Τρίτη, 4 Ιουνίου 2013

Να πάμε! Αλλά πού να πάμε;


Εξεγέρσεις σημειώνονται σε ολόκληρο τον κόσμο, μα όλες αποτυγχάνουν.
Δεν αποτυγχάνουν πάντα να διώξουν το προηγούμενο καθεστώς.
Συχνά το καταφέρνουν, με τη βοήθεια και άλλων παραγόντων.
Αποτυγχάνουν όμως να αλλάξουν στην ουσία τα πράγματα.
Αποτυγχάνουν να φέρουν το καθεστώς που επιθυμούν.
Γιατί;



Αν δούμε τις επαναστάσεις, εθνικές ή κοινωνικές, που έγιναν στα προηγούμενα χρόνια, πέτυχαν εκείνες που είχαν έναν ή και περισσότερους φορείς πίσω τους.
Αν δούμε τη Ρωσική επανάσταση, είχε πίσω το κομμουνιστικό κίνημα, το οποίο παρά τις εσωτερικές του διαφωνίες, ήταν αυτό που έδειχνε το δρόμο της επανάστασης.
Στην Κούβα, ο δικτάτορας Μπατίστα ανετράπη από ένοπλο αγώνα κομμουνιστών με τον Φιντέλ και τον Τσε στην ηγεσία.
Δείτε μία-μία τις επαναστάσεις που πέτυχαν το σκοπό τους και θα διαπιστώσετε πως πάντα υπήρχε φορέας οργανωμένος, όχι μόνο να διεξαγάγει την επανάσταση αλλά και να αναλάβει την οργάνωση του νέου καθεστώτος, μόλις πέσει το υπάρχον.

400 χρόνια περίμεναν σκλαβωμένοι οι κάτοικοι της χώρας μας.
Αν και είχαν χιλιάδες λόγους γενικού ξεσηκωμού, αυτό δε γινόταν.
Παρά μόνο σποραδικές κατά τόπους εξεγέρσεις που πνίγονταν στο αίμα και έφερναν χειρότερα αποτελέσματα.
Πότε τα κατάφεραν να ξεκινήσουν έναν καλοσχεδιασμένο αγώνα;
Όταν άρχισαν, εν καιρώ ειρήνης, να οργανώνονται συνωμοτικά στη Φιλική Εταιρεία άνθρωποι και κοινωνικές ομάδες που μπορούσαν να αναλάβουν το έργο του ξεσηκωμού, να το οργανώσουν και να το φέρουν εις πέρας.
Μετά, αυτή η συνωμοτική ομάδα λειτούργησε ως συνδετικός κρίκος των κατά τόπους ένοπλων ομάδων και έφερε τους οπλαρχηγούς σε συνεννόηση.
Μόνο τότε μπόρεσε να σημάνει γενικός ξεσηκωμός με πιθανότητες επιτυχίας.
Διότι υπήρχαν ήδη διαμορφωμένες δομές που θα αναλάμβαναν την ηγεσία του αγώνα μετά τις πρώτες νίκες, αλλά και την οργάνωση όσων απαιτούνταν για τη δόμηση ενός κράτους.

Αυτή είναι και η διαφορά εξέγερσης και επανάστασης.
Η εξέγερση είναι ένα βίαιο ξέσπασμα οργής των αδικημένων, των αντιφρονούντων ενάντια στο καθεστώς, χωρίς όμως συγκεκριμένο και οργανωμένο σχέδιο κατάληψης της εξουσίας.
Η επανάσταση είναι η εξέγερση που έχει συγκεκριμένους στόχους, οργάνωση και προσβλέπει στην αντικατάσταση ενός καθεστώτος από άλλο, με έτοιμους τους φορείς της νέας κατάστασης.
Η επανάσταση δηλαδή συμπεριλαμβάνει και τη λύση στο πρόβλημα, ενώ η εξέγερση όχι.

Για να το πω με παράδειγμα, εξέγερση είναι να είσαι στη φυλακή και να έχεις κανονίσει μαζί με τους άλλους φυλακισμένους να δείρεις τους φύλακες.
Επανάσταση είναι να έχεις σχεδιάσει και κάποιο σχέδιο απόδρασης.



Ζήσαμε και τις δικές μας εξεγέρσεις την πρώτη διετία των Μνημονίων, είδαμε την κατάληξη εκείνων που έγιναν στα αραβικά κράτη, βλέπουμε και τώρα στην Τουρκία τα γεγονότα.
Ποια είναι η κοινή συνισταμένη;
Η ανυπαρξία σχεδίου για την επόμενη μέρα.
Ή, για να είμαι πιο σαφής, η μη υιοθέτηση ενός σχεδίου από τους εξεγερμένους.
Η έλλειψη ενός φορέα, ο οποίος θα καθοδηγεί τους εξεγερμένους και θα αναλάβει να οργανώσει και να διοικήσει την επόμενη μέρα της πτώσης του καθεστώτος.

Αυτός ο αχταρμάς απόψεων και σχεδίων ανά ομαδούλες οδήγησε ή στην αποτυχία του εγχειρήματος ή στην επικράτηση μικρών, εξτρεμιστικών και επικίνδυνων ομάδων που δεν εξέφραζαν την πλειοψηφία των εξεγερμένων, αλλά είχαν μια υποτυπώδη οργάνωση, όση χρειαζόταν δηλαδή για να επιβληθεί μια συλλογικότητα επί ατομικοτήτων.
Έτσι, στην Αίγυπτο και αλλού, μετά την πτώση των καθεστώτων, επικράτησαν εξτρεμιστές μουσουλμάνοι που καπέλωσαν τους δημοκράτες, τους σοσιαλιστές και τους ανένταχτους που εξεγείρονταν κατά μόνας.
Τα καθεστώτα που προκύπτουν είναι συχνά χειρότερα από αυτά που πάσχιζαν να διώξουν.
Και στην Τουρκία τώρα, που εξεγείρονται κυρίως αριστερές ομάδες πληθυσμού, λόγω έλλειψης οργάνωσης και συγκεκριμένων στόχων, θα καταλήξουν ενδεχομένως να χτυπήσουν τον "χομεϊνί" Ερντογάν και να ενισχύσουν τους κεμαλιστές, τους πολεμοκάπηλους πολιτικούς απογόνους του σφαγέα.



Αυτά πρέπει να τα σκεφτούμε και να κάνουμε την αυτοκριτική μας και όσοι υποστηρίξαμε τις εξεγερσιακές καταστάσεις στη χώρα μας στο πρόσφατο παρελθόν.
Λέμε "να ξεσηκωθούμε, να επαναστατήσουμε" κλπ.
Ωραία, να πάμε να τα κάνουμε όλα αυτά.
Αλλά να πάμε πού;
Πού θα μας βγάλουν αυτά;
Με ποιο σχέδιο για την επόμενη μέρα;
Με ό,τι κουβαλάει η κούτρα του καθενός μας;
Ξέρουμε τί θέλουμε;
Εμείς τουλάχιστον που τασσόμαστε αναφανδόν κατά της υπάρχουσας κατάστασης, ξέρουμε τί θέλουμε;
Όχι ως άτομα, αλλά ως συλλογικό υποκείμενο.
Υπάρχει ένα σχέδιο που μας ενώνει;
Υπάρχει αυτή η σημαία πίσω από την οποία θα στοιχηθούμε να πολεμήσουμε;
Ή υπάρχουν μόνο σημαιάκια από 'δω κι από κει και ό,τι κάτσει, όπως κάτσει;

Και σε τελική ανάλυση ποια είναι τα υπάρχοντα σχέδια ανατροπής της κατάστασης;
Εκπονημένα είναι δύο σχέδια.
Το ένα, που συγκεντρώνει προς στιγμήν περισσότερες προτιμήσεις, είναι το σχέδιο του ΣΥΡΙΖΑ, με σκληρή στάση απέναντι στην Ε.Ε., με αντικατάσταση μνημονίων από ένα σχέδιο τελείως διαφορετικού προσανατολισμού, με απόπειρα διαγραφής ενός μεγάλου μέρους του χρέους, ρήτρες ανάπτυξης κλπ, αλλά όλα αυτά εντός Ε.Ε.
Το άλλο σχέδιο είναι το σχέδιο εξόδου από Ε.Ε. και ευρωζώνη, με μονομερή διαγραφή ολόκληρου του χρέους, προσανατολισμό σε άλλες πηγές χρηματοδότησης, απαγκίστρωση της χώρας από τους μηχανισμούς της Δύσης κλπ. Οργανώμένοι φορείς αυτών των σχεδίων είναι συλλογικότητες μικρού βεληνεκούς, όπως Σχέδιο Β, ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ΕΠΑΜ, Δεν Πληρώνω κλπ.
(Το σχέδιο Καμμένου να πάμε στον Πούτιν για λεφτά και να κάνουμε μπίζνες με πετρέλαια δεν το αναφέρω για προφανείς λόγους σοβαρότητος...)



Προς το παρόν, λοιπόν, καλά ή άσχημα, αρεστά ή όχι, αυτά τα δύο υπάρχουν.
Επομένως, μέχρι να εκπονηθεί άλλο σχέδιο από άλλον φορέα ή συλλογικότητα, έχουμε αυτές τις δύο προτάσεις ανατροπής των Μνημονίων.
Η μια πιο διαχειριστική, η άλλη πιο επαναστατική.

Και φυσικά, αν λέμε ότι θέλουμε να εξεγερθούμε και να τα ανατρέψουμε, εννοούμε προφανώς την ανατροπή του παρόντος καθεστώτος έχοντας στο μυαλό μας μία απ' τις δύο παραπάνω προτάσεις-προσπάθειες.
Το "να βγούμε στο δρόμο, να τα σπάσουμε όλα και μετά βλέποντας και κάνοντας" δεν αποτελεί προφανώς λύση, παρά μόνο μια συμπαθή κραυγή αγωνίας με ανυπολόγιστη έκβαση.
Αλλά εμείς δε δεχόμαστε να συμφωνήσουμε ούτε με μία απ' τις δύο αυτές προτάσεις ούτε βεβαίως να στοιχηθούμε πίσω της για να αγωνιστούμε για την επικράτησή τους.
Ενώ οι περισσότεροι λέμε πάνω-κάτω ή τα μεν ή τα δε, αρνούμαστε όμως να συστρατευτούμε για την επίτευξη της μίας ή της άλλης πρότασης.
Τουλάχιστον ώσπου να διατυπωθεί κάποια άλλη πρόταση.
Αν συμφωνούμε με κάποια από τις ήδη διατυπωμένες προτάσεις, τότε δεν έχουμε παρά να αγωνιστούμε για την συντομότερη επικράτησή της.
Αν δε συμφωνούμε με κάποια από αυτές, τότε προφανώς δεν πρέπει επ' ουδενί να επιθυμούμε και να επιδιώκουμε εξεγερσιακές καταστάσεις αλλά μάλλον να επιδιώκουμε αναζήτηση κάποιας άλλης προσφορότερης λύσης, ώστε να αγωνιστούμε γι' αυτήν.
Απλά είναι τα πράγματα.



Ανάλογα λοιπόν την προτιμότερη και την ορθολογικότερη λύση που έχει ο καθένας μας στο κεφάλι του, πρέπει να σκεφτεί με ποιους τρόπους μπορεί ως πολίτης να συνεισφέρει στην ανάδειξή της σε αυριανή πολιτική της χώρας.
Και ο καθένας κρίνει αν για τη λύση που επιδιώκει, χρειάζεται υπομονή, εξέγερση με ανατροπή της κυβέρνησης για να προκληθούν εκλογές ή ένοπλη επανάσταση για να ανατραπεί συνολικά το σύστημα.
Κάθε στόχος, άλλωστε, συμπεριλαμβάνει και τα πιθανά μέσα που απαιτούνται για την επίτευξή του.
Ας δούμε λοιπόν καθαρά ο καθένας μας, πέρα από συναισθηματισμούς, τί θέλουμε και με ποιον τρόπο θα το πετύχουμε.

Έτσι, θα διαπιστώσουμε πού αποσκοπούμε μέσω των κινητοποιήσεων, των διαδηλώσεων, των απεργιών, των εκλογών, των εξεγέρσεων κλπ.
Για να μην τα κάνουμε όλα αχταρμά στο κεφάλι μας.
Και βέβαια να δούμε σε κάθε περίπτωση η λύση που επιλέγουμε, πώς θα προέλθει.
Δηλαδή με ποιους φορείς οργάνωσης της ανατροπής, ποια μέσα ανατροπής, ποιες συνθήκες, ποιους στόχους και ποιο σχέδιο επόμενης μέρας, με ποιους φορείς στην οργάνωσή της κλπ.

Ας τα βρούμε αυτά ως άτομα και ως λαός και μετά μπορούμε να κάνουμε τα πάντα.
Αλλά οργανωμένα, με σχέδιο και με φορείς.
Όχι χύμα κι "όποιον πάρει ο Χάρος"!

8 σχόλια:

  1. Μαζεστίξ θύμωσα μαζί σου !

    αν είναι δυνατόν να χαρακτηρίζεις το ΕΠΑΜ του γίγαντα της πολιτικής διανόησης Δ.Καζάκη "συλλογικότητα μικρού βεληνεκούς" !!

    Επανόρθωσε σε παρακαλώ πολύ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Αχ βρε Αρχηγέ, πώς θα δημιουργηθεί το "συλλογικό υποκείμενο", που λες, αν το άτομο, το κάθε άτομο, όλοι μας, δεν σηκωθούμε από τον καναπέ, ή και πίσω από την οθόνη του PC μας, να ανταμωθούμε, να γνωριστούμε, να κουβεντιάσουμε βλέποντας ο ένας τον άλλο στα μάτια, να φτιάξουμε συλλογικότητες. Ίσως λοιπόν για αρχή, θα μπορούσαμε να πάμε μέχρι τον γείτονα.
    Γιατί καλά τα λέμε εδώ, από μακριά κι ο καθένας μόνος του. Μήπως όμως έτσι γινόμαστε κι εμείς "δειλοί, μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα" που "προσμένουμε ίσως κάποιο θάμα;"
    (ο πρώτος που στήνω στην γωνία, είναι ο εαυτός μου).
    Ελπίδα Αποφασιστικότητα και Δύναμη μας εύχομαι...
    Καλό ξημέρωμα. Άννα Πάρος

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. ΥΓ. Αγαπητέ Αποστόλη, νομίζω πως η πίστη σε "Γίγαντες", ειδικά στον χώρο της πολιτικής, ταιριάζει στην εποχή του Κρόνου και του Δία.
      Είναι η δική μας, ενεργή συμμετοχή, που δίνει στην όποια συλλογικότητα το βεληνεκές της.
      Άννα.

      Διαγραφή
  3. Στη βία του κράτους αντιδράς με βία. Όταν μια κοινωνική ομάδα ή ένας ολόκληρος λαός θεωρήσει πως θίγεται από την οικονομική πολιτική που εφαρμόζεται, από ένα νομοσχέδιο που θα καταργήσει κεκτημένα, από μια αλλαγή που θίγει το θρησκευτικό του συναίσθημα (κάτι τέτοιο μας λένε πως συμβαίνει στη Τουρκία), τότε ξεχύνεται στους δρόμους και αυτονόητο είναι πως δεν υπάρχει κανενός είδους σχέδιο.

    Το ύποπτο θα ήταν να υπήρχε.

    Αν οι Τούρκοι από την πρώτη στιγμή έβγαιναν οργανωμένοι στους δρόμους με ματσούκια, μολότωφ, μάσκες, πέτρες κλπ, τότε μάλλον θα μιλούσαμε για οργανωμένη ιστορία που αγγίζει τα όρια του πραξικοπήματος. Το τι ακριβώς θα διαμορφωθεί στην πορεία είναι κάτι άλλο. Για τις πρώτες στιγμές μιλάμε.

    Οι εξεγερμένοι δεν είναι όλοι αθώοι. Τουλάχιστον όχι πάντα. Θα παρεισφρήσουν και παρακρατικοί και μπαχαλάκηδες και ποινικοί και βλαμένοι. Είναι μάλλον αδύνατο να τους βάλεις όλους κάτω από την ίδια ομπρέλα, ακόμη κι αν έχεις την πλήρη οργάνωση.
    Αν αύριο ξεχυθούν στο δρόμο οι ενεργοί πολίτες, αυτοί που θέλουν να αλλάξουν τον κόσμο ειρηνικά και όχι με τη βία, είσαι σίγουρος ότι δεν θα τους τα κάνουν πουτάνα τα γνωστά-άγνωστα κωλοπαίδια;

    Σίγουρα και δεν είσαι!

    Την κυβέρνηση δεν θέλει να τη ρίξει (με εκλογές, εννοείται) μόνον ο ΣΥΡΙΖΑ!
    Θέλει να τη ρίξει και ο Καμμένος. Και μετά;
    Θέλει να τη ρίξει (υποτίθεται) και η χ.α. Για να μας πάει που;

    Πολλοί μπορούν να συγκεντρωθούν για έναν κοινό σκοπό. Για την ανατροπή της δωσίλογης κυβέρνησης, για έξοδο από τα μνημόνια κλπ κλπ. Να είσαι σίγουρος (και πιστεύω πως είσαι) πως μόλις ανατραπεί η τρικομματική της συμφοράς θα αρχίσουν οι έριδες για το ποιο σχέδιο πρέπει να εφαρμοστεί. Και οι γνώμες θα είναι όσες και οι παριστάμενοι.

    Αυτή την ασυνεννοησία μας εκμεταλλεύεται και ο Σαμαράς και συνεχίζει απτόητος.
    Αυτή την ασυνεννοησία μας εκμεταλλεύονται και οι ευρωπαίοι πουσταράδες και μας πάνε γαμ…όντας.

    Καταλαβαίνω απόλυτα την αγωνία που βγάζεις με το κείμενό σου, αλλά, λυπάμαι, θα μείνεις με την αγωνία. Τόσα χρόνια σαπίλας δεν καθαρίζει εύκολα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Αποστόλη, είδες πως το έθεσα πολύ ευγενικά!


    Άννα, ακριβώς αυτό λέω: να σηκωθούμε από τον καναπέ και να σχεδιάσουμε την ανατροπή.
    Να δούμε τί λύση θέλουμε για να αποφασίσουμε και την ανατροπή που χρειάζεται.
    Το σάστισμά αμς, η παθητικότητά μας οφείλεται πιθανότατα στην απελπισία από την απουσία ενός ολοκληρωμένου και ορθολογικού εναλλακτικού σχεδίου ή έστω από την έλλειψη εμπιστοσύνης μας στα υπάρχοντα σχέδια.
    Λέμε: "να αντιδράσουμε".
    ΟΚ. Και να φτιάξουμε τί; Να ζητήσουμε τί;
    Έχουν όλα διαλυθεί.
    Χρειαζόμαστε αρχιτεκτονικό σχέδιο ανοικοδόμησης και όχι απλώς ένα σχέδιο αντίστασης.
    Αυτό είχε νόημα στην αρχή των Μνημονίων.
    Μετά το Φλεβάρη του 12 τα πράγματα άλλαξαν.
    Θυμάμαι που το φώναζα τότε: "ελάτε όλοι στους δρόμους γιατί αν ψηφιστεί αυτό, ήρθε το τέλος".
    Τώρα πια, έχουν διαλυθεί τα πάντα και δεν αρκεί η άρνηση Μνημονίων αλλά πολύ περισσότερα πράγματα.



    Πέτρο, όπως γράφω και στην Άννα παραπάνω, τα πράγματα μέσα σε 3 χρόνια αλλάξανε.
    Στην αρχή της επιβολής αυτών των δολοφονικών πολιτικών, αντιδράσαμε υγιώς ως λαός. Βγήκαμε, φωνάξαμε, παλέψαμε, συγκρουστήκαμε, ενθουσιαστήκαμε, απογοητευτήκαμε, πιστέψαμε πως μπορούμε να προλάβουμε το κακό.
    Τώρα πια όμως το κακό έχει ήδη γίνει.
    Είναι μια πραγματικότητα.
    Γι' αυτό ενδεχομένως είμαστε αραγμένοι.

    Δηλαδή, όπως λες κι εσύ, θεωρώ υγιέστατη την αυθόρμητη "χύμα" αντίδραση στην αρχή.
    Κι εκεί πέρα είναι που "τις τρώει" ο κόσμος που δεν είναι εξοπλισμένος με μέσα άμυνας και του κάνουν τη ζωή μαύρη ασφαλίτες, μπάχαλα, ματ και σια.
    Αλλά εμείς το έχουμε ξεπεράσει αυτό το στάδιο πλέον.
    Δείξαμε την αντίδρασή μας.
    Δείξαμε πως δεν θέλουμε τα Μνημόνια.
    Τώρα πρέπει να δείξουμε τί σκατά θέλουμε τελοσπάντων.
    Και ή να στηρίξουμε τις υπάρχουσες πολιτικές και συνδικαλιστικές οργανωμένες δομές ή να φτιάξουμε καινούριες που να μας εκφράζουν.
    Η ασυνεννοησία, ο αχταρμάς των τελείως ετερόκλητων δυνάμεων που αντιτίθενται στην κατάσταση, οι τελείως διαφορετικές ιδέες, τα τελείως διαφορετικά μας συμφέροντα έχουν ως αποτέλεσμα τη μη διαμόρφωση ενός πολιτικού/κοινωνικού πόλου με συγκεκριμένα χαρακτηριστικά, αιτήματα και συμφέροντα.
    Μιλούσα χθες με μία γυναίκα που συντηρείται απ' την πρόνοια κι απ' την εκκλησία.
    Αυτή παραπονιέται για την κυβένρηση κλπ και μάλιστα ψήφισε σύριζα στις εκλογές.
    Μου 'λεγε λοιπόν πως παρακαλά να γίνει πράξη το σχέδιο Σαμαρά για τις ιδιωτικοποιήσεις των αεροδρομίων, γιατί ελπίζει να πάρουν τον γιο της για δουλειά.
    Με λίγα λόγια, μέσα στο ίδιο το πλήθος που θα πόνταρε κανείς να σηκώσει στις πλάτες του το βάρος της ανατροπής, υπάρχουν πάρα πολλοί που δεν ακολουθούν σε δράσεις ατνίστασης, διότι περιμένουν για το ξεροκόμματο της "ανάπτυξης" του Σαμαρά.
    Αυτοί; Στα παπάρια τους για το περιβάλλον, για το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας κλπ.
    Αν μπορεί να υπάρχει μια ελπίδα να βρουν δουλειά έστω και με 300 ευρώ, θα φιλήσουν ό,τι κατουρημένη (αναπτυξιακή) ποδιά κυκλοφορεί.

    Οι διαδηλώσεις από μόνες τους δηλαδή δεν μπορούν να αλλάξουν την κατάσταση, παρά μόνο να δώσουν το στίγμα του "πόσοι και πόσο αποφασισμένοι είμαστε".
    Αν και έχουν ήδη γίνει αναπόφευκτα κάποια βήματα προς αυτήν την κατεύθυνση, πρέπει να γίνουν ακόμη πολλά για να διαμορφωθεί ένας πόλος με συγκεκριμένα χαρακτηριστικά που όχι μόνο θα ξέρει τι δεν θέλει, αλλά και τί θέλει.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Η ευκαιρία θα σου δοθεί για να μπορέσεις να διαλέξεις πάλι μεταξύ της ησυχίας ή της ελευθερίας σου. Η ιστορία θα επιλέξει αν επιβιώσεις ή όχι.

    ΠΟΛΕΜΟΣ

    Είναι γελοίο το φαινόμενο που θέλει να αγνοούμε τις δοκιμασμένες ιστορικά λύσεις επειδή δεν διαβάσαμε καλά το μάθημά μας.
    Η άνοδος του φασισμού / ναζισμού οδηγεί σε πόλεμο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Ανώνυμε (1:52) η εκδοχή του πολέμου είναι μία από τις επικρτέστερες.
    Αλλά προσπαθώ να μην το σκέφτομαι.
    Θέλω να πιστεύω πως μπορει να βρεθει λύση χωρίς πόλεμο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Η αλήθεια είναι πως και οι πιο πετυχημένες επαναστάσεις δεν επιβιώνουν για πολύ μόνες τους: αν η Κούβα δεν στηριζόταν στην ΕΣΣΔ, θα είχε ξαναγίνει το μπουρδέλο της Καραϊβικής σε χρόνο dt.
    Στον Τσάβες στηρίχτηκαν Μοράλες, Κορρέα, Φερνάντες και λοιποί.

    Η δική μας επανάσταση θα είχε διαλυθεί αν οι Μεγάλες Δυνάμεις δεν είχαν κρίνει πως ο Μεγάλος Ασθενής ήταν πια καιρός να διαμοιράσει τα υπάρχοντά του, για να τα πάρουν αυτές. Έτσι έριξαν χρήμα, για να φαγωθούμε μεταξύ μας, όπερ και εγένετο. Και μετά ήρθε το Ναυαρίνο.

    Τι θέλω να πω; Ότι οάσεις στην έρημο του σημερινού άγριου καπιταλισμού είναι σχεδόν αδύνατον να επιβιώσουν. Μόνη λύση κατά τη γνώμη μου είναι οι λαοί να συνεννοηθούν, για να ρίχνουν τις κυβερνήσεις σε διάφορες περιοχές ταυτόχρονα.
    Η χώρα μας έχει διαλυθεί και εκφασίζεται κάθε μέρα και περισσότερο. Ακόμα κι αν φτιάξει κυβέρνηση ο ΣΥΡΙΖΑ, δεν θα επιβιώσει ούτε μέρα, αν δεν έχει κάνει το λαό συνέταιρο. Σωτηρία δι' αντιπροσώπου δεν υπάρχει.

    ΑπάντησηΔιαγραφή