Πέμπτη, 20 Ιουνίου 2013

Έχετε συναντήσει ποτέ πληρωμένο δολοφόνο;

 

Είχα απλωθεί στην ξαπλώστρα πλάι στο κύμα (που λέει ο λόγος κύμα- λάδι ήταν η θάλασσα) και ατένιζα αμέριμνος το πέλαγος.
Ξάφνου ακούω μια φωνή από την ξαπλώστρα της διπλανής ομπρέλας.
Ήταν ένας τύπος που μιλούσε στο κινητό.
Μετρίου ύψους, μελαχρινός, κοντό γενάκι, μαύρο γυαλί, φαρδιές πλάτες, βαρύ υφάκι και το υπόλοιπο γνωστό "πακέτο". Έλληνας, "δικό μας" παιδί...
Μιλάει, που λέτε, στο τηλέφωνο και τον ακούω να λέει αυτολεξί:
"Έμαθα πως έχεις πέντε παιδάκια. Κοίτα να μου δώσεις τα φράγκα γρήγορα, γιατί θα κλάψεις πολύ.
Θα στα σκοτώσω όλα"!
Τότε κάτι του λέει ο άλλος και απαντά ο "φίλος" μας:
"Στα αρχίδια μου! Στον πούτσο μου ό,τι κι αν λες! Τα φράγκα τώρα, αλλιώς σε γάμησα!"
Κλείνει το τηλέφωνο.
Και συνεχίζει ατάραχος το καφεδάκι του...

Εγώ εμβρόνητος στη διπλανή ξαπλώστρα (ήμουν μόνος, είχα πάει να ρίξω μια βουτιά και να φύγω) παρακολουθώ να εκτυλίσσεται μρπσοτά στα μάτια μου μια ιστορία μαφιόζικου εκβιασμού.
Γυρίζω δήθεν να βγάλω το κινητό μου απ' το τσαντάκι και τον κοιτώ καλά-καλά για να μου μείνει η φυσιογνωμία του στη μνήμη.
Δεν είχε "δολοφονική" φάτσα. Ήταν απλά ένας κάγκουρας.
Τον βλέπω να μη νιώθει καμία ταραχή.
Εύχομαι να είχα πάνω μου ένα καλάσνικωφ να τον γαζώσω τον καριόλη.
Προσπαθώ να συνειδητοποιήσω τί συμβαίνει και να δω αν μπορώ να κάνω κάτι.
Ξαπλώνω πάλι στην ξαπλώστρα, βάζω και τα ακουστικά του κινητού δήθεν πως ακούω ραδιόφωνο, αλλά το 'χω στο αθόρυβο.
Απλά για να νομίζέι ότι δεν ακούω.

Στο μεταξύ έρχεται δίπλα του κι ένας άλλος τύπος.
Πιο ψηλός απ' αυτόν, ακόμη πιο γεροδεμένος.
Το στυλ του θυμιζε μπράβο νυχτερινού μαγαζιού. Ξένος πρέπει να ήταν.
Δεν είπαν τίποτα για το θέμα και σχολίαζαν με σιχαμένο υφάκι μια πανέμορφη κοπέλα που έπαιζε ρακέτες πιο μπροστά.
(Στα διαλείμματα απ' την κατασκοπεία, την κοίταζα κι εγώ... ΄
Ήταν πράγματι πανέμορφη!)



Μπαίνουν λοιπόν οι δυο τύποι στη θάλασσα για να κάνουν καμάκι και ξαναβγαίνουν χαλαροί.
Βγαίνοντας, κάτι του λέει ο πρώτος και ο ψηλός αρχίζει και περπατάει κατά μήκος της παραλίας.
Κάπου πηγαίνει, μα δεν ξέρω πού.
Να η ευκαιρία να βγάλω άκρη περί τίνος πρόκειται!
Εγώ αρχίζω να παρακολουθώ όλη του την κίνηση προσπαθώντας να δω πού κατευθύνεται.
Αν κατευθύνεται σε μαγαζί, να καταλάβω ποιον εκβιάζουν.
Τότε, ίσως μπορώ να βοηθήσω με κάποιον τρόπο.
Έχει πολλές καφετέριες, μπαράκια και ταβέρνες η παραλία.
Ίσως πρόκειται για "προστασία" μαγαζιού.
Τελικά, τζίφος. Ο τύπος απλά πήγαινε σε μια ντουζιέρα να ξεπλύνει το αλάτι...

Στο μεταξύ, πριν ακόμη γυρίσει αυτός, ο πρώτος "φίλος" μας ξαναμιλάει στο τηλέφωνο.
Κι αρχίζει πάλι να απειλεί τον άλλον.
"Σου είπα, δε θα γλιτώσεις από μένα!"
Κάτι του απαντά ο άλλος και του ξαναλέει:
"Τι με νοιάζει; Δουλειά σου και δουλειά μου! Εμένα αυτή είναι η δουλειά μου.
Ναι, αυτή είναι η δουλειά μου. Θα σε γαμήσω!
Πρόσεχε κι εσύ και τα παιδιά σου!"
Πάλι κάτι του λέει ο άλλος, μάλλον ότι θα ειδοποιήσει την αστυνομία, αν κρίνω απ' την απάντηση:
"Α ναι, ε; Χαχα! Και ξέρεις τώρα, εγώ φοβήθηκα! Στον πούτσο μου! Θα σε γαμήσω!
Μη με ξαναπάρεις τηλέφωνο! Τελείωσες!"

Και κλείνει το τηλέφωνο, στο μεταξύ γυρίζει και ο φίλος του ο μπράβος και συνεχίζουν να λιάζονται, σα να μη συμβαίνει τίποτα...
Ο τύπος ομολόγησε πως αυτή είναι η "δουλειά" του.
Πληρωμένος δολοφόνος.



Εγώ εκείνη την ώρα αναρωτιέμαι αν μπορώ να κάνω κάτι.
Αν του πω κάτι του τύπου, θα είναι σαν αυτοκτονία.
Θα με καθαρίσει με συνοπτικές διαδικασίες.
Όχι επί τόπου, αλλά θα δει τις πινακίδες του αυτοκινήτου, όταν φεύγω, και θα βρεθώ σε κάνα χαντάκι. Κι όχι μόνο αυτό, αλλά δε θα βγάλω και αποτέλεσμα. Πώς να συμβουλέψεις ένα τέρας;

Σκέφτομαι μήπως θα ήταν καλό να ειδοποιήσω την αστυνομία.
Να τους πω όμως τι;
Ότι κάποιος που δεν ξέρω ποιος είναι απειλεί απ' το τηλέφωνο κάποιον που επίσης δεν ξέρω ποιος είναι;
Και ποιος είναι αυτός; Πώς λέγεται; Πώς θα τον υποδείξω;
Και με τι αποδείξεις θα τον κατηγορήσω;

Να μην κάνω λοιπόν τίποτα;
Μα τότε είναι σα να παραιτούμαι, να αδιαφορώ και να αφήνω έναν άνθρωπο στην τύχη του.
Στα νύχια αδίστακτων δολοφόνων.

Να πάρω την αστυνομία λοιπόν;
Μα και αυτός ο ανθρωπάκος το γνωρίζει ότι μπορεί να πάρει την αστυνομία.
Και μάλιστα γνωρίζει και ποιος είναι ο εκβιαστής.
Και μπορεί να το αποδείξει κιόλας!
Και θα ρισκάρει αυτό που ήδη κινδυνεύει: τη ζωή του.

Για να μην παίρνει ακόμη την αστυνομία ο ίδιος, σημαίνει προφανώς ότι δεν θέλει ούτε ο ίδιος να ανακατευτεί στην υπόθεση.
Φοβάται ενδεχομένως μήπως ο εκβιαστής έχει άκρες εκεί μέσα και με το που γίνει η καταγγελία, πάει είτε ο ίδιος είτε κάποιος συνεταίρος του να κάνει κακό στα πέντε παιδάκια του.
Την ώρα της εμπλοκής της αστυνομίας θα την αποφασίσει ο ίδιος ο εμπλεκόμενος και όχι εγώ, ο άσχετος.
Δεν μπορώ να πάρω στο λαιμό μου μια οικογένεια.



Και τι να κάνω λοιπόν;;;
Μετά από τόση εσωτερική συζήτηση, δεν μπορούσα να καταλήξω.
Ό,τι κι αν έκανα, κακό στο τέλος θα έκανα.
Κι όχι τίποτα άλλο, αλλά δεν μπόρεσα να καταλάβω και ποιον εκβίαζε.

Τελικά σκέφτηκα απλώς να περιμένω, όση ώρα μπορώ, να σηκωθούν να φύγουν και να τους ακολουθήσω διακριτικά, ώσπου να δω τον αριθμό κυκλοφορίας του αυτοκινήτου τους.
Να μάθω το όνομα του τύπου και να παρακολουθώ το αστυνομικό δελτίο και τότε βλέποντας και κάνοντας, αν με παίρνει.

Περίμενα, περίμενα, αλλά οι τύποι δεν έφευγαν.
Αντιθέτως, παρήγγειλε και ο δεύτερος καφεδάκι. Είχαν σκοπό να κάτσουν ώρα ακόμη.
Εγώ έπρεπε να φύγω, δε με έπαιρνε άλλο η ώρα.
Δυστυχώς, λοιπόν, δεν είχα την ευκαιρία ούτε να δω το αυτοκίνητό τους για να μάθω τα στοιχεία τους.
Και δυστυχώς ένας άνθρωπος βρίσκεται αυτή τη στιγμή με το πιστόλι αυτού του καριόλη στον κρόταφο και τα πέντε του παιδάκια μαζί.
Δεν ξέρω αν και κατά πόσο εννοούσε τις απειλές του. Ήταν υπέρμετρα ψύχραιμος και χαλαρός.
Είτε σα να μην το εννοούσε είτε σαν να είχε τόσο κρύο αίμα.

Εσείς τι θα κάνατε;
Εγώ βρέθηκα σε πολύ δύσκολη θέση.
Αδιέξοδο.
Ό,τι και αν έκανα, λάθος θα ήταν.
Αλλά αναρωτιέμαι: και τί τελοσπάντων θα μπορούσα να κάνω;


ΥΓ.1: Από αύριο, θα λείψω μερικές μέρες και επομένως πιθανότατα δε θα υπάρξει καμία ανάρτηση.
Αν βρω λίγο χρόνο, ενδεχομένως να μπω λιγάκι να δω τι παίζει.
Μη φοβάστε πάντως.
Ο "Νονός" δε θα μ' έχει καθαρίσει.
Εγώ τον ξέρω (φατσικά), αλλά αυτός δε με ξέρει...
Εύχομαι, τουλάχιστον, να μην πάθει τίποτα ο ανθρωπάκος και τα πέντε του παιδιά.


ΥΓ.2: Όσο λείπω, ελπίζω να έχουν διαλυθεί τα πάντα.
Venceremos, αλλιώς την κάτσαμε...

Υγιαίνετε!

16 σχόλια:

  1. Κάτι πρόχειρο που μου 'ρχεται στο μυαλό (θυμίζει και ταινία) είναι φεύγοντας να γράψεις ένα σημείωμα και να το δώσεις σε ένα πιτσιρίκι να του το πάει. Να γράφεις ότι ξέρεις ποιος είναι και ποιον απειλεί και αν πάθει κάποιος από αυτούς κάτι θα ειδοποιήσεις την αστυνομία.
    Δε ξέρω τι να σκεφτώ, με το έγκλημα δεν τα βάζεις και οι ανέξοδες μαγκιές δεν βοηθούν.

    Καλά μπάνια και καλές παρακολουθήσεις...!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Πέτρο, αυτά τα ηθικά διλήμματα μοιάζουν με άλυτους γρίφους.

    Για παράδειγμα, αυτό που λες δεν το σκέφτηκα εκείνη την ώρα.
    Αλλά εκείνη την ώρα λες "κι αν προλάβει και με δει κάποιος, μήπως κρατήσει την πινακίδα κι έχω άλλα; γιατί για να δείξω στο πιτσιρίκι σε ποιον να το δώσει, θα πρέπει να είμαι κι εγώ ακόμη εκεί κοντά"

    χμμμ, πάντως θα ήταν μια λύση.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Το τραγικό φίλε μου είναι πως φτάσαμε να γινόμαστε μάρτυρες τέτοιων σκηνών... Πολύ ανατριχιαστικό το γεγονός και πάγωσε το αίμα μου. Σου εύχομαι καλά μπάνια πάντως!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Είναι ένα ζήτημα άλυτο. Ειλικρινά, δεν ξέρω τι να σου απαντήσω.
    Σε τέτοιες περιπτώσεις, ζεις με αυτό το βάρος. Διότι, απλούστατα, κανείς δεν προστατεύει τον πολίτη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Είναι άσχημο να μην μπορείς να παρέμβεις σε τέτοιες καταστάσεις αλλά δεν είχες αρκετά στοιχεία και θα 'ταν επικίνδυνο. Μη νιώθεις τύψεις λοιπόν, δεν είσαι ο superman!

    Καλό τριήμερο

    Σοφία

    ΥΓ. Δεν είσαι μόνος.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Λίγο - πολύ, κατάντησε να είμαστε όλοι, μ'ένα πιστόλι στον κρόταφο. Οι περισσότεροι μεταφορικά, αλλά κάποιοι, δυστυχώς, κυριολεκτικά. Μα και αυτός που οπλίζει το χέρι του αυτόχειρα, ακόμα και αυτός είναι πληρωμένος φονιάς. Και κυκλοφορεί ανενόχλητος και καμαρώνει.
    Τέλος πάντων, σου εύχομαι να περάσεις καλά, χωρίς άλλα κακά συναπαντήματα. Και την άλλη φορά, η όμορφη κοπέλα, κυνηγώντας το μπαλάκι, να πέσει στην αγκαλιά σου!!!
    Φιλιά Άννα Πάρος

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Πέτρα, σας έκανα την καρδιά περιβόλι, αλλά τί να κάνω;
    Ήθελα να το μοιραστώ...
    Προσπάθησα να το αφηγηθώ παραστατικά, για να νιώσετε κι εσείς τη δική μου αμηχανία και να αναλογιστείτε αν υπήρχε κάτι που θα κάνατε εσείς στη θέση μου.


    Λωτοφάγε, αυτό ακριβώς είναι το παράπονό μου.
    Ότι δηλαδή αν με κάποιο τρόπο μπλέξεις σε τέτοια υπόθεση, μετά δεν έχεις σωτηρία από πουθενά.
    Αστυνομία μπράβων, δικαστές πουλημένοι, τοπική κοινωνία που υλόγως σιωπά.
    Δον Κιχώτες δεν υπάρχουν.


    Σοφία, αυτή η πλήρης αδυναμία να επέμβει κανείς είναι η αιτία της κατασκευής υπερηρώων σαν τον Σούπερμαν.
    Πόση ανάγκη έχει ο κόσμος μας κάποιον που να 'ρχεται από το πουθενά, να λειτουργεί υπεράνω του "νόμου" και να καθαρίζει για όλους.
    Στις κοινωνίες μας που γινόμαστε συνεχώς πιο αδύναμοι, η ανάγκη για υπερήρωες ολοένα και αυξάνεται.
    Δεν έχω τύψεις που δεν είμαι Σούπερμαν.
    Έχω τύψεις που χρειαζόμαστε Σούπερμαν


    Άννα, γι' αυτό και ο νόμος κανονικά διώκει και τον ηθικό αυτουργό.
    Δεν υπάρχει μόνο αυτός που τραβάει τη σκανδάλη, αλλά κι αυτός που οπλίζει.
    Η ευχή σου είναι η καλύτερη!
    Απ' το στόμα σου και στου μπαλακιού τ' αυτί!


    Καληνύχτες!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Εγω κατι αλλο θελω να σου ειπω,φιλε Μαζεστιξ...
    Δυστυχως γνωριζοντας απευκταιες καταστασεις, και πραγματα...
    Δανειο απο τοκογλυφο ειναι..
    Κι ο δανειστης..Εχει προσλαβει.."εκφοβιστη"...
    Ενα ατομακι..Συνηθως απο την δεξαμενη των υπερηρωων της ακροδεξιας
    Που "περιοριζει τα ρισκα" της "τοποθετησης Κεφαλαιου" σε ατυχεις επενδυτικες..Αποπειρες...!!
    Βεβαιως και ΔΕΝ σκοτωνουν αυτοι...Αν χρειαστει,συνηθως εκφοβιζουν
    Σε μια αυξανομενη κλιμακα..Που ΣΠΑΝΙΟΤΑΤΑ φθανει μεχρι φονο...
    Διοτι θα αποκαλυπτοταν το κυκλωμα...
    Ομως βρε φιλε Μαζεστιξ...Οσο κι αν συμπαρισταμαι,στον δανεισμενο..Που δεν δανειστηκε βεβαια..Για να παει διακοπες...

    Εχει κι αυτος την ευθυνη του...!!

    Διοτι αν θες να το παιξεις ΚΑΠΟΙΟΣ..Προμοταροντας ημιπαρανομα λεφτα αλλων..Που γνωριζεις οτι μαλλον βρωμικα ειναι...

    ΞΑΙΡΕΙΣ και τα ρισκα σου...!!
    Και τις επιπτωσεις μιας τετειας.."συνεργασιας"...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Μαζεστίξ, πρώτα απ' όλα σοκάρεσαι με ένα τέτοιο γεγονός να συμβαίνει δίπλα σου, οπότε πώς να σκεφτείς ψύχραιμα! Όμως δε νομίζω πως είχες πολλές επιλογές όπως είπαν και οι περισσότεροι παραπάνω. Ίσως να μπορούσες να τον κατέγραφες στο κινητό σου, χωρίς να είναι σίγουρο ότι θα μπορούσες να το κάνεις κάτι!
    Σε παρόμοια κατάσταση είχα βρεθεί πριν από πέντε χρόνια, όταν έκλεψαν τον χαρτοφύλακα μιας κυρίας μέσα από το αυτοκίνητό της, από το ανοιχτό παράθυρο. Είχαμε σταθμεύσει παραδίπλα από την κυρία, όπου ξαφνικά πλησιάζει κάποιος πεζός σκύβει στο παράθυρό της και της μιλάει. Σε χρόνο αστραπή της αρπάζει το χαρτοφύλακα με χαρτιά και την είσπραξη της ημέρας πιθανόν(γιατί φώναζε κρατήστε τα χρήματα, αφήστε τα χαρτιά) και φεύγει καβαλώντας μια μηχανή που οδηγούσε φίλος του και εμφανίστηκε την κατάλληλη στιγμή. Εγώ μέχρι να συνειδητοποιήσω ότι αυτός δεν είναι γνωστός της κυρίας και ότι την κλέβουν, δεν πρόλαβα να αντιδράσω! Αισθανόμουν τύψεις για αρκετό καιρό, όμως κατάλαβα ότι δεν μπορούμε πάντα να δράσουμε, καθώς δεν είμαστε σουπερήρωες. Υπήρχε κι άλλος κόσμος τριγύρω, όμως ήταν σκοτεινά και όλα έγιναν πολύ γρήγορα.
    Καλή βόλτα!
    Γλαύκη

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Μαχαίρη, σαφώς και έχει ευθύνες και ο δανειζόμενος από μαφιόζους- τοκογλύφους.
    Δεν μπορώ βέβαια να φανταστώ σε πόσο απελπιστική κατάσταση μπορεί να είναι κάποιος για να φτάσει σε αυτήν την απεχθή λύση.

    Κι εγώ νομίζω πως συνήθως μέουν στους εκβιασμούς και άντε σε κάνα ξυλοδαρμό. Φόνους κάνουν για σοβαρές υποθέσεις.
    Αλλά ποτέ δεν ξέρει κανείς...


    Γλαύκη, θυμάμαι πριν μερικά χρόνια πεζοί τσαντάκηδες αρπάξανε την τσάντα μιας γυναίκας.
    Φωνάζει "κλέφτης-κλέφτης!" και αμέσως εγώ και αλλα τρία άτομα που βρισκόμασταν εκεί τους παίρνουμε στο κυνήγι.
    Οι δύο τρέχοντας και οι άλλοι δύο με μηχανάκι.
    Τρεξαμε καμιά 500αριά μέτρα, ώσπου αυτοί χωθήκανε σε μια πολυκατοικία κι εμείς μόλις που προλάβαμε να δούμε σε ποια πόρτα μπήκαν.
    Ειδοποιήσαμε την αστυνομία, τους υποδείξαμε την είδοδο της πολυκατοικίας και παραμείναμε στο σημείο να δούμε την εξέλιξη.
    Καλύτερα να μη σχολιάσω πόσο άχρηστη είναι η αστυνομία.
    Οι άνθρωποι δεν είχαν ιδέα τί να κάνουν.

    Εμείς ειδοποιήσαμε μια γυναίκα που έμενε στην πολυκατοικία, της περιγράψαμε τους κλέφτες και αυτή μας υπέδειξε το σπίτι στο οποίο μένανε αυτοί.
    Το υποδεικνύουμε κι εμείς στην αστυνομία.
    Και αυτή ξέρεις τι έκανε;
    Απολύτως τίποτα!
    Απλώς παρέμεινε απ' έξω καμιά ώρα και έφυγε, παρακινώντας τη γυναίκα να κάνει μήνυση κατά... αγνώστων!
    Με τους κλέφτες μπροστά στα μάτια τους!
    Τραγελαφική ιστορία...
    Μπάτσοι, όνομα και πράγμα!


    Σας χαιρετώ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Μάλλον δε θα μπορούσες να κάνεις και πολλά Μαζεστίξ. Δυστυχώς, δεν είναι πάντα στο χέρι μας να αντιδράσουμε στο έγκλημα.

    Καλά μπάνια!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Που θα πας;
    Θα λείψεις πολύ;
    Μη μας ξεχάσεις!!!!!

    Να περάσεις υπέροχα!
    Φιλάκια πολλά:))

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. Εσύ ήσουν ε;
    Καλά σε μυρίστηκα εγώ πως είχες στήσει αυτί.
    Φιλλλαράκι, την πούτσισες.
    Ούτε στο παρά πέντε δεν την γλυτώνεις.

    rekibm

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. Ακόμα μακροβούτι κάνεις; Σκάσε και λίγο μύτη στον αφρό, για ένα γεια!
    Μήπως σε πέτυχε κανένα... μπαλάκι κατακούτελα ; :-)).
    Στείλε ανταπόκριση!
    Πολυκαλαναπερνάς!!!
    Άννα Πάρος

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  15. Kαλα έκανες γιατι αυτοι μπορεί να ηταν τίποτα μπράβοι κανενός βαρδηνομαλάκα οποτε και δεν τους ακουμπαει η μπατσαρία,ή ο εκβιαζόμενος να ειναι και αυτος τιποτα καθαρμα και να βρεθηκες στη μεση ξεκαθαρισματος λογαριασμών.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  16. Παναγιώτη, αυτό είναι και το παράπονό μου για το έγκλημα: ότι δεν είναι πάντα στο χέρι μας να το αποσοβήσουμε.


    Σερενάτα, ένα είναι το νησί!
    Δε θέλει και ρώτημα!
    Φυσικά και δε σας ξέχασα!
    Έπινα στην υγειά σας...


    rekibm, τώρα θα αφήσω μουστάκι για να μη μ' αναγνωρίζεις!
    Σου την έσκασα!


    Άννα, δε με πέτυχε μπαλάκι κατακούτελα.
    Μάλλον εγώ πέτυχα ένα μπαλάκι κατακούτελα...
    χεχε


    11888, άμα ήταν ξεκαθάρισμα λογαριασμών εμταξύ νονών δεν εχω πρόβλημα. Να αλληλοεξοντωθούν για να ξεβρωμίσει ο τόπος.
    Αλλά αν το θύμα του εκβιασμού δεν ήταν;
    Είχα και 5 παιδάκια...

    ΑπάντησηΔιαγραφή