επανάληψη.
    Οι διάλογοι κυβέρνησης-τρόικα θυμίζουν διαλόγους από την "καλημέρα ζωή" του Φώσκολου.
    Στο ίδιο σημείο που το άφησες πριν ένα μήνα, στο ίδιο σημείο ακόμη βρίσκεται η υπόθεση.
    Θα πάρουμε τη δόση;


    Σοφία, οι βουτιές στο παρελθόν μας δροσίζουν όταν το παρόν μοιάζει άνυδρο.
    Χαίρομαι που σου ξύπνησα τέτοιες αναμνήσεις!
    Σα να μου φαίνεται πως κάτι σκιρτούσε η καρδούλα για το όμορφο παλληκάρι με την κιθάρα...


    Πέτρα, έχω γίνει πια γραφικός!
    Κάθε τρεις και λίγο λέω "δεν ξανασχολούμαι" και μετά το παίρνω πίσω.
    Πάντως τώρα δεν το λέω ως ανακοίνωση για το μέλλον, αλλά ως διαπίστωση για το παρόν.
    Νιώθω ένα κενό!
    (σαν του Οβελίξ- πάω να τσιμπήσω κάνα αγριογούρουνο...)


    Λωτοφάγε, αυτό που λες φαίνεται.
    Ορισμένες φορές κι εσύ μες στην αντάρα ανεβάζεις κοκκινοσκουφίτσες!
    Και λέω... "πάει, μπούχτησε κι ο Λωτό κι άρχισε τα παραμυθάκια!"


    Μαρία, το θε΄μα είναι τί είδους κούραση είναι αυτή.
    Εγώ δε νιώθω την κούραση της πολυπραγμοσύνης, αλλά την εξάντληση της απραξίας.
    Σπίτι-δουλειά σαν το κουρδισμένο και πάλι και ξανά απ' την αρχή κάθε πρωί.
    Και γύρω καίγεται ο κόσμος κι εγώ δεν παίρνω χαμπάρι.


    Κλεισθένη, είναι και επικίνδυνο και μεταδοτικό!
    Γι' αυτό το εξομολογήθηκα για να ξέρετε τις συνέπειες όσοι τυχόν πλησιάσετε!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Καλησπέρα Μαζεστίξ. Αυτή η απραξία και η παράδοση του εαυτού μας μπροστά σε όλα όσα συμβαίνουν είναι πολύ ενοχλητική. Που θα πάει όμως; Θα ανάψει κάποια στιγμή η σπίθα που θα μας ενεργοποιήσει.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Τρεις καταδικοι, απο τις φυλακες της Ν Αφρικης..[Πριν τον Μαντελλα]
    πηγαινουν για να δικαστουνε...!!
    Δυο λευκοι..Ενας μαυρος...
    Λεει ο ενας λευκος στον αλλονε..
    -Γιατι δικαζεσαι;;;
    -Να μωρε..Τυχαια, πηρε η δυναμιτη φωτια..Σκοτωθηκαν καμμια διακοσαρια,μαυροι...Παω για πλημμελημμα...!!
    Πανω απο δεκα...μερες φυλακη, δεν τρωω...!!..Εσυ γιατι δικαζεσαι;;;
    -Να μωρε..!!
    Στο ορυχειο μου...Καταπλακωθηκαν, καμμια..Πεντακοσαρια..Μαυροι..Παω για πλημελημμα, κι εγω...Πανω απο,δεκαπεντε μερες, με αναστολη..Δεν τρωω...!!

    Γυριζουν και οι δυο, προς τον μαυρο...!!

    -Εσυ σκυλαραπα...!!Γιατι διαζεσαι;;;
    -Εγω παω για κακουργημα...!!
    -Και τι εκανες;;..Καννα φονο...Κανα βιασμο;;;
    -ΟΧΙ...!!
    Οδηγουσα το ποδηλατο μου...Χωρις φαναρι...!!!
    αλλα..Πιστευω..Να γλυτωσω την κρεμαλα...!!!


    Γιατι ηταν..Μεσημερι...!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Παναγιώτη, δυναμίτης που κάθεται είμαστε.
    Περιμένουμε το σπίρτο που θα μας ανάψει.
    Βαστίλλη ή Αρκάδι;
    Θα δείξει...


    Μαχαίρη, το ανεκδοτάκι φοβερό!!
    χαχαχαχα
    Με πέθανες μεσημεριάτικα!
    Κωμικοτραγικό!
    Να γελάμε και να κλαίμε...

    Δηλαδή, άμα ήταν βράδυ δε θα 'χε γίνει καν δίκη φαντάζομαι.
    Εκτέλεση εν ψυχρώ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή