Πέμπτη, 4 Ιουλίου 2013

Μας γέρασαν προώρως, Γιώργο, το κατάλαβες;


Όταν είσαι γέρος σκέφτεσαι τη ζωή.
Όταν είσαι νέος, τη ζεις.

Αυτό είναι ένα δικό μου ρητό, το οποίο χρησιμοποιώ συχνά και με πολλές παραλλαγές.
Ισχύει στις μέρες μας, όμως;

Έχω μια παρέα 30άρηδων και μια παρέα 40άρηδων.

Όταν καθόμαστε να πιούμε ένα καφέ με τους 30άρηδες, ξεκινάμε μιλώντας για γκόμενες, αλλά τελικά -πώς το πάμε, πώς το φέρνουμε- το θέμα γυρίζει στην κρίση και στα προβλήματα.
Οι περισσότεροι είναι άνεργοι, καθημερινά αντιμετωπίζουν πολλά προβλήματα, τους κόβουν τα τηλέφωνα κάθε τρεις και λίγο γιατί δεν τα πληρώνουν, παρατάνε τα σπίτια που νοίκιαζαν και γυρνούν άρον-άρον στο σπίτι των γονιών τους γιατί δεν τη βγάζουν, ενώ όσοι έχουν ακόμη δουλειά φοβούνται πως από μέρα σε μέρα θα τη χάσουν και τελικά όλοι συζητούν καθημερινά για τα προβλήματα της κρίσης και της φτώχειας.
Κάθονται λοιπόν να πιουν έναν καφέ και αναπόφευκτα καταλήγουν να μιλούν για πολιτική, για οικονομικά θέματα και εν γένει για την επικαιρότητα.
Η διασκέδαση, οι διακοπές, οι έρωτες έχουν περάσει αναγκαστικά σε δεύτερη μοίρα.

Όταν καθόμαστε να πιούμε καφέ με τους 40άρηδες, τότε αισθάνομαι πως η κρίση δεν υπάρχει ή ότι υπάρχει σε κάποιο διπλανό σύμπαν.
Ασχολούμαστε με τις εισαγωγές και τις εξαγωγές κάθε αιδοίου της παρέας και τα κατορθώματα κάθε πέους της παρέας.
Και δώστου πειράγματα και δώστου χουφτώματα και δώστου ανεμελιά και δεύτερη εφηβεία.
Τα κοινωνικά θέματα που απασχολούν την παρέα έχουν ανώτατο όριο το αν τελικά η Χ που χώρισε τον Ψ, τελικά είχε γκόμενο τον Ζ ή αν απλά ο Ψ ήταν μικροτσούτσουνος και γι' αυτό τον βαρέθηκε η Χ.
Μια φορά στο τόσο που θα εισχωρήσει στην παρέα κάποιος ενοχλητικός και θα αναφερθεί σε κάποιο πολιτικό θέμα, θα ακούσει το γνωστό "βρε δε πα' να γαμηθούνε όλοι, λέω 'γω;" και το θέμα θα τελειώσει εκεί και ο ενοχλητικός θα σκύψει το κεφάλι του από ντροπή που επιχείρησε να σπάσει το κλίμα ευφορίας στην παρέα.



Ο κόσμος αντιστράφηκε, φίλοι μου.
Οι 30άρηδες, με την ορμή της ηλικίας τους να συγκρατείται με το ζόρι από τα σφιχτά φερμουάρ των τζιν, τελικά κάθονται σαν συνταξιούχοι και μετρούν τα ευρουλάκια τους για να δουν αν βγαίνει ο μήνας.
Και τσακώνονται για τα πολιτικά και για τα τοιαύτα, φτάνοντας καμιά φορά σαν παππούδες να τσακώνονται ακόμη και για τον εμφύλιο.
Οι 40άρηδες απ' την άλλη, στη φάση της ωριμότητάς τους όπου η νεότητα ισοφαρίζεται πια από την πείρα, παρά τα προβλήματά τους, ζουν ανέμελα, σα να μη συμβαίνει τίποτα.
Και συνεχίζουν ακάθεκτοι να ζουν τη δεύτερή τους εφηβεία, αδιαφορώντας για όσα μπορούν να τους ρυτιδιάσουν την ψυχολογία.

Με λίγα λόγια, όταν θέλω να γκομενίσω και να χασκογελάσω, προτιμώ την παρέα των 40άρηδων, ενώ όταν θέλω να κλάψω τη μοίρα μου, επιλέγω την παρέα των 30άρηδων.

"Μας γέρασαν προώρως, Γιώργο, το κατάλαβες;"

(Μανόλης Αναγνωστάκης, "Νέοι της Σιδώνος, 1970")

11 σχόλια:

  1. Λες να αλλάξει επιτέλους αυτή η ηλίθια κοινωνία από τους 30άρηδες; Μακάρι.
    Υπάρχουν, βέβαια, και 30άρηδες χαζοχαρούμενοι κι ας μην έχουν δουλειά. Στηρίζονται σε γονείς και παππούδες.
    Αλλά και οι φίλοι των παιδιών μου περνούν πολύ άσχημα. Χάνεται η καλύτερη ηλικία τους.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ρε παιδιά, εγώ πότε θα γίνω "40ρα";;;...
    Πότε θα αποκτήσω αυτήν την ανεμελιά;...
    Ζηλεύω.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Δεν θα συμφωνησω...Δυστυχως..Μαλλον αναποδα θα ελεγα οτι ειναι τα πραμματα...
    Εκτος αν προκειται για σαρανταρηδες....Χωροφυλακες...
    Μονο αυτοι δεν θιχτηκαν ακομα απο την κριση...

    Η βοηθεια των παππουδων και γονιων..Ειναι αυτη που κραταει τους τριανταρηδες...Εξω απο τις χαρτοκουτες,πισω απο τα..ΠΡΩΗΝ κεντρικα ιατρεια του ΙΚΑ στην Πειραιως...
    Οσοι δεν εχουν συγκενεις..Ειναι εκει...
    Η εχουν φυγει,εξω..ΡΙΧΝΟΝΤΑΣ ΜΑΥΡΗ ΠΕΤΡΑ....!!!

    Κι ομως..Η πλειοψηφια των τριανταρηδων..Ονειρευεται ακομα....
    Μια δημοσια θεση...!!!
    Μια λαμογια...
    Μια....ΑΡΠΑΧΤΗ...!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Λωτοφάγε, μιλάμε για γενοκτονία.
    Οι σημερινοί 30άρηδες δεν πρόλαβαν να φτιαχτούν πριν την κρίση και μετά, απ' τη στιγμή που ήρθε αυτή και διαιωνίζεται, διαιωνίζεται μαζί και η απραγία τους.


    Πέτρα, κάνε υπομονή!
    Θα μεγαλώσεις κι εσύ!
    Ή ακόμα καλύτερα, μπορείς να μη μεγαλώσεις και να αρχίσεις να τους κάνεις παρέα!


    Μαχαίρη, φυσικά μιλώ με βάση προσωπικά βιώματα.
    Μπορεί αυτό που επριγράφω να μη συμβαίνει παντού και να συμβαίνει συγκυριακά στους δικούς μου κύκλους.
    Οι παππούδες κι οι γονε΄ςι ρκατούν φυσικά σε αξιοπρεπές επίπεδο ζωής τος 30άρηδες.
    Αφού οι περισσότεροι είναι άνεργοι, αν δεν είχαν οικογένεια να τους στηρίξει, θα είχαν πάει ήδη στις χαρτόκουτες που λες κι εσύ.
    Πάντως βλέπω στους δικούς μου κύκλους μια διαφορά φάσης.
    Και οι 40άρηδες που περιγράφω δεν είναι χωροφύλακες ή βολεμένοι.
    Άνθρωποι που χτυπιούνται κι αυτοί βάναυασα απ' την κρίση είναι.
    Απλά την αντιμετωπίζουν σχεδόν ως... φυσικό φαινόμενο και είναι στον κόσμο τους και ζουν τη ζωούλα τους χωρίς να ασχολούνται περαιτέρω.
    Την αρπαχτή και τη λαμογιά είναι δύσολο να πάψει κανε΄ςι να την ονειρεύεται.
    Ιδίως σε εποχές κρίσης, καμιά φορά φαίνεται ως το μόνο σωσσίβιο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. ‘Τι 30 τι 40 τι 50’ που ‘λεγε και ο συχωρεμένος. Οι παρέες φτιάχνουν τις δικές τους ιστορίες με τα κοινά ενδιαφέροντα των μελών τους. Μικρές ομάδες ανθρώπων που κολλάνε τα χνώτα τους τουλάχιστον στα βασικά.

    Μάλλον τυχαίο το δείγμα.

    Αν κάποιος από την παρέα των 40ρηδων μείνει χωρίς δουλειά, αν υπάρχει αληθινή φιλία και όχι σαχλαμαροπαρέα θα αλλάξει το κλίμα. Ποιος θα ασχολείται με πιπίνια αν δεν έχει να φάει;
    Οι 30ρηδες μάλλον έχουν πολύ και δύσβατο δρόμο μπροστά τους. Κατασταλάζουν επαγγελματικά, ίσως σκέφτονται γάμους, παιδιά, σπιτικό και τα ρέστα. Τραβάνε ζόρια που οι 40ρηδες τα πέρασαν ήδη.

    Πάντως για σένα είναι καλό που «πηγαινοέρχεσαι» και αλλάζεις παραστάσεις.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Η χρυσή εποχή των 40ρηδων και των 50-και βάλε-άρηδων.
    Οι μόνοι που ασχολούνται με πιπίνια (ίσως λόγω αντίστασης στην νέα μόδα της κοινωνικής δικτύωσης -και του πηδήματος, εξ αποστάσεως, του φέησμπουκ δηλαδή).
    Δεν ξέρω που τους ξετρύπωσες αυτούς τους 30ρηδες φίλους ρε αρχηγέ, μα θάναι εξαίρεση.
    Εγώ στη γύρα, άλλα βλέπω...

    mbiker

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Καλησπέρα Ματζέστιξ,
    πού τους έχεις κρυμμένους αυτούς τους φίλους τους 40άρηδες; Αν είναι κανείς ελεύθερος, φέρε κανέναν να μου τον γνωρίσεις! :)
    Anyway, η άποψή μου είναι διαφορετική δεν έχει σχέση με ηλικιακά κριτήρια, βλέπω μια γενικευμένη αφασία-αδιαφορία στην επαρχία. (Υποκλέπτω συζητήσεις από γύρω-γύρω).
    Για Αθήνα δεν ξέρω.
    Όσο υπάρχει χαρτζιλίκι από γονείς, χαΐρι δε βλέπουμε.
    Φιλιααά!!!!
    Και καλά μπάνια...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Τι να σου πω, Μαζεστίξ, εγώ και 40άρα (μπρρρ! ακόμη να το συνηθίσω) είμαι και "βολεμένη" είμαι, αλλά ποτέ αυτούς τους καιρούς δεν είπα "εγώ να περνάω καλά κι ας τους άλλους να κουρεύονται". Σίγουρα οι 40άρηδες πρόλαβαν πριν την κρίση να "φτιάξουν" τη ζωή τους (πάνω στο αστικό-καταναλωτικό πρότυπο: δουλειά, σπίτι, αυτοκίνητο, εξοχικό κλπ), ενώ οι 30άρηδες ξεκινάνε χωρίς καμιά προοπτική και άρα τους "καίει" άμεσα το θέμα.
    Νομίζω πάντως ότι όλες οι γενιές μετά τη μεταπολίτευση ήταν οι γενιές της αποιδεολογικοποίησης, του ατομισμού και του καταναλωτισμού, οι γενιές που θεωρούσαν τη δημοκρατία, την πολιτική σταθερότητα και την ευημερία δεδομένες χωρίς να χρειάζεται να κάνουν αυτοί κάτι επ'αυτών. Έτσι, η κρίση μας βρήκε ιδεολογικά απροετοίμαστους...

    Σοφία

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Πέτρο, πηγαινοέρχομαι ανάμεσα σε διαφορετικές παρέες για να μη βαριέμαι κυρίως.
    Αλλά έτσι μαθαίνω καλύτερα πώς λειτουργούν άνθρωποι διαφορετικοί σε ηλικία, παραστάσεις, μόρφωση, γούστα κλπ.
    Μεγάλο σχολείο...


    Mbiker, είναι βέβαια κάπως τυχαίο και στατιστικώς... αντιεπιστημονικό, αλλά σίγουρα αποτελεί μια βάση.
    Αναμφίβολα πάντως η ενασχόληση με.... πραγματικά πιπίνια είναι μια επαναστατική πράξη στις μέρες μας!


    Ανατολή, δυστυχώς (και για τους ίδιους) όλοι αυτοί οι 40άρηδες είναι παντρεμένοι... Θα 'χω το νου μου πάντως!
    Καλά, η επαρχία γενικώς είναι στον κόσμο της.
    Στην Αθήνα γίνεται κοσμογονία και στην Κρήτη αδιαφορία.

    Δε λες καλά που 'ναι και το χαρτζιλίκι, γιατί αλλιώς η μισή Ελλάδα θα κοιμόταν στις κούτες;


    Σοφία, οι 40άρηδες πρόλαβαν στο τσακ να φτιαχτούν κάπως, να αποκτήσουν μια εργασιακή εμπιείρα, άλλοι να ανοίξουν ένα μαγαζάκι, να παντρευτούν, να κάνουν παιδιά, να πάρουν αυτοκίνητο κλπ.
    Τώρα ζορίζονται πολύ άσχημα και ιδίως όσοι έμειναν άνεργοι, αλλά όπως και να 'χει κάτι πρόλαβαν να κάνουν και έχουν και περισσότερα προσόντα για να επιβιώσουν.
    Τους 30άρηδες η κρίση τους βρήκε μ' ένα πτυχίο στο χέρι.
    Ίσα που πρόλαβαν και βγήκαν απ' τις σπουδές και το στρατό (οι άντρες) και ξαφνικά βρέθηκαν μπροστά στην καταστροφή.
    Δεν πρόλαβαν να χτίσουν τίποτα και είναι φτερά στον άνεμο τώρα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Στη γενιά των σαράντα και κάτι ανήκω κι εγώ, όπως είπε και η Σοφία δε θέλουμε να το συνειδητοποιήσουμε, τέλος πάντων. Το θέμα είναι τι έχει μέσα το κεφάλι σου σε όποια ηλικία κι αν είσαι! Αν και είναι μικρό το δείγμα των τριαντάρηδων και των σαραντάρηδων που συναναστρέφομαι, θα έλεγα πως αυτοί που συμμετέχουν περισσότερο σε κινητοποιήσεις (απεργίες, διαδηλώσεις κ.ά.) έιναι σαραντάρηδες και όχι τριαντάρηδες. Όταν στην εργασία μου συνάδελφοι (γυναίκες, άντρες) των 30 μουρμουράνε ολημερίς γι' αυτά που μας έχουν βρει τα τελευταία χρόνια, αλλά δεν κάνουν ούτε μια μέρα απεργία ούτε διαδηλώνουν ποτέ ούτε καν στις συνελεύσεις του κλάδου δεν πάνε, ε, τότε τι να πω! Καλά να πάθουμε!
    Για να μην παρεξηγηθώ, έχω και οικογένεια και υποχρεώσεις, όμως δεν κοιμάμαι ήσυχη ούτε αισθάνομαι βολεμένη! Υπάρχει νοιάξιμο και επαγρύπνηση, το ίδιο και από τους φίλους μας με οικογένειες και συνεχείς ανησυχίες. Καλά είναι τα πιπίνια και να το ρίχνουμε και λίγο στην τρελή,για να μη σαλτάρουμε, αλλά μη μας τρώνε τον εγκέφαλο, έλεος!
    Γλαύκη

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Γλαύκη, αυτό που λες περί συμμετοχής σε κινητοποιήσεις το χω δει κι εγώ.
    Μάλιστα με αφορμή μια διαδήλωσ που είχα πάει, είχα γράψει εδώ ένα κείμενο "η επανάσταση των γέρων", αναφερόμενος στη μεγάλη συμμετοχή των μεγαλύτερων ηλικιών (πάνω από 55 ετών) σε κινητοποιήσεις και στη μικρή αναλογικά συμμετοχή των νέων, φοιτητών, ανέργων και εργαζομένων.

    Ξέρεις σε ποιο συμπέρασμα οδηγούμαι;
    Οι νεότεροι συζητούν πολύ γι' αυτά, αλλά τελικά δεν κατεβαίνουν να διεκδικήσουν στους δρόμους.
    Από τους μεγαλύτερους, όσοι τελοσπάντων από αυτούς αντιδρούν σ' αυτό που γίνεται, γνωρίζουν πως αυτός είναι ο μόνος τρόπος, γι' αυτό και βγαίνουν στους δρόμους.
    Οι 40άρηδες είναι κάπου στη μέση.

    ΑπάντησηΔιαγραφή