Δευτέρα, 11 Μαρτίου 2013

Έρωτας στα χρόνια της Φοβέρας

   Μες στη Φοβέρα που μας πλημμυρίζει, σε ποια γωνιά χωρά ο Έρωτας;

Εκείνος στριμωγμένος στα σχοινιά του ρινγκ της επιβίωσης τριγυρνά τους δρόμους όλη μέρα χτυπώντας κάθε πόρτα ανοιχτή μα και κλειστή.
Εκείνη τρομαγμένη βλέπει τα χρόνια να περνούν και το βιολογικό της ρολόι να χτυπά με μανία, μη μπορώντας να αντεπεξέλθει στη φύση της.


Πού να χωρέσει ο Έρωτας λοιπόν;

Σε ποια γωνιά να τον βολέψουν;
Τώρα με τη μετακόμιση απ' το τεσσάρι στη γκαρσονιέρα δε μείνανε και πολλές γωνιές κενές.

Πλάι στο πλυντήριο βολέψανε την παπουτσοθήκη. Αλλά έχουν χρόνια να πάρουν παπούτσια και φύλαξαν εκεί μέσα όλα τα σημαντικά τους έγγραφα. Την κάρτα ανεργίας και το επίδομα απορίας. Μέχρι και την τράπουλα της Πρωτοχρονιάς.
Πλάι στη κουζίνα βάλανε το γκαζάκι. Τα γκαζάκια δεν είναι μόνο για καφέ, όπως λέγαν κι οι αναρχικοί παλιά. Τα γκαζάκια τηγανίζουν θαυμάσια ζαμπόν -κυρ Στέφανε- και γλιτώνει κανείς τα κιλοβάτ της κουζίνας.

Πλάι στο τραπέζι βάλανε την τηλεόραση. Με ένα τεράστιο σεμεδάκι πάνω για να την ξεχνούν. Έχει σωθεί πολλές φορές την τελευταία στιγμή από κλωτσίδι. Μια φορά την κλώτσησε εκείνος γιατί το σουτ πήγε 5 εκατοστά έξω απ' το δοκάρι. Μια άλλη φορά της πέταξε ένα τασάκι όταν ο Εισαγγελάτος έπαιρνε στο λαιμό του μια κοπέλα για λίγη τηλεθέαση. Τελευταία ήθελε να της πετάει πράγματα κάθε μέρα, βλέποντας ειδήσεις.
Δεν είχε νόημα όμως. Έχουν και κουμπιά αυτά τα μηχανήματα και γράφουν και "off".
Εκείνη όμως για να ξεχνά τη θλίψη της περνά τα απογεύματα βλέποντας τούρκικα σήριαλ και κλαίει από συγκίνηση που έγινε κι η ίδια χειρότερη απ' αυτούς που λυπόταν.

Πού να χωρέσει ο έρωτας;
Μέσα στα άδεια ντουλάπια της κουζίνας;
Παλιά εκείνη καμάρωνε για την αφθονία της.
Τώρα ντρέπεται για την ανέχειά της.

Στο μπάνιο μαζί με τ' άπλυτα μας ρούχα;
Παλιά βάζανε πλυντήριο κάθε τρεις μέρες.
Τώρα φορούν και ξαναφορούν τα ρούχα τους μέχρι να λιώσουν πάνω τους.

Πλάι στο κομοδίνο μήπως; Εκεί που χτυπά αργά, σταθερά και βασανιστικά το ξυπνητήρι;
Εκεί που σβήνουν τα τσιγάρα πριν αρχίσει η ερωτική τελετή;
Στα συρτάρια του κομοδίνου κρύβονται τα προβλήματα για λίγο, όσο κρατά η ερωτική μέθεξη, και ξανανοίγουν μόνα τους μόλις ανάβει το τσιγάρο του απολογισμού.
Του απολογισμού άλλης μιας μέρας στο καναβάτσο.
Όσο και να θες να κρυφτείς απ' αυτά, ξαναβγαίνουν και κατακάθονται πάνω στο σεντόνι που σκεπάζει αγάπες και λουλούδια.

