Δευτέρα, 15 Απριλίου 2013

Ο αετός (δεν) πέθανε στον αέρα



Η κοινή μοίρα ΑΕΚ και Ελλάδας.

Πώς μπορούν 90 χρόνια ιστορίας να σβηστούν με μια στιγμή;
Δε σβήνονται ούτε αυτά, ούτε βέβαια κι η στιγμή.

Η ΑΕΚ της τελευταίας 25ετίας μοιάζει τόσο πολύ στην Ελλάδα…

Και –δυστυχώς- αν μελετήσει κανείς τι έγινε στην ΑΕΚ σ’ αυτά τα χρόνια, μπορεί εύκολα να ερμηνεύσει τι έγινε, τί γίνεται αλλά κυρίως τι θα γίνει στην Ελλάδα τα επόμενα χρόνια.


 Μια σύντομη αποτίμηση των γεγονότων της... αεκτσήδικης"μεταπολίτευσης":

Απ’ το 1924 που ο σύλλογος μετακόμισε απ’ της συνοικία Πέρα της Κωνσταντινούπολης  στην Αθήνα έως και τα τέλη της δεκαετία του ’80, ο σύλλογος αυτός υπήρξε σπουδαίος και έζησε μεγάλες στιγμές δόξας αλλά και αρκετές πίκρες. Έτσι είναι η ζωή άλλωστε. Με τα πάνω της και με τα κάτω  της.

Στα τέλη του ’80 και ενώ στην χώρα μας κυκλοφορεί πλέον πολύ χρήμα και πολύς μεγαλο-υπόκοσμος, ο σύλλογο αυτός πέφτει στα χέρια του Μελισσανίδη και του Καρρά, δύο επιχειρηματιών μεσαίου –τότε-  βεληνεκούς και αμφιβόλου ποιότητος, νομιμότητος και εντιμότητος. Ομοίως και στα χέρια του Ντούσαν Μπάγεβιτς, ενός διαχειριστή προσωπικού αμφιβόλων και των τριών στοιχείων που προαναφέρθηκαν.

Τότε πέφτουν χοντρά λεφτά στην ομάδα, γίνονται σπουδαίες μεταγραφές, γίνεται ομολογουμένως καλή δουλειά σε… κάθε επίπεδο και η ΑΕΚ μεγαλουργεί και γίνεται κυρίαρχη δύναμη  στον ελληνικό χώρο.

Μετά την κορύφωση αυτής της περιόδου, αρχίζουν τα προβλήματα σιγά-σιγά να εμφανίζονται. Ο Μελισσανίδης κι ο Καρράς αντιμετωπίζουν προβλήματα μεταξύ άλλων και με το νόμο και φεύγουν απ’ την ομάδα. Η ομάδα περνάει στα χέρια ενός άλλου,, μπουμπουκιού της αθηναϊκής νύχτας, του Γιδόπουλου.

Ο Γιδόπουλος συνεχίζει τις επιτυχίες των προηγουμένων, αλλά τα προβλήματα τον εξαναγκάζουν σε φυγή. Τη θέση του παίρνει ένας άλλος μικρο-αεριτζής, ο Τροχανάς, ο οποίος δεν μπορεί να σηκώσει το βάρος του συλλόγου στις πλάτες του και στις μέρες του αρχίζει το ξήλωμα του συλλόγου. Την ίδια στιγμή τα ηνία στο βρώμικο χώρο του αθλήματος τα αναλαμβάνει πραξικοπηματικά ο Σωκράτης Κόκκαλης, ο «Κρόκους» της Στάζι, ο οποίος παίρνει… σπίτι του με το «έτσι θέλω» τα πρωταθλήματα, βυθίζοντας στη βεβαιότητα της παντί τρόπω ήττας τους βασικούς του αντιπάλους, Παναθηναϊκό και ΑΕΚ.

Στο τέλος ο Τροχανάς εξαναγκάζεται σε φυγή και έκτοτε αρχίζει το διοικητικό χάος του συλλόγου, το οποίο συνεχίζεται έως και σήμερα.

 

Διοικήσεις πάνε κι έρχονται, φέρνοντας συνεχώς νέες υποσχέσεις και  εξαπατώντας συνεχώς τον κόσμο που τις πίστευε.

Δεκαπέντε χρόνια κοροϊδίας, αεριτζήδων, αρπαχτικών και  απατεώνων στοιχειώνουν την ομάδα.

Ο σύλλογος πέφτει και στα χέρια ενός από τα μεγαλύτερα λαμόγια που γέννησε ο τόπος. Στα χέρια του Μάκη Ψωμιάδη, γνωστού από την (παρα-)κρατική δράση του στα χρόνια της Χούνας ως βασανιστής αριστερών (που ‘σαι ρε άντρακλα Παπαδόπουλε!) και αργότερα ως μεγαλομαφιόζου της αθηναϊκής μέρας και νύχτας, μπλεγμένου σε κάθε πιθανό και απίθανο κύκλωμα, αιωνίως καταζητούμενου και αιωνίως ασύλληπτου.

Ήταν που ήταν ο σύλλογος αυτός σε δυσχερή κατάσταση, ήρθε κι ο Μάκαρος και την αποτέλειωσε.

 

Το 2004 η ΑΕΚ χρεωκοπεί και ο –βασικός υπεύθυνος γι’ αυτό- Μάκαρος εξαφανίζεται, αν και άφησε πίσω του μέχρι και αποδείξεις 200.000 ευρώ για έναν… εσπρέσσο!

Το 2004 λοιπόν η ΑΕΚ φτάνει στο σημείο που έφτασε η Ελλάδα το 2010. Χρεωκοπία!

Ή παραμονή στην Α’ Εθνική, αλλά αιωνίως δέσμια των χρεών της, ή Γ’ Εθνική και κήρυξη πτώχευσης και απαλλαγή της απ’ τα χρέη.

Ο κόσμος της ομάδας διχασμένος τότε, διότι μπορεί να ακούγεται ωραίο σήμερα, αλλά δεν ήταν εύκολο για τους φιλάθλους της να υποστηρίξουν ένθερμα την ιδέα του υποβιβασμού της στις ερασιτεχνικές κατηγορίες, όσο κι αν αυτό θα απέδιδε μακροπρόθεσμα.

(κάτι μας θυμίζει, ε;)

 

Μπήκε λοιπόν μπροστά ο μόνος άνθρωπος που σ’ αυτήν την 25ετία έδειξε στοιχεία εντιμότητας και θέλησης να προσφέρει στο σύλλογο, ο Ντέμης Νικολαΐδης.

Έβαλε μπρος το πλάνο της πρώτης εκ των δύο επιλογής, έφτιαξε ένα…. Μνημόνιο με τους πιστωτές της ΑΕΚ και προσπάθησε να φέρει την ομάδα σε ισορροπία.

Παρά τις περί του αντιθέτου προβλέψεις, η πολιτική του απέδωσε πολύ περισσότερα από τα αναμενόμενα και έτσι η χρεωκοπημένη ομάδα με σωστή διοίκηση και σωστή πολιτική άρχισε να χτυπάει.. πρωτάθλημα, όπως τα παλιά καλά χρόνια που… «λεφτά υπήρχαν»!

Προσπάθησε λοιπόν με κάθε τρόπο να επαναφέρει το σύλλογο ψηλά.

Η αλήθεια είναι πως κατά κατάφερε και είχε ξαναγίνει ένα απ’ τα φαβορί. Πίσω του πάντοτε βρισκόταν όμως το τεράστιο χρέος, του οποίου ήταν όμηρος.

Η ομάδα χρειαζόταν λεφτά και για να τα βρει ένας τρόπος υπήρχε: να βγει στο champions league, το οποίο έδινε 20 εκατομμύρια ευρώ με το καλημέρα. Έτσι θα σωζόταν.

Έπρεπε λοιπόν να πάρει πρωτάθλημα.

Γι’ αυτό και κάνει ο Νικολαΐδης το μεγάλο του άνοιγμα, ρισκάροντας τα πάντα.

Πράγματι, το ρίσκο του βγαίνει αγωνιστικά και η ομάδα πετάει και πάει για πρωτάθλημα.

