Πέμπτη, 11 Απριλίου 2013

Μια πρώτη εκτίμηση για το "νέο Λύκειο" και η αντιπρότασή μου


Αν και δεν έχει κατατεθεί τελικό και ολοκληρωμένο το σχέδιο για το "νέο" λύκειο, εντούτοις με βάση τα δημοσιεύματα, μπορούμε να κάνουμε μια πρώτη εκτίμηση γι' αυτό.
Ήμουν πάντοτε της άποψης πως δεν μπορείς να είσαι φιλόλογος και να μην ξέρεις την προπαίδεια ή να λύνεις απλά προβλήματα μαθηματικών ή να μην αντιλαμβάνεσαι βασικά φυσικά μεγέθη ή να μην γνωρίζεις τί είναι ο ηλεκτρισμός και πώς αυτός λειτουργεί.
Ομοίως δεν μπορεις να είσαι μαθηματικός και να μην γνωρίζεις να συντάσσεις πλήρες κείμενο άποψης, να μην ξέρεις αν στην Άλωση της Πόλης "παίζανε" οι Έλληνες με τους Τούρκους ή η Ρεάλ με την Μπαρτσελόνα.
Ομοίως δεν μπορείς να είσαι οικονομολόγος και να μην ξέρεις κατά πού πέφτει η Αλαμάνα, τί διάολο είναι το DNA ή τί είναι συνισταμένη και τί κεντρομόλος δύναμη.

Με λίγα λόγια θεωρώ αδιανόητη την ύπαρξη επιστημόνων (διότι στο παν-επιστήμ-ιο προετοιμάζονται επιστήμονες) οι οποίοι αγνοούν βασικές γνώσεις χρήσιμες και στη ζωή εν γένει αλλά και στην επιστήμη τους μέσω διαθεματικών προσεγγίσεων, τις οποίες επιβάλλεται να δύνανται να πραγματοποιήσουν αργότερα.
Γι' αυτό το λόγο θεωρώ επιβεβλημένη την απόκτηση γενικών γνώσεων επί κάθε βασικού κλάδου γνώσεων.
Υποστηρίζω την άποψη λοιπόν ότι, υπό τις παρούσες συνθήκες, είναι επιβεβλημένη η εξέταση των μαθητών για την εισαγωγή στα πανεπιστήμια και πρέπει να περιλαμβάνει όχι μόνο τα μαθήματα κατεύθυνσης (της παλιάς "δέσμης"), αλλά και τα βασικά μαθήματα γενικής παιδείας.

Τώρα θα μου πει κάποιος "μα η γενική παιδεία μπορεί να αποκτηθεί και χωρίς να υποχρεούται ο μαθητής να εξετάζεται σε αυτά για την πρόσβαση σε κάποιο πανεπιστήμιο".
Θα απαντήσω λοιπόν πως, γνωρίζοντας τί συμβαίνει στα σχολεία σήμερα, αυτό είναι αδύνατο.
Είναι μια ουτοπία, ωραία για να τη συζητάμε, αλλά μακρινή από την πραγματικότητα.
(Και εδώ δε μιλώ για το σύστημα εκπαίδευσης από την α' δημοτικού (δηλαδή συνολικά) αλλά για το ρόλο του λυκείου μόνο.)
Κι εγώ σε μια ιδανική παιδεία θα ήθελα ένα λύκειο που να προσδίδει στους μαθητές τις βασικές γνώσεις άνευ πανελλαδικών εξετάσεων, να δίνει απολυτήρια μόνο όταν κάποιος εχει αποκτήσει πράγματι τις βασικές γνώσεις και τελικά η εισαγωγή στα πανεπιστήμια να είναι ελεύθερη στο μαθητή και να γίνεται το "ξεσαρτάρισμα" εντός του πανεπιστημίου μετά το πέρας του πρώτου, προπαρασκευαστικού έτους.
Αυτή είναι μια ωραία δέα, η οποία όμως υπό τις παρούσες συνθήκες αποτελεί μια εκπαιδευτική ουτοπία.
Επομένως, ας συζητήσουμε  καλύτερα τι γίνεται σήμερα και τί μπορεί να γίνει αύριο και όχι τα όνειρά μας για μεθαύριο μόνο.
Έτσι κι αλλιώς με υποχρηματοδοτούμενα και υποστελεχωμένα σχολεία, δεν υπάρχει οξυγόνο γι' αυτήν την ουτοπία.
Άρα είναι αναγκαία, κατά τη γνώμη μου, η συνέχιση προς το παρόν του θεσμού των πανελλαδικών εξετάσεων και το θέμα της συζήτησής μας είναι πόσα και ποια πρέπει να είναι τα εξεταζόμενα μαθήματα, αλλά και ποιος ο ρόλος της σχολικής τάξης σ' αυτήν τη διαδικασία.



Για να δούμε λοιπόν τι έχει γίνει ως τώρα.
Μέχρι το 1998 υπήρχαν οι δέσμες.
Ο μαθητής τελείωνε το λύκειο, έπαιρνε το απολυτήριό του "αέρα" και έδινε μόλις τέσσερα μαθήματα εξειδίκευσης. Δηλαδή ο επίδοξος μηχανικός έδινε μαθηματικά, φυσική, χημεία και έκθεση, ο γιατρός έδινε φυσική, χημεία, βιολογία, έκθεση, ενώ ο δικηγόρος έδινε αρχαία, ιστορία, λατινικά και έκθεση.
Έτσι, όποιος εισαγόταν σε πανεπιστήμιο και έβγαινε αργότερα επιστήμονας στον κλάδο του είχε πλήρη άγνοια σε βασικές γνώσεις.
Πάλι καλά που υπήρχε και η έκθεση σε όλες τις δέσμες και τουλάχιστον γνωρίζανε να γράφουν τ' όνομά τους.
Τα μαθήματα "κορμού" άλλωστε ήταν πλήρως απαξιωμένα, αφού ως γνωστόν ό,τι δε δίνεται στις εξετάσεις, απαξιώνεται.
Κι αφού ήξεραν πως δε θα το έδιναν στις εξετάσεις στη Γ' Λυκείου, φυσικά το απαξίωναν και σε όλη τη διάρκεια του σχολικού βίου.

Στη συνέχεια, αναγιγνώσκοντας αυτό το τεράστιο πρόβλημα, ο Γεράσιμος Αρσένης έφερε την πλήρη ανατροπή: έβαλε στο πρόγραμμα των εισαγωγικών εξετάσεων όλα τα μαθήματα που διδάσκονταν στη Γ' Λυκείου! Μέχρι και τα θρησκευτικά...
14 πανελλαδικώς εξεταζόμενα μαθήματα!
10 μαθήματα γενικής παιδείας και 4 μαθήματα κατεύθυνσης.
Ταυτόχρονα εισήγαγε για πρώτη φορά τη συμμετοχή του προφορικού βαθμού στον υπολογισμό του βαθμού πρόσβασης, με αποτέλεσμα οι μαθητές να αρχίσουν αναγκαστικά να παρακολουθούν τα μαθήματα στο σχολείο, να διαβάζουν, να κάνουν τις ασκήσεις τους και να είναι ευγενικοί εντός της τάξης.
Παρά τη -θετική κατ' εμέ- στόχευση του υπουργείου τότε, τελικά προκλήθηκε το απόλυτο μπάχαλο, αφού είναι πρακτικώς αδύνατο να δίνονται όλα τα μαθήματα σε πανελλαδικές εξετάσεις.
Εξάλλου η μικρή ποσόστωση των μαθημάτων κατεύθυνσης στον βαθμό πρόσβασης δημιουργούσε πρόβλημα στην εξειδίκευση, η οποία όπως και να το κάνουμε, χρειάζεται ως ένα σημείο.
Για να λυθεί το πρόβλημα, επέλεξαν να βάζουν πολύ εύκολα θέματα στις εξετάσεις, με αποτέλεσμα να γίνει η μισή Ελλάδα... αριστούχος!
Με φυσικό επακόλουθο την πτώση του επιπέδου στις απαιτούμενες γνώσεις και τα μεγάλα παράπονα των πανεπιστημιακών, αφού έφταναν σε αυτούς νεοεισαχθέντες φοιτητές που είχαν τεράστιες ελλείψεις και κενά στα μαθήματα εξειδίκευσης.

Αφού λοιπόν δεν περπάταγε ως είχε αυτό το σύστημα, ο διάδοχος του Αρσένη, ο Πέτρος Ευθυμίου, αποκατέστησε την ισορροπία με το καλύτερο ως σήμερα σύστημα κατά τη γνώμη μου.
Συνήθως μια ακραία κατάσταση (δέσμες), εξάλλου, τη διαδέχεται μια άλλη ακραία κατάσταση (Αρσένης), ώσπου να 'ρθει η ισορροπία. Και ήρθε, πιστεύω, με αυτό το σύστημα.
Από τα 14 μαθήματα, το σχέδιο του Ευθυμίου αφαίρεσε τα 5 και κατέληξε στο εξής σύστημα:
να δίνουν όλοι οι εξεταζόμενοι 5 μαθήματα γενικής παιδείας (γλώσσα, μαθηματικά, φυσική, ιστορία, βιολογία) και 4 μαθήματα κατεύθυνσης. Σύνολο 9 μαθήματα.
Διατήρησε επίσης την ισχύ του προφορικού βαθμού στον υπολογισμό του βαθμού πρόσβασης στην 3/βάθμια εκπαίδευση.
Επομένως, έτσι διασφαλιζόταν και η κατάκτηση κάποιων βασικών γνώσεων από τους μαθητές σε όλα τα επιστημονικά πεδία, αλλά και η απαραίτητη ισορροπία με τα μαθήματα κατεύθυνσης, δηλαδή εξειδίκευσης.

Στη συνέχεια, επί υπουργίας Μαριέττας Γιαννάκου αυτό το σύστημα ξανάλλαξε, μειώνοντας τα μαθήματα σε 6, προαναγγέλλοντας έτσι την επιστροφή στο σύστημα των δεσμών.
Σήμερα λοιπόν οι μαθητές εξετάζονται στα 4 μαθήματα κατεύθυνσης, στη γλώσσα και σε ένα μάθημα γενικής παιδείας, κατ' επιλογή τους.
Επιστρέφουμε λοιπόν στη σταδιακή απαξίωση του σχολείου και των βασικών γνώσεων που οφείλει αυτό να παρέχει στους μαθητές.
Και το σύστημα αυτό είναι προάγγελος του νέου που καταρτίζεται αυτές τις μέρες, αφού ουσιαστικά επαναφέρει τη λογική του συστήματος των "δεσμών", της σκέτης εξειδίκευσης δηλαδή.

Και το νέο σύστημα που διαρρέει έχει ως εξής σε πίνακα:
Η εικόνα βρέθηκε στο alfavita.gr


Θεωρώ λανθασμένη την επιστροφή στο σύστημα των δεσμών, καθώς με αυτό δεν εξασφαλίζεται η λήψη βασικών γνώσεων από όλους τους μαθητές.
Όσο λιγότερα τα μαθήματα, τόσο πιο εξετασιοκεντρικό γίνεται το σύστημα.
Τα περισσότερα μαθήματα εξεταζόμενα μαθήματα και η συμμετοχή του προφορικού βαθμού στον υπολογισμό του βαθμού πρόσβασης εξασφαλίζει, αν μη τι άλλο, την ισχυροποίηση του ρόλου του σχολείου στην εκπαίδευση.
Τα περισσότερα εξεταζόμενα μαθήματα προστατεύουν την παιδεία από τη διολίσθηση στην παγίδα της θεοποίησης της εξειδίκευσης, η οποία αποτελεί κίνδυνο όχι μόνο για το γνωστικό πεδίο ενός μαθητή ή αργότερα επιστήμονα, αλλά και για το πνευματικό επίπεδο ενός αυριανού πολίτη.
Αναγνωρίζουμε όλοι, φαντάζομαι, το πρόβλημα που δημιουργεί στην κοινωνική μας πραγματικότητα η άγνοια της ιστορίας. Ο νοών νοείτω...

Με τα περισσότερα εξεταζόμενα μαθήματα εξάλλου, ο μαθητής (επιτρέψτε μου την αδόκιμη έκφραση) εξαναγκάζεται να σέβεται το σχολείο.
Η ασέβεια και η απαξίωση του σχολείου από το μαθητή είναι το μεγαλύτερο αγκάθι της εκπαίδευσης.
Και σε αυτό δε φταίνε τόσο οι επαιδευτικοί και το σύστημα.
Ευθύνεται κατά κύριο λόγο η ανατροφή των παιδιών από το σπίτι τους και από την κρατούσα κοινωνική αντίληψη περί παιδείας, σχολείου κλπ.
Όταν πρότυπα είναι οι Φειμστόρηδες και οι Τοπμοντέλες, είναι αναπόφευκτο το σχολείο να καθίσταται μια βαρετή και άνευ λόγου ταλαιωπρία για το μαθητή "που χάρη μας κάνει" για να μάθει πέντε γράμματα.

Σ' αυτό το κοινωνικό πλαίσιο λοιπόν, το οποίο δεν μπορεί να αλλάξει από τη μια μέρα στην άλλη, η μοναδική ασπίδα προστασίας του σχολείου από την πλήρη απαξίωσή του είναι η μετατροπή του ιδιου του απολυτηρίου λυκείου σε κριτήριο για την πρόσβαση του μαθητή στην 3/βάθμια εκπαίδευση.
Λένε -και σωστά το λένε- πως ο σεβασμός δεν επιβάλλεται, αλλά κερδίζεται.
Καμιά φορά όμως, όταν δεν μπορείς με τίποτα να τον κερδίσεις, τότε εξαναγκάζεσαι να τον επιβάλεις.
Δυσάρεστο, αλλά αναγκαίο. Δε συνάδει με τις ουτοπίες μας, αλλά δεν υπάρχει κι άλλη λύση για τη διάσωση του σχολείου ως βασικός πυλώνας της εκπαίδευσης.
Η "επιστροφή των δεσμών" με το νέο σύστημα που καταρτίζεται θα ξαναρρίξει το σχολείο στην αφάνεια και θα στείλει όλους τους μαθητές στα φροντιστήρια, και ιδίως τα μεγάλα κεντρικά τα οποία εξυπηρετεί, διότι όσο πιο λίγα τα μαθήματα, τόσο πιο αυξημένος ο βαθμός δυσκολίας των εξετάσεων. Κι όσο πιο λίγα τα μαθήματα και πιο αυξημένος ο βαθμός δυσκολίας, τόσο θησαυρίζουν τα κεντρικά φροντιστήρια. Έτσι λέει η εμπειρία...


Ξέρετε, αντιπαθώ τα "όχι" χωρίς αντιπρόταση.
Στο ερώτημα λοιπόν κάποιου: "κι εσύ τι προτείνεις;" απαντώ:
Προτείνω επιστροφή στο "Σύστημα Ευθυμίου" με 9 μαθήματα και τα λοιπά στοιχεία που εξήγησα παραπάνω.
  1. Δεν έχω βρει καλύτερο σύστημα μέχρι στιγμής, το οποίο να εξασφαλίζει την ισορροπία ανάμεσα στις γενικές γνώσεις που εξυπακούεται να κατέχει ο απόφοιτος λυκείου και στις ειδικές γνώσεις που οφείλει να έχει ο υποψήφιος επιστήμονας.
  2. Ένα σύστημα με το οποίο ο μαθητής παρακολουθεί με σεβασμό τον καθηγητή στην τάξη στα περισσότερα μαθήματα και δεν πετάει σαΐτες, αφού μετρά και ο προφορικός βαθμός στην πρόσβαση στην 3/βάθμια εκπαίδευση.
  3. Ένα σύστημα με το οποίο ο μαθητής από την πρώτη λυκείου ήδη έχει υπ' όψιν του ότι, ανεξαρτήτως κλάδου που θα επιλέξει, πρέπει να παρακολουθεί και να καταλάβει και τα μαθηματικά και την ιστορία και τη φυσική και να μάθει τις βασικές έννοιες κάθε βασικού μαθήματος, διότι έτσι κι αλλιώς θα εξεταστεί σε αυτά στην τρίτη λυκείου.

Δεν πρόκειται για ένα σύστημα ιδανικό, για μια όμορφη εκπαιδευτική ουτοπία, αλλά για μια σημερινή αναγκαιότητα υπό το πρίσμα των άμεσων αποτελεσμάτων στο γνωσιολογικό πεδίο του σημερινού μαθητή, του αυριανού επιστήμονα, του μεθαυριανού πολίτη.

20 σχόλια:

  1. Πρώτα πρώτα να ξεχάσουμε για πάντα το σύστημα Ευθυμίου. Έχει ήδη εφαρμοστεί από προηγούμενες κυβερνήσεις και ακόμη κι αν υποθέσουμε ότι ήταν άψογο δεν θα επιστρέψει για λόγους …επικοινωνιακούς! Φαντάζεσαι το Σαμαρά και το Βενιζέλο να επιστρέφουν σε νομοθετήματα Σημίτη;
    Τα πάντα είναι θέμα (βλακώδους) πολιτικής και έτσι ερμηνεύονται. Ο καθένας γκρεμίζει τα νομοθετήματα του προηγούμενου (κακά και καλά) για να παραστήσει ότι έχει άποψη και σχέδιο για όλα.

    Για τον προφορικό βαθμό θα σου πω πως από τη δική μου πείρα πρόκειται για τρύπα στο νερό. Τα παλιότερα χρόνια έβλεπα συναδέλφους στη δουλειά να καμαρώνουν που το βλαστάρι τους έβγαζε στη Γ’ Λυκείου 19-19,5 μέσο όρο. Μέχρι που πήγε και ο δικός μου γιός και έπαιρνε τα 20άρια αβέρτα. Όταν πήγα να ρωτήσω τους καθηγητές μου απάντησαν πως βάζουν σε όλους πολύ υψηλές βαθμολογίες για να μην είναι αυτοί οι υπαίτιοι να χάσει το παιδί τη Σχολή που επιθυμεί για 5-10 μόρια!

    Χωρίς να είμαι ειδικός, απλά σα γονιός σκέφτομαι πως ίσως το καλύτερο σύστημα θα ήταν η ισχυροποίησή του Λυκείου και η ουσιαστική μετάδοση γνώσεων και στις 3 τάξεις, που δεν απαιτεί παπαγαλίες και φροντιστήρια και η αποδέσμευση του από τις Πανελλαδικές, όπως προτείνεις και εσύ.
    Η δε εξεταζόμενη ύλη για την εισαγωγή σε ΑΕΙ και ΤΕΙ να καθορίζεται από κοινού από τις Πρυτανείες και όχι από το Υπουργείο και τους εκάστοτε …σοφούς του.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Βαθμολογία, εξετάσεις, αξιολόγηση, σεβασμός, συντηρητικότατες έννοιες. Αυτές μετέτρεψαν την παιδεία σε εκπαίδευση.
    Πολύ συντηρητικές απόψεις φίλε Μαζεστίξ. Λυπάμαι.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Πέτρο, έχεις δίκιο πως δεν εμπεριέχεται στο savoir vivre των κυβερνήσεων να αναγνωρίζουν τα θετικά σημεία ενός προηγούμενου σχεδίου.
    Μα πώς αλλιώς θα γράψει το όνομά του στην ιστορία αν δεν ειπωθεί "σχέδιο Κοντογιαννόπουλου", "σχέδιο Κακλαμάνη", "σχέδιο Αρσένη", "σχέδιο Ευθυμίου", "σχέδιο Γιαννάκου" και τώρα "σχέδιο Αρβανιτόπουλου" και πάει λέγοντας...
    Τύφλα να 'χει ο Μάρσαλ!


    Κλεισθένη, θεωρώ τον σεβασμό προοδευυτικότατη έννοια.
    Αν δεν υπάρχει σεβασμός προς τη διαδικασία, τότε αυτή δεν θα μπορέσει να φέρει αποτελέσματα με κανέναν τρόπο.
    Ως προς τα υπόλοιπες έννοιες.
    Αν δεν υπάρχει αξιολόγηση και βαθμολογία, τότε με ποιον τρόπο θα κρίνεται ποιος αξίζει να πάρει το απολυτήριο λυκείου και ποιος όχι;
    Πώς θα κρίνεται αν κάποιος έχει τα απαραίτητα εφόδια για να προχωρήσει παραπέρα ή πρέπει να ξαναπαρακολουθήσει μια τάξη για να τα αποκτήσει;
    Πώς θα κρίνεται αν κάποιος μπορεί να γίνει γιατρός, ηλεκτρολόγος, μηχανικός ή δικηγόρος;

    Κι αν δεν υπάρχει αξιολόγηση και βαθμολογία στην εκπαίδευση, τότε αύριο που θα σε χειρουργήσει κάποιος αναξιολόγητος γιατρός και σε σφάξει, πρώτος εσύ θα βρίζεις αυτούς που του επέτρεψαν να γίνει γιατρός. "Ποιος του δωσε πτυχίο του μαλάκα;" θα φωνάζεις.
    Και δικαίως θα το φωνάζεις.
    Τώρα θα μου πεις: πότε να αξιολογούνται;
    Στα 18 βγαίνοντας απ' το σχολείο;
    Στα 19 μπαίνοντας στο Πανεπιστήμιο;
    Στα 22 βγαίνοντας;
    Όποτε και να ορίσεις τη στιγμή της αξιολόγησης, το βέβαιο είναι ότι αυτή αναγκαστικά θα υπάρχει.
    Και ενδεχομένως, όσο πιο νωρίς αξιολογείται, τόσο περισσότερο δίνεται η ευχέρεια σ' ένα μαθητή να μπορεί να διορθώσει την επιλογή του.