"Καμαρούλα μια σταλιά, τοίχος και φιλιά";
Πώς να πλημμυρίσει η ψυχή απ' το πιο όμορφο συναίσθημα, όταν οι τρομοκράτες χτίζουνε πανύψηλα φράγματα ανάμεσά μας;
Πώς "να γεμίσει η κάμαρη φιλιά", όταν αδειάζει από χαμόγελα;
Στη Δραπετσώνα πια έχουμε ζωή;

Στα χρόνια της Φοβέρας, που το χρώμα που κυριαρχεί είναι το μαύρο της απόγνωσης και του θανάτου, υπάρχει μία και μόνη συνταγή ζωής: ο Έρωτας.

Δυο μάτια που σε κοιτάζουν έτοιμα να κατασπαράξουν κάθε γωνιά του κορμιού σου, να πλημμυρίσουν κάθε αρτηρία της καρδιάς σου, να γεμίσουν κάθε ώρα της ζωής σου.
Δυο μάτια, δυο χείλη, ένα κορμί,
μία καρδιά, μία ψυχή, μία ελπίδα για ζωή.



Ο Έρως εισερχόμενος από την πόρτα, ο Χάρος φεύγει απ' το παράθυρο...

17 σχόλια:

  1. Πάντα είχα τη ρομαντική άποψη οτι ο αληθινός έρωτας επιβιώνει όλων των συνθηκών.

    Αλλά τώρα, που το βιωτικό μου επίπεδο έχει πάρει τον κατήφοφο χωρίς επιστροφή, δεν είμαι και σίγουρη. Και αυτό γιατί δυο άνθρωποι που θέλουν να είναι μαζί, κάνουν και σχέδια για ένα ανθρώπινο σπιτικό, κάτι της προκοπής να τρώνε, μια δουλειά αξιοπρεπή, τουλάχιστον αυτά. Άμα δεν τα έχεις αυτά, και δεν μπορείς να είσαι καλά και με τον εαυτό σου, πού να χωρέσει ο έρωτας;

    Δεν ξέρω...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Δεν μπορούμε να ξεφύγουμε με τίποτα...Προσπαθούμε να αλλαξουμε την θεματολογία μας και για τη δική μας ψυχική ισορροπία και μας επαναφέρεις αμέσως στην πραγματικότητα Ματζέστικ...Μελαγχόλησα πάλι....τι τόπο θα αφήσουμε πίσω μας...

    Κι όταν βλέπεις εδώ, δίπλα, δεξιά στην φωτοφραφία τρεις λεβέντες οπλισμένοι νεαροί μπάτσοι να κυνηγάνε έναν ηλικιωμένο που χει όπλο του την σημαία....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Σπαραχτικο!Ναι! ο ερωτας ειναι το στερνο μας καταφυγιο αλλα ποσο δοκιμαζεται κι αυτος καθως η ψυχη μαραγκιαζει με ολη αυτη τη μιζερια ολογυρα! ΒΑΣΩ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Κερασιά, ισορροπούμε ανάμεσα στο ρομαντισμό και στο ρεαλισμό ακροβατώντας πάνω σε ενα τεντωμένο σκοινί, που τρέμει ολοένα και περισσότερο.
    Δεν μπορούμε να εθελοτυφλούμε μπροστά σε μια μαύρη πραγματικότητα, αλλά δεν πρέπει κι αυτή να μας μαυρίσει.
    Να βλέπουμε το μαύρο για να παίρνουμε δύναμη να γινόμαστε εμείς πιο χρωματιστοί.
    Δεν πρέπει να παραδωθούμε.


    Αριστοφάνη, όπου και να την πας την ατζέντα, πάντα θα επιστρέφεις εδώ, στο σκοτάδι που ζούμε.
    Οτιδήποτε κι αν κάνουμε επηρεάζεται από την κατάσταση.
    Μακάρι να μπορούσαμε να διακτινιστούμε και να πάμε κάπου αλλού για λίγο να ξανανιώσουμε άνθρωποι.
    Αλλά εδώ που τα λέμε, ο έρωτας αυτό ακριβώς δεν είναι;
    Ο διακτινισμός σε μια άλλη πολύχρωμη πραγματικότητα;


    Βάσω, σπαράζει η ψυχή μου νιώθοντας τη στηθάγχη της διάλυσης να μας πλακώνει.
    Σπαράζει γιατί όλο και στενεύει ο δρόμος για το καταφύγιο.
    Αλλά οφείλουμε να βρίσκουμε τρόπους και μονοπάτια για να κρυφτούμε εκεί μέσα.
    Το οφείλουμε σ' εμάς, στους γύρω μας, στους προηγούμενους, στους επόμενους.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Ερως ανικατε μαχαν...!!
    Ερως ος εν μαλακαις παρειαις νεανιδος ελλοχευεις...!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Ο έρωτας δεν πεθαίνει ποτέ... εμένα να ακούτε... τέλος!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. "-Πεινάνε και τα παιδάκια σου ρε;
    -Ναι, πεινάνε και τα παιδάκια μου"

    Ο Ηλίας του 16ου!

    Δεν είμαι και το πιο..αισιόδοξο άτομο στον κόσμο, διατηρώ σοβαρότατες επιφυλάξεις, για το αν ο Έρωτας αντέχει "στα χρόνια της φοβέρας", όπως..φοβερά σκέφτηκε αυτόν τον τίτλο το ευαίσθητο μυαλουδάκι σου φίλε μου Μαζεστίξ...

    Δεν ξέρω για τον Έρωτα, εσύ όμως όσο πας, γίνεσαι και πιο (συν)αισθηματίας... Να δεις που αύριο που θα..κατεβάζω πάλι "ομορφιές" εσύ θα έρθεις με..πυροσβεστήρα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Έρωτας... Δίνει γεύση αθανασίας στο θνητό κορμί μας και άρωμα παραδείσου, καταμεσής της κόλασης. Ερωτευμένος.... Ο αιώνιος δραπέτης της μιζέριας.
    Να 'σαι πάντα ερωτευμένος, σου παραγγέλνω, Αρχηγέ,...
    πρωί - μεσημέρι - βράδυ, πριν και μετά το φαγητό :-) :-). Σίγουρη θεραπεία για πάσα νόσο και πάσα ... μ____κία!
    Υ/Γ. Δεν θα πεθάνουμε κουφάλες νεοταξίτες!
    Φιλιά
    Άννα Πάρος

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Μαχαίρη, αυτή είναι μια πανανθρώπινη αλήθεια, είτε την εκστομίζει μια Αντιγόνη είτε μια... Βουγιουκλάκη.
    Δε χάνει ποτέ στη μάχη, όταν είναι βαθύς και αληθινός.
    Αυτό είναι, νομίζω, το στοίχημα.


    Μαρία, δεν μπορεί και δεν πρόκειται να πεθάνει.
    Αρκεί να μην τον σκοτώσουμε εμείς μέσα μας.
    Οι εξωγενείς παράγοντες πάντως δεν μπορούν να τον σημαδέψουν.
    Και η περίπτωσή σου είναι ένας φωτεινός φάρος και ελπίζω να μείνει για πάντα τέτοιος.


    Πιστέ φίλε, έτσι πάει: όταν ο ένας ανεβάζει θερμοκρασία, ο άλλος πρέπει να 'ρθει με τον πυροσβεστήρα να τον λούσει με τη σκόνη να συνέλθει λιγάκι.
    Δε χρειάζεσαι την αισιοδοξία.
    Ο έρωτας την περιέχει έτσι κι αλλιώς.


    Άννα, δεν είμαι πάντα ερωτευμένος. Έχω αναλαμπές.
    Μπορώ με την ίδια να είμαι μια βδομάδα ερωτευμένος και μια βδομάδα να μην είμαι!
    Για να συνεχίσω την παρομοίωσή σου με τη φυλακή, νιώθω σα να παίρνω πενθήμερες άδειες...
    Το άρωμα του παραδείσου είναι τέτοιο που πνίγει τις αμπούλες της κόλασης.
    Δε μασάμε, ποιήτρια Άννα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αυτό με τις.. εβδομαδιαίες αναλαμπές, μήπως να το κοίταζες ;-). Ίσως αν ρωτήσεις τον Μαχαίρη, να γνωρίζει ποια... βαλβίδα θέλει σφίξιμο. Είπαμε δραπέτης, όχι αδειούχος!!
      Όσο για τον τιμητικό τίτλο που μου έδωσες, σ' ευχαριστώ πολύ, αλλά μου πέφτει πολύς, έστω και σαν καλαμπούρι. Όχι και ποιήτρια! Απλά, ερωτευμένη... (τα τελευταία 25 χρόνια. Η δική μου βαλβίδα φαίνεται... κόλλησε).
      Καλημέρα Μαζεστίξ! Με χαμόγελο!
      Άννα Πάρος

      Διαγραφή
    2. χαχαχαχα
      Λες να μου 'χει λασκάρει καμιά βίδα;
      Ερωτευμένη 25 χρόνια;
      Χωρίς... διαλείμματα κι αναλαμπές;
      Μα γι' αυτό είσαι ποιήτρια!

      Διαγραφή
  10. Από περιέργεια, έκανα μια μικρή αναζήτηση και διαπίστωσα πως τελικά ο τίτλος μου δεν είναι και τόσο.. πρωτότυπος.
    Με είχε προλάβει ένας αρθρογράφος της Ελευθεροτυπίας πριν κάτι χρόνια και ο Ζερβουδάκης σ' ένα τραγούδι του.
    Παρθενογένεση τελικα δεν υπάρχει ούτε στους... τίτλους μας!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Πολυγραφότατος αυτές τις μέρες, Μαζεστίξ, κι εμένα μου κλέψανε το laptop (βασικά, μου κλέψανε το σπίτι!). ΄Εστω και με ζούλα internet απ΄ τη δουλειά, σου αφιερώνω δυο τραγουδάκια, γλυκόπικρα σαν το κείμενό σου, που τα 'χα ξεχασμένα και μου τα θύμισες:

    http://www.youtube.com/watch?v=hoRhox4pF9s

    http://www.youtube.com/watch?v=1BUTLiDCTg0

    Σοφία

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Ναι, Σοφία, μ' έχει πιάσει.. οίστρος αυτές τις μέρες!
    Σήμερα κάνω διάλειμμα!

    Σου κλέψανε το σπίτι,ε;
    Ωχ, άσχημο αυτό.
    Ελπίζω τουλάχιστον να έλειπες εκείνη την ώρα και να μην έζησες αυτή την άσχημη εμπειρία.
    Και βέβαια ελπίζω να μη σου πήραν τίποτα πολύτιμο.

    ΥΓ.: Ευχαριστώ για τα τραγούδια.
    Πρωτότυπες επιλογές...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. Ο Έρωτας ανέκαθεν ομόρφαινε τον κόσμο, γι' αυτό και ήταν γιος της Αφροδίτης.
    Χωρίς τον έρωτα δεν είμαστε τίποτε. Μόνο αυτός νικάει το ζόφο και το θάνατο.
    Καληνύχτα σε όλους και να είστε παντοτινά ερωτευμένοι. Έστω και με μια ιδέα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. Λωτοφάγε, οι αμπελοφιλοσοφίες του "Θρασύβουλα" είναι πέρα για πέρα αληθινές.
    Έρως εισερχόμενος από την πόρτα, θάνατος εξερχόμενος από το παράθυρο.

    Μα όλοι οι ερωτευμένοι μια ιδέα ερωτεύονται.
    Την ιδέα του συντρόφου τους.
    Πολλές φορές αυτή η ιδέα δεν είναι ταυτόσημη με το ίδιο το πρόσωπο του συντρόφου, αλλά δεν έχει σημασία.
    Σημασία έχει να ερωτεύεσαι.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Όπως λέει και το παλιό τραγουδάκι, "δεν φταις εσύ, η φαντασία μου τα φταίει, που σ' έπλασε όπως ήθελε αυτή". :}}}

      Διαγραφή