Τότε όμως αντιλαμβάνεται πως οι προθέσεις του δεν αρκούν. Έχει να αντιμετωπίσει τον τεράστιο, ανίκητο, αχτύπητο «Θείο» του ελληνικού κράτους: τον Σωκράτη Κόκκαλη που ήλεγχε τα πάντα.

Έρχονται σε σύγκρουση και ο φτωχός (για τα επίπεδα αυτά) Ντέμης τα βάζεις στα με τον παντοδύναμο Σωκράτη.

Ο Σωκράτης στο τέλος με εμφανώς αθέμιτα μέσα, βγαίνει νικητής και βυθίζει το ρίσκο του Ντέμη στην άβυσσο της καταστροφής.

 

Ο Ντέμης τα έκανε όλα σωστά και λογικά. Έθεσε τις βάσεις για έναν σοβαρό και αυτάρκη σύλλογο, έπαιζε καθαρά, λειτουργούσε επιστημονικά.

Αλλά είχε ξεχάσει δυο πράγματα:

1) ότι με καθαρά χέρια δεν κερδίζεις τη Μαφία και

2) ότι έσερνε ένα τεράστιο διακανονισμένο χρέος πίσω του.

Επομένως μόλις τα έβαλε μούρη με μούρη με τη μαφία, αφενός έχασε (έπεσε όρθιος) και αφετέρου τα χρέη που υπήρχαν, άρχισαν να… διαμαρτύρονται και λόγω ήττας κατέστη αδύνατη η αποπληρωμή τους, αφού δεν μπόρεσε να βγει στο champions league που θα έδινε αυτά τα 20 εκατομμύρια ευρώ που θα διέσωζαν οικονομικά την ομάδα.

Έτσι, το όνειρο της διάσωσης ξαναέγινε εφιάλτης χρεωκοπίας.

 

Τα «ωσαννά» των παραδόπιστων οργανωμένων φρουρών έγιναν «σταύρωσον αυτόν» και επομένως εκδιώχθη κακήν-κακώς ο Νικολαΐδης.

Ο κοσμος ποδηγετείται εύκολα άλλωστε και έτσι ως συνήθως πέρασε στον… Μεσσιανισμό. Ή καλύτερα στον… Με-λι-σσιανισμό.

 Δηλαδή στη θεωρία περί Σωτήρος-Μεσσία Μελισσανίδη.

Ο Μελισσανίδης (σαν άλλος… Πούτιν) θα έβαζε τα λεφτά και θα έσωζε την ομάδα τη κρίσιμη στιγμή, την οποία θα επέλεγε αυτός. Έτσι διέρρε μέσω του φιλικά προσκείμενου σ’ αυτόν ΜΜΕ.

Κάθε που εμφανιζόταν αδιέξοδο, άρχιζαν οι περίεργες διαρροές ότι «υπομονή, όπου να ‘ναι έρχεται καβαλάρης ο Μελισσανίδης να μας σώσει».

Και ποτέ δεν ερχόταν φυσικά. Σαν τον Πούτιν…

Και φυσικά απ’ τη μια τα τεράστια χρέη, απ’ την άλλη η κακή διαχείριση κι απ’ την παράλλη η γενικότερη κατάσταση, έφεραν την ΑΕΚ στις πρόσφατες καταστροφικές χρονιές με αποκορύφωμα τη φετινή.

Στο μεταξύ όλο και περισσότερο συζητιόταν πλέον, μήπως θα ήταν καλύτερο να είχε αφεθεί η ομάδα το 2004 να πτωχεύσει, να πάει στη Γ’ Εθνική και να απελευθερωθεί από τα δεσμά των χρεών της.

Παρόλα αυτά, δεν το αποφάσιζαν ποτέ αυτό το δύσκολο σενάριο.

Και η ομάδα συνεχώς κατρακυλούσε, μέσα στην «ασφάλεια» της διάσωσης.

 

Μα ο λαός της είχε πλέον αρχίσει να πιστεύει πως έστω και… μεταφυσικά –δε μπορεί- θα βρεθεί ο τρόπος να σωθεί η ομάδα. Άλλος πίστευε στη δύναμη της φανέλας και του κόσμου που σώζει σαν φυλαχτό, άλλος πίστευε πως όσο κι αν δεν την γουστάρουν τα μεγάλα κεφάλια, δε θα την αφήσουν να πέσει κιόλας, άλλος πίστευε ακόμη πως θα ‘ρθε ι Μεσσίας να τη σώσει… όλοι πίστευαν πως με κάποιο τρόπο θα σωθεί.

Αμ δε!  Έφτασε η φετινή χρονιά και άρχισε πλέον ο υποβιβασμός να φαίνεται πολύ κοντινό σενάριο.

Μόλις όμως έδειξε να το παλεύει, όλοι βεβαιώθηκαν πως –παρά τα φαινόμενα- αυτό δε θα συμβεί και πως από του χρόνου τα πράγματα θα έχουν βελτιωθεί κάπως.

Το παγόβουνο ολοένα και πλησίαζε μα όλοι σφύριζαν αδιάφορα. Ο «Τιτανικός» δε θα προσέκρουε σ’ αυτό.  Η μπάντα συνέχιζε να παίζει.

101 χρόνια παρά μια μέρα μετά τη βύθιση του κυριολεκτικού Τιτανικού, η ΑΕΚ προσκρούει στο δικό της παγόβουνο και υποβιβάζεται για πρώτη φορά στην ιστορία της.
Και βέβαια οι πολλοί το αντιλαμβάνονται μόνο μετά την πρόσκρουση και πολλοί εξ αυτών, εξαγριωμένοι, άτσαλα οδηγούνται στην όψιμη βιαιοπραγία επί δικαίων και αδίκων. Κυρίως δικαίων δηλαδή, διότι όταν φτάνει αυτή η ώρα, οι άδικοι την έχουν ήδη κοπανήσει ασφαλείς.
Έτσι θα γίνει γενικώς και στην Ελλάδα κάποια μέρα που οι εφοπλιστές κι οι τραπεζίτες θα λείπουν...

 

Δέκα χρόνια μετά τη αποφυγή του υποβιβασμού της, μέσω των δαιδαλωδών διακανονισμών των χρεών της, μετά από δέκα χρόνια ταλαιπωρίας και αβεβαιότητας, παθαίνει αυτό ακριβώς το οποίο πάσχιζε να αποφύγει μέσω αυτής της απίστευτης ταλαιπωρίας που μπήκε.

Δέκα χρόνια μετά, βρίσκεται στο σημείο που θα βρισκόταν δέκα χρόνια πριν, αν είχε τα κότσια να πάρει την απόφαση να υποβιβαστεί και να απελευθερωθεί από τα δεσμά των χρεών της.

Αν το είχε κάνει, τότε σήμερα το πιθανότερο είναι να βρισκόταν και πάλι στην κορυφή, απαλλαγμένη από χρέη κι από αμφιλεγόμενες διοικήσεις άχρωμων και άοσμων τεχνοκρατών.

Και θα ‘χε γλιτώσει αυτά τα δέκα χρόνια ταλαιπωρίας, κατήφειας και εξευτελισμού.
Κι ο Αετός θα πέθαινε στον αέρα, ελεύθερος και δυνατός, και θα ανασταινόταν σύντομα και γρήγορα θα βρισκόταν πάλι ψηλά, να σκίζει τους αιθέρες.
Ενώ τώρα ο Αετός πέθανε κατάκοιτος, ξεχασμένος απ' τους πάντες, άβουλος και μοιραίος και με το φρόνημά του καταρρακωμένο. Δύσκολο να ξαναβρεί τις δυναμες του να ξανασηκωθεί.
 

Αυτή είναι κι η μοίρα της Ελλάδας.

Μετά τα χρόνια της ευμάρειας, όταν το χρήμα έρρεε άφθονο, ήρθε η κρίση και άρχισε να διαλύει τις βεβαιότητες. Χρειάστηκε και η συμβολή απατεώνων στη διακυβέρνησή της για να ‘ρθει μια ώρα αρχύτερα  το «κραχ».

Την ώρα του κραχ, υπήρχαν δυο επιλογές: ή να το διαλύσουμε, να… «υποβιβαστούμε» και να ξαναρχίσουμε απ’ την αρχή ή να προσπαθήσουμε να διασωθούμε από τα δάνεια μέσω… δανείων.

