Πέμπτη, 28 Μαρτίου 2013

Αμπελοφιλοσοφίες



Θυμάμαι πάντα εκείνο το παλιό συνθηματάκι στους τοίχους:
κάθε που κλείνει ένα σχολείο, ανοίγει και μια φυλακή.

Πράγματι, αν δεχτούμε την σωκρατική άποψη ότι η κακία είναι άγνοια, τότε αυτό ισχύει.
Αν ήξερε ο καθένας μας τα οφέλη του "καλού" και κυρίως τις ζημίες του "κακού", πρώτα και κύρια στον ίδιο του τον εαυτό, τότε θα απέφευγε σε κάθε περίπτωση να βλάπτει τους άλλους, προκειμένου να μη βλάψει τον ίδιο του τον εαυτό!
Ποιος θα έκλεβε μια τράπεζα, αν ήξερε πως αυτά τα χρήματα που θα κλέψει δε θα μπορέσει ποτέ να τα χαρεί, όπως θα ήθελε; Αν ήξερε πως ποτέ ξανά δε θα μπορέσει να κοιμηθεί ήσυχος;

Θυμηθείτε τον Λογοθετίδη στην "Κάλπικη λίρα" που, αν και μια ζωή τίμιος, λύγισε στον πειρασμό της παρανομίας και του εύκολου κέρδους.
Και όταν τέλειωσε η σύντομη περιπέτειά του με την παρανομία, διαπίστωσε πως ευτυχία είναι να κοιμάσαι με την ψυχή σου καθαρή και το ροχαλητό σου να... αντιβουίζει στη γειτονιά!
Ο παράνομος δεν μπορεί ποτέ να ροχαλίσει!
(επ! εσείς οι γυναίκες, μην τρέξετε να παντρευτείτε τον πρώτο παράνομο που θα δείτε, επειδή δε ροχαλίζει!)

Η κακία λοιπόν είναι και άγνοια του "καλού", όπως έλεγε ο σοφός Σωκράτης, αλλά είναι και κάτι άλλο.
Είναι και άγνοια της ευτυχίας.
Πώς μας ορίσανε την ευτυχία;
Δε μας την μέτρησαν ποτέ με το ανέμελο ροχαλητό.
Μας τη μετρούσαν πάντα με το χρήμα, τη δύναμη και την εξουσία.

Άρα δεν αρκεί να μάθουμε ποιο είναι το "καλό", αλλά να μάθουμε και ποια είναι η ευτυχία.
Ποιος όμως, διάολε, απ' όλους μας ξέρει τι είναι ευτυχία;
Κανείς βέβαια. Μπορούμε όμως να ξέρουμε τι ΔΕΝ είναι...



Καθώς σκεφτόμουν όμως, μου ήρθε κι η συνέχειά του:
κάθε που ανοίγει ένα μπουρδέλο, πεθαίνει κι ένας έρωτας.

Όταν μαθαίνεις να βιώνεις τον έρωτα πληρώνοντας και με το τέλος της βάρδιας να φεύγεις βιαστικός κάτω από κίτρινα φώτα, τότε δεν μπορείς να νιώσεις τη μαγεία της κατάκτησης.
Της κατάκτησης μιας ψυχής από σένα και της δικής σου ψυχής από μια άλλη.
Όταν καθορίζεις από πριν το τίμημα του έρωτα, παύει να 'ναι συναίσθημα, μα επιταγή.

Όταν κάποιος γυρίσει απ' το μπουρδέλο, γιατί να δικεδικήσει τη χαρά της ένωσης του σώματός του με αυτό της αγαπημένης του;
Γιατί να τη γεμίσει φιλιά και λόγια όμορφα;
Γιατί να αντέξει τα προβλήματα και τη γκρίνια της και να της χαϊδέψει το κούτελο λέγοντάς της με χαμόγελο πως όλα θα περάσουν, αρκεί να χαμογελά;
Γιατί να την ανεχτεί, όταν μπορεί να βρει δυο πόδια που ανοίγουνε πρόθυμα όποτε και όπως το ζητήσει;
Κι όταν μάλιστα ξέρει καλά πως το τίμημα είναι πολύ μικρότερο;
Και γιατί να προτιμήσει να ανεχτεί τις ατέλειες του σώματος της αγαπημένης του, όταν μπορεί να καβαλήσει το σώμα μιας ψηλόλιγνης αμαζόνας;
Στο τέλος κι ο ίδιος ξεχνάει να ερωτεύεται και ψάχνει πια μόνο δυο πόδια να ανοιγοκλείνουν σαν κερματοδόχος.
Στο τέλος ο ίδιος γίνεται δυστυχισμένος.

(ναι, ξέρω: διυλίζω τον κότυλον και καταπίνω την άμπελον...)

Μα έλα που σκέφτηκα και τούτο:
κάθε που ανοίγει μια τράπεζα, κλείνει κι ένα σπίτι.

Πράγματι, κάθε ναός του κέρδους που ανοίγει δίνοντας στεγαστικά, διακοποδάνεια και θαλασσοδάνεια, είναι σίγουρο πως την ίδια στιγμή κάποιο σπίτι θα χρεωθεί, θα αδυνατεί να αποπληρώσει και κάποια μέρα θα πουληθεί στο δανειστή του.
Κάποιο σπίτι θα αλλάξει τα θεμέλιά του κι αντί για αγάπη θα στεριώνεται στο χρήμα.
Και σαν τελειώσει το χρήμα που την πότιζε, έτσι γρήγορα θα στεγνώσει κι η αγάπη.


Μα έλα που το ανάποδο είναι και ακόμα χειρότερο:
Κάθε που κλείνει μια τράπεζα, κλείνουν κι όλα τα σπίτια!

13 σχόλια:

  1. Είναι και κάτι που στριφογυρίζει στο μυαλό μου, από την προηγούμενη ανάρτησή σου, με την τόσο δημιουργική αντιπαράθεση που ακολούθησε:
    Κάθε φορά που ανοίγει ένας διάλογος, (μπορεί και να) κλείνει μια τραγωδία.
    Δες αν θες και σχόλιό μου στην Joan Petra
    http://pistos-petra.blogspot.gr/2013/03/blog-post_26.html?m=1#comment-form
    26 Μαρτίου 2013 - 7:01 μμ.
    Αφορά κι εσένα.
    Καλησπέρα.
    Άννα Πάρος

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Κάθε που κλείνει ένα σχολείο, ανοίγει η ΧΑ φροντιστήρια, καφέ και γραφεία.

    Με τον ήλιο τα 'βαζα, με τον ήλιο τα 'βγαζα, τι έχουν τα έρμα και ψοφάνε; (άσχετο!)

    Σοφία

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Με το τελευταίο...το χάλασες.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Πολύ όμορφο το σχόλιό σου, Άννα. Το διάβασα και μπορείς άνετα να βάλεις στην υπογραφή του, εκτός απ' το όνομά σου, και το δικό μου!
    Με εκφράζει απόλυτα.


    Σοφία, κάθε που κλείνει μια παράνομη χωματερή ανοίγουν γραφεία της ΧΑ (ναι, εκεί πάνε όλα τα σκουπίδια!)

    Και για να συο απαντήσω φιλοσοφικά: μάθανε πως γ***μαστε, πλακώσανε κι οι γύφτοι.


    Ανώνυμε (8:35), το τελευταίο είναι η σουρρεαλιστική εξέλιξη των από πάνω.
    Αφού κλείσαμε τις ζωές μας σε τραπεζικούς λογαριασμούς, θα είναι πράγματι μια καταστροφή αν αυτοί μηδενισουν.
    Μπορεί να σωθούμε μακροπρόθεσμα. Αν δηλαδή μηδενίσουν οι λογαριασμοί και βγάλουμε τη ζωή μας απ' το μηδέν της.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Είναι ευκολότερο να ληστέψεις ιδρύοντας μια τράπεζα παρά απειλώντας έναν ταμία. Bertolt Brecht

    Σχετικό με τα της τράπεζας :-)


    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Ε βέβαια!
    Μην ξεχνάς Κερασιά και το άλλο καλό:
    "τι είναι η ληστεία μιας τράπεζας μπροστά στην ίδρυσή της;"

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Μαζεστίξ να μου επιτρέψεις, επειδή με έβαλες στη διαδικασία να γουγλάρω για γνωμικά, βρήκα δυο υπέροχα και δεν κρατιέμαι να μην τα βάλω εδώ:

    το πρώτο το αφιερώνω στους χρυσαυγίτες...

    Απ’ όλους τους κλέφτες, οι ηλίθιοι είναι οι χειρότεροι επειδή σου κλέβουν το χρόνο και το κέφι σου.

    Βόλφγκανγκ Γκαίτε

    το δεύτερο σε όσους είναι σκεπτικιστές ως προς τις θρησκείες...

    Όταν ήμουν παιδί, προσευχόμουν στο Θεό για ένα ποδήλατο. Μετά κατάλαβα ότι ο Θεός δεν δουλεύει έτσι, γι’ αυτό έκλεψα ένα ποδήλατο και προσευχήθηκα στο Θεό για να με συγχωρέσει.

    Emo Philips, 1956-, Αμερικανός κωμικός

    :-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Εντάξει, Κερασιά... έγραψες!!!

    Ειδικά το δεύτερο είναι απ' αυτά που λατρεύω!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Οταν δεν υπηρχαν οι τραπεζες..
    Πως φτιαχναμε τα σπιτια μας;;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Όσο δεν υπήρχαν οι τράπεζες, χτίζαμε τα σπίτια μας κανονικά. Σε γερά θεμέλια, με πέτρες και με λάσπη και κάθε τούβλο ήταν ιδρωμένο.
    Απ' την ώρα που μπήκαν οι τράπεζες για τα καλά μες στη ζωή μας, τα σπίτια μας αρχίσανε να χτίζονται στον αέρα.
    Τώρα πια είμαστε εξαρτημένοι...
    Αν χάσουμε την τρόμπα που φουσκώνει τον αέρα, θα σκάσει η φούσκα και θα πεταχτούμε σαν θραύσματα χειροβομβίδας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Όλα τα σχόλια για τις τράπεζες...
    Να πιάσω κι εγώ το άλλο, που κάνει τζίζ;
    Σχετικά με τα μπουρδέλα λοιπόν.
    Αν εξαιρεσεις τους εξ ανάγκης, όπως μοναχικούς, ναυτικούς, ή έχοντες κάποιο ελάττωμα που πραγματικά τους δημιουργεί πρόβλημα στο να βρούν σύντροφο, έχουμε και λέμε.
    Ξεκινάμε απ τήν πρόταση
    "...Και γιατί να προτιμήσει να ανεχτεί τις ατέλειες του σώματος της αγαπημένης του, όταν μπορεί να καβαλήσει το σώμα μιας ψηλόλιγνης αμαζόνας;..."
    Αυτό φίλε μου είναι το ζητούμενο.
    Αναρωτήσου γιατί οι άντρες θέλουν πάσει θυσία οικονομική επιτυχία και / ή διευθυντικές θέσεις.
    Ο λόγος; Το πιπίνι, όσο κι αν δεν μας κάθεται καλά στο να το παραδεχτούμε.
    Κι ό λόγος που το πιπίνι (το λέω έτσι για να μην το πω αλλοιώς :-)) προτιμάει εξουσία ή χρήμα,είναι ακριβώς πως προτιμάει εξουσία ή χρήμα. Κι επειδή προτιμάει εξουσία ή χρήμα (κάτι σαν, "ά πάγαινε από δω ρε ξεβράκωτε που θες κορμί σαν το δικό μου στο κρεββάτι σου"), είναι κι ο φαύλος κύκλος που ακολουθεί.
    Εδώ ακόμη κι εκείνη η σκατόφατσα του υπουργείου πολιτισμού ήθελε γκόμενα και νάναι και @@@@άρα.
    Μ άλλα λόγια, το ανεπίσημο μπουρδέλο του δούναι και λαβείν της πραγματικής ζωής, δεν τόπιασες ματζέστιξ, ίσως δεν το σκέφτηκες...
    Θεωρώ απείρως πιο ειλικρινές και τίμιο το μπουρδέλο και τις με οποιοδήποτε λόγο και τρόπο καταλήγουσες εκεί κοπέλες (εξυπακούεται πως εξαιρούνται οι δια της βίας ή ναρκωτικών, έτσι;), απ το μεγάλο βρώμικο μπουρδέλο που λέγεται παιχνίδι εξουσίας ή κυνήγι χρήματος τάχα μου και αποκλειστικό σκοπό έχει το να γαμήσουμε καμμιά γκόμενα κουκλάρα, όντες κουασιμόδοι.
    Παντού το βλέπουμε.
    Όσο για τον έρωτα; Ρώτα τις "ευτυχισμένες παντοιοτρόπως" συζύγους των ανάλογων αντρών.
    Τον έχουν ξεχάσει προ πολλού, είτε επιδιδόμενες στο ανάλογο κυνήγι κοιλιακών, είτε κλαίγοντας κι απορώντας για το τι πήγε στραβά κι ο κάποτε περιζήτητος λόγω εξουσίας ή πορτοφολιού γαμπρός και νυν σύζυγος, έχει τόσο πολλά συμβούλια τα βράδυα.
    Λέμε τώρα...

    mbiker



    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. mbiker, συμφωνώ απολύτως ως προς το ζητούμενο των σχέσεων.
    Αν κοιτάξουμε φυσιοκρατικά την υπόθεση, το θηλυκό ζώο επιλέγει το δυνατότερο αρσενικό ζώο. Κι η... ζούγκλα απόδειξή μου!
    Η ανθρώπινη κοινωνία όμως διαφέρει από την κοινωνία των υπολοίπων ζώων στο ότι οι ανθρώπινες σχέσεις χτίζονται με βάση το Λόγο.

    Έτσι, με την εξέλιξη του ανθρώπου δημιουργήθηκαν δύο τάσεις: η μία τάση είναι η αντικατάσταση του ζωώδους ενστίκτου του δυνατού από άλλα χαρακτηριστικά ως κριτήριο επιλογής συντρόφου (συναισθηματικά, λογικά, πνευματικά κριτήρια) και η άλλη τάση είναι η εκσυγχρονισμένη (μέσω του Λόγου) εκδοχή του ζώώδους ενστίκτου.
    Αυτή η δεύτερη τάση λοιπόν, συνεχίζει να επιλέγει σύντροφο βάσει δύναμης.

    Τι είναι όμως δύναμη στην ανθρώπινη κοινωνία; Είναι μόνο η μυική δύναμη;
    Όχι βέβαια! Είναι και αυτή, αλλά είναι και το χρήμα και η εξουσία και η κοινωνική θέση και το κύρος και η διασημότητα κλπ κλπ
    Αυτό βέβαια αφορά σε μεγάλο τμήμα του ανθρωπίνου γένους, αλλά όχι σε όλο.
    Διότι όπως είπαμε υπάρχει και η πρώτη τάση, η οποία απαρνείται την ενστικτοκεντρική αντιμετώπιση της ζωής.

    Έτσι, αντίστοιχα κι οι άντρες, όπως είπες, ό,τι κάνουν στη ζωή για τη γυναίκα το κάνουν.
    Και αναλόγως με το τί γυναίκα προτιμούν επιλέγουν και τα χαρακτηριστικά που θα αναπτύξουν και θα υπερτονίσουν προκειμένου να είναι αρεστοί το target group!

    Επομένως οι άντρες που απευθύνονται την πρώτη τάση γυναικών, προσπαθούν να αναπτύξουν το διανοητικό και πνευματικό τους πεδίο.
    Ενώ οι άντρες που απευθύνονται στη δεύτερη τάση γυναικών, προσπαθούν να αναπτύξουν το πεδίο της δύναμης και γι' αυτό κυνηγούν χρήμα, εξουσία, αναγνωρισιμότητα κλπ κλπ

    Αυτό που αναφέρεις στο τέλος δεν είναι παρά η διάψευση των προσδοκιών εκατέρωθεν...

    ΑπάντησηΔιαγραφή