Παρασκευή, 5 Απριλίου 2013

Δώδεκα Ρηγάδες

Ο καπ'ταν-Ρήγας μπάρκαρε με όλο του το ασκέρι για μέρη μακρινά.
Το πλοίο του, φτιαγμένο από ξύλο στο σκελετό του και λίγο σίδερο στα δεσίματά του, ξεκινούσε για το ατέλειωτο ταξίδι.
Οι ναύτες δεν ήταν ανώνυμοι.
Ήταν ο Ρίκος, ο Λιόντας, ο Άρης, ο Ψάρρος κι ο Μπάτης.
Μαζί και οι πολύτιμες γυναίκες: η Μίκα, η Βάγια, η Ζαμπία, η Τζίνα, η Διδώ κι η Σύλλια.
Όλοι τους ήταν δώδεκα. Μαζί με τον Ρήγα.
Δεν ήταν ο ένας και οι δώδεκα μαθητές. Ήταν όλοι τους δώδεκα.
Δάσκαλοι και μαθητές μαζί.
Ποτέ με τα κουπιά τους και πότε με τα ανοιχτά πανιά τους σκίζαν τα κύματα.
Ο καθένας σ' ένα ρόλο. Απαραίτητος όπως και κάθε άλλος.
Κανείς δεν περίσσευε στο πλοίο. Ένας να έλειπε, ήταν όλοι τους χαμένοι.
Γι' αυτό έπρεπε να προσέχει και να φροντίζει ο ένας τον άλλον να μη χαθεί.
---

Περνούσαν θάλασσες, πελάγη κι ωκεανούς και το πλοίο περνούσε πάντα αλώβητο.
Κι όταν τύχαιναν κακοτοπιές, συσκέφτονταν όλοι μαζί κι άλλοτε αποφάσιζαν να αράξουν το πλοίο κάπου κλειστά ώσπου να περάσει η ταραχή κι άλλοτε βάζανε όλοι τους τα δυνατά τους να σκίσουν τα κύματα κόντρα στον καιρό.
Σε κάθε τους απόφαση λάμβαναν υπ' όψιν πως δεν πρέπει να χαθεί κανείς.
Κι όταν ριψοκινδύνευαν, ήξεραν πως ή θα περάσουν όλοι μαζί στην άλλη πευρά του ωκεανού ή πως θα χαθούν όλοι μαζί στα βάθη του.
Κι ο Ρήγας μαζί.
Παρόλο που αυτός είχε ναυπηγήσει το καράβι, είδε τον εαυτό του σαν ένα κουπί, σαν ένα γρανάζι του πλοίου.
Ο Ρήγας κρατούσε το πηδάλιο, αλλά κάτι είχε αλλάξει απ' όταν σάλπαραν.
Δεν ήταν πια πρόσωπο. Ήταν ρόλος.
Όποιος κρατούσε το πηδάλιο κάθε φορά, λεγόταν Ρήγας.
Έτσι κι όλα τ' άλλα ονόματα.
Χαθήκανε μαζί με την ατομικότητά τους.
Γίνανε ρόλοι κι ανακατεύτηκαν μεταξύ των δώδεκα.
---


Όλοι έκαναν τα πάντα και υπηρετούσαν κάθε ρόλο.
Κι έτσι ο ένας κρατούσε το πηδάλιο, ο άλλος το χάρτη, ο άλλος κοίταζε τα αστέρια, ο άλλος καθάριζε το κατάστρωμα απ' τα νερά, ο άλλος μαγείρευε, ο άλλος έραβε τα καινούρια ρούχα χρησιμοποιώντας για κλωστές τα ξηλωμένα παλιά ρούχα. Οι άλλοι έξι κοιμούνταν ή ξεκουράζονταν ώσπου να αντικαταστήσουν τους άλλους έξι στη δική τους βάρδια.
---
 

Αλλά δεν είχαν χωρίσει μόνο τις δουλειές. Είχε ο καθένας το ταλέντο του, που τον έκανε ξεχωριστό.
Άλλος ήταν ο πιο ψύχραιμος, άλλος ήταν αυτός που έλεγε τα πιο ωραία αστεία, άλλος είχε την πιο ωραία φωνή και τους χάριζε όμορφες στιγμές με την κιθάρα του, άλλος έλεγε τα πρόστυχα αστειάκια κι άναβε τα αίματά, άλλος έγραφε ποιήματα, άλλος ήταν ονειροπόλος που παρέσερνε τους άλλους στο δικό του κόσμο, άλλος ήταν σοφός κι έλεγε όμορφες και διαδακτικές ιστορίες... όλοι είχαν κάτι δικό τους να βάλουν στο μωσαϊκό της ανθρωπότητας που μαζεύτηκε σ' ένα πλοίο...
---

 
Κάθε που πιάνανε λιμάνι, δεν αράζανε το πλοίο μαζί με τ' άλλα. Το κρύβανε σε κάτι κουφωτούς όρμους και κατεβαίναν οι μισοί.
Οι άλλοι μισοί παρέμεναν στο πλοίο να το φυλάνε.
Μην τυχόν και 'ρθουν απ' έξω κι άλλοι που θα ταράξουν την τέλεια ισορροπία που είχαν βρει μεταξύ τους. Μην τυχόν ανέβουν και κουβαλήσουν την αρρώστια τους και χαλάσουν την υγεία του πλοίου.
Δε χρειαζόταν να 'ρθουν καινούριοι στο πλοίο. Οι νέοι ναύτες θα γεννιούνταν εκεί μέσα.
Απ' τα ζευγάρια που 'χαν προκύψει με τον καιρό.
Ο Ψάρρος και η Βάγια, ο Ρίκος και η Τζίνα, ο Ρήγας και η Σύλλια, ο Άρης και η Διδώ, ο Μπάτης και η Ζαμπία, ο Λιόντας και η Μίκα.
Οι δώδεκα απόστολοι της Ζωής που μοιράζονταν τα πάντα: το μυαλό τους, τις δυνάμεις τους, τις ανάγκες τους, τα όνειρά τους, τα συναισθήματά τους, τις ψυχές τους, τα σώματά τους.
---


Κι όταν κάποτε είχαν δέσει σε κάποιον όρμο, τους πέτυχε ο γερο-Κάκος, πάτησε στη σανίδα κι ανέβηκε στο πλοίο να ρωτήσει ποιοι ήταν.
"Ε! Ναύτες! Ποιος είναι ο Ρήγας σας;"
"Δεν υπάρχουν Ρηγάδες και Ντάμες εδώ γέρο!"
"Και ποιος κρατά το πηδάλιο;"
"Η ζωή, γέρο! Αν βγάλεις το εγώ σου μακριά απ' το πηδάλιο, τότε εκείνο σε πηγαίνει όπου προστάζει η Μοίρα."
"Και στις κακοτοπιές ποιος παίρνει την ευθύνη;"
"Όλοι, γέρο! Αφού όλοι θα χαθούμε αν δεν τα καταφέρουμε, όλοι μαζί παίρνουμε την ευθύνη!"
"Και δεν έχετε αφέντη;"
"Αφέντης μας είν' ο άνεμος. Μα κι αν χρειαστεί καμιά φορά, δεν τον υπακούμε!"
"Καλά και πώς ζείτε; Τι τρώτε;"
"Τρώμε ό,τι μας δίνει ο Κόσμος, η Φύση μας. Στη θάλασσα γυρνάμε, ψάρια τρώμε. Κι όταν αράξουμε σε στεριά, μπορεί να φάμε και κρέας. Παίρνουμε και λάχανα και φρούτα."
"Και πώς τα αγοράζετε; Με τι λεφτά;"
"Τι να τα κάνεις τα λεφτά, γέρο; Σε τι χρειάζονται; Εμείς γι' αυτό σαλπάραμε Για να ζήσουμε. Για να μην είματε πια σκλάβοι ενός χάρτινου ψέματος, που γύρω του χορεύει η οικουμένη."
"Και πώς ντύνεστε τόσο ωραία; Πού τα βρίσκετε τα ρούχα;"
"Ξηλώνουμε τα παλιά μας και τα ξαναράβουμε μ' άλλον τρόπο κι άλλους συνδυασμούς κι έτσι πάντα έχουμε καινούρια κι ωραία ρούχα!"
"Κι άμα γεράσετε, το πλοίο τί θα απογίνει; Θα σαπίσει;"
"Θα το κρατήσουν, αν θέλουν, τα παιδιά μας! Είμαστε όλοι ερωτευμένοι και θα κάνουμε πολλά παιδια! Αυτός συνεχίζει να μας ταξιδεύει: ο Έρωτας!"
"Εϊ καπετάνιο... θέλεις έλα ναύτη ακόμα;"

13 σχόλια:

  1. καπετάνιε!!!
    τεχνικό ραντάρ χρειάζεστε?
    nicktheseaman

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Πολύ αναρχική η ιστορία σου. Ότι αναρχικό είναι και ρομαντικό και δυστυχώς οι ρομαντικοί στα χρόνια μας είναι λίγοι. Και αυτοί που υπάρχουν χάνονται στο σύνολο.
    Επίσης μην ξεχνάμε ότι είναι πολύ μεγάλο το ποσοστό των ανθρώπων που θέλουν να εξουσιάζονται, που θέλουν έναν αρχηγό, κάποιον να του λέει τι να κάνουν. Είτε στην οικογένεια, είτε στον έρωτα, είτε στην κοινωνία, είτε στη χώρα.
    Όσο λιγότερο αναρχικός νιώθεις μέσα σου, τόσο πιο εύκολα μπορείς να υποδουλωθείς.

    Καλό βράδυ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Συμφωνω απολυτα με τη Μαρια.Οι αναρχικοι με την πραγματικη σημασια του ορου ειναι οι αθεραπευτα ρομαντικοι εραστες της ζωης χωρις αρχοντες κι αρχομενους.Ουτοπικο;Σιγουρα!Αλλα τιποτα δε μας εμποδιζει να οραματιζομαστε εναν τετοιο κοσμο Σ ευχαριστω,φιλε μου για τηνπανεμορφη ιστορια που μας χαρισες! ΒΑΣΩ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Μια ζηλευτή ουτοπία! Τι κρίμα που ζούμε σε έναν δυστοπικό κόσμο!
    Ωραία η ιστορία σου, Μαζεστίξ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Συμπλέω, με τους προλαλίσαντες, σ' ένα τρελό βαπόρι τρελοβάπορο, της ουτοπίας.....
    Άννα Πάρος

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Νίκο θαλασσοπόρε, δεν είμαι εγώ ο καπετάνιος!
    Εγώ απλά κρυφοκοίταζα το ταξίδι τους...
    Μια κι είσαι και του επαγγέλματος, ανέβα επάνω!
    Πάντα θα 'χει χώρο για τους εραστές του αδυνάτου...


    Μαρία, η πιο όμορφη ουτοπία είναι η αναρχική.
    Η αναρχική ουτοπία είναι το αστέρι που αξίζει κανείς να κοιτά, καθώς πορεύεται στην έρημο της ζωής του.
    Και τότε μπορεί να γίνει ένας απ' τους τρεις μάγους...


    Βάσω, θα 'ταν η τελευταία... πίστα του ανθρώπου αν κάποια στιγμή κατάφερνε να σπάσει όλα του τα δεσμά και να ζήσει σαν να είναι ο ίδιος και ον και σύμπαν, και άνθρωπος και θεός, και πλάσμα και δημιουργός!


    Άννα, καθώς το έγραφα, το ονειρευόμουν σαν μια μυσταγωγία ουτοπίας.
    Άξιζε τον κόπο: Χαμογέλασα όταν το διάβασα στο τέλος!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Και δηλαδή δεν θα έχουν φως, νερό, τηλέφωνο, ΦΠΑ, ΦΑΠ, ΦΜΥ, χαράτσια, έκτακτες εισφορές, εισφορές αλληλεγγύης, κρατήσεις, τέλη κυκλοφορίας, ασφάλειες, εκκαθαριστικά, περαιώσεις, δάνεια, ειδοποιητήρια κατασχέσεων, χρέη…
    Και θα γεννούν τα παιδιά μονάχες τους; Χωρίς φακελάκι;;;
    Και θα ράβουν τα ρούχα οι ίδιοι; Το κράτος να μην εισπράττει;;;
    Και θα τρώνε αυτά που κυνηγούν και ψαρεύουν; Χωρίς ΦΠΑ 23%;;;

    Ευελπιστείς σε ένα κράτος χωρίς έσοδα, αποσαθρωμένο, διαλυμένο.
    Δεν απέχει από το σημερινό.
    Απλά δεν θα υπάρχουν χαρτονομίσματα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Να 'σαι καλά, Μαζεστίξ, μου 'φτιαξες τη μέρα! Θα τη λέω αυτήν την ιστορία στο γιο μου, γιατί είναι παραμυθένια και αισιόδοξη. Εμείς αυτό το πλοίο το χάσαμε, αλλά - που ξέρεις; - οι επόμενοι μπορεί να τα καταφέρουν καλύτερα.

    Σοφία

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Πέτρο, η ζωή τους θα είναι πραγματικά άδεια χωρίς να πληρώνουν φόρο επειδή αναπνέουν, επειδή περπατούν, επειδή τρώνε κι επειδή αργούν να πεθάνουν.
    Είναι ακόμη πιο άδεια χωρίς να υπακούουν στον κάθε καραγκιόζη που την είδε αφεντικό, στον αστυνόμο που σου ορίζει μέχρι τι ώρα και πόσα ντεσιμπέλ μπορείς να φωνάξεις, στον κάθε πολιτικάντη που σου ορίζει με΄χρι πόσο επιτρέπεται να τρως.
    Πραγματικά, τραγωδία...



    Σοφία, εμείς χάσαμε το πλοίο και όλοι πάντα θα το χάνουν.
    Κέρδος είναι για όποιον τουλάχιστον το αποζητά σε κρυμμένους όρμους.

    Πραγματικά όμως το σχόλιό σου είναι το πιο συγκινητικό απ' την ώρα που ξεκίνησα να γράφω εδώ μέσα...
    Αν μπορεί η ιστοριούλα μου να χωρέσει στα παραμύθια που λες στο γιο σου, αυτή είναι η μεγαλύτερη ικανοποίηση, η σημαντικότερη επιβράβευση.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Του τη διάβασα την ιστορία και του άρεσε, ξέρεις! Εσύ έχεις το ταλέντο να συγκινείς τους άλλους με τις ιστορίες σου, Μαζεστίξ. Εγώ απλά μεταφυτεύω τους σπόρους σου.

      Καλημέρα,
      Σοφία

      Διαγραφή
    2. Σοβαρά μιλάς;
      Τι όμορφο!!
      Μόλις βρήκα τον πρώτο θαυμαστή των ιστοριών μου!
      Τον συμπάθησα ήδη!
      χεχε

      Διαγραφή
  10. Προσπάθησα να κάνω κάποιο σχόλιο αλλά δεν βρήκα κάτι να πω.
    Η μικρή αυτή ιστορία τα είπε όλα.

    Οπότε είπα να σιωπήσω και να αγναντεύσω τη θάλασσα...



    Γιάννης Τ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Γιάννη, το μεγαλύτερο κέρδος απ' τα παραμύθια είναι να μείνεις στο τέλος να αγναντεύεις...

    ΑπάντησηΔιαγραφή