Επιλέξαμε το δεύτερο. Και στην περίπτωσή μας μάλιστα δεν έτυχε τουλάχιστον (προς το παρόν) και κανένας… Ντέμης, ένας άνθρωπος δηλαδή να προσπαθήσει για το καλύτερο δυνατό, έστω και σ’ αυτές τις συνθήκες.

Εμείς αντιθέτως ακόμη και στα χρόνια της χρεωκοπίας, πέσαμε σε… Μάκαρους, οι οποίοι επιδεινώνουν δολίως σχεδιασμένα την κατάσταση.

Το βέβαιο είναι όμως πως ακόμα κι οι «Ντέμηδες» αυτού του κόσμου δεν αρκούν για να φέρουν τη σωτηρία, παρά τις καλές τους προθέσεις. Μέσα σ αυτό το βρώμικο σύστημα, αν προσπαθήσεις να τα συμβιβάσεις, στο τέλος τα αρπαχτικά θα σε φάνε. Και αν δεν έχεις πετάξει από πάνω σου τη θηλιά των χρεών σου, τότε αυτά σφίγγουν με την πρώτη ευκαιρία. Και σε πνίγουν.

Το βεβαιότατο είναι πως, είτε με Ντέμηδες είτε χωρίς, όσο υπάρχει και μεγαλώνει το παγόβουνο του χρέους, τελικά θα συντριβείς πάνω του.

Κι ας συνεχίζει να παίζει η μπάντα…

Δε θα σε σώσει κανείς. Ούτε Μεσσίες ούτε... "σκληροί μα λογικοί" εταίροι.

Όταν πια δε θα σου ‘χει απομείνει τίποτε, κανένα όπλο για να υπερασπιστείς τον εαυτό σου, θα πέσεις με τα μούτρα πάνω στο εμπόδιο που πάσχιζες χρόνια να αποφύγεις με αλλαξοτιμονιές και μπρος-πισωγυρίσματα και με τη μπάντα να παίζει για να ξεχνάς ότι βυθίζεσαι...


ΥΓ.: Φίλος του Παναθηναϊκού είμαι, αλλά το σωστό να λέγεται...

9 σχόλια:

  1. Τα δύσκολα έχουν κάνει τα άντερά μας γαλβανιζέ.
    Δεν ξενερώνουμε με τίποτα, οι παλιότεροι τουλάχιστον.
    Κουρδίζω. Έχεις καμιά παραγγελιά;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Δεν έχω ιδέα από ποδοσφαιρικά, αλλά,όπως το δείχνεις και με την πολύ ωραία αναδρομή σου, πολύ βρωμιά στο χώρο! Από πού να τους πιάσεις και να μη λερωθείς... Κόκαλης, Μελισσανίδης,Ψωμιάδης Αλλά....

    Η ΑΕΚάρα είναι ΑΕΚάρα, σε όποια κατηγορία και να βρίσκεται! Τέλος! Η ομάδα των προσφύγων ήταν και θα είναι η ΑΕΚ!!!

    Δες και αυτη την ανάρτηση Μαζεστιξ, θα σ' αρέσει
    http://kerasiakrinoi.blogspot.gr/2013/03/blog-post_23.html


    http://www.youtube.com/watch?v=tDlNy-U2nes

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Η ΑΕΚ για 'μένα δεν είναι ποδόσφαιρο αλλά τι να κάνουμε, πονάμε, θα το υπομείνουμε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Αρχηγάρα μου πολύ σωστός ο παραλληλισμός της πορείας της Α.Ε.Κ. με αυτή της Ελλάδας!
    Είναι έτσι ακριβώς όπως τα λες.
    Εκείνο που δεν μπορώ να θυμηθώ είναι τι εμπόδισε την πρόθεση του Ντέμη να γίνει η ομάδα ΠΑΕ λαϊκής βάσης.
    Η Α.Ε.Κ. είναι η ομάδα μου κι όλα αυτά που συμβαίνουν με πονάνε πολύ...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Τι έγινε ρε παιδιά;
    Σε ΑΕΚοφωλιά πέσαμε;


    Στρατολάτη, δεν υπάρχει λόγος ξενερώματος. Θυμήσου και τη Μάντσεστερ που έπεσε στη Β' και επέστρεψε δυνατότερη.
    Α! Μια και κουρδίζεις, παίξε το τραγούδι των τίτλων...


    Κερασιά, διάβασα και τις απραπομπές σου.
    Η ΑΕΚ είναι η ομάδα των προσφύγων και γι' αυτό φαινόμενα όπως του... "20χρονου" δεν χωρούν.
    Είναι ένας σύλλογος που σέρνει πίσω του πολλά και αυτά θα τον κρατήσουν ζωντανό.


    Κλεισθένη, δεν μπορεί να κάνει κι αλλιώς κανείς.
    Μόνο να το υπομείνει. Κι εγώ στενοχωρήθηκα που έπεσε.
    Όταν ήμουν μικρός-μικρός, η ρπώτη μου ομάδα ήταν ΑΕΚ.
    Μετά άλλαξα...


    Άνθρωπε, πρόθεσή του τράκαρε είτε στην γνωστή αναβλητικότητα είτε σε αντικειμενικές δυσκολίες που ίσως παρατήρησε.
    Και λαϊκής βάσης να γινόταν πάντως, τα ίδια προβλήματα θα αντιμετώπιζε, αν σκεφτείς πως θα έπεφτε πάνω στην κρίση και θα καλούνταν ο κόσμος να πληρώσει τα χρέη του Μάκαρου...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Πορφυρογέννητος16 Απριλίου 2013 - 3:34 μ.μ.

    Ωραίος παραλληλισμός.
    Κάποια μικρά ιστορικά λαθάκια: Ο Γιδόπουλος (με τον Γενεράκη) προηγήθηκε των Μελισσανίδη -Καρρά. Το δίδυμο πούλησε στον Τροχανά και αυτός στην ΕΝΙΚ, αυτή στο (τότε) Φίλμνετ και από εκεί η ομάδα πέρασε στο Μάκαρο.


    Κακά τα ψέματα, τα πάντα άρχιζαν να σαπίζουν από τη στιγμή που η ΟΥΕΦΑ έσπασε τον κουμπαρά της για τις ομάδες του Τσου Λου, σχεδόν την ίδια εποχή που η ΕΕ άρχιζε να μοιράζει πακέτα Ντελόρ στις χώρες του Νότου.
    Φυσικά ο στόχος των ξένων δεν ήταν αυτός που νομίσαμε. Οι εναλλαγές των πρωταθλητών στα πρωταθλήματα που έχουν την ίδια δυναμική, αλλά όχι την ίδια διαφθορά, με το δικό μας (Ολλανδία, Βέλγιο, Ελβετία, Τουρκία, ακόμα και Γαλλία) έδειξε πώς έπρεπε να μοιράζεται η πίττα, για να ανέβει το επίπεδο όλων.

    Τι έγινε στη χώρα μας με τα λεφτά των ευρωπαϊκών προγραμμάτων; Πήγαν σε "ημέτερους" και επενδύθηκαν σε σκυλάδικα και πισίνες. Υπόψιν ότι οι Ισπανοί λ. χ. τα περισσευούμενα των επιδοτήσεων για το λάδι τα επενδύαν σε εσπεριδοειδή (ή το ανάποδο, δε θυμάμαι καλά, πάντως δεν τα κάναν σαμπάνιες στα μπούτια μοντέλων).

    Το αποτέλεσμα των ποδοσφαιρικών και αγροτικών επιδοτήσεων το ίδιο: η χώρα χρεωκοπεί, οι τίμιοι πληρώνουν τα σπασμένα και τα λαμόγια συνεχίζουν να βγάζουν τα μαύρα λεφτάκια τους στας εξωτικάς Ανδόρας υπό το αγελαδινό βλέμμα της Λαγκάρντ και του Πλατινί.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Δυο-τρεις παρατηρήσεις.
    Πού βρήκε ο Τριτσώνης αυτό το "ανάστημα", να αρνηθεί την συνέχιση για ένα-δυο λεπτά ακόμα του αγώνα για να μην υποστεί η ΑΕΚ τα χειρότερα;
    Σε ποια άλλη ομάδα θα τολμούσε να κλείσει έτσι το φύλλο αγώνα κι ενώ η αντίπαλη ομάδα είχε συναινέσει και το γήπεδο είχε εκκενωθεί από κόσμο;
    Ποια άλλη ομάδα από τις λεγόμενες "μεγάλες" -ή ακόμα και τις "μικρές"- θα είχε τέτοια αντιμετώπιση; Γιατί τέτοιο μένος μόνο κατά της ΑΕΚ;
    Θα ήταν τουλάχιστον αφέλεια να χρεώσει κανείς τον υποβιβασμό στον Τριτσώνη ή ακόμα στους μισανθρώπους οπαδούς που μπούκαραν -καμιά δικαιολογία δεν υπάρχει για τους αλήτες που ακολουθούν ομάδες για να βγάλουν το μίσος τους προς τη ζωή και να διατρανώσουν την περιφρόνηση του "άλλου", του αντιπάλου. Η ομάδα πληρώνει και τα δικά της σφάλματα.
    Αλλά η ΑΕΚ -εκτός από τις δικές της εσωτερικές χτυπητές αδυναμίες και πολλούς ανάξιους παράγοντες που ενεπλάκησαν στα διοικητικά της και την χρησιμοποίησαν για δικές τους ανάγκες- είχε διαφορετική "πρόταση" από όλους και σε όλα για το ποδόσφαιρο, διαφορετική "σκέψη" και για τον "αντίπαλο", διαφορετική σκέψη και για τον τρόπο του "αγωνίζεσθαι". Γι' αυτό διώχθηκε μέχρις εσχάτων από το κυρίαρχο σύστημα στο ποδόσφαιρο, γιατί διεκδίκησε τη νίκη με "άλλα" μέσα, ήταν ένας ενοχλητικός παρείσακτος για τους άλλους, τους "μεγάλους" με τα κουμάντα (και στην κοινωνία και στην πολιτική οι "μεγάλοι" ανάλογες μαφιόζικες ενέργειες μετέρχονται για την κατίσχυσή τους - με τη δικαιοσύνη να είναι εκτός από γκαβή και κουφή και άλαλη). Η ΑΕΚ, ήταν "άλλο" από τα μούτρα του συστήματος. Και ανεπιθύμητη, και κίνδυνος στα πλευρά τους. Και αυτό, το σύστημα, δεν της το χάρισε ποτέ, και όταν ήρθε η στιγμή την αποτέλειωσε, με ηδονή.
    Η ΑΕΚ, μόνο τυχαίο δεν είναι τυχαίο που ψυχορραγεί μαζί με την χώρα. Όμως, ήταν είναι και θα είναι καρφί στο μάτι των ψυχοβγαλτών. Νυν και αεί.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Κι εγώ το πιστεύω αυτό. Εχθές μάλιστα άκουσα και τον Κοντογιαννίδη που έλεγε ακριβώς αυτό. Μάλιστα μίλησε και για ξέπλυμα χρήματος. Δες όλη αυτή την εκπομπή της ΝΕΤ, πολύ καλή!

      http://www.real.gr/DefaultArthro.aspx?page=arthro&id=225652&catID=6

      Διαγραφή
  8. Πορφυρογέννητε, συγχώρεσέ μου τα λαθάκια στην ιστορική αναδρομή.
    Ήταν από μνήμης όσα έγραψα.

    Στη χώρα μας όλα στραβά γίνονται.
    ώς να μη γινόταν και το έρμοτο ποδόσφαιρο;
    Και ειδικά όταν άρχισε η μεγάλη εκτίναξη της "ισχυρής Ελλάδας" το '96, όπου κορυφώθηκε το μεγάλο πάρτυ, τότε έγιναν τα ίδια και στο ποδόσφαιρο.


    Πέτρο, είναι αυτό που λένε αρκετοί: ακόμη καιστην αδικία πρέπει να είμαστε ίσοι.
    Ορθώς δεν πρέπει να συνεχίζονται παιχνλίδια μετά από εισβοές οπαδών κλπ
    Αλλά να γινεται πάντοτε αυτό.
    Όταν δεν γίνεται πάντοτε, τότε γίνεται προφανής η επιλεκτικότητα της τήρησης των νόμων.

    ΑπάντησηΔιαγραφή