    Δε γνωρίζω πέραν της αξιολόγησης άλλο τρόπο με τον οποίο θα μπορεί να οριστεί ποιος θα γίνει αρχιτέκτονας, ποιος μηχανολόγος, ποιος φιλόλογος και ποιος διαφημιστής.
    Υπάρχει άλλος τρόπος;

    Η προοδευτικοποίηση του συστήματος παιδείας δε συνίσταται απαραίτητα την άρνηση της διαδικασίας της διαρκου΄ς αξιολόγησης.
    Δύναται να επιτευχθεί επίσης μέσω μιας γενναίας αλλαγής του περιεχομένου των βιβλίων, μέσω της αντικατάστασης του ενός υποχρεωτικού βιβλίου από πολλά επιλεγόμενα, μέσω του εκσυγχρονισμού του αναλυτικού προγράμματος, μέσω της ριζικής ανακατεύθυνσης των διδακτικών στόχων, μέσω της υιοθέτησης άλλων παιδαγωγικών μεθόδων που θα προωθούν την αυτενέργεια του μαθητή κλπ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Αγαπητέ φίλε Μαζεστίξ. Το σχολείο δεν είναι βατήρας για την επαγγελματική σταδιοδρομία του πολίτη. Το σχολείο είναι "ιερός" τόπος μετάδοσης της γνώσης προκειμένου ο νέος-α να πάρει την απαραίτητη παιδεία και όχι εκπαίδευση.
    Κανονικά ούτε τα πανεπιστήμια είναι χώροι επαγγελματιοποίησης. Αυτό φυσικά σηκώνει μεγάλη κουβέντα. Γνωρίζω γιατρό με όλα του τα πτυχία που σήμερα είναι καφετζής, είναι περήφανος γιαυτό και ευτυχισμένος. Σ' αυτήν του την απόφαση δεν επηρρεάστηκε απ' την κρίση γιατί διατηρεί καφενείο εδώ και δεκαετίες. Επίσης γνωρίζω πολιτικό μηχανικό με όλα του τα πτυχία που τα πήρε φυσικά μέσα από εξετάσεις και αξιολογήσεις και δεν ήξερα που του παν τα τέσσερα και χρησιμοποιούσε τεχνίτες οικοδόμους για τα σχέδια, απλά έβαζε την ακριβοπήρωμένη του υπογραφή. Περιπτωσιολογία; Μπορεί.
    Η αξιολόγηση, βαθμολόγηση, εξέταση και σεβασμός στις ευαίσθητες ηλικίες είναι, είτε το θες είτε όχι, υπερσυντηρητική αντίληψη.
    Ο νέος-α έχει την αυθόρμητη τάση να αμφισβητεί τα πάντα, ουαί κι αλίμονο αν στερήσουμε απ' την νεολαία αυτό της το χαρακτηριστικό-δικαίωμα, αν κάνουμε κάτι τέτοιο τότε γρήγορα θα ξαναγίνουμε οι άνθρωποι των σπηλαίων.
    Η σχέση του νέου-ας με το σχολείο πρέπει να είναι έξω απ' την λογική του ανταγωνισμού, της εξέτασης, του "υποχρεωτικού" σεβασμού, της αξιολόγησης, της βαθμολόγησης κτλ. Η σχέση πρέπει να περιοριστεί σε δάσκαλος με μαθητή. Γνωσιοδότης με γνωσιολήπτη.
    Αυτά είναι "λογικές" άλλων καθεστώτων και ιδεοληψιών, ευτυχώς σήμερα η νεολαία μας με όλα της τα κουσούρια αμφισβητεί και καλά κάνει.
    Δεν θάθελα με κανένα τρόπο να μετατραπεί το σχολείο σε φάρμα εκπαίδευσης σκύλων. Τελεία και παύλα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Συμπληρωματικά σου υπενθυμίζω την αφίσα της νεολαίας του ΣΥΡΙΖΑ σήμερα, σε αντιδιαστολή με την αστικοποίηση που επιχείρησε ο Τσίπρας στο κόμμα εν όψει της πιθανής ανάληψης της εξουσίας με την προχθεσινή του παρουσία στον σκάι.
    Η νεολαία αμφισβητεί και καλά κάνει.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Κλεισθένη, επειδή ακριβώς συμφωνώ με την θέση ότι το σχολείο δεν είναι απλώς μια προετοιμασία για επάγγελμα, αλλά προετοιμασία ενός αυριανού ανθρώπου/εργαζομένου/πολίτη, γι' αυτό ακριβώς μιλώ για τη σημασία της ενασχόλησης με τα μαθήματα γενικής παιδείας, η μελέτη των οποίων δίνει κάποια βασικά εφόδια στον μαθητή.
    Θα μου πεις "φτάνει αυτό;". Θα σου απαντήσω "όχι δε φτάνει. Αλλά βήμα-βήμα πρέπει να φτάσουμε ως το στόχο".

    Ως προς το θέμα των εξετάσεων τώρα. Ωραία τις καταδικάσαμε τις εξετάσεις ως μέθοδο.
    Στη θέση τους τί θα βάλουμε;
    Πρακτικά.

    ΥΓ.:Προφανώς δεν είμαι από καμία άποψη το... target group στο οποίο στοχεύει η νεολαία ΣΥΡΙΖΑ.
    Μάλλον ηλικιακά έχω βγει από τη θέση του αμφισβητούντος και εισέρχομαι αργά στη θέση του αμφισβητούμενου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Να προσθέσω πως θεωρώ πολύ θετική την αμφισβήτηση του νέου.
    Αρκεί αν είναι αμφισβήτηση και όχι ένα στείρο "α' γαμηθείτε ρε", χωρίς κανένα υπόβαθρο που έχει σκοπό την απαξίωσητς παιδείας και μόνο.
    Γουστάρω τα παιδιά που έρχονται και αμφισβητούν αυτά που λέω, ακόμη κι αν διαφωνούμε κάθετα.
    Μου τη δίνουν στα νεύρα τα παιδιά που αρνούνται να μάθουν, να δουν, να συζητήσουν, να προβληματιστούν, απλά και μόνο μ' ένα "α' πάενε ρε".

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Αρχηγουλη μας..Θα συμφωνησω με το Κλεισθενη...!!
    Ναι ο γερος συμφωνει με την νεολαια...Διοτι λατρευω τα παιδια..ΟΛΑ Με τα κουσουρια τους..Και τα σκουλαρικια τους...Και τα ωραια και τα ασχημα τους...!!
    Δεν φταινε τα παιδια, για αυτα...Οι γονεις φταιμε και το ξερεις...
    Και σε ενα ποσοστο φταινε και οι δασκαλοι...
    Οποτε..Οσο ουτοπικο και να ειναι..Θα πρεπει ΕΜΕΙ΅που φταιμε..Να διορθωσουμε αυτα στα οποια φταιμε..ΟΧΙ να εξαναγκασουμε τα παιδια να
    δεχονται ες αει τα δικα μας σφαλματα...Γιατι δεν μπορει να γινει αλλοιως...
    Αν το σχολειο..Οπως ειναι σημερα..ΔΕΝ παραγει αυτο για το οποιο ιδρυθηκε...Πρεπει να αλλαξει το σχολειο...!!

    Ομως αληθεια..Για πες μου...
    ΓΙΑΤΙ δεν μπορει ΤΟ ΛΥΚΕΙΟ να γινει..ΟΛΟΚΛΗΡΟ μια γραμμη εξετασεων
    Σε ολα τα μαθηματα...ΜΑΖΙ με ενα η και δυο προπαρασκευαστικα χρονια στα Πανεπιστημια;;;
    Μιλαω για το Αμερικανικο συστημα...Οπως εχει...!!
    Γιατι δεν μπορει να εφαρμωσθει εδω..Το αμερικανικο συστημα;;;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Μαχαίρη, επειδή δεν είμαι σίγουρος ότι κατάλαβα τί εννοείς με τη μία γραμμή εξετάσεων, εννοείς μήπως να δίνουν σε όλη τη σχολική ύλη που έχουν διδαχθεί σε όλα τα σχολικά χρόνια;
    Αν ναι, συμφωνώ απολύτως και απλώς λόγω... αφηρημάδας δεν γράφτηκε στο κείμενο.
    Αν κατάλαβα λάθος, εξήγησέ μου, αν θες.

    Παλαιότερα άλλωστε (δεκαετία 70) οι εισαγωγικες εξετάσεις επριε΄λάμβαναν όλη την ύλη όλων των χρόνων.
    Έδινες π.χ. Ιστορία και μπορούσε να πέσει οποιοδήποτε θέμα από οποιαδήποτε χρονική περίοδο, από οποιαδήποτε χώρα κλπ.
    Έπρεπε λοιπόν να ξέρεις Ιστορία για να γράψεις και όχι παπαγαλία 80 σελίδων...

    Γι' αυτό και οι τότε εισαχθέντες είχαν πολύ καλύτερο μορφωτικό επίπεδο από τους εισαχθέντες από την εποχή των δεσμών και έκτοτε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Φίλε Μαζεστίξ, οι εισαγωγικές εξετάσεις για τα πανεπιστήμια είναι ένα άκρως ταξικό μέτρο.
    Από τους μη επιτυχόντες όσοι έχουν πλούσιο μπαμπά πάνε για σπουδές στο εξωτερικό και επανέρχονται με πτυχία, μεταπτυχιακά και διδακτορικά ενώ τα φτωχόπαιδα αν και είχαν τα ίδια "προσόντα" παραμένουν εκτός των πανεπιστημίων. Ποιος έχει την αυθεντία να κρίνει ότι ένας νέος που δεν πέρασε στις εξετάσεις δεν θα γινόταν καλός φοιτητής και καλός επιστήμονας; ποιος; Ο διορθωτής μιας κόλας πέντε ερωτήσεων;
    Θα σου παραθέσω ένα απλό παράδειγμα που καταρίπτει τον μύθο της αναγκαιότητας της αξιολόγησης.
    Αν η αξιολόγηση ήταν λίγο πιο αυστηρή στα σχολικά χρόνια του Αϊνστάιν (δεδομένου ότι ήταν μέτριος μαθητής σύμφωνα με τις αξιολογήσεις) και τον απέκλειαν από την παρακολούθηση του σχολείου τότε δεν θα είχαμε αυτό που όλοι θαυμάζουν σήμερα.
    Η εισαγωγή σε οποιαδήποτε σχολή, πανεπιστημιακή ή άλλη πρέπει να είναι ελεύθερη. Ο καθηγητής πανεπιστημίου δεν θα εξετάζει τους φοιτητές σαν "σχολιαρόπαιδα" (οποία κατάπτωση) αλλά θα τους αναθέτει εργασίες σχετικές με το γνωσιακό αντικείμενο που διδάσκει.
    Υπάρχουν ακόμη και σήμερα καθηγητές πανεπιστημίου που εξετάζουν τους φοιτητές προφορικά. Ζούμε στον μεσαίωνα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Κλεισθένη, πρόσεξε τις δυσκολιες αυτού που λες.
    (Και στο λέω διότι το σκέφτομαι χρόνια και ε΄χω συμμετάσχει σε πολλές σχετικές συζητήσεις με πλείστα επιχειρήμτα ένθεν κι ένθεν.)
    Λοιπόν, αυτό που προτείνεις περιέχει και πάλι την αξιολόγηση, απλώς αλλάζει ο τρόπος και ο χρόνος. Αλλά αξιολόγηση θα είναι πάλι.
    Και δανειζόμενος την οπτική σου "και ποιος καθηγητής έχει την αυθεντία να κρίνει πως η εργασία του τάδε περνάει και του δείνα δεν περνάει;"
    Το ίδιο πράγμα είναι. Πάλι αξιολόγηση από ανθρώπους έχουμε.
    Ευτυχώς δε θα αντικαταστήσουμε τους υποκειμενικούς ανθρώπους από αντικειμενκές μηχανές και πάντοτε ελλοχεύει ο κίνδυνος λαθών στην εκτίμηση. Ε, τι να κάνουμε; Αυτό είναι γνώρισμα της ατελούς ανθρώπινης φύσης. Και λάθη θα κάνουμε.

    Και τελοσπάντων κάποιοι πρέπει να κρίνουν, να αξιολογήσουν κλπ.
    Δεν υπάρχει άλλος τρόπος.
    Δηλαδή αν αύριο καταργηθεί η αξιολόγηση, τι θα γίνει; Θα πέσουν όλοι με τα μούτρα στις δέκα δημοφιλείς σχολές και οι υπόλοιπες θα ερημώσουν.
    Αλλά μια χώρα δε χρειάζεται 500 χιλ. γιατρούς και 800.000 δασκάλους.
    Το κράτος πρέπει να ρυθμίζει το πώς θα διαχέονται οι μαθητές στην 3/βάθμια εκπαίδευση, ώστε να εξυπηρετείται μακροπρόθεσμα και το κοινωνικό συμφέρον.
    Εκτός αυτού, για να εξυπηρετείται και η εύρυθμη λειτουργία των Πανεπιστημίων. Δεν μπορεί ένα Πανεπιστήμιο να παίρνει όσους δουν φως και μπουν. Πρέπει να θέσει ένα όριο, το οποίο θα διασφαλίζει την ποιότητα των σπουδών που προσφέρει.
    Και επομένως ο ορισμός αριθμού εισακτέων είναι αναγκαίος για ολους τους παραπάνω λόγους.
    Και απ τη στιγμή που οι εισακτέοι είναι αναγκαστικά λιγότεροι από τους επιθυμούντες να εισαχθούν, τότε θα πρέπει να υπάρξει κάποια μέθοδος αξιολόγησης που θα ρυθμίζει ποιοι θα μπουν και ποιοι όχι.

    Ως προς το χρόνο αξιολόγησης τώρα.
    Αν πρέπει πρώτα τα παιδιά να επιδείξουν επιστημονικό έργο (εργασίες) και μετά να αξιολογηθούν, αυτό σημαίνει πως θα πρέπει να φοιτήσουν τουλάχιστον για 2-3 χρόνια σ' αυτήν τη σχολή.
    Εάν όμως περάσουν αυτά τα 2-3 χρόνια και μετά απορριφθεί στην αξιολόγηση ο υποψήφιος από τη σχολή, τότε θα έχει χάσει γόνιμα χρόνια απ' τη ζωή του.
    Εκεί έγκειται το πρακτικό πρόβλημα στη υπόθεση αυτή.
    Η επιλογή πορείας, καλώς ή κακώς, δεν μπορεί να γίνει πολύ μετά τα 18.

    Τέλος, να σημειώσω πως οι γραπτές εισαγωγικές εξετάσεις άρουν την ταξική διάκριση που αναφέρεις.
    Διότι "διαβαζεις; περνάς!"
    Όποιος και να 'σαι, όπως και να λέγεσαι, απ' όπου κι αν προέρχεσαι, όσα λεφτά κι αν κοστίζουν τα ρούχα και τα παπούτσια σου, έχεις ακριβώς την ίδια αντιμετώπιση με κάθε άλλο μαθητή οποιασδήποτε κοινωνικής/οικονομικης τάξης.
    Ταξική διάκριση υπάρχει μόνο στη δυνατότητα του πλουσιότερου να έχει καλύτερη προετοιμασία με φροντιστήρια. Μια δυνατότητα που πιθανότατα ο φτωχός δεν την έχει.
    Αυτό βέβαια, όπου και όπως κι αν τεθεί ο χρόνος και ο τρόπος της αξιολόγησης, πάντα θα επανέρχεται.
    Είναι ζήτημα πολιτικο/οικονομικού και όχι εκπαιδευτικού συστήματος.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Συμφωνώ ότι κάποιες εξετάσεις πρέπει να υπάρχουν. Είναι και πρακτικό το θέμα: πώς να χωρέσουν 3.000 στο πρώτο έτος ιατρικής;
    Και να μετρούν ως 50% για τον τελικό βαθμό.

    Το υπόλοιπο 50% από το σχολείο. Όχι, όμως, με διαγωνίσματα και με προφορικούς βαθμούς που να εξαρτώνται από την καλή (ή φθονερή) καρδιά του καθηγητή.
    Να προέρχεται από συνεχείς εργασίες, οι οποίες να ανατίθενται σε ομάδες, καθ' όλη τη διάρκεια του έτους. Έτσι θα υπάρχει πολλαπλό όφελος:
    1. Τα παιδιά θα μάθουν να συνεργάζονται
    2. Οι τεμπέληδες θα αποβάλλονται από τις ομάδες, μέχρι να καταλάβουν πως δεν έχουν το δικαίωμα να παρασιτούν εις βάρος των εργατικών
    3. Σχεδόν εκμηδενίζεται η πιθανότητα να αδικήσει ο καθηγητής κάποιον μαθητή.
    4. Το μάθημα γίνεται ενδιαφέρον και κανείς δεν λουφάρει. Ούτε διδάσκοντες ούτε διδασκόμενοι.
    5. Τα παιδιά μαθαίνουν την αναζήτηση και την τεκμηρίωση.
    Και πολλά άλλα, που δεν θυμάμαι τέτοια ώρα. Είναι απαράδεκτο να εξετάζονται γραπτώς ή προφορικώς 2-3 φορές το χρόνο. Υπάρχουν άνθρωποι που δεν αντέχουν την πίεση, κι ας έχουν τις γνώσεις.
    Κι άλλοι που είναι άσοι στην παπαγαλία, οπότε πρωτεύουν χωρίς να το αξίζουν.
    Το αμερικανικό μοντέλο δεν είναι το καλύτερο. Έχουμε επιστήμονες εξειδικευμένους πάνω στο αντικείμενο. Ας τους δώσουμε δουλειά.
    Θυμάμαι, όταν οι κόρες μου ήταν στο Λύκειο, ότι οι φιλόλογοι χάζευαν την ώρα του μαθήματος, επειδή οι τάξεις ήταν της θετικής κατεύθυνσης και άρα δεν είχαν ανάγκη από λογοτεχνία, για παράδειγμα!
    Με τις εργασίες, θα αναγκάζονταν να δουλέψουν.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. Καλοί μου φίλοι. Μέσα από την αντιπαράθεση των ιδεών σας, εγώ έβγαλα το συμπέρασμα ότι ξεκινάτε όλοι από την ίδια βάση, ένα κοινό ζητούμενο, την παροχή Παιδείας στην κοινωνία. Έτσι ώστε, πεπαιδευμένοι (εσείς οι φιλόλογοι, το είπα σωστά;) νέοι πολίτες να συνεχίζουν στο στάδιο της εξειδίκευσης, που απαιτεί η οργάνωση της σύγχρονης κοινωνίας.
    Αν ως εδώ συμφωνούμε, επιτρέψτε μου να θέσω μία παράμετρο, που, έχω την γνώμη πως, αν ληφθεί υπόψη, ξεπερνιουνται οι σκόπελοι επί της διαδικασίας (κρίση - αξιολόγηση - σεβασμός ως υποταγή κτλ). Νομίζω λοιπόν, πως η Παιδεία είναι μια δυναμική, αμφίδρομη διαδικασία, η οποία επιδρά σε αυτόν που την δέχεται, αλλά και σε αυτόν που την παρέχει. Ομοίως, ο σεβασμός είναι αμοιβαίος και δεν εξυπακούεται, αλλά κατακτάται. Και από τις δύο πλευρές. Οι οποίες διαρκώς κρίνουν και κρίνονται. Μπορείτε να μου υποδείξετε μια διαδικασία περισσότερο δημοκρατική; Προϋποθέτει, όμως, ότι και οι δύο πλευρές δέχονται την διαρκή αξιολόγησή τους, αν μη τι άλλο σαν πυξίδα για την ορθή πορεία τους.
    Η εμπειρία μου λέει πως τα παιδιά είναι αυστηροί και πολύ δίκαιοι κριτές.
    Η συμμετοχή της κρίσης τους στην επιλογή των λειτουργών της Παιδείας, μάλλον θα αναβάθμιζε τον θεσμό.
    Κάθε νοήμων άνθρωπος αντιλαμβάνεται ότι επωφελείται αξιολογούμενος από κάποιον που έχει κερδίσει τον σεβασμό του. Ίσως λοιπόν η Παιδεία μας να πάσχει (και) από έλλειψη αξιοσέβαστων λειτουργών, με συνείδηση του ρόλου τους και διάθεση να ανταποκριθούν οι ίδιοι στην αξιολόγηση των μαθητών τους ή/και κάποιων κοινής αποδοχής συναδέλφων τους.
    Η αποδοχή των παραπάνω σαν αφετηρία, νομίζω ότι θα οδηγούσε σε αρτιότερη και πιο αξιοκρατική μορφή Παιδείας, ανεξαρτήτως επιμέρους λεπτομερειών.
    Ζητώ συγγνώμη για το "σεντόνι" κι ευχαριστώ όσους είχαν την υπομονή να το ξεδιπλώσουν.
    Σας χαιρετώ όλους φιλικά.
    Άννα Πάρος.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. Λωτοφάγε, η ομαδοσυνεργατική είναι μια μέθοδος που μπορεί να αποφέρει πολλά οφέλη στο μαθητή για τους λόγους που αναφέρεις κι εσύ.
    Κατά τη γνώμη μου πρέπει να εφαρμοστει ιδίως στις μικρότερες τάξεις, όπου κατά κόρον χτίζεται ο χαρακτήρας του παιδιού.
    Δεν πιστεύω όμως πως μπορεί να είναι η αποκλειστική μέθοδος στην εκπαιδευτική διαδικασία και για θεωρητικούς αλλά και για πρακτικούς λόγους.
    Αφενός δηλαδή ο μαθητής καλό είναι να επιδίδεται και σε προσωπική εργασία, προκειμενου να έχει γνώση και της αποκλειστικά δικής του πορείας. Διότι καλώς ή κακώς μετά, έξω στην κοινωνία, όλοι μόνοι μας είμαστε.
    Αφετέρου, υπάρχει το πρακτικό πρόβλημα του πολύ πιθανού χαντακώματος αξιόλογων μαθητών εξαιτια κακών συνεργατών.
    Γι' αυτό θεωρώ ότι οι ομαδικές εργασίες πρέπει να είναι βασικό εργαλείο σε όλη τη σχολική ζωή, αλλά πρέπει να αφήνονται εκτός της διαδικασίας πρόσβασης στην 3/βάθμια.

    Όσο για το θέμα των φιλολόγων που χάζευσαν στην τάξη των θετικών, αυτό είναι ένα πολύ μεγάλο ζήτημα. Χωράει πολλή συζήτηση και τα συμπεράσματά της είναι ανασφαλή, όσο και της συζήτησης αν η κότα έκανε το αυγό ή το αυγό την κότα.
    Η ευθύνη καθηγητών, γονέων, συστήματος και μαθητων είναι κοινή.
    Και δεν ξέρεις από πού να αρχίσεις και πού να τελειώσεις.
    Όλοι έχουν τόσες ευθύνες μα και τόα ελαφρυντικά...


    Άννα, αυτές είναι οι αγαπημένες μου συζητήσεις.
    Θεωρώ την αξιολόγηση όλων των πλευρών απαραίτητη και αυτονόητη.
    Δεν μπορεί να λειτουργεί καμία διαδικασία, καμία υπηρεσία χωρίς συνεχή αξιολόγηση.
    Όσο κι αν ενέχει κινδύνους το εγχείρμα (για προφανείς λόγους) πρέπει να σκεφτούμε, να βρούμε τον τρόπο με τον οποίο θα είναι δίκαιη, αξιόπιστη και βιώσιμη η διαδικασια της αξιολόγησης.
    Τα παιδιά πρέπει να είναι μεταξύ των κριτών, αλλά όχι μόνα.
    Να συμμετέχουν στη διαδικασία και άλλοι καθηγητές και γονείς και να συνεκτιμάται η στάση των παιδιών και προς τους άλλους καθηγητές για να προληφθούν τυχόν αδικίες.
    Απ' την άλλη πλευρά η αξιολόγηση των μαθητών είναι μια διαδικασία την οποία έχουν σπουδάσει οι καθηγητές, και εφόσον είναι σωστά αξιολογημένοι και οι ίδιοι, δεν θα υπάρχει πρόβλημα ούτε σε αυτό.
    Όλοι οι κρίνοντες οφείλουν να είναι και κρινόμενοι.
    Και το αντίστροφο φυσικά...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  15. Λοιπον φιλε..Δεν εννοω ακριβως αυτο που απαντησες...Αν και ειναι ΚΑΙ αυτο σωστο...
    Εννοω..ΟΙ ΙΔΙΟΙ οι βαθμοι των ταξεων..Σαν συνολο..Να ΕΙΝΑΙ ο τελικος βαθμος εισαγωγης,στην τριτοβαθμια...
    Βεβαιως με αφαιρεση ωρισμενων μαθηματων οπως τα θρησκευτικα,η γυμναστικη,η ξενη γλωσσα...
    Να μην δινει ΕΝΑ γραπτο ο μαθητης..Αλλα ΠΕΝΗΝΤΑ...!!
    Να εχει φαλελλο προοδου..Με ενημερωσεις γονεων μεσω του υπευθυνου καθηγητου της ταξης..Συνεργασια των διαφορων διδασκοντων..
    Και συνεπιβλεψη απο κοινωνικες υπηρεσιες..Γι αυτο που ειπε παραπανω ο φιλος..ΚΛΕΙΣΘΕΝΗΣ..Που ειναι και μεγαλο μυαλο...
    Δεν πιεζεται το ιδιο..Ενας γυος ενος χασαπη στη Φυλη..
    Η Ενος φουρναρη..Με την κορη ενος Ρομα...!!

    Τωρα..Για την αξιολογηση των διδασκοντων στη β βαθμια...
    ΜΥΛΟΣ...!!
    Νομιζω οτι πρεπει εδω να αποκλειστουνε οι γονεις...
    Αλλα γενικως μου φαινεται επικινδυνη δουλεια...Για να αφεθει στα χερια των..Διευθυντων...!!
    Ισως η λυση να ειναι..Μια επιτροπη σχολικης κοινοτητας..Δεν ξερω..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μια πρόταση θα ήταν, να συμμετέχουν οι διδάσκοντες στην επιλογή αυτών που θα τους κρίνουν. Δεν μπορεί, κάποιοι θα έχουν απομείνει με γενικά αποδεκτό κύρος και εκτίμηση.
      Αννα Πάρος.

      Διαγραφή
  16. Αγαπητοί φίλοι, είναι δύσκολο σε λίγες γραμμές να τεκμηριώσει κάποιος μια ολοκληρωμένη άποψη.
    Ας βάλουμε τα πράγματα σε μία σειρά.
    Τι σημαίνει αξιολόγηση;
    Σημαίνει κρίση του εξεταζόμενου με κάποια κριτήρια δλδ τις αξίες.
    Ποιες αξίες; Φυσικά του αξιολογητή.
    Ποιος δίνει τα εχέγγυα των ορθών αξιών στον αξιολογητή; Το υπάρχον αξιακό μόρφωμα που αποδέχεται η κοινωνία.
    Ποιος κρίνει ότι είναι σωστό το υπάρχον αξιακό σύνολο;
    Η εξουσία.
    Παραμένει ίδιο στο διηνεκές το αξιακό μοντέλο σε μία κοινωνία;
    Ο συντηρητισμός θέλει να παραμένει. Οι σκεπτόμενοι και προβληματισμένοι θέλουν την αλλαγή του.
    Αυτή η διαπάλη διαμορφώνει το αξιακό στάτους μιας κοινωνίας που όμως κανείς δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι είναι το ορθότερο και το αναλλοίωτο.
    Άρα κάτι που σήμερα θεωρείται σαν αξία μπορεί αύριο να έχει αντικατασταθεί.
    Κατά την αξιολόγηση ο εξεταζόμενος πρέπει να απαντά σύμφωνα με το υπάρχον αξιακό στάτους.
    Αν κάποιος διαφωνεί με το ισχύον ή θα προσπαθεί να αλλάξει τα όσα πιστεύει και να προσαρμόσει τις απαντήσεις του έτσι ώστε να πάρει τον προαγώγιμο βαθμό ή αν απαντήσει σύμφωνα με όσα πιστεύει θα κακοβαθμολογηθεί.
    Ο μεν πρώτος του παραδείγματος, ευπροσάρμοστος ων, θα διαιωνίσει το υπάρχον στάτους, αποκλείοντας την αλλαγή του με κάποιο άλλο, ο δε δεύτερος του παραδείγματος θα αποκλειστεί, με συνέπεια η γνώμη του να περάσει στο περιθώριο.
    Αυτό είναι συντηρητισμός.

    Ο αξιολογητής αξιολογεί με μεγάλη δόση υποκειμενικότητας την οποία υποκειμενικότητα την εντάσσει στο δεδομένο από άλλους σύστημα αξιών.
    Αν ο αξιολογητής θελήσει να αξιολογήσει με καθαρή υποκειμενικότητα τότε είναι πιθανό να χάσει την θέση του.

    Κάθε εξεταζόμενος που απαντά την λάθος απάντηση απορρίπτεται.
    Ο αξιολογητής δεν εξετάζει ούτε την μεθοδολογία ούτε το σκεπτικό του εξεταζόμενου.
    Πολλές φορές ο εξεταζόμενος αν και απαντά λάθος στην ερώτηση, χρησιμοποιεί αξιοθαύμαστη μέθοδο και σκεπτικό αλλά προφανώς κάπου στην πορεία είτε από αφηρημάδα είτε από βιασύνη είτε από την πίεση καταλήγει σε λάθος απάντηση.
    Για 'μένα μεγαλύτερη αξία έχει η παρατήρηση της μεθόδου και του σκεπτικού παρά η ορθότητα ή μη της απάντησης.
    Φυσικά λάθος απάντηση κακός βαθμός, αυτό είναι το σύνηθες.
    Φίλοι μου, μην παρασυρθείτε από τα εφαρμοσμένα μαθηματικά όπου η σωστή απάντηση σε μία ερώτηση δεν επιδέχεται αμφιβολίας. Στα λεγόμενα θεωρητικά μαθήματα, η ορθή απάντηση δεν είναι δεδομένη και αναλλοίωτη.
    Απλά παραδείγματα.
    Στην ιστορία διδάσκεται η μεγάλη πρόοδος της Αθήνας στον λεγόμενο χρυσσό αιώνα. Αν ένας μαθητής γράψει ότι η Αθήνα εκείνης της εποχής ήταν ιμπεριαλιστική και εκμεταλλευόταν τις άλλες πόλεις-κράτη, σίγουρα ο βαθμός δεν θα είναι καλός.
    Αν ένας μαθητής γράψει ότι ο λόρδος Βύρων ήταν ομοφιλόφυλος θα μηδενιστεί.
    Γιατ'ι; Επειδή οι απαντήσεις δεν συνάδουν με το κοινωνικό στάτους το οποίο αναφέρεται στα βιβλία που εγκρίνει η εξουσία.

    Συμπερασματικά αυτό που χρειάζεται ο μαθητής δεν είναι η αξιολόγηση αλλά η επιβράβευση των προσπαθειών του. Η βαθμολόγηση μιας προσπάθειας δεν είναι σχεδόν ποτέ δίκαια .
    Ο μαθητής χρειάζεται την καθοδήγηση του δασκάλου έτσι ώστε να κινείται μεθοδικά και να συντάσσει σκεπτικό με βάση τα οποία θα οδηγείται διεξοδικά σε σωστά συμπεράσματα.
    Η ανάθεση της ίδιας εργασίας σε όλους τους μαθητές για να κριθούν αργότερα απ' τον δάσκαλο με βαθμολόγηση είναι αντιπαιδαγωγική μέθοδος και προάγει τον κακώς εννοούμενο ανταγωνισμό.
    Η ανάθεση διαφορετικών εργασιών σε ομάδες (όπως πρότεινε κάποιος φίλος) είναι η καλύτερη μέθοδος. Η παρουσίαση της εργασίας στον δάσκαλο δεν σημαίνει αναμονή βαθμολόγησης αλλά είναι απόδειξη ότι ο μαθητής, κατά μόνας ή κατά ομάδες, εργάστηκε. Το αν κατέληξε σε σωστό ή λάθος αποτέλεσμα είναι τριτεύον. Όλοι μας διδασκόμαστε απ' τα λάθη μας και όχι απ' τα σωστά μας.

    Συγνώμη για το μακροσκελές κείμενο. Νάστε όλοι καλά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μπορει να ειναι μακροσκελες..Αλλα ειναι καταπληκτικο...!!
      Βεβαια...
      Στα παραδειγματα σου...Οταν ομαθητης θα σηκωθει και θα πει..Οτι ο Λορδος ηταν...Ομοφυλοφιλος...
      Η Οτι η Πολη της Αθηνας ηταν..Ιμπεριαλιστικη...

      ΑΝ ΔΩΣΕΙ την βιβλιογραφια και τις συστηματικες αποδειξεις των λεγομενων του...
      Τουλαχιστον θα παρει καλο βαθμο...!!

      ΔΕΝ δεχομαι οτι καθηγητης,που θα διαβασει μια τετοια μελετη..Θα απορριψει τον μαθητη..Λογω ΣΤΑΤΟΥΣ...!!

      Αλλα βεβαια συμφωνω στο συμπερασμα σου...!!

      Διαγραφή
    2. Πράγματι, η πλειονότητα των καθηγητών αποδέχεται τέτοιου είδους απόψεις και επικροτεί ιδιαιτέρως τον μαθητή που τις αναφερει προσκομίζοντας και ιστορικά στοιχεία.
      Διότι είναι τέτοιος ο καημός των φιλολόγων να βρουν παιδιά που γουστάρουν να μελετούν την ιστορία, ώστε ακόμη κι αν καμιά φορά δε συμμερίζονται τις απόψεις ενός μαθητή τους, σίγουρα πανηγυρίζουν που τουλάχιστον αυτός ο μαθητής έχει απόψεις!

      Επίσης, θέλω να δηλώσω... "οπαδός της υποκειμενικότητας"!
      Δεν μπορεί να υπάρξει κανένας αντικειμενικός τρόπος κρίσης/αξιολόγσης κατά τη γνώμη μου.
      Διότι πάντοτε σκοντάφτει στον ανθρώπινο παράγοντα.
      Επομένως το ζήτμα κατ' εμέ είναι η πληρέστερη δυνατή κατάρτιση των διδασκόντων, ούτως ώστε να είναι σε θέση να αξιολογήσουν την πρόοδο του μαθητή.
      Εξάλλου και η βαθμολόγηση είναι ένα είδος κινήτρου, αλλά και επιβράβευσης.
      Ο μαθητής που προσπαθεί, που ασχολείται με το μάθημα, που συμμετέχει στην τάξη, αυτός επιβραβεύεται για την προσπάθειά του.
      Και βέβαια είμαι απολύτως σύμφωνος με την ιδέα των εργασιών ως μέθοδος εμβάθυνσης των μαθητών σε κάθε επιστήμη.
      Θεωρώ ότι δεν μπορεί να είναι αποκλειστική μέθοδος, μεταξύ άλλων και γιατί η εργασία αφορά σε ένα θέμα ενός μαθήματος, ενώ ο μαθητής καλό είναι να έχει γνώση και των υπολοίπων θεμάτων του αναλυτικού προγράμματος.
      Ίσως ο συνδυασμός "γνώση όλης της ύλης-εμβάθυνση σε ένα κεφάλαιο μέσω εργασίας" να είναι η βιωσιμότερη λύση.

      Διαγραφή
  17. Λόγω έλλειψης χρόνου θα απαντήσω από Δευτέρα.
    Συνεχίστε μόνοι σας την ωραία κουβέντα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή