Σάββατο, 18 Μαΐου 2013

Όχι, δεν είμαι ο ήρωας που έχεις συνηθίσει

Σ' αυτή τη χώρα, αν αυτοπροσδιορίζεσαι ως αριστερός, οφείλεις να υπηρετείς και τα κλισέ του ρόλου.
Θα πρέπει σε καθημερινή βάση να ξεσηκώνεις τους υπόλοιπους σε απεργίες, καταλήψεις, εξεγέρσεις κι επαναστάσεις.
Δεν έχεις το δικαίωμα να πεις κάποτε "δε συμφωνώ με αυτήν την ενέργεια, γιατί φοβάμαι πως τελικά θα κάνει κακό".
Δεν έχεις το δικαίωμα!
Θα χαρακτηριστείς πουλημένος, συμβιβασμένος, κομματόσκυλο, χέστης, βολεμένος κλπ.
Δεν έχεις το δικαίωμα να πεις "Φοβάμαι!"
Ναι, δεν έχεις το δικαίωμα να πεις αυτήν την τόσο ανθρώπινη λέξη, αυτήν την τόσο βαθειά ανθρώπινη αλήθεια.
Γιατί, αν δηλώσεις αριστερός, μετά θα πρέπει να υπηρετείς το κλισέ του υπερήρωα που δε φοβάται ποτέ, που πάντα έχει δυνάμεις, όρεξη, σθένος και θάρρος για τη μεγάλη μάχη.

Πρέπει να μη φοβάσαι, να είσαι υπερήρωας.
Ή τουλάχιστον να δηλώνεις έτσι.
Το τί κάνεις μόλις διπλώσεις το λάπτοπ έτσι κι αλλιώς κανείς δεν μπορεί να το ελέγξει.
Μπορείς να ξεσηκώνεις τους υπόλοιπους σε επαναστάσεις και άλλα μεγάλα λόγια, μετά να πατάς αποσύνδεση και να πηγαίνεις να κάτσεις ωραία και αναπαυτικά στον καναπέ σου και να παρακολουθήσεις eurovision στην καλύτερη περίπτωση, Τράγκα στη χειρότερη.
Ε τι να κάνουμε;
Αυτό πρέπει να πουλάς.
Να το πουλάς γιατί "έτσι πρέπει".
Και να κουνάς το δάχτυλο στη μούρη όλων των άλλων, σαν άλλος θείος Σαμ και να τους δείχνεις συνεχώς το καθήκον τους και να τους βάζεις στη γωνία με το 'να πόδι όρθιο κάθε που δεν συμμορφώνονται με το "πολιτικώς ορθόν των επαναστατών": το επαναστατικώς ορθόν.

Λοιπόν, εγώ απ' τη μεριά μου έχω να σας δηλώσω ότι τα κλισέ τα γράφω εκεί που δεν πιάνει μελάνι και θα συνεχίσω να εκφράζομαι με όλη μου την αλήθεια.
Τη μικροαστική μου, έστω, αλήθεια.
Κι ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθον βαλέτω.

Όταν υπήρχε κάποιος εξεγερσιακός βρασμός (βλ. Μάης '11- Φεβρουάριος '12) ήμουν εκεί, στην πρώτη γραμμή.
Τώρα που δεν υπάρχει, είμαι στο σπίτι μου όπως και όλοι οι υπόλοιποι.
Όταν ξανανάψει το φυτίλι, ίσως να ξαναείμαι εκεί σαν κερί που περιμένει να πάρει λίγο απ' το άγιο φως.
Όταν δεν υπάρχει φυτίλι, δε θα υποκρίνομαι το αναμμένο κερί, για να είμαι τάχα σύμφωνος με την επικοινωνιακή επαναστατικίζουσα ορθότητα των απανταχού αριστεροφρόνων.

Και θα συνεχίσω να εκφράζω ανθρώπινα συναισθήματα.
Δεν είμαι φιγούρα υπερήρωα του Hollywood, δεν είμαι Batman, δεν είμαι Superman.
Είμαι ένας άνθρωπος που έχει όλα τα συναισθήματα μέσα του.
Την οργή, την ανακούφιση, το θυμό, τη λύπη, το θάρρος, το φόβο.
Κι έχω το δικαίωμα σ' αυτά.


Ξέρω ότι δεν υπάρχουν ήρωες σε καθημερινή βάση.
Κι αυτοί που κάθε μέρα ξεσπούν σε επαναστατικά λογύδρια δεν είναι ήρωες, αλλά ακατασχέτως φωνασκούντες.
Ξέρω ότι οι ήρωες είναι στην καθημερινότητά τους άνθρωποι σαν κι εμάς, κανονικοί.
Με δυο χέρια, δυο πόδια.
Με τη δουλίτσα τους (αν έχουν), με τα προβλήματά τους, με τις παραξενιές τους, τα κόμπλεξ τους, τις ανασφάλειές τους και την ελπίδα τους για καλύτερες μέρες.
Με όλα τα ανθρώπινα συναισθήματα.
Και φυσικά και το φόβο.

Ήρωας δεν είναι εκείνος που δε φοβάται.
Ήρωας είναι εκείνος που φοβάται, αλλά την κρίσιμη ώρα βρίσκει τη δύναμη και το θάρρος να ξεπερνά το φόβο του και παίζει το κεφάλι του για έναν ανώτερο σκοπό.
Πριν λοιπόν με κριτικάρει κανείς γιατί εγώ υπαναχώρησα σε κάποιο θέμα και δεν υποστήριξα το κάλεσμα για μετωπικό αγώνα, για ταξικό πόλεμο και τα τοιαύτα, αναρωτηθείτε όλοι σας:
θα παίζατε το κεφάλι σας αυτή τη στιγμή για τον ανώτερο σκοπό σας;

Ό,τι κι αν απαντήσατε είναι ψέμα.
Ούτε το "ναι" ούτε το "όχι" μου λένε κάτι.
Τώρα, από δω, από ένα πληκτρολόγιο μπορώ εύκολα να παίζω τον υπερεπαναστάτη των πέντε ηπείρων.
Μπορώ να πουλάω άνετα το image του διαρκούς επαναστάτη.
Η απάντηση, το "ναι" ή το "όχι" θα ακουστεί αν και όταν χρειαστεί.
Τα υπόλοιπα είναι μπούρδες για να περνάει η ώρα μας.

Καλώ όλους τους ατρόμητους της μικρής μας χώρας να αποδείξουν το απαράμιλλο σθένος τους και να επαναστατήσουν.
Τί μας χρειάζονται άλλωστε εμάς τους υπόλοιπους, τους χέστες, τους συμβιβασμένους, τους μικροαστούς, τους πουλημένους;

Εγώ πάντως αρνούμαι να δηλώνω επαναστατικόφρον ζόμπι και θα συνεχίσω να δηλώνω άνθρωπος με όλες τις αρετές που η φύση μου μ' έχει προικίσει, αλλά και μ' όλες τις αδυναμίες.
Όταν φοβάμαι, θα το πω.
Όταν θαρρεύω, πάλι θα το πω.
Γιατί έτσι νιώθω.
Αφήνω τη διαιώνιση του κλισέ στους καθ' έξιν επαναστάτες που, απ' την πολλή καθιστή επανάσταση, ο κώλος τους έχει βγάλει αιμορροΐδες.



Και ξέρεις κάτι αγαπητέ υπερήρωα επαναστάτη;
Εγώ μοιάζω στους υπόλοιπους.
Εσύ, βάζοντας τη μάσκα του υπερήρωα, δεν τους μοιάζεις.
Όσα καλέσματα επανάστασης κι αν τους κάνεις, αυτοί δε σε ακούνε.
Γιατί δεν ακούν το κάλεσμα από ένα πρόσωπο γεμάτο με τις ίδιες αγωνίες μ' εκείνον.
Ακούν το κάλεσμα από μια μάσκα που δεν τους λέει τίποτα.

Αν κάποτε επαναστατήσουμε, να ξέρεις πως δε θα 'χουν ακούσει εσένα, αλλά εμένα.
Δε θα ακούσουν εσένα που Δευτέρα ως Κυριακή, πρωί ως βράδυ τους καλείς σε επανάσταση.
Σε βλέπουν σαν παράξενο ον, σαν ζόμπι, ίσως και σαν υποκριτή, που τα λες από συνήθεια.
Εμένα ίσως με πιστέψουν. Ίσως με ακολουθήσουν, αν και όταν έρθει η στιγμή.
Γιατί θα βλέπουν στα μάτια μου τη δική τους αγωνία, το δικό τους φόβο, το δικό τους θάρρος, τη δική τους ανάγκη.

Όχι, δεν είμαι ο ήρωας που έχεις συνηθίσει. Σκληρός, ατρόμητος, ευθύς, αλύγιστος και άτεγκτος.
Δεν είμαι ο ήρωας που έχεις συνηθίσει. Είμαι ένας άνθρωπος που αναζητεί μια λύση.
Είμαι όπως ο κάθε άνθρωπος.
Αντι-ήρωας στην καθημερινότητά μου και εν δυνάμει ήρωας, όπως και όλοι οι άνθρωποι, όταν έρθει η στιγμή.
Όλοι είμαστε εν δυνάμει ήρωες, εν δυνάμει ουδέτεροι, εν δυνάμει χέστες κι εν δυνάμει προδότες.
Δεν κρίνεται από τα μεγάλα μας λόγια τί απ' όλα θα αποδειχθούμε τελικά.
Θα κριθεί, αν χρειαστεί, τη μεγάλη ώρα που θα χαραχτεί η κόκκινη γραμμή και θα πρέπει να επιλέξουμε πλευρά, να επιλέξουμε ζωή.
Ως τότε, μεγάλη μπουκιά φάτε (αν έχετε), αλλά μεγάλες κουβέντες μη λέτε.

Εσείς παραμείνετε υπερήρωες.
Εγώ θα παραμείνω άνθρωπος.

25 σχόλια:

  1. Σε επανάσταση καλούν κάθε μέρα αυτοί που υπερασπίστηκες στο προηγούμενο άρθρο και ο φοβισμένος καθηγητάκος αποδείχθηκε οτι έκανε την υπέρβαση και εκείνοι οι επαναστάτες έκαναν πίσω.

    Μάλλον λοιπόν οι ρόλοι είναι ανάποδα απ'΄οτι τα λες. Ακριβώς αυτοί που φοβούνται έκαναν το βήμα.

    Και τέλος πάντων ας διαχωρίζουμε τις ερμηνείες από τα γεγονότα. Η πρωτοφανής μαζικότητα των συνελεύσεων είναι γεγονός. Η σαφής ψήφος με σαφές περιεχόμενο είναι γεγονός.

    ΑΠΕΡΓΙΑ με τα φύλλα επίταξης στο χέρι. Το τόλμησαν! Ας μην έκαναν πίσω οι υπερεπαναστάτες για να βλέπαμε αν το εννούοσε ο κόσμος, ή καλύτερα ας πήγαιναν την άλλη μέρα και ας έβαζαν το "υπάρχουν ή όχι οι προυποθέσεις;" στη βάση. Αλλά χέστηκαν πάνω τους ΑΥΤΟΙ, όχι ο κόσμος.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Με γνώση των συνεπειών του νόμου δηλώνω χωρίς φόβο και πάθος (και να καταγραφεί παρακαλώ στα πρακτικά που κρατάνε κάποιοι) ότι θα βρίσκομαι στην πρώτη γραμμή του αγώνα όποτε αυτός γίνει.
    (Μακάρι να μη γίνει ποτέ, που να τρέχουμε τώρα!)
    Δηλώσεις μετάνοιας καθώς και δηλώσεις αριστερής νομιμοφροσύνης μαζεύω από 6:00μμ-9:00μμ καθ’ εκάστη εκτός από Κυριακές και Αργίες που πάω για μπάνιο.
    Όποιος δεν συμφωνεί μαζί μου και με τις οδηγίες της εκτελεστικής επιτροπής να του καεί το λάπτοπ.

    Έξω οι χέστες από το κόμμα και τους αγώνες του.
    Κάτω οι χαραμοφάηδες που δεν κοιμούνται με το περίστροφο στο μαξιλάρι.
    Όποιος δεν είναι μαζί μας είναι εχθρός μας. Θα σε συντρίψουμε ρεεεε!!!



    ΥΓ1: Χιλιάδες ‘ανώνυμοι’ πολέμησαν και πέθαναν στα μέτωπα των πολέμων.
    Εκατοντάδες ‘ανώνυμοι’ αντιστασιακοί φυλακίστηκαν και βασανίστηκαν από τη χούντα. Δεν εξαργύρωσαν τον αγώνα τους, δεν μάθαμε ποτέ τ’ όνομά τους, ενώ σχεδόν όλοι όσοι έγιναν γνωστοί βολεύτηκαν στο σύστημα και αποδείχτηκαν οι μεγαλύτεροι π..στηδες!

    ΥΓ2: Εσύ που με δείχνεις με το δάχτυλο, βάλτο κάπου αλλού…

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Καλημέρα φίλε Μαζεστίξ, τι πίνεις και σε 'μας δεν δίνεις;
    Ξαναγύρισε στο φραππεδάκι να στανιάρεις εκτός και σε πείραξε στο στομάχι.
    Όσον αφορά τους ήρωες, φυσικά υπάρχουν, δεν εμφανίζονται, αυτοί που το διαλαλούν δεν είναι.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Κερασιά, το ότι συμφώνησα με την τοποθέτηση κάποιων σε ένα ζήτημα δε σημαίνει ότι υιοθετώ και τις υπόλοιπες θέσεις, δράσεις και απόψεις τους.
    Το θέμα είνα να μιλάμε ελεύθερα και ανοιχτά χωρίς να φοβόμαστε μήπως χαρακτηριστούμε έτσι ή αλλιώς.
    Το το εκφράζει ο καθένας είναι μια διαρκής υπόθεση και δεν κρίνεται από τη συμφωνία ή τη διαφωνία σε κάποιο θέμα.


    Πέτρο, με το περίστροφο στο μαξιλάρι κοιμάται πολύς κόσμος.
    Μα δεν το θέλει για την επανάσταση, αλλά για... τους κλέφτες!
    Θα περάσω ένα απόγευμα (6-9) για να υπογράψω τη δήλωση αριστεροφροσύνης, μπας και αποδεκτός.
    Αλλιώς με κόβω για Σιβηρία...
    :-)


    Κλεισθένη, κι εγώ με τη σειρά μου προτείνω το φραπεδάκι σε όλους μας.
    Χρειάζεται να χαλαρώσουμε λιγάκι, διότι τα πνεύματα έχουν οξυνθεί και, προσπαθώντας να εκτονωθούν, αντί για βέλη πετούν μπούμερανγκ.
    Περί ηρώων, συμφωνώ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Κοίτα να δεις τι "συμπτώσεις" μαγειρεύει το Χάος. Εχθές σκεφτόμουν παρομοίως κι έλεγα να γράψω ένα κομματάκι να μου βρίσκεται και σήμερα βλέπω ότι με πρόλαβες. Συνυπογράφω λοιπόν, μ' ένα τραγουδάκι, όχι επαναστατικό. Η Φαραντούρη επιτέλους μας τελείωσε...
    http://www.youtube.com/watch?v=sCLGJvZG6M4

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Οι υπερήρωες ζουν στα κόμικς.
    Οι αληθινοί ήρωες του σήμερα, είναι κάτι ασήμαντοι άνθρωποι, που αντέχουν :
    να δουλεύουν και να προσφέρουν· να εμπνέουν στο παιδί τους πίστη στο μέλλον πέρα από τις πανελλήνιες και την μιζέρια του παρόντος · να ζουν σε ακριτικές περιοχές, ξεχασμένοι απ' όλους (και από τους υπεραγωνιστές συνδικαλίζοντες)· να αρνούνται να μεταναστεύσουν, θέτοντας τα πτυχία και την εμπειρία τους στην υπηρεσία της ψωροκώσταινας· να επιμένουν να ζουν και να δηλώνουν Έλληνες.
    Αυτοί όλοι οι ασήμαντοι, ξεχωρίζουν όταν ο φόβος γίνει πραγματικά ΠΟΛΥΣ.
    Τότε που παραλύουν αυτοί με τις αγωνιστικές ταμπέλες και προχωρούν "οι νέοι με τα πρησμένα πόδια που τους έλεγαν αλήτες".
    Αλλά αυτά, γίνονται μόνο μέσα στον μεγάλο φόβο. Ο Φόβος αναδεικνύει τους Ήρωες. Γι αυτό και αυτοί που κρατάνε τα νήματα, δεν αφήνουν τον φόβο να υπερβαίνει κάποια (κατασταλτικά) όρια.
    Έτσι.... ας μην φοβόμαστε τον φόβο μας. Δουλεύει σαν ξυπνητήρι, όταν τον
    ακούμε και δεν τον κουκουλώνουμε.
    Α! Και πέρα από την πλάκα, τρέφω μεγάλη εκτίμηση στην αφυπνιστική δύναμη του φραπέ, για μυαλά που επιθυμούν να μείνουν ξύπνια!
    Άννα Πάρος


    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Άννα, Πάρος, συμπληρώνεις μια χαρά το κείμενο του Μαζεστίξ.

    Μαζεστίξ, στην εφηβεία μου είχα δει ένα ιρλανδέζικο θεατρικό, που αναφερόταν σε δύο μάτσο επαναστάτες, οι οποίοι είχαν ως σύνδεσμο μια κοπέλα που θεωρούσαν τσαχλοκούδουνο.
    Κάποια στιγμή, τους συνέλαβαν όλους οι Άγγλοι. Εκείνοι έσπασαν, ενώ η "χαζή" άντεξε μέχρι τέλους και δεν έδωσε κανέναν.
    Δεν θυμάμαι πώς λεγόταν, αλλά μου είχε κάνει τόση εντύπωση, ώστε το ανακαλώ στη μνήμη μου 40 χρόνια μετά ως παράδειγμα για αυτά που έγραψες.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Στο είπα. Δεν θα σου κρατήσει πολύ η ανάπαυλα/ανάπαυση.
    Αυτή άλλωστε είναι και η διαφορά του πολιτικοποιημένου ατόμου από το κομματικοποιημένο. Φεύγω. Πάω να συνεχίσω την επανάσταση...
    Αννούλα της Πάρου, ναι σε όλα σου!
    Καλό βράδυ παιδιά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Όττο, πάντα αναουφίζομαι όταν μαθαίνω πως σκέφτονται κι άλλοι το ίδιο μ' εμένα.
    Με κάνει να αισθάνομαι λιγότερο μόνος.
    Αν και αρκεί να ξέρει κανείς (ακόμη κι αν δε το μάθει) πως πάντα εκεί έξω υπάρχουν άνθρωποι σαν κι αυτόν.


    Άννα, πολύ ωραίο αυτό που είπες.
    Ο φόβος είναι το ξυπνητήρι.
    Οπότε να μην τον φοβόμαστε, αλλά να τρέξουμε κατά πάνω του να κοιταχτούμε κατάματα, στα ίσα και να τον αντιμετωπίσουμε.

    Ξέρεις, υπήρχε ένα επεισόδιο "ο Αστερίξ και οι Νορμανδοί", όπου οι τελευταίοι κατατρόπωναν τους πάντες στο πέρασμά τους.
    Μα κατι τους έλειπε.
    Ενώ νικούσαν, τους έλειπε ο λόγος να χαρούν που δεν πέθαναν.
    Δε γνώριζαν τον Φόβο!
    Όταν διαπίστωσαν πόσο φοβερό είναι για ένααν άνθρωπο να μη γνωρίζει το φόβο, ταξίδεψαν σε όλη την Ευρώπη για να τους μάθει κάποιος το φόβο.
    Τελικά, κατέληξαν στο γαλατικό χωριό, όπου τους έμαθαν τί εστί φόβος.
    Και τους δίδαξαν πως ήρωας είναι αυτός που ξεπενρά τους φόβους τους και όχι αυτός που δε φοβάται.
    Πολύ διδακτικό...

    Όσο για τη δύναμη του φραπέ... τα ίδια λέω κι εγώ!
    Από ένα φραπεδάκι ξεκινούν οι επαναστάσεις!
    Καθαρίζει και το μυαλό...


    Λωτοφάγε, πιστεύω πως αν ψάξουμε στα απόκρυφα της ιστορίας θα βρούμε χιλιάδες ιστορίες σαν αυτήν των Ιρλανδων που αναφέρεις.
    Οι υπερεπαναστάτες συνήθως λυγίζουν πιο εύκολα από εκείνους που τους τη βιδώνει ξαφνικά και γυρίζει το μάτι τους ανάποδα και θέλουν να τα ανατρέψουν όλα.
    Οι υπερεπαναστάτες άλλωστε ξοδεύουν άδικα πολλή ενέργεια ότανδ ε χρειάζεται και ξεμένουν την ώρα της μάχης.
    Οι μικροαστοί έχουν τόση μα τόση συσσωρευμένη ενέργεια, ώστε άμα τα πάρουν... μαύρο φίδι που τον έφαγε όποιον βρεθεί στο διάβα του!


    Πιστέ φίλε, αφού το ξέρεις πως ακόμη κι αν πω πως δεν ξανασχολούμαι, κάτι με τρώει και ξανασχολούμαι τελικά!
    Μικρόβιο είναι και δε φεύγει με τίποτα.
    Πού έχει επανάσταση σήμερα;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Στη Eurovision μια φορά, όχι...
      Η Κίνα είναι μακριά και δεν βλέπω ως εκεί..
      Οι Πανελλήνιες ξεκίνησαν..
      Α! Το βρήκα! Στην Ιπποκράτους έχει σήμερα επανάσταση.
      Ταράζουν επιτέλους τα λιμνάζοντα ύδατα.
      Επιστρέφουν ευτυχώς και πάλι στη Χαριλάου Τρικούπη.
      Άντε, γιατί αυτή την Ιπποκράτους πάντα την έχανα...

      Διαγραφή
    2. Ναι μωρέ, στην Ιπποκράτους δε βρίσκεις παρκάρισμα με τίποτα.
      Ενώ στη Χαριλάου, έχει και το πάρκινγκ απέναντι.
      Κι άμα τελειώνουν τις συνεδριάσεις, οι "αντεξουσιαστές στην εξουσία" θα περνούν για μια μπυρίτσα κι απ' το πάρκο Ναυαρίνου...

      Διαγραφή
    3. Τα ξέρεις βλέπω επικίνδυνα καλά τα μέρη...!
      Καλημέρα!

      Διαγραφή
    4. σπιθαμή προς σπιθαμή...
      ;-)

      Διαγραφή
  10. Μετά τα όσα κωμικοτραγικά εκτυλίχθηκαν την προηγούμενη βδομάδα με τους εκπαιδευτικούς, ένα είναι σίγουρο: Η επανάσταση θ' αργήσει πολύ...πάρα πολύ (τι, εμείς θα βγάλουμε το φίδι από την τρύπα; τόσες ευκαιρίες θα 'χουμε στο μέλλον, η καλή μας η κυβέρνηση δε θα μας αφήσει παραπονεμένους, δεν υπάρχουν και οι προϋποθέσεις εξάλλου, να συνεννοηθούμε τέλος πάντων, βρε παιδιά, πότε μας βολεύει όλους η επανάσταση).
    Προς συνδικαλιστές πάσης απόχρωσης: τα μεταξωτά βρακιά θέλουν κι επιδέξιους κώλους. Δεν είναι θέμα ηρωισμού, είναι θέμα θεσμικού ρόλου.

    Επί προσωπικού τώρα, δηλώνω παρομοίως ότι δεν είμαι ήρωας, δεν είμαι καν αριστερή. Θεωρώ ότι πρέπει να φάω πολλά ψωμιά ακόμη για να μπορώ να αυτοπροσδιοριστώ έτσι. Όταν κάποιοι συνάδελφοι και γνωστοί με χαρακτηρίζουν ως "αριστερή" ή "κομμουνίστρια", σκάω στα γέλια! Στα νιάτα μου ήμουν στη νεολαία του ΣΥΝ, μέχρι που τους είδα -τρεις νοματαίοι όλοι κι όλοι - να μαλώνουν για μια καρέκλα, τους έδωσα μια μούντζα κι έφυγα. Από τότε προσπάθησα να πορευτώ με την αξία μου σε ένα παντελώς αναξιοκρατικό σύστημα. Άλλες φορές τα κατάφερα (χρειάζονται και κάποιοι να δουλεύουν, βλέπεις), άλλες φορές όχι. Προσπάθησα να βάλω και μέσο σε κάποιες περιπτώσεις. Ευτυχώς για μένα και για τη συνείδησή μου, απέτυχα παταγωδώς! Ίσως γιατί δεν το πίστευα, ίσως γιατί δεν ήξερα να γλείφω και να ρουφιανεύω. Απεργίες άρχισα να κάνω από το Μάιο του 2010. Ε, μ' όλα αυτά αριστερή δε με λες!
    Τώρα τελευταία με το θέμα των απολύσεων των δημ. υπαλλήλων στο προσκήνιο, ακούω από πολλούς στον περίγυρό μου, εκφράσεις του τύπου "πρόσεχε τι λες!", "μη μιλάς!", "δε φοβάσαι;" Αποφάσισα λοιπόν να μη φοβάμαι! Αν απολυθώ, αυτό που θα χάσει περισσότερο είναι το δημόσιο, γιατί είμαι καλή στη δουλειά μου και μ' αρέσει. Αν απολυθώ, θα απολυθώ με καμιά κατασκευασμένη κατηγορία για "χαρακτηριστικώς αναξιοπρεπή συμπεριφορά εντός ή εκτός υπηρεσίας", γιατί αλλιώς δεν μπορούν να με κουνήσουν λόγω προσόντων. Αν απολυθώ, θα τη στήσω έξω από καμιά δημόσια υπηρεσία και θα γράφω αιτήσεις και προσφυγές για τους πολίτες, ή θα δουλέψω εθελοντικά σε κάποιο ίδρυμα ή θα τραγουδάω σε καμιά ταβέρνα για ένα πιάτο φαΐ ή θα πάω στο χωριό μου να να βάλω μπαξέ και κότες. Δε θα πεινάσω για χάρη τους! Δε θα υποκύψω στο φόβο που σπέρνουν! Κι αν η αξιοπρέπεια δεν τρώγεται, τουλάχιστον σου εξασφαλίζει ήρεμο ύπνο!

    Καλημέρα και φιλιά σε όλους,

    Σοφία

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Σοφία, συχνά αναρωτιέμαι αν ορίζουμε εμείς την ιστορία ή αν η ιστορία μας ορίζει.
    Ο χρόνος της επανάστασης, της ανατροπής κλπ ίσως δεν κρίνεται από τις εκάστοτε διαθέσεις του καθενός μας, αλλά από συγκυρίες που λειτουργούν σαν σπίθα που ανάβει τη φωτιά και μετά γίνεται πυρκαγιά.
    Το ρολόι της ιστορίας χτυπάει όταν θέλει αυτό και όχι όταν το αποφασίζουμε εμείς.
    Επομένως ας μην εκβιάζουμε τις καταστάσεις.
    Ας βρισκόμαστε σε ετοιμότητα και όταν, σημάνει η σειρήνα, θα κάνει ο καθένας ό,τι πρόκειται να κάνει.

    Σχετικά με τη δουλειά σου, να ξέρεις ανησυχώ περισσότερο γι' αυτούς που δουλεύουν αποδοτικά και με συνέπεια.
    Γιατί αυτοί συνήθως είναι οι πιο ακάλυπτοι από πολιτική προστασία και εκτεθειμένοι σε κινδύνους απολύσεων κλπ.
    Εύχομαι να μην πέσεις θύμα αυτού του κινδύνου.

    Σχετικά με το μέσο, σε νιώθω απόλυτα!
    Όσες φορές επιχείρησα να παρανομήσω, να παρατυπήσω, να λαδώσω ή να βάλω μέσο, όλες τις φορές απέτυχα παταγωδώς!
    Ακόμη και στο δίπλωμα για το αυτοκίνητο!
    Όσο για το στρατό... σε κακό μου βγήκε! Λίγο ακόμα και θα με στέλνανε στο Αφγανιστάν...
    Από τότε το φιλοσόφησα: δεν αρκεί να θες να λαδώσεις. Πρέπει να το 'χεις κιόλας!
    Δεν ξαναδοκίμασα και δε θα ξαναδοκιμάσω.
    Αφού δεν το 'χω και δεν πρόκειται ποτέ να το πετύχω, γιατί να έχω και τύψεις;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Η αλήθεια είναι ότι ο κόσμος, ακόμα και οι δεξιοί απαιτούν περισσότερα από τους αριστερούς. Υποχρεούνται να είναι ήρωες. Από την άλλη, ακόμα και οι αριστεροί, δεν περιμένουν και πολλά από τους δεξιούς και είναι πιο χαλαροί στην αντιμετώπιση.
    Λίγο οξύμωρο βέβαια.
    Αν κάποια στιγμή κυβερνήσει αριστερή κυβέρνηση στο πρώτο λάθος ο κόσμος θα βγει στους δρόμους. Για την δεξιά περιμέναμε χρόνια να το κάνουμε. (Δεξιά εννοώ φυσικά και τις κυβερνήσεις του πασοκ).
    Αυτό σημαίνει ότι γενικώς στους Έλληνες έχει διαμορφωθεί μια δεξιά σκέψη, μια στάση μακρυά από την ευθύνη, μακρυά από τον ηρωισμό που αναφέρεις. Ακόμα και κάποιοι που φαίνονται θαρραλέοι δειλιάζουν. Δεν ξέρω αν είναι ανθρώπινο. Περισσότερο νομίζω ότι είναι ότι έτσι μας έφτιαξαν όλα αυτά τα χρόνια. Δεν είναι δλδ ότι δειλιάζουμε άλλα δεν έχουμε πλέον συνείδηση. Δεν υπάρχει η αίσθηση της ευθύνης, της τόλμης.
    Και φοβάμαι ότι όλα αυτά τα έχουμε αποβάλει εντελώς και δεν υπάρχουν πλέον ούτε βαθιά μέσα μας.
    Η Κινεζοποίηση άρχισε. Και αυτό δεν είναι ανθρώπινο.

    υγ. δεν ξέρω αν κατάλαβες πως τα εννοώ όλα αυτά. Είμαι πολύ κουρασμένη και δεν μπορώ να εκφραστώ όπως θέλω. Ήθελα να κάνω μια ανάρτηση για να τα εξηγήσω με αφορμή το κείμενό σου αλλά που να βρω τον χρόνο.
    Πάντως μου λείπετε πολύ.
    Φιλιά και καλημέρες

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. Καλημέρα Μαρία!
    Ελπίζω να είσαι καλά και να πηγαίνουν όλα πρίμα!

    Θεωρώ ότι ο πήχυς είναι πιο ψηλά απ' όσο μπορούμε να αντέξουμε.
    Απ τους μεν ζητάμε απλώς να πηδούν πάνω απ' το δάπεδο κι απ' τους δε ζητάμε παγκόσμιο ρεκόρ.
    Έτσι κερδισμένος βγαίνει πάντα αυτός που πηδάει το δάπεδο κι ας πηδάει χαμηλότερα απ' αυτόν που αδυνατεί να κάνει παγκόσμιο ρεκόρ. (ή έστω πανελλήνιο)

    Τα 'χα ξαναγράψει πριν καιρό τα περί πήχεος, αλλά μάλλον θα τα ξαναγρα΄ψω αναλυτικά οσονούπω!

    Όποτε βρίσκεις χρόνο, να περνάς.
    Μας έλειψες!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. Πόσο αληθινό, γενναίο και λυτρωτικό είναι να είσαι ο Εαυτός σου! Έτσι, είχα γραψει σε σχόλιο μου πριν λίγες μέρες για τις "Βάκχες". Πόσο πολύ ταιριάζει εδώ! Με αποστόμωσες μικρέ ήρωα Μαζεστίξ ( και όχι σούπερ ήρωα)!
    Πραγματικά, εκθέτεις τον εαυτό σου με τόσο αφοπλιστική ειλικρινεία. Σε θαυμάζω! Προσπαθώ σε πολύ μεγάλο βαθμό να το κάνω κι εγώ... Δεν είναι πάντα εύκολο!
    Συμφωνώ απόλυτα και με τα λεγόμενα της Σοφίας! Με άλλα λόγια αξίζει να υπερασπίζεσαι τα όσα πιστεύεις βαθιά, αρκεί να χρησιμοποιείς τον κατάλληλο τρόπο κάθε φορά. Η κατά μέτωπο επίθεση δεν είναι πάντα η λύση. Όμως η αξιοπρέπεια σου δίνει σίγουρα ένα πιο ήρεμο ύπνο!
    Γλαύκη

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  15. Γλαύκη, δε νομίζω ότι είναι άξια θαυμασού η παραδοχή ότι δεν είμαι για θαυμασμό! :-)
    Βγάζοντας προς τα έξω ένα μέρος του εαυτού μου (ένα απ'τα χειρότερα-έχω και καλύτερα), προσπαθώ να βγάλουν κι οι υπόλοιποι ένα ανάλογο μέρος του εαυτού τους.
    Για να γνωριστούμε πιο ουσιαστικά.
    Για να δούμε ο ένας τον άλλον καθαρά, πέρα από τα επιφανειακά λόγια μας. Να δούμε τί κρύβει ο καθένας μέσα του.

    Κι όταν κοιταζόμαστε καθαρά και βαθιά ο ένας με τον άλλον, τότε έχουμε όλο και πιο πολλές πιθανότητες να πετύχουμε αυτόν τον ήρεμο ύπνο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  16. Πάλι με αποστόμωσες! Τι θα γίνει μέσα στο μυαλό μου είσαι; Όταν εκθέτουμε πολλές αληθινές πλευρές του εαυτού μας, δίνουμε την ευκαιρία να το κάνουν και οι πολύτιμοι άλλοι τελικά. Είναι τρόπος που λειτουργώ και πράγματι μόνο καλά έχουν συμβεί. Ακόμα και με άτομα που γνωρίζω λίγο ή δεν πολυσυμπαθώ, όπου τελικά βγάζουν κι εκείνα αληθινά στοιχεία. Το νιώθεις πως είναι έτσι! Μη με ρωτάς πώς...
    Σε κάθε άτομο όμως είναι νομίζω πιο συνετό να εκθέσεις πλευρές του εαυτού σου, τις οποίες θα μπορεί να καταλάβει ή έχουν να δώσουν κάτι σε αυτό το άτομο. Τι λες;
    Επίσης, κρίμα που δεν είσαι ο Batman! Είναι αγαπημένος μου ήρωας... Ξέρεις τι είναι να ανταλλάσσεις απόψεις με τον αγαπημένο σου ήρωα... Μ' αρέσει να είμαι παιδί και μάλιστα αθεράπευτο πειραχτήρι! Επειδή είπες να βγάζουμε αλήθειες του εαυτού μας...
    Γλαύκη
    Γλαύκη

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  17. Ο Μπάτμαν;;;
    Και... δε σου φαινότανε!
    :-)

    Εμένα οι ταινίες Μπάτμαν δε μου άρεσαν.
    Μου άρεσε όταν είχε γυριστεί σαν σειρά.
    Το έδειχνε κάποτε το κανάλι SevenX, αν το θυμάσαι...
    Και αμέσως μετά έδειχνε την "Οικογένεια Monster"!

    Τελοσπάντων, η ουσία είναι ότι όσο περισσότερο ανοιγόμαστε, τόσο περισσότερο μας ανοίγονται και οι άλλοι.
    Και αν μας ενδιαφέρει να κατανοήσουμε τους άλλους, να ερμηνεύσουμε τις περασμένες πράξεις τους και να φανταστούμε τις επόμενες.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  18. Δενμπορώ απ΄ό,τιβλέπεις να μη σου απαντήσω, μη ρωτάς γιατί!
    Ο Μπάτμαν μου άρεσε ως υπόθεση και ως εμφάνιση σούπερ ήρωα! Τι να κάνουμε υπάρχει και η ελαφριά πλευρά μας...
    Όμως ο αληθινός ήρωας μου, με τον οποίο ήμουν ερωτευμένη από τα 12 μου ήταν ο Λεωνίδας, ναι ο δικός μας! Ήταν το ίνδαλμά μου! Είχα δει και το άγαλμά του, αμέσως μετά την ιστορία που διδάχθηκα, στη Σπάρτη και αυτό δεν άλλαξε ποτέ!! Αυτή είναι η σοβαρή πλευρά μου και πίσω απ' αυτό ότι με αντιπροσωπεύει ως χαρακτήρα κι ας είναι γραφικό!!
    Καλή σου νύχτα!
    Γλαύκη

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  19. Πολύπλευρη προσωπικότητα!
    Λίγο Μπάτμαν, λίγο Λεωνίδας... τι να πω!

    Εγώ, πάντως, τους Σπαρτιάτες δεν τους πολυσυμπαθούσα.

    Καλημέρα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  20. Σχολιάζω μία τελευταία. Κόλλησα!
    Δεν πίτεύω στους σούπερ ήρωες και δεν πίστεψα ποτέ, ούτε ως παιδί. Ο Μπάτμαν ήταν ένα αστείο πάνω στο κείμενο κι επειδή κάπου τον ανέφερες. Έχω δει τις τελευταίες ταινίες του στον κινηματογράφο και απλά ήταν συμπαθητικές - μέτρησε ακόμη περισσότερο ότι τις είδα σε θερινό κι αυτό για μένα είναι το καλύτερο!
    Ο Λεωνίδας, όμως, μας αρέσει δε μας αρέσει ήταν ήρωας! Αντιπροσωπεύει, ίσως, τη δύναμη που θα ήθελε να επιδείξει ο απλός άνθρωπος υπερασπιζόμενος μέχρι τέλους αυτό που θεωρεί σωστό. Βέβαια, η ελληνική ιστορία έχει πολλές στιγμές αυτοθυσίας να μας παρουσιάσει. Αν κάνω κάπου λάθος, διόρθωσέ με!
    Οι Σπαρτιάτες ούτε εμένα μου άρεσαν ως άνθρωποι ούτε η οργάνωση της πόλης τους ή ο τρόπος ζωής τους. Είναι κάτι τελείως ξένο από αυτό που ονομάζω ζωή ελεύθερων ανθρώπων.
    Σχετικά με το πολύπλευρη προσωπικότητα, όλοι είμαστε έτσι! Θυμήσου τη συνέντευξη με τον εαυτό σου!!! Χι!Χι!
    Γλαύκη

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  21. Δεν αντιλέγω ότι ήταν ήρωας.
    Και μάλιστα πολύ σπουδαίος.

    Απλά λόγω της φρενίτιδας που προκάλεσε το κόμικ των 300, και της χολλυγουντιανής οπτικής του σούπερ-ήρωα που φόρτωσε στο Λεωνίδα, κάθομαι αι εξηγώ στα παιδιά το ελληνικό ιεδώδες του ηρωισμού, σε αντιδιαστολή με το χολλυγουντιανό.

    Μου αρέσει να παρουσιάζω τον ηρωισμό ως μια απόφαση ζωής που μπορεί να πάρει ο κάθε άνθρωπος τη στιγμή που του τίθεται το δίλημμα και μπορεί να γλιτώσει δίνοντας γην και ύδωρ, ειδάλλως θα αγωνιστεί μέχρι θανάτου υπερασπιζόμενος την γην και το ύδωρ...
    Αληθινοί ήρωες, άνθρωποι της διπλανής πόρτας. Αυτοί που έχουν όλα τα συναισθήματα μέσα τους: φόβο, ελπίδα, ενθουσιασμό, απογοήτευση, χαρά και λύπη.

    Μπορεί να είμαι υπερβολικός φιλοδοξώντας να τα κατανοήσουν αυτά παιδιά του δημοτικού.
    Αλλά προσπαθώ...

    Ε δεν είμαι κι ο αγαπημένος σου ο Μπάτμαν για να τα καταφέρνω όλα έτσι εύκολα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή