Κυριακή, 28 Απριλίου 2013

Δε πα' να περάσουν ό,τι γουστάρουν!


Την ώρα που γράφω, παρακολουθώ στο κανάλι της Βουλής τη συνεδρίαση ενόψει της ψήφισης του γνωστού πολυ-νομοσχεδίου.
Κυριακή είναι βέβαια και καλύτερη ιδέα θα ήταν να πάω καμιά βόλτα, αλλά αφενός δεν υπάρχει σάλιο και αφετέρου υπάρχει κα μια κάποια κούραση. Βάλτε και την πολιτικολογική μου διαστροφή και θα με καταλάβετε.
Παρατηρώ λοιπόν τον εαυτό μου να παρακολουθεί σχεδόν αποχαυνωμένα τη συζήτηση.
Τα προηγούμενα τρία χρόνια, πέραν του ότι μέρες που ψηφίζονταν τέτοιου είδους νομοσχέδια γινόταν του Κουτρούλη ο γάμος και φυσικά βρισκόμουν στους δρόμους, όταν τύχαινε να παρακολουθήσω από την τηλεόραση κάτι σχετικό αναστατωνόμουν, νευρίαζα, έως και παθιαζόμουν κάθε φορά που άκουγα τους αλήτες να περιγράφουν τη μέθοδο της καταστροφής μας.

Τον τελευταίο καιρό με έχει καταλάβει μια μοιρολατρική χαλάρωση.
"Δε γαμιέται!" λέω. "Ας περάσουν ό,τι γουστάρουν. Θα 'ρθει η μέρα που θα καταστραφούμε επιτέλους επισήμως και ίσως ησυχάσουμε".
Δε συγχύζομαι πλέον. Λειτουργεί φαίνεται το ένστικτο αυτοσυντήρησης που με προστατεύει από την τρέλα.

Παρελαύνουν στις τηλεοράσεις, στις εφημερίδες και τα ραδιόφωνα διανοούμενοι, υπουργοί, αναλυτές, δημοσιογράφοι και προσπαθούν να χαλάσουν τη ζαχαρένια μου.
Μου ζαλίζουν τον έρωτα με τη μιζέρια και την βρώμα τους.
Προβλέψεις, διαπιστώσεις, καταγγελίες, υποσχέσεις, αερολογίες, προπαγάνδα, καυγάδες, τρομοκρατία...
Δεν τους αντέχω άλλο!
Δε δίνω βάση σε κανέναν και σε τίποτα. Ό,τι κι αν λένε.
Είτε συμφωνώ είτε διαφωνώ μαζί τους.
Ό,τι κι αν λένε, απ' το ένα αυτί μπαίνουν κι από το άλλο βγαίνουν!



Αν συνέχιζα να συγχύζομαι καθημερινά επί τρία χρόνια με όσα συμβαίνουν και δίχως να υπάρχει προς το παρόν διέξοδος, θα οδηγούμουν στην τρέλα ή στην κατάθλιψη.
Ο οργανισμός μου παράγει τα αντίδοτα σ' αυτήν την περιβάλλουσα ατμόσφαιρα.
Αντίδοτα μάλλον είναι η αδιαφορία, η απάθεια, η στωικότητα.
Βλέπω τους κυβερνητικούς αυτή τη στιγμή να επιχειρηματολογούν επί της καταστροφής κι εγώ γελώ.
Δε νευριάζω, δε συγχύζομαι. Απλά γελώ.

Παρακολουθώ με ελαφρά χαιρεκακία της πορεία μας προς το γκρεμό και κάνω τη ζωούλα μου.
Υποθέτω πως κάπως έτσι νιώθουν πάρα πολλοί γύρω μας.
Γι' αυτό και τόση ησυχία γύρω.
Όχι γιατί συμφωνούμε.
Αλλά γιατί αποφασίσαμε πως αν συνεχίσουμε να συγχυζόμαστε και να φωνάζουμε "εις ώτα μη ακουόντων", μάλλον δεν τραβάμε το δρόμο της ανατροπής, αλλά τη συντομότερη λεωφόρο της τρέλας και της κατάθλιψης.
Ας ψηφίσουν ό,τι και όσα γουστάρουν.
Δε πα να γαμηθούνε όλοι και όλα!
"Εμείς θα ζήσουμε κι ας είμαστε φτωχοί"...

11 σχόλια:

  1. Αχ, εγώ αυτή τη στιγμή σκέφτομαι να πάω ή να μην πάω κάτω στη συγκέντρωση, κι έχω κι εγώ την ίδια κούραση που λες, αλλά από την άλλη λέω ας κάνω έστω κάτι το ελάχιστο, για να ξέρω πως τουλάχιστον εγώ προσπάθησα για την ίδια μου τη ζωή.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Στη θέση σου θα ήμουν σε παρόμοιο δίλημμα.
    Ίσως κατέβαινα (λόγω της πολιτικολογικής διαστροφής που λεγα και παραπάνω) αλλά, αν κατέβαινα θα ήμουν περισσότερο περιφερόμενος παρατηρητής παρά ένθερμος διαδηλωτής.
    Το ότι λείπω ευτυχώς με προστατεύει από τέτοιου είδους τύψεις.
    Διότι δεν υπάρχει και λόγος για τη διαδήλωση.
    Αν σε μια διαδήλωση είναι δέκα νοματαίοι, καλύτερα να μη γίνεται καν.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Μα δεν είναι το θέμα μονάχα ότι θα ζήσουμε φτωχότεροι. Είναι το θέμα οτι θα ζήσουμε σε συνθήκες ΕΞΑΘΛΙΩΣΗΣ και ΞΕΦΤΙΛΑΣ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Αχ, Μαζεστίξ, πόσο σε νιώθω, ειδικά εκεί στο τέλος που λες "να πα να γαμηθούνε όλοι και όλα", αλλά από την άλλη ξέρω και το σαράκι σου, που μόνο για λίγο καιρό ξαποσταίνει και μετά σε ξαναβάζει στο λούκι(όπως όλους μας άλλωστε γαμώτο..)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Γεια σου Μαζεστίξ, τι θυμήθηκα τώρα.
    Παλιότερα σε μια ταβέρνα υπήρχε γραμμένο με κιμωλία "Καλοδεχούμενος όποιος έχει να πληρώσει, καλοδεχούμενος όποιος δεν έχει να πληρώσει αλλά όποιος έχει και δεν πληρώνει είναι ανεπιθύμητος". Ακόμη πρόσφατα σε καφενείο είχε αναρτηθεί το παρακάτω. "απαγορεύεται η είσοδος στους πολιτικούς".

    Αυτοοργάνωση, παιδιά, καθένας στον χώρο που ζει.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Όταν δεν πάνε οι δημόσιοι υπάλληλοι που πλήττονται, γιατί να πάω εγώ;
    Όταν δεν πάνε οι άνεργοι, γιατί να φάω χημικά;
    Αν κινδύνευα να απολυθώ, θα κατέβαινα. Αφού δεν κατεβαίνουν εκείνοι που κινδυνεύουν, δύο εξηγήσεις υπάρχουν: ή ελπίζουν να τη βολέψουν ή θεωρούν ότι δεν θα απολυθούν.
    Αυτά σκέφτηκα σήμερα και απείχα. Έχω κουραστεί πια.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Γιάννη, το ξέρω.
    Αλλά ίσως να το χρειαζόμαστε να το ζήσουμε, μπας και ξεκολλήσουμε.
    Ίσως και όχι. Αλλά κουράστηκα να περιμένω κάτι.


    Πιστέ φίλε, πάντα μας τριγυρνάει το σαράκι και όλο και ξαναβγαίνει στην επιφάνεια πού και πού.
    Αλλά έχω βρει την ησυχία μου τελευταία, να σου πω την αλήθεια.


    Κλεισθένη, σοφός ο ταβερνιάρης σου!
    Και κιμπάρης, όσο να πεις...

    Πάντως είμαστε ανίκανοι για αυτοοργάνωση κλπ.
    Για τίποτα δεν είμαστε, έτσι που γίναμε.
    Δεν ξέρω τί θα μπορούσε να μας ξαναξυπνήσει...


    Λωτοφάγε, υπάρχει και το στάδιο της ματαιότητας.
    Αυτό φαίνεται πως περνάμε τώρα.
    Εκεί που λες "ό,τι και να κάνω, δε βγάζει αποτέλεσμα".
    Χημικά, συλλήψεις, ξύλο, ταλαιπωρία, κίνδυνος, λεφτά χαμένα... γιατί;
    Για να βρεθούμε δέκα νοματαίοι να πούμε τον πόνο μας και να ψάχνουμε με τα κυάλια "πού είναι οι άλλοι";

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Στο μεταξύ, η Ελλάδα ταξιδεύει...

    http://www.youtube.com/watch?v=LF3hOgSMME0

    Σοφία

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Ταξιδεύει ανέμελη, Σοφία.
    Ευθεία στα βράχια.
    Κι εγώ κάθομαι στη μεριά που γέρνει και ευχαριστιέμαι που το νερό είναι τόσο κοντά, ώστε μπορώ να πλατσουρίζω τα πόδια μου.
    Θα ταΐσουμε τους γλάρους σύντομα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Aρνηση, θυμος, διαχειρηση, καταθλιψη και τελος αποδοχη-τοτε και μονο τοτε μπορουμε να δρασουμε συνειδητα και με στοχο. Μεχρι τοτε ας απολαυσουμε τον κατ'εξακολουθηση παρα φυση βιασμο μας ως γνησιοι θιασωτες του συνδομου της Στοκχολμης. Ψυχολογιζω γιατι πολιτικολογωντας και κοινωνιολογωντας ακρη δεν βρισκω στην Ελλαδα του 2013....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Κάπως έτσι συμβαίνει αγαπητέ.
    Αυτοψυχαναλυόμαστε για να μην τρελαθουμε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή