Τρίτη, 23 Απριλίου 2013

Ζούμε τελικά;

Δε θέλω τίποτα απ' όσα με κ(ξ)ερνάει ο κόσμος μας.
Μοναχά στιγμές αγαλλίασης, ευτυχίας.
Στγιμές έντονες, γεμάτες και άδειες ταυτόχρονα.
Γεμάτες από εμπειρίες και συναισθήματα, άδειες από άγχη και πρέπει.

Όχι "σας".
"Μας"...

Γαμώ τη ζωή μου την "καθωσπρέπει" δηλαδή που με βάζει σ' ένα τρυπάκι να ζω "κανονικά".
Να ντύνομαι ευπρεπώς (μη μας περάσουν και για γύφτους), να φέρομαι με ευγένεια (μη μας περάσουν και για βλάχους), να υποτάσσω τα νεύρα μου αν πρόκειται να πάρω λεφτά (μη μας πούνε και μαλάκες), να μετράω τις κινήσεις και τα λόγια μου (μη μας πούνε κι άξεστους), να κάνω δηλαδή όλα όσα κάνει ένας "κανονικός" άνθρωπος, ένας απ' όλους.
Να κάνω τη δουλίτσα μου, να βγάζω τα λεφτάκια μου, να 'χω καλές σχέσεις με τον κόσμο, να μην κάνω φασαρία το βράδυ, να κοιμάμαι και να ξυπνάω νωρίς μπας και παρκάρω νωρίς, να ζω με πρόγραμμα: ξυπνάω, βουρτσίζω τα δόντια, πίνω έναν καφέ, ξεκινάω τις δουλειές μου, τρώω, πάω στη δουλειά, γυρίζω το βράδυ, τρώω και πέφτω ξερός για ύπνο, για να ξυπνήσω το αυριανό γαμημένο πρωί να κάνω πάλι τα ίδια.

Τι σκατά ζωή είναι αυτή ρε μπαγάσα Θεέ;
Έτσι φέρεσαι στο περιούσιο πλάσμα σου;

Ζούμε τελικά;
Ευχαριστιόμαστε ζωή;
Τι διάολο θέλουμε από δαύτην;
Να ζούμε με πρόγραμμα που χουμε κολλήσει με μαγνητάκι στο ψυγείο, μην τυχόν και ξεχάσουμε καμιά τυποποιημένη ενέργεια και χεστεί η φοράδα στ' αλώνι;
Τι σκατά ζητάει ένας άνθρωπος στον κόσμο αυτό;

Τι ζητάω κι εγώ;
Δε γουστάρω ρε μάγκα να πηγαινοέρχομαι σαν νεκροζώναντο ρομπότ πέρα-δώθε σε μια διαδρομή σπίτι-δουλειά. Δεν είμαι ούτε λεωφορείο ούτε κκές ούτε κοκάκιας για να 'χω σταθερή γραμμή.
Θέλω να ξυπνάω, να κάνω ό,τι μου 'ρθει (καβλώσει, θα 'λεγα, αλλά είμαι κι ευγενικός), να ξαπλώνω σε μια παραλία αραχτός πίνοντας ένα τεράστιο φραπέ, ώσπου να πέσει το βράδυ, και να στήνουμε στην αμμουδιά ένα γλεντάκι κάτω απ' το φως του φεγγαριού.
Να γράψω τα πάντα στα αρχίδια μου και να απολαμβάνω αυτά τα λίγα χρονάκια που χρεώθηκα να ζήσω.
Ούτε δουλειές ούτε βλακείες.
Μόνο απόλαυση.

Θέλω να μου ανήκει κάθε μέρα ένα τετραγωνικό γης και να απολαμβάνω τις χαρές του κόσμου πάνω σ' αυτό.
Το αγνάντεμα του πελάγους, την αγαλλίαση του μεσημεριού, τον έρωτα της κοπελιάς και τη χαρά της φιλίας.

Τι μαλάκας που 'σουνα ρε Αδάμ;
Τις δικές σου κάβλες πληρώνουμε αιώνες τώρα...

 

18 σχόλια:

  1. οπως εγραφε και ο τοιχος που χε τη δικη του ιστορια..'ΖΩΗ, ΟΧΙ ΕΠΙΒΙΩΣΗ'..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Μετά τον Αδάμ δέν βάζεις και τον ..Κολόμβο με την γαμημένη του περιέργεια?

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Κάτι έχεις κάνει εσύ και η πένα σου έχει γίνει μαγική.
    Πάντα της τέτοια ήταν,
    αλλά τώρα το έχει παρατραβήξει βρε παιδί μου..!
    Άσε που στο τέλος θα έχεις ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΚΑ ΚΑΙ ΚΑΘΕΣΤΩΤΙΚΑ,
    εσύ και μόνο εσύ..δίκιο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. τελικά μ' αρέσει ο τρόπος που σκέφτεσαι,
    χαχαχα, ωραίος,άπαιχτος,
    επιτρέπεις ε; ξέρεις... αναδημοσίευση κλπ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Τη βουλιμία του Αδάμ πληρώνουμε. Τι τό'θελε το μήλο; Δεν του έφταναν τα υπόλοιπα φρούτα;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. "αρέσει"
    "καυλώσει"
    "στ' αρχίδια μου"
    "γουστάρω"...
    Σ' αγαπάω Αρχηγάρα μου!!!
    Καταλαβαίνεις τώρα γιατί εξαφανίζομαι ρε απόλυτα ωραίε τύπε;
    Για να κάνω όλα αυτά...
    Αγαπάω το μυαλό σου ρε!
    Καλό ξημέρωμα Αρχηγάρα μου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Eμ ελα μ ντε...!!
    Και να πεις οτι τελικα..Θα απολαυσεις σαν...Συνταξιουχος...!!;;
    Ουτε τοτε...!!
    Μια και τα χρειαζουμενα εργαλεια..Στα εχουνε "κοψει" απο τη ριζα...!!
    Γι αυτο σου λεω Μαζεστξ..Μαγικο Ποτο και βουρ στον Πατσα...!!
    Οσο εχεις χρονο,διοτι..Το τελος γαρ εγγυς...!!
    Και ασε τους γιατρους να λενε...!!

    ΤΩΡΑ..Οχι αυριο...!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Φανή, συχνά μου φαίνεται πως απλώς τρώμε χώρο στον πλανήτη.
    Δεν αναπνέουμε. Απλώς εισπνέουμε κι εκπνέουμε.


    Ανώνυμε (9:21), αν το άνοιγα πέρα απ' τον Αδάμ, θα προσέθετα κι άλλους μαζί με τον Κολόμβο: αυτούς που ανακάλυψαν την Ευρώπη, την Ασία, την Αφρική και την Ελλάδα. Μια χαρά δε ζούσαμε στο Σείριο;


    Πιστέ μου φίλε, θα προτιμούσα μαγική ζωή και αδιάφορη πένα.
    Το αντίστροφο είναι που με ενοχλεί.


    Καλημέρα Κλεισθένη!


    Κιλκισιώτη, αφού το ξέρεις... μη ρωτάς καν!
    Αν και το "μου αρέσει ο τρόπος που σκέφτεσαι" μου θύμισε το γνωστό ανέκδοτο με τον Τοτό...


    Λωτοφάγε, μάλλον παραήταν γλυκό το μήλο και δεν μπορούσε να αντισταθεί.
    Όλος ο κόσμος γύρω απ' αυτό το μήλο γυρίζει.
    Το μήλο σέρνει καράβι.


    Άνθρωπε, ως ο πλέον ειδικός στο ζήτημα, είσαι ο καταλληλότερος να μας πεις τον τρόπο.
    Πώς διάολο να ξεπεράσουμε το άλυτο πρόβλημα της επιβίωσης χωρίς να παραβιάζουμε το δικαίωμα στη ζωή;


    Μαχαίρη, τελικά διαπίστωσα πως πολλοί απ' όσους αναβάλλουν τις χαρές της ζωής για τη σύνταξη, μόλις έρθει η ώρα αυτή απ' τη λαχτάρα τους να ζήσουν, φεύγουν.
    Είμαστε πάνω σε ένα τρένο, του οποίου οι ράγες οδηγούν σε τοίχο και δεν τολμάμε να πηδήξουμε απ' το τρένο γιατί το άλμα πιθανότατα θα είναι "salto mortale". Και παραμένουμε στο τρένο περιμένοντας στωικά τη σύγκρουση με τον τοίχο, ελπίζοντας στη φιλανθρωπία του μηχανοδηγού, μπας και πατήσει φρένο.
    Σιγά μην πατήσει ο μπάσταρδος...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Φάση είναι Μαζεστίξ, από μια άποψη. Και από την άλλη είναι ο κανόνας της κοινωνίας μας. Εγώ πάντως απολαμβάνω και πράγματα και στη δουλειά, και σε κάθε τι, γιατί αν δεν βρω κάτι να με γεμίζει στο κάθε τι, ένα νόημα, μου είναι αδύνατο να τα βγάλω πέρα. Και νομίζω οτι υπάρχει νόημα και σε απλά πράγματα. Η τυπικότητες πάλι ξέρεις έχουν κι αυτές κάποιο λόγο, αρκεί να μην είναι όλες μας οι ώρες έτσι, αλλά μόνο με τρίτους. Δηλαδή, επειδή κι εγώ δεν υποφέρω την υποκρισία, φροντίζω να μην την κουβαλώ και μέσα στο σπίτι μου ή στις ελεύθερές μου ώρες.

    Αλλά υποτίθεται σε στείλαμε εκεί πέρα στα νότια για καλύτερα.... :-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Ευτυχώς που ο Αδάμ έφαγε το μήλο! Θα 'ταν πολύ πληκτική μια μονίμως ευτυχισμένη αιωνιότητα (χωρίς μήλα)!
    Πάντως ούτε ο Αδάμ φταίει ούτε ο Κολόμβος. Η μικροαστική νοοτροπία με την οποία μεγαλώσαμε και μάθαμε να σκεφτόμαστε φταίει. Και θέλει άντερα για να πας κόντρα σ' αυτήν. Όποιος τα 'χει, με γεια του με χαρά του. Εγώ πάντως πέρα από τον 'Ασιμο δεν ξέρω άλλον.

    Βρε μπαγάσα, περνάς καλά εκεί πάνω;

    http://www.youtube.com/watch?v=nAh45vCMOBQ

    Χαλλλαρά λοιπόν,

    Σοφία

    ΥΓ.: Μη μ' ακούς τώρα, σε καμιά εικοσαριά μέρες που κλείνω τα σαράντα και θα με πιάσουν τα υπαρξιακά μου (πάλι!), θα λέω τα αντίθετα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Να ΄μαι και γω. Είμαι καλά. Και κάνω ότι μου καυλώσει.
    Καληνύχτα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Κερασιά, αναρωτιέμαι συχνά γι' αυτό που λες: είναι δυνατόν να είσαι τη μισή μέρα "έτσι" και την άλλη μισή "γιουβέτσι";
    Μπορείς να είσαι τυπικός, σοβαροφανής, υποκριτής, παραδόπιστος 8 με 3 και μετά τις 3 να πετάς από πάνω σου αυτό το κοστούμι και να μεταμορφώνεσαι στον άνθρωπο των σώψυχών σου;
    Δε σε αλλοτριώνει αργά και βασανιστικά η καθημερινότητα;


    Σοφία, είμαι πεπεισμένος πως ακόμα κι ο άσιμος ήταν έτοιμος να λυγίσει.
    Κι επειδή δεν άντεχε σ' αυτήν την ιδέα, πήρε τη μαύρη απόφαση.
    Κανείς δεν μπορεί να ξεφύγει απ' την καθημερινή ρέγουλα..
    Απλά, ανάλογα με την ιδεολογία σου, αυτό σε ενοχλεί περισσότερο, λιγότερο ή καθόλου...



    Μαρία, κάνε του κεφαλιού σου!
    Κάνε ό,τι μπορείς για να βρίσκεις οάσεις μέσα στην έρημό μας!
    Κι αν ποτέ τις βρεις, πες το και σε μας!
    Αλλά σε προσωπικά μηνύματα... μην τυχόν και το δουν πολλοί!
    Ο παράδεισος βέβαια δεν είναι για απραπάνω από δύο.
    Στο τρίτο άτομο, διαλύεται.
    Μάλλον έτσι διαλύθηκε κι ο προηγούμενος.
    Μόλις βάλαν μπρος την αναπαραγωγή, διαλύθηκε το σύστημα.
    Επομένως ο παράδεισος κι ο έρωτας είναι για δύο.
    Μήπως λοιπόν ο παράδεισος είναι ο έρωτας;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. Με τα υπαρξιακά δεν τα πάω καλά γιατί με πιάνει πονοκέφαλος.

    Ο Αδάμ μια χαρά τα πήγε. Αν ήσουν εσύ στη θέση του τι θα έκανες δηλαδή; Θα άφηνες τη μοναδική γυναίκα γύρω και θα κυνήγαγες πεταλούδες; Την αλήθεια όμως!!!

    Μέσα στην έρημο υπάρχουν και οάσεις. Ψάχνουμε να τις βρούμε για να ξεδιψάσουμε αλλιώς θα βρούνε το κουφάρι μας.
    Δεν πρόκειται για θεωρίες. Μικροί παράδεισοι υπάρχουν και το ξέρεις.
    Αν περίμενες να συναντήσεις τον ένα και μοναδικό στη γη και μάλιστα στην Ελλάδα … ξεκίνα να πακετάρεις για τον Σείριο…!

    ΥΓ: Να προσέχεις τις εκφράσεις σου. Σε διαβάζουμε και μικρά παιδιά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. Πέτρο, το είπα και παραπάνω... ολος ο όσμος γύρω απ' το μήλο γυρίζει!
    Πώς θα μπορούσα εγώ να μη γυρίζω με τον κόσμο μαζί;
    Φυσικά και θα το έτρωγα το μήλο.
    Αλλά θα χε δικαιώμα κι ο Αδάμ σήμερα να με βρίζει...

    Θα ενεργοποιήσω φίλτρο ενηλίκων.
    Θα απαγορεύεται η είσοδος στους άνω των 18.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  15. Η αλήθεια είναι οτι διάλεξα ένα επάγγελμα που δεν απαιτεί να είμαι με το ταγεράκι γιατί αυτό θα με σκότωνε. Η δουλειά που κάνω κάπως ταιριάζει με την ιδιοσυγκρασία μου. Αλλά αν θες διεκδίκησα κατά καιρούς την ελευθερία μου στο ντύσιμο π.χ. που για μένα θα ήταν μια καταπιεστική παράμετρος αλλά και επίσης οδηγήθηκα εκεί που θα είχα αυτή την ελευθερία και ας πληρώνομαι λιγότερο. Παρόλο που βγάζω ίσα ίσα για να ζω, είναι καλό οτι κάνω κάτι που δεν με καταπιέζει. Θα μπορούσα όμως να είχα παραμείνει σε άλλες παλαιότερες δουλειές, όπου χρειαζόταν να παίζω ένα ρόλο που δεν μου πάει, και να έβγαζα ίσως περισσότερα. Δεν ξέρω φυσικά αν σήμερα υπάρχουν πια επιλογές.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  16. Να ευλογείς την τύχη σου, Κεασιά μας, που καταφέρνεις να κανεις στη ζωή σου αυτό που σ' αρέσει.
    Μια δουλειά που μας ευχαριστεί είναι κι αυτή μια μικρή όαση καμιά φορά...
    Βέβαια καλύτερα θα 'τανε να μην υπήρχαν καθόλου δουλειές, για να ξεμπερδεύαμε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή